Αρχική Blog Σελίδα 1204

Βρετανία-βουλευτικές εκλογές: Ιστορικό θρίαμβο των Εργατικών δείχνει το exit poll

0

Έκλεισαν οι κάλπες για τους Βρετανούς που προσήλθαν να ψηφίσουν στις βουλευτικές εκλογές, μια ψηφοφορία που προαναγγέλλεται ιστορική, με την επιστροφή των κεντροαριστερών Εργατικών στη Ντάουνινγκ Στριτ έπειτα από 14 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τους Συντηρητικούς και μια καταστροφική ήττα γι΄αυτούς.

Το exit poll του BBC αναφέρει 410 έδρες (από τις συνολικά 650 έδρες του κοινοβουλίου) για το Εργατικό Κόμμα, 131 για το Συντηρητικό κόμμα, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες 61 έδρες, το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ 13 έδρες, το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας (SNP) 10 έδρες και οι Πράσινοι 2 έδρες.

Οι εκτιμήσεις ανακοινώθηκαν μόλις έκλεισαν οι κάλπες στις 22:00 τοπική ώρα (24.00 ώρα Ελλάδας). Ωστόσο θα χρειαστεί αναμονή αρκετών ωρών για τα αποτελέσματα, που θα ανακοινώνονται ανά εκλογική περιφέρεια μέχρι νωρίς το πρωί.

Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν συντριπτική νίκη των Εργατικών με επικεφαλής τον Κιρ Στάρμερ, ίσως ακόμη μεγαλύτερη από αυτή του Τόνι Μπλερ το 1997. Οι εκλογές αυτές, ωστόσο, δεν προκάλεσαν μεγάλο ενθουσιασμό, και δεν θύμιζαν καθόλου την ευφορία που είχε σηματοδοτήσει την αρχή της θητείας του Μπλερ.

Έπειτα από πέντε συντηρητικούς πρωθυπουργούς, το Brexit, τη λιτότητα, την κρίση της αγοραστικής δύναμης και την επιδείνωση του δημόσιου συστήματος υγείας, οι Βρετανοί ήθελαν να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους στις κάλπες και να γυρίσουν τη σελίδα των συντηρητικών. Οι Τόρις είχαν μόνο μία φιλοδοξία τις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής εκστρατείας: να περιορίσουν το εύρος της ήττας.

Λίγο πριν από τη δημοσιοποίηση του exit poll, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Ρίσι Σούνακ ευχαρίστησε τους υποψηφίους των Συντηρητικών, εθελοντές και ψηφοφόρους. «Σας ευχαριστώ για την σκληρή δουλειά σας, σας ευχαριστώ για την υποστήριξή σας, και σας ευχαριστώ για την ψήφο σας», έγραψε σε ανάρτησή του στο X (πρώην Twitter).

Ο 61χρονος Κιρ Στάρμερ, ο οποίος αναμένεται να λάβει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον βασιλιά Κάρολο Γ’ την Παρασκευή, ευχαρίστησε όσους τον ψήφισαν και «εμπιστεύτηκαν ένα αλλαγμένο Εργατικό Κόμμα».

Πρώην κατάσκοπος της CIA αποκαλύπτει πώς στα ραντεβού της και στις σχέσεις της κρατούσε κρυφό το πού εργάζεται

0

Η Μπρίτανι Μπάτλερ Τζένιγκς εργαζόταν για τη CIA /Φωτογραφία: Instagram
03/07/2024  13:20
Μία πρώην πράκτορας της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) αποκάλυψε πώς ήταν να βγαίνει ραντεβού ενώ εργαζόταν.

Η Μπρίτανι Μπάτλερ Τζένιγκς, 40 ετών, ήταν στη CIA για εννέα χρόνια, και έτσι έχει πάρα πολλές ιστορίες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μάλιστα γνώρισε τον σύζυγό της, με τον οποίο έχει τώρα τρία παιδιά.

Η ίδια στον λογαριασμό της στο ΤikTok, όπου έχει σχεδόν 100.000 ακόλουθους, περιέγραψε πώς ήταν να εργάζεται για την υπηρεσία πληροφοριών και διηγήθηκε ιστορίες για πρώην της ενώ ήταν πράκτορας. «Είχα δύο σοβαρές σχέσεις όταν δούλευα για τη CIA», είπε σε ένα από τα βίντεό της. «Ο ένας ήταν στην πραγματικότητα Μεξικανοαμερικανός. Πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν φοιτητής της Νομικής του Χάρβαρντ», συνέχισε και εξήγησε ότι έπρεπε να αναφέρει τη σχέση της σε ανώτερα στελέχη από νωρίς, επειδή ήταν αλλοδαπός υπήκοος. Έπρεπε να αποκαλύψει δεδομένα όπως το πλήρες όνομά του, την ημερομηνία γέννησής του και πληροφορίες από τη ζωή του, κρατώντας ταυτόχρονα κρυφή την εργασία της. Η υπηρεσία, που εδρεύει στο Λάνγκλεϊ της Βιρτζίνια, προχώρησε σε έλεγχο ιστορικού, προτού αποφασίσει ότι δεν αποτελούσε απειλή για την ασφάλεια. «Παραδόξως, δεν ήταν άβολο ή δύσκολο να πάρεις αυτές τις πληροφορίες. Οι άνθρωποι έτειναν να με εμπιστεύονται και ήταν περισσότερο για τη διασφάλιση της διαφάνειας και της ασφάλειας», είπε η Τζένιγκς.

Σε άλλο σημείο η Τζένιγκς αναφέρθηκε στο εάν και πώς μιλούσε στους συντρόφους της για την εργασία της. «Δεν είπα [στον πρώτο μου φίλο] ότι δούλευα στη CIA συγκεκριμένα – είπα απλώς ότι έκανα κυβερνητική δουλειά. Είναι πολύ φυσιολογικό να λες ότι κάνεις αυτό στην Ουάσιγκτον. Κανείς δεν πρόκειται να σε φωνάξει και να πει, “Λοιπόν, τι ακριβώς κάνεις για την κυβέρνηση; Τουλάχιστον συνήθως όχι», είπε.

Πώς ο σύζυγός της αποκάλυψε ότι εργάζεται για τη CIA
Αναφερόμενη στη σχέση με τον σύζυγό της είπε: «Όταν γνώρισα τον σύζυγό μου όταν εργαζόμουν στη CIA, είχαμε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, επειδή ένας από τους πολύ καλούς του φίλους δούλευε πραγματικά στο ίδιο το τμήμα μου. Τηλεφώνησε στον αριθμό του τηλεφώνου μου στη δουλειά και ο φίλος το σήκωσε. Ήταν πραγματικά αστείο, γιατί ο φίλος του ήταν σαν να χρησιμοποιούσε το γραφείο μου για ένα λεπτό κατά τη διάρκεια μιας πρωινής συνάντησης». Όπως υποστήριξε το γεγονός αυτό την ανάγκασε από νωρίς στη σχέση τους να του αποκαλύψει την εργασία της, σύντομα όμως ο δεσμός τους έγινε σοβαρός και μέσα σε λίγα χρόνια θα παντρεύονταν.

Πριν από αυτό, ο τότε φίλος της και πλέον σύζυγό της την επισκέφτηκε στα φημισμένα κεντρικά γραφεία της CIA στη Βιρτζίνια, γιατί «ήθελε να δει πού δούλευα».

Σε συνέντευξή της στο Newsweek, η 40χρονη περιέγραψε πώς «Στα πρώτα στάδια [των σχέσεών της], γενικά κρατούσα την περιγραφή της δουλειάς μου ασαφή, αναφέροντας ότι ήμουν κυβερνητικός σύμβουλος. Οι λεπτομέρειες γίνονταν πιο συγκεκριμένες μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο». «Η αλήθεια για τη συμμετοχή μου στη CIA ήταν κάτι που μοιράστηκα μόνο όταν ήταν αναπόφευκτο. Στο μεγαλύτερο μέρος, μόνο ο σύζυγός μου γνώριζε αυτές τις πληροφορίες όταν η σχέση μας έφτασε σε σημαντικό επίπεδο εμπιστοσύνης και δέσμευσης», κατέληξε.

Από την πλευρά του πάντως ο σύζυγός της αποκάλυψε σε ένα βίντεο στο TikTok ότι κατάφερε να την πλησιάσει μόνο όταν έδωσε τον αριθμό της κοινωνικής του ασφάλισης.

Εκτός από την έντονη παρουσία της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Τζένινγκς έχει επίσης γράψει ένα βιβλίο με τίτλο The Syndicate Spy, το οποίο προσφέρει επίσης ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την εποχή της στη CIA.
Σε αυτό δεν αναφέρεται μόνο στην πολύπλοκη προσωπική ζωή των πρακτόρων, αλλά και σε ελάχιστα γνωστές περιοχές στη βάση της CIA, όπως το μυστηριώδες «θησαυροφυλάκιο» όπου φυλάσσονται διαβαθμισμένες πληροφορίες.

iefimerida.gr

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: ΤΑ «ΛΑΙΚΙΣΤΙΚΑ»/ «ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ» ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΕ

1

 

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                  07/2024

===================================================

Η σαρωτική αύξηση της ισχύος των  αποκαλούμενων, από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, «ακροδεξιά», «εθνικιστικά»  «λαϊκίστικα», «επικίνδυνα για τη δημοκρατία», «φασιστικά»  ή και «μη προοδευτικά», αποτελεί τη  μεγάλη ανατροπή των ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου. Να σημειωθεί ότι οι χαρακτηρισμοί αυτοί αποδόθηκαν αυθαίρετα και χωρίς να ερωτηθούν, στα  νέα αυτά πολιτικά κόμματα, από τα παραδοσιακά.  Και είναι σαφές ότι   αποσκοπούν στο στιγματισμό, στον υποβιβασμό και στη γελοιοποίησή τους. Εξυπακούεται,  ότι αυτοί οι χαρακτηρισμοί  δεν γίνονται αποδεκτοί από τα νέα αυτά πολιτικά κόμματα και αναφέρω ενδεικτικά,  πως η ίδια η Μαρίν Λεπέν, που πιθανόν να είναι η  πρόεδρος της Γαλλίας, στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, διευκρινίζει για το κόμμα της τις ιδιότητές του: είναι «οικονομικά δεξιό, κοινωνικά αριστερό και εθνικά γαλλικό». Να υπενθυμίσω, ακόμη, ότι ο  σημαντικός ρόλος, που αναμφισβήτητα πια  αναγνωρίζεται στην  πρωθυπουργό της Ιταλίας και ήδη ευρωβουλευτή Τζόρτζια Μελόνι, στους κόλπους της  ΕΕ, διαδέχεται ωστόσο παλαιότερους χαρακτηρισμούς του ιερατείου της γι’ αυτήν, όπως ανάμεσα και σε άλλους ότι  «θα είναι η καταστροφή για την Ευρώπη» και ότι είναι «φασίστρια». Ήδη, ωστόσο, η κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν εκλιπαρούσε την υποστήριξή της για τη δεύτερη θητεία της ως πρόεδρος της Κομισιόν. Περιττό να υπενθυμίσω ότι ο πανικός αυτός, εναντίον των νέων, μη συστημικών κομμάτων, έχει καταλάβει και την Ελλάδα, έτσι που κόμματα, που απειλούν τα παραδοσιακά να αποκαλούνται, αδιακρίτως, ακροδεξιά, ενώ (εκτός ελαχιστότατων εξαιρέσεων) ουδεμία σχέση έχουν με αυτά.

