Αρχική Blog Σελίδα 1242

Μητσοτάκης τέλος

1

Του Απόστολου Διαμαντή

Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι καθαρό. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν διαθέτει  πλέον πολιτική νομιμοποίηση, διότι με το 28% των ψήφων δεν μπορεί να ασκεί διακυβέρνηση. Είναι μικρή μειοψηφία. Δεν νοείται το 28% να κυβερνάει το 72%.

Μπορεί η ΝΔ να διαθέτει τυπικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά αυτό δεν αρκεί καθότι χθες μεσολάβησαν πανελλαδικές εκλογές. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της ΝΔ έχει απολύτως τυπικό χαρακτήρα, εφόσον ουσιαστικά το κυβερνών κόμμα δεν διαθέτει τη λαϊκή έγκριση. Και χωρίς αυτήν το κοινοβούλιο έχει πάψει να είναι αντιπροσωπευτικό και επομένως δεν μπορεί να νομοθετεί. Βρισκόμαστε δηλαδή, από σήμερα, σε καθεστώς πολιτικής ανωμαλίας.

Σε οποιαδήποτε δυτική χώρα ο πρωθυπουργός θα είχε ήδη παραιτηθεί από χθες το βράδυ, η Βουλή θα είχε διαλυθεί και θα είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τα μέσα Ιουλίου. Όπως δηλαδή έγινε ήδη χθες στη Γαλλία, την Αυστρία και το Βέλγιο. Αντιθέτως, στην Ελλάδα που κυβερνάται από το καθεστώς Μητσοτάκη, ακούσαμε χθες πως η κυβέρνηση συνεχίζει κανονικά για άλλα 3 χρόνια. Με 28%!

Ποιες είναι όμως οι πραγματικές δυνατότητες παραμονής της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εξουσία; Καμία απολύτως. Μια τέτοια κυβέρνηση, που έχει αποδοκιμαστεί μαζικά, δεν είναι σε θέση να ρυθμίσει ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, δεν έχει τη δύναμη να προχωρήσει σε συμφωνίες με την Τουρκία, δεν μπορεί να φέρει στη Βουλή για κύρωση τη συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορεί φυσικά να εκλέξει πρόεδρο δημοκρατίας στις αρχές του 2025, δεν μπορεί να διαχειρίζεται τα ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν μπορεί να κάνει απευθείας αναθέσεις. Διότι, εάν τα κάνει όλα αυτά, θα βρίσκεται εκτός του κοινοβουλευτικού πλαισίου και θα έχει παραβιάσει όλες τις αρχές του κοινοβουλευτισμού.

Κάθε πρωθυπουργός, που θα σεβόταν πρώτα από όλα τον ίδιο του τον εαυτό, θα είχε αναγνωρίσει την ήττα του και θα είχε παραιτηθεί.  Εάν, παρόλα αυτά, ο Μητσοτάκης παραμείνει στη θέση του, είναι απολύτως βέβαιον πως η ΝΔ θα οδηγηθεί σύντομα σε πορεία κατάρρευσης και η λαϊκή αποδοκιμασία θα είναι τόσο έντονη, που δεν θα υπάρχει άλλη δυνατότητα από την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, αλλά από ακόμα χειρότερες θέσεις για την κυβέρνηση.

Μέσα σ΄αυτό το κλίμα της καθαρής και έντονης πολιτικής αποδοκιμασίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, η συμμαχία ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους επιχειρηματίες που τη στήριζαν μέχρι σήμερα, δεν θα μπορεί απρόσκοπτα να συνεχιστεί, διότι προϋπόθεση αυτής της στήριξης είναι πάντα η πολιτική κυριαρχία. Εάν αυτή χαθεί τότε όλοι οι παράγοντες που κυριαρχούν στο τομέα της οικονομίας, του τύπου και της πολιτικής, είναι υποχρεωμένοι να αναζητήσουν μια νέα διακυβέρνηση που θα διαθέτει την πολιτική νομιμοποίηση. Κανένας δεν έχει την παραμικρή διάθεση να στηρίζει μια κυβέρνηση που δεν τη θέλει ο λαός.

Το επιπλέον πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας είναι πως έχει μετατραπεί σε μητσοτακικό κόμμα, το οποίο είναι προφανές πως δεν έχει πλέον τη στήριξη της παραδοσιακής καραμανλικής και σαμαρικής πτέρυγας, που συνιστούν εξάλλου την ουσιαστική της ηγεσία και την πολιτική της βάση.

Μια κυβέρνηση με υπουργούς  και συμβούλους που οι περισσότεροι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την ιστορία της Νέας Δημοκρατίας -Γεωργιάδης, Βορίδης, Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Τσιόδρας, Φλωρίδης, Αγαπιδάκη, Σκυλακάκης, Στυλιανίδης, Μενδώνη, Πιερρακάκης, Λιβάνιος, Χρυσοχοΐδης κλπ, οι περισσότεροι προερχόμενοι από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ- δεν είναι σε θέση να συσπειρώσει την κεντροδεξιά παράταξη, καθώς ήδη την έχει μετατρέψει σε ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο, αντιλαϊκό κόμμα, το οποίο έχει εξοργίσει τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, καθώς στηρίζει αποκλειστικά το μεγάλο κεφάλαιο, τραπεζίτες και καρτέλ και αφήνει τον λαό έρμαιο στη γενικευμένη κερδοσκοπία, ενώ  ταυτόχρονα το σύνολο των κρατικών δομών καταρρέουν. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση αυτή βαρύνεται με  σωρεία σοβαρότατων σκανδάλων, τα οποία βρίσκονται υπό δικαστική διερεύνηση.

Η ΝΔ του Μητσοτάκη δεν διαθέτει κανένα απολύτως πολιτικό σύμμαχο αυτή τη στιγμή και δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει την πρωτιά στις επόμενες εθνικές εκλογές, καθώς τα τρία κόμματα της κεντροαριστεράς σύντομα θα προχωρήσουν στη δημιουργία κοινού εκλογικού μετώπου, εφόσον τα στελέχη τους, διαβλέποντας τη δυνατότητα εκλογικής νίκης, βρίσκονται ήδη σε προχωρημένες επαφές.

Δεν μένει επομένως άλλος δρόμος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη από την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Όσο γρηγορότερα το κάνει, τόσο το καλύτερο για τον ίδιο.

https://www.antinews.gr/54996/antitheseis/mitsotakis-telos/

Ευρωεκλογές: Οι διεργασίες της επόμενης μέρας – Κόντρες, γκρίνια και παρασκήνιο

0

Ο ανασχηματισμός του Μητσοτάκη, το πρώτο μανιφέστο κατά Κασσελάκη, ο καβγάς στο ΠαΣοΚ και το μέτωπο της Κεντροαριστεράς.

Οι Ευρωεκλογές άφησαν πασίδηλα το αποτύπωμά τους. Ήταν τόσο τρανταχτό το αποτέλεσμα, όπως από την αρχή της βραδιάς διαμορφώθηκε, που η προϋπάρχουσα ρευστότητα διογκώθηκε. Αναπόφευκτα η 10η Ιουνίου βρήκε ηγεσίες και επιτελικά γραφεία, ιδίως στα κόμματα εξουσίας, να συζητούν τις εξελίξεις σε μια απόπειρα αποκρυπτογράφησης των μηνυμάτων που εστάλησαν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Σε μια μόνο η ημέρα Νέα Δημοκρατία απεμπόλησε το άλλοθι του 41% και γκρέμισε ό,τι είχε χτίσει πέρυσι τέτοια εποχή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ομολόγησε ότι ο στόχος της Πειραιώς δεν επετεύχθη κι αμέσως μίλησε για «αφετηρία μιας νέας διαδρομής» που θα συνοδευτεί με «μικρότερες αστοχίες».

Ακυρώνοντας το ταξίδι του στην Ιορδανία, ο πρωθυπουργός φανέρωσε τη διάθεση ν’ ασχοληθεί πρώτα με τα του οίκου του. Ναι μεν διατήρησε την ψυχραιμία του, αλλά το υπαρκτό σενάριο του ανασχηματισμού έχει ήδη πέσει στο τραπέζι, καθώς θα επιτρέψει στην ηγεσία της χώρας να δείξει πως έλαβε το μήνυμα και προχωρά σε διορθωτικές κινήσεις. Η σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου, την ερχόμενη Παρασκευή, θα είναι η απαρχή της αλλαγής στρατηγικής έτσι ώστε να δοθεί η εντύπωση πως η απώλεια όλων αυτών των μονάδων προκάλεσε το απαραίτητο ταρακούνημα.

Ομολογουμένως ο Κυρ. Μητσοτάκης, ως θιασώτης της συμπαγούς δομής δίχως πολλές παρεμβάσεις, θα ήθελε να αποφύγει μια αναδιάρθρωση του κυβερνητικού σχήματος εν μέσω καλοκαιριού. Πιθανόν όμως θα καταλήξει πως είναι απαραίτητο να συμβεί για να καταλαγιάσει ο αχός και να υπάρξει εγρήγορση σε όλα τα πόστα.

