Αρχική Blog Σελίδα 1238

Σαουδική Αραβία: Έληξε η συμφωνία για πώληση του πετρελαίου με δολάρια! – Για πρώτη φορά δεν έγινε ανανέωση

0

Ο διάδοχος του θρόνου «γύρισε την πλάτη» και στους G-7: Αρνήθηκε την πρόσκλησή τους

Ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, απέρριψε σήμερα επίσημα την πρόσκληση για τη σύνοδο των G-7, κρατώντας σταθερή την απόσταση που έχει αποκτήσει η χώρα του Κόλπου από την ηγεσία της Δύσης μετά από την ενίσχυση των δεσμών με τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η δικαιολόγησή του ήταν θρησκευτικοί λόγοι και ζητούσε να γίνει συνάντηση στις 14 Ιουνίου!

Ταυτόχρονα, έληξε σήμερα χωρίς ανανέωση η ιστορική συμφωνία πετροδολαρίου ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σαουδική Αραβία, η οποία είχε συναφθεί το 1974.

Σύμφωνα με αναφορές, η Σαουδική Αραβία επέλεξε να μην ανανεώσει τη συμφωνία, μια εξέλιξη που ενδέχεται να προκαλέσει σημαντικές αλλαγές στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα.

Η συμφωνία πετροδολαρίου καθιερώθηκε μετά από διμερή συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών και είχε ως στόχο την πώληση πετρελαίου από τη Σαουδική Αραβία αποκλειστικά σε δολάρια ΗΠΑ.

Αυτό βοήθησε στην εδραίωση του δολαρίου ως κυρίαρχου αποθεματικού νομίσματος παγκοσμίως και ενίσχυσε την οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ.

Η λήξη της συμφωνίας μπορεί να σηματοδοτήσει την αρχή ενός νέου οικονομικού παραδείγματος, καθώς η Σαουδική Αραβία θα πωλεί τώρα πετρέλαιο σε πολλαπλά νομίσματα, όπως το κινεζικό RMB, τα ευρώ, το γιεν και το γιουάν.

Η αλλαγή αυτή μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις για την αμερικανική οικονομία.

Με την πώληση πετρελαίου σε άλλα νομίσματα, η ζήτηση για το δολάριο μπορεί να μειωθεί, αποδυναμώνοντας τη θέση του ως κυρίαρχου αποθεματικού νομίσματος.

Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυξημένα κόστη δανεισμού για τις ΗΠΑ και να μειώσει την οικονομική τους επιρροή παγκοσμίως.

Η λήξη της συμφωνίας πετροδολαρίου μπορεί επίσης να ενισχύσει τη θέση της Κίνας και της Ευρώπης στην παγκόσμια οικονομία, καθώς τα νομίσματά τους θα χρησιμοποιούνται περισσότερο στις διεθνείς συναλλαγές πετρελαίου.

Αυτή η εξέλιξη υπογραμμίζει τη μετατόπιση της οικονομικής δύναμης και την αυξανόμενη σημασία των αναδυόμενων αγορών.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/saoudiki-aravia-elikse-i-symfonia-gia-polisi-tou-petrelaiou-me-dolaria-gia-proti-fora-den-egine-ananeosi/

Ο Ν.Δένδιας δήλωσε ότι η ελληνική κοινότητα στην Μαριούπολη δεν υφίσταται πλέον – Μ.Ζαχάροβα: «Υπάρχει και στέλνεις όπλα εναντίον της»!

0

«Έλα να επισκεφτείς την Μαριούπολη για να δεις το παράλογο των λόγων σου»!

Ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας σε συνέντευξή του στον STATUS FM, δήλωσε ότι η ελληνική κοινότητα της Μαριούπολης δεν υφίσταται πλέον εξοργίζοντας την Μόσχα, η οποία του απάντησε διαμέσου της Μαρία Ζαχάροβα, πως όχι μόνο υπάρχει αλλά θα πρέπει να εξηγήσει η ελληνική κυβέρνηση γιατί στέλνει όπλα στους Ουκρανούς με τα οποία πλήττουν Έλληνες ομογενείς!

Συγκεκριμένα ο ΥΕΘΑ είπε:

«Να θυμίσω κατ’ αρχήν ότι είμαι ο τελευταίος Έλληνας, ο τελευταίος Δυτικός υπουργός που επισκέφθηκε τη Μόσχα πριν από την εισβολή.

Ήμουν στην Μόσχα τρεις μέρες πριν εισβάλλουν. Γιατί είχα πάει;

Για να δω τον Λαβρόφ, να του ζητήσω την προστασία της ελληνικής κοινότητας στη Μαριούπολη, η οποία πλέον δεν υφίσταται παρεμπιπτόντως».

Στην δήλωση αυτή τοποθετήθηκε η Μαρία Ζαχάροβα, η οποία προσκάλεσε τον Νίκο Δένδια να επισκεφτεί την Μαριούπολη και πως αν η ελληνική κυβέρνηση αναγνωρίσει πως υπάρχει ομογένεια στην περιοχή, τότε θα πρέπει να εξηγήσει γιατί στέλνει όπλα που μπορούν να σκοτώσουν Έλληνες!

Σύμφωνα με τη M.Ζαχάροβα, ο N.Δένδιας πρέπει να επισκεφθεί τη Μαριούπολη για να «πειστεί για το παράλογο των λόγων του»!

Σύμφωνα με την ίδια, στους Έλληνες που ζουν στην πόλη δίνεται κάθε ευκαιρία να διατηρήσουν και να αναπτύξουν τις πολιτιστικές τους παραδόσεις.

«Τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, στη Μαριούπολη, καταγράφηκε η πρώτη περιφερειακή εθνική-πολιτιστική αυτονομία των Ελλήνων στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ», δήλωσε η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών.

Σημειώνεται ότι από το 2014 και μετά η Ουκρανία ακολουθούσε μία πολιτική αναγκαστικής «ομογενοποίησης» της χώρας καθώς απαγόρευσε όλες τις γλώσσες των μειονοτήτων ανάμεσα τους και την ελληνική γλώσσα.

Η συμπεριφορά του Κιέβου απέναντι στην ελληνική ομογένεια ήταν και ο κύριος λόγος για τον οποίο οι Έλληνες ομογενείς στην συντριπτική τους πλειοψηφία τάχθηκαν υπέρ των Ρώσων στον ουκρανικό πόλεμο.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/o-n-dendias-dilose-oti-i-elliniki-koinotita-stin-marioupoli-den-yfistatai-pleon-m-zaxarova-yparxei-kai-stelneis-opla-enantion-tis/

Ανούσιος ανασχηματισμός.-Ωδινεν όρος και έτεκεν μυν.-

3

Σε ανασχηματισμό που δύσκολα αντιλαμβάνεσαι αν άλλαξε κάτι προχώρησε ο πρωθυπουργός.

Εκτός κυβέρνησης τίθενται ο Κώστας Σκρέκας, ο Λευτέρης Αυγενάκης, η Δόμνα Μιχαηλίδου και ο Δημήτρης Καιρίδης.

Το νέο υπουργικό συμβούλιο έχει ως εξής:

Ανακοίνωση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης

Πρωθυπουργός: Κυριάκος Μητσοτάκης

Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών

Υπουργός: Κωστής Χατζηδάκης

Αναπληρωτής Υπουργός: Νίκος Παπαθανάσης

Υφυπουργός: Χρίστος Δήμας

Υφυπουργός: Θάνος Πετραλιάς

Υπουργείο Εξωτερικών

Υπουργός: Γιώργος Γεραπετρίτης

Υφυπουργός: Γιώργος Κώτσηρας

Υφυπουργός: Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου

Υφυπουργός: Κώστας Φραγκογιάννης

 

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Υπουργός: Νίκος Δένδιας

Υφυπουργός: Γιάννης Κεφαλογιάννης

 

Υπουργείο Εσωτερικών

Υπουργός: Θοδωρής Λιβάνιος

Υφυπουργός αρμόδιος για θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης: Βασίλης Σπανάκης

Υφυπουργός αρμόδιος για Θέματα Μακεδονίας – Θράκης: Κώστας Γκιουλέκας

Υφυπουργός: Βιβή Χαραλαμπογιάννη

 

Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού

Υπουργός: Κυριάκος Πιερρακάκης

Αναπληρωτής Υπουργός με αρμοδιότητα τον Αθλητισμό: Γιάννης Βρούτσης

Υφυπουργός: Ζέττα Μακρή

Υφυπουργός: Ιωάννα Λυτρίβη

 

Υπουργείο Υγείας

Υπουργός: Άδωνις Γεωργιάδης

Αναπληρώτρια Υπουργός: Ειρήνη Αγαπηδάκη

Υφυπουργός: Δημήτρης Βαρτζόπουλος

Υφυπουργός: Μάριος Θεμιστοκλέους

 

Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών

Υπουργός: Χρήστος Σταϊκούρας

Υφυπουργός: Βασίλης Οικονόμου

Υφυπουργός: Νίκος Ταχιάος

 

Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Υπουργός: Θεόδωρος Σκυλακάκης

Υφυπουργός: Νίκος Ταγαράς

Υφυπουργός: Αλεξάνδρα Σδούκου

 

Υπουργείο Ανάπτυξης

Υπουργός: Τάκης Θεοδωρικάκος

Υφυπουργός: Ζωή Ράπτη

Υφυπουργός: Άννα Μάνη – Παπαδημητρίου

 

Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Υπουργός: Νίκη Κεραμέως

Υφυπουργός: Κώστας Καραγκούνης

Υφυπουργός: Πάνος Τσακλόγλου

 

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Υπουργός: Μιχάλης Χρυσοχοΐδης

Υφυπουργός: Ανδρέας Νικολακόπουλος

 

Υπουργείο Δικαιοσύνης

Υπουργός: Γιώργος Φλωρίδης

Υφυπουργός: Γιάννης Μπούγας

 

Υπουργείο Πολιτισμού

Υπουργός: Λίνα Μενδώνη

Υφυπουργός: Ιάσων Φωτήλας

 

Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου

Υπουργός: Νίκος Παναγιωτόπουλος

Υφυπουργός: Σοφία Βούλτεψη

 

Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας

Υπουργός: Σοφία Ζαχαράκη

Υφυπουργός: Κατερίνα Παπακώστα

 

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Υπουργός: Κώστας Τσιάρας

Υφυπουργός: Διονύσης Σταμενίτης

Υφυπουργός: Χρήστος Κέλλας

 

Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής

Υπουργός: Χρήστος Στυλιανίδης

Υφυπουργός: Στέφανος Γκίκας

 

Υπουργείο Τουρισμού

Υπουργός: Όλγα Κεφαλογιάννη

Υφυπουργός: Έλενα Ράπτη

 

Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης

Υπουργός: Δημήτρης Παπαστεργίου

Υφυπουργός: Κωνσταντίνος Κυρανάκης

 

Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας

Υπουργός: Βασίλης Κικίλιας

Υφυπουργός: Χρήστος Τριαντόπουλος

Υφυπουργός: Ευάγγελος Τουρνάς

Υπουργός Επικρατείας: Μάκης Βορίδης

 

Υπουργός Επικρατείας: Άκης Σκέρτσος

 

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ: Θανάσης Κοντογεώργης

 

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Παύλος Μαρινάκης

 

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ: Γιώργος Μυλωνάκης

Η ορκωμοσία των νέων μελών της Κυβέρνησης θα πραγματοποιηθεί σήμερα στις 18:00 το απόγευμα στο Προεδρικό Μέγαρο παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αύριο στις 10:00 θα συνεδριάσει υπό τον Πρωθυπουργό το Υπουργικό Συμβούλιο υπό τη νέα σύνθεση με τα θέματα ημερήσιας διάταξης που ήδη έχουν ανακοινωθεί.

Northern Cyprus Has Become A Terror Safe-Haven

0

Fifty years ago next month, Turkish troops poured into Cyprus and seized one-third of the island. Contrary to Turkish propaganda, the Turkish Army’s seizure of one-third the island was not to protect Cypriot Muslims. Any threat to them had passed and all sides to the Cyprus conflict were negotiating in Geneva. Rather, the Turkish move was a naked land grab, no different than Germany invading Czechoslovakia or Russia invading Ukraine.

