Αρχική Blog Σελίδα 1249

Μια νέα σελίδα στο βιβλίο της δικής του ιστορίας άνοιξε από σήμερα για το Κυβερνείο της Θεσσαλονίκης, το γνωστό σε όλους και ως ‘’Παλατάκι’’

1

 

Με την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ της Βουλής των Ελλήνων, του Υπερταμείου και της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου, ανοίγει πλέον ο δρόμος για τη διάσωση και αξιοποίηση αυτού του εμβληματικού κτιρίου που επί 18 χρόνια παρέμεινε κλειστό, αντιμετωπίζοντας τις καταστροφές που έφερε ο χρόνος και η εγκατάλειψη.

Σε ειδική τελετή που οργανώθηκε στους χώρους του Κυβερνείου, παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, το Μνημόνιο Συνεργασίας συνυπέγραψαν, ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Κωνσταντίνος Τασούλας, ο Διευθύνων Σύμβουλος του Υπερταμείου Γρηγόρης Δημητριάδης και η Διευθύνουσα Σύμβουλος της Εταιρίας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) Ηρώ Χατζηγεωργίου.

Στην εκδήλωση προσκλήθηκαν και παρέστησαν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου «Φίλοι του Κυβερνείου Θεσσαλονίκης (ΠΑΛΑΤΑΚΙ)» ο πολυετής αγώνας των οποίων οδήγησε τα πράγματα σε αυτό το πρώτο στάδιο της δικαίωσής του. Απομένει πλέον η απρόσκοπτη συνέχιση και χρηματοδότηση του έργου, τόσο σε ό,τι αφορά τη συντήρησή του όσο και σε ό,τι αφορά την αξιοποίηση και λειτουργία του.

Φιλοδοξία και ευχή των μελών του Συλλόγου «Φίλοι του Κυβερνείου Θεσσαλονίκης (ΠΑΛΑΤΑΚΙ)» είναι, οι εργασίες να τρέξουν γρήγορα ώστε η δεξίωση εγκαινίων της φετινής 88ης ΔΕΘ που θα λειτουργήσει 7-15 Σεπτεμβρίου να φιλοξενηθεί στους κήπους του Κυβερνείου, αναβιώνοντας έτσι στιγμές αίγλης του παρελθόντος.

Αμέσως μετά την υπογραφή του Μνημονίου, ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δήλωσε ότι «με την επαναλειτουργία του Κυβερνείου η Βουλή θα αποκτήσει ένα “πόδι” στη Θεσσαλονίκη», και επισήμανε τον δημόσιο χαρακτήρα που θα έχει το νέο Κυβερνείο. Κατέληξε λέγοντας πως «σήμερα ξεκινάει μια όμορφη διαδρομή».

Ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Κώστας Τασούλας τόνισε μεταξύ άλλων ότι η διάσωση και αξιοποίηση του Κυβερνείου «πλέον δεν είναι ένα όνειρο, αλλά ένα σχέδιο» και ότι «το Κυβερνείο θα μπορούσε να γίνει το Ζάππειο της Θεσσαλονίκης”.

Η Δήμαρχος Καλαμαριάς, Χρύσα Αράπογλου  εξέφρασε την ικανοποίησή της για την εξέλιξη αυτή και εξέφρασε την ελπίδα το συγκεκριμένο έργο να γίνει το όχημα για μια σειρά άλλων έργων που αφορούν στο παραλιακό μέτωπο της περιοχής.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Συλλόγου «Φίλοι του Κυβερνείου (ΠΑΛΑΤΑΚΙ)» Νίκος Καρακώστας έκανε μια σύντομη ιστορική αναφορά στο κτίριο, από την κατασκευή του μέχρι σήμερα ενώ τόνισε ότι οι προτάσεις του Συλλόγου αφορούν σε ένα έργο αυτοχρηματοδοτούμενο και οικονομικά βιώσιμο». Με την ευκαιρία αναφέρθηκε σε διάφορα μεγάλα γεγονότα που σχετίστηκαν κατά καιρούς με το Κυβερνείο, και τόνισε: «Θέλουμε το Παλατάκι να επανέλθει σε αυτά. Θέλουμε εδώ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και το Φεστιβάλ Τραγουδιού καθώς και τη δεξίωση των εγκαινίων της ΔΕΘ».

Με την ολοκλήρωση των υπογραφών Πρόεδρος της Βουλής χάρισε στον πρόεδρο του Συλλόγου «Φίλοι του Κυβερνείου (ΠΑΛΑΤΑΚΙ)» τον στυλό που χρησιμοποιήθηκε, ως ένδειξη αναγνώρισης του αγώνα που έκαναν τα μέλη του Συλλόγου για τη διάσωση και αξιοποίηση του εμβληματικού ακινήτου.

Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο υπουργός Μακεδονίας Θράκης Στάθης Κωνσταντινίδης, ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, η δήμαρχος Καλαμαριάς Χρύσα Αράπογλου, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, βουλευτές και εκπρόσωποι φορέων της Θεσσαλονίκης.

Για την ιστορία της υπόθεσης ο Σύλλογος υπενθυμίζει τρεις ημερομηνίες που σε αυτό το τελευταίο στάδιο έδωσαν τον ρυθμό των θετικών εξελίξεων.

-Παρασκευή 17 Μαΐου 2024. Ο Σύλλογος «Φίλοι του Κυβερνείου (ΠΑΛΑΤΑΚΙ)» δίνει συνέντευξη Τύπου σε αίθουσα της ΕΣΗΕΜΘ, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «η υπόθεση του Κυβερνείου έχει πια ωριμάσει και πρέπει το ταχύτερο δυνατό να παρθούν αποφάσεις από την πολιτική ηγεσία της χώρας, αρχικά για την αποδέσμευσή του από την ΕΤΑΔ και στη συνέχεια για τη διάσωση και αξιοποίηση αυτού του ‘’θησαυρού’’ που διαθέτει η Θεσσαλονίκη και παραμένει επί τόσα χρόνια αναξιοποίητος».

Τρεις ημέρες αργότερα:

– Δευτέρα 20 Μαΐου 2024: Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την ομιλία του στη 49η τακτική Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος, ανακοινώνει -μεταξύ άλλων- ότι το Κυβερνείο θα αξιοποιηθεί με τη συνεργασία της Βουλής των Ελλήνων, του Υπερταμείου και της Εταιρείας Ακινήτων του Δημοσίου και ότι θα διατηρήσει τον δημόσιο χαρακτήρα του.

Δεκαέξι ημέρες αργότερα:

-Τετάρτη 5 Ιουνίου 2024 (σήμερα): Υπογράφεται το Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ της Βουλής των Ελλήνων, του Υπερταμείου και της ΕΤ.Α.Δ.

Δ. Μακροδημόπουλος: η αλήθεια για την Αλεξανδρούπολη

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

“Γιατί βλέπουμε ξαφνικά την Αλεξανδρούπολη να ανθίζει;” ρώτησε η ευρωβουλευτής κυρία Μαρία Σπυράκη κατά την επίσκεψή της στη Ροδόπη. Για να δώσει η ίδια την απάντηση: “Επειδή, είπε, εκεί έγινε σοβαρή προσπάθεια και η κυβέρνηση ασχολήθηκε συστηματικά γιαυτό και όλη η υπόλοιπη Θράκη θα πρέπει να έχει την εικόνα της Αλεξανδρούπολης…” (Παρατηρητής της Θράκης, 5/4/2014). Διάβασα τη δήλωσή της και έπεσα σε βαθιά σκέψη και περισυλλογή: Αναρωτήθηκα αν πράγματι ζω μόνιμα τα τελευταία 45 χρόνια στην Αλεξανδρούπολη ή μήπως πρόκειται για φαντασίωση. Αν πράγματι δούλεψα 31 χρόνια στο σιδηρόδρομο με έδρα την Αλεξανδρούπολη και δικαιοδοσία από την Ξάνθη έως το Ορμένιο και τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα που με υποχρέωνε να διατρέχω κάθε τόσο αυτή τη διαδρομή με κάθε μέσον (δραιζίνα, τρένο, αυτοκίνητο) και να βιώνω από κοντά τις μεταμορφώσεις της περιοχής από το κακό στο χειρότερο, όπως και τη διάψευση των προσδοκιών που δημιούργησε για την Αλεξανδρούπολη και τη Θράκη η γεωπολιτική εκτόξευσή τους από το 1991 με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ.

Φαίνεται λοιπόν ότι τα νέα δεν φτάνουν στις Βρυξέλλες! Έγινε τόσο “σοβαρή προσπάθεια” και η κυβέρνηση ασχολήθηκε τόσο, μα τόσο “συστηματικά” με την Αλεξανδρούπολη, γιαυτό ίσως αποτελεί σήμερα πανευρωπαϊκή μοναδικότητα, να είναι δηλαδή η  Αλεξανδρούπολη, όπως και η Θράκη,  εντελώς αποκομμένες σιδηροδρομικά από την υπόλοιπη Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, γεγονός που φωτογραφίζει και την παραγωγική απαξίωση τους. Έτσι, ενώ η Θράκη είχε τρεις βιομηχανικές ζώνες σε Άβαντα Αλεξανδρούπολης, Κομοτηνή, Ξάνθη, σήμερα όλες έχουν απαξιωθεί. Ενώ η Αλεξανδρούπολη από το 1992 είναι το σημαντικότερο  λιμάνι της χώρας από άποψη γεωπολιτική, γεωοικονομική και γεωστρατηγική, από τότε δηλαδή που η ΕΕ αξιοποιώντας τις κοσμογονικές αλλαγές δημιούργησε τον Διευρωπαϊκό άξονα ΙΧ συνδέοντας την Αλεξανδρούπολη με το Ελσίνκι, επί 32 χρόνια ούτε ένα εμπορικό τρένο δρομολογήθηκε προς τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Μαύρη Θάλασσα την υπόλοιπη Ευρώπη. Καίτοι η ΕΕ χρηματοδότησε έκτοτε την ανακαίνιση του σιδηροδρομικού άξονα Αλεξανδρούπολης – Ελληνοβουλγαρικών  συνόρων που ολοκληρώθηκε πριν πολλά χρόνια, χρηματοδότησε και το λιμάνι αλλά μάταια! Με αποτέλεσμα η πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος που δραστηριοποιείται επιχειρησιακά στον Έβρο, να αποδοκιμάζει σήμερα τις απαρχαιωμένες υποδομές στο λιμάνι Αλεξανδρούπολης: “Δεν διαθέτει ούτε φωτισμό, ούτε κλαρκ”, επισήμανε για να προσθέσει: “Είμαστε πολλές δεκαετίες χωρίς λιμάνι, και βιομηχανία χωρίς λιμάνι δεν υπάρχει”. Ενώ τόνισε ότι το σιδηροδρομικό δίκτυο στην περιοχή είναι ανύπαρκτο. Μάλιστα χαρακτήρισε την κατάσταση πολύ χειρότερη απ’ ότι πολλές δεκαετίες πριν (Η ΓΝΩΜΗ, 19/3/2024). Αντίθετα όμως, τα στρατιωτικά τρένα προωθούν χωρίς πρόβλημα πολεμοφόδια προς τα βόρεια και το λιμάνι ανταποκρίνεται πλήρως στο στρατιωτικό ρόλο του. Στρατιωτικοποίησαν το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης με  το Νόμο 4660/2020 (ΦΕΚ 23Α) στα πλαίσια της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ, χορηγώντας “… στην Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καθεστώς προτεραιότητας (ανεμπόδιστη πρόσβαση και χρήση) του λιμένα Αλεξανδρούπολης…”, ακυρώνοντας έτσι το μέλλον του ως κέντρο του διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου, εκφοβίζοντας μάλιστα τον πληθυσμό με την απειλή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου για να πεισθεί για την αναγκαιότητα εκχώρησής του στις στρατιωτικές σκοπιμότητες των ΗΠΑ.