Καλείται, άλλωστε, να ισορροπήσει μεταξύ των απωλειών τόσο στα δεξιά της ΝΔ, με αποτέλεσμα η Ελληνική Λύση να πανηγυρίζει για τον διπλασιασμό των δυνάμεών της και η Νίκη με τη Φωνή Λογικής να κερδίσουν μια έδρα, όσο και στο κεντρώο ακροατήριο. Ένα ακροατήριο που τον αποδοκίμασε, χαρίζοντας εν τέλει την πρωτιά στο ΠαΣοΚ.

«Οι 740.000 ψηφοφόροι προφανώς είναι διεκδικήσιμοι» σχολίασε σχετικώς ο Μάκης Βορίδης δίνοντας το στίγμα επαναπροσέγγισης των δυσαρεστημένων.

Πρώτη «ανταρσία» εντός ΣΥΡΙΖΑ

Ούτε φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ πλέει σε πελάγη ευτυχίας, παρά την προσπάθεια του Στέφανου Κασσελάκη να αυτοπεριγραφεί ως η μοναδική εναλλακτική του λαού για τη διακυβέρνηση της χώρας. Περνώντας κάτω από τον πήχη των εθνικών εκλογών, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρέθηκε εκ νέου στη θέση που ήταν προ του Συνεδρίου τον περασμένο Φλεβάρη.

Ήδη κορυφαία στελέχη έχουν αρχίσει να μιλούν, δημόσια ή παρασκηνιακά, για την ανάγκη σωστής προσέγγισης του ακροατηρίου, διότι ούτε το αφήγημα μίας μεταπολιτικής έπεισε στο όλον του. Τουλάχιστον όχι σε πρώτη φάση. Γι’ αρχή Όλγα Γεροβασίλη και Χρήστος Σπίρτζης διευκρίνισαν πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν από τους χαμένους της διαδικασίας.

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, εκ των συμβούλων Κασσελάκη, διέκρινε πως για το 14.92% φταίει σε μεγάλο βαθμό το γεγονός πως «η επαρχία είναι πιο συντηρητική» για να αποδεχθεί τη στροφή αυτή, αλλά την ίδια ώρα Τεμπονέρας και Κοτσακάς έσπασαν την υφιστάμενη εκεχειρία στην Κουμουνδούρου που και σε κοινή δήλωσή τους ότι πλέον «δεν μπορεί να αφεθούμε σε προσωπικές στρατηγικές, σχεδιασμούς και επιδιώξεις επί μέρους προσώπων».

Την ίδια στιγμή μάλιστα που ο πρόεδρος της παράταξης μιλούσε για κόμμα που αλλάζει εν κινήσει και η τελική μορφή του θα διαμορφωθεί στο καταστατικό Συνέδριο, τα δυο στελέχη επέμειναν ότι συνεδριακές διαδικασίες «δεν προσφέρουν λύση στο πρόβλημα». Αντιθέτως γεννούν περισσότερες εσωτερικές προστριβές, διότι γίνεται αναδιανομή ρόλων χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

«Πόλεμος» Γιαννακοπούλου – Δουδωνή για τον Ανδρουλάκη

Το κλίμα στο ΠαΣοΚ δυναμίτισε αναμφίβολα η δήλωση της Νάντιας Γιαννακοπούλου πως «θα συζητηθούν τα πάντα, τι έγινε λάθος, τι έγινε σωστά». Εμμέσως πλην σαφώς η βουλεύτρια του Δυτικού Τομέα Αττικής κι εκ των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του κόμματος έθεσε ζήτημα ηγεσίας, εκφράζοντας τις ενστάσεις για τον πρόεδρο Νίκο Ανδρουλάκη.

Μάλιστα κατά τον Παναγιώτη Δουδωνή, που ανέλαβε την υπεράσπιση της ηγεσίας της Χαρ. Τρικούπη, «η Νάντια Γιαννακοπούλου είχε έτοιμη δήλωση αμφισβήτησης», απλώς «μπερδεύτηκε από τα αποτελέσματα». Ο εκ των στελεχών που βρίσκονται πολύ κοντά στον Νίκο Ανδρουλάκη έκανε λόγο για «μια υποτροπιάζουσα κατάσταση» εντός ΠαΣοΚ που έχει συμπληρώσει αισίως οκτώ μήνες, προτού το περιβάλλον Γιαννακόπουλου αντικρούσει τους ισχυρισμούς που άκουσε και τους επιστρέψει ως απαράδεκτους στους εμπνευστές τους.

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Νίκος Ανδρουλάκης προτίθεται να αναλάβει άμεσα τις πρωτοβουλίες για τις οποίες δεσμεύτηκε έτσι ώστε να διευρυνθεί η εκδοχή συγκρότησης ενός ενιαίου κεντροαριστερού μετώπου, διότι μόνο του το ΠαΣοΚ δεν εμφανίστηκε ικανό να διαχειριστεί και να καρπωθεί την κυβερνητική φθορά.

Τα κόμματα της κεντροαριστερής σύμπραξης

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, άμεσα ή έμμεσα, η Νέα Αριστερά θα είναι εκ των βασικών συνομιλητών του. Υπάρχει εκατέρωθεν σεβασμός και θα εκφραστεί. Ο βαθμός που αυτό θα συμβεί θα εξαρτηθεί από τη διάθεση για συμβιβασμούς και συγκλίσεις.

Το ποσοστό του νεοπαγούς κόμματος ήταν μικρό και η μη εκλογή ευρωβουλευτή αποτέλεσε πλήγμα στα θεμέλια του εγχειρήματος. Παρόλα αυτή τα στελέχη της Νέας Αριστεράς δεν θα εγκαταλείψουν τόσο γρήγορα τη μάχη.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου με την Πλεύση και ο Γιάννης Βαρουφάκης με το ΜέΡα24 αποτελούν ξεχωριστές περιπτώσεις που ουδείς είναι εύκολο να προβλέψει πώς θα κινηθούν κατά την επόμενη ημέρα της κεντροαριστεράς. Κι αν φυσικά έχουν τη διάθεση να εμπλακούν σε συμπράξεις.

Αντιθέτως ο Κόσμος του Πέτρου Κόκκαλη δείχνει να βρίσκεται πιο κοντά σε κάτι τέτοιο που στην πράξη θα διαφανεί αν είναι κενού περιεχομένου ή έχει βάση.

Ευρωεκλογές: Οι διεργασίες της επόμενης μέρας – Κόντρες, γκρίνια και παρασκήνιο

Ποια είναι η άγνωστη ευρωβουλευτής του Βελόπουλου: Συνταξιούχος κτηνοτρόφος, 76 ετών, έχει κρεοπωλείο

0

Οι ευρωεκλογές 2024 ολοκληρώθηκαν, οι 21 Ελληνες ευρωβουλευτές αναδείχθηκαν, ανάμεσα στους οποίους και εντελώς νέα πρόσωπα.

Πέρα από αυτούς που επανεξελέγησαν ευρωβουλευτές από τα ελληνικά κόμματα και άλλα πρόσωπα που παρότι πρωτάκια στην Ευρωβουλή είναι ευρέως αναγνωρίσιμα, εισιτήριο για τις Βρυξέλλες έβγαλαν και άλλα άτομα, άγνωστα μέχρι χθες, που έδωσαν τη μάχη του σταυρού.

Μία από αυτές και η Γαλάτω Αλεξανδράκη, η μία από τους δύο ευρωβουλευτές που εξέλεξε η Ελληνική Λύση, της οποίας μάλιστα δεν υπάρχει και κάποια φωτογραφία, δεν διέθεσε η ίδια και για αυτό τον λόγο ήταν η μόνη που από χθες στα ΜΜΕ που εμφανίζεται με… άβαταρ.

Ποια είναι η Γαλάτω Αλεξανδράκη που εξελέγη ευρωβουλευτής με την Ελληνική Λύση
Το inevros.gr δημοσιεύει σήμερα μια θολή φωτογραφία της Γαλάτως Αλεξανδράκη και παρέχει και κάποια στοιχεία για εκείνη.

Είναι 76 ετών, συνταξιούχος κτηνοτρόφος με καταγωγή από το Κουφόβουνο Διδυμοτείχου, που ζει και εργάζεται στην Αλεξανδρούπολη, όπου διατηρούν κρεοπωλείο με τον γιο της Αλέξανδρο Αλεξανδράκη.

Σύμφωνα με το τοπικό site reportal.gr η κυρία Αλεξανδράκη απέφυγε να δώσει οποιαδήποτε συνέντευξη προεκλογικά και κατά τις ίδιες πληροφορίες δεν θέλει ακόμη να μιλήσει δημόσια.