Αλλά, πως προέκυψαν και τι επαγγέλλονται αυτά τα νέα μη συστημικά πολιτικά κόμματα, και  τι  κινδύνους περικλείουν  για την ΕΕ και το ευρώ.

Α. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΗ  ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Οι κίνδυνοι, από την άνοδο της ισχύος αυτών των νέων πολιτικών κομμάτων,  για την  επιβίωση της ΕΕ,  περιορίζονται  προς το παρόν από το γεγονός ότι εμφανίζουν σημαντικές  διαφοροποιήσεις αναμεταξύ τους, που καθιστούν δύσκολη τη συνεννόησή τους.  Ωστόσο, σε πείσμα των διαφορών τους, είναι διακριτές  και ορισμένες  κοινές  τάσεις τους, που κρίνονται  σημαντικές,  γιατί θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να αποτελέσουν τη βάση κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής. Να υπογραμμίσω στο σημείο αυτό ότι στην περίπτωση, που  επικρατήσει  στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν, αναμένονται τεκτονικές μεταβολές σε ολόκληρη την Ευρώπη και προσχώρηση πολλών πολιτικών σχηματισμών στις απόψεις της. Αλλά, και πέρα από τα γεωγραφικά όρια της Ευρώπης, η πιθανή εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ, στις ΗΠΑ, προβλέπεται ότι θα επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την  εν γένει πολιτική της ΕΕ.

*Οι κοινές βάσεις δημιουργίας των μη συστημικών πολιτικών κομμάτων

Μετά την οικονομική κρίση του 2008 εμφανίστηκαν στον πολιτικό  περίγυρο της Ευρώπης και όχι μόνο,  νέα πολιτικά σχήματα. Επρόκειτο για την   αντίδραση εναντίον της παγκοσμιοποίησης  και  των ανισοτήτων κατανομής, που  ευνόησαν  την ελίτ και αποδεκάτισαν   τη μεσαία τάξη. Τα λαϊκίστικα αυτά κόμματα είναι και δεξιάς και αριστερής κατεύθυνσης, παρότι η κλασική αυτή διάκριση έχει ατονήσει. Οπωσδήποτε, η βασική διαφορά μεταξύ τους  αναφέρεται   στο χώρο της  μεταναστευτικής πολιτικής. Στην πορεία φαίνεται να έχουν επικρατήσει τα κόμματα δεξιάς κατεύθυνσης, πιθανότατα επειδή τα αριστερού προσανατολισμού, αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά  κατά την περίοδο  της παγκοσμιοποίησης. Η κυρίαρχη   θέση όλων σχεδόν  αυτών των μη συστημικών  κομμάτων είναι  η αντίθεσή τους στην  ελίτ  και  η στάση τους υπέρ  του λαού (παρότι, όπως είναι γνωστό, ο ακριβής προσδιορισμός  και των δύο προσκρούει σε δυσκολίες). Και πιο συγκεκριμένα,  τα  νέα αυτά πολιτικά κόμματα υπόσχονται μια δικαιότερη κατανομή του πλούτου και αναλαμβάνουν την υποχρέωση  να υλοποιήσουν όλα όσα δεν έφεραν σε πέρας  τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, που ήταν στην εξουσία, κατά την περίοδο της παγκοσμιοποίησης. Για την υλοποίηση των σχεδίων τους, και ειδικότερα για την επίτευξη δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος,  απευθύνονται στην κρατική παρέμβαση,    εναντιώνονται στην   ακραίας μορφής    λιτότητα και  στον υπέρ φιλελευθερισμό και δηλώνουν  υπέρ του κράτους-έθνους και των βασικών αξιών της ζωής. Αναφορικά με τους τρόπους αντιμετώπισης  της λαθρομετανάστευσης, που αποτέλεσε  την κεντρική διαφορά μεταξύ δεξιάς  και αριστερής κατεύθυνσης αυτών των  μη συστημικών κομμάτων, να υπογραμμίσω την πρόσφατη σύγκλιση απόψεών τους, συγκεκριμένα στη Γαλλία.

*Η αντίδραση της ΕΕ εναντίον τους

Έντρομη η ΕΕ, και  μη διαθέτοντας,  αποτελεσματικά  μέτρα αντιμετώπισης  αυτής της πολιτικής λαίλαπας, εναντίον της,   κατέφυγε στην ευρεία όσο και αδόκιμη  χρήση των   παραπάνω  χαρακτηρισμών, κατά των μη συστημικών πολιτικών κομμάτων. Ταυτόχρονα και κατά περίπτωση, η  επίθεση εναντίον  τους, από την ΕΕ,  περιλαμβάνει και  την επιβολή κυρώσεων (βλ. Ουγγαρία και παλαιότερα και Πολωνία). Οι κατηγορίες  αυτές,  παρότι δεν προσδιορίζονται επακριβώς, περιστρέφονται,  ωστόσο, με κεκαλυμμένες μεθοδεύσεις,, γύρω  από  τη θρησκεία, τον πατριωτισμό, την οικογένεια, το κράτος-έθνος, τη δημοκρατία και συνοπτικά εναντίον του συνόλου των παραδοσιακών ευρωπαϊκών αξιών. Συνοψίζοντας, αλλά χωρίς και να είναι δυνατή η  συγκεκριμενοποίηση των σχετικών συμπερασμάτων, και πολύ λιγότερο η διαδικασία απόδειξής τους, εκλαμβάνεται περίπου ως  ευνόητο ότι τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα ανήκουν στην κατηγορία των προοδευτικών, ενώ τα μη συστημικά κατατάσσονται συλλήβδην σε αυτήν της  συντήρησης και της καθυστέρησης.  Με τη συσκότιση αυτή, γύρω από τις νέες  επιλογές της ΕΕ, οι βασικές αξίες ζωής αντιμετωπίζονται, με   κεκαλυμμένη,  αλλά  σαφώς εχθρική αντιμετώπιση από αυτήν. Και πιο συγκεκριμένα, ο πατριωτισμός αποκτά χροιά  συντηρητισμού,  επειδή   αντιτίθεται   στην  παγκοσμιοποίηση. Το ίδιο και η επάνοδος του κράτους-έθνους, που αμαυρώνεται και απορρίπτεται, σε πείσμα  των  πολλαπλών  δεινών, που υπέστη η μεσαία τάξη, στο μακροχρόνιο διάστημα της παγκοσμιοποίησης. Γύρω από τη θρησκεία, που αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο διαχωρισμού ανάμεσα στους πληθυσμούς της Ευρώπης και στις ορδές των μεταναστών, αποθαρρύνεται   ο προβληματισμός και η εμβάθυνση συζήτησης, από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα,  σε αντίθεση με τη θέση των  νέων  πολιτικών κομμάτων, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, σχετικά με τις εξελίξεις.   Επιπλέον, ο προβληματισμός, των μη συστημικών πολιτικών κομμάτων, σχετικά  με την αλλοίωση του ευρωπαϊκού πληθυσμού, που οι εξελίξεις επαληθεύουν το όραμα του Γκούντενχωφ  Καλέργη,  εκλαμβάνεται, συλλήβδην,  από τα παραδοσιακά κόμματα, ως ρατσισμός.  Αναφορικά,  με τη φιλελεύθερη δημοκρατία, την οποίαν επικαλείται με υπερηφάνεια η ΕΕ, ως αποκλειστικά δικό της θησαυρό, είναι ωστόσο απαραίτητο  να υπενθυμίσω ότι, με την προϊούσα παρακμή της Δύσης, μόνο το 13% του γήινου πληθυσμού την απολαμβάνει ακόμη, ενώ το υπόλοιπο 87% βιώνει κάτω από συνθήκες ανελεύθερης η υβριδικής δημοκρατίας και αυταρχισμού.

*Η υποχώρηση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων

Η  σταδιακή εκδίωξη των παραδοσιακών κομμάτων, από τα μη συστημικά, αποτελεί την πραγματικότητα  στην Ευρώπη. Εκτός από την  Ιταλία, που έχει ήδη κυβέρνηση μη συστημική, οι ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, αποκαλύπτουν την ύπαρξη σοβαρών προετοιμασιών ανατροπής των συστημικών   κυβερνήσεων στην Ισπανία, στην Αυστρία, στην Ολλανδία, στη Σουηδία, στη Φινλανδία, αλλά και στη Γερμανία.  Και στο μεταξύ,  οι «λαϊκίστικοι συνασπισμοί»   επηρεάζουν σημαντικά    τις  πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις, στο σύνολο της Ευρώπης. Στο σημείο αυτό θεωρώ απαραίτητο να επισημάνω ότι  τα νέα αυτά λαϊκίστικα και μη συστημικά πολιτικά κόμματα, εκτός ελαχιστότατων περιπτώσεων, ουδεμία σχέση έχουν με το περιεχόμενο της ακροδεξιάς. Τους αποδίδεται, ωστόσο, καταχρηστικά ο όρος, από την πανικόβλητη ΕΕ, η οποία αντιδρά με αυτό τον τρόπο, στον ορατό πια κίνδυνο μιας γενικευμένης υποκατάστασης των παραδοσιακών κυβερνητικών της σχημάτων από αυτά. Αντιθέτως, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτών των νέων πολιτικών σχηματισμών, που είναι η θέση τους εναντίον της  ελίτ και υπέρ του λαού, τους προσδίδει και  στοιχεία αριστερής κατεύθυνσης.   Ωστόσο, η περίπτωση της  επίθεσης εναντίον των νέων αυτών πολιτικών κομμάτων, αποδεικνύει για πολλοστή φορά πόσο εύκολη είναι η  επικράτηση του άσπρου σε μαύρο, ως αποτέλεσμα μιας καλοστημένης και συνεχούς προπαγάνδας.

