Αρχική Blog Σελίδα 1373

Πάνω απο 350 παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών

1

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Πρόκληση των Σκοπιανών με τεράστιο πανό που δείχνει ότι τα σύνορά τους φτάνουν μέχρι τη Χαλκιδική – Ο πρόεδρος του VMRO–DPMNE διεκδικεί την πρωθυπουργία στα Σκόπια και τσαλαπατάει τη Συμφωνία των Πρεσπών

Ξεπέρασαν τις τριακόσιες πενήντα (350) οι καταγεγραμμένες από την Επιτροπή Ελληνισμού παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Σκόπια

Οι παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Σκόπια συνεχίζονται, όπως συνεχίζεται και η καταγραφή τους από την Επιτροπή Ελληνισμού1 παρά το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν να καταγραφούν όλες οι παραβιάσεις μιας και είναι καθημερινές και αμέτρητες. Αυτή τη στιγμή έχουμε καταγράψει συνολικά τριακόσιες πενήντα μία (351) παραβιάσεις και πιο κάτω θα γίνει αναφορά στις τρεις τελευταίες.

Παραβίαση υπ’ αριθμ. 349: Ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι, πρόεδρος του υπερεθνικιστικού σκοπιανού κόμματος VMRO-DPMNE, όπως αναφέρει σε ανάρτηση που έκανε στον προσωπικό λογαριασμό του στο Facebook2 στις 8-3-2024, επισκέφθηκε τους Σκοπιανούς της Βιέννης και την εκκλησιαστική κοινότητα του Αγίου Ναούμ της Οχρίδας. Σε αυτή του την ανάρτηση υπάρχουν φωτογραφίες με τον Ήλιο της Βεργίνας σε περίοπτη θέση. Συγκεκριμένα υπάρχει μία σημαία με τον Ήλιο της Βεργίνας τοποθετημένη πίσω και πάνω από τον κ. Μίτσκοσκι και ένας τεράστιος Ήλιος της Βεργίνας στο δάπεδο της αίθουσας ακριβώς μπροστά από το πάνελ των ομιλητών της εκδήλωσης (βλέπε φωτογραφίες).

Παραβίαση υπ’ αριθμ. 350: Πριν από λίγες ημέρες, κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα για το πρωτάθλημα της Α’ εθνικής κατηγορίας των Σκοπίων, φίλαθλοι Σκοπιανοί ύψωσαν ένα τεράστιο κόκκινο πανό με τον χάρτη της «Ενωμένης Μακεδονίας» (βλέπε φωτογραφία), η οποία κατά αυτούς απαρτίζεται από τα Σκόπια, το Πιρίν και την ελληνική Μακεδονία. Επίσης, στο πανό υπήρχε ο Ήλιος της Βεργίνας και η λέξη «UNITED» που σημαίνει «ΕΝΩΜΕΝΗ». Αυτή την «ένωση» επιθυμούν να πετύχουν οι Σκοπιανοί, μία ένωση που απαιτεί να αποσπαστεί η Μακεδονία από την Ελλάδα, αφού θεωρούν ότι τους ανήκει μέχρι και η Χαλκιδική! Μάλιστα σε σχετική ανάρτηση που έγινε στο Χ (πρώην Twitter)3 αναφέρεται το εξής: «Од ВАРДАР, Пирин, дур до Солуна. Име и е МАКЕДОНИЈА!!!», δηλαδή «Από το VARDAR, το Πιρίν, μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Το όνομά της είναι ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!!!». Η φράση τελειώνει με το κόκκινο και μαύρο χρώμα, τα οποία είναι τα χρώματα της σημαίας της οργάνωσης VMRO. Φυσικά όχι μόνο δεν υπήρξε καμία αντίδραση των υπευθύνων στο γήπεδο προκειμένου να μαζέψουν οι Σκοπιανοί φίλαθλοι το συγκεκριμένο πανό, αλλά το γεγονός πήρε και δημοσιότητα μέσα από τα ΜΜΕ των Σκοπίων.

Η ιστοσελίδα Pressingtv αναφέρθηκε σε αυτό τον αγώνα σε άρθρο4 με τίτλο «“Ενωμένη Μακεδονία” στο γήπεδο της Τσάιρ». Το άρθρο αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Χωρίς νικητή ολοκληρώθηκε η μονομαχία της Βαρντάρ με τη Σκέντιγια από την 24η αγωνιστική της Α’ Μακεδονικής Football League… Στον αγώνα ανέβηκε η σημαία με τον ήλιο του Κούτλες με την επιγραφή “Ενωμένη Μακεδονία” και τραγουδήθηκε ο μακεδονικός ύμνος». Το άρθρο φιλοξένησε και φωτογραφίες από το τεράστιο πανό. Οι Σκοπιανοί όταν λένε «ήλιο του Κούτλες» εννοούν τον Ήλιο της Βεργίνας και ο μακεδονικός ύμνος είναι ο εθνικός τους ύμνος5, ο οποίος έχει τίτλο «Ντένες ναντ Μακεντόνιγια», δηλαδή «Σήμερα πάνω απ’ τη Μακεδονία». Ούτε Βόρεια ούτε ξεβόρεια, σκέτο «Μακεδονία».

Παραβίαση υπ’ αριθμ. 351: Στην επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος VMRO-DPMNE και μάλιστα στο κεντρικότερο σημείο αυτής, εικονίζεται ο πρόεδρος του κόμματος Χρίστιαν Μίτσκοσκι μπροστά από σημαίες με τον Ήλιο της Βεργίνας6 (18-3-2024) (βλέπε φωτογραφία).

Πέραν από την μεγάλη πρόκληση των Σκοπιανών με τον χάρτη όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι διεκδικούν ελληνικά εδάφη, στις άλλες δύο παραβιάσεις πρωταγωνιστής είναι ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης των Σκοπίων, κ. Χρίστιαν Μίτσκοσκι, του οποίου το κόμμα (VMRO-DPMNE) διεκδικεί με πολλές αξιώσεις την εξουσία στις εκλογές που θα διεξαχθούν στις 8 Μαΐου, δηλαδή σε 50 μέρες. Να σημειώσουμε ότι ήδη στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στα Σκόπια στα τέλη του 2021 το VMRO-DPMNE συνέτριψε το κόμμα SDSM με αποτέλεσμα να κερδίσει όλους τους μεγάλους δήμους συμπεριλαμβανομένου του δήμου της πόλης των Σκοπίων. Επίσης, σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις το κόμμα του κ. Μίτσκοσκι φαίνεται να προηγείται των αντιπάλων του.

Οι Σκοπιανοί, με τον Τσίπρα και τον Κοτζιά, πήραν από εμάς επισήμως τον όρο «Μακεδονία» στην ονομασία του κράτους τους, τη «μακεδονική ταυτότητα» και τη «μακεδονική γλώσσα». Απ’ ότι φαίνεται όμως αυτά δεν τους ικανοποιούν. Επιτέλους, τι θα τους δώσουμε ακόμα;

Από τη μία πλευρά η κυβέρνηση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη «χαϊδεύει» τους Σκοπιανούς και δεν έχει καμία διάθεση να αμφισβητήσει τη Συμφωνία των Πρεσπών και από την άλλη το VMRO-DPMNE καλπάζει δημοσκοπικά –με ισχυρή πιθανότητα να γίνει κυβέρνηση σε 50 μέρες από σήμερα– και διεκδικεί μέχρι και ελληνκά εδάφη. Αλλά τι να περιμένουμε από τη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη από τη στιγμή που και η αδελφή του, βουλευτής και εξέχων στέλεχος του κόμματος κ. Ντόρα Μπακογιάννη θεωρεί –σύμφωνα με δηλώσεις που έχει κάνει επανειλημμένως– ότι η Μακεδονία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου έχει μοιραστεί σε τρία κράτη (Σκόπια, Βουλγαρία, Ελλάδα). Το αφήγημα της κ. Μπακογιάννη είναι ίδιο με αυτό του κ. Κοτζιά, του ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα, αλλά και των Σκοπιανών. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ή δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου ΔΕΝ αναφέρει ούτε μία φορά τη λέξη «Μακεδονία», επομένως ΔΕΝ έχει μοιραστεί με τη συγκεκριμένη συνθήκη ΚΑΜΙΑ Μακεδονία. Αυτά που λένε οι συγκεκριμένοι τύποι και τύπισσες είναι εκ του πονηρού και μπορεί ο κάθε ένας από εμάς να το διαπιστώσει διαβάζοντας τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία υπάρχει στο διαδίκτυο, είναι μία ολιγοσέλιδη συνθήκη και μπορεί να διαβαστεί μέσα σε λιγότερο από πέντε λεπτά.

Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες καλό θα είναι στις προσεχείς εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο να προσέξουν ιδιαίτερα και να στηρίξουν με την ψήφο τους πολιτικές θέσεις με εθνικές ευαισθησίες και με κόκκινες γραμμές στο θέμα της Μακεδονίας αλλά και στα υπόλοιπα εθνικά θέματα.

  1. https://www.epitropiellinismou.gr/post/2261
  2. https://www.facebook.com/MickoskiHristijan/posts/pfbid02wP6MxkaCfi1vNb3gWL6ghK7YuEso2XbZWVrmazoP1eUJb2YKvw5uyBQ7g5sTjezul
  3. https://twitter.com/malistaPulikala/status/1769012845671309322
  4. https://pressingtv.mk/sport/obedineta-makedonija-na-stadionot-vo-chair-foto/
  5. https://el.wikipedia.org//wiki/Ντένες_ναντ_Μακεντόνιγια
  6. https://vmro-dpmne.org.mk/

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

Ανδρέας Θεοφάνους: τα δύσκολα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα και η ΕΕ

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

17/3/2024

Αναμφίβολα όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στις άλλες χώρες της ΕΕ, υπάρχει έντονος προβληματισμός από τους πολίτες για τα δύσκολα οικονομικά δεδομένα. Εύλογα οι πολίτες διερωτώνται κατά πόσον θα ήταν δυνατόν με διαφορετικές προσεγγίσεις η καθημερινότητά τους να ήταν καλύτερη, καθώς και η αγοραστική δύναμη του διαθέσιμου εισοδήματός τους μεγαλύτερη.

Τα τελευταία χρόνια η ΕΕ αντιμετωπίζει σοβαρά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι κάποιες χώρες βίωσαν  χειρότερες οικονομικές συνθήκες. Ήταν πρώτα η κρίση της Ευρωζώνης. Μετά ακολούθησε η πανδημία. Και όταν στις αρχές του 2022 υπήρχε η αίσθηση ότι θα μπορέσει η Ευρώπη και ο κόσμος όλος να ατενίσουν το μέλλον με αισιοδοξία, ήλθε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Στη σημερινή συγκυρία, οι πολίτες βιώνουν την ακρίβεια ενώ ταυτόχρονα βλέπουν την αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων τους να μειώνεται. Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ακολούθησε την τελευταία περίοδο μια πολιτική αύξησης των επιτοκίων για να αναχαιτίσει τον πληθωρισμό. Και τούτο παρά το γεγονός ότι τα κύρια αίτια του πληθωρισμού πρέπει να αναζητηθούν στην πραγματική οικονομία και όχι σε μια νομισματική επέκταση.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία είχε εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα, όχι μόνο για τα άμεσα εμπλεκόμενα μέρη, αλλά και για την ίδια την Ευρώπη. Η πολιτική της Δύσης κατέστησε τη Ρωσία ως τη χώρα η οποία υφίσταται τις μεγαλύτερες κυρώσεις. Και όμως σήμερα είναι αμφίβολες οι επιπτώσεις για την ίδια τη Ρωσία, η οποία δεν φαίνεται να επηρεάζεται όσο ανέμεναν οι δυτικές δυνάμεις. Το πρόβλημα είναι όμως ότι αναμφίβολα η ΕΕ έχει επηρεασθεί αρνητικά. Και οι συνέπειες δεν είναι ευκαταφρόνητες. Αρκεί να σημειωθεί ότι οι ακριβότερες τιμές ενέργειας για τις χώρες της ΕΕ, καθιστούν τις οικονομίες τους λιγότερο ανταγωνιστικές. Ήδη, σοβαροί αναλυτές σε διάφορες χώρες της ΕΕ και αλλού, κάνουν λόγο για τον κίνδυνο της περαιτέρω αποβιομηχανοποίησης της Γερμανίας καθώς και της ΕΕ γενικότερα. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι σήμερα η ΕΕ ως αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία ζει με λιγότερη ασφάλεια και λιγότερη ευημερία. Θεωρώ ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Υπό αυτή την έννοια το γεγονός ότι η ΕΕ δεν πρόλαβε ή δεν απέτρεψε τις συγκεκριμένες εξελίξεις ήταν μια αποτυχία, το τίμημα της οποίας καταβάλλουν και οι πολίτες της.

Παρά τα αρνητικά κοινωνικοοικονομικά δεδομένα των τελευταίων ετών, ένας από τους πυλώνες της ευρωπαϊκής πολιτικής σήμερα είναι η μετάβαση στην πράσινη ανάπτυξη με τρόπο που συνεπάγεται βαρύτατο κοινωνικοοικονομικό κόστος. Η προστασία του περιβάλλοντος και η επιδίωξη ενός υποδείγματος βιώσιμης ανάπτυξης είναι επιβαλλόμενοι στόχοι. Το ζητούμενο όμως είναι ο τρόπος υλοποίησης των στόχων αυτών χωρίς να υπάρξουν αποσταθεροποιητικές συνέπειες. Θα ήταν εφικτό και λογικό να υπάρχει ένας οδικός χάρτης για σταδιακή αύξηση της χρήσης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Είναι αναγκαία σήμερα η πράσινη φορολογία; Θεωρώ πως όχι. Η δαιμονοποίηση των συμβατικών πηγών ενέργειας αναπόφευκτα οδηγεί σε λανθασμένες αποφάσεις. Για παράδειγμα, δεν υφίστανται σήμερα οι απαραίτητες προϋποθέσεις στις πλείστες χώρες για ομαλή μετάβαση σε μια κατάσταση όπου τα αυτοκίνητα θα είναι ηλεκτρικά. Εν ολίγοις, η προσκόλληση σε αυτή την πολιτική που έχει εξαγγελθεί είναι δυνατό να οδηγήσει την ΕΕ σε μια περίοδο στασιμοπληθωρισμού με επιπρόσθετες αρνητικές κοινωνικοοικονομικές συνέπειες.

Ο προβληματισμός αυτός πρέπει να συζητηθεί καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που η ΕΕ λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε περισσότερα προβλήματα απ’ αυτά που επαγγέλλεται να επιλύσει. Κλασσικό παράδειγμα αποτελούν οι πολιτικές της Τρόικα για τις οποίες χρόνια αργότερα υπήρξε σκληρή κριτική ακόμα και από Θεσμούς της ίδιας της ΕΕ. Και ενώ γίνεται λόγος για πράσινη ανάπτυξη και μια φιλοπεριβαλλοντική πολιτική, δεν είδαμε να υπάρχει επικέντρωση σε μια φιλοσοφία αναδάσωσης περιοχών εντός και εκτός της ΕΕ.

Υπογραμμίζω συναφώς την αναγκαιότητα αναδάσωσης του Αμαζονίου, του πράσινου πνεύμονα της Γης. Δυστυχώς στην εν λόγω περιοχή χάθηκαν 140.000 τετραγωνικά χλμ. για εμπορική εκμετάλλευση. Αλλά και στην Ευρώπη ας αναλογισθούμε τις πυρκαγιές που κάθε χρόνο καταστρέφουν μεγάλες εκτάσεις δασών.

Η Κύπρος είναι ένα μικρό κράτος το οποίο υπέφερε από τις πολιτικές της Τρόικα. Επιπρόσθετα, σημειώνεται ότι σήμερα το τραπεζικό σύστημα της χώρας εν πολλοίς ανήκει σε ξένα κεφάλαια, ενώ και άλλοι τομείς της οικονομίας εξαγοράζονται  ανάλογα. Η χώρα επίσης δεν διαθέτει πλέον τη δική της εθνική αεροπορική εταιρεία. Τα τελευταία χρόνια, επίσης, έχει αυξηθεί η ανισότητα. Κάτω απ’ αυτά τα δεδομένα θεωρώ ότι θα ήταν αυτονόητο να υπήρχε περισσότερος προβληματισμός για πολιτικές που εκπορεύονται από την Ένωση και οι οποίες δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Κύπρου καθώς και άλλων χωρών. Σε όλες τις χώρες της Ένωσης θα πρέπει να υπάρξει ένας δημιουργικός διάλογος για ένα νέο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο καθώς και η ανάγκη αποτελεσματικής αντιμετώπισης των δημοκρατικών ελλειμμάτων σε όλα τα επίπεδα. Πέραν τούτου, παρά το γεγονός ότι η Κύπρος είναι μια μικρή χώρα, καλείται να συμμετέχει ενεργά σ’ όλες τις συζητήσεις για το μέλλον της Ευρώπης. Οι συζητήσεις αυτές λαμβάνουν χώρα σε πολλά επίπεδα – και όχι μόνο σε αυτά που συμμετέχουν οι κυβερνήσεις. Αποτελεί επιτακτική αναγκαιότητα η προώθηση ενός νέου κοινωνικοοικονομικού και πολιτικού υποδείγματος το οποίο θα βελτιώσει την καθημερινότητα των πολιτών σε όλα τα επίπεδα.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΟΝ. ΠΟΥΚΑΜΙΣΑΣ “Στην Πρωτεύουσα της Βλαχίας”

0

 

Στο Βουκουρέστι, την Πρωτεύουσα της Ρουμανίας, αναφέρεται το τελευταίο βιβλίο του Πρέσβεως ε.τ. Γεωργίου Διον. Πουκαμισά, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε. Τιτλοφορείται “Στην Πρωτεύουσα της Βλαχίας”,  απευθύνεται σε “ψαγμένους” της ιστορίας και “ποτίζει” με έντονα αποτυπώματα άψυχες, κατά τα λοιπά, πόλεις, όπου η Ελλάδα και ό,τι αυτή συνοψίζει πέρασε με τρόπο ανεξίτηλο. Το Βουκουρέστι είναι μία από τις ιστορικές πόλεις που εμπίπτουν σε αυτήν την περίπτωση, πρόταση γιά ταξίδι ή νοερή αναδρομή.