Ποιά είναι η ειρωνεία σήμερα; Ότι η Αλεξανδρούπολη πραγματικά βιώνει την “άνοιξή” της αλλά χάρη στις χιλιάδες των Τούρκων που κατακλύζουν την πόλη χειμώνα καλοκαίρι με αποτέλεσμα να λειτουργούν στην πόλη κοντά στα χίλια airbnb (ΓΝΩΜΗ 9&15/4/2024) ενώ  η έξαρση της ανοικοδόμησης που παρατηρείται αποσκοπεί κυρίως στη μεγαλύτερη διαθεσιμότητά τους. Μάλιστα οι γείτονες δεν επισκέπτονται την πόλη αυθημερόν αλλά έρχονται οικογενειακά, διαμένουν επί μέρες και ξοδεύουν πολλαπλάσια από τους λιτοδίαιτους ευρωπαίους. Σκεφτείτε λοιπόν αν αυτή η τουριστική έκρηξη συνοδεύονταν από τον αυτονόητο γεωοικονομικά ρόλο της Αλεξανδρούπολης ως κέντρου του διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου μετά το 1991, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της ΕΕ, διασυνδέοντας εμπορικά Ανατολική Μεσόγειο, Εγγύς Ανατολή και Βόρεια Αφρική με την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη και τη Μαύρη Θάλασσα. Αλλά αυτός ο ρόλος έχει παγιδευτεί για πάντα στις πολεμικές επιδιώξεις της υπερδύναμης.

Όμως και αυτή η έκρηξη επισκεπτών έχει υπονομευτεί μεσοπρόθεσμα από τη “σοβαρή” και “συστηματική” προσπάθεια της κυβέρνησης, όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Τί είδους θέρετρο θα αποτελεί η Αλεξανδρούπολη με δύο τερματικούς σταθμούς LNG εγγύτατα των ακτών της και έναν αγωγό πετρελαίου προς Βουλγαρία αλλά και αιολικά πάρκα με πλήθος ανεμογεννήτριες στη θαλάσσια περιοχή της; Μάλιστα, με νόμο η θαλάσσια περιοχή της πόλης καθορίστηκε ως περιοχή “Πρώτης επιλογής ΑΠΕ” ώστε να επιτραπεί η επίσπευση της δρομολόγησης των έργων παρακάμπτοντας βάσει του νόμου τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης!! Τί μπορεί λοιπόν να σημαίνει “Άνοιξη” για την Αλεξανδρούπολη; Κέντρο του διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου και τόπος συρροής χιλιάδων γειτόνων επισκεπτών ή εφαλτήριο πολέμου και ενεργειακή “χαβούζα” της Ευρώπης;;;

Μακροδημόπουλος   Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

15/4/2024

 

 

 

 

 

 

Κλ. Κυριακίδης: η σύνδεση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου με την εθνοκάθαρση των κατεχομένων

0

Προσαρμογή ομιλίας στην Πλατεία Συντάγματος τη 19η Μαΐου 2024, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

Ευχαριστώ την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος και τους υπόλοιπους διοργανωτές αυτής της συγκινητικής εκδήλωσης που σηματοδοτεί την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, η οποία ξεκίνησε στις 19 Μαΐου 1919, όταν οι τουρκικές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Μουσταφά Κεμάλ έφτασαν στη Σαμψούντα. Ευχαριστώ, επίσης, την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, που μου έκανε την τιμή να μιλήσω, ως ακαδημαϊκός, σε αυτό το ιερό μέρος, δίπλα από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, έξω από τη Βουλή των Ελλήνων.

Είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων στον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας, που με ενεθάρρυνε να καταδείξω τη σύνδεση μεταξύ των Ελλήνων του Πόντου και των Ελλήνων της Κύπρου. Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω στο πλαίσιο των αμέτρητων αλλά ατιμώρητων εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί από την Τουρκία και από Τούρκους, σε καθεμία από αυτές τις δύο περιπτώσεις, σε αντίθεση με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη ζωή και το διεθνές δίκαιο.

Κατ’ αρχάς, πρέπει να το τονίσω ότι γεννήθηκα στην ξενιτειά, στο Λονδίνο της Αγγλίας, αλλά έχω ρίζες σε διάφορα μέρη της Κύπρου. Ανάμεσα σε αυτά είναι δύο χωριά, η Πέτρα και η Λύση, που εκκαθαρίστηκαν εθνοτικά το 1974 και έκτοτε βρίσκονται υπό παράνομη τουρκική κατοχή.

Υπάρχουν, βεβαίως, διαφορές μεταξύ των τρομακτικών εμπειριών των επιζώντων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και των επιζώντων της εθνοκάθαρσης του κατεχόμενου βορρά της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως οι εκτοπισμένοι συγγενείς μου. Όμως, αυτό που τους ενώνει είναι ότι είναι θύματα της αποκρουστικής ανηθικότητας, της ανελέητης ανομίας, της αδικαιολόγητης ατιμωρησίας και της συνεχιζόμενης αδικίας.

Επομένως, τόσο αυτοί οι Πόντιοι όσο και αυτοί οι Κύπριοι έχουν βιώσει τις ειδεχθείς συνέπειες ενός φαινομένου που εντοπίστηκε στην αρχαιότητα από τον Αριστοτέλη στο βιβλίο «Πολιτικά». Ο άνθρωπος γίνεται το χειρότερο απ’ όλα τα ζώα όταν απομακρυνθεί από τον «νόμο» και από τη «δίκη», δηλαδή τη δικαιοσύνη. Ο Αριστοτέλης πρόσθεσε ότι η αδικία γίνεται «χαλεπωτάτη», δηλαδή κακόβουλη, όταν συνοδεύεται από τα όπλα.

Έχοντας κατά νουν τις ιδέες του Αριστοτέλη, θα αναπτύξω τρία επιχειρήματα.

Το βαθύ ιστορικό πλαίσιο

Το πρώτο επιχείρημα έχει να κάνει με το βαθύ ιστορικό πλαίσιο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Αυτή η Γενοκτονία, όπως και η εθνοκάθαρση του βορρά της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν προέκυψε ξαφνικά. Για αιώνες στην οθωμανική τουρκική αυτοκρατορία, οι χριστιανοί υπέστησαν τη μία αδικία μετά την άλλη, πριν από την ταραγμένη περίοδο από το 1894 έως το 1924, η οποία έχει γίνει συνώνυμη με τις αμείλικτες θηριωδίες κατά των χριστιανών και με τον ξεριζωμό τους από τα πατρογονικά τους εδάφη.

Στον Πόντο, όπως και στην Κύπρο, και σε τόσα άλλα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η πηγή του κακού ήταν ο αυστηρός «δικοινοτικός» διαχωρισμός των «πιστών» μουσουλμάνων από τους «άπιστους» και «κατώτερους» μη μουσουλμάνους. Ως μη μουσουλμάνοι, οι χριστιανοί αντιμετώπιζαν διάκριση, τιμωρητική φορολογία, δουλεία, καταπίεση και, ως εκ τούτου, απανθρωποποίηση – υπό ένα διεφθαρμένο και αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης. Η πλέον απεχθής, ίσως, πρακτική του οθωμανικού αποικισμού είχε να κάνει με την εκμετάλλευση των κοριτσιών και των γυναικών που παγιδεύτηκαν σε οθωμανικά χαρέμια ως σκλάβες υπό τη δήθεν «προστασία» ανδρών που είχαν υποβληθεί σε αναγκαστικό ευνουχισμό, χωρίς αναισθητικό.

Κατά καιρούς, υπό άσπλαχνες συνθήκες, χριστιανοί διώχθηκαν με αγριότητα ή σφάχτηκαν. Τα πολλαπλά παραδείγματα περιλαμβάνουν τις ανείπωτες σφαγές των χριστιανών που μάτωσαν τα χώματα της Κωνσταντινούπολης το 1453, της Λευκωσίας το 1570, της Αμμοχώστου το 1571, της Σαμοθράκης το 1821 και της Χίου το 1822 – 100 χρόνια πριν από το κάψιμο της Σμύρνης και τις σχετικές φρικαλεότητες.

Άρα, όπως στην περίπτωση της εθνοκάθαρσης των κατεχομένων, η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είχε μια βάρβαρη οθωμανική αποικιακή προϊστορία.

Το άμεσο ιστορικό πλαίσιο

Το δεύτερο επιχείρημα έχει να κάνει με το άμεσο ιστορικό πλαίσιο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Αυτή η Γενοκτονία συνδέεται με τις υπόλοιπες διώξεις, μαζικές δολοφονίες, εξοντώσεις και γενοκτονίες που διαπράχθηκαν προς τα τέλη της οθωμανικής εποχής, που κατέληξε με τη διάλυση του σουλτανάτου το 1923 και τη διάλυση του χαλιφάτου το 1924. Αναφέρομαι στις Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και όχι μόνο.

Η κάθε γενοκτονία δεν είναι ξεχωριστή από την άλλη. Η κάθε γενοκτονία αποτελεί κρίκο στην ίδια αλυσίδα. Συμφωνώ με τους ακαδημαϊκούς που έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία ευθύνεται για μια ευρύτερη, παρατεταμένη και πολυεθνική γενοκτονία των χριστιανικών της μειονοτήτων που ξεδιπλώθηκε από το 1894, όταν ξεκίνησαν οι σφαγές των Αρμενίων, έως το 1924. Έχω υπόψη μου το βιβλίο των Benny Morris & Dror Ze’evi, The Thirty-Year Genocide: Turkey’s Destruction of Its Christian Minorities, 1894–1924 (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 2019).

Η ευρύτερη Γενοκτονία των Χριστιανών περιέλαβε και άλλους εκτός της Μικράς Ασίας, του Πόντου και των περιοχών που κατοικούνταν από Αρμενίους ή από Ασσυρίους. Μεταξύ των άλλων θυμάτων ήταν οι Έλληνες της Ανατολικής Θράκης. Ήταν μια ολική εξάλειψη των χριστιανών, με κάποιες εξαιρέσεις, κυρίως των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης, η οποία καταλήφθηκε από τους Συμμάχους από το 1918 έως το 1923.

Η κάθε γενοκτονία που έχω αναφέρει έχει κοινά χαρακτηριστικά με τις άλλες. Για παράδειγμα, η καθεμία ολοκληρώθηκε μέσω της διάπραξης, εκ προθέσεως, των μαζικών αναγκαστικών εξώσεων, βίαιων μεταφορών, αναγκαστικών απελάσεων, κατασχέσεων περιουσιών, βιασμών, εξαφανίσεων ανθρώπων, δολοφονιών και άλλων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που, συλλογικά, εξηγούν και δικαιολογούν την υιοθέτηση του βαρυσήμαντου όρου «γενοκτονία».

Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι, ιδιαίτερα από το 1924, η κάθε γενοκτονία ακολουθήθηκε από τη συντήρηση των συγκαλύψεων, την επαυξημένη διάδοση της προπαγάνδας, την παράλληλη επαυξημένη διαστρέβλωση της αλήθειας και την τάση των ξένων κρατών να κάνουν τα στραβά μάτια. Ακόμη χειροτέρα, ίσως, το διεθνές δίκαιο κακομεταχειρίστηκε για να επιβληθούν νέες διακρίσεις, νέοι ξεριζωμοί και νέες σχετικές αδικίες.

Εξ ου και η εγγενώς διακριτική, ανήθικη και επαίσχυντη Σύμβαση για την Ανταλλαγή Ελληνικών και Τουρκικών Πληθυσμών που, την 30ή Ιανουαρίου 1923, υπογράφηκε από, μεταξύ άλλων, τον Ελευθέριο Βενιζέλο υπό την τότε ιδιότητά του ως Αντιπροσώπου της Ελλάδας στη Λωζάννη. Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Στυλιανός Γονατάς.

Με την επιφύλαξη ορισμένων εξαιρέσεων, αυτή η Σύμβαση ήταν συνταγή για τη νομιμοποιημένη εθνοκάθαρση των εγκαταστημένων «Τούρκων υπηκόων, ελληνορθόδοξων στο θρήσκευμα», από «τουρκικό έδαφος» και των εγκαταστημένων «Ελλήνων υπηκόων, μουσουλμάνων στο θρήσκευμα», από «ελληνικό έδαφος» (Δείτε στο https://treaties.fcdo.gov.uk/data/Library2/pdf/TS0016.1923.pdf)

Ένα επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της Σύμβασης ήταν η ολοκλήρωση του ξεριζωμού των Ελλήνων από τον Πόντο. Χιλιάδες αντιμετώπισαν νέες δοκιμασίες ως πρόσφυγες σε ανθυγιεινές συνθήκες σε μια εποχή κατά την οποία επικρατούσαν δυνητικά θανατηφόρες ασθένειες όπως ο τύφος και η ευλογιά.