Β. ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ

Είναι γεγονός ότι τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα της Ευρώπης (και όχι μόνο) αντιμετωπίζουν σοβαρή  απειλή εξαφάνισής τους, από τα αποκαλούμενα «ακροδεξιά» ή «λαϊκίστικα». Ωστόσο, η απειλή αυτή είναι προς το παρόν αντιμετωπίσιμη, από τα παραδοσιακά κόμματα, χάρη στην έντονη διαφοροποίηση των στόχων, που επιδιώκονται από τα μη παραδοσιακά και που, προς το παρόν, καθιστούν  αδύνατη την αναμεταξύ τους συμφωνία, για την εφαρμογή  κοινής πολιτικής.   Ωστόσο,  θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι η ανερχόμενη ισχύς αυτών των μη συστημικών κομμάτων,  θα ασκήσει πολύπλευρες πιέσεις στην ΕΕ και θα την υποχρεώσει να μεταβάλλει ορισμένους άξονες της  πολιτικής της. Μια τέτοια εξέλιξη θεωρείται σημαντική, δεδομένης της απογοητευτικής πορείας, που ακολουθεί  η ΕΕ, στο σύνολο της πολιτικής της , και που ο πόλεμος της Ουκρανίας την καθιστά ολοένα και πιο εμφανή.  Καταρχήν, και όπως είναι δυστυχώς γνωστό, η ΕΕ δεν τήρησε απολύτως καμία από τις αρχικές της υποσχέσεις προς τους λαούς της Ευρώπης  (ταχεία ανάπτυξη για όλους, δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, νομισματική σταθερότητα και ειρήνη). Τη βαθιά του απογοήτευση για την πορεία της εξέφρασε ο ιδρυτής/οραματιστής της Jacques Delors, με την ακόλουθη δήλωση:  «από Ευρώπη των λαών κατέληξε σε Ευρώπη των βιομηχάνων». Αλλά, και επιπλέον, όπως φάνηκε  στον πόλεμο στην Ουκρανία με οδυνηρό τρόπο, η ΕΕ δεν σεβάστηκε ούτε και τον  κυρίαρχο λόγο δημιουργίας της, που ήταν η απόκτηση δικής της φωνής (απέναντι  στη μονοκρατορία των  ΗΠΑ) και δικών της πολιτικών επιλογών στο διεθνή στίβο.

Οι κακές  αυτές επιλογές της ΕΕ, σε πολλά επίπεδα κατέληξαν,  στο διάστημα της τελευταίας δεκαετίας σε ισχνή ανάπτυξη της τάξης του  4%  σε αντίθεση με την Αμερική, που αναπτύχθηκε με διπλάσιο ρυθμό και ίσο με 8% στο ίδιο αυτό διάστημα. Επιπλέον, η ΕΕ. με τις ανεπιτυχείς επιλογές της,  διεύρυνε σε επικίνδυνο πια βαθμό το αναπτυξιακό χάσμα, ανάμεσα στον ευρωπαϊκό Βορρά και Νότο και επιτάχυνε την αποβιομηχάνιση στην Ευρώπη, με την Γερμανία να καταρρέει οικονομικά.  Εξάλλου, εμείς οι Έλληνες, θα ήταν   ασυγχώρητο να λησμονήσουμε  τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις που υιοθέτησε η ΕΕ από κοινού με το ΔΝΤ, για την αντιμετώπιση του χρέους μας,  προκειμένου να διασώσει τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, και αδιαφορώντας για την καταστροφή μας. Οι σχετικές επιλογές της, ορισμένες εγκληματικού περιεχομένου, όπως αυτές  περιελήφθησαν στα Μνημόνια,   εξαθλίωσαν  την Ελλάδα για πολλές και πολλές γενιές.  Αναφορικά με το σύνολο της Ευρώπης, πρόσφατες έρευνες αποκαλύπτουν ότι το 42% των πολιτών θεωρεί ότι είναι προτιμότερο να είναι εντός παρά εκτός της ΕΕ. Αλλά, ταυτόχρονα δηλώνουν ότι θα προτιμούσαν μια «διαφορετική Ευρώπη».

*Συμπέρασμα

Ως γενική διαπίστωση, ικανή να προσδιορίσει μελλοντικές εξελίξεις, είναι η παραδοχή ότι, εκτός εξαιρέσεων, τα νέα αυτά κόμματα δεν διάκεινται φιλικά, ή και μερικά είναι σαφώς εχθρικά, απέναντί στην ΕΕ και  στο ευρώ. Ειδικότερα για τις δύο αρχηγούς μη συστημικών/ευρωπαϊκών κομμάτων, την Μαρίν Λεπέν και την Τζόρτζια Μελόνι, που είναι και πρωθυπουργός,  παρότι έχουν απαρνηθεί προηγούμενες σχετικές τους θέσεις, εναντίον της ΕΕ και του ευρώ,  εικάζεται ότι δεν τις μετέβαλαν και ότι θα επανέλθουν στις αρχικές τους προτιμήσεις, όταν κρίνουν τις συνθήκες ευνοϊκές. Ως σημαντικό  σημείο σύγκλισης, επιπλέον, ανάμεσα στα περισσότερα λαϊκίστικα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, θα αναφέρω την κόπωσή τους, εξαιτίας του πολέμου στην  Ουκρανία, που δεν τελειώνει, που είναι εξαιρετικά δαπανηρός και εξαιρετικά επικίνδυνος για την πρόκληση του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου. Γενικά,  οι Ευρωπαίοι μπορεί να  δηλώνουν ενάντιοι στις επεκτατικές τάσεις του Πούτιν. Ταυτόχρονα, όμως, ανησυχούν για τον θανάσιμο κίνδυνο που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, εξαιτίας της  επέλασης ισλαμιστών στα εδάφη της. Οι ορδές αυτές επιβεβαιώνουν την πρόβλεψη του Σάμουελ Χάντιγκτον, περί σύγκρουσης πολιτισμών, καθώς και τις αναλύσεις του Γκούντενχωφ  Καλέργη, περί εξαφάνισης του ευρωπαϊκού πληθυσμού.  Και με όλα αυτά  φαίνεται να συμφωνούν τα δεξιόστροφα και αριστερόστροφα  λαϊκίστικα κόμματα στην Ευρώπη, ότι δηλαδή η πολιτική της ΕΕ είναι επικίνδυνη και ακατανόητη.  Επιπλέον, τα περί ων κόμματα δεν φαίνεται να συμφωνούν με την ειλημμένη απόφαση του στρατηγείου της ΕΕ, περί στρατιωτικοποίησης της ΕΕ, που θα απαιτήσει  πάνω από το 3% του ΑΕΠ της, αδιαφορώντας έτσι για το πόσο  έχει επιδεινωθεί η ποιότητα ζωής μεγάλων κοινωνικοοικονομικών κατηγοριών, στο εσωτερικό της. Τα κόμματα αυτά, επιπλέον, δεν συμφωνούν με την, χωρίς ημερομηνία λήξης, πολιτική λιτότητας της ΕΕ, που ωστόσο είναι απαραίτητη για την εξασφάλιση σχετικής σταθερότητας του ευρώ, καθώς πρόκειται για ατελές νόμισμα, το οποίο αδυνατεί  να επιβιώσει χωρίς αυτήν. Όμως, ακριβώς, το Σύμφωνο Σταθερότητας, που αποτελεί το δεκανίκι του ευρώ,  είναι αυτό που  καταδικάζει την οικονομία της ΕΕ σε συνθήκες περίπου στασιμότητας. Πρόσθετα  παράπονα, που προβάλλουν τα ευρωπαϊκά λαϊκιστικά κόμματα, αφορούν στην ανεξέλεγκτη πια γραφειοκρατία, που έχει συγκεντρωθεί στους κόλπους της ΕΕ και που δεν είναι διόλου ξεκάθαρη η προσφορά της, παρότι  εξελίσσεται ολοένα και σε πιο δαπανηρή. Συγκεκριμένα,   τα τεράστια έξοδα με τα οποία συνδέεται ο/η κάθε ευρωβουλευτής ουδόλως φαίνεται να δικαιολογούνται από την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν.

Ως γενικό συμπέρασμα αξίζει να συγκρατήσουμε το ότι τα λαϊκίστικα κόμματα στην Ευρώπη διατηρούν και σέβονται τις αξίες που, επί αιώνες, ανήκαν στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα της Ευρώπης,  αλλά τις οποίες ήδη  καταπολεμά και προσπαθεί να εξαφανίσει η Ευρώπη. Να μιλήσουμε για πρόοδο ή για παρακμή;

newsbreak

Ο Ν.Τουσκ σταματά την διεκδίκηση αποζημιώσεων 1,3 τρισ.ευρώ από την Γερμανία για πολεμικές αποζημιώσεις του Β’ΠΠ

2

Προτίμησε να αναπτύξει στενούς δεσμούς με το Βερολίνο

Η Πολωνία εγκατέλειψε τις προσπάθειές της να ζητήσει ένα νέο πακέτο αποζημιώσεων από τη Γερμανία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ανακοίνωση έρχεται μετά από συνάντηση μεταξύ της γερμανικής και της πολωνικής κυβέρνησης στη Βαρσοβία, μετά την οποία οι δύο χώρες δεσμεύτηκαν να εργαστούν για την βελτίωση των διμερών σχέσεων.

Μετά τις συνομιλίες της 2ας Ιουλίου, οι αρχές επιβεβαίωσαν ότι η διεκδίκηση αποζημιώσεων που ξεκίνησε από την προηγούμενη κυβέρνηση του συντηρητικού κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) της Πολωνίας δεν θα συνεχιστεί.

Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ επέλεξε αντ’ αυτού να τονίσει τους στενούς δεσμούς της Πολωνίας με τους γείτονές της Γερμανούς.

«Είμαστε στο σωστό δρόμο για να μιλήσουμε και πάλι με αυτοπεποίθηση για την πολωνογερμανική φιλία σε αυτούς τους πολύ δύσκολους καιρούς», δήλωσε, έχοντας προηγουμένως αναγνωρίσει ότι η χώρα του δεν έχει υπόθεση βάσει του διεθνούς δικαίου για να ασκήσει την αξίωσή της για αποζημιώσεις έναντι της Γερμανίας.

«Όλοι βλέπουν τις σχέσεις μας με πολλές ελπίδες, διότι μπορούν να ανοίξουν πολλές διαφορετικές ενδιαφέρουσες ευκαιρίες για ολόκληρη την Ευρώπη, την Ουκρανία, τη Γερμανία και, πάνω απ’ όλα από τη δική μου άποψη, για την Πολωνία».

Ο Σολτς δήλωσε εν τω μεταξύ ότι η Γερμανία θα προσπαθήσει να υλοποιήσει πρωτοβουλίες υποστήριξης των επιζώντων της ναζιστικής γερμανικής κατοχής της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Αυτό θα γίνει με τη δημιουργία ενός «Πολωνογερμανικού Οίκου» στο Βερολίνο «για τη μνήμη των Πολωνών θυμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της ναζιστικής κατοχής», το οποίο, κατά τη γνώμη του, θα αποτελέσει «ένα ορατό σημάδι κατά της λήθης και μια προειδοποίηση για το μέλλον».

«Εμείς, οι Γερμανοί, προκαλέσαμε στην Πολωνία τεράστια δεινά κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», δήλωσε ο Σολτς.

«Η Γερμανία έχει επίγνωση της ενοχής της και των καθηκόντων που απορρέουν από αυτήν… Η Γερμανία θα προσπαθήσει να παράσχει υποστήριξη στους επιζώντες της κατοχής».

Ο Σολτς δεν ανέλυσε λεπτομερώς ποια μορφή θα έχει αυτή η υποστήριξη, ποιοι θα είναι επιλέξιμοι ή πόσα θα περιλαμβάνει. Μεταξύ 1992 και 2005, η Γερμανία είχε ήδη παράσχει αποζημίωση σε πολωνικά θύματα των γερμανικών ναζιστικών εγκλημάτων μέσω του Ιδρύματος για την πολωνογερμανική συμφιλίωση.

Οι λεγόμενες διακυβερνητικές συζητήσεις, οι πρώτες από το 2018, προωθήθηκαν ως «νέο άνοιγμα» των σχέσεων μετά την ένταση μεταξύ των γειτονικών κρατών.

Το PiS είχε προηγουμένως πιέσει τη Γερμανία να παραδώσει 1,3 τρισεκατομμύρια ευρώ σε πολεμικές αποζημιώσεις για τις απώλειες που υπέστη η Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σύμφωνα με το Πολωνικό Πρακτορείο Τύπου (PAP), υπάρχουν περίπου 40.000 Πολωνοί εναπομείναντες επιζώντες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από οποιαδήποτε πρόσθετη γερμανική υποστήριξη.

«Δεν θα αρκεστούμε σε οποιαδήποτε ψίχουλα, σε οποιεσδήποτε προσπάθειες να καλύψουμε αυτό το θέμα με κάποια μικρά ποσά ή μικρές ενέργειες από την πλευρά της γερμανικής κυβέρνησης», δήλωσε ο Γιάτσεκ Σάσιν, ο οποίος διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του PiS, πριν από τις διμερείς συνομιλίες.

Το κόμμα δεν φαίνεται να είναι ευχαριστημένο με τον συμβιβασμό που υποστηρίχθηκε από τον Τουσκ, με τον Στανισλάβ Ζάριν, ο οποίος επίσης υπηρέτησε στην κυβέρνηση του PiS και τώρα είναι σύμβουλος του συμμαχικού με το PiS προέδρου Andrzej Duda, να περιγράφει τη συμφωνία ως «κάποια θραύσματα».

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/o-n-tousk-stamata-tin-diekdikisi-apozimioseon-13-tris-eyro-apo-tin-germania-gia-polemikes-apozimioseis-tou-vpp/

Τρίτη θέση η Δεξιά του Ν.Φάρατζ στη Βρετανία με κόμμα που πήρε 17% σε 20 μέρες! – Κυρίαρχος το Εργατικό κόμμα με 39%

0

Κατατροπώθηκε ο ινδικής καταγωγής Ρίσι Σούνακ

Οι Εργατικοί στη Βρετανία κατήγαγαν άνετη νίκη με 39% αλλά ο Βρετανός πολιτικός Ν.Φάρατζ κατάφερε μέσα σε μόλις 20 ημέρες προεκλογικού αγώνα να φτιάξει κόμμα και να λάβει 17% των ψήφων με έναν καθαρά δεξιό λόγο. Πραγματικά, η επιτυχία του είναι αδιανόητη, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι τα ποσοστά των Συντηρητικών ειναι μόλις 21%.

Αθροιστικά το νεοσύστατο κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ, οι Συντηρητικοί και κάποια άλλα δεξιά κόμματα συγκέντρωσαν μεγαλύτερη πλειοψηφία, ωστόσο οι Εργατικοί και ο ηγέτης του, Κιρ Στάρμερ, λόγω του εκλογικού συστήματος κατέλαβαν την πρώτη θέση, καθώς τα δεξιά κόμματα δεν κατάφεραν να αγγίξουν τον μαγικό αριθμό «4».

Δυστυχώς λόγω του εκλογικού συστήματος, εάν ένα κόμμα δεν κερδίσει την εκλογική περιφέρεια εξ΄ολοκλήρου, δεν εκλέγει βουλευτές εκεί, οπότε το κόμμα του Φάρατζ κατά πάσα πιθανότητα οδεύει προς την εκλογή βουλευτών με 2 μόλις έδρες, με το ερώτημα του αν θα μπει ο ίδιος ο Φάρατζ στο κοινοβούλιο να παραμένει.

Οι Συντηρητικοί θα είναι δεύτερο κόμμα με ποσοστό της τάξης του 21% και 102 με 126 έδρες.

Αν επιβεβαιωθεί στις κάλπες η πρόβλεψη αυτή θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη νίκη των Εργατικών, πιο μεγάλη ακόμα και από αυτή που πέτυχε ο Tony Blair το 1997.

Την ίδια στιγμή, οι Συντηρητικοί πρόκειται να υποστούν μια άνευ προηγουμένου συντριβή, καθώς δεν αποκλείεται να λάβουν… ακόμα και τον μικρότερο αριθμό εδρών από την ίδρυση του κόμματος… το 1834.

Οι Τόρις, οι οποίοι παρέμειναν στην εξουσία τα τελευταία 14 χρόνια, ουδέποτε στο παρελθόν απειλούνταν με μία τέτοια εκλογική συντριβή.

Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι οι Εργατικοί, έχουν πετύχει πολύ λιγότερες εκλογικές νίκες έναντι των Συντηρητικών, οι οποίοι παραδοσιακά κατευθύνουν τις τύχες της Βρετανίας.

Σύμφωνα με τους μέσους όρους των δημοσκοπήσεων που επεξεργάστηκε το BBC, οι Εργατικοί θα καταγράψουν μια σαρωτική νίκη ενώ το Reform του N. Farage απειλεί τους Τόρις αφού εμφανίζεται να παίρνει 17%, δηλαδή βρίσκεται μόλις τέσσερις μονάδες πίσω τους.

Ωστόσο και λόγω του εκλογικού συστήματος που αφορά 650 μονοεδρικές περιφέρειες, οι Συντηρητικοί φέρεται ότι τελικά θα εκλέξουν από 102 έως 126 βουλευτές (αν και μετρήσεις έκαναν λόγο ακόμα και για μόλις 64 έδρες) και το Reform UK δύο με τρεις βουλευτές (υπάρχουν μετρήσεις που κάνουν λόγο και για 7 έδρες)!

Οι Συντηρητικοί φαίνεται να χάνουν ψήφους που πάνε από τη μια στο δεξιό κόμμα Reform UK του Nigel Farage και από την άλλη στους Φιλελεύθερους Δημοκράτες,

Όλες οι δημοσκοπήσεις — εδώ και πολύ καιρό — έδιναν ξεκάθαρο και σταθερό προβάδισμα έως και 20 μονάδων στους Εργατικούς του Keir Starmer, οπότε το αποτέλεσμα θα καθορίσει το μέγεθος της ήττας των Συντηρητικών, την οποία οι ίδιοι θέλουν να περιορίσουν.

Δικαίωμα ψήφου έχουν περίπου 46 εκατομμύρια ψηφοφόροι, ενώ η διαδικασία θα ολοκληρωθεί στις 22:00 (τοπική ώρα, 00:00 στην Ελλάδα), όταν και αναμένεται το πρώτο exit poll που έχουν παραγγείλει από κοινού τα τηλεοπτικά δίκτυα BBC, ITV και Sky News.

Αιτία της πτώσης Συντηρητικών

Η αύξηση του κόστους ζωής, η παράνομη μετανάστευση, η υποβάθμιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, η άνοδος της εγκληματικότητας κ.α. είναι ζητήματα για τα οποία οι πολίτες κατηγορούν τις κυβερνήσεις των Συντηρητικών.

Στην πραγματικότητα είναι οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους θα κριθεί και στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ζητήματα στα οποία έχει αποτύχει παταγωδώς όπως έκαναν και οι συντηρητικοί στην Βρετανία.

Είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση του κόσμου που το κόμμα των Τόρις τις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής εκστρατείας δεν αγωνιζόταν να διατηρηθεί στην εξουσία, αλλά για να κρατηθεί στη δεύτερη θέση.

Αρκετοί υποψήφιοι των Συντηρητικών αντί να παρουσιάζουν τις θέσεις τους, υπογράμμιζαν τους κινδύνους που εγκυμονεί το ενδεχόμενο «οι Εργατικοί να κερδίσουν με τεράστια αυτοδυναμία».