Με την ευκαιρία ενός από τα ταξίδια του στο Βουκουρέστι, ο συγγραφέας που εχρημάτισε Πρέσβυς της Ελλάδος στη Ρουμανία γιά περισσότερο από τέσσερα χρόνια ( αρχές 2008-τέλος 2012), “χρωματίζει” με έντονο χρώμα παράδοσης και καταγραφής της συμβολής στον πολιτισμό και όχι μόνον, τη συναρπαστική αυτή πόλη.Το Βουκουρέστι, όπου, περιδιαβαίνοντας του δρόμους του, μπορεί να δει να περνούν από αυτούς προσωπικότητες της καθ’ ημάς ιστορίας…

Εξ ου και ο Πουκαμισάς έρχεται να σημειώσει: “Πήρα μία γερή δόση αυτής της πόλης που μάς στέγασε, που μάς ανάστησε γιά δύο αιώνες, την πόλη που χωρίς τους Ρωμιούς της, δεν θα είχε γίνει αυτή που έγινε, της πόλης που πάνω τώρα που πατώ, που κρύβει μυστικά των εμπόρων, λογίων, επαναστατών, αλλά και μεταπολεμικά φυγάδων Ελλήνων, όπως ο ευγενής Κώστας Καραγιώργης, ο Μενέλαος Λουντέμης.Της πόλης του Δημητρίου Καταρτζή,του Γεωργάκη Ολύμπιου, του Γεωργίου Λεβέντη, του Επαμεινώνδα Φραγκούδη, του Νικολάου Μυροψού και των Χρυσοβελόνηδων, που ήταν το αποκούμπι Ελλήνων την Πόλης, της Θράκης, της Πίνδου, του Βουκουρεστίου που σώζει τα περισσότερα ίσως ελληνικά παλαίτυπα εκτός Αγίου Όρους”.

Σελίδες  50

Σχήμα: 11x17

ISBN:978-618-5279-18-9

Tιμή: 7   € 

Εκδόσεις “ΚΑΣΤΑΛΙΑ”

Σταδίου 33-Αθήνα

Τηλ: 210/3215280-3247945

Φαξ: 210/3215281-3315176

Ε-Mail: [email protected]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η πρώτη Στρατηγική Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών (OSINT) των ΗΠΑ για το 2024-2026

0

Η αναδιάρθρωση της αμερικανικής Κοινότητας Πληροφοριών, διδάγματα από τη νέα Στρατηγική, και προτάσεις για την βελτίωση του θεσμικού πλαισίου εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας

Το σύγχρονο περιβάλλον ασφάλειας έχει χαρακτηριστεί ως ένα περιβάλλον πολυκρίσεων (polycrises) και αεικρίσεων (permacrises), υποδηλώνοντας με τον χαρακτηρισμό αυτό την ταυτόχρονη εμφάνιση κρίσεων σε διαφορετικούς τομείς πολιτικής (ενέργεια, σίτιση, οικονομία, περιβάλλον, υγεία, κ.λπ.) οι οποίες έχουν μεγάλη χρονική διάρκεια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την διατάραξη της ασφάλειας και την εδραίωση ενός αισθήματος αβεβαιότητας, καθιστώντας απαραίτητη την λήψη δραστικών μέτρων και την συνεχή επανεξέτασή τους ώστε να εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότητά τους[i].

Οι προαναφερθείσες αυτές συνθήκες σε συνδυασμό με την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας η οποία επηρεάζει σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας οδηγώντας σε ριζικές αλλαγές, έχει καταστήσει την ύπαρξη έγκαιρων και έγκυρων πληροφοριών παράγοντα ζωτικής σημασίας τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Η σημασία τους έγκειται στο γεγονός ότι επιτρέπουν την βέλτιστη εκτίμηση κατάστασης, την αξιολόγηση των συνεπειών των δράσεων κάθε δρώντα και, εν τέλει, την (κατά το δυνατόν) ορθή λήψη αποφάσεων.

Το παρόν άρθρο εξετάζει το περιεχόμενο της πρόσφατης Στρατηγικής Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών των ΗΠΑ για το 2024-2026, εξηγώντας εν συντομία την διαδικασία που ακολουθείται από τις αντίστοιχες Υπηρεσίες των ΗΠΑ για την παραγωγή των πληροφοριακών προϊόντων, τα είδη των πληροφοριών, την οργάνωση της Κοινότητας Πληροφοριών, τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση νέων προκλήσεων, και ολοκληρώνεται παραθέτοντας ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα, προτάσεις την βελτίωση του θεσμικού πλαισίου εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας.

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ

Σε κρατικό επίπεδο, η συλλογή και επεξεργασία πληροφοριών εμπίπτει στις αρμοδιότητες των εκάστοτε Υπηρεσιών Πληροφοριών, οι οποίες διαφέρουν από κράτος σε κράτος ως προς την οργανωτική δομή και τις αρμοδιότητες. Η διαδικασία που ακολουθείται από το προσωπικό τους προκειμένου οι πληροφορίες να συλλεχθούν, επεξεργαστούν, και μετατραπούν σε «πληροφοριακά προϊόντα» (π.χ. εκτιμήσεις, αναλύσεις, κ.λπ.), περιλαμβάνει μια σειρά ενεργειών η οποία είναι γνωστή ως «κύκλος πληροφοριών» (Intelligence Cycle)[ii], ο οποίος περιλαμβάνει τα ακόλουθα στάδια (Εικόνα 1):

1.      Την σχεδίαση (planning) που αφορά στον καθορισμό των ζητημάτων που άπτονται αντιμετώπισης (συλλογής πληροφοριών) και της προτεραιοποίησής τους,

2.      Την συλλογή (collection) των απαιτούμενων πληροφοριών για τα προαναφερθέντα ζητήματα,

3.      Την επεξεργασία (processing) των συλλεχθέντων πληροφοριών,

4.      Την ανάλυση (analysis) των επεξεργασμένων πληροφοριών για την παραγωγή των πληροφοριακών προϊόντων,

5.      Την διανομή (dissemination) των πληροφοριακών προϊόντων, και τέλος

6.      Την αξιολόγηση (evaluation) η οποία αποτελεί μια συνεχή διαδικασία που αφορά στα προϊόντα και τον τρόπο προσέγγισης όλων των ζητημάτων και διενεργείται σε όλα στάδια.

Εικόνα 1: Τα έξι στάδια του Κύκλου Πληροφοριών σύμφωνα με το ODNI. Πηγή: https://www.intelligence.gov/how-the-ic-works

Ανάλογα με την προέλευση ή/και τα μέσα συλλογής[iii], οι πληροφορίες ταξινομούνται στις ακόλουθες έξι βασικές κατηγορίες:

1.      GEOINT (Geospatial Intelligence) η οποία περιλαμβάνει πληροφορίες που παράγονται από γεωδαιτικά και απεικονιστικά δεδομένα,

2.      HUMINT (Human-Source Intelligence) η οποία περιλαμβάνει πληροφορίες που συλλέγονται από ανθρώπινες πηγές,

3.      IMINT (Imagery Intelligence) η οποία περιλαμβάνει απεικονίσεις σε φιλμ και ηλεκτρονικά ή άλλα μέσα,

4.      MASINT (Measurement and Signature Intelligence) η οποία περιλαμβάνει τεχνικές και επιστημονικές πληροφορίες που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό, αναγνώριση ή περιγραφή στόχων,

5.      OSINT (Open-Source Intelligence) η οποία περιλαμβάνει έντυπες, ηλεκτρονικές, ψηφιακές και άλλες πληροφορίες που είναι προσβάσιμες από όλους, και, τέλος,

6.      SIGINT (Signals intelligence) η οποία περιλαμβάνει πληροφορίες που προκύπτουν από υποκλοπές ηλεκτρομαγνητικών εκπομπών.

Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ

Το 2004 –με αφορμή τις καταστροφικές συνέπειες των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και με στόχο την βέλτιστη αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων πληροφοριών για τον εντοπισμό απειλών εθνικής ασφάλειας– ψηφίστηκε ο Νόμος για τη Μεταρρύθμιση των Υπηρεσιών Πληροφοριών και την Πρόληψη της Τρομοκρατίας (Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act – IRTPA) σύμφωνα με τον οποίο θεσπίστηκε η θέση του Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών (Director of National Intelligence – DNI)[iv]. Ο DNI αποτελεί τον επικεφαλής της Κοινότητας Πληροφοριών (Intelligence Community)[v], λειτουργώντας παράλληλα ως σύμβουλος του Προέδρου των ΗΠΑ και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ)[vi].

Εικόνα 2: Το πρότερο (2022) οργανόγραμμα του Γραφείου του Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών. Πηγή: Office of the Director of National Intelligence

Το Γραφείο του Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών (Office of Director of National Intelligence – ODNI) στελεχώνεται από προσωπικό όλων των Υπηρεσιών Πληροφοριών των ΗΠΑ και περιλαμβάνει μία μεγάλη ποικιλία από Διευθύνσεις, Κέντρα, Γραφεία καθώς και το Πανεπιστήμιο Εθνικών Πληροφοριών (Εικόνα 3). Αξίζει δε να τονιστεί ότι ορισμένα τμήματα του ODNI αναδιαρθρώθηκαν το 2024 ώστε να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις νέες και αναδυόμενες απειλές του σύγχρονου περιβάλλοντος ασφάλειας. Οι κυριότερες από αυτές τις αλλαγές –στις εικόνες 2 και 3 επισημαίνονται με κόκκινο πλαίσιο– σε σχέση με την προηγούμενη οργανωτική δομή (Εικόνα 2) είναι οι ακόλουθες:

1.      Το Τμήμα Εκτελεστικού Διευθυντή «Οικονομικής Ασφάλειας και Χρηματοπιστωτικών Πληροφοριών» μετονομάστηκε σε ΤμήμαΕκτελεστικού Διευθυντή «Οικονομικής Ασφάλειας και Αναδυόμενης Τεχνολογίας».

2.      Το ΤμήμαΒοηθού Διευθυντή «Εγχώριας Εμπλοκής, Διαμοιρασμού Πληροφοριών και Δεδομένων» μετονομάστηκε σε Τμήμα Βοηθού Διευθυντή «Δεδομένων και Διαλειτουργικότητας Εταιρικών Σχέσεων».

3.      Το Τμήμα του Επικεφαλής «Επιστήμης και Τεχνολογίας» από ανεξάρτητο Τμήμα υποβιβάστηκε σε Υποδιεύθυνση.

4.      Στο Τμήματου Διευθυντή για το «Κέντρο Ξένης Κακόβουλης Επιρροής» προστέθηκε η αρμοδιότητα του Εκτελεστικού Διευθυντή για «Εκλογικές Απειλές».

Εικόνα 3: Το ισχύον (2024) οργανόγραμμα του Γραφείου του Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών. Πηγή: https://www.odni.gov/files/ODNI/documents/ODNI-Org-Chart-03-05-24.pdf

Η Κοινότητα Πληροφοριών των ΗΠΑ αποτελείται σήμερα από δεκαοχτώ (18) «στοιχεία» (elements)[vii], τα οποία συνεργάζονται με τις ένοπλες δυνάμεις, τις ομοσπονδιακές, πολιτειακές και τοπικές υπηρεσίες επιβολής νόμου, τις υπηρεσίες πληροφοριών και τις ένοπλες δυνάμεις ξένων κρατών, καθώς και τον ιδιωτικό τομέα[viii]. Τα στοιχεία περιλαμβάνουν δύο ανεξάρτητες υπηρεσίες, εννιά υπηρεσίες του Υπουργείου Άμυνας και επτά υπηρεσίες άλλων φορέων (Εικόνα 4).

Εικόνα 4: Οι  δεκαοχτώ (18) μονάδες της Κοινότητας Υπηρεσιών Πληροφοριών. Πηγή: https://www.odni.gov/files/ODNI/documents/National_Intelligence_Strategy_2023.pdf

Σύμφωνα με την Στρατηγική Εθνικών Πληροφοριών (National Intelligence Strategy – NIS) των ΗΠΑ που δημοσιεύτηκε στις 10 Αυγούστου 2023[ix], η αποστολή της Κοινότητας Πληροφοριών είναι να: «[…] παρέχει έγκαιρες, αυστηρές, ακομμάτιστες και διορατικές πληροφορίες και υποστήριξη για την τεκμηρίωση των αποφάσεων εθνικής ασφάλειας και την προστασία του έθνους και των συμφερόντων του».

Η ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ OSINT ΤΩΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΟ 2024-2026

Η Στρατηγική Πληροφοριών Ανοιχτών Πηγών της Κοινότητας Πληροφοριών των ΗΠΑ για το 2024-2026 δημοσιεύθηκε στις 8 Μαρτίου 2024  (Εικόνα 5), φέρει ως υπότιτλο την φράση «Οι Πληροφορίες Πρώτης Καταφυγής: Ξεκλειδώνοντας την αξία των Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών» (The INT of First Resort: Unlocking the Value of OSINT) και είναι ένα έγγραφο με έκταση μόλις δώδεκα σελίδων αποτελούμενο από έξι μέρη[x].

Εικόνα 5: Το εξώφυλλο της Στρατηγικής Πληροφοριών Ανοιχτών Πηγών για το 2024-2026. Πηγή: https://www.dni.gov/files/ODNI/documents/IC_OSINT_Strategy.pdf

Το πρώτο μέρος του στρατηγικού εγγράφου αποτελείται από τα σχόλια της Διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών των ΗΠΑ και του Λειτουργικού Διευθυντή Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών (OSINT Functional Manager). H πρώτη από τα προαναφερθέντα διοικητικά στελέχη, Avril D. Haines, επισημαίνει ότι: «Αξιοποιώντας τις δυνατότητες των Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών, η Κοινότητα Πληροφοριών θα συνεχίσει να παρέχει ολοκληρωμένη υποστήριξη στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής όσον αφορά την εθνική ασφάλεια και θα δημιουργήσει πρόσθετες ευκαιρίες ώστε να υπάρχει διαφάνεια με τους εταίρους μας και το κοινό σχετικά με τις απειλές που αντιμετωπίζουμε. Για να επιτύχουμε αυτό το επιθυμητό αποτέλεσμα, πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κοινό όραμα και σταθερά θεμέλια που να συνάδουν με τις αξίες των ελεύθερων και ανοιχτών κοινωνιών. Η Στρατηγική Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών της Κοινότητας Πληροφοριών αντιπροσωπεύει την αρχή μιας μακροπρόθεσμης διαδικασίας που θα οδηγήσει στον επαγγελματισμό του τομέα των Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών, θα μεταμορφώσει την ανάλυση και παραγωγή πληροφοριών και θα δημιουργήσει νέες οδούς συνεργασίας με λαμπρούς Αμερικανούς καινοτόμους και ομοϊδεάτες ξένους εταίρους».

Το δεύτερο διευθυντικό στέλεχος και αρμόδιος για τις πληροφορίες ανοικτών πηγών, William J. Burnes, συμπληρώνει ότι: «Ως λειτουργικός διευθυντής της Κοινότητας Πληροφοριών για τις Πληροφορίες Ανοικτών Πηγών, γνωρίζω τον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζουν στην υπεράσπιση της χώρας και των αξιών μας. Από τις επιχειρήσεις και την ανάλυση, έως τις συναντήσεις πολιτικής, οι Πληροφορίες Ανοικτών Πηγών τεκμηριώνουν τις αποφάσεις των ανώτερων στελεχών χάραξης πολιτικής σχετικά με σχεδόν κάθε σημαντικό ζήτημα που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Σε αυτή την κομβική στιγμή που οι Πληροφορίες Ανοικτών Πηγών είναι ολοένα και πιο σημαντικές και αυξάνεται η ζήτησή τους, μία Στρατηγική οι Πληροφορίες Ανοικτών Πηγών σε επίπεδο Κοινότητας Πληροφοριών είναι απαραίτητη ώστε να βοηθήσει την Κοινότητα Πληροφοριών να προχωρήσει με συντονισμένο και αποφασιστικό τρόπο. Αυτή η στρατηγική θα μας βοηθήσει να εκπληρώσουμε τις ευθύνες μας και να αυξήσουμε τον ήδη τεράστιο αντίκτυπο που έχει ο τομέας των Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών στην προστασία και την ασφάλεια του έθνους μας».