Επομένως, όπως σε σχέση με το 1974 κάτω από διαφορετικές συνθήκες, το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να ξεφύγει από ένα μέτρο ευθύνης για τον διακριτικό ξεριζωμό ατόμων επειδή ήταν χριστιανοί ή μουσουλμάνοι.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Κάτι άλλο που είναι βέβαιο είναι ότι τόσο στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 όσο και στο τέλος του επακόλουθου Ελληνοτουρκικού Πολέμου το 1923 οι Βρετανοί και άλλοι Σύμμαχοι δεν εγκαθίδρυσαν διεθνές ποινικό δικαστήριο. Έτσι, η ατιμωρησία θριάμβευσε και τα ξένα κράτη προτίμησαν να ακολουθήσουν μια πολιτική του κατευνασμού προς όφελος της Τουρκίας, κάτι που επικρατεί μέχρι σήμερα.

Η Γενοκτονία των Χριστιανών άνοιξε τον δρόμο προς άλλες σκληρότητες, σε ανάλογο κλίμα ατιμωρησίας. Το 1933, με τα χώματα του Πόντου ακόμα μουσκεμένα στο αίμα, ξεκίνησε και η δίωξη των Εβραίων στη Γερμανία, όταν ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία. Μέσα σε δέκα χρόνια η δίωξη αυτή κλιμακώθηκε σε γενοκτονία, γνωστή ως Ολοκαύτωμα. Όπως στην περίπτωση της Γενοκτονίας των Χριστιανών, η Γενοκτονία των Εβραίων πραγματοποιήθηκε μέσω της διάπραξης, εκ προθέσεως, των μαζικών αναγκαστικών εξώσεων, βίαιων μεταφορών, αναγκαστικών απελάσεων, κατασχέσεων περιουσιών, βιασμών, εξαφανίσεων ανθρώπων, δολοφονιών και άλλων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Από τη μια, η Γενοκτονία των Χριστιανών συνέβη, εν μέρει, ενώ η Γερμανία και η Τουρκία ήταν σύμμαχοι κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο – σύμφωνα με τη Γερμανοτουρκική Συνθήκη Συμμαχίας της 2ας Αυγούστου 1914.

Από την άλλη, η Γενοκτονία των Εβραίων συνέβη, εν μέρει, ενώ η Γερμανία και η Τουρκία είχαν διπλωματικές, εμπορικές και φιλικές σχέσεις για μεγάλο μέρος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – σύμφωνα με τη Γερμανοτουρκική Συνθήκη Φιλίας της 18ης Ιουνίου 1941 και τη Γερμανοτουρκική Εμπορική Συμφωνία της 9ης Οκτωβρίου 1941.

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ της Γενοκτονίας των Χριστιανών και της Γενοκτονίας των Εβραίων έχει να κάνει με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Μετά τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως έχω ήδη σημειώσει, οι Βρετανοί και οι άλλοι Σύμμαχοι δεν εγκαθίδρυσαν ειδικό διεθνές ποινικό δικαστήριο για την προσαγωγή των υποπτευόμενων δραστών των διεθνών εγκλημάτων. Εν αντιθέσει, αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί και άλλοι Σύμμαχοι εγκαθίδρυσαν το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο στη Νυρεμβέργη για να παραπέμψουν στη Δικαιοσύνη μερικά από τα ανώτερα στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος που κατηγορούνταν για εγκλήματα κατά της ειρήνης, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ο όρος «γενοκτονία»

Κατά την περίοδο από το 1943 έως το 1944, ο όρος «γενοκτονία» (στα αγγλικά ‘‘genocide’’) επινοήθηκε από τον επίμονο Αμερικανό δικηγόρο, με εβραϊκή και πολωνική καταγωγή, Raphael Lemkin. Ο Lemkin επινόησε τον όρο για να περιγράψει τη μερική ή πλήρη εξόντωση των ανθρώπων του ίδιου γένους, όπως τους Αρμενίους, τους οποίους χαρακτήρισε ρητά ως θύματα της γενοκτονίας.

Ο τρόπος σκέψης του Lemkin είχε επίσης επηρεαστεί από τα δεινά άλλων χριστιανών κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην αυτοβιογραφία του, ο Lemkin αναφέρθηκε στα Ελληνόπουλα και άλλα χριστιανά παιδιά που είχαν απαχθεί πριν εξισλαμιστούν και καταταγούν ως γενίτσαροι στις οθωμανικές δυνάμεις ασφαλείας. Μάλιστα, ο Lemkin καταδίκασε τον Γιαννιτσαρισμό ως ‘‘genocidal technique’’, δηλαδή «γενοκτονική τεχνική» {Donna-Lee Frieze (ed.), Totally Unofficial: The Autobiography of Raphael Lemkin (New Haven, CT: Yale University Press), σελίδες 51, 103, 168, 183, 200 και λοιποί}.

Στις 18 Οκτωβρίου 1945, το κατηγορητήριο που παρουσιάστηκε στην πρώτη δίκη στη Νυρεμβέργη αναφέρθηκε στη διεξαγωγή «εσκεμμένης και συστηματικής γενοκτονίας». Τρία χρόνια αργότερα, στις 9 Δεκεμβρίου 1948, ο όρος «γενοκτονία» ενσωματώθηκε στη Σύμβαση για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, το Άρθρο 1 της οποίας ορίζει ότι:

«Τα Συμβαλλόμενα Μέρη επιβεβαιούν ότι η γενοκτονία, συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρώ πολέμου, τυγχάνει έγκλημα διεθνούς δικαίου και αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να προλαμβάνουν και να τιμωρούν αυτό» (Δείτε στο www.refworld.org/sites/default/files/attachments/4cb2fb692.p).

«Σεισμοί» και «μετασεισμοί»

Θα παρουσιάσω το τρίτο επιχείρημα με μια αναλογία. Ενώ η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και οι υπόλοιπες γενοκτονίες των χριστιανών που ανέφερα αποτελούν «σεισμούς», ακολούθησαν, αργά ή γρήγορα, διάφοροι «μετασεισμοί». Αυτοί οι «μετασεισμοί» περιλαμβάνουν την υποχρεωτική στρατολόγηση Ελλήνων και άλλων μη μουσουλμάνων αρρένων πολιτών της Τουρκίας σε μη μουσουλμανικά τάγματα καταναγκαστικής εργασίας το 1941, τα Σεπτεμβριανά μαρτύρια στην Κωνσταντινούπολη το 1955 και τις δύο αλληλένδετες τουρκικές εισβολές στην Κυπριακή Δημοκρατίας το 1974.

Μεταξύ των πιο πρόσφατων «μετασεισμών», θα έλεγα, είναι δύο στην Κωνσταντινούπολη – η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί το 2020 και η μετατροπή της Μονής της Χώρας σε τζαμί το 2024.

Μήπως αναμένουμε κι άλλους «μετασεισμούς»;

Η πρώτη τουρκική εισβολή ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου με πρόσχημα το πραξικόπημα που είχε οργανωθεί από τη χούντα των Αθηνών, αλλά έλαβεν χώραν στη Λευκωσία στις 15 Ιουλίου. Η δεύτερη τουρκική εισβολή ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου, αυτήν τη φορά χωρίς πρόσχημα, εφόσον τα χουντικά καθεστώτα στη Λευκωσία και στην Αθήνα είχαν καταρρεύσει τρεις εβδομάδες νωρίτερα – στις 23 και 24 Ιουλίου αντίστοιχα.

Μέχρι τη στιγμή της κατάπαυσης του πυρός, που κηρύχθηκε στις 16 Αυγούστου 1974, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κατέλαβαν και ενεργοποίησαν την εθνοκάθαρση του 36 τοις εκατόν της επικράτειας και του 57 τοις εκατόν της ακτογραμμής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η εθνοκάθαρση επιβλήθηκε μέσω της διάπραξης, εκ προθέσεως, των μαζικών αναγκαστικών εξώσεων, βίαιων μεταφορών, αναγκαστικών απελάσεων, κατασχέσεων περιουσιών, βιασμών, εξαφανίσεων ανθρώπων, δολοφονιών και άλλων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιες βάναυσες μέθοδοι εκφοβισμού, πληθυσμιακής εξάλειψης και αρπαγής γης είχαν επιβληθεί στον Πόντο κατά την τελική φάση της οθωμανικής εποχής.

Tο 1974, όπως έχω ήδη επισημάνει, δύο από τα χωριά που έπεσαν στα χέρια των εισβολέων ήταν αυτά των αείμνηστων παππούδων μου. Η μοίρα κάθε χωριού είναι εμβληματική.

H Πέτρα, το κατεχόμενο χωριό του αείμνηστου πατέρα του πατέρα μου, βρίσκεται στην πράσινη κοιλάδα της Σολέας, που καταλήγει στους Σόλους, την αρχαία ελληνική πόλη η οποία, σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό, Πλούταρχο, ονομάστηκε έτσι από τον βασιλιά Φιλόκυπρο προς τιμήν του Αθηναίου Νομοθέτη Σόλωνα, τον οποίο γνώρισε όταν ο Σόλωνας επισκέφτηκε την Κύπρο.

Η Λύση, το κατεχόμενο χωριό του αείμνηστου πατέρα της μητέρας μου, βρίσκεται στην πεδιάδα της Μεσαορίας, δυτικά της Σαλαμίνας, μιας άλλης αρχαίας ελληνικής πόλης. Όπως και οι Σόλοι, η Σαλαμίνα βρίσκεται σήμερα υπό τουρκική κατοχή. Υπό διαφορετικές συνθήκες, το ίδιο ισχύει για τις αρχαίες ελληνικές τοποθεσίες στον Πόντο.

Στον απόηχο της τουρκικής κατοχής, η Πέτρα ισοπεδώθηκε, μεταμορφώθηκε αυθαίρετα σε τουρκικό στρατόπεδο και η ελληνορθόδοξη εκκλησία της, που είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, λεηλατήθηκε και ρημάχτηκε. Σε αντίθεση, η Λύση αποικίστηκε και η ελληνορθόδοξη εκκλησία της, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία, λεηλατήθηκε, μετατράπηκε αυθαίρετα σε τζαμί και χρησιμοποιήθηκε γι’ αυτόν τον σκοπό έως ότου χτίστηκε, επίσης αυθαίρετα, ένα εντελώς νέο τζαμί στο ίδιο κατεχόμενο χωριό.

Απ’ ό,τι γνωρίζω, στην Πέτρα και στη Λύση, όπως και σε τόσα άλλα κατεχόμενα μέρη της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα νεκροταφεία βεβηλώθηκαν, οι ταφόπλακες ξηλώθηκαν και οι νεκροί ατιμάστηκαν. Δεκαετίες πριν από το 1974, τα νεκροταφεία των Ποντίων, όπως και οι εκκλησίες τους, βίωσαν παρόμοιες δοκιμασίες σε παρόμοιο κλίμα αυθαιρεσίας και ατιμωρησίας.

Το 1974, κάθε έννοια κράτους δικαίου καταστρατηγήθηκε κατάφωρα από τους Τούρκους. Παρά ταύτα, μετά το 1974, κανένας Τούρκος δεν οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη ενώπιον διεθνούς ποινικού δικαστηρίου. Επικράτησε η ατιμωρησία, όπως συνέβη μετά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Έκκληση για δικαιοσύνη

Κλείνοντας, θα επαναλάβω κάτι που είπε ο προαναφερόμενος Σόλωνας στην αρχαιότητα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, όταν ρωτήθηκε για το ποια πόλη είναι η καλύτερη για να ζήσει κάποιος, ο Σόλωνας απάντησε ότι είναι εκείνη στην οποία αυτοί που δεν αδικούνται, εξίσου με αυτούς που αδικούνται, βγαίνουν μπροστά και τιμωρούν αυτούς που αδικούν.