Ολική καταστροφή των Συντηρητικών και μια τεράστια εκλογική νίκη των Εργατικών δείχνουν οι τελευταίες μεγάλες δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Μ. Βρετανία λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Οι Εργατικοί φαίνεται να διασφαλίζουν από 430 έως 444 έδρες, επιτυγχάνοντας τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην ιστορία τους.

Αντιθέτως, οι Συντηρητικοί του Rishi Sunak πρόκειται να υποστούν μια ταπεινωτική ήττα, μια ολική καταστροφή.

Συγκεκριμένα, δημοσκόπηση του MRP του YouGov προβλέπει ότι οι Εργατικοί του Keir Starmer θα κερδίσουν 431 έδρες, αυξημένες κατά 229 από το 2019, με τους Τόρις να έχουν 102, μειωμένες κατά 263 έδρες από τις τελευταίες εκλογές.

Αυτοί οι αριθμοί δίνουν στους Εργατικούς πλειοψηφία 212 εδρών, τη μεγαλύτερη που έχει απολαύσει ποτέ το κόμμα.

Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες του Ed Davey φέρεται να κερδίζουν 72 έδρες (+61 έδρες), ενώ η δεξιά Reform UK του Nigel Farage φέρεται να λαμβάνει 3 έδρες.

Δημοσκόπηση του More in Common που κυκλοφόρησε χθες Τετάρτη 3/7 προέβλεψε πλειοψηφία 210 εδρών για τους Εργατικούς, δείχνοντας ότι το κόμμα είχε 430 έδρες, 228 αυξημένες από τις τελευταίες εκλογές, με τους Τόρις να περιορίζονται σε 126 (- 239 έδρες).

Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες διατηρούνται τρίτο κόμμα με 52 έδρες (+ 41 έδρες), το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας ακολουθεί με 16 έδρες (-32 έδρες) και έπεται το Reform UK με 2 έδρες.

Μια τρίτη δημοσκόπηση, από τη Focaldata που δημοσιεύθηκε επίσης χθες Τετάρτη προβλέπει ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία για τους Εργατικούς, οι οποίοι φέρονται να λαμβάνουν 444 έδρες έναντι 108 των Τόρις (διαφορά 238 εδρών).

Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες είναι στην τρίτη θέση με 57 έδρες, με το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας να κατέχει μόλις 15 από τις 57 έδρες της Σκωτίας.

Όσον αφορά το Reform του Farage αυτή λαμβάνει 2 έδρες.

Απώλεια ψήφων

Σήμερα, για πρώτη φορά από το 2005 και μετά, η δημοφιλής εφημερίδα Sun με πρωτοσέλιδο τίτλο «Είναι ώρα για αλλαγή» στηρίζει τους Εργατικούς.

Είχαν προηγηθεί οι εφημερίδες Sunday Times και Financial Times.

Ήδη υψηλόβαθμα στελέχη των Συντηρητικών παραδέχονται ότι οι Εργατικοί θα σημειώσουν «σαρωτική νίκη» ενώ σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian, o Rishi Sunak φέρεται να έχει πει σε στενούς του φίλους και συνεργάτες ότι φοβάται πως μπορεί να χάσει την έδρα του.

Αν αυτό συμβεί, θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που εν ενεργεία πρωθυπουργός δεν επανεκλέγεται βουλευτής.

https://www.pronews.gr/kosmos/triti-thesi-i-deksia-tou-n-faratz-sti-vretania-me-komma-pou-pire-17-se-20-meres-kyriarxos-to-ergatiko-komma-me-39/

Μην ξαναπατήσεις εδώ, το υπουργείο είναι δικό μου: Νέες αποκαλύψεις για ξεσπάσματα του… Λουδοβίκου της Κρήτης

13

Και πρόσθετο οπτικό υλικό από την επίθεση του Αυγενάκη σε υπάλληλο του «Ελευθέριος Βενιζέλος»

Ανοιξε «το κουτί της Πανδώρας» για τον πρώην υπουργό, νυν ανεξάρτητο βουλευτή Λευτέρη Αυγενάκη, μετά τα «νταηλίκια» στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», εναντίον υπαλλήλου και αστυνομικών, τα οποία οδήγησαν στη διαγραφή του από τη γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Ταυτόχρονα με τις πληροφορίες που μιλούν για την ύπαρξη δεύτερου οπτικοακουστικού υλικού που επιβεβαιώνει όχι μόνο τις βιαιοπραγίες και τις απειλές του πρώην υπουργού προς το προσωπικό και τη φύλαξη του αεροδρομίου, αλλά και την κατάσταση αμόκ στην οποία ήταν ο κ. Αυγενάκης, ξεσπώντας το μένος του στις καρέκλες και τα λοιπά έπιπλα του χώρου, από χθες (3/7) το απόγευμα, έχει πάρει «φωτιά» το διαδίκτυο με διάφορες αναρτήσεις που μνημονεύουν ή αποκαλύπτουν περιστατικά στα οποία πρωταγωνίστησε ο… πολύς Κρητικός βουλευτής τα προηγούμενα χρόνια.

Χαρακτηριστικά, γνωστός δημοσιογράφος, σε ανάρτηση που έκανε στη σελίδα του στο FB, σημειώνει μεταξύ άλλων: «Αυτά που έκανε στο αεροδρόμιο ο Αυγενάκης ήταν “ψιλά”. Είχε κάνει κάτι χειρότερο, που πέρασε απαρατήρητο . Με την εξουσία που νόμιζε ότι του παρείχε το αξίωμα του βουλευτή, παρενέβη στην απόφαση του πανεπιστημίου Κρήτης να αναγορεύσει καθηγητή τον Χ. Ρίχτερ. Δεν του άρεσε ο τρόπος με τον οποίο ο καθηγητής ιστορίας και συγγραφέας, είχε εξιστορήσει την μάχη της Κρήτης! Ως… διαπρεπής ιστορικός ο Αυγενάκης θεώρησε “προσβλητικό” τον τρόπο με τον οποίο -κατά τη γνώμη του- ο καθηγητής “παραποίησε” τη μάχη. Γι’ αυτό και αμφισβήτησε το δικαίωμα του πανεπιστημίου να τον ανακηρύξει επίτιμο καθηγητή. Αλλά τότε λίγοι ασχολήθηκαν».

Aπό χθες το μεσημέρι, οι συνεργάτες του κ. Αυγενάκη προσπαθούν να σβήσουν κάθε χλευαστική ανάρτηση από την προσωπική σελίδα του πρώην υπουργού στα social media, αλλά ο όγκος είναι μεγάλος και συνεχώς ανανεώνεται.

Tαυτοχρόνως, αρχίζουν και βλέπουν το φως της δημοσιότητας διάφορα περιστατικά. Όπως το περιστατικό που συνέβη κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ΥΠΑΑΤ, και συγκεκριμένα λίγες ημέρες πριν τον ανασχηματισμό, όταν ο κ. Αυγενάκης είχε συνάντηση με εκπροσώπους Διεπαγγελματικών Οργανώσεων και εκπροσώπων άλλων φορέων. Ο κ. Αυγενάκης, σύμφωνα με το Documento, φέρεται να πρότεινε τη θέσπιση οργάνου, το οποίο όμως, δεν προβλέπεται θεσμικά. Όταν η εκπρόσωπος φορέα εξέφρασε τις ενστάσεις της, ο ίδιος αντέδρασε με τον γνωστό του τρόπο! Της συνέστησε να μάθει πρώτα ποιο είναι το μπόι της (!) και στη συνέχεια την προέτρεψε να μην ξαναπατήσει στο υπουργείο, ότι δεν τη θέλει και ότι το υπουργείο είναι… δικό του.

Αυτό που από χθες το πρωί ψιθυρίζεται στους διαδρόμους του ΥΠΑΑΤ -στους οποίους, σημειωτέον, τα χαμόγελα για το πάθημα του πρώην υπουργού περισσεύουν, αφού το πέρασμά του από τη Λιοσίων άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις στους μόνιμους υπαλλήλους και τα στελέχη- είναι ότι άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και είναι θέμα χρόνου να δουν το φως της δημοσιότητας και άλλα «άπλυτα» του κ. Αυγενάκη. «Το πλυντήριο στόμωσε και δεν χωράει άλλα. Θα δούμε πολλά», λένε χαρακτηριστικά υπάλληλοι που έχουν να το λένε για την κακή συμπεριφορά του πρώην ΥΠΑΑΤ αλλά και για τον αδιαφανή τρόπο με τον οποίον κινούνταν το περιβάλλον του.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/253543/min-ksanapatiseis-edo-to-ypourgeio-einai-diko-mou-nees-apokalypseis-gia-ksespasmata-tou-loudovikou-tis-kritis

Η περιουσία του Αντώνη Ρέμου δεσμεύτηκε για φοροδιαφυγή – «Δεν μας κάλεσαν ποτέ για εξηγήσεις» απαντά ο τραγουδιστής

0
«Με προσμονή περιμένω άμεσα να λάβω κλήση για να πληροφορηθώ τί μου αποδίδεται», λέει ο Αντώνης Ρέμος.

Οι δικηγόροι του πασίγνωστου τραγουδιστή, Αντώνη Ρέμου, που φέρεται να ερευνάται για εμπλοκή σε μεγάλη υπόθεση φοροδιαφυγής απαντούν λέγοντας πως ο ίδιος υποστηρίζει πως ουδέποτε έχει διαπράξει φοροδιαφυγή.

Όπως αναφέρεται στη συνέχεια θα αποτινάξει κάθε μομφή σε βάρος του.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Με λύπη και εύλογη απορία πληροφορήθηκα ότι η Αρχή Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εγκληματικής Περιουσίας δέσμευσε κάθε κινητή και ακίνητη περιουσία μου , επειδή ενδεχομένως έχω διαπράξει το αδίκημα της φοροδιαφυγής. Η λύπη μου είναι απόρροια ότι διαρρέεται παρανόμως στα Μέσα Ενημέρωσης μια απόρρητη δικονομική διαδικασία ,και έτσι με εκθέτουν, η δε απορία μου συνίσταται στο ότι ποτέ δεν κλήθηκα από την άνω Αρχή να δώσω εξηγήσεις και να προσκομίσω στοιχεία, που θα αποδείκνυαν οτι δεν έχω διαπράξει ποτέ φοροδιαφυγή.