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ, ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΜΕΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣΗΣ

Το δεύτερο μέρος του εγγράφου έχει τίτλο «Η Στρατηγική Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών της Κοινότητας Πληροφοριών για το 2024-2026» (IC OSINT Strategy 2024-2026) και ξεκινά με τον ορισμό των Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών, προσδιορίζοντάς τις ως: «[…] τις (επεξεργασμένες) πληροφορίες που προέρχονται αποκλειστικά από δημόσια ή εμπορικά διαθέσιμες πληροφορίες που αναφέρονται σε συγκεκριμένες προτεραιότητες, απαιτήσεις ή κενά πληροφοριών».

Επιπλέον αναφέρει την αποστολή της Κοινότητας Πληροφοριών αναφορικά με τις πληροφορίες ανοικτών πηγών, η οποία έγκειται στην «[…] συλλογή, δημιουργία και παράδοση έγκαιρων, σχετικών και διορατικών πληροφοριών ανοικτών πηγών για την τεκμηρίωση των αποφάσεων εθνικής ασφάλειας και την προστασία του Έθνος και των συμφερόντων του»

Το όραμα της Κοινότητας Πληροφοριών αναφέρεται ότι συνίσταται στην δημιουργία «Ενός επαγγελματικού, ολοκληρωμένου και ευέλικτου μηχανισμού Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών της Κοινότητας Πληροφοριών ο οποίος θα παρέχει πλεονέκτημα απόφασης στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και στους πολεμιστές των ΗΠΑ και θα καθοδηγεί την καινοτομία με τους εταίρους».

Ακολούθως το έγγραφο καθορίζει τέσσερις τομείς στρατηγικής εστίασης οι οποίοι αναμένεται να ενδυναμώσουν τον τομέα των Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών ώστε να αποτελέσει ένα βασικό τομέα και να δώσει την δυνατότητα στην Κοινότητα Πληροφοριών να εκμεταλλευτεί πλήρως τις δυνατότητές τους. Οι εν λόγω τομείς είναι οι ακόλουθοι:

1.      Συντονισμός της απόκτησης δεδομένων ανοιχτών πηγών και διεύρυνση του διαμοιρασμού τους,

2.      Καθιέρωση ολοκληρωμένης διαχείρισης συλλογής ανοιχτών πηγών,

3.      Καθοδήγηση της καινοτομίας πληροφοριών ανοιχτών πηγών ώστε να προσφέρει νέες δυνατότητες, και

4.      Ανάπτυξη της επόμενης γενιάς εργατικού δυναμικού και της τεχνοτροπίας πληροφοριών ανοιχτών πηγών.

Τέλος, πέραν των προαναφερθέντων τομέων, το έγγραφο επισημαίνει την σημασία της αποτελεσματικής και υποστηρικτικής διακυβέρνησης, των συνεργασιών με την βιομηχανία, την ακαδημαϊκή κοινότητα, και τους ξένους εταίρους, καθώς και την συνεργασία με τον κλάδο των στρατιωτικών πληροφοριών.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΑΝΟΙΚΤΩΝ ΠΗΓΩΝ

Το τρίτο μέρος του εγγράφου είναι η «Εισαγωγή» της Στρατηγικής, στην οποία αναφέρεται η ζωτική σημασία των πληροφοριών ανοικτών πηγών, αλλά και η ιλιγγιώδης ταχύτητα διεύρυνσης και εξέλιξης του εν λόγω πεδίου. Επιπλέον, τονίζεται η επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης στην εκμετάλλευση των πληροφοριών, οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν όσον αφορά την προέλευση και την εγκυρότητά τους, η ανάγκη ενσωμάτωσης νέων τεχνολογιών και επαναπροσδιορισμού της σχέσης της Κοινότητας Πληροφοριών με την βιομηχανία και την ακαδημαϊκή κοινότητα, οι ευκαιρίες που παρουσιάζουν οι πληροφορίες ανοικτών πηγών λόγω του αδιαβάθμητου χαρακτήρα τους, η ανάγκη επένδυσης σημαντικών πόρων στον εν λόγω τομέα, η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης και ευέλικτης Κοινότητας Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών, αλλά και η λήψη μέτρων για την πλήρη αξιοποίηση των πληροφοριών, όπως:

1.      Ο εξορθολογισμός της απόκτησης δεδομένων,

2.      Η ανάπτυξη καινοτόμων τεχνολογιών για την συλλογή και άντληση πληροφοριών από δεδομένα ανοικτών πηγών,

3.      Η ενίσχυση του συντονισμού των δραστηριοτήτων συλλογής ανοικτών πηγών σε όλη την κοινότητα,

4.      Η αναβάθμιση και τυποποίηση της τεχνοτροπίας πληροφοριών ανοικτών πηγών, και

5.      Η ανάπτυξη εργατικού δυναμικού υψηλής εξειδίκευσης στις πληροφορίες ανοικτών πηγών.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΤΟΜΕΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣΗΣ

Το τέταρτο μέρος του εγγράφου έχει τίτλο «Τομείς Στρατηγικής Εστίασης» (Strategic Focus Areas) και αναλύει τους τέσσερις τομείς στους οποίους εστιάζει το εν λόγω έγγραφο. Όσον αφορά τον πρώτο τομέα με τίτλο «Συντονισμός της απόκτησης δεδομένων ανοιχτών πηγών και διεύρυνση του διαμοιρασμού τους», το εξεταζόμενο έγγραφο αναφέρει ότι η εστίαση γίνεται με σκοπό να αποφευχθεί ο πλεονασμός, να καταστεί δυνατή η αποστολή και να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότερη χρήση των πόρων την Κοινότητας Πληροφοριών, εξασφαλίζοντας παράλληλα τη μεγιστοποίηση των επενδύσεων. Για να γίνει αυτό πράξη, η Κοινότητα σκοπεύει να εφαρμόσει ένα ενιαίο πλαίσιο για την παρακολούθηση των πληροφοριών ανοικτών πηγών, να καθιερώσει κοινές πλατφόρμες πληροφοριών ανοικτών πηγών και να διευρύνει τους αποδέκτες των αντίστοιχων προϊόντων λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμούς ασφάλειας και διαβάθμισης.

Όσον αφορά τον δεύτερο τομέα, με τίτλο «Καθιέρωση ολοκληρωμένης διαχείρισης συλλογής ανοιχτών πηγών», το εξεταζόμενο έγγραφο αναφέρει ότι η εστίαση γίνεται με σκοπό την βελτίωση της ταχύτητας και την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη συλλογή, αποφεύγοντας την επανάληψη της προσπάθειας. Για να καλυφθεί αυτή η θεμελιώδης ανάγκη, η Κοινότητα σκοπεύει να αναπτύξει ευέλικτες διαδικασίες και ροές εργασιών, να προβεί σε προσαρμογές, και να διασφαλίσει την συμμόρφωση με την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των πολιτικών ελευθεριών, εξασφαλίζοντας ότι δεν δαπανά τις πιο ευαίσθητες δυνατότητες συλλογής της για να αποκτήσει πληροφορίες που μπορεί να συλλέξει από ανοικτές πηγές μέσω ενός κοινού συστήματος συλλογικής πρόσβασης σε απαιτήσεις και προσπάθειες συλλογής.

Εικόνα 6: Το λογότυπο της Κοινότητας Πληροφοριών των ΗΠΑ. Πηγή: https://www.dni.gov/files/ODNI/documents/IC_OSINT_Strategy.pdf

Για τον τρίτο τομέα, με τίτλο «Καθοδήγηση της καινοτομίας πληροφοριών ανοιχτών πηγών ώστε να προσφέρει νέες δυνατότητες», το εξεταζόμενο έγγραφο αναφέρει ότι η εστίαση γίνεται με σκοπό την εκμετάλλευση δεδομένων και πληροφοριών. Για να καταστεί αυτό δυνατό, η Κοινότητα σκοπεύει να προσαρμόζει συνεχώς εργαλεία και τεχνοτροπίες, να κάνει χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, της μηχανικής μάθησης και των τεχνολογιών ανθρώπινης γλώσσας, στοχεύοντας πρωτίστως στην ταχύτητα της καινοτομίας η οποία αποτελεί ένα κρίσιμο μέτρο επιτυχίας και αναπτύσσοντας εξωτερικές εταιρικές σχέσεις με τον ιδιωτικό τομέα, την βιομηχανία και την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Σχετικά με τον τέταρτο τομέα, υπό τον τίτλο «Ανάπτυξη της επόμενης γενιάς εργατικού δυναμικού και τεχνοτροπίας πληροφοριών ανοιχτών πηγών», το εξεταζόμενο έγγραφο αναφέρει ότι η εστίαση γίνεται με σκοπό τον βέλτιστο εντοπισμό, την εξαγωγή, και την παροχή πληροφοριών από ανοικτές πηγές. Για να το πετύχει, η Κοινότητα σκοπεύει να αναπτύξει ευέλικτα κοινά πρότυπα τεχνοτροπίας και εκπαίδευσης συμβατά με άλλους τομείς ώστε να διασφαλιστεί ότι όλες οι δραστηριότητες OSINT διεξάγονται με ασφάλεια, αξιοποιώντας τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης και μετριάζοντας τυχόν κινδύνους. Τονίζεται δε ότι η εκπαίδευση είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη του εν λόγω στόχου, αποσαφηνίζοντας ότι η κατάρτιση του προσωπικού εκτός από τεχνικές γνώσεις οφείλει να αποσκοπεί και στην ανάπτυξη άλλων «παραδοσιακών» γνώσεων όπως γλωσσικές, πολιτιστικές, κ.ά., τόσο των στελεχών που εξειδικεύονται στις πληροφορίες ανοικτών πηγών, όσο και των αναλυτών των υπόλοιπων κατηγοριών.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Το πέμπτο μέρος του εγγράφου έχει τίτλο «Βασικοί Παράγοντες Διευκόλυνσης» (Key Enablers) και αναφέρεται σε δύο παράγοντες, οι οποίοι διευκολύνουν το έργο της συλλογής πληροφοριών ανοικτών πηγών. Ο πρώτος από αυτούς είναι η Διακυβέρνηση, της οποίας βασικό στοιχείο αποτελεί ο ομοσπονδιακός χαρακτήρας λόγω της συνεργασίας των δεκαοκτώ προαναφερθέντων Στοιχείων της Κοινότητας Πληροφοριών. Για να είναι ωστόσο αποτελεσματική, η διακυβέρνησή της θα πρέπει να εξασφαλίζει τον συντονισμό, να καθιερώνει ενδείκτες απόδοσης (standards), να εναρμονίζει τις υπάρχουσες πολιτικές, και να διευκολύνει την ανάπτυξη νέων δυνατοτήτων. Για τον σκοπό αυτό ως Λειτουργικός Διευθυντής Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών της Κοινότητας Πληροφοριών των ΗΠΑ ορίζεται ο Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Central Intelligence Agency – CIA), ο οποίος συνεργάζεται στενά με την Υπηρεσία Στρατιωτικών Πληροφοριών (Defense Intelligence Agency – DIA).

Ο δεύτερος παράγοντας διευκόλυνσης του έργου συλλογής πληροφοριών ανοικτών πηγών είναι οι Εταιρικές Σχέσεις (συνεργασίες) οι οποίες θα πρέπει να περιλαμβάνουν την ακαδημαϊκή κοινότητα, τον ιδιωτικό τομέα και τους ξένους δρώντες ώστε να είναι σε θέση η Κοινότητα Πληροφοριών να συμβαδίζει με τις τεχνολογικές εξελίξεις και να διαμοιράζεται πληροφορίες, εργαλεία και τεχνογνωσία.

Το έκτο μέρος του εγγράφου, με τίτλο «Τι μέλλει γενέσθαι» (Way Forward), αναφέρει ότι για να καταστεί επιτυχημένη η παρούσα στρατηγική θα πρέπει να αξιοποιηθούν οι καλές πρακτικές σε όλους τους προαναφερθέντες τομείς (διακυβέρνηση, συνεργασίες, τεχνοτροπία, εκπαίδευση, εργαλεία, διαμοιρασμός, συλλογή, κ.λπ.) μέσα από την ανάπτυξη ενός Σχεδίου Δράσης για την εν λόγω Στρατηγική, το οποίο θα καθορίζει τις διακριτές δραστηριότητες και τα ορόσημα, θα περιλαμβάνει διαδικασίες μέτρησης της προόδου και θα παρακολουθεί τα αποτελέσματα που σημειώνονται.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Το πρώτο προφανές συμπέρασμα που προκύπτει αναφορικά με την εξεταζόμενη Στρατηγική των ΗΠΑ είναι η ολοένα αυξανόμενη σημασία των πληροφοριών ανοικτών πηγών, λόγω των μοναδικών πλεονεκτημάτων που χαρακτηρίζουν τις εν λόγω πληροφορίες όπως η ελεύθερη πρόσβαση, η μεγάλη ποικιλία πηγών και μέσων συλλογής, ο τεράστιος όγκος των πληροφοριών, η ελαχιστοποίηση του φυσικού κινδύνου του προσωπικού, κ.ά. Δεν θα πρέπει ωστόσο να λησμονούνται και τα αντίστοιχα μειονεκτήματά τους, με κυριότερο αυτό της αυξημένης ανάγκης αξιολόγησης της αξιοπιστίας της πηγής και της ακρίβειας της πληροφορίας λόγω της εκτεταμένης εμφάνισης παραπληροφόρησης (disinformation) και ψευδών ειδήσεων (misinformation/fake news).

Η συμβολή δε των εν λόγω πληροφοριών στην επίγνωση κατάστασης (situational awareness) είναι τέτοια ώστε το Γραφείο του Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών «αναγκάστηκε» να εκδώσει την Στρατηγική Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών προκειμένου να συντονίσει τις υπαγόμενες σε αυτό Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ, για να αξιοποιήσει στο έπακρο τις εν λόγω πληροφορίες, ενέργεια που αποτελεί και τον πρώτο τομέα στρατηγικής εστίασης. Επιπλέον, η καθιέρωση ολοκληρωμένης διαχείρισης συλλογής (2ος τομέας), η καθοδήγηση της καινοτομίας (3ος τομέας), και η ανάπτυξη του εργατικού δυναμικού και τεχνοτροπίας (4ος τομέας) που καθορίζονται ως στόχοι στο εν λόγω στρατηγικό έγγραφο, κρίνονται ως απαραίτητες ενέργειες οι οποίες θα δημιουργήσουν τις βάσεις και θα θέσουν το πλαίσιο ώστε να μπορέσουν οι υπαγόμενες Υπηρεσίες να αναπτύξουν την δράση τους, κάτι που είναι και το ζητούμενο κάθε Στρατηγικής.

Ο δε διορισμός του Διευθυντή της CIA ως Λειτουργικός Διευθυντής Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών της Κοινότητας Πληροφοριών των ΗΠΑ και η στενή συνεργασία του με την Υπηρεσία Στρατιωτικών Πληροφοριών, δεν αποτελεί έκπληξη καθώς αμφότερες οι Υπηρεσίες είναι υπεύθυνες για την συλλογή πληροφοριών που αφορούν τις εξωτερικές απειλές εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, τόσο σε στρατιωτικό (ξένες ένοπλες δυνάμεις) όσο και σε μη-στρατιωτικό (λοιπές εξωτερικές απειλές άλλης φύσης) επίπεδο.

Όσον αφορά την αναδιάρθρωση της οργανωτικής δομής του ODNI, αν και για ορισμένους μπορεί να φαίνεται ασήμαντη, υποδηλώνει τη νοοτροπία της αμερικανικής Κοινότητας Πληροφοριών σχετικά με την συνεχή εκτίμηση της απειλής και την προσαρμογή των διαδικασιών, μεθόδων, και μέσων στις νέες συνθήκες. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι πλέον δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στην αντιμετώπιση τόσο των αναδυόμενων τεχνολογιών (emerging and disruptive technologies – EDTs) όσο και της επιρροής ξένων δρώντων –ειδικά όσον αφορά την εκλογική διαδικασία– καθώς και στην συνεργασία με ξένες Υπηρεσίες Πληροφοριών για την αντιμετώπιση κοινών απειλών.

Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι η ανάγκη συνεργασίας με ξένους δρώντες, τον ιδιωτικό τομέα, την ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά και την βιομηχανία για την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων, την βέλτιστη αξιοποίηση όλων των υπαρχόντων μέσων, την παρακολούθηση της τεχνολογικής προόδου και την ανάπτυξη της καινοτομίας με τελικό επιθυμητό σκοπό τη μεγιστοποίηση του αποτελέσματος, είναι διάχυτη και σε άλλα στρατηγικά έγγραφα διεθνών δρώντων, όπως η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (National Security Strategy – NSS) των ΗΠΑ[xi], το Στρατηγικό Δόγμα (Strategic Concept) του ΝΑΤΟ[xii], και η Στρατηγική Πυξίδα (Strategic Compass) της Ευρωπαϊκής Ένωσης[xiii].

Επιπλέον, μέσα από την εξέταση της Στρατηγικής Πληροφοριών Ανοικτών Πηγών των ΗΠΑ για το 2024-2026, αναδεικνύεται για ακόμα μια φορά ο ζωτικός ρόλος των Υπηρεσιών Πληροφοριών ενός κράτους στην προάσπιση της εθνικής ασφάλειας μέσω του έγκαιρου εντοπισμού των αντίστοιχων απειλών και της παροχής εκτιμήσεων, πολύ δε περισσότερο μέσω της ύπαρξης της Κοινότητας Πληροφοριών η οποία –λειτουργώντας ως ένας «κόμβος πληροφοριών»– είναι σε θέση να διασταυρώνει πληροφορίες από όλες τις κρατικές Υπηρεσίες Πληροφοριών και να σχηματίζει ολοκληρωμένη άποψη αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση και τις προθέσεις «εχθρικών» δρώντων, έτσι ώστε η πολιτική ηγεσία να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα  για την αντιμετώπισή τους.