Fifty years ago next month, Turkish troops poured into Cyprus and seized one-third of the island. Contrary to Turkish propaganda, the Turkish Army’s seizure of one-third the island was not to protect Cypriot Muslims. Any threat to them had passed and all sides to the Cyprus conflict were negotiating in Geneva. Rather, the Turkish move was a naked land grab, no different than Germany invading Czechoslovakia or Russia invading Ukraine.

National Security Advisor Henry Kissinger, however, was willing to give Turkey a free pass. Turkey was one of only two NATO countries that bordered the Soviet Union and its army was among NATO’s largest. “There is no American reason why the Turks should not have one-third of Cyprus,” Kissinger told President Gerald Ford. “The Turkish tactics are right — grab what they want and then negotiate on the basis of possession.” It was cynicism under the guise of sophistication. What Kissinger failed to recognize is that the world was not static, and countries deemed less important in his day could later become critical allies while those he considered pivotal states could become liabilities.

While the UN has maintained a peacekeeping force on the island for six decades and UN-appointed mediators have sought to negotiate a resolution to the island’s division for the last five decades, a solution is no closer now than it was after the Turkish army swarmed across northern Cyprus in 1974. Some Turks cite the Cypriot rejection of the 2004 Annan Plan to excuse Turkey’s continued occupation of one-third of another country, but the Cypriot rejection of Annan’s plan was wise. It was appeasement, plain and simple. While UN Secretary-General Kofi Annan described his plan as a comprehensive peace accord, it neither called for the complete withdrawal of Turkish forces nor were there enforcement mechanisms if Turkey and its proxies failed to uphold their end of the bargain. Indeed, under Annan’s plan Turkey even retained a right to intervene militarily in the future.

While UN efforts to roll back Turkey’s occupation have been a farce, successive U.S. administrations continue to accept to the status quo. UN-brokered talks allow the United States and the European Union to pretend they remain committed to a solution, even as they understand UN efforts go nowhere. Meanwhile, settlers from Turkey continue to pour into the occupied zone, marginalizing the Cypriots whom Turkey claims to protect.

While Kissinger and his acolytes might have considered the occupation of northern Cyprus as a minor problem low on the totem pole of crises to address, such acquiescence now poses a national security threat. Simply put, the status quo is no longer tenable. Not only does Turkey now push for a permanent division of the island, but northern Cyprus has now become a terror safe-haven and money laundering hub that presents a grave and growing threat to U.S. and European security.

There are four reasons why the United States can no longer afford to tolerate Turkey’s irredentism and occupation.

First, as illiberal rulers like Vladimir Putin, Xi Jinping, and Nicolas Maduro challenge borders across the globe, blessing President Recep Tayyip Erdogan’s proposal to divide Cyprus permanently would set a precedent that would threaten the liberal order. Recognizing Turkey’s conquest of Cyprus, even 50 years later, would mean accepting Russia’s annexation of Crimea and the Donbas. It would signal Maduro that time will reward any invasion of Guyana’s Essequibo region, and it would likewise justify both Pakistan’s occupation of Kashmir and China’s encroachment into India. An independent state in Northern Cyprus would be no different than Russia’s puppet Donetsk People’s Republic in Ukraine. It would simply be an interim entity awaiting annexation. Indeed, in March 2024, Erdogan showed his cards when he lamented that had the Turkish Army gone further in its invasion, all of Cyprus would be a Turkish state today.

Second, as Turkey completes its transition from trusted ally to terror sponsor and rogue regime, its presence in northern Cyprus is destabilizing. In 2011, Erdogan advisor Egemen Bagis, currently Turkey’s ambassador to the Czech Republic, warned that Turkey could use its Navy against Americans working in offshore Cypriot gas fields that Turkey claimed on behalf of its Cypriot proxy. Since, then, Turkey has transformed occupied Cyprus’ Lefkoniko Airport (or Geçitkale Air Base as Turkey has styled it) into a drone base from which unmanned Turkish aircraft can threaten shipping across the Eastern Mediterranean or make good on Erdogan’s threats against Israel.

Fourth, the Turkish-occupied zone in Cyprus today increasingly becomes a terror safe haven. School teachers in northern Cyprus report that half the students in their classes today speak nothing but Arabic or Persian. Some may be legitimate refugees fleeing from Syria and Iran, but some terrorists hide within the refugee population. Cypriot intelligence has already disrupted a number of Islamic Revolutionary Guard Corps plots aimed at Israel and Jewish interests in Cyprus. What happens in Cyprus does not stay in Cyprus, however, as terror cells might try to cross the green line in order to access Cyprus and the European Union. Certainly, the U.S. should understand the lesson both of pre-September 2001 Afghanistan and the premature withdrawal from Iraq: When vacuums exist, extremists and terror groups fill them. That Turkey quietly aided both the Taliban and the Islamic State should raise alarm as it exploits a lawless zone much closer to Europe, Israel, and the Suez Canal.

First, it is time to stop pandering and discount Turkish diplomatic bluster. Turkey occupies Cyprus. Refusing to call Cyprus occupied is not sophisticated; it is stupid. The United States and Europe should calibrate their policy to reality rather than wishful thinking. Accordingly, the Unites States and Europe should sanction northern Cyprus and Ankara for violations of religious freedom. Do not be fooled by Russian proposals to build a Russian Orthodox Church in the occupied zone. Cypriots need freedom of worship, not a Kremlin proxy operating under the guise of religion.

Second, the United States and Europe should cease bestowing any legitimacy to the so-called Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC). Both should shut down all TNRC offices, and they should deny their airspace to any airline that serves airports in the occupied zone. Likewise, both the United States and any European state should require all Cypriots to receive visas on Cypriot passports rather than Turkish passports or documents issued by the occupation authorities.

Third, the United States should calibrate any assistance to Turkey to its withdraw of forces and settlers from Cyprus. President Joe Biden’s provision of F-16s to Turkey is a legacy-defining mistake, akin to Donald Rumsfeld’s handshake with Saddam Hussein during the Reagan administration.

Fourth, the United States and Europe should sanction any property sales in northern Cyprus under money laundering provisions. There is little regulation in northern Cyprus, making it a destination of choice for those evading sanctions or seeking to avoid tax havens. Purchase of property by Turkish settlers, Syrians, and Iranians impede resolution of Cyprus’ division. Washington should use its leverage with Jerusalem to compel a crackdown on Israeli investment in the region for the same reasons and because they are targets for kidnapping and murder.

Finally, it is essential not to play into Turkey’s hands and reward intransigence or suggest any legitimacy to northern Cyprus. Washington should hold Ankara to account for the occupation, sanctioning as need be. As Turkey courts Azerbaijan, Uzbekistan, and Kazakhstan to recognize northern Cyprus, the White House and State Department should make clear: Those countries must choose between northern Cyprus and the United States. They should seek positive relations with Cyprus and the broader European Union, not fall on Erdogan’s sword in support of a Turkish-occupied money laundering machine.

Fifty years has been long enough. It is time to get serious and play hardball.

About the Author: Dr. Michael Rubin

Michael Rubin is director of policy analysis at the Middle East Forum and a senior fellow at the American Enterprise Institute. Rubin is also a 19FortyFive Contributing Editor. 

www.19fortyfive.com

 

Ελληνοτουρκικά: Ερευνες από την Αγκυρα στο Αιγαίο

0
Σε εννέα περιοχές στο βορειοανατολικό Αιγαίο, εντός τουρκικών χωρικών υδάτων, θα πραγματοποιήσει έρευνες έπειτα από κρατική άδεια η Τουρκική Εταιρεία Πετρελαϊκών Ερευνών.

Εν αναμονή του τρόπου με τον οποίο θα κινηθούν στο βορειοανατολικό Αιγαίο, εντός τουρκικών χωρικών υδάτων, τα πλοία της τουρκικής εταιρείας πετρελαϊκών ερευνών (ΤPAO) βρίσκεται η Αθήνα.

Στην εφημερίδα της τουρκικής κυβέρνησης δημοσιεύθηκαν οι συντεταγμένες για εννέα περιοχές, οι οποίες βρίσκονται βορείως και νοτίως της Ιμβρου, σε διάφορα σημεία στον Κόλπο του Ξηρού, ενώ έχει δεσμευθεί και έκταση στο Αιγαίο λίγα μίλια ανατολικώς των εκβολών του Εβρου. Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν από τη Γενική Διεύθυνση Μεταλλείων και Πετρελαιοειδών του υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, θα πραγματοποιηθούν έρευνες για πετρέλαιο. Είναι προφανές ότι οι έρευνες της ΤΡΑΟ εντός τουρκικών υδάτων δεν απασχολούν την Αθήνα, καθώς θα διεξαχθούν σε περιοχές απόλυτης δικαιοδοσίας της.

Ωστόσο, έπειτα από πολλούς μήνες πλήρους νηνεμίας, η Αγκυρα ανακινεί ζήτημα ερευνών στο Αιγαίο, συζήτηση η οποία στην πραγματικότητα είχε τεθεί στο περιθώριο, παρά τις κατά καιρούς εξόδους, εντός τουρκικών χωρικών υδάτων, κάποιων ερευνητικών πλοίων. Ενώ υπενθυμίζεται ότι, με διάφορους τρόπους, έχει τεθεί η τουρκική άποψη περί δικαιοδοσίας στο Αιγαίο και μέσα από τη συζήτηση για την προστασία του περιβάλλοντος, όπως αυτή ενεργοποιήθηκε μετά τη σύγκρουση για τα θαλάσσια πάρκα.

Αποτελεί, πάντως, διακηρυγμένη πολιτική της Αγκυρας η εξάντληση κάθε μέσου για τον εντοπισμό και την εκμετάλλευση κοιτασμάτων που μπορεί να βρίσκονται εντός των ζωνών δικαιοδοσίας της, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα και στο Αιγαίο.

Θα αναζητηθούν κοιτάσματα πετρελαίου βορείως και νοτίως της Ιμβρου, σε διάφορα σημεία στον Κόλπο του Ξηρού, ενώ έχει δεσμευθεί και έκταση λίγα μίλια ανατολικώς των εκβολών του Εβρου.

Οι έρευνες στο βορειοανατολικό Αιγαίο δημοσιοποιήθηκαν λίγο μετά την τουρκική NAVTEX, με την οποία κοινοποιήθηκε για πρώτη φορά η θέση της Αγκυρας ότι στις εκβολές του Εβρου δεν υπάρχει από κοινού συμφωνημένη οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων. Υπενθυμίζεται ότι η τουρκική αντίδραση αφορά έρευνες του σκάφους «Alkyon», το έργο του οποίου αφορά κυρίως μετρήσεις για τη δυνατότητα ανάπτυξης ανεμογεννητριών, φυσικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ολες αυτές οι εξελίξεις δεν αποτελούν συνθήκη ικανή να σταματήσει τη διαδικασία αποκρυστάλλωσης της νηνεμίας στο πεδίο, που είναι και η διακηρυγμένη βούληση Αθήνας και Αγκυρας, αποτελούν, ωστόσο, ένδειξη των ορίων που έχουν οι ελληνοτουρκικές επαφές των τελευταίων 16 ετών, όπως αυτές προέκυψαν μετά τον καταστροφικό σεισμό στη νοτιοανατολική Τουρκία, η οποία και οδήγησε την κυβέρνηση Ερντογάν σε πλήρη αναθεώρηση της προς δυσμάς τακτικής της.

Υπενθυμίζεται ότι η επόμενη προγραμματισμένη συνάντηση των δύο ηγετών Ελλάδας και Τουρκίας είναι εκείνη που θα πραγματοποιηθεί στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, ενώ ενδέχεται να υπάρξει και τετ α τετ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ουάσιγκτον, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ.

Ελληνοτουρκικά: Νέο κεφάλαιο αμφισβητήσεων ανοίγει η Αγκυρα

Πάντως, παρά τις τριβές των τελευταίων ημερών, χθες οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, Γιώργος Γεραπετρίτης και Χακάν Φιντάν, είχαν ένα σύντομο τετ α τετ στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της Διαδικασίας Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης, που πραγματοποιήθηκε στα Σκόπια. Σημειώνεται, τέλος, ότι ο κ. Ερντογάν, κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Ισπανό ομόλογό του Πέδρο Σάντσεθ, δεν κατόρθωσε να κρύψει τον εκνευρισμό του όταν ρωτήθηκε για την τύχη του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, πολιτικού κουρδικής καταγωγής που κρατείται στις τουρκικές φυλακές από το 2016. «Το γεγονός ότι κάνετε αυτές τις ερωτήσεις μάς βάζει σε σκέψεις. Κυρίως μας στενοχωρεί το γεγονός ότι ένα μέλος του Τύπου υπερασπίζεται αυτούς τους τρομοκράτες», ανέφερε.