Με προσμονή περιμένω άμεσα να λάβω κλήση για να πληροφορηθώ τί μου αποδίδεται, ώστε να αποτινάξω οποιαδήποτε μομφή σε βάρος μου».

Έρευνα από τον Οικονομικό Εισαγγελέα

Έρευνα για πολύ μεγάλη φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρημάτων με πρωταγωνιστή ιδιαίτερη δημοφιλή τραγουδιστή διεξάγει ο Οικονομικός Εισαγγελέας.

Σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία αφορμή για την έρευνα της Οικονομικής Εισαγγελίας, που έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου ένα μήνα, αποτέλεσε πόρισμα της Αρχής Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομη Δραστηριότητα, στο οποίο καταγράφονται συγκεκριμένα στοιχεία για τον καλλιτέχνη και ειδικότερα για εταιρία που έχει συστήσει με αντικείμενο, το οποίο δεν σχετίζεται με την επαγγελματική του δραστηριότητα (θεάματα κλπ).

Η Αρχή για το Ξέπλυμα έχει προχωρήσει σε δέσμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του επιφανούς τραγουδιστή έπειτα από πολύμηνη έρευνα από την οποία προκύπτουν υπόνοιες για φοροδιαφυγή και αντίστοιχα ξέπλυμα παράνομου χρήματος, σε ποσό που αγγίζει το 1,5 εκατομμύρια ευρώ. Έτσι οι δεσμεύσεις στις οποίες προχώρησε η Ανεξάρτητη Αρχή αφορά ακίνητα, κινητά, λογαριασμούς προσωπικούς του καλλιτέχνη και της επίμαχης εταιρίας, σκάφη και θυρίδες που ,εφόσον εντοπιστούν, θα δεσμευθούν μέχρι του ποσού του 1,5 εκατομμύρια ευρώ.

Στο πόρισμα της Αρχής που πλέον αποτελεί το πρώτο υλικό της έρευνας των οικονομικών Εισαγγελέων , φαίνεται να γίνεται εκτενής αναφορά στις φορολογικές δηλώσεις που έχει υποβάλει την τελευταία 5ετία ο τραγουδιστής, στις οποίες δηλώνει ετήσιο εισόδημα περίπου 50 χιλιάδες ευρώ. Αυτό το ποσό μάλιστα φαίνεται να ήταν και η αιτία που τέθηκε στο στόχαστρο της Αρχής ο καλλιτέχνης , καθώς θεωρήθηκε ιδιαίτερα χαμηλό για τα δεδομένα του συγκεκριμένου καλλιτέχνη εξαιτίας της τεράστιας δημοφιλίας του και των εμφανίσεων του σε μέρη και εκδηλώσεις ευρέως γνωστά και ιδιαίτερα «κοσμικά».

Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ η έρευνα της Οικονομικής Εισαγγελίας δεν θα περιοριστεί μόνο στον τραγουδιστή, αλλά στο στόχαστρο των εισαγγελέων θα τεθούν και άλλα πρόσωπα , συνεργάτες του ερευνώμενου καλλιτέχνη.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/253669/i-apantisi-tou-pasignostoy-tragoudisti-den-exo-diapraksei-pote-forodiafygi

Η CISCO ήρθε στη Θεσσαλονίκη για επενδύσεις και θέσεις εργασίας – 4 χρόνια μετά αποχωρεί άπρακτη

0

H αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας κουνάει… μαντήλι στη Θεσσαλονίκη.

Μια πολυδιαφημιζόμενη επένδυση από την κυβέρνηση, αυτή της CISCO στη Θεσσαλονίκη, εξελίσσεται σε φιάσκο, καθώς η αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας κουνάει… μαντήλι στην πόλη, έπειτα από 4 χρόνια.

Έτσι, το κτίριο των παλιών δημοτικών σφαγείων της Θεσσαλονίκης επιστρέφει στον Δήμο, καθώς ο Στέλιος Αγγελούδης, ανακοίνωσε ότι «ολοκληρώνεται η παρουσία της εταιρείας που είχε τη χρήση του Labattoir», κατηγορώντας την εταιρεία ότι επί τέσσερα χρόνια δεν κατέβαλε τις δέουσες οφειλές για τους λογαριασμούς ρεύματος και φυσικού αερίου», οι οποίες μεταφέρονταν στους δημότες. Υπολογίζεται ότι οι οφειλές ανέρχονταν σε 147.300 ευρώ.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο, πάντως, πριν από δέκα ημέρες αποπληρώθηκε μετά από πολλές οχλήσεις -όπως σημείωσε- και το τελευταίο ποσό που οφειλόταν.

Η σχετική ανακοίνωση έγινε το απόγευμα της Δευτέρας (1/7) από το βήμα του Δημοτικού Συμβουλίου, με τον κ. Αγγελούδη να αναφέρει ότι «αυτά τα 4 χρόνια, δεν είχε τη χρήση για την οποία όλοι προσδοκούσαμε».

Η CISCO αποτελούσε μια από τις πλέον διαφημιζόμενες επενδύσεις στην Ελλάδα από πλευράς κυβέρνησης, ωστόσο το ερώτημα είναι κατά πόσο υλοποιήθηκαν αυτοί οι στόχοι και κατά πόσο τηρήθηκαν τα μνημόνια με την εταιρεία. Εάν, δηλαδή, η καλλιέργεια των ψηφιακών δεξιοτήτων σε άνεργους και εργαζόμενους και τα ψηφιακά μαθήματα που οργάνωσε η εταιρεία, συνέβαλαν στη δημιουργία υπεραξίας στην πόλη και την τοπική κοινωνία.

Σύμφωνα με τα πλάνα, το κτίριο των παλιών δημοτικών σφαγείων θα ήταν η έδρα του «Διεθνούς Κέντρου Ψηφιακού Μετασχηματισμού», το οποίο θα απασχολούσε εκατοντάδες εργαζόμενους υψηλής κατάρτισης. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, μάλιστα, υπογράφηκε μνημόνιο συνεργασίας με το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, το υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων, καθώς και με την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Ψηφιακός Μετασχηματισμός και Ψηφιακές Δεξιότητες».

Το μνημόνιο προέβλεπε να αναληφθούν πρωτοβουλίες σε τέσσερις βασικούς άξονες: στην υλοποίηση προγραμμάτων καινοτομίας, στην ανάπτυξη ερευνητικών προγραμμάτων, στην προώθηση της νεοφυούς επιχειρηματικότητας και στην δια βίου εκπαίδευση σε θέματα τεχνολογίας.

CISCO: «Πετύχαμε τους στόχους μας, ο δήμος ζήτησε το κτίριο για τις ανάγκες του»

Πάντως, η ίδια η CISCO κάνει λόγο «για επίτευξη των στόχων και με το παραπάνω». Στην ιστοσελίδα του Κέντρου είχε αναφερθεί ότι ότι την τετραετία της λειτουργίας του πραγματοποιήθηκαν 16 χιλιάδες επισκέψεις, 295 εκδηλώσεις, ενώ εκπαιδεύτηκαν σε προγράμματα ψηφιακών δεξιοτήτων (που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με προϊόντα της εταιρείας) συνολικά 379 άτομα και υλοποιήθηκαν 20 καινοτόμα έργα.

Ειδικότερα, η εταιρεία αναφέρει ότι «αυτά τα 4 χρόνια είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από την συνεργασία μας με τον δήμο και τους στόχους που θέσαμε, πετύχαμε περισσότερα από τους στόχους μας και όσα περιγράφονταν στα μνημόνια που υπογράψαμε με τα υπουργεία Ανάπτυξης και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, προσδώσαμε προστιθέμενη αξία στην πόλη και την τοπική επιχειρηματικότητα, φτιάξαμε ένα πολύ μεγάλο οικοσύστημα γύρω από το Κέντρο και βελτιώσαμε τις ψηφιακές δεξιότητες πολλών ατόμων που επισκέφθηκαν το Κέντρο, ο χώρος είναι αυτή την στιγμή ένας φάρος τεχνολογίας στην πόλη. Μεταδώσαμε γνώσεις και εμπειρίες, ενισχύοντας την εξωστρέφεια, μας επισκέφθηκαν από όλα τα Βαλκάνια, την Κύπρο, είδαν τι σημαίνει ψηφιακός μετασχηματισμός στην καθημερινότητα.

»Τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε 17.000 επισκέψεις από 20 διαφορετικές χώρες, κάναμε 27 εκπαιδευτικούς κύκλους από τους οποίους πέρασαν 400 εκπαιδευόμενοι (άνεργοι, φοιτητές, γυναίκες, εργαζόμενοι σε αστυνομία, δήμους, πανεπιστήμια, νοσοκομεία). 2.000 μαθητές πέρασαν από το Κέντρο (τους προσφέραμε και μαθήματα ρομποτικής), οργανώσαμε πάνω από 300 εκδηλώσεις και σεμινάρια. Παράλληλα, υλοποιήσαμε 20 καινοτόμα έργα ψηφιακού μετασχηματισμού σε όλη την Ελλάδα σε εκπαίδευση, υγεία, πολιτισμό, αγροτικό τομέα, μεταφορές και έξυπνες πόλεις», επισημαίνει.

Αναφορικά με τις οφειλές ρεύματος και αερίου της εταιρείας, αποδόθηκαν σε τεχνικό πρόβλημα.

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης αναφερόταν στη σημασία που έχει η επένδυση της CISCO

Η επένδυση της CISCO είχε διαφημιστεί και από τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για την τεχνολογία τον Σεπτέμβριο του 2022.

Μάλιστα, είχε κάνει λόγο για έναν «κρίκο στην αλυσίδα σημαντικών επιχειρηματικών σχεδίων «που δεν έμειναν στα λόγια, αλλά έγιναν πράξη τα τελευταία χρόνια».

«Πρόκειται για διαρκή μεταρρυθμιστική διαδικασία στον ψηφιακό μετασχηματισμό όχι μόνο των μεγάλων αλλά και των μεσαίων και μικρών επιχειρήσεων, όπως αυτές του τουρισμού που χρησιμοποιούν εργαλεία ψηφιακού μάρκετιγκ για να προωθήσουν το προϊόν τους», είχε αναφέρει -μεταξύ άλλων- ο κ. Μητσοτάκης, επισημαίνοντας ότι θα διοχετευθούν πάνω από 10 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ σε όλους τους τομείς παραγωγής από τον πρωτογενή τομέα μέχρι την βιομηχανία και τις υπηρεσίες.