Αυτό που θα πρέπει επίσης να τονιστεί είναι ότι η δράση της εν λόγω Κοινότητας λειτουργεί υποστηρικτικά στο έργο του ευρύτερου συστήματος εθνικής ασφάλειας, του οποίου η αρχιτεκτονική περιλαμβάνει τους φορείς της εκτελεστικής, δικαστικής, και νομοθετικής εξουσίας. Βασικός δε πυλώνας αυτής της αρχιτεκτονικής δεν είναι άλλος από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, ενώ θεμελιώδες έγγραφο από το οποίο πηγάζουν όλες οι υπόλοιπες εθνικές στρατηγικές των επιμέρους κρατικών φορέων είναι η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, η οποία αποτελεί και το κατεξοχήν έγγραφο υψηλής στρατηγικής των ΗΠΑ[xiv].

Η εκπόνηση Εθνικής Στρατηγικής δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά αδήριτη ανάγκη για κάθε σύγχρονο κράτος και συνάμα υποχρέωση της κάθε κυβέρνησης, καθώς –σε αντίθεση με την άποψη ορισμένων ότι περιορίζει την δράση των υφιστάμενων δρώντων– παρέχει το πλαίσιο εντός του οποίου όλοι οι κρατικοί φορείς θα αναπτύξουν πρωτοβουλίες για την επίτευξη των καθορισθέντων στόχων, και εξασφαλίζει τον συντονισμό για τη μεγιστοποίηση του επιθυμητού αποτελέσματος, δηλαδή την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Όσον αφορά την Κοινότητα Πληροφοριών των ΗΠΑ, η αντίστοιχη Εθνική Στρατηγική είναι η Στρατηγική Εθνικών Πληροφοριών[xv].

Εκτός από την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας και την Στρατηγική Εθνικών Πληροφοριών, σημαντικό ρόλο αναφορικά με την στοχοθεσία αλλά και άσκηση των αρμοδιοτήτων των φορέων εθνικής ασφάλειας διαδραματίζουν δύο ακόμα σημαντικά προϊόντα της Κοινότητας Πληροφοριών. Αυτά είναι η Ετήσια Εκτίμηση Απειλής[xvi], ένα κείμενο στρατηγικού χαρακτήρα το οποίο περιγράφει τις κυριότερες απειλές για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, και η Καθημερινή Ενημέρωση του Προέδρου[xvii] η οποία περιλαμβάνει πληροφορίες αναφορικά με μείζονα εθνικά και παγκόσμια ζητήματα που επηρεάζουν την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ.

Ένα σημείο το οποίο επίσης χρήζει επισήμανσης είναι το γεγονός ότι η έλλειψη πληροφοριών δεν συνεπάγεται πάντα την απουσία εχθρικής δραστηριότητας, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της εντροπίας της πληροφορίας, [η απουσία εχθρικής δραστηριότητας] ενδέχεται να υποδηλώνει αυξημένα μέτρα ασφάλειας πληροφοριών για την αποφυγή διαρροής πληροφοριών ώστε επιτευχθεί ο αιφνιδιασμός του αντιπάλου. Χαρακτηριστικό δε πρόσφατο παράδειγμα αυτής της περίπτωσης αποτελεί η αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ[xviii].

Επιπρόσθετα, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι –όπως και με κάθε άλλο θεσμικό χρόνιο πρόβλημα– η εκπαίδευση του προσωπικού των κρατικών φορέων που σχετίζονται με οποιοδήποτε τρόπο με τον τομέα των πληροφοριών και της εθνικής ασφάλειας γενικότερα διαδραματίζει ζωτικό ρόλο όχι μόνο στην ανάπτυξη των ικανοτήτων, αλλά και στην εδραίωση της επιδιωκόμενης κουλτούρας (εθνικής) ασφάλειας, η οποία δρα ως δικλείδα ασφάλειας για την διατήρηση της υψηλής απόδοσης, των θεμελιωδών αρχών, και της εργασιακής ηθικής κάθε φορέα.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί, οι σημαντικότερες προτεινόμενες ενέργειες οι οποίες θα συμβάλλουν στην αποτελεσματικότερη λειτουργία του θεσμικού πλαισίου εθνικής ασφάλειας στην Ελλάδα –η πλειοψηφία των οποίων περιγράφεται αναλυτικά στο βιβλίο του υπογράφοντος με τίτλο «Εθνική Ασφάλεια: Μύθοι και Πραγματικότητα»– είναι οι ακόλουθες:

1.      Η εκπόνηση και δημοσίευση της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας, ώστε κάθε φορέας να γνωρίζει τους επιδιωκόμενους στόχους και τους περιορισμούς που έχουν τεθεί από το κράτος, και να είναι σε θέση να αναπτύξει την δράση του και να συνεργαστεί με τους υπόλοιπους φορείς για την επίτευξη των εν λόγω στόχων.  Αξίζει δε να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν περιέλθει στην δημοσιότητα, η εν λόγω Στρατηγική παρουσιάστηκε από τον Έλληνα Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας στο ΚΥΣΕΑ στις 12 Οκτωβρίου 2022 [xix], ωστόσο δεν έχει δημοσιευθεί μέχρι και σήμερα.

2.      Η αναδιάρθρωση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ), ώστε   να συμπεριλάβει στην σύνθεσή του τον Διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) και επιπλέον Υπουργούς, να συγκροτήσει το απαραίτητο επιτελείο και τις απαραίτητες επιτροπές, και να έχει στην διάθεσή του αίθουσα καταστάσεως (situation room) για να είναι σε θέση να παρακολουθεί τα μείζονα θέματα εθνικής ασφάλειας και να ενεργεί αναλόγως σε εικοσιτετράωρη  βάση (24/7).

3.      Η μετάπτωση της ΕΥΠ σε δύο ξεχωριστές Υπηρεσίες –μια για τις πληροφορίες εσωτερικού και μια για τις πληροφορίες εξωτερικού– σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την πρώτη Ετήσια Έκθεση της ΕΥΠ που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2024, η Υπηρεσία έχει ήδη προβεί μεταξύ άλλων και στον διορισμό δύο Υποδιοικητών –έναν για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και έναν για την Εσωτερική Ασφάλεια– κάτι που κρίνεται ως ένα ικανοποιητικό πρώτο βήμα για την σταδιακή προαναφερθείσα μετάπτωση της Υπηρεσίας.[xx]

4.      Η δημιουργία ξεχωριστού Διακλαδικού Σώματος Στρατιωτικών Πληροφοριών στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις κατά το πρότυπο των ΗΠΑ[xxi] ή του Ηνωμένου Βασιλείου,[xxii] ώστε να υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό για τον χειρισμό όλων των ευαίσθητων θεμάτων που σχετίζονται με τις στρατιωτικές πληροφορίες.

5.      Η δημιουργία Κοινότητας Πληροφοριών για τον συντονισμό όλων των κρατικών υπηρεσιών πληροφοριών και η εκπόνηση-δημοσίευση Στρατηγικής Εθνικών Πληροφοριών και Ετήσιας Εκτίμηση Απειλής, ώστε όλες οι κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών να είναι σε θέση προβούν στην συλλογή των αναγκαίων πληροφοριών και οι φορείς εθνικής ασφάλειας να έχουν επίγνωση των υφιστάμενων και αναδυόμενων κινδύνων και απειλών του σύγχρονου περιβάλλοντος ασφάλειας.

6.      Η δημιουργία Ακαδημίας Εθνικής Ασφάλειας και Πληροφοριών[xxiii], η οποία εκτός από την αναγκαία ανάπτυξη των ικανοτήτων του προσωπικού που σχετίζεται με οποιονδήποτε τρόπο με την εθνική ασφάλεια, θα συμβάλλει και στην εδραίωση της απαραίτητης κουλτούρας (εθνικής) ασφάλειας. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι η ΕΥΠ φαίνεται να έχει υιοθετήσει την εν λόγω πρόταση, καθώς στην προαναφερθείσα Ετήσια Έκθεσή της αναφέρει ότι πρόκειται να προβεί στην ίδρυση Ακαδημίας Πληροφοριών και Αντικατασκοπείας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Έχοντας ολοκληρώσει την ανάλυση της Στρατηγικής Πληροφοριών Ανοιχτών Πηγών για το 2024-2026 της Κοινότητας Πληροφοριών των ΗΠΑ, κρίνεται σκόπιμη η επισήμανση ορισμένων περιπτώσεων οι οποίες καταδεικνύουν την αξία των Υπηρεσιών Πληροφοριών και την σημασία της ύπαρξης έγκυρων και έγκαιρων πληροφοριών. Μια από αυτές είναι η δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ, Gerald R. Ford, κατά την τελετή ορκωμοσίας του διευθυντή της CIA, George H. W. Bush –που έλαβε χώρα στις 30 Ιανουαρίου 1976– στην οποία επεσήμανε ότι «Όπως κάθε πρόεδρος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξαρτώμαι από εσάς ως μια από τις πρώτες γραμμές άμυνας της Αμερικής. […]. Ως αποτέλεσμα, έχω πλήρη επίγνωση της τεράστιας προσπάθειας, της τεράστιας ομαδικής δουλειάς που γίνεται, και όλων των εκθέσεων πληροφοριών που λαμβάνω οι οποίες είναι τόσο ζωτικής σημασίας για την λήψη ορθών πολιτικών αποφάσεων για την εθνική ασφάλεια. Και επιτρέψτε μου να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου γι’ αυτή την δουλειά»[xxiv].

Όσον αφορά την «Καθημερινή Ενημέρωση του Προέδρου» (President’s Daily Brief – PDB)[xxv], ο διευθυντής της CIA, John Brennan, είχε δηλώσει ότι «Σήμερα, η καθημερινή ενημέρωση του Προέδρου είναι τόσο ζωτική για τον Λευκό Οίκο, ώστε να αναρωτιέται κανείς πως μπορούσαν παλιότερα να λειτουργούν χωρίς αυτήν»[xxvi].

Επιπλέον, ο πρόεδρος Barack Obama είχε εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στο προσωπικό της Κοινότητας Πληροφοριών κατά την τελετή με τίτλο «Η Δεκαετία της Ενσωμάτωσης» που έλαβε χώρα το 2015, δηλώνοντας ότι «Εξαιτίας σας, είχαμε τις πληροφορίες για να εξοντώσουμε τους ηγέτες της Αλ Κάιντα, συμπεριλαμβανομένου του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Εξαιτίας σας, είχαμε τις πληροφορίες, γρήγορα, που έδειξαν ότι η Συρία είχε χρησιμοποιήσει χημικά όπλα, και στην συνέχεια είχε την δυνατότητα να παρακολουθεί την απομάκρυνσή τους. Εξαιτίας σας, είχαμε τις πληροφορίες, παρά τις συσκοτίσεις της Ρωσίας, για να πούμε στον κόσμο την αλήθεια για την κατάρριψη της Πτήσης 17 των Μαλαισιανών Αερογραμμών πάνω από την Ουκρανία»[xxvii].

Η αξία των Υπηρεσιών Πληροφοριών μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο αν αναλογιστεί κανείς τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε ένα κράτος αν δεν υπήρχαν και όχι από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν πλήρως στην αποστολή τους. Δεν θα πρέπει να λησμονάται τέλος, όπως δήλωσε ο Sherman Kent, ιδρυτής του Γραφείου Εθνικών Εκτιμήσεων (Office of National Estimates), το γεγονός ότι «Οι Υπηρεσίες Πληροφοριών δεν διεκδικούν το αλάθητο για τις προφητείες τους. Απλώς ότι η απάντηση που δίνουν είναι η πιο βαθιά και αντικειμενικά βασισμένη, και προσεκτικά μελετημένη εκτίμηση»[xxviii]._


ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[i]    Koukakis, Georgios. 2023. “Permacrises and Polycrises: Outlining the Contemporary Security Environment through References to Strategic Documents of Regional and International Actors”. HAPSc Policy Briefs Series 4 (2):55-64. https://doi.org/10.12681/hapscpbs.36661. (16/03/2024).

[ii]    Ο κύκλος πληροφοριών μπορεί να διαφέρει ελαφρώς ως προς τον αριθμό ή το περιεχόμενο των βημάτων ανάλογα με την Υπηρεσία Πληροφοριών.

[iii]   Office of the Director of National Intelligence. “the SIX STEPS in the INTELLIGENCE CYCLE (collection). No date. https://www.intelligence.gov/how-the-ic-works (16/03/2024).

[iv]   Ο εν λόγω όρος μεταφράζεται και ως «Διευθυντής Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών». Για περισσότερες πληροφορίες βλ. Κουκάκης Γεώργιος. «Η Ετήσια Εκτίμηση Απειλής κατά των ΗΠΑ για το 2023». Foreign Affairs The Hellenic Edition. 14 Μαρτίου 2023. https://www.foreignaffairs.gr/articles/74058/georgios-koykakis/i-etisia-ektimisi-apeilis-kata-ton-ipa-gia-to-2023 (12/08/2023).

[v]    Ο εν λόγω όρος μεταφράζεται και ως «Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών».

[vi]   Πικραμένος Κώστας & Κουκάκης Γεώργιος, «Εθνική Ασφάλεια: Μύθοι και Πραγματικότητα», Εκδόσεις Ινφογνώμων, Απρίλιος 2023, σσ. 37-52.

[vii]   Ο όρος «στοιχείο» χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάθε ξεχωριστή διοικητική δομή ανεξαρτήτως μεγέθους ή κλιμακίου διοίκησης.

[viii] Office of the Director of National Intelligence. «How the IC works». https://www.intelligence.gov/how-the-ic-works (10/03/2023).

[ix]   Κουκάκης Γεώργιος. «Η νέα Στρατηγική Πληροφοριών των ΗΠΑ για την επόμενη τετραετία». Foreign Affairs The Hellenic Edition. 16 Αυγούστου 2023. https://www.foreignaffairs.gr/articles/74265/georgios-koykakis/i-nea-stratigiki-pliroforion-ton-ipa-gia-tin-epomeni-tetraetia (16/03/2024).

[x]    Office of the Director of National Intelligence. “THE IC OSINT STRATEGY 2024-2026”. 08 March 2024. https://www.dni.gov/index.php/newsroom/reports-publications/reports-publications-2024/3785-the-ic-osint-strategy-2024-2026 (16/03/2024).

[xi]   Koukakis, Georgios. “The National Security Strategy of the USA: Background, Recent Developments and Future Considerations Regarding the International Security Environment”. HAPSc Policy Briefs Series 3, no. 2 (December 29, 2022): 122–132. https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/hapscpbs/article/view/33792. 18/03/2024).

[xii]  Κουκάκης Γεώργιος. «Η Εξέλιξη του Στρατηγικού Δόγματος του ΝΑΤΟ και προβληματισμοί για το μέλλον στο «Ο Στρατός Ξηράς στην Δεκαετία 2021-2030». Τετράδια Γεωπολιτικής Ανάλυσης και Μελετών, Τεύχος 8 (Φεβρουάριος 2024), σσ. 64-85. https://www.researchgate.net/publication/378848610_E_Exelixe_tou_Strategikou_Dogmatos_tou_NATO_kai_problematismoi_gia_to_mellon (18/03/2024).

[xiii]  Κουκάκης Γεώργιος. «Προς τα που δείχνει η Στρατηγική Πυξίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων, 01 Απριλίου 2022. https://kedisa.gr/pros-ta-pou-deichnei-i-stratigiki-pyksida-tis-evropaikis-enosis/ (18/03/2024).

[xiv] Αναλυτικές προτάσεις όσον αφορά τη νέα αρχιτεκτονική εθνικής ασφάλειας περιέχονται στο βιβλίο «Εθνική Ασφάλεια: Μύθοι και Πραγματικότητα» του Πικραμένου Κώστα & Κουκάκη Γεώργιου, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2023 από τις Εκδόσεις Ινφογνώμων, https://infognomon.gr/shop/nees-kyklofories/ethniki-asfaleia/

[xv]   Κουκάκης Γεώργιος. « Η νέα Στρατηγική Πληροφοριών των ΗΠΑ για την επόμενη τετραετία». Οπ.π.

[xvi] Για περισσότερες πληροφορίες βλ. Κουκάκης Γεώργιος. « Η Ετήσια Εκτίμηση Απειλής κατά των ΗΠΑ για το 2023». Foreign Affairs The Hellenic Edition. 14 Μαρτίου 2023.  https://www.foreignaffairs.gr/articles/74058/georgios-koykakis/i-etisia-ektimisi-apeilis-kata-ton-ipa-gia-to-2023 (18/03/2024).

[xvii] Για περισσότερες πληροφορίες βλ. Κουκάκης Γεώργιος. «Η σημασία της πληροφόρησης στη διαδικασία λήψης απόφασης και την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας». Geopolitics & Daily News. 25 Οκτωβρίου 2024. https://geopolitics.iisca.eu/2023/10/25/%ce%b7-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ba/ (18/03/2024).

[xviii]         Κουκάκης Γεώργιος, «Χαμάς εναντίον Ισραήλ: Τρομοκρατία ή Απελευθερωτικός Αγώνας;». HuffPost Greece. 12 Οκτωβρίου 2023. https://www.huffingtonpost.gr/entry/chamas-enantion-israel-tromokratia-e-apeleetherotikos-ayonas_gr_65244bc7e4b0102e69630574 (18/03/2024).