Καθημερινή

Γιατί ρωσικά πολεμικά πλοία βρίσκονται στην Κούβα;

0
Al Jazeera

Την Τετάρτη, δεκάδες κάτοικοι της Αβάνας συγκεντρώθηκαν και παρακολούθησαν τα ρωσικά πολεμικά πλοία να πλέουν στο κύριο λιμάνι της Κούβας – στην τελευταία επίδειξη ναυτικής δύναμης από τη Μόσχα εν μέσω αυξημένων εντάσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το κράτος της Καραϊβικής είναι γείτονας των ΗΠΑ, με τις οποίες στο πλησιέστερο σημείο τους, βρίσκονται μόλις 150 χιλιόμετρα (94 μίλια) μακριά, αλλά έχουν τεταμένες σχέσεις για δεκαετίες.

Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που πλοία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού επισκέπτονται την Κούβα, αυτή η συνοδεία φαίνεται να είναι η μεγαλύτερη εδώ και πολλά χρόνια. Ο στόλος αναμένεται να παραμείνει μεταξύ 12 και 17 Ιουνίου και το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να κάνει περιηγήσεις στα πλοία.

Γιατί η Ρωσία έστειλε πλοία στην Κούβα τώρα, πόσο πίσω πάνε οι ρωσο-κουβανικές σχέσεις και γιατί οι δύο πλευρές ήρθαν πιο κοντά τον περασμένο χρόνο;

Πολίτες βγάζουν φωτογραφίες του ρωσικού πυρηνοκίνητου υποβρυχίου Καζάν, μέρος του ρωσικού ναυτικού αποσπάσματος που επισκέπτεται την Κούβα. Έφθασε στο λιμάνι της Αβάνας, 12 Ιουνίου 2024 [Yamil Lage/AFP] 

Γιατί τα πολεμικά πλοία βρίσκονται στην Αβάνα;

Ο στολίσκος αποτελεί μέρος μιας «φιλικής» επίσκεψης ρουτίνας μεταξύ των ναυτικών δυνάμεων των δύο χωρών, δήλωσαν κουβανοί αξιωματούχοι. Το πλήρωμα του πλοίου αναμένεται να πραγματοποιήσει στρατιωτικές εκπαιδευτικές ασκήσεις κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Καραϊβική.

Ωστόσο, οι αναλυτές εκτιμούν ότι η κίνηση της Μόσχας σε μεγάλο βαθμό επιδιώκει να κάμψει την ναυτική ισχύ των ΗΠΑ στην πίσω αυλή τους. Η κίνηση γίνεται μετά την κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, ύστερα απο την απόφαση του προέδρου Τζο Μπάιντεν τον Μάιο να επιτρέψει στην Ουκρανία να επιτεθεί σε ρωσικούς στόχους με αμερικανικά όπλα.

Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που πλοία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού επισκέπτονται την Κούβα, αυτή η συνοδεία φαίνεται να είναι η μεγαλύτερη εδώ και πολλά χρόνια. Ο στόλος αναμένεται να παραμείνει μεταξύ 12 και 17 Ιουνίου και το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να κάνει περιηγήσεις στα πλοία.

Ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν υποσχέθηκε αντίποινα όχι μόνο εναντίον των ΗΠΑ, αλλά και άλλων δυτικών συμμάχων της Ουκρανίας, οι οποίοι θα άρουν, επίσης, τους περιορισμούς στη χρήση των όπλων τους εναντίον της Μόσχας.

«Αυτό θα σήμαινε την άμεση εμπλοκή τους στον πόλεμο κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας και επιφυλασσόμαστε του δικαιώματος να ενεργήσουμε με τον ίδιο τρόπο», είπε ο Πούτιν την περασμένη εβδομάδα, προσθέτοντας ότι η Μόσχα είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα.

Ο Benjamin Gedan, διευθυντής του προγράμματος Λατινικής Αμερικής στο think tank Wilson Center με έδρα την Ουάσιγκτον, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Associated Press ότι «τα πολεμικά πλοία υπενθυμίζουν στην Ουάσιγκτον ότι είναι δυσάρεστο όταν ένας αντίπαλος ανακατεύεται στη [γειτονιά] σας. ”

Η ναυτική επίδειξη έχει επίσης σκοπό να καθησυχάσει τους συμμάχους της Μόσχας στη Λατινική Αμερική – την Κούβα και τη Βενεζουέλα, για τη συνεχή υποστήριξή της προς αυτούς εναντίον της Ουάσινγκτον, είπαν ορισμένοι ειδικοί.

Όπως η Ρωσία και η Κούβα, η οικονομικά ρημαγμένη Βενεζουέλα έχει κακές σχέσεις με τις ΗΠΑ και βρίσκεται υπό αμερικανικές κυρώσεις.

Σε μια εικόνα που λαμβάνεται από βίντεο που κυκλοφόρησε την Τρίτη 11 Ιουνίου 2024, φαίνεται η φρεγάτα Admiral Gorshkov του ρωσικού ναυτικού καθ’ οδόν προς την Κούβα [φωτογραφία της Υπηρεσίας Τύπου του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας μέσω AP]
© Παρέχεται από το Al Jazeera

Ποια πλοία ανέπτυξε η Ρωσία και πόσο απειλητικά είναι;

Ο ρωσικός στόλος περιλαμβάνει τέσσερα συνολικά πλοία.

Admiral Gorshkov: είναι το επικεφαλής πλοίο της συνοδείας. Η φρεγάτα –δηλαδή ένα πολεμικό πλοίο που είναι ελαφρύ στην οδήγηση και μπορεί εύκολα να ελίσσεται– είναι ένα από τα πιο σύγχρονα μοντέλα του ρωσικού ναυτικού. Είναι ικανό να εκτελεί επιθέσεις με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και ανθυποβρυχιακό πόλεμο ενώ είναι δύσκολο να εντοπιστεί με ραντάρ λόγω της χρήσης τεχνολογίας stealth. Το πλοίο είναι εξοπλισμένο με υπερηχητικούς πυραύλους Zircon, για τους οποίους ο Πούτιν είχε πει στο παρελθόν ότι μπορούν να πετάξουν εννέα φορές πιο γρήγορα από την ταχύτητα του ήχου σε εμβέλεια άνω των 1.000 km (πάνω από 620 μίλια). Φέρει επίσης πυραύλους κρουζ Kalibr και Oniks.

Καζάν: είναι ένα πυρηνοκίνητο υποβρύχιο με πυρηνικό αντιδραστήρα. Το όχημα πιστεύεται επίσης ότι είναι εξοπλισμένο με βλήματα από τις οικογένειες Kalibr και Oniks.

Pashin – το πετρελαιοφόρο του στόλου και ένα ρυμουλκό διάσωσης

Nikolai Chiker – ολοκληρώνουν τη συνοδεία ως οχήματα υποστήριξης.

Ο στολίσκος αναμένεται να ελλιμενιστεί στο λιμάνι της Αβάνας για τουλάχιστον 3 ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι κάτοικοι μπορούν να κάνουν περιηγήσεις στα πολεμικά πλοία [Al Jazeera] 

Πώς αντέδρασαν οι ΗΠΑ;

Αμερικανοί αξιωματούχοι υποβαθμίζουν δημόσια την ανάπτυξη και λένε ότι είναι μέρος των συνηθισμένων επισκέψεων μεταξύ Ρωσίας και Κούβας.

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου Τζέικ Σάλιβαν είπε στους δημοσιογράφους την Τετάρτη ότι τέτοιες ναυτικές ασκήσεις είναι ρουτίνα και ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η Μόσχα μεταφέρει πυραύλους στην Αβάνα.

Τον περασμένο Ιούλιο, το Perekop – ένα ρωσικό εκπαιδευτικό πλοίο εξοπλισμένο με αντιαεροπορικά όπλα και εκτοξευτή ρουκετών – ήταν σε τετραήμερη επίσκεψη στην Αβάνα και πραγματοποίησε «μια σειρά δραστηριοτήτων» σύμφωνα με κουβανούς αξιωματούχους. Ο ίδιος ο Ναύαρχος το επισκέφθηκε το 2019.

«Έχουμε ξαναδεί τέτοιου είδους πράγματα και περιμένουμε να ξαναδούμε κάτι τέτοιο και δεν πρόκειται να αναγνωρίσω συγκεκριμένα κίνητρα», είπε ο Σάλιβαν, προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν σε επαγρύπνηση.

Οι ΗΠΑ ανέπτυξαν πλοία και αεροπλάνα που παρακολουθούσαν την κίνηση του στόλου ακόμη και πριν φτάσει στην Κούβα και εκτίμησαν ότι δεν υπήρχαν πυρηνικά όπλα στο πλοίο, δήλωσαν αξιωματούχοι που μίλησαν σε αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, σημειώνοντας ότι ο στόλος παρέμεινε σε διεθνή ύδατα καθ’ όλη τη διάρκεια.

Ρώσοι ναύτες από το πλήρωμα του αντιτορπιλικού Vice Admiral Kulakov επιστρέφουν στο πλοίο τους μεταφέροντας κουτιά με κουβανέζικο ρούμι και άλλα αναμνηστικά καθώς περνούν δίπλα από το καταδρομικό Moskva στο λιμάνι της Αβάνας, Κούβα, Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013 [Ramon Espinosa/AP ] 

Τι λένε η Κούβα και η Ρωσία;

Το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας δήλωσε την Τρίτη ότι ο στόλος είχε πραγματοποιήσει ασκήσεις στον Ατλαντικό ενώ βρισκόταν σε διαδρομή για την Κούβα.

Το ρωσικό πλήρωμα εξασκήθηκε στη χρήση όπλων πυραύλων υψηλής ακρίβειας με τη βοήθεια προσομοιωμένων με υπολογιστή στόχων εχθρικών πλοίων που βρίσκονται σε απόσταση άνω των 600 χιλιομέτρων (πάνω από 320 ναυτικά μίλια), σύμφωνα με το υπουργείο.
Εν τω μεταξύ, το κουβανικό υπουργείο Εξωτερικών, πριν από την άφιξη του στόλου, τόνισε ότι κανένα από τα πολεμικά πλοία δεν θα φέρει πυρηνικά όπλα και πρόσθεσε ότι η παρουσία τους «δεν αποτελεί απειλή για την περιοχή».

«Οι επισκέψεις ναυτικών μονάδων από άλλες χώρες αποτελούν ιστορική πρακτική της επαναστατικής κυβέρνησης με κράτη που διατηρούν σχέσεις φιλίας και συνεργασίας», ανέφερε το υπουργείο σε ανακοίνωσή του.

Είναι επανάληψη του 1962;

Τόσο η Ρωσία όσο και η Κούβα είναι εδώ και καιρό ενωμένες στην αντίθεσή τους στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι δεσμοί τους βάθυναν έντονα, καθώς η τότε Σοβιετική Ένωση έγινε φίλος με την ιδεολογικά ευθυγραμμισμένη Αβάνα. Η Μόσχα παρείχε οικονομική βοήθεια, στρατιωτικό εξοπλισμό και ναυτική εκπαίδευση, ενισχύοντας τη στρατιωτική ισχύ της χώρας στην Καραϊβική.

Τα πράγματα αποκορυφώθηκαν το 1962 όταν η Μόσχα μετέφερε πυρηνικά όπλα στην Κούβα, προκαλώντας την απάντηση των ΗΠΑ, οι οποίες επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό στην Αβάνα ως απάντηση. Αυτό το τεταμένο επεισόδιο είναι τώρα γνωστό ως η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας του 1962.

Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε την Κούβα να χάσει έναν σημαντικό οικονομικό εταίρο και να πέσει σε οικονομική ύφεση. Όμως τα τελευταία χρόνια, η συνεργασία των χωρών έχει και πάλι εμβαθύνει.

Οι αναλυτές είπαν ότι η ναυτική επίδειξη αυτής της εβδομάδας σηματοδότησε αυτή την εντατικοποίηση της σχέσης, αλλά σημείωσαν ότι δεν σημαίνει απαραίτητα επανάληψη των γεγονότων το 1962. Αντίθετα, η Κούβα, ειδικότερα, έλκεται και πάλι από τη Ρωσία για οικονομικούς λόγους και όχι για ιδεολογικούς λόγους.

Αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης δείχνει εναέριες όψεις μιας από τις κουβανικές βάσεις πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς, που ελήφθησαν τον Οκτώβριο του 1962, στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Οι απειλές για πυρηνικό πόλεμο διατυπώθηκαν τότε, όπως και τους τελευταίους μήνες [Αρχείο: AFP]

Πώς εμβαθύνθηκαν οι οικονομικοί τους δεσμοί τον περασμένο χρόνο;

Στις πιο μακροχρόνιες εμπορικές κυρώσεις στη σύγχρονη ιστορία, οι ΗΠΑ έχουν απαγορεύσει από το 1958 σε αμερικανικές οντότητες να συναλλάσσονται με την Κούβα – μετά την ανατροπή από τον Φιντέλ Κάστρο μιας κυβέρνησης στην Αβάνα που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ.

Αν και οι κυρώσεις έχουν χαλαρώσει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό με τα χρόνια. Το 2015, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα αποφάσισε να αποκαταστήσει τις διπλωματικές σχέσεις με την Κούβα μετά από 50 χρόνια, αλλά ο διάδοχός του Ντόναλντ Τραμπ αντέστρεψε την πορεία τους σχεδόν τέσσερα χρόνια αργότερα.

Αυτό συνέβαλε εν μέρει σε μια συνεχιζόμενη οικονομική κρίση στη χώρα της Καραϊβικής – παράλληλα με τις ασταθείς οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης – είπαν οι αναλυτές.

«Ο αποκλεισμός χαρακτηρίζεται ως έγκλημα γενοκτονίας», δήλωσε ο Κουβανός υπουργός Εξωτερικών Μπρούνο σε συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τον Νοέμβριο, αναφερόμενος στις κυρώσεις των ΗΠΑ.

Η επιδείνωση των δημόσιων υπηρεσιών, οι τακτικές διακοπές ρεύματος, οι ελλείψεις τροφίμων και καυσίμων και ο υψηλός πληθωρισμός έχουν ωθήσει την Κούβα στη χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών.

Τα τελευταία χρόνια, η Κούβα στράφηκε ξανά στη Ρωσία, με στόχο να προσελκύσει ξένους επενδυτές. Οι δύο χώρες, τον περασμένο Μάιο, ξεκίνησαν μια σειρά οικονομικών συνεργασιών, συμπεριλαμβανομένης μιας που θα επιτρέψει στις ρωσικές επιχειρήσεις να μισθώνουν κουβανική γη για 30 χρόνια – μια ασυνήθιστη κίνηση στην εν πολλοίς κλειστή χώρα.

Το διμερές εμπόριο μεταξύ Κούβας και Ρωσίας έφτασε τα 450 εκατομμύρια δολάρια το 2022, τριπλάσιο από αυτό του 2021, δήλωσαν Ρώσοι αξιωματούχοι. Περίπου το 90 τοις εκατό του εμπορίου περιελάμβανε πωλήσεις πετρελαιοειδών και σογιέλαιου, καθώς η Ρωσία διοχετεύει καύσιμα που χρειάζονταν πολύ στη χώρα.

Ο Ricardo Cabrisas, πρώην υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου της Κούβας, είπε σε δημοσιογράφους στο περιθώριο ενός επιχειρηματικού φόρουμ που φιλοξενούσε Ρώσους επενδυτές στην Αβάνα τον περασμένο Μάιο ότι οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Κούβας θα ενισχυθούν.

«Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει», είπε ο Cabrisas.

WAR ON THE ROCKS: Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ

0

8 Ιουνίου 2024

ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

 AND 

Μετά από δεκαετίες ανησυχίας για το «ποιος έχασε την Τουρκία», η Ουάσιγκτον φαίνεται επιτέλους να έχει ξεπεράσει τη θλίψη της. Έχοντας περάσει από τα στάδια του σοκ, της άρνησης και του θυμού, η διάθεση πλησιάζει τώρα σε εκείνη της αποδοχής. Αντί να επικρίνουν την Άγκυρα ή να επιδιώκουν απεγνωσμένα να κερδίσουν την εύνοιά της, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ έχουν καθυστερήσει να εγκαταλείψουν τις προσδοκίες τους για εξασφάλιση αυτόματης τουρκικής συνεργασίας.

Το πνεύμα των μειωμένων συναισθημάτων, των μετριασμένων προσδοκιών και των μειωμένων κατηγοριών μπορεί να φανεί σε μερικά από τα δραματικά μη γεγονότα του περασμένου μήνα. Στις 24 Απριλίου, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν εξέδωσε μια δήλωση για τη μνήμη της γενοκτονίας των Αρμενίων, η οποία μετά βίας έγινε είδηση ​​στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Τουρκία. Στη συνέχεια, στις αρχές Μαΐου, η Άγκυρα ανακοίνωσε ότι διακόπτει κάθε εμπόριο με το Ισραήλ. Αλλά η αντίδραση ήταν σιωπηλή και η συνέχεια της Τουρκίας φαίνεται προσεκτική: η Άγκυρα συνέχισε να στέλνει αζερικό πετρέλαιο στα ισραηλινά λιμάνια. Τελικά, στις αρχές Μαΐου, υπήρξε η ακύρωση της επίσκεψης του Τούρκου προέδρου στην Ουάσιγκτον. Αυτό το ταξίδι σχεδιάστηκε, δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ και τελικά ακυρώθηκε χωρίς κανένας εκτός της κοινότητας των παρατηρητών της Τουρκίας να συνειδητοποιήσει ότι δεν συνέβη τίποτε.

Τελικά, αυτή η μεγαλύτερη συναισθηματική και γεωπολιτική απόσταση μπορεί να είναι πιο υγιής για όλους τους εμπλεκόμενους. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ εκτιμά τη σχέση της με την Τουρκία και συνεχίζει να εργάζεται για τη βελτίωση των διμερών δεσμών. Ωστόσο, ο στόχος έχει μετατοπιστεί από τις προηγούμενες δεκαετίες:

η πολιτική των ΗΠΑ είναι να συνεργάζονται τώρα με την Τουρκία σε συγκεκριμένα ζητήματα που προκαλούν ανησυχία, αντί να χτίζουν απλώς πολιτική γύρω από την Τουρκία ως κρίσιμο και αξιόπιστο εταίρο.

Απαλλαγμένοι από την προσδοκία να είναι σύμμαχοι και την αίσθηση προδοσίας που δημιουργούσε τακτικά αυτή η προσδοκία, τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η Άγκυρα μπορούν να επικεντρωθούν στη διαχείριση μιας καθαρά συναλλακτικής σχέσης: να ξεπεράσουν τα αποκλίνοντα συμφέροντα όπου χρειάζεται και να χτίσουν σε κοινά όπου είναι δυνατόν.

Στρατηγικό σκηνικό

Η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας οικοδομήθηκε σε κοινά συμφέροντα ασφάλειας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτά τα συμφέροντα έχουν αποκλίνει σημαντικά τις τρεις δεκαετίες από την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Η Τουρκία βλέπει τώρα τις οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία ως ουσιαστικές, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου έχουν δεσμευτεί στη στρατιωτική ήττα της Μόσχας στην Ουκρανία.

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι αναλυτές στις Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν για την απώλεια της Τουρκίας – ένας ευφημισμός για πράγματα που έκαναν τους Τούρκους ηγέτες τόσο τρελούς που επέλεξαν να επιδιώξουν διαφορετικά συμφέροντα από αυτά των Ηνωμένων Πολιτειών. Για πολλούς στην Τουρκία, αυτό το πλαίσιο της σχέσης ήταν προσβλητικό. Ένα κυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να χαθεί. Εάν η Άγκυρα επέλεξε να ακολουθήσει πολιτικές που αποκλίνουν από αυτές της Ουάσιγκτον, αυτή η επιλογή ήταν απλώς μια αντανάκλαση των Τούρκων ηγετών που ζύγιζαν τα συμφέροντά τους. Πράγματι, η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας ήταν πάντα ασύμμετρη: η Ουάσιγκτον διαχειρίζεται ένα δίκτυο παγκόσμιων συμμαχιών, επομένως η εξωτερική της πολιτική εξαρτάται εν μέρει από τις ξένες χώρες που επιλέγουν να συμμαχήσουν με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και όταν υπάρχουν προφανή σημεία πολιτικών αποκλίσεων, Η αξία της στρατιωτικής προστασίας των ΗΠΑ υπερτερεί των περιόδων πολιτικών τριβών.

Η σχέση ήταν εύθραυστη εδώ και δεκαετίες. Το κομβικό σημείο για την Τουρκία, εκ των υστέρων, ήταν η στρατηγική των ΗΠΑ στη Συρία για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, ακολουθούμενη από την τουρκική απόφαση να αγοράσει το ρωσικής κατασκευής πυραυλικό σύστημα S-400. Αυτό οδήγησε στην απομάκρυνση της Τουρκίας από την κοινοπραξία F-35 το 2019 και στην επιβολή κυρώσεων με εντολή του Κογκρέσου το 2020. Η Ουάσιγκτον συνεχίζει να συνεργάζεται με την Άγκυρα για το ζήτημα των S-400, αλλά παραμένει σε αδιέξοδο. Με την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρθηκαν να βοηθήσουν την Τουρκία να μεταφέρει το σύστημα στην Ουκρανία. Αργότερα, η Ουάσιγκτον ζήτησε απο την Τουρκία να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35 εάν η Άγκυρα κάνει καλή τη πίστη προσπάθεια να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη μεταφορά του πυραυλικού συστήματος σε τρίτο μέρος ή λήψη άλλων μέτρων για να διασφαλίσει τη μη χρήση του. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, καμία από αυτές τις προσπάθειες δεν έχει αποδώσει καρπούς.

Η αδιαλλαξία της Τουρκίας για την επέκταση του ΝΑΤΟ μετά την έναρξη του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου και η προσπάθεια που απαιτείται για να κερδίσει την τουρκική έγκριση για την ένταξη της Σουηδίας, υπογράμμισαν περαιτέρω πόσο συναλλακτική έχει γίνει η σχέση. Η συμφωνία που τελικά οδήγησε στην πώληση F-16 στην Τουρκία με αντάλλαγμα τη σουηδική ένταξη στο ΝΑΤΟ δείχνει ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να χρησιμοποιήσει τη μόχλευση της με την Άγκυρα όταν διακυβεύονται συγκεκριμένα συμφέροντα. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα είναι πάντα σε επιφυλακή για τρόπους οικοδόμησης μιας νέας συνεταιριστικής κανονικότητας. Αλλά πολύ λίγοι προσπαθούν να ξαναχτίσουν την παλιά σχέση πια. Η ελπίδα μπορεί να πεθαίνει τελευταία, αλλά με κάθε ψευδή υπόσχεση, η αισιοδοξία και το ενδιαφέρον για το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας μειώνονται σταθερά.

Η τουρκική κυβέρνηση έχει αποδειχθεί προσηλωμένη στην ανεξάρτητη εξωτερική της πολιτική και η Ουάσιγκτον έχει προσαρμοστεί ανάλογα. Οι Τούρκοι ηγέτες δεν βλέπουν πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εκνευριστικό, αλλά τελικά απαραίτητο, εταίρο για την εξωτερική τους πολιτική. Στην πραγματικότητα, πολλοί στην Τουρκία βλέπουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως απειλή για τη χώρα ή εμπόδιο για τα συμφέροντά της. Για χρόνια, πολλοί στην Ουάσιγκτον θεωρούσαν την Τουρκία ως απαραίτητη, επειδή συνόρευε με πολλά μέρη για τα οποία ενδιαφέρονται οι πολιτικοί των ΗΠΑ και ότι η γεωγραφία υπερέβαινε τον εκνευρισμό που προκαλούσε η τουρκική πολιτική.