Είχε προηγηθεί άρθρο του πρωθυπουργού το φθινόπωρο του 2021, με το οποίο ανέφερε ότι «η Ελλάδα αλλάζει και είναι έτοιμη να κάνει ένα μεγάλο άλμα προόδου. Το 2022 η ανάπτυξη θα είναι ισχυρή, με διάρκεια σε βάθος χρόνου και ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: τα οφέλη της, θα αφορούν το κράτος, τις επιχειρήσεις και, κυρίως, τους πολίτες. Με άλλα λόγια, θα είναι ανάπτυξη για όλους».

«Η Ελλάδα προσανατολίζεται, πλέον, στην εξωστρέφεια, στην τεχνολογία και τις εξαγωγές. Και εταιρείες παγκόσμιας εμβέλειας, όπως η Microsoft, η Cisco, η Digital Realty, η Pfizer την επιλέγουν για να κάνουν επενδύσεις», είχε επισημάνει χαρακτηριστικά.

Γεωργιάδης: «Ένα μεγάλο γεγονός για τη Θεσσαλονίκη»

Όταν είχε υπογραφεί η σχετική σύμβαση, ο τοτε υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Άδωνις Γεωργιάδης, είχε δηλώσει πως «η απόφαση της CISCO να έρθει και να ιδρύσει αυτό το Κέντρο Ψηφιακής Επιτάχυνσης, ένα από τα 15 κέντρα στον κόσμο, στη Θεσσαλονίκη αποτελεί ένα εξαιρετικά χαρμόσυνο γεγονός».

Είχε δώσει, μάλιστα, συγχαρητήρια στον τότε δήμαρχο, Κωνσταντίνο Ζέρβα, διότι «κινηθήκατε με πολύ μεγάλη ταχύτητα».

«Και περιττό να πω ότι το να έρχεται μία εταιρεία του μεγέθους, του κύρους και των δυνατοτήτων της CISCO στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο γεγονός για την πόλη. Δεν ξέρω πόσοι στην πόλη μπορούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του γεγονότος του να είναι η CISCO εδώ», είχε επισημάνει -μεταξύ άλλων.

https://www.ieidiseis.gr/epixeiriseis/253676/i-cisco-irthe-sti-thessaloniki-gia-ependyseis-kai-theseis-ergasias-4-xronia-meta-apoxorei-aprakti

Γ. Τσουκαλάς: ΕΝΑΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ;

1
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου

«Οὐδεὶς γὰρ οὕτω ἀνόητός ἐστι ὅστις πόλεμον πρὸ εἰρήνης αἱρέεται» (Ηροδότου, Ἱστορίαι, 1.87.4). Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο αντί για την ειρήνη. Παρόλα αυτά, μερικοί προκαλούσαν τον πόλεμο, πάντοτε εκ των προτέρων (ad bellum a priori). Πρόκειται, κατά το κοινώς λεγόμενο, για τον «προληπτικό πόλεμο». Όμως, είναι δυνατόν να ξεσπάσει ένας προληπτικός πόλεμος στην Ανατολική Μεσόγειο εν έτει 2024, εάν το Ισραήλ επιτεθεί κατά του Λιβάνου εξαιτίας της Χεζμπολάχ;

Μετά την Χρηματοοικονομική Κρίση του 2008, ένας Παγκόσμιος Πόλεμος, μεταξύ των Υπερδυνάμεων, μαίνεται ιδιότυπα, μέσω αντιπροσώπων (proxy wars). Ασφαλώς, ο λησμονημένος πλην συνεχιζόμενος Εμφύλιος Πόλεμος της Συρίας (2011-) είναι αφεύκτως συνδεδεμένος με τον Πόλεμο στην Ουκρανία (2022-), ακόμη και με την Εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του 2023, αλλά και την Εισβολή του Ισραήλ στην Γάζα (Δεκέμβριος 2023-). Μπορεί όμως να επεκταθεί η ζώνη του πυρός στην Ανατολική Μεσόγειο με έναν προληπτικό πόλεμο του Ισραήλ κατά του Λιβάνου, στον οποίο φωλιάζει η Χεζμπολάχ, με την εμπλοκή της Κύπρου, ακόμη και της Τουρκίας;

Ως γνωστόν, η Μέση Ανατολή και η Ανατολική Μεσόγειος ήταν πάντοτε μια περιοχή ανταγωνισμών των Υπερδυνάμεων. Στις αρχές του 2024, λόγω της όξυνσης της παγκόσμιας αναμέτρησης, επήλθε ένας πρόσκαιρος συμβιβασμός μεταξύ των Η.Π.Α. ως επικυριάρχου και της επαμφοτερίζουσας Τουρκίας, η οποία υποχρεώθηκε προηγουμένως να αποδεχτεί την Αμερικανική Ειρήνη (Pax Americana) και να ειρηνεύσει με όλους τους συμμάχους των Η.Π.Α. στην περιοχή, της Ελλάδας και του Ισραήλ συμπεριλαμβανομένων. Από την πλευρά τους, οι Η.Π.Α. αναγνώρισαν ως έγκυρη την νίκη του Ερντογάν στις τουρκικές εκλογές του 2023, και υποσχέθηκαν να επιδαψιλεύσουν στην Τουρκία ένα τεράστιο οπλοστάσιο, εν ευθέτω χρόνω.

Όμως αυτός ο αμερικανοτουρκικός συμβιβασμός είναι επισφαλής λόγω αφ’ ενός της διαφαινόμενης πλέον νίκης της Ρωσίας στην Ουκρανία, που αναμφίβολα θα θέσει την Τουρκία σε νέους γεωπολιτικούς πειρασμούς, αφ’ετέρου λόγω των επεκτατικών πολέμων του Ισραήλ στην περιοχή, που αυξάνει επ’ ευκαιρία του Πολέμου στην Ουκρανία και της εκεί δέσμευσης της Ρωσίας, την περιφερειακή ισχύ του, εν όσω κατατρώγει την ισχύ της Χαμάς και οσονούπω ενδεχομένως της Χεζμπολάχ, πολύτιμων θρησκευτικών συμμάχων της Τουρκίας στην Λεκάνη της Λεβαντίνης. Αν και η έξωση της Χαμάς από την Γάζα, έγινε μέσω ρητορικών εξάρσεων, τελικά αποδεκτή από την Τουρκία, μια πιθανή έξωση της Χεζμπολάχ από τον Λίβανο, θα πλήξει καίρια τα συμφέροντα της Τουρκίας, ειδικά εάν η επιδρομή του Ισραήλ λάβει χώρα μέσω της Κύπρου, μιας χώρας που η Τουρκία κατέχει κατά το ήμισυ από το 1974, και υποτίθεται πως στρατιωτικά ελέγχει επί μία πεντηκονταετία. Τότε, η Τουρκία θα θεωρήσει πως προσβάλλεται στα συμφέροντά της στην περιοχή, ενώ συν τοις άλλοις θα τρωθεί ανεπανόρθωτα το κύρος της ως περιφερειακού παράγοντα, που εμπλέκεται στρατιωτικά από την Λιβύη έως την Κύπρο, την Συρία και το Ιράκ, με διεθνές όραμα την προστασία των μουσουλμάνων στην Ανατολική Μεσόγειο, ως διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ, βλέποντας αφ’ ενός την πρακτική αδυναμία της Ρωσίας να επέμβει με συμβατικά στρατεύματα στην Ανατολική Μεσόγειο, μεσούντος του Πολέμου στην Ουκρανία, αφ’ ετέρου την αποδεδειγμένη πλέον αδυναμία του Ιράν να του επιτεθεί – μετά και το φιάσκο της εκτόξευσης εκατοντάδων περσικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών που εύκολα κατερρίφθησαν από τον Ατσάλινο Θόλο του Ισραήλ, τον Απρίλιο του 2024 – εύλογα οραματίζεται το τέλος της Χεζμπολάχ, με την οποία μπορεί να τελειώσει δια παντός, αν αδράξει την χρυσή ευκαιρία της τρέχουσας γεωπολιτικής συγκυρίας. Άλλωστε, τούτο το ισραηλινό όραμα εξυπηρετεί πρωτίστως τα διαχρονικά συμφέροντα των Η.Π.Α. που προσβλέπουν επιτέλους στην οριστική εξολόθρευση ενός αδιάλλακτου συμμάχου της Ρωσίας και του Ιράν, όπως η Χεζμπολάχ, και προς τούτο σπεύδουν ως εγγυητές του Ισραήλ, με ισχυρές αεροναυτικές δυνάμεις, αν και ρητορικά ξορκίζουν κάθε πόλεμο στην περιοχή. Μόνο εμπόδιο στην υλοποίηση του οράματος του Ισραήλ φαντάζει η ενόχληση της Τουρκίας, αν και το Ισραήλ εικάζει πως τελικά, εάν το μέτωπο διευρυνθεί στον Λίβανο, πιθανότατα ο Ερντογάν θα περιοριστεί στο εσωτερικό του, περίτρομος λόγω και του αναβράζοντος κουρδικού προβλήματος, ενώ άλλωστε δεν έχει εσωτερικές οικονομικές δυνάμεις, μετά και τον καταστροφικό σεισμό στην ανατολική Τουρκία το 2023 – και έτσι θα αρκεστεί απλώς να κρατήσει αλώβητη την εξουσία του στην Ανατολία, εξαπολύοντας αμυντικά, ρητορικές επιθέσεις κατά του παντοδύναμου στην περιοχή Ισραήλ.