Με αυτήν τη λογική, όλοι οι πολίτες και όλοι οι πολιτικοί κάθε δημοκρατίας πρέπει να διεκδικούν σθεναρά τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, τη διεθνή αναγνώριση όλων των υπόλοιπων γενοκτονιών των χριστιανών που έχω αναφέρει, την αποτροπή κάθε επανάληψης, την αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας, την απόδοση της δικαιοσύνης και την αποφυγή κάθε συνθηκολόγησης σύμφωνα με τις νεο-αποικιακές απαιτήσεις της Τουρκίας.

Μόνο έτσι μπορεί να διαφυλαχθεί η ελευθερία των πολιτών και η δημοκρατία υπό το κράτος δικαίου.

Αυτήν την Ημέρα Μνήμης, αποτίνω φόρο τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Αιωνία η μνήμη τους.

Υστερόγραφο 1: Η φωτογραφία στο πάνω μέρος αυτού του άρθρου δείχνει το πλοίο «Ιωνία» έχοντας φτάσει στον Πειραιά τον Φεβρουάριο του 1923 από την Τραπεζούντα του Πόντου φορτωμένο με χιλιάδες ξεριζωμένους πρόσφυγες. Στη διαδρομή, κάποιοι πέθαναν από τύφο ή ευλογιά. Πηγή: Bain News Service Photograph Collection (DLC), Reproduction Number LC-DIG-ggbain-35599, Library of Congress, Washington DC, www.loc.gov/pictures/item/2014715750/

Υστερόγραφο 2: Λεπτομέρειες για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρίσκονται σε διάφορες πηγές. Μεταξύ αυτών στην αγγλική γλώσσα είναι τα ακόλουθα βιβλία: Tessa Hofmann, Matthias Bjornlund and Vasileios Meichanetsidis (eds.), The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the State-Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath: History, Law, Memory (Scarsdale, NY: Aristide D. Caratzas, 2011)· Taner Akcam, Theodosios Kyriakidis and Kyriakos Chatzikyriakidis (eds.), The Genocide of the Christian Populations in the Ottoman Empire and its Aftermath (1908-1923) (Abingdon: Routledge, 2023).

* Ο συγγραφέας είναι Ανώτερος Επισκέπτης Συνεργάτης στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου UCLan Cyprus. Οι απόψεις του είναι προσωπικές.

simerini.sigmalive.com

Ποιος ήθελε να σκοτώσει τον Βενιζέλο;

0

Ελένη Λετώνη 5 ΙΟΥΝΙΟΥ 2024, 20:00

Στις 6 Ιουνίου 1933 ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η σύζυγος του Ελενα έγιναν στόχος δολοφονικής επίθεσης στο Μαρούσι. Η εντολή για την επίθεση δόθηκε από τον διοικητή της Γενικής Ασφάλειας, τον οποίο είχε διορίσει προσωπικά ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης. Ωστόσο δεν μαθεύτηκε ποτέ ποιος ήταν ο ηθικός αυτουργός.

Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι οι χρονολογίες που συγκρατεί το εθνικό μας υποσυνείδητο συνδέονται είτε με έναρξη πολέμων είτε με εθνικές καταστροφές. Δεν μας έρχεται, για παράδειγμα, στον νου ως σημαντική χρονιά το 1830 ή το 1832, έτος ίδρυσης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αλλά το 1821, που ξέσπασε η Επανάσταση. Ούτε το 1918 ή το 1920, που βγήκαμε νικητές από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά το 1922, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ομοίως, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον έχουμε συνδέσει με το 1940 και όχι με το 1944.

Κατά συνέπεια, φαίνεται απολύτως λογικό χρονιές κατά τις οποίες δεν συνέβησαν πολύ γνωστά γεγονότα να τις προσπερνάμε δίχως να δίνουμε ιδιαίτερη –έως καθόλου– σημασία.

Ετσι, από το 1922 «προσγειωνόμαστε» συνήθως στο 1940, σχεδόν εν πλήρη αγνοία των 18 ετών που μεσολάβησαν και είθισται να ονομάζονται Μεσοπόλεμος. Παραδείγματος χάριν, το 1933 συνέβησαν σημαντικά γεγονότα στην Ελλάδα, που δρομολόγησαν και καθόρισαν τις μετέπειτα εξελίξεις. Ηταν η χρονιά που η εξουσία πέρασε, μετά από μια ολόκληρη δεκαετία, από τους βενιζελικούς στους αντιβενιζελικούς, μετά τις εκλογές της 5ης Μαρτίου και το αποτυχημένο πραξικόπημα του Νικολάου Πλαστήρα, που εκδηλώθηκε την επόμενη μέρα με σκοπό ακριβώς να αποτρέψει την ανάληψη της εξουσίας από το Λαϊκό Κόμμα, με επικεφαλής τον Παναγή Τσαλδάρη.

Οταν, στις 15 Μαΐου, έγινε συζήτηση στη Βουλή για το αν θα παραπεμπόταν ή όχι ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε Ειδικό Δικαστήριο ως συνεργός και ηθικός αυτουργός του Κινήματος της 6ης Μαρτίου, τα πάθη ήταν τόσο οξυμένα ώστε δεν ήταν λίγοι οι βουλευτές που πήγαν στη Βουλή οπλοφορώντας! Μόλις μάλιστα ο Βενιζέλος, από το βήμα της Βουλής, επικαλέστηκε τις σπουδαίες υπηρεσίες που είχε προσφέρει ο Πλαστήρας στον τόπο, κόντεψαν να τον λιντσάρουν, ενώ στην αίθουσα αντηχούσαν οι λέξεις «προδότες» και «άτιμοι».

Το 1933 η ανάμνηση της Εκτέλεσης των Εξι παρέμενε ολοζώντανη και το αίμα τους έρρεε ακόμα ανάμεσα στις δύο αντίπαλες παρατάξεις.

Η αναφορά στις υπηρεσίες που προσέφερε στο παρελθόν ο Πλαστήρας έμελλε να είναι τα τελευταία λόγια που θα ακούγονταν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη Βουλή. Τότε δεν το ήξερε, αλλά εκείνη ήταν η τελευταία φορά που εμφανιζόταν στο Κοινοβούλιο. Βρισκόμαστε λοιπόν στο 1933 και ο Εθνικός Διχασμός παραμένει ζωντανός.

Και στις 6 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς θα εκδηλωνόταν, και πάλι με ακραίο τρόπο. Το βράδυ της 6ης Ιουνίου 1933 ο Ελευθέριος Βενιζέλος δείπνησε μαζί με τη σύζυγό του Ελενα στο σπίτι της Πηνελόπης και του Στέφανου Δέλτα, στην Κηφισιά. Γύρω στις 11 το βράδυ αναχώρησαν για το σπίτι τους στο κέντρο της Αθήνας. Στο αυτοκίνητο τύπου Πακάρ, εκτός από το ζεύγος Βενιζέλου και τον οδηγό βρισκόταν και ο υπομοίραρχος Μ. Κουφογιαννάκης, ενώ τους ακολουθούσε το αυτοκίνητο της ασφάλειας του Βενιζέλου, μάρκας Φορντ.

Οταν έφτασαν στο Μαρούσι, στο ύψος όπου βρισκόταν έναν κέντρο με την ονομασία «Παράδεισος», ένα αυτοκίνητο με σβηστά φώτα χώθηκε ανάμεσα στο αυτοκίνητο του Βενιζέλου και σε εκείνο της ασφάλειάς του. Οι πρώτοι πυροβολισμοί κατευθύνθηκαν προς το αυτοκίνητο της ασφάλειας και ο ένας από τους επιβαίνοντες, ονόματι Ι. Μαρκάκης, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι.

Οταν τα λάστιχα του αυτοκινήτου της ασφάλειας έσκασαν από τις σφαίρες, οι δράστες άρχισαν να πυροβολούν εναντίον του αυτοκινήτου του Βενιζέλου. Ενόσω εκείνος προσπαθούσε να προστατέψει την Ελενα και να προστατευθεί και ο ίδιος από τις σφαίρες των επίδοξων δολοφόνων τους, ο Κουφογιαννάκης έδωσε εντολή στον οδηγό να σταματήσει και κατέβηκε να αντιμετωπίσει τους δράστες.

Ο Βενιζέλος αντιλήφθηκε αμέσως πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό και διέταξε τον οδηγό να ξεκινήσει αμέσως. Φτάνοντας στο ύψος της Φιλοθέης, ο τραυματισμένος οδηγός του Βενιζέλου διαπίστωσε ότι είχε σκάσει το ένα από τα πίσω λάστιχα και έκοψε ταχύτητα.

Ομως το αυτοκίνητο των δολοφόνων πλησίαζε επικίνδυνα, οπότε με την ενθάρρυνση του Βενιζέλου ο οδηγός αύξησε ξανά ταχύτητα εν μέσω ομοβροντίας πυροβολισμών και κατάφερε να απομακρυνθεί.

Μόνον όταν έφτασαν στο ύψος του Γηροκομείου, στους Αμπελοκήπους, έπαψαν οι πυροβολισμοί. Κατέληξαν στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου λίγο αργότερα έφτασε και το αυτοκίνητο της ασφάλειας.

Η απόπειρα είχε διαρκέσει περίπου 10 λεπτά και ο απολογισμός ήταν ένας νεκρός, ο Μαρκάκης, και δύο τραυματίες, η Ελενα Βενιζέλου και ο οδηγός τους. Οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές συνέλεξαν περισσότερους από 50 (!) κάλυκες σε ένα μήκος τεσσάρων χιλιομέτρων.

Δεν άργησε να αποδειχθεί ότι η δολοφονική απόπειρα είχε οργανωθεί από τον ίδιο τον διοικητή της Γενικής Ασφάλειας, τον οποίο είχε διορίσει προσωπικά ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης.

Ωστόσο η ταυτότητα των ηθικών αυτουργών της απόπειρας δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Τα εμπόδια, δε, που παρουσιάστηκαν εξαρχής στη δίκη για τη διαλεύκανση της υπόθεσης χειροτέρεψαν το ήδη τεταμένο κλίμα ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, οξύνοντας περαιτέρω την πόλωση.

Στην ελληνική κοινωνία του 1933 ο Εθνικός Διχασμός παρέμενε τρομακτικά ζωντανός. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος για κάποιους ήταν ο Σατανάς που έπρεπε να πεθάνει και για άλλους ο επίγειος Θεός τους. Ενδεικτικό είναι το παρακάτω περιστατικό που περιγράφει η Πηνελόπη Δέλτα και συνέβη λίγες μέρες μετά τη δολοφονική απόπειρα, όταν η ίδια πήγε στο σπίτι του Βενιζέλου για να επισκεφθεί τη σύζυγό του, που είχε πάρει εξιτήριο από τον «Ευαγγελισμό»: Σαν κατεβήκαμε στην είσοδο και άνοιξε η πόρτα και βγήκε μαζί μου ο Βενιζέλος, νευρίασα, μ’ έπιασε πανικός: «Πάτε μέσα! Παρακαλώ πάτε μέσα, κύριε Πρόεδρε!» του είπα και κοίταξα τα κλειστά παράθυρα του αντικρινού σπιτιού. «Για χάρη μου, πάτε μέσα!» «Γιατί; Μα γιατί κάνετε έτσι;» ρώτησε ήσυχα. «Μια σφαίρα έρχεται από δεν ξέρετε πού» είπα όλο και πιο εκνευρισμένη.