Αυτή η δυναμική έχει πλέον τελειώσει. Η Τουρκία εξακολουθεί να συνορεύει με πολλά μέρη για τα οποία νοιάζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η γεωγραφική πραγματικότητα του Ψυχρού Πολέμου έχει αλλάξει, καθώς η Τουρκία δεν είναι πλέον ο μοναδικός εταίρος της Αμερικής στη Μαύρη Θάλασσα. Επιπλέον, η Άγκυρα δεν μπορεί να υπολογίζει ότι θα υποστηρίξει τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε περιόδους κρίσεων, γεγονός που έχει το στρεβλό αποτέλεσμα να κάνει την επικράτειά της λιγότερο πολύτιμη. Αυτή η πολιτική, αν και κατανοητή από την τουρκική προοπτική, διαφέρει από άλλες περιφερειακές δυνάμεις, πολλές από τις οποίες θεωρούν τη ρωσική απειλή τόσο οξεία που επιδιώκουν ενεργά μεγαλύτερη ανάμειξη των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η προσέγγιση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, τη Μαύρη Θάλασσα και τη Ρωσία είναι τώρα εν μέρει σε αντίθεση με τα συμφέροντα της Άγκυρας, καθιστώντας την παρουσία της Ουάσιγκτον στην περιοχή μια αντιληπτή απειλή για την Τουρκία.

Ο πόλεμος της Ουκρανίας

Μετά την πλήρους κλίμακας εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, πολλοί αναλυτές θεώρησαν ότι η Τουρκία θα αναγκαζόταν τελικά να πάρει θέση μεταξύ της Ρωσίας και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία, όμως, σκέφτηκε διαφορετικά. Πάνω από δύο χρόνια μετά τη σύγκρουση, η Άγκυρα συνεχίζει να κρατά τον Βόσπορο κλειστό για ρωσικά και ΝΑΤΟϊκά πλοία, συναλλάσσεται και με τις δύο πλευρές και προωθεί τον πιθανό ρόλο της ως μεσολαβητή για την επίλυση της σύγκρουσης.

Οι υποστηρικτές του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχουν μερικές φορές διαφημίσει την ουδετερότητα της Τουρκίας ως στρατηγικό πλεονέκτημα για την Αμερική, υποδηλώνοντας ότι η Ουάσιγκτον θα επωφεληθεί από την ικανότητα της Άγκυρας να παίξει το ρόλο του έμπιστου ενδιάμεσου με τη Μόσχα. Αλλά φυσικά υπάρχουν πολλές χώρες που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως διαμεσολαβητές. Αυτό που θέλει η Ουάσιγκτον από έναν σύμμαχο δεν είναι να φιλοξενεί τις διαπραγματεύσεις, αλλά μια χώρα της οποίας η πολιτική και στρατιωτική αλληλεγγύη θα επιτρέψει να διεξαχθούν αυτές οι διαπραγματεύσεις με τους πιο ευνοϊκούς δυνατούς όρους. Η πρόωρη επιτυχία του Ερντογάν στη διαπραγμάτευση ενός διαδρόμου σιτηρών αρχικά βοήθησε στην επικύρωση του ρόλου του ως ουδέτερου διαμεσολαβητή. Αλλά όταν η συμφωνία για τον διάδρομο χάλασε και οι σύμμαχοι της Ουκρανίας αναγκάστηκαν να βρουν μια διαφορετική εξαγωγική οδό, τα όρια της τουρκικής επιρροής έγιναν και πάλι σαφή.

Εν τω μεταξύ, η Ουάσιγκτον έχει επικεντρώσει τη μόχλευση της στην προσπάθεια να πείσει τις τουρκικές εταιρείες να περιορίσουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία. Όπου η Άγκυρα δεν θα συνεργαστεί με επίσημη ιδιότητα, η απειλή δευτερογενών κυρώσεων, η οποία ενισχύθηκε από πολλαπλές επισκέψεις αξιωματούχων του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, έχει ασκήσει πίεση σε ιδιωτικούς φορείς.

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία συνέχισε να εκμεταλλεύεται την αδυναμία της Ρωσίας να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα σε άλλους τομείς. Στον Καύκασο, κυρίως, υποστήριξε το Αζερμπαϊτζάν στην καθιέρωση πλήρους ελέγχου στο έδαφος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, όπου οι Ρωσικές ειρηνευτικές δυνάμεις δεν έκαναν τίποτα καθώς οι αζερικές δυνάμεις εκτόπισαν τελικά τους Αρμένιους κατοίκους της περιοχής. Αυτή η υποχώρηση της Ρωσίας δεν προώθησε τα αμερικανικά και τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα στην περιοχή — και η επιλογή της Τουρκίας για την επίλυση αυτής της σύγκρουσης είναι να αποκλείσει τις δυτικές χώρες από τη συμμετοχή.

Ο πόλεμος της Γάζας

Ακόμη περισσότερο από τη σύγκρουση στην Ουκρανία, ο πόλεμος στη Γάζα αποκάλυψε την περιορισμένη σημασία της σχέσης ΗΠΑ-Τουρκίας ενόψει μιας νέας περιφερειακής κρίσης. Αμέσως μετά την 7η Οκτωβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών Τόνι Μπλίνκεν έκανε ένα ταξίδι για να συναντηθεί με συμμάχους και εταίρους των ΗΠΑ στην περιοχή και, κυρίως, παρέλειψαν την Άγκυρα. Δεν ήταν ένα εσκεμμένο σνομπάρισμα του Ερντογάν, η απόφαση φαίνεται να αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι οι πολιτικές και οι θέσεις της Τουρκίας την είχαν αφήσει σε ένα μέρος όπου ήταν απίθανο να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο στην επίλυση της σύγκρουσης.

Η δια δηλώσεων υπεράσπιση της Χαμάς από τον Ερντογάν όχι μόνο απομάκρυνε το Ισραήλ, αλλά προκάλεσε επίσης ανησυχία στους Άραβες συμμάχους της Ουάσιγκτον. Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, η Τουρκία δεν ήταν ακόμη σε θέση να παίξει το ρόλο της Αιγύπτου ή του Κατάρ, λειτουργώντας ουσιαστικά ως ενδιάμεσος με την ομάδα. Ομοίως, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν αρχικά πρότεινε η Τουρκία να διαδραματίσει εγγυητικό ρόλο στη μετά τη σύγκρουση Γάζα – μια πολιτική που έχει παροδική ομοιότητα με τη συμφωνία στην Κύπρο. Ωστόσο, παραμένει δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν ρόλο για τις τουρκικές δυνάμεις στο έδαφος που θα ήταν ταυτόχρονα αποδεκτός από την Άγκυρα, την Ιερουσαλήμ και όποιες άλλες αραβικές πρωτεύουσες θα συμμετείχαν στην προσπάθεια.

Στη συνέχεια, η Τουρκία έχει κλίνει προς μια ακόμη πιο σαφή κατεύθυνση υπέρ της Χαμάς. Στις τοπικές εκλογές τον Μάρτιο, το κόμμα του Ερντογάν έχασε ψήφους από ένα πιο δεξιό ισλαμιστικό κόμμα που τον είχε επικρίνει ότι δεν πήρε πιο σθεναρή θέση εναντίον του Ισραήλ. Τον Απρίλιο, ο Ερντογάν φιλοξένησε τον ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε στην Άγκυρα. Πιο πρόσφατα, σε μια συνάντηση με τον Έλληνα ομόλογό του, ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι περισσότερα από 1.000 μέλη της Χαμάς είχαν νοσηλευτεί σε τουρκικά νοσοκομεία, έναν ισχυρισμό που (κάπως αλλά ίσως όχι) αργότερα αναίρεσε.

Πριν από τις 7 Οκτωβρίου, η Άγκυρα είχε επιδιώξει την προσέγγιση με την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μέρος μιας προσπάθειας να αποτρέψει αυτές τις χώρες να εδραιώσουν περαιτέρω τις σχέσεις τους με τρόπο εχθρικό προς την Τουρκία.

Ενώ ο πόλεμος στη Γάζα έχει υπονομεύσει την τουρκο-ισραηλινή προσέγγιση, έδωσε επίσης στην τουρκική κυβέρνηση περιθώριο ανάσας από αυτή την άποψη, επιδεινώνοντας τις σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και των περιφερειακών εταίρων του.

Με το Ιράν, επίσης, οι σχέσεις της Τουρκίας παραμένουν περίπλοκες, όπως αντικατοπτρίζεται σε ένα ιδιαίτερα ποικίλο και περίπλοκο σύνολο αξιολογήσεων στον συνήθως συνεπή φιλοκυβερνητικό Τύπο. Οι δύο χώρες παραμένουν σε αντιπαράθεση στον Καύκασο, τη Συρία και το Ιράκ. Πιο πρόσφατα, εμφανίστηκαν ισχυρισμοί ότι το Ιράν παρείχε στο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν όπλα για να καταρρίψει τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Ταυτόχρονα, ωστόσο, εάν οι εντάσεις ΗΠΑ-Ιράν επιδεινωθούν, δεν υπάρχει λόγος να αναμένουμε ότι η Τουρκία θα ταχθεί με την Ουάσιγκτον εναντίον της Τεχεράνης. Πιθανότατα, η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει ό,τι έχει κάνει από την επανάσταση του 1979: να υποστηρίζει το Ιράν όπου εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα και να εκμεταλλεύεται τη δύσκολη θέση του Ιράν για να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα και όχι της Ουάσιγκτον.

Αυτή, πράγματι, είναι η ρητή διατύπωση της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας: ανεξαρτησία, ισορροπία και προτεραιότητα στα άμεσα συμφέροντα έναντι των μακροχρόνιων συμμαχιών.

Τώρα, αντί να αντιταχθεί σε αυτό ή να θρηνήσει, η Ουάσιγκτον το λαμβάνει υπόψη της. Κανείς δεν αναζητά βοήθεια από την Άγκυρα για την επίλυση των σημερινών κρίσεων. Κανείς δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα ότι, παρά τη ρητορική του Ερντογάν, η Τουρκία θα αναδειχθεί ως κύριος χορηγός της Χαμάς ή άμεση στρατιωτική απειλή για το Ισραήλ.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η Τουρκία τώρα βρίσκεται σταθερά, αν και αδέξια, στο διάστημα μεταξύ αντιπάλου και εταίρου.

Μελλοντικές Προκλήσεις

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το μέλλον θα είναι ομαλό. Υπάρχουν πολλές προκλήσεις που θα μπορούσαν πάντα να ξεσπάσουν.

Πρώτον, η σημερινή προσέγγιση της Τουρκίας με την Ελλάδα είναι ευπρόσδεκτη τόσο στην Αθήνα όσο και στην Ουάσιγκτον. Ωστόσο, πολλές από τις δυναμικές που οδήγησαν τις κρίσεις των τελευταίων ετών είναι ακόμη παρούσες. Μια συνέπεια της διάβρωσης των δεσμών ΗΠΑ-Τουρκίας είναι ότι η Ουάσιγκτον έχει εδραιώσει ολοένα και περισσότερο τη στρατιωτική της θέση στην Ανατολική Μεσόγειο στην Ελλάδα, επεκτείνοντας τις αεροπορικές και ναυτικές εγκαταστάσεις εκεί καθώς αυξάνονται οι ανησυχίες για τις εγκαταστάσεις στην Τουρκία. Στο βαθμό που ο συναγερμός για αυτή τη μετατόπιση οδήγησε σε επιθετική ρητορική κατά της Ελλάδας, αυτό θα μπορούσε πάντα να επανεμφανιστεί γρήγορα. Ομοίως, ενώ ο Ερντογάν έχει απομακρυνθεί από τις προκλητικές δραστηριότητες εξερεύνησης πηγών ενέργειας που συνδέονται με τις διεκδικήσεις της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης απο την Τουρκία, παραμένει αφοσιωμένος στους ίδιους ισχυρισμούς, στους οποίους πρόσφατα δόθηκε αυξημένη προσοχή στα τουρκικά ΜΜΕ. Ομοίως, στην Κύπρο, ο Ερντογάν δεν υποχώρησε από τις διακηρύξεις του για λύση δύο κρατών, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή και την αμερικανική πολιτική, και με πολλαπλά ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Στο ΝΑΤΟ, το βέτο της Τουρκίας θα παραμείνει μια άλλη διαρκής πηγή έντασης. Όπως αποδεικνύεται με τη Σουηδία, η Τουρκία, όπως όλα τα μέλη, έχει τη δύναμη να διαταράξει τις δραστηριότητες της συμμαχίας για την επιδίωξη των συμφερόντων της. Όπως έχει επανειλημμένα σημειωθεί, δεν υπάρχει μηχανισμός για την απομάκρυνση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ ή τη διαμόρφωση συμμαχιών γύρω από το βέτο της. Ως αποτέλεσμα, τα μελλοντικά αδιέξοδα θα απαιτήσουν για άλλη μια φορά ένα μείγμα πιέσεων και κινήτρων για την εξασφάλιση προόδου.