Φωτογραφία: Facebook-Ο ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ
Φωτογραφία: Facebook-Ο ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ

Φωτογραφία: Facebook-Ο ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ

Φωτογραφία: Facebook-Ο ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ
“https://www.iefimerida.gr/ekloges/poia-einai-i-eyroboyleytis-tis-ellinikis-lysis”>Ποια είναι η άγνωστη ευρωβουλευτής του Βελόπουλου: Συνταξιούχος κτηνοτρόφος, 76 ετών, έχει κρεοπωλείο – iefimerida.gr</a></p>

Ι. Πήτας; το Πολιτικό Βαρόμετρο έδωσε την καλύτερη πρόβλεψη των αποτελεσμάτων Ευρωεκλογών της 9/6/2024. Το μέλλον των δημοσκοπήσεων και των εκλογών.

0

Ι. Πήτας Καθηγητής Τμήματος Πληροφορικής ΑΠΘ

Το Πολιτικό Βαρόμετρο αναπτύχθηκε στο εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης και Aνάλυσης Πληροφοριών (AIIA Lab) του Τμήματος Πληροφορικής ΑΠΘ στα πλαίσια του ευρωπαϊκού έργου AI4Media την περίοδο 2022-2024.  Πρόκειται για ένα λογισμικό εκτίμησης της πολιτικής κοινής γνώμης με χρήση ανάλυσης πολιτικών tweets που αναφέρονται σε πολιτικά κόμματα, τα οποία συλλέγονται και αναλύονται καθημερινά. Η μεθοδολογία του παρουσιάζεται στην δημοσίευση [ΚΑΙ2024].

Η ακρίβεια των προβλέψεών του αποδείχθηκε και στις χθεσινές Ευρωεκλογές: είχε  μέση απόκλιση μόνον 1.05%, από τα επίσημα αποτελέσματα για όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα για τα οποία μπορέσαμε να συλλέξουμε  πολιτικά tweets (αλφαβητικά ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, ΚΚΕ, ΜΕΡΑ25, ΝΔ, ΝΙΚΗ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΣΥΡΙΖΑ). Τα ποσοστά των μικρών ή νέων κομμάτων δεν μπορούσαν να προβλεφθούν λόγω έλλειψης επαρκών ιστορικών δεδομένων. Η ακρίβεια αυτή είναι: α) καλύτερη από κάθε άλλη κλασσική δημοσκόπηση (οι ακρίβείες τους κυμαίνονται στο διάστημα 1.2% – 1.53%), β) ελαφρώς καλύτερη από την μέθοδο συσσωμάτωσης δημοσκοπήσεων KASSIOPE (ακρίβεια 1.24%) και γ) ελαφρώς χειρότερη από το exit poll της 9/6/2024 (ακρίβεια 0.93%). Γενικά, όλες οι κλασσικές δημοσκοπήσεις εκτός μίας (και το Πολιτικό Βαρόμετρο που τις χρησιμοποίησε για την εκπαίδευσή του) και το exit poll έδωσαν μια υπερεκτιμημένη πρόβλεψη του ποσοστού της ΝΔ. Οι προβλέψεις των επιδόσεων των άλλων κομμάτων είχαν σημαντικά καλύτερη ακρίβεια.

Το Πολιτικό βαρόμετρο δίνει, μέσω της συναισθηματικής ανάλυσης των πολιτικών tweets, και άλλες πληροφορίες π.χ., για την επικοινωνιακή επίπτωση των πολιτικών κινήσεων και θέσεων των κομμάτων. Για παράδειγμα, φαίνεται ότι, στις αρχές Ιουνίου 2024, ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε αρνητικά σχόλια για: α) την επίσκεψη του κου Κασσελάκη στην Παλαιστίνη και β) για τις φορολογικές του προτάσεις που ερμηνεύτηκαν σαν  «βάρος για την μεσαία τάξη». Αντίθετα απ΄ ότι εικάζεται, δεν φάνηκε αρνητική επίδραση της επικοινωνιακής διαχείρισης του θέματος Πόθεν Έσχες του κου Κασσελάκη. Βέβαια, τα θέματα αυτά χρήζουν κατάλληλης πολιτικής ανάλυσης, που είναι έξω από τις τρέχουσες δυνατότητες του εργαστηρίου AIIA.

Το Πολιτικό Βαρόμετρο είναι διεθνής πρώτη. Δεν υπάρχει άλλο τέτοιο σύστημα που τα αποτελέσματα του να διατίθενται δωρεάν σε όλους, καθημερινά, βλέπε στον σύνδεσμο Πολιτικό Βαρόμετρο. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κο Α. Καϊμακαμίδη για την συμβολή του στην ανάπτυξη και λειτουργία του συστήματος. Η μέθοδος του Πολιτικού Βαρόμετρου ήρθε για να μείνει: όσο τροφοδοτείται με σωστά και πολλά δεδομένα (και όσο ο κόσμος χρησιμοποιεί τα κοινωνικά μέσα σαν πλατφόρμα πολιτικού διαλόγου), τόσο καλύτερη θα γίνεται.

Φαίνεται πιά καθαρά ότι οι ενεργοί πολίτες αφήνουν σημαντικό ψηφιακό ίχνος των πολιτικών απόψεων και διαθέσεών τους, έτσι όπως αυτές εκφράζονται, μεταξύ άλλων, και στα κοινωνικά μέσα. Το αποτύπωμα αυτό είναι πιά μετρήσιμο σε καθημερινή βάση. Η ακρίβεια αυτών των μετρήσεων αναμένεται να βελτιωθεί δραματικά στο άμεσο μέλλον.    Με βάση τα παραπάνω, μπορούν να εξαχθούν πολύτιμα συμπεράσματα και για το μέλλον των δημοσκοπήσεων και των εκλογικών αναμετρήσεων, σαν μέρος του πολιτικού μοντέλου κοινοβουλευτικής δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Οι κλασσικές δημοσκοπήσεις πρέπει να επιβεβαιώσουν την σχέση κόστους/ωφέλους τους, ιδιαίτερα αφού συστήματα πρόβλεψης όπως το Πολιτικό Βαρόμετρο είναι πολύ οικονομικότερα. Βέβαια, οι κλασσικές δημοσκοπήσεις χρειάζονται για να παρέχουν ‘αντικειμενική αλήθεια’ για την εκπαίδευση συστήματων πρόβλεψης που στηρίζονται στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Μπορούν όμως να γίνονται πολύ αραιότερα, ιδιαίτερα σε ‘ομαλές’ πολιτικές περιόδους.

Μέθοδοι συσσωμάτωσης (aggregation) πολλών και διαφορετικών δημοσκοπήσεων, όπως η KASSIOPE, βελτιώνουν την ακρίβεια πρόβλεψης. Κάτι τέτοιο είναι εν πολλοίς αναμενόμενο, διότι, στατιστικά, η χρήση πολλών ανεξάρτητων μετρήσεων βελτιώνει την ακρίβεια και ελαττώνει την επίδραση προκατειλημμένων ή ανακριβών μετρήσεων.

Τι επίπτωση όπως μπορούν να έχουν συστήματα πρόβλεψης όπως το Πολιτικό Βαρόμετρο στην τρέχουσα πολιτική διακυβέρνηση; Σίγουρα μπορούν να δώσουν στην κυβέρνηση χρήσιμες πληροφορίες για τις διαθέσεις της κοινής γνώμης σε καθημερινή βάση. Μια υπερ-χρήση αυτής της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει σε λαϊκιστικές πολιτικές που να αποδειχθούν επιζήμιες. Είναι γνωστό ότι, σε κρίσιμες αποφάσεις, οι δημοκρατικά εκλεγμένοι πραγματικοί ηγέτες συμβάλλουν στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης, αντί να άγονται και φέρονται από αυτήν. Επίσης,  τέτοια συστήματα πρόβλεψης μπορούν να βοηθήσουν αυταρχικά καθεστώτα, με ή χωρίς δημοκρατική επίφαση, να επιβιώσουν πολιτικά, με κατάλληλη υιοθέτηση μερικών επιθυμιών της κοινής γνώμης, έτσι όπως αυτές εκφράζονται στα κοινωνικά μέσα.

Το κύριο όμως ερώτημα πολιτικής θεωρίας αφορά το μέλλον των εκλογικών αναμετρήσεων, σαν εργαλείου δημοκρατικής πολιτικής πρακτικής. Επειδή οι εκλογές και ακριβές είναι και γίνονται αρκετά αραιά, μπορούμε να έχουμε δημοκρατική διακυβέρνηση χωρίς αυτές? Αυτό φαίνεται σαν ερώτημα επιστημονικής φαντασίας. Πρέπει όμως να το εξετάσουμε σοβαρά. Οι κοινοβουλευτικοί δημοκρατικοί θεσμοί ελάχιστα αναπτύχθηκαν μετά τον 19ο  αιώνα. Είναι ενδεχομένως σε αναντιστοιχία με την τεράστια τρέχουσα ροή της πληροφορίας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την διακυβέρνηση μιας χώρας. Για παράδειγμα, έχουν προταθεί μέθοδοι άμεσης δημοκρατίας με χρήση των νέων τεχνολογικών δυνατοτήτων. Θα μπορούσαν να προταθούν και άλλα δημοκρατικά μοντέλα  διακυβέρνησης που να υπερβαίνουν τα σημερινά.  Το κατά πόσον αυτό είναι εφικτό ή επιθυμητό και το κατά πόσον οδηγεί σε ευσταθή δημοκρατική διακυβέρνηση, αυτό είναι άγνωστο. Σίγουρα, οι περιπέτειες αστάθειας της Αθηναϊκής δημοκρατίας κατά την αρχαιότητα, αλλά και τα τεράστια προβλήματα δημοκρατίας που δημιούργησε η μη έγκαιρη ρύθμιση των Κοινωνικών Μέσων, πρέπει να μας κάνουν ιδιαίτερα προσεκτικούς.