Ο Βενιζέλος χαμογέλασε. «Ε, και τί;», έκανε αδιάφορα, «ce sont les risques du métier (αυτοί είναι οι κίνδυνοι του επαγγέλματος). Θα φοβηθούμε τώρα και τους δολοφόνους;»

Και αρνήθηκε να υποχωρήσει, και στάθηκε εκεί και με βοήθησε να μπω στο αυτοκίνητο, και μουρμουρίζοντας και αγανακτώντας για την ανημποριά μου και τις αργές μου κινήσεις, όλο τον παρακαλούσα να φύγει και όλο διαμαρτυρόταν εκείνος. «Αφήστε τα αυτά, θα σας βάλω στο αμάξι σας», έλεγε ήρεμα. Και ενώ βίαζα τον σωφέρ να φύγει, στεκόταν ο Βενιζέλος και αποχαιρετούσε ακόμα με το χέρι. Συγκινημένος μας διηγήθηκε τότε ο Gouroff, ο σωφέρ:

«Είδα κάτι που με τάραξε βαθιά. Ετυχε να διαβάσω κάτι τέτοια σ’ εφημερίδες, μα δεν τα πίστευα, έλεγα πως ήταν υπερβολές και ανθρωπολατρείες. Σήμερα το είδα, το είδα με τα μάτια μου. Ενώ σας περίμενα απ’ έξω, δύο άντρες περνούσαν, καλοντυμένοι, μ’ ένα παιδάκι. Και σταμάτησαν έξω από τα κάγκελα και σταυροκοπήθηκαν, και προσκύνησαν τα κάγκελα. Και ο ένας σήκωσε το παιδί και του είπε: “Προσκύνησε! Είναι το σπίτι του Βενιζέλου”. Και το παιδί έκανε το σταυρό του, φίλησε τα κάγκελα, και ήσυχα πήραν και οι τρεις το δρόμο τους». Και πρόσθεσε ο Gouroff: «Δεν θα το πίστευα αν δεν το είχα δει. Μ’ από κείνη την ώρα η καρδιά μου είναι αναστατωμένη! Κατάλαβα πως ο Βενιζέλος είναι θρησκεία για τους Ελληνες που έχουν πατριωτισμό».

Συλλογίστηκα τότε τους Πολυχρονόπουλους, την Τσαλδάρενα, τους Δικαίους, τους Θεοτόκηδες, Λεβίδηδες, Μπέηδες, και τόσους άλλους δολοφόνους. Ρέπας, Γιάννης Ράλλης, και, και, και, που και αυτοί ήταν Ελληνες. Και ντράπηκα τον ρώσο σωφέρ…

Πηγή: Protagon.gr

Πέθανε ο Τάσος Μπιρσίμ, ο σκηνοθέτης του Ανδρέα Παπανδρέου

0

Έφυγε από τη ζωή ο Τάσος Μπιρσίμ, ο αγαπημένος σκηνοθέτης του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος υπήρξε διευθυντής τηλεόρασης στην ΕΡΤ κατά τη δεκαετία του 1980.

«Με βαθύτατη θλίψη, ο Στάμος και η Μαρουσώ Μπιρσίμ με την οικογένεια Τάσου Μπιρσίμ ανακοινώνει ότι ο αγαπημένος σύζυγος, πατέρας και παππούς, Τάσος Μπιρσίμ, έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 5 Ιουνίου 2024 στις 18:55. Η εξόδιος ακολουθία και αποτέφρωση θα πραγματοποιηθούν σε στενό οικογενειακό κύκλο», έγραψε στο Facebook ο Στάμος Μπιρσίμ.

Ο Τάσος Μπιρσίμ, ο προσωπικός χαρισματικός σκηνοθέτης του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρξε διευθυντής τηλεόρασης στην ΕΡΤ στα 80s.

Βρισκόταν στο επίκεντρο της θεμελίωσης και δημιουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης των Ant1, Mega και ΣΚΑΙ στην Ελλάδα μέχρι και πρόσφατα.

Με αριθμό μαθητικού μητρώου 1 το 1965 στη Σχολή κινηματογράφου και τηλεόρασης Π.Παπαντωνόπουλου, ο Τάσος Μπιρσίμ άρχιζε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 μια παθιασμένη καριέρα στην ελληνική τηλεόραση που σύντομα τον έφερε κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου και τα πιο μεγάλα ελληνικά πολιτικά γεγονότα με το ΠΑΣΟΚ.

Με την υποδοχή του Ευρώ το 2002, την τελετή εγκαινίων στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος το 2001, την Τελετή Millennium – «Υποδεχόμαστε το 2000 στο ΦΩΣ της Ακρόπολης», τα εγκαίνια της Γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου Χαρίλαος Τρικούπης το 2004, ο Τάσος Μπιρσίμ δημιουργεί ιστορία στην καρδιά των μεγάλων γεγονότων της χώρας μας.

Με συχνές επισκέψεις σε περισσότερους από 130 τηλεοπτικούς σταθμούς σε όλο τον κόσμο, βραβευμένος με το 1ο βραβείο «Στρατιές και λαοί» στο φεστιβάλ της Ρώμης 1994, ο Τάσος Μπιρσίμ ονειρευόταν ακούραστα τον εκσυγχρονισμό της τηλεοπτικής παραγωγής στη χώρα μας με επίκεντρο πάντα τον άνθρωπο.

Τάσος Μπιρσίμ: Χιλιάδες τηλεοπτικές ώρες με πάθος και σεβασμό για τον θεατή
Πίσω από τις κάμερες με τους ταλαντούχους τεχνικούς αλλά και μπροστά από τις κάμερες με τους αγαπημένους του παρουσιαστές, ο Τάσος Μπιρσίμ, δημιουργούσε χιλιάδες τηλεοπτικές ώρες με πάθος και μεγάλο σεβασμό για τον τηλεθεατή.

Υπήρξε πρωτεργάτης στην οργάνωση, σκηνοθεσία, μεγάλων live διεθνών πολιτικών και αθλητικών συναντήσεων. Από το Ράλι Ακρόπολις, στους Μεσογειακούς Αγώνες Στίβου, το Ευρωμπάσκετ, το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, την υποδοχή των Ολυμπιονικών το 1996 καθώς και την τελετή έναρξης, τελετή λήξης του Αθήνα ’97.

Από το 2017 και μέχρι πρόσφατα ο Τάσος Μπιρσίμ ήταν ο σκηνοθέτης της εκπομπής «Με Αρετή και Τόλμη» των Ενόπλων Δυνάμεων.

https://www.iefimerida.gr/ellada/efyge-tasos-mpirsim-agapimenos-skinothetis-papandreoy”>Πέθανε ο Τάσος Μπιρσίμ, ο σκηνοθέτης του Ανδρέα Παπανδρέου – iefimerida.gr</a></p>

Επιμένει ο Μίτσκοσκι: Θα αποκαλώ τη χώρα μου Μακεδονία, είναι ανθρώπινο δικαίωμά μου

2

Ο αρχηγός του VMRO-DPMNE και μελλοντικός πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, επανέλαβε σήμερα πως στην επίσημη επικοινωνία μεταξύ των θεσμικών οργάνων του κράτους θα χρησιμοποιείται η συνταγματική ονομασία της χώρας (Βόρεια Μακεδονία), όμως στις δηλώσεις του θα αποκαλεί τη χώρα «Μακεδονία».

«Ό,τι εντάσσεται στη Συμφωνία των Πρεσπών, συμπεριλαμβανομένου του σκέλους του ονόματος, η μελλοντική κυβέρνηση του VMRO-DPMNE θα το σεβαστεί. Μάλιστα, και στις βεβαιώσεις όπου πιστοποιείται η θητεία των βουλευτών μας χρησιμοποιείται ο προσδιορισμός του ονόματος (σ.σ. Βόρεια). Ακόμη και το νομοσχέδιο που καταθέσαμε σήμερα το καταθέσαμε με αυτόν τον προσδιορισμό.

Όμως, το ανθρώπινο δικαίωμά μου, που κατοχυρώνεται από πολλές συμβάσεις, είναι το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Δεν θυμώνω με τους πολιτικούς όταν δεν λένε το πλήρες όνομα της χώρας τους. Για μένα η πατρίδα μου σε κάθε μου δήλωση είναι ”Μακεδονία” και θα παραμείνει ”Μακεδονία”. Η συνολική θεσμική επικοινωνία που είναι μέρος των νόμων και του Συντάγματος θα γίνεται σεβαστή όσο αυτοί ισχύουν. Δεν μπορείς να απαιτείς τήρηση των νόμων και να είσαι υποκριτής και να λες άλλα πράγματα.

Στις δηλώσεις μου, όμως, το όνομα της πατρίδας μου θα είναι ”Μακεδονία”» ανέφερε ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σχετικά με το νομοσχέδιο που κατέθεσε σήμερα το κόμμα του για τη δημιουργία τριών επιπλέον υπουργείων στην επερχόμενη κυβέρνηση της χώρας.

Σημείωσε, δε, ότι τα παραπάνω θα υποστηρίξει και στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, εάν τεθεί τέτοιο θέμα.

Βόρεια Μακεδονία: Η υστερία στην Ελλάδα οφείλεται στη δική τους προεκλογική εκστρατεία, λέει ο Μίτσκοσκι
«Θα πω ακόμη ότι εμείς θέλουμε να χτίσουμε γέφυρες φιλίας και συνεργασίας με το νότιο, ανατολικό, βόρειο και δυτικό γείτονά μας και ότι ο μακεδονικός λαός και οι πολίτες μας είναι φιλειρηνικοί και φιλόξενοι άνθρωποι και ότι θέλουμε συνεργασία και φιλία. Περιμένω από τους γείτονες να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο Δεν σκοπεύω να συμπεριφέρομαι σαν Ταλιμπάν, ούτε περιμένω στον 21ο αιώνα συμπεριφορά Ταλιμπάν από κανέναν πολιτικό. Μπορούμε όχι μόνο εκεί (σ.σ. στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ), αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο φόρουμ να ανοίξουμε μία συζήτηση για το ποια και πόσα έχει υλοποιήσει ο καθένας από τη Συμφωνία των Πρεσπών» πρόσθεσε ο Μίτσκοσκι.

Ακόμη, ο αρχηγός του VMRO-DPMNE ισχυρίστηκε ότι «η υστερία που δημιουργείται στην Ελλάδα και μεταφέρεται και εδώ οφείλεται στη δική τους προεκλογική εκστρατεία (σ.σ. στην Ελλάδα)».

Τέλος, ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι γνωστοποίησε πως αύριο θα λάβει από την πρόεδρο της Δημοκρατίας, Γκορντάνα Σιλιάνοφσκα, την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, μετά τις βουλευτικές εκλογές στη χώρα που διεξήχθησαν στις 8 Μαΐου και στις οποίες επικράτησε το VMRO-DPMNE.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

“https://www.iefimerida.gr/kosmos/boreia-makedonia-onomasia-mitskoski”>Επιμένει ο Μίτσκοσκι: Θα αποκαλώ τη χώρα μου Μακεδονία, είναι ανθρώπινο δικαίωμά μου – iefimerida.gr</a></p>

Ποιος είναι ο… Σταν Γκρίνμπεργκ του Στέφανου Κασσελάκη

0

Πολιτικό σύμβουλο διαθέτει, όπως διαθέτει και ο Πρωθυπουργός τον Σταν Γκρίνμπεργκ, και ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανος Κασσελάκης. Ονομάζεται Δημήτρης Παπαγεωργίου και είναι διπλωμάτης (δεύτερος γραμματέας) αποσπασμένος από το προξενείο μας στη Νέα Υόρκη στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ένας νέος άνθρωπος (γιος του Φώτη Παπαγεωργίου που ήταν στην ΕΥΠ) με πολύ καλές ιδέες όπως μου μεταφέρουν από την Κουμουνδούρου. Το θέμα βεβαίως είναι εάν ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ακούει τις συμβουλές του πολιτικού του συμβούλου. Γιατί σας το λέω αυτό;

Επειδή, μαθαίνω ότι διαθέτει και λογογράφο (δηλαδή βοηθάει στα κείμενα). Πρόκειται για τον πρώην βουλευτή Λέσβου του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μπουρνούς, αλλά τις περισσότερες φορές τα κείμενα των ομιλιών του τα γράφει μόνος του. Και κάτι ακόμα. ο διπλωμάτης Βαγγέλης Καλπαδάκης επανήλθε στο υπουργείο Εξωτερικών και έχει αποσπαστεί στο γραφείο του πρώην Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

Το πρώτο ελληνοτουρκικό success story

Européennes 2024 : vers une recomposition de l’arc politique en direction de l’extrême droite

0

TRIBUNE. Pour Baptiste Fournier, le résultat du scrutin européen « pourrait engendrer un changement de paradigme » à même de « rebattre les cartes économiques et industrielles » à l’échelle du continent.