Τα περιφερειακά ζητήματα θα μπορούσαν επίσης να αναδυθούν στο προσκήνιο και να επιδεινώσουν τις διμερείς σχέσεις. Περαιτέρω εντάσεις με την Ελλάδα θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη συμφωνία πώλησης των F-16. Εναλλακτικά, εάν το Κογκρέσο των ΗΠΑ επιδίωκε να τιμωρήσει την Τουρκία για τη στάση της κατά του Ισραήλ, πιθανώς επιβάλλοντας κυρώσεις ή αναστρέφοντας τις πωλήσεις F-16, αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να δημιουργήσει μια καταστροφική αντίδραση. Ομοίως, εάν η Τουρκία υποστήριζε το Αζερμπαϊτζάν για άμεση επίθεση κατά του αρμενικού εδάφους, αυτό θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει μια πιο δυναμική αμερικανική αντίδραση.

Τέλος, η παρουσία των δυνάμεων των ΗΠΑ στο πλευρό των Μονάδων Λαϊκής Άμυνας στη βορειοανατολική Συρία παραμένει η πιο άμεση και δυνητικά εκρηκτική πηγή έντασης. Η Άγκυρα έχει καταστήσει ξεκάθαρη την επιθυμία της να τερματίσει την παρουσία των ΗΠΑ εκεί, εναλλάσσοντας περιόδους στρατηγικής υπομονής και προσπαθειών προώθησης των δυνάμεών της μέσω απειλούμενων ή πραγματικών στρατιωτικών επιχειρήσεων που θα έθεταν σε κίνδυνο τις ζωές μελών των αμερικανών στρατιωτικών δυνάμεων. Καθώς οι προηγούμενες συζητήσεις για αποχώρηση των ΗΠΑ σταματούν μετά από επανάληψη των εντάσεων με το Ιράν και η Τουρκία επικρίνει έντονα τα σχέδια για εκλογές αυτό το καλοκαίρι στις περιοχές της Συρίας που διοικούνται από τους Κούρδους, η Άγκυρα μπορεί να αποφασίσει να ασκήσει εκ νέου πίεση στην παρουσία των ΗΠΑ. Για το ορατό μέλλον, η πιθανότητα μιας νέας τουρκικής εισβολής στη βορειοανατολική Συρία θα φέρει,τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας σε νέο χαμηλό.

Η Νέα Κανονικότητα

Γενικότερα, παραμένει η πρόκληση η ιδεολογία και η εσωτερική νομιοίηση του Ερντογάν να στηρίζονται στον αντιδυτικισμό και τον αντιαμερικανισμό. Όπως φάνηκε όταν κέρδισε την επανεκλογή του το 2023, αυτή η ρητορική εξυπηρετεί καλά τον Ερντογάν στον αιώνιο αγώνα του να διατηρήσει την πολιτική εξουσία. Και στον βαθμό που ο Ερντογάν κοιτάζει να εξασφαλίσει την κληρονομική διαδοχή του, αυτό θα τον οδηγήσει επίσης να θέσει ως προτεραιότητα τον συχνά δηλωμένο στόχο του να εξασφαλίσει την τουρκική επιρροή έναντι της Δύσης.

Η βασική συμφωνία που στήριξε τις ιστορικές σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας δεν υπάρχει πλέον.

Στην Άγκυρα, η Ουάσιγκτον δεν θεωρείται καλοπροαίρετος προστάτης της ασφάλειας της Άγκυρας έναντι ενός ξένου επιτιθέμενου. Η άποψη της Άγκυρας για αυτό είναι μοναδική στο ΝΑΤΟ. Στην Ευρώπη, το κύριο αποτέλεσμα του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου ήταν η αναζωογόνηση της συμμαχίας και, κυρίως, η σύσφιξη των δεσμών ασφαλείας μεταξύ της Ουάσιγκτον και των υπολοίπων ιστορικών συμμάχων της. Το ίδιο ισχύει και για τη Μέση Ανατολή, όπου παρά τη συνεχή ανησυχία της Ουάσιγκτον για την παρέμβαση της Κίνας, η κύρια αραβική δύναμη στην περιοχή – η Σαουδική Αραβία – έχει προσπαθήσει να εμβαθύνει τους δεσμούς ασφαλείας της με την Ουάσιγκτον, ακόμη και εν μέσω σοβαρής δυσαρέσκειας για τον χειρισμό διαφόρων ζητήματα που κυμαίνονται από το Ιράν μέχρι την τρομοκρατία. Η αμερικανο-αραβική θέση έχει αντέξει σε σημαντικές αναταράξεις και, παρά τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, εμφανίζεται στα πρόθυρα περαιτέρω εμβάθυνσης.

Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, παραμένει προσηλωμένη στην περιφερειακή της πολιτική. Αυτή η προσέγγιση είναι στενά δεμένη με τις ανησυχίες της για τον κουρδικό αυτονομισμό, ο οποίος στηρίζει τις σχέσεις του με πολλούς από τους Άραβες γείτονές του, και τώρα σε μια μουσουλμανική εθνικιστική δέσμευση για τα δεινά των Παλαιστινίων. Η πραγματικότητα είναι ότι τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή, όπου η γεωγραφία της Τουρκίας αναφέρεται συχνά ως αναγκαία για την προβολή της αμερικανικής ισχύος, η σημασία της Άγκυρας για τις Ηνωμένες Πολιτείες γίνεται όλο και πιο εφαπτομενική.

συμπέρασμα

Προς το παρόν, η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα θα έκαναν καλά να αγκαλιάσουν το status quo. Και οι δύο χώρες έχουν πολλά ζητήματα μπροστά τους. Δεν είναι διατεθειμένες να συνεργαστούν για να βοηθήσουν στην επίλυσή τους, εντάξει. Αν και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και στις δύο χώρες υποψιάζονται ο ένας τον άλλον ότι προσπαθεί να υπονομεύσει τα βασικά του συμφέροντα, η σχέση εξακολουθεί να πηγαίνει πολύ καλύτερα από ό,τι αναμενόταν. Και για όσους πιστεύουν ότι η Ουάσιγκτον θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στην προώθηση της δημοκρατίας στη σχέση της με την Τουρκία, η εγκατάλειψη της αντανακλαστικής ευνοϊκής παρόρμησης προς την Άγκυρα θα δημιουργήσει περισσότερο χώρο για να το κάνει.

Σήμερα, ο συναλλακτισμός λειτουργεί. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να έχει αναγνωρίσει ότι με την μείωση των κοινών συμφερόντων, δεν χρειάζεται να δώσει μόνη της προτεραιότητα στη συνεργασία με την Τουρκία.

Με αυτόν τον τρόπο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής συμφώνησαν σιωπηρά με την προοπτική που εκφράζεται συχνά από τους Τούρκους συνομιλητές:

Η Τουρκία δεν μπορεί να απωλεσθεί επειδή η πολιτική της καθοδηγείται από τα δικά της συμφέροντα. Όπου επικαλύπτονται τα συμφέροντα ΗΠΑ-Τουρκίας, είτε στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή ή στην Ευρασία, η Τουρκία θα εργαστεί προς την κατεύθυνση αυτών των συμφερόντων χωρίς να χρειάζεται αμερικανικά κίνητρα. Όπου τα συμφέροντα ΗΠΑ-Τουρκίας διαφοροποιούνται η Τουρκία θα κάνει ό,τι θέλει, ανεξάρτητα από το τι της λέει η Αμερική.

Ως αποτέλεσμα, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ μπορούν να σταματήσουν να ανησυχούν για το ποιος έχασε την Τουρκία.

Η Άγκυρα θα βρει τον δρόμο της και η Ουάσιγκτον θα βρει αυτό που χρειάζεται στη Μέση Ανατολή ή αλλού.

Ο Nick Danforth είναι συντάκτης στο War on the Rocks και συγγραφέας του The Remaking of Republican Turkey: Memory and Modernity since the Fall of the Ottoman Empire.

Ο Άαρον Στάιν είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ινστιτούτου Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής.

Εικόνα: Eboni Everson-Myart

warontherocks.com

Οικονομία και πόλεμος, γεωπολιτική και κλίμα

0

Ένας παγκόσμιος πόλεμος ή ένας πόλεμος ενάντια στο φυσικό μας περιβάλλον δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αναζήτησης της απόλυτης εξουσίας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
1 Ιουνίου 2024

ο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που εξακολουθεί και σήμερα να κυριαρχεί στον πλανήτη είναι μια εξελιγμένη, γενικευμένη, διευρυμένη και παγκοσμιοποιημένη μορφή εκείνου που επικρατούσε στον δυτικό καπιταλισμό κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, και που βασιζόταν σε τελική ανάλυση στο laissez faire και στα νεοκλασικά οικονομικά δόγματα.

Η προηγούμενη μορφή αυτού του είδους καπιταλισμού ήταν που προκάλεσε τις δύο μεγάλες οικονομικές κρίσεις (1873 και 1929), τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τη Ρωσική Επανάσταση και την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία. Δεν πρέπει να εκπλήσσει επομένως ότι η κυριαρχία του ίδιου, διευρυμένου και παγκοσμιοποιημένου μοντέλου, ιδίως μετά το 1980 και το 1990, έχει ήδη προκαλέσει την παγκόσμια οικονομική κρίση στο περιβάλλον της οποίας ζούμε μετά το 2008. Ούτε ότι μας έχει φέρει  στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου πολέμου που θα είχε ήδη ξεκινήσει, αν δεν υπήρχαν τα πυρηνικά όπλα.

Αυτό το μοντέλο επιταχύνει επίσης την πορεία μας προς ένα κλιματικό και ευρύτερα  περιβαλλοντικό ολοκαύτωμα. Στο τέλος τέλος, μια τέτοια τροπή των πραγμάτων είναι απολύτως φυσιολογική, στον βαθμό που η βασική αξία που διέπει τη «νεοκλασική» και τη «νεοφιλελεύθερη» οικονομία είναι ο «ανεμπόδιστος» ανταγωνισμός -και στην πραγματικότητα ο θανάσιμος αγώνας- όλων εναντίον όλων. Ένας παγκόσμιος πόλεμος ή ένας πόλεμος ενάντια στο φυσικό μας περιβάλλον δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αναζήτησης της απόλυτης εξουσίας (κυριαρχίας) και μιας πάντα επιταχυνόμενης -με κάθε μέσο- συσσώρευσης του Κεφαλαίου, που χαρακτηρίζει τη θεμελιώδη λειτουργία του κοινωνικού συστήματος. Εδώ συναντιούνται η οικονομία, η γεωπολιτική, η οικολογία και ο πολιτισμός.