Ι. Πήτας

Καθηγητής Τμήματος Πληροφορικής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας Διδακτορικών Σπουδών στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Βιβλιογραφία

[ΚΑΙ2024] Α. Kaimakamidis, Ι. Pitas, ‘Political Tweet Sentiment Analysis for Public Opinion Polling’, Proc. 2024 IEEE International Conference on Acoustics, Speech and Signal Processing (ICASSP2024), pp. 121-125.

Πολιτικός σεισμός στη Γαλλία, νίκη ΕΛΚ στην Ευρώπη

1

Δραματικές εξελίξεις και ανατροπές επεφύλασσαν οι ευρωεκλογές. Κίνηση υψηλού ρίσκου από τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν που προκηρύσσει νέες εθνικές εκλογές.

Σε διάγγελμά του ο Μακρόν ανακοινώνει τη διάλυση της ΒουλήςΕικόνα: Ludovic MARIN/AFP

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών για τις 30 Ιουνίου και τις 7 Ιουλίου μετά τη σαρωτική νίκη του ακροδεξίου «Εθνικού Συναγερμού» (Rassemblemant National) και της Μαρίν Λεπέν στις ευρωεκλογές. «Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Γαλλία απαιτούν σαφήνεια και οι Γάλλοι αξίζουν σεβασμό. Στο τέλος αυτής της ημέρας δεν μπορώ να προσποιούμαι ότι δεν συμβαίνει τίποτα» ανέφερε ο Γάλλος πρόεδρος.

Με αυτόν τον τρόπο ο Μακρόν ουσιαστικά ανταποκρίνεται στο αίτημα του κορυφαίου υποψηφίου του «Εθνικού Συναγερμού» Ζορντάν Μπαρντελά που είχε ζητήσει την προκήρυξη εκλογών. Το ποσοστό του ακροδεξιού κόμματος στις ευρωεκλογές κυμαίνεται γύρω στο 32%, υπερδιπλάσιο από το φιλοευρωπαϊκό κόμμα του Μακρόν (Renew Europe) που περιορίζεται στο 15%, μόλις μία ποσοστιαία μονάδα πάνω από τους Σοσιαλιστές. Η Μαρίν Λεπέν κάνει λόγο για ένα «ιστορικό αποτέλεσμα» και διαβεβαιώνει: «Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την εξουσία εάν οι Γάλλοι μας χαρίσουν την εμπιστοσύνη τους».

Όλοι συμφωνούν ότι οι εκλογές, οι οποίες μάλιστα γίνονται λίγο πριν τη σύγκληση της νέας Ευρωβουλής στο Στρασβούργο, αλλά και την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι, αποτελούν κίνηση υψηλού ρίσκου. Πολλοί επισημαίνουν ωστόσο ότι ο Εμανουέλ Μακρόν δεν είχε άλλη επιλογή».

Σημαντική άνοδος της Ακροδεξιάς

Η Τζόρτζια Μελόνι
Η Τζόρτζια Μελόνι ψηφίζει σε εκλογικό κέντρο της ΡώμηςΕικόνα: GIUSEPPE LAMI/ANSA/EPA

Σημαντική άνοδο σημείωσαν τα ακροδεξιά κόμματα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι ενδεικτικό ότι σε πέντε από τα έξι ιδρυτικά κράτη-μέλη της ΕΕ (μοναδική εξαίρεση αποτελεί το Λουξεμβούργο) ακροδεξιά κόμματα κατέκτησαν την πρώτη ή τη δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές. Στην Ιταλία, σύμφωνα με τα έξιτ πολς της RAI, το κόμμα της πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι αναδεικνύεται πρώτη δύναμη με 26-30% των ψήφων και διεκδικεί ρόλο ρυθμιστή για την επανεκλογή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην προεδρία της Κομισιόν.Επιτυχία θεωρείται πάντως και η δεύτερη θέση του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος υπό την Έλι Σλάιν με ποσοστό μεταξύ 21-25%.

Εντυπωσιακή είναι η επικράτηση του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας (FPÖ) στην Αυστρία. Για πρώτη φορά σε εκλογική αναμέτρηση εθνικής εμβέλειας αναδεικνύεται πρώτη δύναμη με 25,5% έναντι 24,7% του συντηρητικού και παραδοσιακά φιλοευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP). «Σταματήστε την παράνοια της ΕΕ» ήταν το κεντρικό σύνθημα του FPÖ στον προεκλογικό αγώνα (το «πλέον αηδιαστικό σε όλη την Ευρώπη», σύμφωνα με την Bild).

Στην Ολλανδία ο συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών (PvdA) και Πρασίνων (GroenLinks) πανηγυρίζει μία μάλλον ανέλπιστη πρωτιά. Tο ακροδεξιό κόμμα PVV του Γκέερτ Βίλντερς, αν και είχε αναδειχθεί πρώτη δύναμη στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, περιορίζεται στη δεύτερη θέση.Προεκλογικά ο Βίλντερς είχε δηλώσει ότι δεν επιμένει στην παλαιότερη θέση του για έξοδο της Ολλανδίας από την ΕΕ, αλλά θα επιδιώξει να υπονομεύσει την Ευρώπη εκ των έσω.

Σημαντική αύξηση στα ποσοστά του εμφανίζει και το ακροδεξιό κόμμα Vox στην Ισπανία, πλησιάζοντας το 10%. Σύμφωνα με τα έξιτ πολς, την πρώτη θέση καταλαμβάνει το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα της αντιπολίτευσης με 34%, έναντι 30% του κυβερνώντος σοσιαλιστικού κόμματος.

Φον ντερ Λάιεν: «Κερδίσαμε»

Μάνφρεντ Βέμπερ και Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν
Πανηγυρισμοί για Μάνφρεντ Βέμπερ και Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στις ΒρυξέλλεςΕικόνα: Geert Vanden Wijngaert/AP/dpa/picture alliance

Στο σύνολο των 27 κρατών-μελών το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), η πολιτική ομάδα της Κεντροδεξιάς, παραμένει πρώτη δύναμη και την επόμενη πενταετία. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα ξημερώματα της Δευτέρας, το ΕΛΚ αναμένεται να συγκεντρώσει 189 έδρες επί συνόλου 720. Ακολουθούν Σοσιαλιστές και Φιλελεύθεροι με 135 και 80 έδρες αντιστοίχως. Ο μεγάλος χαμένος της βραδιάς είναι οι Πράσινοι που καταγράφουν σημαντικές απώλειες και περιορίζονται σε 50 έδρες.

Ενισχυμένες θα είναι στα επόμενα πέντε χρόνια οι δύο μεγάλες ομάδες των υπερσυντηρητικών και ακροδεξιών. Πρόκειται για τους «Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές» (ECR) και την ομάδα «Ταυτότητα και Δημοκρατία» (ID). Τι σημαίνουν όλα αυτά για τις μετεκλογικές εξελίξεις και μία ενδεχόμενη δεύτερη θητεία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν;

«Κερδίσαμε, φίλοι μου» δήλωσε το βράδυ της Κυριακής στις Βρυξέλλες η πρόεδρος της Κομισιόν, προειδοποιώντας παράλληλα ότι «καμία πλειοψηφία δεν μπορεί να σχηματιστεί χωρίς το ΕΛΚ» και ότι η ίδια θα υψώσει ανάχωμα «απέναντι στους ακραίους στη δεξιά, αλλά και στην αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος». Υπέρ της φον ντερ Λάιεν είναι ασφαλώς το ότι οι 13 από τους 27 ηγέτες της ΕΕ προέρχονται από την Κεντροδεξιά. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Όπως εκτιμά το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (dpa) θα πρέπει να εξασφαλίσει την υποστήριξη άλλων τριών μεγάλων χωρών, προκειμένου να επανεκλεγεί. Για παράδειγμα της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας. Ή μήπως θα στραφεί στην Ιταλία και στην Τζόρτζια Μελόνι;

Μιλώντας στη γερμανική τηλεόραση (ARD) και απαντώντας στο ερώτημα, εάν θα επιδιώξει να προσεταιριστεί τις ψήφους των ακραίων πολιτικών δυνάμεων, ο επικεφαλής του ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ κάλεσε τους Σοσιαλιστές και τους Φιλελεύθερους «να σεβαστούν το εκλογικό αποτέλεσμα και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υποστηρίξουν την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ως πρόεδρο της Κομισιόν».