[xix] Για περισσότερες πληροφορίες βλ. Γιαννακού Αγγελική. «ΚΥΣΕΑ: Παρουσιάστηκε η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας [vid]».Flash. 12 Οκτωβρίου 2022. https://www.flash.gr/kysea-parousiastike-i-stratigiki-ethnikis-asfaleias-vid-863664 (18/03/2024).

[xx]   Για περισσότερες πληροφορίες βλ. Koukakis Georgios. “The Institutional Reform of the Greek National Intelligence Service (NIS) and its First Historical 2023 Annual Report: Threats, Challenges and Future Considerations Regarding the National Security of the Hellenic Republic”. Hermes Institute of International Affairs, Security & Geoeconomy, Occasional Paper 1/2024 (January 2024). https://www.doi.org/10.13140/RG.2.2.35429.58082 (18/03/2024).

[xxi] Military Intelligence Corps Hall of Fame. «Home». No date. https://www.ikn.army.mil/apps/MIHOF/Home (18/03/2024).

[xxii] Intelligence Corps. «Who we are». No date. https://www.army.mod.uk/who-we-are/corps-regiments-and-units/intelligence-corps/ (18/03/2024).

[xxiii]         Σχετική πρόταση παρατίθεται στο βιβλίο «Εθνικής Ασφάλεια: Μύθοι και Πραγματικότητα» του Πικραμένου Κώστα και Κουκάκη Γεώργιου.

[xxiv]         Central Intelligence Agency. «President’s Daily Brief: Delivering Intelligence to Nixon and Ford». 2016. https://www.cia.gov/resources/publications/presidents-daily-brief-delivering-intelligence-to-nixon-and-ford/ (18/03/2024).

[xxv] Κουκάκης Γεώργιος. «Η σημασία της πληροφόρησης στη διαδικασία λήψης απόφασης και την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας». Geopolitics & Daily News. 15 Οκτωβρίου 2023. https://geopolitics.iisca.eu/2023/10/25/%ce%b7-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ba/ (16/03/2024).

[xxvi]         Central Intelligence Agency. «President’s Daily Brief: Delivering Intelligence to Nixon and Ford». 2016. Οπ.π.

[xxvii]        Office of the Director of National Intelligence. “ODNI FACTSHEET”. 24 February 2017 (updated). https://www.odni.gov/files/documents/FACTSHEET_ODNI_History_and_Background_2_24-17.pdf  (16/03/2024).

[xxviii]        Office of the Director of National Intelligence. “Global Trends 20240: A more contested world (Introduction)”. March 2021. https://www.dni.gov/index.php/gt2040-home/introduction (18/03/2024).

policyjournal.gr

Ελληνοτουρκικά: το «σύνδρομο του βραστού βατράχου»

0
ÅÂÑÏÓ-ÃÅÖÕÑÁ ÊÇÐÙÍ ÅËËÇÍÏÔÏÕÑÊÉÊÁ ÓÕÍÏÑÁ /ÔÏÕÑÊÉÊÇ ÐËÅÕÑÁ (EUROKINISSI/ ÔÁÔÉÁÍÁ ÌÐÏËÁÑÇ)
Κωνσταντίνος Παΐδας
19.03.202421:13

Το Βήμα

Ένα κρίσιμο ερώτημα που τίθεται από την ελληνική κοινή γνώμη είναι το γιατί η Ελλάδα αποδέχθηκε την πάγια θέση της Τουρκίας, σύμφωνα με την οποία οι διαφορές μας είναι ελληνοτουρκικές και όχι ευρωτουρκικές και ως εκ τούτου πρέπει να επιλυθούν στο τραπέζι του διμερούς διαλόγου.
Πολλοί εν Ελλάδι ανησυχούν, και μάλιστα ανησυχούν έντονα, για το τι ακριβώς συμβαίνει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η ανησυχία τους αυτή οφείλεται εν μέρει στο ότι οι στόχοι της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αφ’ ης στιγμής υπήρξε αλλαγή ηγεσίας στο Υπουργείο Εξωτερικών, παραμένουν «επτασφράγιστο μυστικό» και εν μέρει στο ότι οι αναθεωρητικοί στόχοι της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής διακηρύσσονται με αφοπλιστική ειλικρίνεια από τα πλέον επίσημα χείλη.

Ένα κρίσιμο ερώτημα που τίθεται από την ελληνική κοινή γνώμη είναι το γιατί η Ελλάδα αποδέχθηκε την πάγια θέση της Τουρκίας, σύμφωνα με την οποία οι διαφορές μας είναι ελληνοτουρκικές και όχι ευρωτουρκικές και ως εκ τούτου πρέπει να επιλυθούν στο τραπέζι του διμερούς διαλόγου. Το ερώτημα αυτό πολύ δύσκολα μπορεί να απαντηθεί, δεδομένου ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ορθώς θεωρεί πως το σημαντικότερο επίτευγμα της εξωτερικής μας πολιτικής κατά τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια ήταν η διεθνοποίηση των τουρκικών προκλήσεως εις βάρος της χώρας μας και η αποδοχή εκ μέρους των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης της θέσης μας ότι οι υφιστάμενες διαφορές είναι όχι μόνον ελληνοτουρκικές αλλά και ευρωτουρκικές. Τι άλλαξε έκτοτε άραγε; Σίγουρα όχι οι τουρκικές θέσεις και διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδος…

Ένα επιπλέον ερώτημα, το κρισιμότερο ίσως, είναι το ποια ακριβώς θέματα υψηλής πολιτικής θα τεθούν (ή έχουν ήδη τεθεί, όπως δημοσιοποιείται από την τουρκική πλευρά…) στο τραπέζι του αυστηρά διμερούς ελληνοτουρκικού διαλόγου και επί τη βάσει ποίων κανόνων θα διεξαχθεί ο διάλογος αυτός. Κατά τις επίσημες τουρκικές διαρροές, οι οποίες μάλιστα ενίοτε είναι λεπτομερείς, η ελληνική και η τουρκική αντιπροσωπία συζητούν ακόμα και το θέμα των διαφορών μας στο Αιγαίο.

Ποιες άραγε είναι αυτές οι διαφορές, τις οποίες η ελληνική αντιπροσωπία συζητά; Δεν είναι αποκλειστικά και μόνον αυτή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδος, την οποία διαχρονικά αναγνωρίζει και αποδέχεται η Ελλάδα; Και ποια είναι η βάση, επί της οποίας συζητείται η διαφορά αυτή; Δεν είναι αποκλειστικά και μόνον το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς Συνθήκες; Γιατί άραγε η τουρκική κυβέρνηση γνωστοποιεί στον τουρκικό λαό (ταυτοχρόνως και στον ελληνικό λαό και στη διεθνή κοινότητα…) τις θέσεις και τους στόχους της, ενώ η ελληνική κυβέρνηση «τηρεί σιγήν ιχθύος»;

Στο πλαίσιο του ελληνοτουρκικού διαλόγου εντάσσεται και η περιώνυμη «Διακήρυξη των Αθηνών Περί Σχέσεων Φιλίας και Καλής Γειτονίας», η οποία πραγματικά υπήρξε σπουδαία. Υπήρξε σπουδαία όμως μόνο για την Τουρκία! Η φαινομενική βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, η οποία αποτυπώθηκε στη «Διακήρυξη των Αθηνών» διευκόλυνε τα μέγιστα την Τουρκία στο να αποκτήσει την πολυπόθητη πρόσβαση στα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-16 Viper, καθώς και σε έναν τεράστιο όγκο πυρομαχικών υψηλής τεχνολογίας.

Στο πλαίσιο αυτό, μάλιστα, έχει τεθεί εκ μέρους της Τουρκίας και το αίτημα προς τις ΗΠΑ να πραγματοποιηθεί η αναβάθμιση των παλαιότερων τουρκικών μαχητικών F-16 επί τουρκικού εδάφους, πράγμα που σημαίνει αφενός επιτάχυνση της διαδικασίας εκσυγχρονισμού του αεροπορικού στόλου και αφετέρου μεταφορά σημαντικότατης τεχνογνωσίας στην τουρκική αμυντική βιομηχανία. Ταυτοχρόνως, η «Διακήρυξη των Αθηνών» συνέβαλε και στο να «ανοίξει» ο αμερικανοτουρκικός διάλογος για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς F-35, εφόσον φυσικά βρεθεί μία συμβιβαστική λύση για τα ρωσικά πυραυλικά συστήματα S-400.

Η «Διακήρυξη των Αθηνών» επανέρχεται αναπόφευκτα στη σκέψη των Ελλήνων κάθε φορά που ο Τούρκος πρόεδρος διατυπώνει δημόσια και απερίφραστα τις θέσεις και τους αναθεωρητικούς στόχους της Τουρκίας εις βάρος του Ελληνισμού.
Συμβαδίζουν με τη «Διακήρυξη των Αθηνών» οι δηλώσεις του Τ. Ερντογάν για το κολοσσιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Τουρκίας, το οποίο θα της δώσει τη δυνατότητα να διασφαλίσει τη «Γαλάζια Πατρίδα» και την «Πατρίδα των Αιθέρων»;
Συμβαδίζει με τη «Διακήρυξη των Αθηνών» το casus belli, με το οποίο η Τουρκία απαγορεύει ουσιαστικά από την Ελλάδα να ασκήσει δικαιώματά της απορρέοντα από το Διεθνές Δίκαιο και από το Δίκαιο της Θάλασσας;

Συμβαδίζουν με τη «Διακήρυξη των Αθηνών» οι θέσεις, τις οποίες διατύπωσε μόλις χθες ο Τ. Ερντογάν στην ομιλία του σε στελέχη των τουρκικών στρατιωτικών σχολών, αναφορικά με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η οποία «έγινε για να αποτραπεί η γενοκτονία των Τουρκοκυπρίων»;
Συμβαδίζει με τη «Διακήρυξη των Αθηνών» η άποψη του Τ. Ερντογάν ότι «το 1974 ο Μπ. Ετσεβίτ δεν πίεσε προς τα νότια, προκειμένου να μην υπάρχει πλέον Νότος και Βορράς και η Κύπρος να είναι ολόκληρη δική μας»;

Αναπόφευκτα, όσοι πολίτες εν Ελλάδι παρακολουθούν τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι με αμείλικτα ερωτήματα:

Γιατί η Ελλάδα ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης εγκατέλειψε το ασφαλές κεκτημένο του ευρωτουρκικού πλαισίου διαλόγου;

Γιατί η Ελλάδα μετέχει σε έναν διάλογο, στον οποίο την απόλυτη πρωτοβουλία των κινήσεων φαίνεται ότι έχει η Τουρκία που ουσιαστικά επιβάλλει και την ατζέντα της και τους κανόνες του διαλόγου;

Γιατί η Ελλάδα αποδέχεται -κατά τα λεγόμενα μόνο των Τούρκων ιθυνόντων βεβαίως αφού οι Έλληνες ιθύνοντες «τηρούν σιγήν ασυρμάτου»- την αποσύνδεση των τουρκοκυπριακών σχέσεων από τις ελληνοτουρκικές;

Γιατί η Τουρκία αγωνίζεται λυσσαλέα για την επιβολή της δικής της παράλογης και παράνομης λύσης στο Κυπριακό ενώ η Ελλάδα σύρεται πίσω από τις εξελίξεις που δρομολογεί η Τουρκία;

Γιατί η Τουρκία θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμά της τον στρατιωτικοποιημένο αναθεωρητισμό εις βάρος της Ελλάδος ενώ η Ελλάδα θεωρεί «τεκμήριο υπευθυνότητας και νηφαλιότητας» εκ μέρους της και να «κάνει πως δεν ακούει», να μην απαντά και, φευ, να μην διαμαρτύρεται δριμύτατα ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ στα αρμόδια όργανα;

Επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε ότι απέναντί μας έχουμε μία χώρα ακραία αναθεωρητική, η οποία επί δεκαετίες και με υποδειγματική μεθοδικότητα προσθέτει διαρκώς διεκδικήσεις εις βάρος μας. Η μεταβολή της εξωτερικής μας πολιτικής έναντι της Τουρκίας κατά τους τελευταίους μήνες φαίνεται ότι μας οδηγεί σε πολύ επικίνδυνες ατραπούς. Ορισμένοι εν Αθήναις θα πρέπει να προβληματιστούν σοβαρά μήπως εν αγνοία μας βιώνουμε το «σύνδρομο του βραστού βατράχου» του Ολ. Κλερκ και μήπως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για εμάς είναι εντέλει ο ίδιος μας ο εαυτός…

Το Βήμα

Ένα βήμα πριν την «κήρυξη πολέμου» της Ρωσίας στην Ελλάδα: Σφοδρή επίθεση με στοχοποίηση ειδικά της Αθήνας από την Μόσχα

1

Κανείς δεν αντιλαμβάνεται γιατί τόσο μένος της κυβέρνησης Μητσοτάκη κατά του Β.Πούτιν

Στα «άκρα των άκρων» οδηγούνται οι ελληνορωσικές σχέσεις με το Κρεμλίνο να εξαπολύει νέα σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε σημείο που να διερωτάται κάποιος τι θα συμβεί στην Ελλάδα αν η Ρωσία επικρατήσει στην Ουκρανία και ειδικά αν στην Ουάσιγκτον υπάρξει κυβερνητική αλλαγή και έρθει στην εξουσία ο Ν.Τραμπ. Και οι νοούντες νοήτωσαν.

Η τελευταία «βολή» της Μόσχας έρχεται από την εκπρόσωπο του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μ.Ζαχάροβα, η οποία σε συνέντευξή της καταγγέλλει γενικά τις δυτικές πρωτεύουσες ότι αρχικά αρνούντο και μετά δεν απαντούσαν στο αίτημα να επιτραπεί στους Ρώσους υπηκόους που ζουν στις χώρες τους να ψηφίσουν στις ρωσικές εκλογές.

Αλλά εκείνη που το «τερμάτισε» -κατά την Μ.Ζαχάροβα- ήταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία όχι μόνο αρνείτο να δώσει έγκριση στους Ρώσους πολίτες να ψηφίσουν, αλλά έδωσε την έγκρισή της, μόνο όταν η Μόσχα έθεσε θέμα παραβίασης της συνθήκης της Βιέννης.

Και αυτή η έγκριση δόθηκε μόλις στις 8 Μαρτίου, μία εβδομάδα πριν τις εκλογές! Και μάλιστα αλλά έσπευσε να δηλώσει η Αθήνα ότι «Η Ελλάδα δίνει την έγκρισή της απρόθυμα»!

Τώρα, ανεξάρτητα με το αν κάποιος συμπαθεί την Ρωσία και τον Β.Πούτιν, πόσο «έξυπνα» είναι αυτά περί «απροθυμίας»; Και τι προσφέρουν στο εθνικό συμφέρον; Γιατί τόσο μένος;

Μήπως για να κρύψουν από τους Δυτικούς ότι, παρά το εμπάργκο, έχουν ξεκινήσει και αγοράζουν φυσικό αέριο από την Ρωσία (ναι, αθόρυβα, αλλά μαζικά) σε μεγαλύτερες ποσότητες από αυτές που αγόραζαν πριν τον πόλεμο;

Τώρα ήρθε και η άρνηση κλήτευσης των Ρώσων και Λευκορώσων διπλωματών στον εορτασμό της επετείου της 25ης Μαρτίου.

Το ότι δεν θα υπήρχε 25η Μαρτίου αν δεν υπήρχε η τσαρική Ρωσία είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, αλλά το ερώτημα είναι πιεστικό: Ποιος επωφελείται από όλα αυτά;

Δείτε την συνέντευξη της Ζαχάροβα που κατηγορεί για «δηλητηριώδες περιεχόμενο την ελληνική πολιτική έναντι της Ρωσίας».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/kyvernisi/ena-vima-prin-tin-kiryksi-polemou-tis-rosias-stin-ellada-sfodri-epithesi-me-stoxopoiisi-eidika-tis-athinas-apo-tin-mosxa/

ΗΠΑ: ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΜΕ

0

4 Φεβρουαρίου 2024

PETER MCLAREN

Το ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια διχασμένη χώρα είναι υποεκτιμημένο. Έχουμε εγκλωβιστεί σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα τα οποία, στο πλήρωμα του χρόνου, θα μπορούσαν να έχουν μοιραίες συνέπειες για το μέλλον της δημοκρατίας. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές από το 2016.

Το ότι γράφω αυτό το δοκίμιο στο γραφείο μου απέναντι από τη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Chapman, όπου ο διαβόητος δικηγόρος του Τραμπ, Τζον Ίστμαν, δίδασκε μέχρι τη «συνταξιοδότησή» του το 2020, αυξάνει για μένα το σουρεαλισμό και την ενδόμυχη φύση αυτού του διαχωρισμού.

Μία από τις συζητήσεις που διαπερνά (ή θα έπρεπε να πω ότι βράζει) σε όλη τη χώρα περιστρέφεται γύρω από τη διδασκαλία της δουλείας στα μαθήματα ιστορίας των δημοσίων σχολείων, με τη θεωρία της κριτικής φυλής να αναγνωρίζεται ως ο κύριος ένοχος.