1980-90: Ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού και του νεοσυντηρητισμού

Μετά τη νίκη επί του Ναζισμού, το 1945, δημιουργήθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο οι συνθήκες που επέτρεψαν και επέβαλαν την επανεπιβεβαίωση και διεύρυνση των αρχών του New Deal στις ΗΠΑ, την εγκαθίδρυση ενός σοσιαλδημοκρατικού συμβιβασμού μεταξύ Εργασίας και Κεφαλαίου στην Ευρώπη και την ανάδυση πιο ανεξάρτητων καθεστώτων στην Κίνα και σε πολλές πρώην αποικίες. Σημαντικά στοιχεία σχεδιασμού εισέδυσαν στην οικονομική πολιτική των δυτικών κρατών, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Αυτή η μεταπολεμική ισορροπία και τα κοινωνικά κεκτημένα της αμφισβητήθηκε με την αντεπίθεση του Μεγάλου Κεφαλαίου, με αιχμή τους Νεοφιλελεύθερους υπό την ηγεσία του Ρόναλντ Ρέιγκαν και της Μάργκαρετ Θάτσερ μετά το 1980, ενώ είχε αμφισβητηθεί προηγουμένως και στον παγκόσμιο Νότο (τρίτο κόσμο) με την νέο-αποικιοκρατία. Τη δεκαετία του 1980 βλέπουμε να επιβάλλεται ένα νέο οικονομικό μοντέλο, το οποίο κωδικοποιείται στη συναίνεση της Ουάσιγκτον. Η κατάρρευση, αν όχι η αυτοκτονία του σοβιετικού γραφειοκρατικού καθεστώτος μεταξύ 1989 και 1991, προς μια ριζοσπαστική νεοκαπιταλιστική, νεοφιλελεύθερη και «κλεπτοκρατική» κατεύθυνση, αποτελεί παγκόσμιο θρίαμβο του νέου κυρίαρχου παραδείγματος. Βασικοί διεθνείς θεσμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και ο ΠΟΕ μεταρρυθμίζονται σύμφωνα με το νέο οικονομικό μοντέλο. Όλοι οι περιορισμοί στη δράση του χρηματιστικού κεφαλαίου, που επιβλήθηκαν μετά την κρίση του 1929, καταργούνται. Η Ευρώπη υιοθετεί τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, με την οποία ο νεοφιλελευθερισμός αναγνωρίζεται ως βασική συνταγματική αρχή του νέου ευρωπαϊκού sui generis «υπερκράτους». Η Συνθήκη αυτή επισημοποιεί επίσης την απόλυτη εξουσία του ΝΑΤΟ επί της εξωτερικής και στρατιωτικής πολιτικής της Ε.Ε.. Η άνοδος των Νεοσυντηρητικών, η κατάρρευση ολόκληρης της διεθνούς δομής του ελέγχου των εξοπλισμών, η συνεχής επέκταση του ΝΑΤΟ και οι πόλεμοι στη Γιουγκοσλαβία και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή δεν είναι παρά το γεωπολιτικό επακόλουθο αυτής της μαζικής μετατόπισης του συσχετισμού δύναμης και μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, και μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων υπό εκμετάλλευση εθνών.

Όπως ήδη είπαμε και όπως μας διδάσκει το ιστορικό παρελθόν, πρέπει σε τελική ανάλυση να αναζητήσουμε στον θρίαμβο αυτού του μοντέλου τον βαθύτερο λόγο για τον οποίο βρισκόμαστε και πάλι στα πρόθυρα ενός Τρίτου, του τελευταίου αν συμβεί, Παγκόσμιου Πολέμου. Μια οικονομική και κοινωνική οργάνωση βασισμένη στον πόλεμο εναντίον όλων σε όλα τα επίπεδα, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει και στους πολέμους μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, ή στους πολέμους σήμερα του «αυτοκρατορικού κέντρου» εναντίον όλων των άλλων.

Η ενσωμάτωση του πρώην «σοσιαλιστικού» μπλοκ στον παγκόσμιο καπιταλισμό υπήρξε η στιγμή του θριάμβου για το νέο μοντέλο και το θεμέλιο για τη διεκδίκηση μιας παγκόσμιας κυριαρχίας του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και της «συλλογικής Δύσης», ενός «μονοπολικού» συστήματος, αν και, ευθύς εξ αρχής, τρεις σημαντικές εξαιρέσεις στην εικόνα, η σημασία των οποίων έχει γίνει σήμερα προφανής:

Πρώτον, η Ρωσία διατήρησε εν μέρει ορισμένους από τους μηχανισμούς και τα μέσα ανεξαρτησίας του σοβιετικού κράτους, που γεννήθηκε από μια αντικαπιταλιστική, σοσιαλιστική επανάσταση και, μαζί με αυτούς, ένα πυρηνικό οπλοστάσιο που εξασφαλίζει στρατηγική ισοτιμία με τις ΗΠΑ.

Δεύτερον, στην Κίνα, παρά την εκτεταμένη χρήση ξένων κεφαλαίων και τις πολύ μεγάλες παραχωρήσεις στον καπιταλισμό, το καθεστώς διατήρησε το βαθμό ανεξαρτησίας που κληρονόμησε από την επανάσταση του 1949. Η Κίνα παραμένει μια μη καπιταλιστική χώρα με μια σχεδιασμένη οικονομία, αν και δεν κατευθύνεται με διοικητικές αλλά με μεθόδους της αγοράς και αρνείται να υποκύψει στην οικονομική παγκοσμιοποίηση, δηλαδή στην παγκόσμια δύναμη της διεθνούς οικονομίας.

Τρίτον, οι μαζικές στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύσης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή μετέτρεψαν ένα μεγάλο μέρος της σε ζώνη ερειπίων, αλλά δεν μπόρεσαν ούτε να καταστείλουν τις δυνάμεις αντίστασης στην περιοχή, ούτε να την εντάξουν κάπως ομαλά στην περιφέρεια της Δύσης.

Στο επόμενο άρθρο: Η στιγμή της κρίσης

* Το άρθρο περιλαμβάνει τα κύρια σημεία μιας ομιλίας του συγγραφέα στο Ακαδημαϊκό Οικονομικό Φόρουμ της Μόσχας τον Ιούνιο του 2023.

konstantakopoulos.gr

Γιάννης Μαγκριώτης: πόσο μακριά από την πραγματικότητα είναι τα κόμματα;

0

του Γιώννη Μαγκριώτη, πρώην Υφυπουργού

Ο Πρωθυπουργός, στην πρώτη μετεκλογική του συνέντευξη, αξιολογώντας το αποτέλεσμα των εκλογών, τόνισε με έμφαση: Οι πολίτες μας ζητάνε να λύσουμε περισσότερα προβλήματα και πιο γρήγορα.
Δεν του περνάει από το μυαλό ότι, οι πολίτες μπορεί και να ζήτησαν να αλλάξουν πολιτικές και συμπεριφορές και να μην τους δημιουργούν περισσότερα προβλήματα, από αυτά που νομίζουν ότι τους λύνουν;

Ο Πρωθυπουργός φυσικά δεν πρωτοτύπησε, αφού επιβεβαίωσε το βασικό πρόβλημα των κομμάτων στην χώρα μας: Οι εκτιμήσεις τους δεν στηρίζονται στα γεγονότα, αλλά στις επιθυμίες τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ερμηνεία των εκλογών. Όλα τα κόμματα δηλώνουν κερδισμένα, ενώ το κόμμα, που πραγματικά κέρδισε, έστω και ας μην ξέρει γιατί, και πήρε 9,5%, ζήτησε εκλογές.

Το εκλογικό αποτέλεσμα αποκάλυψε το όριο της εύθραυστης κυριαρχίας του Πρωθυπουργού. Κυριαρχίας, που στηρίζονταν στο φόβο των διαρκών κρίσεων από το 2008, μέχρι σήμερα, το πρωτοφανές χρήμα που μοιράστηκε από την κυβέρνηση, από δανεικούς και Κοινοτικούς πόρους, για να αντιμετωπιστεί η μεγάλη ύφεση της πανδημίας με τα lockdown και, φυσικά την έλλειψη μέχρι τώρα, αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης από την αντιπολίτευση.

Όμως, η βασική εκλογική του στρατηγική, να εντείνει τον φόβο των πολιτών με το σύνθημα: Εγώ ή το χάος, απέτυχε.

Το 1/3 του εκλογικού σώματος της Κυριακής, το οποίο με τον ένα ή άλλο τρόπο εφάπτεται και επικοινωνεί με την κυβέρνηση και τους δημόσιους πόρους, είναι πολύ περιορισμένο για να αποτελέσει την αφετηρία, είτε της επανάκτησης της ψήφου είτε της ανοχής της πλειοψηφίας των πολιτών.

Η αλλαγή πολιτικής, που μπορεί να βοηθήσει τον Πρωθυπουργό, επιβραδύνοντας τον ρυθμό υποχώρησης, δεν είναι επιλογή του, όπως φάνηκε και από την πρώτη μετεκλογική του συνέντευξη, ούτε και θα μπορούσε να είναι, γιατί πιστεύει την πολιτική που ασκεί, και γιατί, μια σημαντική αλλαγή θα διαρρήξει την συμμαχία του με τις ομάδες συμφερόντων που έχουν επωφεληθεί από τις νομοθετικές ρυθμίσεις που ψήφισε και φυσικά από τον τρόπο που διαχειρίστηκε τα δεκάδες δισεκατομμύρια τα τελευταία τέσσερα χρόνια, με τις ανάλογες δεσμεύσεις, για τα επόμενα τρία.

Είναι βέβαιο ότι, στο ρευστό και επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον, στα στρατηγικά προβλήματα της ασφάλειας, της βιώσιμης ανάπτυξης, της κλιματικής κρίσης, των μεταναστευτικών και προσφυγικών πιέσεων, που θα ενταθούν από τα αποτελέσματα των ευρωπαϊκών εκλογών, η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει, και τις καλύτερες των προθέσεων να έχει, να ανταποκριθεί με επάρκεια.

Συνεπώς, οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ισχυρών κοινωνικών ρευμάτων αμφισβήτησης της κυβέρνησης υπάρχουν και θα ενισχυθούν.
Τα κόμματα αριστερά της ΝΔ και κυρίως, αυτά που διεκδικούν την διακυβέρνηση της χώρας, πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να τα εκφράσουν πολιτικά.
Τα προχθεσινά εκλογικά τους αποτελέσματα έδειξαν ότι, δεν τους πίστεψαν οι πολίτες.
Δυστυχώς και η αξιολόγησή τους, δείχνει ότι δεν έλαβαν το μήνυμά τους.
Άθελά τους δίνουν ελπίδες στην ΝΔ, ότι μπορεί να παραμείνει πρωταγωνίστρια και μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν, έστω και αν δεν είναι αυτοδύναμη.

 

«Κυριάκο, δεν θα φορτωθώ την ήττα»: Η άρνηση Χατζηδάκη να πάει στο ΥΠΕΞ «φρέναρε» τον ανασχηματισμό

3

Αποκαλυπτικό παρασκήνιο: Το σχέδιο ήταν επιστροφή Γεραπετρίτη στο Μαξίμου και ο Χατζηδάκης στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Σε ένα ηχηρό «όχι» προσέκρουσε η επιδίωξη του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη να προχωρήσει άμεσα σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του, αμέσως μετά το δυσμενές για τη ΝΔ αποτέλεσμα της ευρωκάλπης.

Μάλιστα, με δεδομένο ότι η άρνηση εκδηλώθηκε στην πρώτη από τις συναντήσεις που θα είχε ο κ. Μητσοτάκης την Δευτέρα, το εγχείρημα «πάγωσε» για λίγο, προκειμένου ο πρωθυπουργός να έχει τον χρόνο να «μοντάρει» ξανά στη σκέψη του το παζλ των αλλαγών. Ειδικότερα, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του iEidiseis.gr, ο πρώτος υπουργός που πέρασε το κατώφλι του πρωθυπουργού γραφείου ήταν ο «τσάρος της οικονομίας» Κωστής Χατζηδάκης.

Στη συνάντηση τους, ο Κ. Μητσοτάκης φέρεται να πρότεινε στον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών να αποχωρήσει από το πόστο του και να πάρει τη σκυτάλη του υπουργείου Εξωτερικών, προκειμένου ο νυν υπουργός Γ. Γεραπετρίτης να επιστρέψει στο Μέγαρο Μαξίμου με την ιδιότητα του υπουργού Επικρατείας, την οποία και κατείχε κατά την πρώτη γαλάζια διακυβέρνηση. Κατά τις ίδιες πηγές, η αντίδραση του κ. Χατζηδάκη ήταν κοφτή : «Δεν θα χρεωθώ εγώ την ήττα» φέρεται ειπών ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, ο οποίος πιθανότατα διέγνωσε τον κίνδυνο να σηκώσει στις πλάτες του όλες τις ευθύνες για την φορολόγηση των ελευθέρων επαγγελματιών, η οποία υπήρξε κεντρική επιλογή της κυβέρνησης και κατά γενική εκτίμηση, συνέβαλε στο δυσμενές για τη ΝΔ εκλογικό αποτέλεσμα.

Κατόπιν τούτου, και παρά το γεγονός ότι ο ανασχηματισμός πήρε αναβολή για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, κάτι που επιβεβαίωσε την επομένη ο κ. Μητσοτάκης με τη συνέντευξή του στην τηλεόραση του Alpha. Από τον παραπάνω χειρισμό, ωστόσο, είναι σαφές ότι με τις κυοφορούμενες αλλαγές, ο πρωθυπουργός θέλει να πετύχει «μ έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια» : Να αλλάξει τη σύνθεση, ενδεχομένως και τη δομή της κυβέρνησης και ταυτοχρόνως να ανασχηματίσει και το επιτελείο του, το οποίο, μετά και την παραίτηση των κ. Γ. Μπρατάκου και Στ. Παπασταύρου, λειτουργούσε σε συνθήκες περίπου έκτακτης ανάγκης εν όψει ευρωκάλπης.