Par Baptiste Fournier, fondateur de Virtus*

Les partis d’extrême droite sont en passe d’incarner la deuxième force politique en Europe. © Chang Martin/SIPA / SIPA / Chang Martin/SIPA

Le 9 juin prochain au soir, les groupes ECR et ID pourraient représenter près de 170 des 720 sièges du Parlement européen, faisant de l’extrême droite la deuxième force politique du continent. Un résultat qui pourrait engendrer un changement de paradigme après des décennies de consensus des « partis de gouvernement » allant d’alliance de la droite aux écologistes. Alors que Strasbourg semblait jusque-là épargnée des mouvements à l’œuvre au sein des nations de l’Union européenne, les extrêmes droites se paieront même le luxe d’avoir des divergences internes. En effet, le groupe ECR, héritage politique européen du conservatisme britannique, défend l’entreprise, le soutien sans réserve à l’Ukraine, quand ID, d’inspiration populiste, affiche un positionnement plus étatiste et hostile à l’Otan.

Ces différences apparaissent désormais bien superficielles au regard de l’enjeu politique auquel elles font face. Marine Le Pen a récemment tendu la main à Giorgia Meloni pour la formation d’un groupe unique, que le Premier ministre hongrois Viktor Orban a récemment appelé de ses vœux dans la presse française. Le célèbre magazine britannique The Economist semble d’ailleurs l’avoir bien compris avant nous, identifiant dans sa dernière une les deux femmes, en compagnie d’Ursula von der Leyen, comme celles qui « façonneront l’Europe ». Le même The Economist qui avait représenté, au lendemain de sa victoire en 2017, un Emmanuel Macron marchant sur l’eau avec le sous-titre « Le sauveur de l’Europe ? », signe – s’il en fallait un de plus – du basculement potentiel à venir.

À lire aussi L’impossible union nationaliste en EuropeCette recomposition n’est pas le fruit du hasard, ni, comme on l’entend parfois, d’une réaction naturelle à soixante ans de démocratie libérale et de mondialisation sauvage. Elle est le résultat d’un travail de fond pensé et mené conjointement aux quatre coins du Vieux Continent par une extrême droite qui a retenu les leçons d’Antonio Gramsci. Ces « ingénieurs du chaos », selon l’expression de l’écrivain italien Giuliano da Empoli, ont œuvré, dans l’ombre et avec coordination, à cette révolution culturelle qui les conduit aujourd’hui aux portes du pouvoir. Si ce travail de fond est indéniable, il est aussi favorisé par une conjoncture géopolitique et socio-économique favorable à la doctrine huntingtonienne du choc des civilisations. Cette approche a permis de légitimer leurs discours en faisant des partis d’extrême droite les champions autoproclamés d’une Europe en péril et en déclin.

À lire aussi Les ultimes confidences de Patrick Buisson au « Point »Car cette bataille culturelle se joue désormais sur un terrain nouveau : les réseaux sociaux, à l’image d’un Jordan Bardella qui use et abuse de ses codes, à grands coups de compilations de punchlines habilement montées et propulsées en haut des tendances par les algorithmes de TikTok. L’extrême droite est devenue trendy. En Italie, Giorgia Meloni a fait de son gimmick identitaire « Sono una donna ! Sono una madre ! Sono cristiana ! » l’une des marques de son succès. En Allemagne, la jeunesse dorée danse en ce printemps sur le tube « Ausländer Raus » (littéralement, « Étrangers dehors »).

On essentialise, à tort, et certainement pour se rassurer, l’extrême droite comme eurosceptique. Elle a aussi lu Machiavel et sait être pragmatique au besoin en phase de conquête électorale. Ces extrêmes droites qui s’apprêtent à déferler sur l’Europe ont, dans ce cadre, intégré la nécessité de la coopération européenne, renouant au passage avec l’un de ses plus anciens fondements idéologiques. Elle entend faire de l’Union européenne un instrument de défense et de promotion de l’identité européenne et de sa civilisation en sortant de la contestation de principe pour peser sur le cours des choses. Cette volonté pourrait être satisfaite dès le lendemain de l’élection, puisque plusieurs voix qui comptent au PPE évoquent à mots couverts l’idée d’une alliance avec l’extrême droite.

À lire aussi Jordan Bardella, questions sur un championCette reconfiguration, peu y croyaient il y a encore un an, elle était pourtant prévisible et pourrait rebattre les cartes économiques et industrielles, notamment. Entre autres exemples, après une législature marquée par le Green Deal et son bataillon de normes, le mouvement de contestation agricole du début d’année a conduit Emmanuel Macron à appeler désormais à une « pause réglementaire européenne ». Carlos Tavares, le patron de Stellantis, s’inquiète déjà d’éventuels nouveaux revirements à propos de l’interdiction de vente des véhicules thermiques à partir de 2035. Et ça ne fait que commencer.

Industrie, énergie, défense, libre-échange… Tout pourrait être remis à plat. Plus que jamais, la et le politique font leur grand retour et demandent de mieux analyser et d’anticiper les forces à l’œuvre dans nos sociétés.

*Baptiste Fournier est le fondateur de Virtus, cabinet de conseil en communication.

Le Point

Το πρώτο ελληνοτουρκικό success story

1

Όλα άρχισαν όταν οι δύο υπουργοί Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης και Χακάν Φιντάν αποφάσισαν να στείλουν από κοινού μια επιστολή προς τον ΟΑΣΕ δηλώνοντας ότι η Ελλάδα υποστηρίζει για την θέση του γγ του ΟΑΣΕ τον Φεριντούν Σινιρίογλου και την υποψηφιότητα της Μάνιας Τελαλιάν για την θέση της Διευθύντριας του ODIHR

Πρόκειται για την πρώτη διεθνή ελληνοτουρκική συνεργασία ως αποτέλεσμα τα συμφωνηθέντα στη Διάσκεψη των Αθηνών.

Ελλάδα και Τουρκία κατεβαίνουν με κοινούς υποψηφίους για την ηγεσία του ΟΑΣΕ, του διεθνούς Οργανισμού 57 χωρών που καλύπτει τη γεωγραφική περιοχή από το Βανκούβερ έως το Βλαδιβοστόκ και έχει έδρα τη Βιέννη. Εμπνέεται από τις Αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι και αποτελεί ένα forum πολιτικού διαλόγου σε θέματα που άπτονται της διεθνούς ασφάλειας. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τέτοια συνεργασία πράγμα που σημαίνει ότι τα κράτη μέλη του ΟΑΣΕ που θα ψηφίσουν θα ψηφίζουν ταυτόχρονα τους κοινούς υποψήφιους της Ελλάδα και της Τουρκίας.

Όλα άρχισαν όταν οι δύο υπουργοί Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης και Χακάν Φιντάν αποφάσισαν να στείλουν από κοινού μια επιστολή προς τον ΟΑΣΕ δηλώνοντας ότι η Ελλάδα υποστηρίζει για την θέση του γγ του ΟΑΣΕ τον Τούρκο πρέσβη και πρώην υφυπουργό Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρίογλου και την υποψηφιότητα της Μάνιας Τελαλιάν για την θέση της Διευθύντριας του (νευραλγικού) Γραφείου Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΑΣΕ (ODIHR).

Η κυρία Τελαλιάν, σύμβουλος του Πρωθυπουργού για θέματα Διεθνών Σχέσεων, ίσως η διπλωμάτης με τόσο καλές γνώσεις σε διεθνή θέματα (αλλά και για την Αλβανία, Τουρκία και Βόρεια Μακεδονία) θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην δραστηριότητα του ΟΑΣΕ. Οι εκλογές θα γίνουν σε λίγες εβδομάδες και Έλληνες διπλωμάτες χαρακτηρίζουν τη συνεργασία αυτή ως το πρώτο ελληνοτουρκικό success story.

Το πρώτο ελληνοτουρκικό success story

Μαγνησία: Σαλμονέλα, εντερόκοκκοι και κολοβακτηρίδια στο νερό σύμφωνα με τον ΕΟΔΥ

0

Σύμφωνα με τις αναλύσεις του ΕΟΔΥ τα δεκάδες κρούσματα γαστρεντερίτιδας στη Μαγνησία οφείλονται σε βακτηρίδια που προέρχονται από κόπρανα – Τι αναφέρει ο Δήμος Ρήγα Φεραίου.

Το δίκτυο ύδρευσης των κοινοτήτων Ριζομύλου και Στεφανοβικείου στη Μαγνησία μολύνθηκε από σαλμονέλα, εντερόκοκκους και άλλα κολοβακτηρίδια που προέρχονται από κόπρανα, δείχνουν οι εργαστηριακές αναλύσεις του ΕΟΔΥ που ανάρτησε στην ιστοσελίδα του ο δήμος Ρήγα Φεραίου, έπειτα από δεκάδες κρούσματα γαστρεντερίτιδας.

Επιστολή στον δήμο έστειλε την Δευτέρα και η διεύθυνση Δημόσιας Υγείας της Περιφέρειας Μαγνησίας, η οποία ανέφερε ότι έχει «γνωστοποιήσει επανειλημμένως» στον δήμο τις επανορθωτικές ενέργειες που απαιτούνται.

Η διεύθυνση Δημόσιας Υγείας ζήτησε από τον δήμο να προχωρήσει σε καθαρισμό και απολύμανση των δεξαμενών και αγωγών υδροδότησης και να αυξήσει τα επίπεδα χλωρίου ώστε να εξουδετερωθούν οι μικροοργανισμοί.

Επίσης, ζήτησε να ενημερωθούν οι πολίτες για την μικροβιολογική επιβάρυνση που διαπιστώθηκε και να γίνει παρακολούθηση του δικτύου ύδρευσης.

Από τον δήμο Ρήγα Φεραίου εκδόθηκε έπειτα η εξής ανακοίνωση: «Η ΔΕΥΑ Ρήγα Φεραίου από τη στιγμή που προέκυψε το πρόβλημα με την ποιότητα του νερού στους οικισμούς Ριζομύλου και Στεφανοβικείου βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τον ΕΟΔΥ και τη Διεύθυνση Υγείας και ακολουθεί τις υποδείξεις τους. H Διεύθυνση Υγείας έλαβε δείγματα από τη δεξαμενή και τα δίκτυα ύδρευσης Ριζομύλου και Στεφανοβικείου και μετά την ολοκλήρωση των αναλύσεων μας απεστάλησαν στις 4/6/2024 και τα γνωστοποιούμε».

Όπως μετέδωσε η ΕΡΤ, στο Νοσοκομείο του Βόλου παραμένουν πέντε από τα εννέα παιδιά των που νοσηλεύτηκαν με συμπτώματα γαστρεντερίτιδας.

Στην Παθολογική Κλινική εξακολουθούν να νοσηλεύονται δύο ενήλικες, ενώ στη ΜΕΘ παραμένει ένας ηλικιωμένος με υποκείμενα νοσήματα που βρίσκεται σε σοβαρή κατάσταση.

Ουρές κάτω από τον καυτό ήλιο για λίγα μπουκαλάκια νερό

Οι κάτοικοι κάτω από συνθήκες καύσωνα καλούνται να αντιμετωπίσουν την επιδημία που έχει πλήξει την περιοχή.

Το νερό, που τρέχει από τις βρύσες τους, εξακολουθεί να είναι απαγορευμένο και υδροφόρες προμηθεύουν τους κατοίκους με καθαρό νερό για να πιούν, να κάνουν μπάνιο ή να μαγειρέψουν.

Η ζωή στην περιοχή έχει παγώσει καθώς φούρνοι, εστιατόρια, καφέ, καλλιέργειες δεν μπορούν να λειτουργήσουν, ενώ και κανένας δεν ξέρει πότε το νερό της περιοχής θα είναι και πάλι κατάλληλο για χρήση.

Κάτω από τον ζεστό ήλιο με την θερμοκρασία να χτυπάει κόκκινο οι κάτοικοι σχηματίζουν ουρές για λίγο νερό.

Υδροφόρες του δήμου προμηθεύουν με νερό τους κατοίκους. Γεμίζουν μπουκάλια ακόμη και βαρέλια.