Οι Κριτικοί της Θεωρίας της Κριτικής της Φυλής (η οποία είναι μια θεωρία που αναπτύχθηκε από νομικούς μελετητές που αποτιμά την κατάσταση των θυμάτων της δουλείας και ο Τζιμ Κρόου που εμψυχώνει διάφορες πειθαρχικές προοπτικές στα πανεπιστήμια) υποστηρίζουν ότι αποτελεί απειλή για τον αμερικανικό τρόπο ζωής.

Σαφώς, αυτό που πρέπει να ρωτήσουμε αυτούς τους κριτικούς περιλαμβάνει την ερώτηση: Υπάρχει κάτι στον αμερικανικό τρόπο ζωής που θέλετε να κρύψετε; Τι είναι αυτό ακριβώς που θέλετε να αποκαλύψετε; Θεωρείτε ότι ο αμερικανικός τρόπος ζωής είναι τόσο εύθραυστος που όσοι τον ζουν δεν μπορούν να αντέξουν την παραμικρή εξέταση ορισμένων διαμορφωτικών γεγονότων στο παρελθόν και πώς αυτά τα γεγονότα του παρελθόντος έχουν δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα και προκλήσεις σε υποδεέστερες ομάδες στο παρόν; Οι αντιρρήσεις κατά της Θεωρίας της Κριτικής της  Φυλής καταρρέουν σε κάθε σοβαρή ενδοσκόπηση, ωστόσο είναι τόσο αυτονόητες που είναι αδύνατο να αγνοηθούν.

Στην πραγματικότητα, ας ελπίσουμε ότι η Critical Race Theory αμφισβητεί τον αμερικανικό τρόπο ζωής.

Φαίνεται όμως ότι οποιεσδήποτε προκλήσεις για τις ΗΠΑ που προκύπτουν από τις σκιές της επίσημης ιστορίας τους αποδοκιμάζονται αμέσως με τρανταχτό τρόπο ως δαιμονικές φωνές σοσιαλιστών, μαρξιστών ή κομμουνιστών που θέλουν να αποφορτίσουν τους μαθητές μας από τον πατριωτισμό τους και να τους μετατρέψουν σε Μαντζουριανούς υποψηφίους.

Μια επιτροπή της πολιτειακής Γερουσίας στη Φλόριντα πρότεινε πρόσφατα νομοθεσία για να εμποδίσει τα δημόσια σχολεία και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται «δυσφορία» όταν διδάσκονται για τη φυλή. Παρόμοια νομοθεσία έχει προταθεί και/ή ψηφιστεί σε δεκάδες κόκκινες πολιτείες. Μια τέτοια νομοθεσία, εάν εγκριθεί, προορίζεται να αλλάξει τον ίδιο τον ιστό της διδασκαλίας για την ιστορία και άλλα μαθήματα στο πρόγραμμα σπουδών. Δεν θα κάνει τίποτα άλλο παρά να κοροϊδέψει τους σημαντικούς λόγους για τους οποίους η ιστορία πρέπει να συμπεριληφθεί ως βασικό μέρος του σχολικού προγράμματος σπουδών.

Οι αλήθειες του παρελθόντος της Αμερικής που γεννήθηκαν από εσωτερικές συγκρούσεις και εθνικές και διεθνείς διαμάχες που πρέπει να μελετηθούν με κάποια επείγουσα ανάγκη σήμερα είναι συχνά άβολες αλήθειες. Δεν πρέπει να διδάσκονται για να κάνουν τους μαθητές να στριμώχνονται (αν και αυτό μπορεί εύκολα να συμβεί και σε ορισμένες περιπτώσεις θα έπρεπε να συμβεί) αλλά ούτε και να πάψουν να μην λέγονται. Μια παιδαγωγική κριτικού πατριωτισμού προσφέρει μια ματιά σε ένα παρελθόν που κατοικείται όχι μόνο από ιστορικές ρατσιστικές φρικαλεότητες αλλά και από Αμερικανούς ήρωες που πολέμησαν και διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να τερματίσουν τέτοιες φρικαλεότητες, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Ενώ ο πατέρας μου πολέμησε ενάντια στους Ναζί από το 1939-1945 με τους βασιλικούς καναδούς μηχανικούς και ο θείος μου έριξε μια τορπίλη στο θωρηκτό Bismarck ως πιλότος στο Βασιλικό Ναυτικό (ένα κατόρθωμα που του χάρισε το Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας που του καρφώθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο ΣΤ’ ), γνωρίζω αμέτρητους ήρωες στην υιοθετημένη χώρα μου, τις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων το θάρρος στην καταπολέμηση των φασιστών Ναζί είναι καλά τεκμηριωμένο (η Μάχη του Bulge μου έρχεται αμέσως στο μυαλό όπως και οι επιχειρήσεις των Flying Tigers και των αεροπόρων Tuskegee). Και ενώ υπάρχουν πολλοί ήρωες που μπορούμε και πρέπει να τιμήσουμε, η εγκυρότητα των πολέμων στους οποίους πολέμησαν πολλοί ηρωικοί Αμερικανοί (ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και ο πόλεμος στο Ιράκ είναι αυτοί που μας έρχονται πιο εύκολα στο μυαλό), θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε αμφισβητήσεις, σε διάλογο και συζήτηση ως μέρος των προγραμμάτων σπουδών στην τάξη.

Το ίδιο θα πρέπει να γίνει και με τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς γερμανικών πόλεων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι βομβαρδισμοί της Δρέσδης, οι βομβαρδισμοί με ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι και το αμερικανικό κίνημα ευγονικής που τόσο θαύμαζε ο Αδόλφος Χίτλερ, ένα κίνημα που μετέτρεψε τους μετανάστες στην Αμερική σε ποταπά αντικείμενα φρενολογίας. Οι εορτασμοί μας για τους Αμερικανούς ήρωες πολέμου, εφευρέτες, ειρηνοποιούς, ιερείς και κήρυκες, επιστήμονες, γιατρούς, δικηγόρους, πολιτικούς ηγέτες, ακτιβιστές, διασκεδαστές, μουσικούς, ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και άλλους δεν πρέπει να μας παρακινούν να διαστρεβλώσουμε ή να κρύψουμε αυτούς που συμμετείχαν διαφορετικά στις σκιώδεις κληρονομιές της αμερικανικής ιστορίας που περιλαμβάνει τα μεγάλα εγκλήματα κατά των αφροαμερικανών αδελφών, των γυναικών όλων των φυλών, των γηγενών λαών και των στοχευμένων πληθυσμών μεταναστών. Δεν πρέπει να σβήσουμε τέτοιες δυσάρεστες αλήθειες γιατί οι γονείς επιθυμούν να ασβεστώσουν την αμερικανική ιστορία και να κρύψουν το ρατσιστικό και γενοκτονικό παρελθόν της με το πρόσχημα ότι δημιουργούν «δυσφορία» στα παιδιά τους ή τα κάνουν να μισούν την Αμερική—ειδικά επειδή οι καρποί μιας τέτοιας ιστορίας είναι ακόμα πολύ μαζί μας σήμερα.

Είμαι βέβαιος ότι η κλίση των ΗΠΑ προς τον φασισμό σε αυτή τη χώρα θα είχε εξαγριώσει τον θείο και τον πατέρα μου.

Απλώς δείτε την άνοδο του ρατσισμού από την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα και την ανάπτυξη της λευκής υπεροχής, του λευκού εθνο-εθνικισμού, των νεοναζί και των ένοπλων πολιτοφυλακών, που όλα ήταν παράγοντες που οδήγησαν σε μια πρόσφατη επίθεση στο Καπιτώλιο του έθνους στις 6 Ιανουαρίου. 2021.

Υπάρχει άφθονο περιθώριο για να γιορτάσουμε τα θετικά επιτεύγματα των Ηνωμένων Πολιτειών χωρίς, φυσικά, να καταφεύγουμε σε έναν αυθαίρετο αμερικανικό θριαμβολογισμό που αγνοεί το αποικιακό μας παρελθόν των εποίκων και τις επιπτώσεις του μέχρι σήμερα. Αυτοί που κρατούν όμηρο την ιστορία μπορούν μόνο να κάνουν το κοινό να υποψιαστεί ότι αν δεν ενέκριναν πραγματικά τη δουλεία και τη νότια φυτοκρατία, σίγουρα θέλουν να καταπνίξουν τις φωνές των σημερινών Αφροαμερικανών, αυτόχθονων Αμερικανών και μεταναστών των οποίων οι ιστορίες απαιτούν να ακουστούν. στο όνομα της δικαιοσύνης.

Η διαγραφή των θυμάτων της ιστορίας μας μπορεί να δημιουργήσει μόνο μορφές κοινωνικής αμνησίας που θα εμποδίσουν την πρόοδό μας ως δημοκρατίας – μια δημοκρατία, παρεμπιπτόντως, που βρίσκεται ήδη σε πολύ σαθρά εδάφη και μοιάζει να καταρρεει. Πολύ συχνά είναι εκείνοι που κατακρίνουν αυτές τις λεγόμενες «ξύπνιες» οργανώσεις πανεπιστημιούπολης που επιθυμούν να εμποδίσουν τους δεξιούς ομιλητές να παρουσιάσουν τις απόψεις τους στις πανεπιστημιουπόλεις με βάση τη ρητορική μίσους, απαιτούν τώρα από την ιστορία του ρατσισμού, την κληρονομιά του Lost Cause, του Reconstruction, του Jim Crow και του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του 1960 θα αποκλειστούν από τα μαθήματα ιστορίας του δημοτικού και του γυμνασίου. Είναι δύσκολο να μην αναγνωρίσουμε τη βαθιά υποκρισία εδώ. Συχνά εκείνοι που ζητωκραυγάζουν πιο δυνατά για τη διατήρηση του αμερικανικού τρόπου ζωής είναι αυτές ακριβώς οι ομάδες που καίνε βιβλία από σχολικές βιβλιοθήκες.

Η έμφαση της κριτικής δεν πρέπει να δίνεται μόνο στο περιεχόμενο των μαθημάτων τόσο όσο στην παιδαγωγική που χρησιμοποιείται για τη διδασκαλία της ιστορίας (και άλλων μαθημάτων).

Η κριτική παιδαγωγική – ένας όρος-ομπρέλα που περιλαμβάνει την Κριτική Θεωρία της Φυλής και είναι εμπνευσμένος από τις διδασκαλίες του μεγάλου Βραζιλιάνου παιδαγωγού, Paulo Freire – αφιερώνεται στη δημιουργία συνθηκών δυνατότητας ώστε οι φωνές των θυμάτων της καταπίεσης να ακουστούν στην τάξη.

Τα αμφιλεγόμενα θέματα (πρέπει να σκεφτούμε πολύ γιατί τέτοια θέματα πρέπει να θεωρούνται ως αμφιλεγόμενα αρχικά) προσφέρονται στους μαθητές ως σημεία προβληματισμού και συζήτησης, και οι δάσκαλοι θα πρέπει να μπορούν να ασκούν τη δική τους ηθική συνείδηση στη δημιουργία τέτοιων συζητήσεων, διαφορετικά , ένας μετατοπισμένος αξιακός σχετικισμός θα επικρατήσει και οι μαθητές θα μείνουν με την σιωπηρή εντύπωση ότι δεν υπάρχει σωστό ή λάθος όσον αφορά τη δουλεία, τη γενοκτονική μεταχείριση των ιθαγενών της Αμερικής (ή των λαών των πρώτων εθνών), τον θεσμό των νόμων του Jim Crow , ή τον τρέχοντα αγωγό από σχολείο σε φυλακή.

Θα οδηγηθούν να πιστέψουν ότι υπάρχουν μόνο απόψεις και ότι κάθε γνώμη έχει την ίδια αξία και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ακυρώσει τις αντίθετες απόψεις.

Αλλά οι απόψεις που αποτυγχάνουν να διατυπωθούν με ορθά επιχειρήματα είναι απλώς η σκόνη που πέφτει από τα χρονικά της εξαπάτησης.

Ο σκοπός των συζητήσεων και των διαλόγων στην τάξη δεν είναι να κάνουν πλύση εγκεφάλου στους μαθητές ώστε να αποδεχτούν προοδευτικές πολιτικές κρίσεις γι αυτά τα γεγονότα, αλλά να επιτρέψουν στους μαθητές να κάνουν τις δικές τους τεκμηριωμένες κρίσεις μαθαίνοντας πώς να δημιουργούν υγιή και ισχυρά επιχειρήματα. Και γι’ αυτό πρέπει να δίνουμε έμφαση στα επιχειρήματα έναντι των απόψεων και να μπορούμε να συμφωνήσουμε για τους καλύτερους τρόπους για να κρίνουμε τέτοια επιχειρήματα. Πρέπει να υπάρχει διαλογική συζήτηση γύρω από αυτά τα θέματα γιατί έχουν ηθικό χαρακτήρα και γι’ αυτό είναι θέμα συνείδησης και σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να ασκείται η συνείδηση των εκπαιδευτικών. Χωρίς αυτή την εξέταση, θα εξαερώσουμε τον ρόλο που πρέπει να διαδραματίσει η συνείδησή μας ως παιδαγωγών και θα πέσουμε θύματα της ίδιας διαφθοράς και ιδιοτελούς συμφέροντος που προσπαθούμε να αμφισβητήσουμε.

Οι δάσκαλοι δεν πρέπει να αναγκάζονται να κρύψουν τις δικές τους πολιτικές προτιμήσεις, αλλά ταυτόχρονα να είναι πρόθυμοι να αμφισβητηθούν οι απόψεις τους με πνεύμα «καλής πίστης» αποκάλυψης και αλληλεγγύης.

Είναι καιρός να «κρατήσουμε την πίστη» στη δημοκρατία και να γεφυρώσουμε τους διαχωρισμούς που δηλητηριάζουν τη χώρα.

Αλλά ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί να προορίζεται να καταπιεί την ουρά του μόνο όσο δεν μπορούμε να θίξουμε περαιτέρω ερωτήματα:

Μπορεί η δημοκρατία να επικρατήσει σε συνθήκες καπιταλισμού; Θα υποστήριζα ότι δεν μπορεί, βεβαίως δεδομένων των σημερινών συνθηκών καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Εφόσον η δημοκρατία μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό της και τη φύση της πράξης της μόνο μέσω της κριτικής της, μπορεί η Κριτική Θεωρία και η κριτική παιδαγωγική τουλάχιστον να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε τις προϋποθέσεις για τη δυνατότητα της ηθικής; Ένα αξιέπαινο επίτευγμα της κριτικής παιδαγωγικής είναι ότι αποκάλυψε πώς είναι αδύνατο για τον καπιταλισμό να συμμορφωθεί με τη δική του αλήθεια στην πράξη, αφού μια τέτοια συμμόρφωση είναι δομικά αδύνατη για τον καπιταλισμό.

Με αυτή την έννοια χρειαζόμαστε επαναστατικές θεωρίες —μαρξιστικές, αναρχικές, κριτικές ρεαλιστικές κ.λπ.— που, κατά ειρωνικό τρόπο, απαιτούν την κατάργηση των ίδιων των συνθηκών που απαιτούν τέτοιες θεωρίες. Αυτά είναι ερωτήματα που σίγουρα χρειάζονται περισσότερη συζήτηση, αλλά τέτοιες συζητήσεις είναι λιγότερο πιθανό να διεξαχθούν στις πανεπιστημιουπόλεις μέχρι να κερδηθεί η τρέχουσα μάχη για τη διδασκαλία της ιστορίας.

*Ο Peter McLaren είναι Διακεκριμένος Καθηγητής Κριτικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Chapman, Η.Π.Α. Είναι επιμελητής και συγγραφέας 50 βιβλίων και τα γραπτά του έχουν μεταφραστεί σε 25 γλώσσες. Είναι ο συγγραφέας του καναδικού μπεστ σέλερ του 1980, Cries from the Corridor. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του περιλαμβάνουν το He Walks Among Us: Christian Fascism Ushering in the End of Times; Breaking Free: The Life and Times of Peter McLaren (με τον Miles Wilson); Post-Digital Dialogues on Critical Pedagogy, Liberation Theology and Information Technology (με τον Petar Jandrić); Tracks to Infinity: The Long Road to Justice, The Peter McLaren Reader, Volume 2 και Pedagogy of Insurrection: From Resurrection to Revolution.

counterpunch.com

Αθήνα – Κάιρο: Μια ιστορική συμμαχία

0
Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi meets with Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis at the Ittihadiya presidential palace in Cairo, Egypt, March 17, 2024, in this handout picture courtesy of the Egyptian Presidency. The Egyptian Presidency/Handout via REUTERS ATTENTION EDITORS - THIS IMAGE WAS PROVIDED BY A THIRD PARTY.

19.03.202410:14

Το Βήμα

The Egyptian Presidency/Handout via REUTERS

Το σύνθετο παζλ σχέσεων και συμφερόντων στην περιοχή

Με μεθοδική δουλειά η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για κρίσιμα ζητήματα της ευρύτερης γειτονιάς μας. Το απέδειξε ο ρόλος που έπαιξε στην αναβάθμιση της σχέσης Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αιγύπτου.

Η συμφωνία στο Κάιρο για μια συνολική στρατηγική εταιρική σχέση συνοδεία ενός οικονομικού και επενδυτικού πακέτου ύψους 7,4 δισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2024 – 2027 δείχνει τη σημασία της Αιγύπτου για τη σταθερότητα στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Επίσης, για την ΕΕ συγκρατώντας στα εδάφη της 10 εκατομμύρια πρόσφυγες, οι οποίοι αλλιώς θα κατέκλυζαν την Ευρώπη.