Παρ ότι η ακύρωση του ταξιδιού του στην Ιορδανία το οποίο ήταν προγραμματισμένο για την περασμένη Τρίτη έδωσε τροφή στο σενάριο ότι ο ανασχηματισμός είναι προ των πυλών, όλα δείχνουν ότι οι αλλαγές δρομολογούνται για τα μέσα της ερχόμενης εβδομάδας, αφού μεθαύριο Σάββατο θα βρεθεί στην Ελβετία προκειμένου να συμμετάσχει στο δείπνο που θα παρατεθεί στο πλαίσιο της Διεθνούς Διάσκεψης για την Ουκρανία ενώ τη Δευτέρα θα λάβει μέρος στην άτυπη Σύνοδο των ηγετών της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι χθες το βράδυ κυκλοφόρησαν έντονα σενάρια ότι ο ανασχηματισμός είναι προ των πυλών.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/250786/kyriako-den-fortotho-tin-itta-i-arnisi-xatzidaki-na-paei-sto-ypeks-frenare-ton-anasximatismo

Με… ξένα λεφτά η βοήθεια στην Ουκρανία: Δίνουν 50 δισ. οι G7 από τα «παγωμένα» ρωσικά κεφάλαια

0

Η συμφωνία για την Ουκρανία, που «αξιοποιεί» τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια, περιλαμβάνεται στην κοινή δήλωση της Συνόδου της G7.

Οι ηγέτες της G7, των ισχυρότερων χωρών του δυτικού μπλοκ, κατέληξαν σε μια συμφωνία για να χρησιμοποιήσουν τα κέρδη (τους τόκους) από τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία ως εγγυήσεις για ένα δάνειο περίπου 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την Ουκρανία.

Η εν λόγω συμφωνία περιλαμβάνεται στην κοινή δήλωση της Συνόδου και πρόκειται για μια ακόμη κίνηση κλιμάκωσης από τη Δύση στη σύγκρουση με τη Ρωσία.

Με ξένα… λεφτά

Μέχρι σήμερα η χρήση των παγωμένων ρωσικών κεφαλαίων, αν και ήταν διαρκώς θέμα συζήτησης, απορριπτόταν, καθώς πολλοί αξιωματούχοι στη Δύση εξέφραζαν φόβους πως πρόκειται για μια κίνηση, η οποία θα μπορούσε να καταπέσει ακόμη και νομικά στα διεθνή δικαστήρια και να πλήξει την αξιοπιστία της ΕΕ.

Τώρα φαίνεται πως οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Καναδά είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν στον δανεισμό της Ουκρανίας βάζωντας «χέρι» στα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια.

«Η G7 σκοπεύει να παράσχει χρηματοδότηση που θα εξυπηρετηθεί και θα αποπληρωθεί από μελλοντικές ροές έκτακτων εσόδων που προκύπτουν από την ακινητοποίηση ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων» που διατηρούνται στη Δύση, αναφέρει, σύμφωνα με το Politico, το κείμενο της Συνόδου που πραγματοποιείται στην Απουλία της Ιταλίας.

Για άμεσα αντίποινα προειδοποιεί η Ρωσία

Η αντίδραση από τη Μόσχα, όπως αναμενόταν, ήταν άμεση και συνόδευτηκε από τις προειδοποιήσεις για αντίπποινα. «Το να κατευθύνονται κεφάλαια που έχουν πράγματι κλαπεί από τη Ρωσία στις στρατιωτικές περιπέτειες του καθεστώτος του Κιέβου και των προστατών του είναι εγκληματικό, κυνικό…», δήλωσε η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα και πρόσθεσε:

«Αυτό αποτελεί ένα ακόμη πλήγμα στο διεθνές δίκαιο και, φυσικά, θα ακολουθήσουν σίγουρα αντίποινα» από τη Μόσχα.

Συνεχίζοντας τόνισε: «Ένα τέτοιο βήμα δεν θα οδηγήσει τη Δύση σε κάτι καλό. Οι παράνομες πρωτοβουλίες που σχετίζονται με την άντληση χρημάτων στο καθεστώς του Κιέβου σε βάρος κάποιου άλλου είναι γεμάτες με μια τελική ανισορροπία στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και καταστροφικές κρίσεις».

«Το κύριο βάρος αυτών των συστημικών κινδύνων θα επωμιστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, υπάρχει αρκετή ευρωπαϊκή περιουσία και κεφάλαια στη Ρωσία και τα αναπόφευκτα αντίποινα για τις Βρυξέλλες θα είναι εξαιρετικά επώδυνα», ανέφερε και κατέληξε: «Ένα τέτοιο σενάριο είναι επωφελές για τις αμερικανικές αρχές, οι οποίες, μιλώντας για συμμαχία, προσπαθούν να αποδυναμώσουν οικονομικά την Ευρωπαϊκή Ένωση»

Ο γρίφος των τεχνικών λεπτομερειών

Όπως αναφέρει πηγή που γνωρίζει τις συζητήσεις, οι δυτικές χώρες θα πρέπει στη συνέχεια να συμφωνήσουν τις τεχνικές λεπτομέρειες του σχεδίου, αφήνοντας μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο οι συνομιλίες να διαρκέσουν ακόμη και μήνες.

«Οι ακριβείς λεπτομέρειες για το πώς θα δομηθεί το δάνειο θα καθοριστούν από τους υπουργούς Οικονομικών μέχρι το τέλος του έτους», είπε αξιωματούχος χώρας της G7 με γνώση των διαδικασιών. Σε κάθε περίπτωση, η κοινή δήλωση ορίζει το «τέλος του έτους» ως προθεσμία για την οριστικοποίηση μιας συμφωνίας.

Η απόφαση έρχεται μετά από πιέσεις προς τους Ευρωπαίους για αναζήτηση επιπλέον κεφαλαίων για παροχή βοήθειας στο Κίεβο, καθώς εκφράζονται φόβοι πως σε μια πιθανή εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο, η ροή χρηματοδότησης των ΗΠΑ προς την Ουκρανία θα περιοριστεί – ενδεχομένως και να τερματιστεί.

Βάσει της συμφωνίας, κάθε χώρα θα προσφέρει το δικό της δάνειο στην Ουκρανία και αυτά θα διοχετευτούν μέσω σην Ουκρανία μέσω ενός ταμείου έκτακτων εσόδων.

Τα δύο «αγκάθια»

Δύο βασικά ζητήματα σχετικά με τη δανειοδότηση της Ουκρανίας που αποτελούσαν «αγκάθια» μεταξύ των ΗΠΑ και των κρατών της ΕΕ είναι το ποιος εγγυάται ότι το δάνειο θα αποπληρωθεί εάν κάτι πάει στραβά στο σχέδιο, αλλά και το ποιος θα έχει τον έλεγχο – την εποπτεία – για τον τρόπο με τον οποίο θα δαπανηθούν τα κεφάλαια.

Το διακύβευμα είναι υψηλό για την Ευρώπη, καθώς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματά της κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας και ως εκ τούτου είναι περισσότερο εκτεθειμένα σε κινδύνους.

Υπάρχουν επίσης φόβοι ότι η Ουγγαρία – που διατηρεί σχέσεις με τη Ρωσία – θα μπορούσε να ασκήσει ακόμη και βέτο στην παράταση των κυρώσεων της ΕΕ κατά του Κρεμλίνου. Καθώς τα μέτρα αυτά – νομικά – πρέπει να ανανεώνονται κάθε έξι μήνες, υπάρχει το ενδεχόμενο, σημειώνουν αναλυτές, εάν δεν εγκριθούν εγκαίρως, τελικά τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας να ξεπαγώσουν.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/250899/me-ksena-lefta-i-voitheia-stin-oukrania-dinoun-50-dis-oi-g7-apo-ta-pagomena-rosika-kefalaia

Ο Σαρλ Μισέλ προτείνει τον Μητσοτάκη για τη θέση της Φον ντερ Λάιεν στην Κομισιόν

0

Το Politico γράφει ότι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου πέταξε την ιδέα στους αρχηγούς να είναι ο Κ. Μητσοτάκης επικεφαλής στην Κομισιόν.

«Το νέο σχέδιο του Σαρλ Μισέλ για να καταστρέψει την Φον ντερ Λάιεν: Δώστε στον Έλληνα πρωθυπουργό τη θέση της», αναφέρει σε δημοσίευμά του το Politico.

«Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου πέταξε την ιδέα στους αρχηγούς της ΕΕ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορούσε να πάρει τη θέση της», κάτι που σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η εφημερίδα, επιβεβαιώνουν πέντε αξιωματούχοι που θέλουν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.

Πάντως, οι ίδιοι άνθρωποι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, τονίζουν ότι πρόκειται για άλλη μία «απέλπιδα προσπάθεια» του Μισέλ να «ρίξει» την Φον ντερ Λάιεν.

Ο Σαρλ Μισέλ είναι στην παρούσα φάση υπεύθυνος για την επίτευξη μιας πολιτικής συμφωνίας μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών, η οποία θα ανοίξει τον δρόμο για τον διορισμό των νέων επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο Μισέλ θέλει να «γκρεμίσει» την Φον ντερ Λάιεν και προωθεί τη λύση Μητσοτάκη

Μετά τις Ευρωεκλογές 2024 υπήρξε συναίνεση μεταξύ των 27 αρχηγών-κρατών και κυβερνήσεων στο να εξασφαλίσει η Φον ντερ Λάιεν μια δεύτερη θητεία στην Κομισιόν. Παράλληλα, από τις Βρυξέλλες προκύπτει ότι συμφωνήθηκε πως ο πρώην πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, Αντόνιο Κόστα, θα αναλάβει χρέη νέου προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Ωστόσο, σύμφωνα πάντα με το Politico, ο Μισέλ φέρεται να επιμένει να παρουσιάζει εναλλακτικές επιλογές στην υποψηφιότητα της Γερμανίδας πρώην υπουργού Άμυνας στην κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ, στο πλαίσιο των προπαρασκευαστικών συνομιλιών που έχει με ηγέτες της ΕΕ.

«Ο Μισέλ έχει ένα κουτί με μπανανόφλουδες για την Φον ντερ Λάιεν», φέρεται να δήλωσε στην εφημερίδα ένας από τους αξιωματούχος της ΕΕ. Μάλιστα, όπως σημειώνει το δημοσίευμα, ο ίδιος άνθρωπος είπε πως «στην καλύτερη περίπτωση αυτό δημιουργεί απλώς ενόχληση και στη χειρότερη είναι αποσταθεροποιητικό».

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ο Βέλγος πολιτικός φέρεται να έχει παρουσιάσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως ενδεχόμενο διάδοχο της Ούρσουλα φον ντερ Λάειν στην Κομισιόν και την πρωθυπουργό της Δανίας, Μέτε Φρέντερικσεν, ως πιθανή εναλλακτική επιλογή στην υποψηφιότητα Κόστα για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Διάψευση από Μισέλ και Μητσοτάκη

Η πλευρά του Σαρλ Μισέλ έσπευσε να διαψεύσει, διά της εκπροσώπου του, όσα αναφέρει το Politico. Μάλιστα, γίνεται λόγος για «fake news» και ότι κατά τις επαφές που είχε με τις ευρωπαϊκές ηγεσίες ο Βέλγος πρώην πρωθυπουργος δεν ανέφερε συγκεκριμένα ονόματα αξιωματούχων.

Από την πλευρά του, όπως αναφέρεται, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει και εκείνος δηλώσει ξεκάθαρα, κατ’ επανάληψη, ότι δεν ενδιαφέρεται να αναλάβει οποιαδήποτε θέση στις Βρυξέλλες.

Μιλώντας στο Politico, η ειδική σύμβουλος διεθνούς πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας του Έλληνα πρωθυπουργού, Αριστοτελία Πελώνη, ξεκαθάρισε ότι ο κ. Μητσοτάκης στηρίζει 100% την υποψηφιότητα της Φον ντερ Λάιεν για μια νέα θητεία στο τιμόνι της Κομισιόν.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/250925/o-sarl-misel-proteinei-ton-mitsotaki-gia-ti-thesi-tis-fon-der-laien-stin-komision