«Ήρθα να πάρω νερό έχω το ένα παιδί με συμπτώματα ήπια ευτυχώς τα άλλα είναι καλά», δήλωσε κάτοικος της περιοχής.

Μετά τα αποτελέσματα οι κάτοικοι έρχονται να προμηθευτούν νερό για πόση και για προσωπική υγιεινή.

Χιλιάδες φιάλες εμφιαλωμένου νερού μοιράζονται από τις τοπικές αρχές και τον Ερυθρό Σταυρό, αφού πλέον το νερό δεν είναι πόσιμο και είναι ακατάλληλο για κάθε χρήση.

«Να κλείσουν όλες οι βρύσες στο χωριό. Δεν μπορεί να πεθαίνει ο κόσμος», υπογραμμίζουν οι κάτοικοι.

«Παγώνει» η επιχειρηματική δραστηριότητα

Καταστήματα εστίασης έχουν κλείσει, ενώ όσα έχουν μείνει ανοιχτά δεν χρησιμοποιούν νερό βρύσης. «Χρησιμοποιώ εμφιαλωμένο νερό για να ζυμώσω», είπε επιχειρηματίας.

Επίσης, κλειστά παραμένουν τα σχολεία. Η διευθύντρια του σχολείου στο Στεφανοβίκειο ανέφερε: «Έχουμε κλείσει όλες τις βάνες. Έχουμε προμηθευτεί εμφιαλωμένα νερά».

Ακόμη και σήμερα στο κέντρο Υγείας της περιοχής συρρέουν πολίτες με συμπτώματα γαστρεντερίτιδας.

Η Κάτια Κοροβέλα, γιατρός σημείωσε: «Συνεχίζονται τα κρούσματα, γαστρεντερίτιδα με πονόκοιλο και μας λένε και για κρούσματα στο σπίτι άρα δεν ξέρουμε πόσα είναι συνολικά».

Οι Αρχές αναζητούν την αιτία του κακού. Κανείς δεν γνωρίζει ακόμα πως το δίκτυο νερού μολύνθηκε με σαλμονέλα.

Οι έλεγχοι για την αιτία της μόλυνσης συνεχίζονται, ενώ άρχισε σταδιακά και ο καθαρισμός του δικτύου ύδρευσης.

Μαγνησία: Σαλμονέλα, εντερόκοκκοι και κολοβακτηρίδια στο νερό σύμφωνα με τον ΕΟΔΥ

Πολιτική ἀπειλή τό μεταναστευτικό καί ἡ ἐρημοποίηση τῆς περιφέρειας

1

Μεγάλη ἀπογοήτευση ὁ ξερριζωμός ἀπό τόν τόπο σου, σέ καιρό εἰρήνης

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ παρατήρηση πρίν ὑπεισέλθουμε στό κύριο θέμα τοῦ σημερινοῦ σημειώματος: ὁ Πρωθυπουργός ἐπεχείρησε νά δρέψει πολιτικά κέρδη ἀπό τήν ἄτακτη φυγή τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης Στέφανου Κασσελάκη ἀπό ραδιοφωνικό στούντιο στήν Ρόδο θέτοντας τό ἐρώτημα «τί θά εἶχε συμβεῖ ἄν τό εἴχαμε κάνει ἐμεῖς σέ γυναῖκα-δημοσιογράφο;».

Ἐπεχείρησε δηλαδή νά ἀποδώσει στόν ἀντίπαλό του σεξιστικό κίνητρο γιά νά κερδίσει γυναικεῖες ψήφους. Προφανῶς αὐτό τοῦ εἶπαν νά πεῖ οἱ καλοπληρωμένοι σύμβουλοί του. Θά τοῦ δώσουμε μία πληροφορία καί μάλιστα ἐντελῶς δωρεάν, χωρίς τό παραμικρό κόστος.

Ὁ Κασσελάκης δέν ἔφυγε ἀπό τό στούντιο, ἐπειδή τόν πίεσε μέ ἕνα ἐρώτημα …γυναῖκα. Λάθος ἀνάγνωση! Φθηνή. Ἔφυγε, γιατί ἔπρεπε νά ὑπερασπιστεῖ τήν περίοδο τοῦ Τσίπρα. Τά μνημόνια. Τόν καιρό πού αὐξήθηκε ὁ φόρος προστιθέμενης ἀξίας σέ τουριστικές περιοχές. Μισεῖ ὁ Κασσελάκης νά ὑπερασπίζεται τά μνημόνια καί τόν Τσίπρα. Τό λέει ἰδιωτικῶς συνέχεια μέ τήν φράση «Φτάνει πιά μέ τούς Ἀλέξηδες καί τά μνημόνια.» Γι’ αὐτό ἔφυγε. Αὐτός ἦταν ὁ πυρῆνας τοῦ ἐκνευρισμοῦ του. Ἔχει βαρεθεῖ νά ἀπολογεῖται γιά τόν προηγούμενο ΣΥΡΙΖΑ ἐνῷ θέλει νά ἀπολογεῖται μόνο γιά τόν δικό του! Ἐννοεῖται βεβαίως ὅτι εἶναι ἕνας πολύ αὐταρχικός ἄνθρωπος πού δέν ἀνέχεται τήν ἄλλη ἄποψη, γιά νά μήν πῶ κάτι βαρύτερο. Καί ὅποτε πιέζεται, τό δείχνει!

Πᾶμε τώρα στήν οὐσία τοῦ θέματος, ἡ ὁποία ἀπειλεῖ σοβαρά τήν Κυβέρνηση, ὅπως φάνηκε καί ἀπό τήν κινητοποίηση τοῦ Σαββατοκύριακου γιά νά ὑποβαθμιστεῖ ἡ ἀποκάλυψη Ἀμερικανοῦ ἀξιωματούχου στόν τηλεοπτικό σταθμό CBS, ὅτι ἡ Ἑλλάς εἶναι ἕτοιμη νά δεχτεῖ μετανάστες πού θά τίς στείλουν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες στό πλαίσιο τῆς ἀποσυμφορήσεως τῶν ἐδαφῶν τους. Τό πρόβλημα γιά τήν Κυβέρνηση εἶναι ὅτι ὅσο καί νά θέλει νά ὑποβαθμίσει αὐτές τίς πληροφορίες, ἡ πραγματικότητα πού διαμορφώνεται στό ἐσωτερικό τῆς ἐπικρατείας εἶναι τόσο δυσμενής, ὥστε καί ἡ διάψευση τῆς νέας εἰσαγωγῆς νά μήν ἀρκεῖ γιά νά τήν προστατεύσει. Ὁ συνδυασμός τῆς ἐρημοποιήσεως πάρα πολλῶν περιοχῶν τῆς ἐπαρχίας ἀπό Ἕλληνες κατοίκους ἀκόμα καί περιοχῶν πολύ κοντά στά ἀστικά κέντρα, μέ τό θράσος μέ τό ὁποῖο συμπεριφέρονται πλέον μετά ἀπό χρόνια παραμονῆς στήν Ἑλλάδα συγκεκριμένες ἐθνικότητες μεταναστῶν, δημιουργεῖ ἕνα ἐκρηκτικό κοκταίηλ στήν κοινωνία. Στό ὁποῖο προστίθενται πληροφορίες ὅτι οἱ φίλοι μας οἱ Τοῦρκοι μᾶς στέλνουν πλέον τούς μετανάστες ἀπό τήν κυρία εἴσοδο τῶν συνόρων μας μέ ἄλλα ἔγγραφα νομιμοποιητικά πού τούς ἐπιτρέπουν νά ἐμφανίζονται ξαφνικά στό ἔδαφός μας ὡς δῆθεν τουρίστες καί μετά νά ζητοῦν ἄσυλο.

Ἄς τά πάρουμε ἕνα-ἕνα. Ἡ ζημιά πού ἔκανε ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἀλβανίας Ἔντι Ράμα στήν Ἑλλάδα δέν ἔχει μετρηθεῖ ἀκόμα σωστά. Ἡ ἐπίσκεψη καί οἱ διχαστικές κορῶνες τοῦ φανατισμοῦ προεκάλεσαν δυσαρέσκεια στούς νομιμόφρονες Ἀλβανούς μετανάστες πού ζοῦν χρόνια στά ἀστικά κέντρα καί ἰδιαίτερα στό λεκανοπέδιο, καθώς θεωρήθηκε ὅτι μπορεῖ νά ἀποτελέσουν στό μέλλον ἀφορμή γιά νά ἔχουν προβλήματα στήν σχέση τους μέ τό ἑλληνικό Κράτος. Δέν τούς ἀρέσει αὐτό. Δέν θέλουν νά ἔχουν μπελάδες πάνω ἀπ’ τό κεφάλι τους. Ὡστόσο, τά πράγματα εἶναι ἐντελῶς διαφορετικά στήν περιφέρεια, ὅπου οἱ κοινωνίες εἶναι πιό κλειστές, καί τά προβλήματα δέν κρύβονται. Μᾶς φτάνουν ἀναφορές ἀπό τά νησιά τοῦ Αἰγαίου καί τά Δωδεκάνησα, σέ πολλά ἐκ τῶν ὁποίων τόν χειμῶνα οἱ ἀλβανικοί πληθυσμοί ἐλέγχουν τήν τοπική οἰκονομία καί εἶναι πλειοψηφία στά σχολεῖα πού μιλοῦν πιά γιά δύσκολη συμβίωση μέ τούς Ἕλληνες κατοίκους, οἱ ὁποῖοι κρύβουν μέ τό ζόρι τήν δυσφορία τους γιά τήν συμπεριφορά τους. Τούς εἶναι δύσκολο νά συμβιώσουν μαζί τους. Συμπεριφέρονται ὡς αφεντικά.

Ἀπό τήν ὥρα πού ὁ Ράμα εἶπε ὅτι ἡ ἑλληνική οἰκονομία ἐξαρτᾶται ἀπό τούς Ἀλβανούς μετανάστες στήν περιφέρεια καί μᾶς κατηγόρησε ὅτι …τούς ἀλλάξαμε τά ἐπώνυμα, τά μυαλά τους ἔχουν πάρει ἀέρα. Αὐτό ἤ θά «μαζευτεῖ» ἤ θά ἐξελιχθεῖ. Πάντως σέ θετική στάση πάνω ἀπό τήν κάλπη ἀποκλείεται νά ὁδηγήσει τούς Ἕλληνες. Ἄκουγαν οἱ κάτοικοι τῆς περιφέρειας πληροφορίες ἀπό τήν Ἀθήνα, ὅτι ὁλόκληρες συνοικίες της κατοικοῦνται πλέον ἀπό τούς μετανάστες, γι’ αὐτό καί δέν ἀκούγονται πανηγυρισμοί ὅταν ἑλληνικές ὁμάδες κερδίζουν μεγάλες διοργανώσεις καί δέν τό πίστευαν! Τώρα ὅμως ἀρχίζουν νά τό ζοῦν μέ πυρῆνες τοῦ ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ μέσα στήν πόρτα τους λόγῳ τῆς ἀμέλειας τῆς Κυβερνήσεως νά βάλει τόν Ἀλβανό Πρωθυπουργό στήν θέση του. Ἡ μή ἀπάντηση Μητσοτάκη σέ Ράμα δέν ἐκτιμήθηκε ὡς στάση διπλωματικῆς ἀνωτερότητας ἀπό τούς ἐδῶ ἡμιμαθεῖς πληθυσμούς ἀλλά ἀδυναμίας.