Το ποσό αυτό δεν αποκλείεται να αυξηθεί, καθώς στο πλαίσιο συνεργασίας δίνεται, μεταξύ άλλων,  έμφαση στην ενέργεια μέσω του «GREGY project», της υποθαλάσσια ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Αιγύπτου, που περνά μέσα από την οριοθετημένη ΑΟΖ των δύο χωρών, και της βιομηχανίας ανανεώσιμου υδρογόνου της Αιγύπτου, στο Μεταναστευτικό, κ.α.

Απαιτήθηκε σχεδόν ένας χρόνος διαβουλεύσεων μέχρι να επιτευχθεί η συμφωνία ΕΕ – Αιγύπτου, καθώς πρόκειται για μια συνολική στρατηγική στήριξη ενός πολύ κρίσιμου παίκτη σε ένα πολύ σύνθετο παζλ σχέσεων και συμφερόντων στην περιοχή, που υποφέρει από την κακή κατάσταση της οικονομίας του και από την πίεση του μεταναστευτικού.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ένας από τους πέντε ευρωπαίους ηγέτες που υπέγραψαν τη συμφωνία, υλοποιώντας μια διαχρονική θέση της Ελλάδας, από το 2010, για την αναβάθμιση των διμερών αλλά και των ευρωπαϊκών σχέσεων με την Αίγυπτο.

Από τον περυσινό Αύγουστο, με την κοινή επίσκεψη του Πρωθυπουργού με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Αλ Σίσι στο Ελ Αλαμέιν, η Ελλάδα έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίτευξη της συμφωνίας. Τον Ιανουάριο ο υπουργός Εξωτερικών Σάμεχ Σούκρι μετά τη συνάντηση του στην Αθήνα με τον Γιώργο Γεραπετρίτη δήλωσε ότι η Ελλάδα αποτελεί τη φωνή της Αιγύπτου στην ΕΕ. Την Κυριακή στο Κάιρο ανακοινώθηκε η σύσταση Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Αιγύπτου, το οποίο αναμένεται να συγκληθεί σύντομα στην Αθήνα. Στο κείμενο της Διακήρυξης, γίνεται αναφορά στο διεθνές δίκαιο και οι δύο χώρες αποκαλούνται «κομβικής σημασίας εταίροι», που σημαίνει ότι οι σχέσεις του δεν επηρεάζονται από την Τουρκία.

Ωστόσο, όλα τα παραπάνω χρειάζεται να διασφαλιστούν και μετά τον Ιούνιο, καθώς το καθεστώς Σίσι δέχεται ευρωπαϊκά πυρά και είναι δύσκολο να προβλεφθεί η δυναμική που θα υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Κοινοβούλιο μετά τις ευρωεκλογές.

Το Βήμα

Για τις ΗΠΑ, το 2024 δεν είναι 1973

0

George Friedman

19 Μαρτίου 2024

Η κουλτούρα του ισραηλινού στρατού διαμορφώθηκε τον Οκτώβριο του 1973, όταν η Αίγυπτος και η Συρία επιτέθηκαν χωρίς προειδοποίηση. Είναι σημαντικό ότι η επίθεση αντιπροσώπευε μια άμεση απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα. Η Αίγυπτος και η Συρία ήταν και οι δύο οπλισμένες από τη Σοβιετική Ένωση, επομένως μια ήττα του Ισραήλ μπορεί να είχε δώσει στη Μόσχα τον έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ και, μέσω της συριακής κατοχής, πρόσβαση στο πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας. Η κατάσταση εκδηλώθηκε γρήγορα με το αραβικό εμπάργκο πετρελαίου, προκαλώντας οικονομική κρίση στις ΗΠΑ και στην υπόλοιπη Δύση. Έτσι, η Ουάσιγκτον έσπευσε σε υλική υποστήριξη του Ισραήλ και ξεκίνησε μια διπλωματική διαδικασία που ωφέλησε την ίδια και τον σύμμαχό της στη Μέση Ανατολή, ενώ μπλόκαρε τους Σοβιετικούς.

Είναι εύκολο να κάνουμε παραλληλισμούς, ακόμη και ασυνείδητους, από στιγμές που οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν τον εαυτό τους σε βαθύ κίνδυνο. Βλέποντας τώρα τη θέση του Ισραήλ, νομίζω ότι αυτό έκανε, έστω και κατά λάθος.

Βαθιά στην ισραηλινή ψυχή είναι η αντίληψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα εγκαταλείψουν το Ισραήλ ακραία.

Αλλά υπάρχει ένα ρητό ότι τα έθνη δεν έχουν μόνιμους φίλους ή εχθρούς, παρά μόνο μόνιμα συμφέροντα. Το 1973, το συμφέρον του Ισραήλ ήταν να προστατεύσει ολόκληρο το Ισραήλ – και αυτό ήταν απόλυτο. Οι ΗΠΑ είχαν αυτό που θα μπορούσατε να ονομάσετε συναισθηματικό ενδιαφέρον για το Ισραήλ, αλλά η οικοδόμηση στρατηγικής με βάση το συναίσθημα είναι επικίνδυνη.

Αυτό που πραγματικά είχε σημασία για την Ουάσιγκτον ήταν η Σοβιετική Ένωση.

Το Ισραήλ βρίσκεται πλέον σε έναν πόλεμο με κάποιες ομοιότητες. Υπάρχει η ανικανότητα των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών και η πεποίθηση ότι μόνο μια αποφασιστική ήττα του εχθρού θα διασφαλίσει την εθνική ασφάλεια.

Η στρατηγική του, για να μην αναφέρουμε την πολιτική του ρητορική, προϋποθέτει ξεκάθαρα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμερίζονται το συμφέρον του Ισραήλ να διεξάγουν μια πολιτική και οικονομικά δαπανηρή επιχείρηση κατά της Χαμάς.

Ο πόλεμος του 1973 κράτησε λίγες εβδομάδες, όχι λίγους μήνες. Αυτή η επιχείρηση θα έχει κόστος χωρίς τα προφανή οφέλη του 1973.

Η θεωρία είναι ότι ένα τεράστιο πλήγμα θα εξαλείψει τη Χαμάς και θα εξαλείψει την απειλή του ριζοσπαστικού ισλαμισμού. Είναι μια τραβηγμένη ιδέα.

Αν δεν αντιμετωπιστεί πολιτικά, αυτή η απειλή θα είναι μια μόνιμη πραγματικότητα. Το 1973, τεράστια χτυπήματα άλλαξαν την αιγυπτιακή πολιτική. Αλλά σήμερα δεν είναι το 1973, και οι αντιλήψεις της Αιγύπτου για την πραγματικότητα και της Χαμάς δεν είναι οι ίδιες. Ούτε του Ιράν. Το Ισραήλ ονειρεύεται μια άλλη Μάχη της Κινεζικής Φάρμας, όπου οι Ισραηλινοί διέσχισαν τη Διώρυγα του Σουέζ και επαναπροσδιόρισαν τον πόλεμο υπέρ του.

Ο φετινός πόλεμος είναι διαφορετικός και μια αποφασιστική μάχη είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς.

Το πιο σημαντικό είναι ότι σε αυτόν τον πόλεμο οι ΗΠΑ δεν διακυβεύουν συντριπτικά συμφέροντα και το συναίσθημα που υπάρχει χαρακτηρίζεται από πικρό διχασμό. Αυτό που έχουν κοινό οι δύο πόλεμοι είναι η τεράστια αποτυχία πληροφοριών. Ακόμη και μια ήττα της Χαμάς θέτει μόνο τις προϋποθέσεις για τον επόμενο πόλεμο και το Ισραήλ πρέπει να αντιμετωπίσει την πιθανότητα της επόμενης αποτυχίας των μυστικών υπηρεσιών.

Ο πόλεμος δεν είναι μια αρένα του σωστού και του λάθους. Είναι η σφαίρα της νοημοσύνης και των όπλων.
Οι Ισραηλινοί πολεμούν σε εξαιρετικά περιορισμένες συνθήκες με μια στρατηγική στην οποία συνεχίζουν να εμπλέκουν σειριακά τις συγκεντρώσεις της Χαμάς. Αυτό είναι ένα πολύ μακρύ μονοπάτι και επικίνδυνο. Δεν είναι 1973.

geopoliticalfutures.com

Οι δημοκρατίες υπό απειλή σε όλο τον κόσμο

1

Jens Thurau

 Νέα έκθεση του Ιδρύματος Bertelsmann υπογραμμίζει μια παγκόσμια μετατόπιση από τη δημοκρατική διακυβέρνηση, που επιδεινώθηκε από τα πρόσφατα γεωπολιτικά γεγονότα και την πανδημία COVID-19.

Φωτογραφία: η Κένυα θεωρείται συχνά ως φάρος δημοκρατίας στην περιοχή

Τα σκληρά γεγονότα είναι αποθαρρυντικά: Σύμφωνα με μια νέα μελέτη, η ποιότητα της δημοκρατίας έχει επιδεινωθεί τα τελευταία 20 χρόνια σε 137 χώρες που θεωρούνται αναπτυσσόμενες ή αναδυόμενες οικονομίες. Σύμφωνα με τον «Δείκτη Μετασχηματισμού» του Ιδρύματος Bertelsmann, υπάρχουν τώρα 63 δημοκρατίες σε σύγκριση με 74 αυταρχικά κράτη. Με άλλα λόγια, κράτη που τείνουν να μην έχουν ελεύθερες εκλογές ή ένα λειτουργικό συνταγματικό κράτος.

Μόνο τα τελευταία δύο χρόνια, διαμορφωμένες από ένα νέο γεωπολιτικό κλίμα, τον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας και την πανδημία του κορωνοϊού, οι εκλογές σε 25 χώρες ήταν λιγότερο ελεύθερες και δίκαιες από πριν, σύμφωνα με τη μελέτη, η οποία επίσης διαπίστωσε ότι σε 39 χώρες η ελευθερία της έκφρασης και η ελευθερία του Τύπου περιορίζονται όλο και περισσότερο.

Επιπτώσεις που επιδεινώθηκαν από την πανδημία COVID-19

Η Sabine Donner είναι μία από τις συγγραφείς της μελέτης. Είπε στην DW ότι η πανδημία του κορωνοϊού είχε αντίκτυπο στις δημοκρατικές εξελίξεις, μέσω lockdown και προσωρινών περιορισμών στις πολιτικές ελευθερίες:

«Η πανδημία ήταν μια ευκαιρία για περαιτέρω περιορισμό των δικαιωμάτων και για περαιτέρω συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των κυβερνήσεων», εξήγησε. Βασικά, η πανδημία δεν έφερε προβλήματα που δεν υπήρχαν ήδη».

Σύμφωνα με το Ίδρυμα Bertelsmann, η ετήσια μελέτη τους είναι η μεγαλύτερη και πιο ολοκληρωμένη στο είδος της που καλύπτει τόσες πολλές χώρες. Βασίζεται σε 5.000 σελίδες εθνικών εκθέσεων που το ίδρυμα συντάσσει με τη βοήθεια 300 ειδικών, πανεπιστημίων και δεξαμενών σκέψης σε περίπου 120 χώρες. Η μελέτη αναλύει τον πολιτικό μετασχηματισμό προς τη δημοκρατία, τον οικονομικό μετασχηματισμό και την κυβερνητική δράση. Και οι τρεις κατηγορίες βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε ιστορικό χαμηλό.

Τα καλά νέα: Οι δημοκρατίες ξυπνούν σιγά σιγά

Όμως, παρά όλα τα αρνητικά νέα, η Sabine Donner δεν είναι εντελώς απαισιόδοξη. “Τα τελευταία δύο έως τέσσερα χρόνια, οι άνθρωποι και οι κυβερνήσεις έχουν συνειδητοποιήσει περισσότερο τις αυταρχικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα δημοκρατικά κράτη, συμπεριλαμβανομένων και εμάς εδώ στη Γερμανία. Έχουν πολύ μεγαλύτερη επίγνωση από ό,τι πριν από δέκα χρόνια”, είπε.

Το Ίδρυμα Bertelsmann είχε προσκαλέσει τον Ομοσπονδιακό Καγκελάριο Όλαφ Σολτς (SPD) στην παρουσίαση της μελέτης τη Δευτέρα. Όσον αφορά την άνοδο του δεξιού λαϊκισμού στη Γερμανία, ο Scholz είπε ότι είναι ικανοποιημένος που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν πρόσφατα στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του: “Αυτό δεν ήρθε από τα πάνω ή από τα κόμματα. Είναι σωστό ότι πρέπει να ανησυχούμε για την ανθεκτικότητα της δημοκρατίας. Αλλά τελικά, αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι, δεν διαδραματίζεται στο Διαδίκτυο, είμαστε εμείς: Πρέπει να προστατεύσουμε τη δημοκρατία μόνοι μας».

Είναι οι δημοκρατίες πολύ αργές και άκαμπτες;

Οι αυταρχικοί άρχοντες τείνουν να δικαιολογούν τις ενέργειές τους ισχυριζόμενοι ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι πολύ δύσκαμπτες, ότι οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις είναι άκαμπτες και ότι οι χώρες τους δεν είναι σε θέση να συμβαδίσουν με τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Η μελέτη δείχνει το αντίθετο. Όταν οι κυβερνήσεις μετρήθηκαν για το πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά εφάρμοσαν τα μέτρα κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Καμία από τις 45 χώρες που ήταν λιγότερο αποτελεσματικές στην εφαρμογή μέτρων προστασίας για τους πληθυσμούς τους δεν ήταν δημοκρατίες.

Σύμφωνα με τη Sabine Donner, η απάντηση της Κίνας στην πανδημία δείχνει επίσης ότι οι απολυταρχίες δεν ενεργούν πιο συνετά από τις δημοκρατίες σε περιόδους κρίσης: «Το είδαμε αυτό κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού όταν έγινε σαφές ότι τα αυστηρά lockdown δεν λειτουργούσαν και υπήρξαν τεράστιες διαμαρτυρίες. Παρ’ όλη την καταστολή. Δεν είναι μόνο να αναγνωρίσουμε ότι γίνονται λανθασμένες ενέργειες, αλλά και πόσο δύσκολο είναι να τις διορθώσουμε. Τα αυταρχικά κράτη μπορούν επίσης να τεθούν υπό πίεση όταν ο πληθυσμός είναι δυσαρεστημένος.”

Η πολιτική δέσμευση είναι το κλειδί

Το κλειδί για την καταπολέμηση των αυταρχικών τάσεων παραμένει η πολιτική δέσμευση για ελεύθερες εκλογές, ελευθερία του Τύπου και διάκριση των εξουσιών. Εάν υπάρχει συνεχής δημόσια υποστήριξη σε αυτούς τους τομείς, μπορεί να είναι δυνατό να αποτραπούν οι αυταρχικές τάσεις. Η μελέτη αναφέρει πρόσφατες εκλογές στην Κένυα και τη Ζάμπια, καθώς και στην Πολωνία και τη Μολδαβία στην Ευρώπη, ως παραδείγματα.

Η Sabine Donner αναφέρει παραδείγματα χωρών που πέρασαν επιτυχώς σε δημοκρατικά συστήματα: “Πάρτε την Ταϊβάν ή τη Νότια Κορέα, που ήταν υπό αυταρχική διακυβέρνηση για μεγάλο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια εκσυγχρονίστηκαν οικονομικά. Και τώρα είναι πολύ σταθερές και επιτυχημένες δημοκρατίες”, επεσήμανε.

Καλά παραδείγματα: Νότια Κορέα, Κόστα Ρίκα, Χιλή, Ουρουγουάη

Ο Δείκτης Μετασχηματισμού του 2024 περιγράφει τη Νότια Κορέα, την Κόστα Ρίκα, τη Χιλή, την Ουρουγουάη και την Ταϊβάν με τον ακόλουθο τρόπο: «Με βάση το κράτος δικαίου και με στρατηγική προσέγγιση, οι κυβερνητικές ηγεσίες τους έχουν εξασφαλίσει θετικές εξελίξεις όχι μόνο στην εκπαίδευση, την υγεία, και το βιοτικό επίπεδο αλλά και στην ενίσχυση της δημοκρατίας».

Οι ερευνητές της Bertelsmann καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι σε χώρες όπου η δημοκρατία λειτουργεί ήδη, οι κυβερνήσεις πρέπει να επιδιώξουν συναίνεση από όσο το δυνατόν ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού — ακόμη περισσότερο από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Παρόλο που παραδέχονται ότι αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο σε ένα ολοένα και πιο πολωμένο κλίμα.

Ο Jens Thurau είναι πολιτικός ανταποκριτής που καλύπτει τις πολιτικές για το περιβάλλον και το κλίμα της Γερμανίας.
@JensThurau

DW

Τι θα κάνει ο Πούτιν μετά το 87%;

0
Μιχαήλ Μπουσούεφ

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το υψηλό εκλογικό ποσοστό του Ρώσου προέδρου μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση του πολέμου με νέα επιστράτευση και αύξηση φορολογίας.