 

Jannis Papadimitriou für App PROVISORISCH
Γιάννης Παπαδημητρίου Νομικός και δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και οικονομικά θέματα.
DW

Κώστας Καραϊσκος: απολογισμός

3
του Κώστα Καραϊσκου
Σύντομος ἀπολογισμός γιά τίς χθεσινές εὐρωεκλογές, περιορισμένος μόνο στά καθ΄ ἡμᾶς.
Εὐπρόσδεκτη ἡ καθίζηση τῆς ΝΔ ἀλλά τό γεγονός ὅτι ἡ ψῆφος πού ἔφυγε πῆγε σέ προορισμούς μᾶλλον …προσωρινούς δέν ἐμπνέει κάποια μεγάλη αἰσιοδοξία. Σύριζα καί Πασόκ μείνανε στήν ἴδια μιζέρια πού καί πολύ τούς πέφτει. Ἀναμενόμενη ἡ ἄνοδος τοῦ ΚΚΕ. Θεαματική ἡ ἄνοδος Βελόπουλου ἀλλά καί ἀδιέξοδη ἐπειδή πρόκειται γιά τόν συγκεκριμένο χῶρο. Γιά τήν Λατινοπούλου τί νά πῶ, μπράβο στόν κ. Εὐάγγελο… Οἱ Πατριῶτες τοῦ Ἐμφιετζόγλου ἐπιβεβαίωσαν τή δύση τοῦ ἄστρου Κασιδιάρη, ἐνῶ στό Συμμετέχω πού ἔμεινε κάτω ἀπό τήν ποσοστιαία μονάδα ἐλπίζω νά κατάλαβαν τίς ἀντιρρήσεις τῶν φίλων τους γιά τήν ἐκλογική κάθοδο.
Γιά τή ΝΙΚΗ ἡ ἕδρα στήν Εὐρωβουλή εἶναι μιά σταθεροποίηση κι ἕνα κέρδος, ἀλλά τό κοντέρ ἔμεινε πολύ χαμηλά σέ ἀπόλυτους ἀριθμούς. Βεβαίως ἡ ἀποχή ἔδωσε ἕνα ποσοστό μεγαλύτερο τοῦ περσινοῦ ἀλλά χάνοντας 20.000 ψήφους ὄντας στήν ἀντιπολίτευση δέν τό λές καί ἐπιτυχία. Παρά τήν ἀξιοπρεπέστατη κοινοβουλευτική παρουσία αὐτόν τόν χρόνο, ἤμασταν κοινωνικά λίγοι καί ἐπικοινωνιακά ἀνύπαρκτοι. Χρειάζονται καί ἄλλα πράγματα καί πρόσθετο ἀνθρώπινο δυναμικό, ὅσο ἔχουμε ἀκόμα καιρό.
Γιά μένα προσωπικά θεωρῶ πώς κινήθηκα περίπου ἐκεῖ πού ἦταν λογικό, ἔλεγα στήν πρώτη δεκάδα καί αὐτή τή στιγμή μέ βλέπω 10ο – 11ο καί μέ 12.000 περίπου ψήφους. Καθόλου ἄσχημα ἄν σκεφτῶ ὅτι δέν ἐμφανίστηκα ποτέ σέ κανένα βοθροκάναλο, δέν εἶχα πίσω μου κανένα προωθητικό κύκλωμα, λέω καί πράττω ΠΑΝΤΑ κόντρα στό σύστημα (ΗΠΑ, ἐμβόλια, Ρωσία…) καί δέν εἶμαι σάρξ ἐκ τῆς σαρκός τοῦ κόμματος. Ἡ συμπαράσταση τῶν ἀνά τήν Ἑλλάδα φίλων ἦταν συγκινητική, πραγματικά θά προσπαθήσω νά εὐχαριστήσω καθέναν προσωπικά γιά τήν ἐμπιστοσύνη του!
Τέλος, τό μειονοτικό κόμμα ΚΙΕΦ ἔμεινε ὅπου ἀναμενόταν (0,72%) μέ πρωτιά σέ Ροδόπη καί Ξάνθη ἀλλά τά ποσοστά του ἀντιπροσωπεύουν πολύ λιγότερες ψήφους: ἀπό τίς 39.000 τῆς Θράκης ἔπεσε στίς 26.000. Ἐντύπωση μοῦ ἔκαναν οἱ 2.000 ψῆφοι πού πῆρε σέ ἄσχετους νομούς ἀνά τήν Ἑλλάδα, μήπως κατάφεραν κάτι μέ τούς λαθρομετανάστες; Πῆρε 51 ψήφους στή Δωδεκάνησο καί τό ἴδιο στή …Μαγνησία;! Πάτωσαν καί οἱ Ψευτομακεδόνες, μέ 87 ψηφοδέλτια γιά τήν Πέλλα, πατρίδα τῆς ὑποψήφιας Νατσουλίδου, κανονική γελοιογραφία μειονότητας.
Τελικό συμπέρασμα: συνεχίζουμε (φυσικά) τήν ἀντίσταση στό καθεστώς πού ὑποστασιάζει τό μητσοτακέικο ἀλλά μέ συνείδηση τῆς συνολικῆς μας παρακμῆς, κοιτώντας κι ἐκτός χώρας τίς ἐξελίξεις πού ἔρχονται. Καλή μας δύναμη!

Ευρωεκλογές 2024: ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΗΚΕ

23

του Παντελή Σαββίδη

 Η πλειοψηφία που τυραννεί τον κ. Μητσοτάκη

Μου προκαλεί τρόμο η ιδέα ότι οι πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δεν αντιλαμβάνονταν πως αυτό που άρχισε, μόλις, χθες θα ήταν η κατάληξη της πολιτικής που εφαρμόζουν εδώ και χρόνια.

Μιας πολιτικής αντίθετης προς την λαϊκή βούληση παρόλο που ο λαός ψήφιζε τα κόμματα και τις ηγεσίες που την εφαρμόζουν.

Το ερώτημα γιατί αυτή η αναντιστοιχία λαϊκής βούλησης και λαϊκής ψήφου μπορεί να απαντηθεί.

Οι άνθρωποι έχουν μια μεταφυσική σχέση με τις ομάδες που επιλέγουν να ενταχθούν. Είτε πρόκειται για πολιτική είτε, πολύ περισσότερο, για ποδόσφαιρο. Ακόμη και αν η επιλογή τους έρχεται σε άμεση και καθημερινή αντίθεση με το συμφέρον τους υπάρχει μια δύναμη αδράνειας μέχρι να το συνειδητοποιήσουν. Δεν αρκεί η απλή διαπίστωση.

Όταν, όμως, το συνειδητοποιήσουν, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ο κ. Μητσοτάκης και η πολιτική του προκάλεσαν την κοινωνία μερικές φορές με ακραίο τρόπο. Και επέλεξαν την μέθοδο της χειραγώγησής της για να μην την χάσουν από εκλογική πελατεία. Αλλά η μέθοδος αυτή έχει τα όριά της. Χθες η κοινωνία έδειξε ότι τα όρια ξεπεράστηκαν.

Η κοινωνία δεν έστειλε, απλώς, μήνυμα. Κούνησε το μαντήλι. Δεν θα επιστρέψει ό,τι και να της προσφέρει από δω και πέρα ο κ. Μητσοτάκης. Είναι ο πολιτικός Ρουβίκονας. Ένα νέο πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε εξέλιξη. Η κοινωνία σήμανε την έναρξη της διαδικασίας διαμόρφωσής του. Τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικές προσωπικότητες θα το διαμορφώσουν.

Θα τα καταφέρουν;

Οι ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές. Λένε πως η Νέα Δημοκρατία σήμερα δεν έχει σχέση με την παραδοσιακή δεξιά. Και, όμως, έχει. Αν ξύσεις την επιφάνειά της θα δεις τις ίδιες σχέσεις εξάρτησης με το κεφάλαιο, την ίδια αίσθηση ιδιοκτησίας του κράτους, την ίδια αντίληψη κομματικού βολέματος των «δικών μας παιδιών».

Και στο ΠΑΣΟΚ η ομάδα και ο συγκεντρωτισμός είναι κυρίαρχο  χαρακτηριστικό. Μια παρέα συσπειρωμένη γύρω από τον αρχηγό του περιμένει το νεύμα για να αναλάβει την εξουσία. Δεν παράγει πολιτική, δεν έχει πολιτικό λόγο. Απλώς, περιμένει την σειρά της. Έχουμε το αποκορύφωμα αυτού που ο Ιγνάσιο Ραμονέ, διευθυντής της Le Monde Diplomatique είπε πριν αρκετά χρόνια: La pensée unique. Η μοναδική σκέψη. Όχι, μόνο, δεν υπάρχει διαφορετική πολιτική στα κόμματα αλλά σκέφτονται όλα με τον ίδιο τρόπο.

Η συριζαία αριστερά αναζητά την ιδιαιτερότητά της σε μια χαζοχαρούμενη συμπεριφορά (είναι με όλους και με όλα αρκεί να επιβιώσει) και έχει την αντίληψη πως αυτό θέλει η νέα γενιά που αποτελεί το νέο εκλογικό σώμα. Ίσως να μην έχει άδικο. Αλίμονο, όμως, αν έχει δίκαιο.