Μᾶς φτάνουν ἐπίσης ἀναφορές γιά εἰκονικές κρατήσεις πού κάνουν σέ ξενοδοχεῖα τῆς συμπρωτεύουσας Τοῦρκοι πού τήν ἐπισκέπτονται ὡς τουρίστες γιά λογαριασμό ἄλλων γνωστῶν ἤ καί ἀμφιβόλων ἐθνικοτήτων. Μέ τήν διαφορά ὅτι οἱ ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους γίνονται κρατήσεις στά ξενοδοχεῖα δέν ἐμφανίζονται ποτέ γιά διαμονή. Ὡστόσο, ἔχοντας στήν διάθεσή του καί τό χαρτί τῆς κρατήσεως σέ ἑλληνικό ξενοδοχεῖο, σέ συνδυασμό μέ τά ἔγγραφα πού φέρουν, πείθουν (λέγεται) τίς ἑλληνικές Ἀρχές στά σύνορα νά τούς δίνουν βίζα γιά νά κάνουν δῆθεν τουρισμό. Ἐνῷ στήν πραγματικότητα μπορεῖ νά εἶναι παράνομοι μετανάστες, πού σέ ἄλλες περιπτώσεις θαλασσοπνίγονται γιά νά περάσουν τά σύνορά μας, καί τώρα μπαίνουν στήν Ἑλλάδα, σύμφωνα μέ τίς πληροφορίες πού ἔχουμε, σάν κύριοι. Καλόν εἶναι οἱ κυβερνητικοί ἀξιωματοῦχοι νά εἶναι πιό συγκρατημένοι στούς πανηγυρισμούς γιά τόν περιορισμό τῶν ροῶν ἀπό τήν γείτονα διά θαλάσσης, γιατί ἄν ψάξουν τίς βίζες τῶν Τούρκων καί ἄλλων τουριστῶν, τότε μπορεῖ καί νά ἀνακαλύψουν ἔκπληκτοι ὅτι κάποιοι περνοῦν ἀθόρυβα ἀπό τά σύνορα χωρίς ἡ Ἑλλάδα νά τούς παίρνει εἴδηση. Καί νά ἀνακαλύπτει μετά ὅτι τούς ἔδωσε ἄσυλο ὅταν τούς συλλαμβάνει νά βάζουν φωτιές στό ὄρος Αἰγάλεω.

Πολύ κακό εἶναι, ἐπίσης, τό κλῖμα στήν περιφέρεια ἀπό τό γεγονός ὅτι σχολεῖα πού βρίσκονται ἀκόμα καί σέ γειτονικούς νομούς τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπως τό Κιλκίς καί ἡ Χαλκιδική, ὑποβαθμίζονται λόγῳ ἐλλείψεως καθηγητῶν (οἱ ὁποῖοι ἐπικαλοῦνται νόμιμες δικαιολογίες, μέ βάση τήν νέα νομοθεσία περί μητρότητας καί δέν ἐμφανίζονται) καί, στό τέλος, κλείνουν. Ἀλλά χωριό χωρίς σχολεῖο δέν εἶναι χωριό! Μέ συνέπεια οἱ κάτοικοί του νά μεταναστεύουν ὑποχρεωτικά στό πλησιέστερο ἀστικό κέντρο. Μᾶς ἐλέχθησαν ὅλα αὐτά χαρακτηριστικά ἀπό ἐξοργισμένους γονεῖς πού βλέπουν τό κράτος σταδιακά νά ἀποσύρεται ἀπό τίς περιοχές τους. Ἄλλοτε μέ λουκέτο στά ταχυδρομεῖα, ἄλλοτε μέ λουκέτο στά σχολεῖα, ἄλλοτε μέ λουκέτο σέ ἀστυνομικά τμήματα καί στίς τράπεζες –καί πάει λέγοντας. Ἀκόμη καί μέ λουκέτο στά καφενεῖα τά ὁποῖα στά χωριά τῆς παραμεθορίου πληρώνουν τσουχτερό τέλος ἐπιτηδεύματος! Ὁποιοσδήποτε θεσμός συντηρεῖ καί συσπειρώνει τήν ἑλληνική κοινωνία στήν μικρή κλίμακα, μέ ἀπόφαση τῆς Ἀθήνας, κατεβάζει ρολά. Πρόκειται γιά μιά βαθειά ταξική ἀλλαγή εἰς βάρος τῆς περιφέρειας, ἡ ὁποία ἔχει ἀρχίσει καιρό τώρα, ἀπό τήν περίοδο τῶν μνημονίων καί κορυφώνεται μέ ἔνταση αὐτήν τήν ἐποχή. Δέν γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς θά κάνουν οἱ κάτοικοι τῆς περιφέρειας στίς ἐκλογές τῆς προσεχοῦς Κυριακῆς, ἀλλά πάντως κεφάτους πολύ μέ βάση ὅσα ἀκούσαμε δέν τούς βλέπουμε. Μεγάλη ἀπογοήτευση ὁ ξερριζωμός ἀπό τόν τόπο σου, σέ καιρό εἰρήνης.

estianews.gr

Ἡ μεγάλη ἐθνική προδοσία μέ τήν ΑΟΖ νησίδων τοῦ Αἰγαίου

1
 Εἶναι ἄραγε «μήνυμα συμμορφώσεως» πρός τήν Τουρκία ἡ ἀπόσυρσις τῶν κοπαδιῶν ἀπό τήν Σύρνα;

Διώχνουν τούς βοσκούς πού τίς κατοικοῦν καί τά πρόβατα πού θεμελιώνουν τό κριτήριο οἰκονομικῆς ζωῆς γιά νά ἔχουν ἀποκλειστική οἰκονομική ζώνη, προκειμένου νά προστατεύσουν …σαλιγκάρια, …σαῦρες καί θαλασσοπούλια! – Τί συνέβη στήν Σύρνα καί ἕξι ἀκόμη βραχονησῖδες; – Ποιοί ὑποχρεώνουν τόν Δῆμο Ἀστυπαλαίας νά παύσει νά μισθώνει ἐκτάσεις; – Πρωτοφανής ἀπεμπόλησις ἐθνικῆς ἐπικρατείας καί ἐθνικοῦ πλούτου

ΠΟΙΕΣ σκοπιμότητες ἐξυπηρετεῖ ἡ ἀπόσυρσις κατοίκων καί κοπαδιῶν αἰγοπροβάτων ἀπό ἕνα σύμπλεγμα βραχονησίδων, στίς θαλάσσιες περιοχές, τίς ὁποῖες ἡ Τουρκία θεωρεῖ «γκρίζες ζῶνες»;

Μέ μεγάλη ἔκπληξη διαβάσαμε ἐκτενές (δισέλιδο ρεπορτάζ) πρωινῆς ἐφημερίδος, ἡ ὁποία παρουσίαζε τήν ἀπομάκρυνση κοπαδιοῦ ἀπό τήν νησῖδα Σύρνα, προαναγγέλλοντας ταυτοχρόνως ὅτι ὁ Δῆμος Ἀστυπαλαίας, στόν ὁποῖο ὑπάγεται τό μικρό νησί, δέν πρόκειται νά μισθώσει καί πάλι γιά βόσκηση τό συγκεκριμένο νησί, καθώς καί τά ἄλλα ἕξι εὑρισκόμενα στήν περιοχή. Καί τοῦτο, διότι κάποιοι οἰκολόγοι ἀνεκάλυψαν ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς βοσκήσεως τά νησιά ἐρημοποιοῦνται, μέ ἀποτέλεσμα νά κινδυνεύουν ἕνα εἶδος σαλιγκαριῶν καί μιά σαύρα, ἐνῷ ἐκφράζεται σκεπτικισμός καθώς ἡ περιοχή εἶναι «πέρασμα» γιά ἐνδημική ὀρνιθοπανίδα καί κητοειδῆ.

Αὐτό ὅμως σημαίνει ὅτι ἀπεμπολεῖ ἡ Ἑλλάς τό δικαίωμα νά κηρύξει ΑΟΖ πέριξ τῶν νησιῶν αὐτῶν. Πράγματι, συμφώνως πρός ἀποφάσεις τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου, οἱ ὁποῖες ἑδράζονται στό Δίκαιο τῆς Θαλάσσης, προκειμένου μιά νησίς νά δικαιοῦται νά ἔχει ΑΟΖ, πρέπει νά ἔχει κατοίκους (πραγματικούς κατοίκους καί ὄχι ἁπλῶς μιά στρατιωτική φρουρά) καί νά συντηρεῖ αὐτόνομη οἰκονομική ζωή. Καί στήν συγκεκριμένη περίπτωση, γίνεται ἀκριβῶς αὐτό. Οἱ βοσκοί ἀπομακρύνονται, συνεπῶς οἱ κάτοικοι ἐκλείπουν. Τά κοπάδια ἀποσύρονται, ὁπότε παύει νά ἀσκεῖται αὐτοτελής οἰκονομική δραστηριότης. Ἀκόμη καί τά φωτοβολταϊκά, τά ὁποῖα ἐπίσης συνιστοῦν οἰκονομική δραστηριότητα, ξηλώνονται.

Καί θέλουν νά μᾶς πείσουν ὅτι χάριν τῶν σαλιγκαριῶν καί τῆς σαύρας ἀπεμπολεῖται ἕνα κυριαρχικό δικαίωμα ὁλοκλήρου συμπλέγματος νησιῶν. Ποιοί ἐπέβαλαν αὐτήν τήν μετάλλαξη; Ποιοί ὑπεχρέωσαν τόν Δῆμο Ἀστυπαλαίας νά μήν ξαναμισθώσει ἐκτάσεις στίς νησῖδες; Καί ἐπειδή, ὅπως ἀντιλαμβανόμεθα τά πράγματα, μόνον ἡ Τουρκία ἐξυπηρετεῖται ἀπό τήν κατάσταση αὐτή, ἐρωτοῦμε, ὑποκρύπτονται κάποιες συμφωνίες «κάτω ἀπό τό τραπέζι» μέ τήν Ἄγκυρα; Συνεζητήθησαν αὐτά μεταξύ Μητσοτάκη καί Ἐρντογάν ἤ μεταξύ Γεραπετρίτη καί Φιντάν;

Δέν θεωροῦμε καθόλου τυχαῖο τό γεγονός ὅτι τήν περιοχή αὐτή, ἡ ὁποία περιλαμβάνεται στήν ἔκταση στήν ὁποία ἡ Ἑλλάς θέλησε νά δημιουργήσει θαλάσσιο πάρκο, ἡ Τουρκία θεωρεῖ «ἀδιευκρινίστου κυριαρχίας» καί ἀντιστοίχως θεωρεῖ καί τό καθεστώς κυριαρχίας στίς νησῖδες της ἀμφισβητήσιμο.

Πῶς μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ κατόπιν τούτου τό γεγονός ὅτι μέ «δούρειο ἵππο» τήν οἰκολογία καί τήν προστασία τῶν σαλιγκαριῶν, ἀπεμπολεῖται μιά βάσις ἀσκήσεως κυριαρχικῶν δικαιωμάτων;

Εἶναι ἤ δέν εἶναι μιά μεγάλη προδοσία;

Τό θέμα, δυστυχῶς, ἀνακαλεῖ στήν μνήμη μας τήν περίπτωση τοῦ ἐκλιπόντος Ἀντώνη Βεζυρόπουλου, τοῦ βοσκοῦ τῶν Ἰμίων, ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ ὁποίου ἀπό τίς νησῖδες «σφράγισε» τήν ὑποχώρηση τῆς Ἑλλάδος ὡς πρός τό καθεστώς τῶν νήσων αὐτῶν.

Ἕνα ἄλλο ἐρώτημα εἶναι ἄν καί κατά πόσον γνωρίζει τήν παράμετρο αὐτή ὁ καθηγητής Γιοχάνες Φουφόπουλος τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μίσιγκαν, ὁ ὁποῖος μελετᾶ τά νησιά καί ὁ ὁποῖος διατυπώνει τήν ἄποψη, ὅτι ἡ βόσκησις σέ αὐτά πρέπει νά ἀπαγορευθεῖ τελείως. Τό αὐτό ἰσχύει καί γιά τήν ἐπιστημονική ὁμάδα μέ ἐπί κεφαλῆς καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης πού ἀσχολεῖται μέ τήν βιοποικιλότητα στά νησιά αὐτά. Καί ποιός εἶναι ὁ ρόλος τοῦ Ὀργανισμοῦ Φυσικοῦ Περιβάλλοντος καί Κλιματικῆς Ἀλλαγῆς (ΟΦΥΠΕΚΑ), ὁ διευθύνων σύμβουλος τοῦ ὁποίου συμμετέχει στήν ὁμάδα; Τέτοιοι ὀργανισμοί πρέπει νά ἀναλαμβάνουν ἐνέργειες γιά τήν στήριξη τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας τῆς χώρας. Ὄχι τό ἀντίθετο.

estianews.gr