Γενική άποψη του Κρεμλίνου στο κέντρο της ΜόσχαςΕικόνα: AFP/Getty Images/M. Antonov

«Το εκλογικό ποσοστό του 87% αποτελεί επιβεβαίωση για το καθεστώς Πούτιν και την ολοένα και πιο δικτατορική διακυβέρνησή του. Το αποτέλεσμα δεν αντικατοπτρίζει βέβαια τη βούληση των ψηφοφόρων, αλλά τη βούληση του καθεστώτος», εκτιμά η Ρεγκίνα Χέλερ, ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη και την Πολιτική Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Η γερμανίδα ερευνήτρια δηλώνει στην DW: «Από την επομένη των εκλογών διαπιστώσαμε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα συνεχίσει με σφοδρότητα τον πόλεμο στην Ουκρανία χωρίς να αποκλείεται ακόμα και κλιμάκωση των εχθροπραξιών το επόμενο διάστημα».

Με νέους φόρους θα ενισχυθεί η πολεμική μηχανή

Πώληση ρωσικών αναμνηστικών ειδών στο υπό κατάληψη Μπερντιάνσκ της Ουκρανίας
Πώληση ρωσικών αναμνηστικών ειδών στο υπό κατάληψη Μπερντιάνσκ της ΟυκρανίαςΕικόνα: Alexei Konovalov/TASS/dpa/picture alliance

Για την μετεκλογική περίοδο oι ειδικοί για ζητήματα Ρωσίας αναμένουν αύξηση των φόρων στη χώρα. Ήδη πριν τις εκλογές ο πρόεδρος Πούτιν είχε ζητήσει από την κυβέρνηση να δρομολογήσει αλλαγές στη φορολογική νομοθεσία. Ο πόλεμος κοστίζει, δηλώνει ο Γκέρχαρντ Μάνγκοντ, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ, με ειδίκευση στις διεθνείς σχέσεις και τα ζητήματα ασφαλείας στον μετασοβιετικό χώρο: «Η κυβέρνηση χρειάζεται χρήματα, χρειάζεται περισσότερα έσοδα και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αύξηση φορολογικών εσόδων. Όσα χρήματα εισρεύσουν στα ταμεία, θα διοχετευθούν στην ρωσική πολεμική μηχανή».

Στο μεταξύ οι Ρώσοι αναμένουν ότι οι αρχές θα προχωρήσουν σε νέο γύρο επιστράτευσης. Η ρητορική του προέδρου Πούτιν δείχνει σαφώς προς αυτή την κατεύθυνση, εκτιμά η ερευνήτρια Ρεγκίνα Χέλερ.

Σύμφωνα με ειδικούς, παράγοντες όπως σταθερή οικονομική κατάσταση και η άμβλυνση των επιπτώσεων των δυτικών κυρώσεων διασφαλίζουν την επιβίωση του συστήματος Πούτιν στη Ρωσία. Κατά την εκτίμηση της Μόσχας ο ρώσος πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν κάνει καλή δουλειά. Η κεντρική τράπεζα και οι υπεύθυνοι χάραξης οικονομικής πολιτικής κατάφεραν, παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις κυρώσεις της Δύσης, να σταθεροποιήσουν την οικονομία. Επιπλέον δείχνει να αποδίδει η μετατόπιση του κέντρου βάρος της ρωσικής οικονομίας από την Ευρώπη στην Ασία. Παράλληλα ενισχύεται η καταστολή των αντιπάλων του πολέμου στην Ουκρανία. Όλα αυτά επιτρέπουν στον πρόεδρο Πούτιν να συνεχίσει στο δρόμο που χάραξε πριν τις εκλογές.

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Κ. Λάμπος: τα πιόνια στη σκακιέρα του ηγεμονισμού

0

 

Η ανθρωπότητα, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός κινδυνεύουν

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

classlessdemocracy@gmail.com,

Η παρακμιακή κρίση του καπιταλισμού αναγκάζει τον σκληρό πυρήνα του κεφαλαίου που κινείται στον αστερισμό του μανιακού αμερικανισμού [1] με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία, να μακελέψει για μια ακόμα φορά τον πλανήτη, προκειμένου ‘να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του’. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται ένα νέο ιδεολογικό αφήγημα που στη θέση της παλιάς χρεοκοπημένης αντίθεσης/σύγκρουσης μεταξύ καπιταλισμού και ‘κομμουνισμού’, όπως αρέσκονταν να ορίζουν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό της πάλε ποτέ Σοβιετίας και της μαοϊκής Κίνας, θα τοποθετεί την αντίθεση/σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Με αυτόν τον τρόπο η σύγκρουση μεταφέρεται από το αφηρημένο και απροσδιόριστο ιδεολογικό επίπεδο που διαχέονταν παντού στον πλανήτη, στο συγκεκριμένο γεωγραφικό πεδίο, όπου τελικά ανταγωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία δυό τύποι καπιταλισμού, ο ανατολικός δεσποτικός κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός και ο δυτικός ‘δημοκρατικός’ καπιταλισμός της υποτιθέμενης ‘ελεύθερης αγοράς’.

Από τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, την συσσώρευση του παγκόσμιου κεφαλαίου και την συγκέντρωση της στρατιωτικής ισχύος αναδείχνονται οι ηγέτιδες χώρες της επερχόμενης καταστροφικής σύγκρουσης. Από την δυτική πλευρά στην κορυφή βρίσκονται οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής με τους συμμάχους τους και τους παγκόσμιους οργανισμούς, όπως ο Οργανισμός Ενωμένων Εθνών, το ΝΑΤΟ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ., ενώ από την ανατολική πλευρά στην κορυφή βρίσκονται η Κίνα και η Ρωσία με τους συμμάχους τους που συσπειρώνονται στρατιωτικά με το Σύμφωνο της Σαγκάης και οικονομικά με τους BRICS των 5 και πρόσφατα των 11.

Το διακύβευμα αυτής της σύγκρουσης είναι ο έλεγχος των πηγών ενέργειας [2], που σημαίνει τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας, ο οποίος καθορίζει τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας κατά συνέπεια και το μοίρασμα του παγκόσμιου πλούτου, που σε συνθήκες καπιταλισμού χωρίζει την ανθρωπότητα στο 1% των προκλητικά πλουσίων και στο 99% των φτωχών, των ξεριζωμένων και των εξαθλιωμένων.

Να σημειωθεί πως τόσο στο οικονομικό όσο και στο στρατιωτικό επίπεδο η Ανατολή βρίσκεται σε τροχιά δυναμικής εξέλιξης με προοπτική σύντομα να ξεπεράσει την Δύση σε αντίθεση με την Δύση που παρακμάζει και γι’ αυτό γίνεται επιθετικότερη, αναλαμβάνοντας μεγάλα ρίσκα, γεγονός που σημαίνει πως η σύγκρουση που αποσκοπεί στην final solution, θα είναι τέτοιας μορφής και έκτασης, που ο επόμενος πόλεμος θα γίνει με ρόπαλα, όπως πρόβλεψε ο Αϊνστάιν.

Υπό αυτές τις υπερβολικά τοξικές συνθήκες [3] πορεύεται, δυστυχώς ως θεατής, ολόκληρη η ανθρωπότητα προσμένοντας ίσως ‘κάποιο θαύμα’ από την Ευρώπη, η οποία υπήρξε σε όλη την ιστορία πρωτεργάτης των εξελίξεων, δίνοντας πάντα προοδευτικές λύσεις στα αδιέξοδα που προκαλούσαν τα συστήματα που στηρίζονταν στην εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς με βάση την κοινωνική ανισότητα. Δυστυχώς όμως η Ευρώπη αποκοιμήθηκε και πάλι στην αγκαλιά του αμερικανικού ταύρου κι’ έτσι βρέθηκε στη θέση της αδύναμης και επαιτούσας ενδοχώρας του αμερικανισμού, έτοιμη να συγκρουστεί για λογαριασμό του με τον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά να καταστραφεί.

Η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέρ της νεοναζιστικής Ουκρανίας στην σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με το ψευδοπρόσχημα της αμερικανοΝΑΤΟϊκής ασφάλειας, θα αποβεί, πιθανότατα, μοιραίο λάθος, αν οι λαοί των χωρών της Ευρώπης δεν σταματήσουν αυτή τη λαθεμένη επιλογή. Η παραίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κύρια υπεύθυνο τον τα λοίσθια πνέοντα  γαλλογερμανικό άξονα, από την πολιτική της ολοκλήρωσης και της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ταυτότητας, της ενότητας, της ανεξαρτησίας  και της ουδετερότητας απέναντι σε όλους τους επίδοξους ηγεμόνες, αποτελεί την υιοθέτηση της a la Fukuyama [4] ‘πολιτικής ταυτότητας’ [5] του αμερικανισμού που πασχίζει να οδηγήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση στην αποσύνθεση και να μετατρέψει τους Ευρωπαίους, και όχι μόνο, από Πολίτες Πατριώτες σε ‘δυτικούς’ αξιοθρήνητους υπηκόους του ηγεμόνα.

Ο αμερικανικός μακιαβελισμός δεν εμπιστεύεται κανέναν από τους συμμάχους του και πολύ περισσότερο την Ευρώπη και γι’ αυτό φρόντισε και φροντίζει καθημερινά, με τον εξουσιαστικό φόβο, τις μυστικές υπηρεσίες της και με τη δύναμη του δολαρίου, ώστε η Ευρώπη να μην ξυπνήσει πριν από την καταστροφή, γιατί μόνο αυτή είναι σε θέση να ματαιώσει το κακό που έρχεται και να ανοίξει τον δρόμο προς έναν καλύτερο κόσμο, όπως τον οραματίζονταν πάντα οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού. Φρόντισε και κατάφερε να τοποθετήσει στη σκακιέρα της σύγκρουσης όλα τα πιόνια σε θέση μάχης και αυτοκτονίας, με αποτέλεσμα στην ηγεσία όλων των χωρών του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας να βρίσκονται άτομα διεφθαρμένα, με χαλαρή συνείδηση και συνεπώς ελεγχόμενα έτοιμα να θυσιάσουν, a la Zelenski, τις χώρες τους και τους λαούς τους στον βωμό του αμερικανικού Μολώχ.

Η ιστορία της ανθρωπότητας εισέρχεται, υπό τις ιεροπολεμικές ιαχές των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων [6], στον αστερισμό ενός παγκόσμιου εμφύλιου μεταξύ του δυτικού με το ανατολικό κεφάλαιο, ο οποίος μπορεί να σταματήσει μόνο με την κατάργηση του κεφαλαίου και της μήτρας που το γεννά, που δεν είναι άλλη από την ατομική ιδιοκτησία [7] πάνω στα μέσα παραγωγής.

Η ανασφάλεια των επίδοξων ηγεμόνων Ανατολής και Δύσης, δεν αρκείται μόνο στον έλεγχο εκείνων των πιονιών που ασκούν άμεσα την κατά τόπους εξουσία για λογαριασμό της ηγεμονίας, αλλά δεδομένου ότι αυτά φθείρονται γρήγορα απέναντι στους λαούς των χωρών τους, τους αναγκάζει, τώρα στα πρόθυρα της ‘Μεγάλης Επανεκκίνησης’ για την μεγάλη καταστροφή, ξαφνικά να εξαφανίζουν από ‘προσώπου γης’ αποτυχημένα πιόνια και αστραπιαία να τοποθετούν νέα ελεγχόμενα πιόνια στους δοτούς θώκους εξουσίας. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται τελευταία ακόμα και στα κόμματα της αντιπολίτευσης, που αργά ή γρήγορα θα κληθούν να αντικαταστήσουν τα χρεοκοπημένα πιόνια της πρώτης γραμμής. Παλιότερα ο κάθε μονάρχης μπορούσε να τοποθετεί πρωθυπουργούς και υπουργούς τους κηπουρούς του, χωρίς να εντυπωσιάζει κανέναν, γιατί οι κηπουροί του κάθε βασιλιά ήταν πρόσωπα γνωστά και όχι σπάνια, ήταν και φορείς μιας κάποιας εξουσίας που διαμεσολαβούσε μεταξύ τοπαρχών και βασιλικής αυλής.

Σήμερα, στον 21ο αιώνα, που οι εξελίξεις τρέχουν με ψηφιακή ταχύτητα και τα ciαμερικανοκαθοδηγούμενα λεγόμενα ‘μέσα κοινωνικής δικτύωσης’ διαμορφώνουν ακαριαία την λεγόμενη ‘κοινή γνώμη’, που ούτε κοινή ούτε και γνώμη είναι, επειδή ακριβώς δεν στηρίζεται στην γνώση των πραγμάτων, τα ηγετικά πιόνια δεν χρειάζεται να είναι γνωστά, ούτε και να ανήκουν κάπου, εκτός από τις λίστες των αμερικανοσπουδαγμένων και τις μυστικές υπηρεσίες του ηγεμόνα, για να καταλήγουν ‘φυτευτά’ στις ηγεσίες ‘κομμάτων εξουσίας’, ακόμα και σε κόμματα ‘αριστερής αντιπολίτευσης’, τύπου γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, που αφού ως κυβέρνηση έκαναν όλη τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του ηγεμόνα, τώρα φυτοζωούν, αλλά με ουρανοκατέβατη ηγεσία συσκευάζονται για να χειροκροτούν τις θηριοδείες του ηγεμόνα ή και να διαδεχθούν με τυμπανοκρουσίες, όταν θα έρθει η ώρα τους, τα άλλα κυβερνητικά ρετάλια που φέρουν ‘ημερομηνία λήξης’, όπως τα ζαρζαβατικά και οι κονσέρβες.

Έτσι με αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι πιονοποιούνται και οι κοινωνίες πολτοποιούνται, περιθωριοποιούνται και αλλοτριώνονται με κατάληξη την προϊούσα καπιταλιστική βαρβαρότητα που υπονομεύει τον ανθρώπινο πολιτισμό και απειλεί με εξαφάνιση την ίδια τη ζωή πάνω στον όμορφο γαλάζιο πλανήτη Γη που αποτελεί νόημα,  κόσμημα και συνείδηση του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Όμως η ιστορία διδάσκει πως καμιά ηγεμονία και καμιά βαρβαρότητα δεν αποτέλεσε ποτέ τη μοίρα της ανθρωπότητας. Όλες οι εξουσίες ήρθαν και παρήλθαν ως θνησιγενείς διακλαδώσεις και βραχυχρόνιες παρενθέσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας, κι’ αυτό γιατί το κάθε φορά νέο μπορεί να αργεί να γεννηθεί, αλλά στο τέλος γεννιέται και ανοίγει τον δρόμο στην πρόοδο που οδηγεί τον πολιτισμό σε ένα ανώτερο σκαλί πλησιάζοντας όλο και περισσότερο προς τον πολιτισμό της άμεσης δημοκρατίας [8]. Αυτό θα συμβεί και πάλι στην ώρα του, όταν η ιστορία θα κάνει ταμείο, με την μετακίνηση των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού από την θέση του αντικειμένου του κεφαλαίου στην θέση του υποκειμένου της ιστορίας, που θα τις καταστήσει, με την διαδικασία της άμεσης και ακηδεμόνευτης αυτοοργάνωσης, ακατάλυτη ηγεσία της χώρας, ικανές όχι μόνο να αποτρέψουν τα σχέδια της διάλυσής της, όπως κάποιοι αποσχιστές οραματίζονται και διαλαλούν, αλλά και να θεμελιώσουν τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας και του αταξικού ουμανισμού [9][1].

Την ιστορία, όμως, δεν την γράφει κάποιος αυτοματισμός, αλλά οι πράξεις και οι παραλήψεις όλων μας. Η ανθρωπότητα κινδυνεύει εξαιτίας της σύγκρουσης των επίδοξων ηγεμόνων της και πρέπει να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας απέναντι στο μέλλον. Οι τελευταίες κινήσεις του αμερικανισμού στο επίπεδο ηγεσιών του πολιτικού σκηνικού της χώρας μας, δείχνουν ότι κάτι πολύ κακό και καταστροφικό ετοιμάζεται για την Ελλάδα, την Κύπρο και τον Ελληνισμό, για το οποίο επιδιώκεται η αφωνία, η αδράνεια, ο στραγγαλισμός των κοινωνικών αγώνων και η πλήρης υποταγή της ελληνικής κοινωνίας στα σχέδια και στα έργα του αμερικανισμού. Να τους σταματήσουμε. Ενωμένοι μπορούμε. Ήρθε η ώρα της παλλαϊκής ειρηνικής επανάστασης της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και των σκεπτόμενων Ελλήνων που θα καθαρίσουν την κόπρον της ανισότητας, του φασισμού και του ιμπεριαλισμού καταργώντας τους στάβλους του καπιταλισμού παλιάς και νέας κοπής και θα ανοίξουν τον δρόμο για έναν καλύτερο κόσμο της άμεσης δημοκρατίας, της ειρήνης και του ανθρωπισμού.

_____________________________

Πηγή: https://classlessdemocracy.blogspot.com/search?updated-max=2023-10-03T04:47:00-07:00&max-results=7&start=8&by-date=false,

[1] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[3] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Τοξικές θεσμίσεις, ταυτότητες, κοινωνίες ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2022.

[4] Fukuyama Francis, Ταυτότητα. ΡΟΠΗ, Θεσσαλονίκη 2020.

[5] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Τοξικές θεσμίσεις, ταυτότητες, κοινωνίες…, ό. π., σελ.93 κ. επ.

[6] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

[7] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[9] Βλέπε, Lampos Kostas, Social in-Equality and Classless Humanism. An Essay on political Philosophy of Praxis, ONTIMEBOOKS, London 2020 και Κοινωνική αν-Ισότητα και αταξικός Ουμανισμός. Ένα δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της πράξης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2023.