Και η άλλη αριστερά ψάχνει να βρει το νόημα του τι σημαίνει σήμερα να είσαι αριστερός.

Φθάσαμε, έτσι, στην ακροδεξιά και τα φαντάσματα που επαναφέρει στις γενιές που έχουν μνήμη ή στις άλλες που, απλώς, άκουσαν. Δυστυχώς, πολλά δείχνουν πως δεν θα είναι παρένθεση.

Τίποτα από όλα αυτά δεν αγγίζει τους νέους ανθρώπους από τα 18+ που πολλοί από αυτούς δεν γνώριζαν καν ότι χθες διεξάγονταν εκλογές.

Συμπεριλαμβάνεται σε αυτό το 60% που χθες απέρριψε όλους και τα πάντα.

Είναι οι άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με την σημερινή τραγική κατάσταση της χώρας και της κοινωνίας.

Απαιτούν, όταν αρρωσταίνουν αυτοί ή οι γονείς τους, να μην πεθαίνουν αν δεν έχουν χρήματα (φίλο μου δικηγόρο τον εγκατέλειψαν στην εντατική όταν διαπίστωσαν πως δεν είχε ταμείο). Είναι η γενιά που ενώ θέλει να ζήσει στον τόπο της διαπιστώνει πως για να βρει δουλειά πρέπει να ενταχθεί στην κομματική σειρά. Η γενιά που έχει τη δυνατότητα να φύγει στο εξωτερικό, να αναζητήσει εργασία και δεν την πειράζει αν έρχεται στον τόπο που γεννήθηκε για διακοπές. Η γενιά που έχει τη δυνατότητα να διαπρέψει στο εξωτερικό και το κάνει και αδιαφορεί για τον Μητσοτάκη, το σύστημά του και τα άλλα πολιτικά συμπληρώματα.

Όσο περνά ο καιρός το 60% θα μεγαλώνει. Διότι οι γενιές που προσέρχονταν στις κάλπες σιγά σιγά φεύγουν.

Αυτό που αποκαλείται ακροδεξιά ήρθε για να μείνει για μερικά χρόνια. Θα δοκιμασθεί όταν αναλάβει να διαχειρισθεί τις κοινωνικές υποθέσεις: μεταναστευτικό, το οποίο δήλωσε ως σημαία. Οικονομία, συνταξιοδοτικό, κοινωνική πολιτική, υγεία, οργάνωση του δημόσιου χώρου. Διεθνείς σχέσεις. Θα τα καταφέρει; 

Εκείνο, όμως, που θα προλάβει να αποδομίσει η ακροδεξιά, θα είναι, δυστυχώς, το πείραμα Ευρώπη. Η βασική πολιτική των ακροδεξιών κομμάτων είναι η επιστροφή στο εθνικό κράτος.

Η ενισχυμένη παρουσία της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και η πιθανή ανάληψη της εξουσίας σε κράτη, όπως η Γαλλία, αρχίζει να αποδομεί ό,τι οικοδομήθηκε αν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής.

Λόγω της πολιτικής των αποκαλούμενων συστημικών κομμάτων οι ευρωπαϊκές κοινωνίες άρχισαν να στέκονται επιφυλακτικές απέναντι στην Ευρώπη. ¨Ένα ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα μπορεί να αναπτυχθεί και να πάρει διαστάσεις.

Η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τις παρακμάζουσες ΗΠΑ οδήγησε την Ένωση σε μια καταστρεπτική επιλογή στην Ουκρανία. Και δεν εννοώ την απόλυτη καταδίκη της ρωσικής εισβολής που καλώς καταδικάστηκε. Εννοώ την πρόσκληση, αμερικανικής εμπνεύσεως, περικύκλωσης και γειτνίασης της δύσης με την Ρωσία που κατά τους σημαντικότερους διεθνούς αναλυτές των ΗΠΑ ήταν σίγουρο ότι θα προκαλούσε την ρωσική αντίδραση. Και, όμως, η ευρωπαϊκή ηγεσία συμπαρατάχθηκε με την αμερικανική πολιτική και συνεχίζει να συμπαρατάσσεται με την κλιμάκωση του πολέμου που μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

Το ίδιο και στη Γάζα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επικαλείται τις ανθρωπιστικές αρχές της αλλά πέρα από κάποιες δηλώσεις που γίνονται για επαγγελματικούς λόγους, επι της ουσίας ούτε κατήγγειλε ούτε ασκεί μια πολιτική να σταματήσει η γενοκτονία των παλαιστινίων στη Γάζα.

Όλα αυτά εισπράττονται από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και η αντίδραση ήταν αυτή που διαπιστώσαμε από τις χθεσινές εκλογές.

Για να επανέλθω στα δικά μας.

Ό,τι και να κάνει από δω και πέρα ο κ. Μητσοτάκης, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Ο κ. Μητσοτάκης και η ομάδα που κυβερνά έχουν ολοκληρώσει αυτό που θα μπορούσαν να δώσουν στην χώρα.

Το χθεσινό αποτέλεσμα δεν αμφισβήτησε, μόνο, την πολιτική Μητσοτάκη. Αμφισβήτησε το σύστημα. Σύστημα είναι η διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, η ταύτιση των Μέσων Ενημέρωσης με την σημερινή πολιτική και η απόλυτη αναπαραγωγή της, την οποία αμφισβήτησε ο λαός κατά την χθεσινή ψηφοφορία, η συμπόρευση με αυτήν την αναπαραγωγή της πνευματικής τάξης της χώρας, ο αποκλεισμός από τον δημόσιο λόγο κάθε φωνής αμφισβήτησης.

Το σύστημα αξιοποιεί και εκμεταλλεύεται τα πολιτικά πρόσωπα. Θα δούμε αν πήρε το μήνυμα από τον τρόπο που θα αντιμετωπίσει από δω και πέρα τον κ. Μητσοτάκη. Αναλυτές αναμένουν σταδιακή αποστασιοποίησή του από τις κυβερνητικές επιλογές και μια προσπάθεια διαμόρφωσης συνασπισμών που θα μπορούσαν να συγκυβερνήσουν. Το σημερινό πολιτικό φάσμα δεν εγγυάται μια σοβαρή εναλλακτική πολιτική λύση. Θα δούμε αν το σύστημα αναζητήσει προσωπικότητες με εκτόπισμα για κυβερνητική αλλαγή στις επερχόμενες εκλογές.

Σώφρων ενέργεια του συστήματος θα ήταν να ανοίξει τα μέσα ενημέρωσης σε έναν δημόσιο διάλογο από τον οποίο θα αναζητηθούν πρόσωπα και πολιτικές.

Και επειδή, μετά την επικράτηση των δυτικών δυνάμεων την δεκαετία του 1830 κάθε φορά που το εξαρτημένο, νεοδημιουργηθέν, κράτος αναζητούσε λύσεις απευθυνόταν στην εσπερία, θα δούμε αν τις αναζητήσει στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ. Και οι δύο είναι επικίνδυνες επιλογές αν δεν υπάρχει κάποιο εσωτερικό έρμα. Γι αυτό πρέπει να ιδωθεί από το σύστημα, όχι την κυβέρνηση Μητσοτάκη, το θέμα της Τουρκίας.

Η Διακήρυξη Φιλίας ήταν ένα νέο casus belli. Με το πρώτο η χώρα δεν επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα. Με το δεύτερο δεν ασκεί και τα υπόλοιπα δικαιώματά της.

Εν αναμονή, λοιπόν, εξελίξεων.

 

 

 

 

Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι.-Τύμπανα Πολέμου

5

Του Παντελή Σαββίδη

A right-wing Europe is here to stay

0

 

© Andreea Alexandru/AP

For years, we’ve talked about a seemingly inexorable trend: Little by little, Europe’s far right was gaining ground and nudging its way closer to power. Political firewalls against extremist factions once c onsidered beyond the pale tumbled from country to country. The “cordon sanitaire” erected by more mainstream parties against the putative descendants of Europe’s fascist movements had collapsed. The far right, headlines blared, was on the march.

The initial results of the European Union’s parliamentary elections may point to a definitive arrival. Across the continent, and especially in some of its biggest countries, far-right parties produced strong or record results. Their gains aren’t a ticket to power — a coalition of European center-right parties remains the biggest group in the Parliament and can collaborate with the mainstream center left — but they highlight the deeper trend. The European Union, long hailed as a post-national bastion of liberal values, is not just hospitable to illiberal nationalism, but possibly a crucible for a new age of right-wing politics in the West.

The vote is grim reading for centrist stalwarts such as French President Emmanuel Macron and German Chancellor Olaf Scholz. The latter’s Social Democrats were, according to exit polls, slated to finish a humbling third behind their main center-right rivals and the far-right Alternative for Germany party, or AfD. The former saw his party trounced by that of far-right leader Marine Le Pen, a chastening so dire that Macron dissolved the French National Assembly and scheduled snap parliamentary elections. Their predicaments echo across the Atlantic, with President Biden fighting a tough battle against a Trumpist movement that sees itself explicitly in alliance with the anti-immigrant, “anti-woke” parties of Europe’s far right.

Leader of the French far-right National Rally party Marine Le Pen stands with lead party candidate for the European election Jordan Bardella during a political meeting on June 2 in Paris.© Thomas Padilla/AP

To be sure, the E.U. Parliament is not the continent’s most important institution. The Parliament is not as powerful as other E.U. branches, though it helps set the bloc’s agenda. “It cannot directly initiate laws, but it can veto and shape them and is responsible for approving the E.U. budget, giving it some agenda-setting authority,” my colleagues explained. “Members of the Parliament played a key role in negotiating the E.U.’s landmark artificial intelligence regulations this past year. The Parliament also has the last word on the selection of the European Commission president — arguably the union’s most powerful job.”

Ursula von der Leyen, the center-right German politician who has held the job for the past five years, is expected to seek a second term. This time, she may try to count on the backing of some European far-right leaders — specifically, Italian Prime Minister Giorgia Meloni, who has beaten a path from fringe obscurity into the European mainstream more effectively than any other nationalist leader in Western Europe.

Analysts see in Meloni’s rise a template for how the far right can come to power: In Italy, the center right was hollowed out and proved no barrier to a party that traces its origins directly to post-World War II neofascism. But they also see in her success an illustration of the limits of the far right’s capacity for collective mobilization: Meloni has kept a distance from (and is occasionally at odds with) supposed fellow travelers like Le Pen, who in turn has shunned hard-line counterparts in Germany’s AfD party.

Still, European politics appears to be going toward where these parties broadly align: on skepticism around the E.U.’s aggressive climate policies and, more potently, on migration. “The different far-right parties across Europe have a shared position on identity, immigration and Islam, and it’s also where they’re increasingly converging with the center right,” Hans Kundnani, a visiting fellow at New York University’s Remarque Institute, told me.

“The new power center will not so much be the far right,” observed Dutch political scientist Cas Mudde, but the far right of von der Leyen’s center-right bloc, which will seize on the pressures exerted by Meloni and others to “push its traditional coalition partners further to the right, particularly on issues such as the environment, gender and sexuality, and of course immigration.”

Italy’s Prime Minister Giorgia Meloni casts her ballot in the European Parliament elections in Rome on Saturday.© Giuseppe Lami/EPA-EFE/Shutterstock

No matter the open internal borders of the Schengen Zone, the European Union is working hard to fortify its external barriers to asylum-seeking migrants. On the back of a year-long investigation with a consortium of media outlets, my colleagues recently detailed how the European Union and individual European governments are supporting and financing North African states that detain tens of thousands of migrants and abandon some of them in remote areas of the Saharan desert.

“The E.U.’s refugee policy is a lot more Trumpian than people seem to realize,” Kundnani told me, adding that a more overtly right-wing European Union “won’t look that different from the current European Union.”

Kundnani, who is also the author of “Eurowhiteness: Culture, Empire and Race in the European Project,” argued that the present moment exposes the “myth of cosmopolitanism” that has long surrounded discussions of the European Union and its idealistic liberal technocrats in Brussels. Some evangelists of the European project saw in its workings the first step toward a borderless world, but the political reality of the continent tells a rather different story.

“The E.U. is a political form of regionalism in the same way that the nation-state is a political form of nationalism,” Kundnani said. “When you say you’re European, you’re not saying I am a citizen of the world.”

Leading policymakers are grappling with the inherent pessimism in the far right’s articulation of what it may mean to be European. “There is a disproportionate sense of disappointment in our societies,” Thomas Bagger, the state secretary of the German Foreign Office, told the New York Times. “We lost our trust that we had figured out the long arc of history and that it bends toward democracy. Russia lost its idea of the future, and [President Vladimir] Putin turned to the past. We are in danger of falling into the same trap.”

The Washington Post

Ο πρώτος, ο μακροβιότερος και οι 71.330 που έστειλαν τον Φειδία Ευρωβουλή

1

Η επόμενη των εκλογών… Ημέρα ανασυγκρότησης, μελέτης αποτελεσμάτων αλλά και ετοιμασίας αποσκευών για τους έξι Ευρωβουλευτές που θα αναχωρήσουν για Βρυξέλλες.

Η εκλογική αναμέτρησης της 9ης Ιουνίου 2024, που αποτελεί πλέον μέρος της ιστορίας, έφερε αναταράξεις στον πολιτικό χάρτη της Κύπρου καθώς επιφύλασσε πολλές και μεγάλες εκπλήξεις.

Τρεις εκ των εκλεχθέντων ανανέωσαν τις θητείες τους ενώ οι άλλοι τρεις θα βρεθούν για πρώτη φορά στο Ευρωκοινοβούλιο. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, παρά τα πολλά εσωτερικά προβλήματα που αντιμετώπισε τους προηγούμενους μήνες κατάφερε να διατηρήσει τις δύο έδρες. Από την άλλη το ΑΚΕΛ επί της ουσίας δεν πήρε μία έδρα αλλά… έχασε τη μία εκ των δύο από αυτές που κατείχε. Διατήρηση έδρας είχε και το ΔΗΚΟ ενώ μεγάλοι κερδισμένοι ήταν το ΕΛΑΜ και ο Φειδίας Παναγιώτου που πήραν από μία έδρα.

Ο πρώτος αλλά και… ο μακροβιότερος

Μπορεί ο Λουκάς Φουρλάς να επιβεβαίωσε την επιλογή των μελών του ΔΗΣΥ, καθώς όχι απλά επανεκλέγει στη θέση του αλλά κατάφερε να συλλέξει και τις περισσότερες ψήφους απ’ όλους τους ανθυποψηφίους του, ωστόσο άλλος είναι αυτός που δικαιολογημένα θα πρέπει να θεωρείται η ήρεμη δύναμη.

Αυτός δεν είναι άλλος από τον Ευρωβουλευτή του ΔΗΚΟ Κώστα Μαυρίδης ο οποίος πλέον αποτελεί τον μακροβιότερο Κύπριο πολιτικό στα ευρωπαϊκά έδρανα. Ωστόσο το κόμμα του θα πρέπει να προβληματιστεί καθώς το ποσοστό που εξασφάλισε είναι μονοψήφιο.

Εξάλλου ευχαριστημένοι φάνηκαν να είναι οι Κύπριοι ψηφοφόροι και από το έργο που επιτέλεσε στην προηγούμενη του θητεία και ο Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Γιώργος Γεωργίου. Αν και το κόμμα της αριστεράς, το οποίο και εκπροσωπεί, αποτελεί ίσως τον μεγαλύτερο χαμένο των εκλογών καθώς έχασε μία ενώ έλαβε και το μικρότερο ποσοστό που κατείχε μέχρι τώρα. Ως εκ τούτου για πρώτη φορά το ΑΚΕΛ πάει στην Ευρωβουλή με έναν μόλις εκπρόσωπο.

Η αλλαγή σκυτάλης, τα χαμόγελα στην ακροδεξιά και η μεγάλη έκπληξη

Από τις τάξεις του Δημοκρατικού Συναγερμού έρχεται και ένας εκ των νέων Ευρωβουλευτών. Πρόκειται για τον πρώην Υπουργό Υγείας Μιχάλη Χατζηπαντέλα, ο οποίος παίρνει τη θέση της Ελένης Σταύρου η οποία δεν κατάφερε να επανεκλεγεί.

Σε κομματικό επίπεδο τα περισσότερα χαμόγελα έρχονται από το Εθνικό Λαϊκό Κόμμα που ήταν και το μοναδικό που είδε άνοδο στα ποσοστά του. Ως εκ τούτου η ακροδεξιά στην Κύπρο κατάφερε για πρώτη φορά να εξασφαλίσει έδρα και με εκπρόσωπο τον Γεάδη Γεάδη θα έχει πλέον φωνή και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Για το τέλος κρατήσαμε τη μεγάλη έκπληξη και τον άνθρωπο που έδωσε το δυνατότερο «χαστούκι» στα πολιτικά κόμματα. Ο 24χρονος YouTuber Φειδίας Παναγιώτου, αν και κατήλθε ως ανεξάρτητος, δηλώνοντας εξ αρχής την άγνοια του για τα πολιτικά δρώμενα, κατάφερε να γράψει τη δικιά του ιστορία παίρνοντας το «εισιτήριο» για τις Βρυξέλλες.

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό στην περίπτωση του είναι το γεγονός ότι κατάφερε να εξασφαλίσει 71.330 ψήφους. Αν σκεφτεί κανείς μάλιστα ότι ο δεύτερος στη λίστα, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κόμματα της Κύπρου, με έξι υποψηφίους κατάφερε να εξασφαλίσει μόλις 7.833 ψήφους περισσότερους του.

Πάντως από τη στιγμή που τα αποτελέσματα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν όλοι μιλούσαν και προσπαθούσαν να αναλύσουν το φαινόμενα Φειδίας που προκάλεσε έκπληξη αλλά κυρίως ζημιά στα πολιτικά κόμματα.

Σε ποιες ομάδες θα ενταχθούν

Μετά την ανακήρυξη τους οι έξι Ευρωβουλευτές θα ετοιμαστούν για αναχώρηση προς Βέλγιο για να αναλάβουν και επίσημα καθήκοντα.

Να σημειωθεί ότι οι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου χωρίζονται σε πολιτικές ομάδες– δεν οργανώνονται με βάση την εθνικότητά τους αλλά με βάση την πολιτική τους τοποθέτηση. Σήμερα υπάρχουν 7 πολιτικές ομάδες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Για να σχηματιστεί μια πολιτική ομάδα απαιτούνται τουλάχιστον 23 βουλευτές που πρέπει να εκπροσωπούν τουλάχιστον το ένα τέταρτο του συνόλου των κρατών μελών. Απαγορεύεται η ένταξη σε περισσότερες από μία πολιτικές ομάδες.

Οι Ευρωβουλευτές του ΔΗΣΥ Λουκάς Φουρλάς και Μιχάλης Χατζηπαντέλας θα ενταχθούν στην Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες), η οποία κατάφερε να παραμείνει πρώτη και σε αυτές τις Ευρωεκλογές.

Ο Κώστα Μαυρίδης του ΔΗΚΟ στην Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (S&D), ο Γιώργος Γεωργίου του ΑΚΕΛ στην Ομάδα της Αριστεράς GUE/NGL και ο Γεάδης Γεάδη του ΕΛΑΜ στην Ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ΕΣΜ).

Όσον αφορά τον Φειδία Παναγιώτου που είναι ανεξάρτητος έχει την επιλογή να ενταχθεί στους μη εγγεγραμμένους βουλευτές, που δεν ανήκουν σε καμία πολιτική ομάδα. Ωστόσο ο ίδιος ότι θα ψάξει να εντοπίσει κι άλλους μικρούς/ανεξάρτητους ώστε να κάνουν νέα ομάδα.

cyprustimes.com

Israel’s centrist minister Benny Gantz quits Netanyahu government

0

Ramat Gan,
JERUSALEM, June 9 (Reuters) – Israeli minister Benny Gantz announced his resignation from Prime Minister Benjamin Netanyahu’s emergency government on Sunday, withdrawing the only centrist power in the embattled leader’s far-right coalition amid a months-long war in Gaza.
The departure of Gantz’s centrist party will not pose an immediate threat to the government. But it could have a serious impact nonetheless, leaving Netanyahu reliant on hardliners, with no end in sight to the Gaza war and a possible escalation in fighting with Lebanese Hezbollah.
Last month, Gantz presented Netanyahu with a June 8 deadline to come up with a clear day-after strategy for Gaza, where Israel has been pressing a devastating military offensive against the ruling Palestinian militant group Hamas.
Netanyahu brushed off the ultimatum soon after it was given.
On Sunday, Gantz said politics was clouding fateful strategic decisions in Netanyahu’s cabinet. Quitting while hostages were still in Gaza and soldiers fighting there was a excruciating decision, he said.
“Netanyahu is preventing us from advancing toward true victory,” Gantz said in a televised news conference. “That is why we are leaving the emergency government today, with a heavy heart but with full confidence.”
Netanyahu responded in a social media post, telling Gantz it was no time to abandon the battlefront.
With Gantz gone, Netanyahu would lose the backing of a centrist bloc that has helped broaden support for the government in Israel and abroad, at a time of increasing diplomatic and domestic pressure eight months into the Gaza war.
While his coalition remains in control of 64 of parliament’s 120 seats, Netanyahu will now have to rely more heavily on the political backing of ultra-nationalist parties, whose leaders angered Washington even before the war and who have since called for a complete Israeli occupation of Gaza.
This would likely increase strains already apparent in relations with the United States and intensify public pressure at home, with the months-long military campaign still not achieving its stated goals – the destruction of Hamas and the return of more than 100 remaining hostages held in Gaza.
Polls have shown Gantz, a former army commander and defence minister, to be the most formidable political rival to Netanyahu, whose image as a security hawk was shattered by the Oct. 7 attack by Hamas on Israel.
Warning that the conflict in Gaza could take years, he urged Netanyahu to agree on an election date in the autumn, to avoid further political infighting at a time of national emergency.
Gantz joined a unity government soon after Oct. 7 as part of Netanyahu’s inner war cabinet where he, Netanyahu and Defence Minister Yoav Gallant alone had votes.
On Sunday, Gantz described Gallant, who has sparred with Netanyahu and some ultra-nationalists ministers, as a brave leader and called on him ‘to do the right thing,’ though he did not elaborate on what that meant.
Far-right National Security Minister Itamar Ben-Gvir demanded Gantz’s now vacant seat at the war cabinet soon after the resignation was announced.
Finance Minister Bezalel Smotrich said in a statement Gantz was giving Israel’s enemies what they want.
Asked whether he was worried about his departure impacting Israel’s standing abroad, Gantz said Gallant and Netanyahu both know “what should be done.”
“Hopefully they will stick to what should be done and then it will be okay,” he said.

Get the latest news and expert analysis about the state of the global economy with Reuters Econ World. Sign up here.

Reporting by Maayan Lubell; editing by James Mackenzie, William Maclean

https://www.reuters.com/world/middle-east/israel-centrist-minister-gantz-quits-netanyahu-government-2024-06-09/

Τελική εκτίμηση αποτελέσματος: ΝΔ 28,6%, ΣΥΡΙΖΑ 14,7%, ΠΑΣΟΚ 12,9%, – Μεγάλη ήττα για την κυβέρνηση αλλά και μη νίκη για ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ * Τρομακτική αποχή στο 59,5%

0

Σύμφωνα με την τελική εκτίμηση του υπουργείου Εσωτερικών για το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών 2024 καταγράφονται μόνον ήττες για τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της χώρας.

Παρά το γεγονός ότι δεν συμπεριλαμβάνεται η επιστολική ψήφος, η πρώτη και βασική που τους αφορά όλους έχει να κάνει με το ποσοστό της συμμετοχής που μετά βίας φτάνει στο 40,5%.

Από εκεί και πέρα  η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται όχι μόνο μακρυά από τον εκλογικό στόχο του 33% που είχε θέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και σημαντικά κάτω από το ψυχολογικό όριο του 30%.

Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ ναι μεν παραμένει δεύτερο κόμμα αλλά πολύ μακρυά και από το στόχο του 2 (20%+) αλλά και από το εκλογικό αποτέλεσμα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών.

Το ΠΑΣΟΚ μένει καθαρά τρίτο κόμμα, χωρίς το τελικό του ποσοστά να του επιτρέπει να κάνει λόγο για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

Η Ελληνική Λύση, έστω και οριακά μοιάζει να καταγράφεται ως τέταρτο κόμμα πάνω από το ΚΚΕ το οποίο όμως έχει μια σαφή άνοδο ποσοστών.

Η εκτίμηση του Υπουργείου Εσωτερικών για το τελικό αποτέλεσμα

Ωστόσο, εκτός ευρωβουλής μένει τελικά η Αφροδίτη Λατινοπούλου και η «Φωνή Λογικής», σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Εσωτερικών για τις ευρωεκλογές. Την ίδια ώρα, μεγάλο ντέρμπι μεταξύ ΚΚΕ και Ελληνικής Λύσης για την 4η θέση.

Αναλυτικά:

  • ΝΔ: 28,6%
  • ΣΥΡΙΖΑ: 14,7%
  • ΠΑΣΟΚ: 12,9%
  • ΚΚΕ: 9,3%
  • Ελληνική Λύση: 9,5%
  • Νίκη: 4,4%
  • Πλεύση Ελευθερίας: 3,4%

Από εκεί και πέρα ακόμη τρία κόμματα φαίνεται να ξεπερνούν το όριο του 3%, όπως ακριβώς και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

Photo via screenshot MEGA

Νωρίτερα η εκτίμηση είχε ως εξής:

  • ΝΔ 27,9%
  • ΣΥΡΙΖΑ 14,8%
  • ΠΑΣΟΚ 12,9%
  • Ελληνική Λύση 9,6%
  • ΚΚΕ 9,4%
  • Νίκη 4,4%
  • Πλεύση Ελευθερίας 3,5%
  • Μέρα25 2,4%
  • Νέα Αριστερά 2,4%
  • Πατριώτες 1,4%
  • Φωνή Λογικής 3%
  • Κόσμος 1%
  • ΚΙΕΦ 0,8%
  • Δημοκράτες 1,4%
  • Λοιπά 5%

«Παντοδυναμία» αποχής στις ευρωεκλογές: Τα exit poll λένε – ΝΔ (28-32%), ΣΥΡΙΖΑ (15,2-18,2% ), ΠΑΣΟΚ (10,9-13,9% ), ΚΚΕ (7,9-10,3%), Ελληνική Λύση (7,6-10%)

https://hellasjournal.com/2024/06/teliki-ektimisi-apotelesmatos-nd-279-siriza-148-pasok-129-megali-itta-gia-tin-kivernisi-alla-ke-mi-niki-gia-siriza-pasok-tromaktiki-apochi-sto-595/