Πως όμως θα δικαιολογήσει ηθικά, το Ισραήλ έναν απαγορευμένο πόλεμο στον Λίβανο κατά της Χεζμπολάχ, του περιβόητου «Κόμματος του Θεού (Αλλάχ)»; Προφανώς, προφασιζόμενο την «αληθή δικαιοσύνη», εν τέλει επικαλούμενο ανύπαρκτους θεούς και δαίμονες, ώστε να αιτιολογήσει εκ νέου την χρήση ένοπλης βίας, από μέρους του, στην Ανατολική Μεσόγειο. Άλλωστε, το Ισραήλ, εδώ και μήνες υφίσταται τις εναέριες επιθέσεις της Χεζμπολάχ στο βόρειο Ισραήλ, ως αντίποινα (talionis) για τον πόλεμο του Ισραήλ στην Λωρίδα της Γάζας, με αποτέλεσμα να έχει διαταραχθεί η ζωή χιλιάδων Ισραηλινών. Λογικά, το Ισραήλ θα ισχυριστεί εάν επιτεθεί κατά του Λιβάνου, πως δήθεν αμύνεται νομίμως εναντίον των επιθέσεων της Χεζμπολάχ. Όμως, οι όροι και οι προϋποθέσεις της νόμιμης άμυνας δεν θα πληρούνται εάν το Ισραήλ επιτεθεί το 2024 κατά του Λιβάνου εξαιτίας της Χεζμπολάχ, κυρίως γιατί δεν θα πληρούται μήτε η αρχή της αναλογικότητας μήτε η αρχή της αναγκαιότητας. Ακόμη και εάν ο πόλεμος στην εποχή μας έχει ιδιωτικοποιηθεί τόσο πολύ, ώστε πλέον να θεωρηθεί πως έχει μεταβληθεί ο κανόνας και αναγνωρίζεται κατά το διεθνές δίκαιο ένα δικαίωμα των κρατών σε νόμιμη άμυνα έναντι επιθέσεων προερχομένων όχι μόνον από κράτη, αλλά και από μη κρατικούς δρώντες – μία ερμηνεία που σημειωτέον είχε απορριφθεί από το Διεθνές Δικαστήριο στην Υπόθεση της Νικαράγουας κατά των Η.Π.Α. (1986, Ουσία παρ. 195) – ένας πόλεμος του Ισραήλ κατά του Λιβάνου για την εξάρθρωση της Χεζμπολάχ θα είναι αφ’ ενός δυσανάλογος καθώς θα καταστρέψει μία χώρα, αφ’ ετέρου μη απολύτως αναγκαίος, δεδομένου πως η Χεζμπολάχ βρίσκεται σε πόλεμο με το Ισραήλ εδώ και πολλά χρόνια. Άλλωστε, όπως έκρινε το Διεθνές Δικαστήριο στην Υπόθεση της Νικαράγουας κατά των Η.Π.Α. (Ουσία), ερμηνεύοντας την νόμιμη άμυνα μέσω της αρχής της αναγκαιότητας, όπως και της αρχής της αναλογικότητας, «η νόμιμη άμυνα συμπεριλαμβάνει μόνον μέτρα που είναι αναλογικά προς την ένοπλη επίθεση και αναγκαία για την απάντηση της» (παρ. 176). Συνεπώς, αν και το Ισραήλ θα επικαλεστεί την νόμιμη άμυνα, κατά το άρθρο 51 του Χαρτη του Ο.Η.Ε. που ορίζει πως «καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ως τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια», στην πραγματικότητα θα προβεί στην διεξαγωγή ενός απαγορευμένου προληπτικού πολέμου, εάν επιτεθεί κατά του Λιβάνου για την Χεζμπολάχ. Τι σημαίνει όμως προληπτικός πόλεμος;

Κοντολογίς, υπάρχουν δύο ειδών προληπτικοί πόλεμοι, αφ’ ενός, ένας «προκαταβολικός πόλεμος» (preemptive war), αφ’ ετέρου, ένας άλλος, «παρεμποδιστικός πόλεμος» (preventive war). Ποια είναι όμως η λεπτή και δυσδιάκριτη, σημαντική διαφορά τους; Κατ’ αρχάς, ένας «προκαταβολικός πόλεμος» είναι ο πόλεμος που άρχισε προκειμένου να αποκρουστεί μία θεωρούμενη ως άμεση ή επικείμενη, επίθεση ή εισβολή του εχθρού, ούτως ώστε να κερδηθεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα, σε μία λογιζόμενη ως άλλως αναπόφευκτη, εμπόλεμη σύρραξη, λίγο προτού η αναμενόμενη εχθρική επίθεση πραγματωθεί. Τοιουτοτρόπως, ο προληπτικός πόλεμος σπάζει προκαταβολικά την ειρήνη, ακριβώς πριν επισυμβεί η επίθεση των εχθρών. Εκτός όμως από τον προληπτικό πόλεμο, η προληπτική χρήση ένοπλης βίας μπορεί να λάβει την μορφή και της «προληπτικής άμυνας» (anticipatory self-defense/preemptive self-defense) κατά μία ορολογία που διευκρινίστηκε μετά το 1837, λόγω ενός πολεμικού επεισοδίου στα αμερικανοκαναδικά σύνορα, οταν βρετανοκαναδικές δυνάμεις εισήλθαν στο έδαφος των Η.Π.Α., βύθισαν ένα πλοίο ονόματι «Καρολίνα» που έπεσε από τους Καταρράκτες του Νιαγάρα, και δολοφόνησαν πριν αποσυρθούν, έναν Αμερικανό πολίτη.

Άλλωστε, στην περίπτωση της «προληπτικής άμυνας», η χρήση της ένοπλης βίας είναι πιο περιορισμένη από τον προληπτικό πόλεμο, και κατά τα κριτήρια που τέθηκαν τότε, η χρήση ένοπλης βίας πρέπει να είναι εντελώς αναγκαία ως απάντηση σε μία αληθινά επικείμενη επίθεση, που αποκλείει κάθε εναλλακτική επιλογή ειρηνικής διευθέτησης – κατά την αρχή της αναγκαιότητας – ενώ η προληπτική απάντηση πρέπει να είναι αναλογική προς την επικείμενη επίθεση – κατά την αρχή αναλογικότητας. Όμως, ούτε ο προληπτικός πόλεμος ούτε η προληπτική άμυνα θεωρούνται νόμιμες κατά το σύγχρονο διεθνές δίκαιο.
Ενίοτε, ο «προκαταβολικός πόλεμος» συγχέεται με τον «παρεμποδιστικό πόλεμο». Στην περίπτωση του «παρεμποδιστικού πολέμου», η χρήση ένοπλης βίας εξαπολύεται, χωρίς να αναμένεται καμία επικείμενη εχθρική επίθεση, άμεση ή σχεδιαζόμενη, απλώς και μόνον για την παρεμπόδιση κάθε πιθανής, μέλλουσας επίθεσης από τον επίφοβο εχθρό.

Μια τέτοια επίθεση θα μπορούσε να εκδηλωθεί, εάν ο εχθρός αφήνονταν να αναπτυχθεί, έτι περαιτέρω. Ως ιστορικά πρώτος καταγεγραμμένος προληπτικός πόλεμος στην Ανατολική Μεσόγειο, θεωρείται ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431-404 π.Χ.), όταν οι Λακεδαιμόνιοι, ανήσυχοι πολύ, για την διαρκή αύξηση της αθηναϊκής ισχύος, κήρυξαν εκ των προτέρων τον πόλεμο, στην κλασική Αθήνα. Στην σύγχρονη Ανατολική Μεσόγειο, ιστορικός προληπτικός πόλεμος θεωρείται ο Πόλεμος των Έξι Ημερών ή αλλιώς ο Τρίτος Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος του 1967, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε προκαταβολικά στην Αίγυπτο, που ήδη όμως ετοιμάζονταν να επιτεθεί κατά του Ισραήλ. Συνεπώς το Ισραήλ διαθέτει την ιστορική εμπειρία της διεξαγωγής προληπτικών πολέμων.

Όμως, εν έτει 2024, ακόμη και εάν ένας προληπτικός πόλεμος διεξαχθεί από το Ισραήλ κατά του Λιβάνου, το Ισραήλ δεν θα κηρύξει αυτόν τον προληπτικό πόλεμο ρητώς. Εξάλλου δεν προετοιμάζεται καμία επίθεση κατά του Ισραήλ μήτε από τον Λίβανο μήτε από την Χεζμπολάχ. Λόγω της γενικής απαγόρευσης των πολέμων κατά το διεθνές δίκαιο, το Ισραήλ θα προφασιστεί δήθεν την νόμιμη άμυνά του, κατά των εναέριων επιθέσεων της Χεζμπολάχ σε βάρος του – οι οποίες όμως δεν μπορούν ουδαμώς να δικαιολογήσουν μια ωμή ισραηλινή στρατιωτική επέμβαση στον Λίβανο, που σε κάθε περίπτωση θα συνιστά κατά το διεθνές δίκαιο ξεκάθαρη επίθεση κατά της χώρας αυτής, και όχι άμυνα, πολλώ δε μάλλον νόμιμη.
Εν κατακλείδι, αν και οι προληπτικοί πόλεμοι, θεωρούνται από το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, σίγουρα παράνομοι, κατά την αναμφίλεκτη απαγόρευση τόσο του εθιμικού δικαίου όσο και του άρθρου 2 παρ. 4 του Χάρτη του Ο.Η.Ε., τελικά, στην περίπτωση ενός προληπτικού πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο, το Ισραήλ θα προσποιηθεί πως δήθεν αμύνεται νομίμως κατά της Χεζμπολάχ, εκστρατεύοντας όμως κατά του Λιβάνου. Αν και δαύτος ο έωλος ισχυρισμός στ’ αλήθεια νομικά δεν θα ισχύει, καθώς αν το Ισραήλ επιτεθεί κατά της χώρας αυτής, στην οποία εγκαταβιοί αυτή η περιώνυμη θρησκευτική οργάνωση, θα διεξάγει έναν απαγορευμένο πόλεμο, παρόλα αυτά, μπορεί ένας προληπτικός πόλεμος εν έτει 2024 να προκύψει στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς ως γνωστόν εκτός από τον κανόνα, υπάρχουν και οι παραβιάσεις του.

Ο Μητσοτάκης, ο μυστικός «δίαυλος επικοινωνίας» με τον Ερντογάν και ο πόλεμος που έρχεται…

1

ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ… (Πέμπτη 4 Ιουλίου 2024)

Μετά το δημοσίευμα του iEpikaira (01/07/24) το οποίο ρίχνει φως στο σκοτεινό παρασκήνιο των ελληνοτουρκικών, την αποκάλυψη του μυστικού «δίαυλου επικοινωνίας» που μεσολαβεί στις πολιτικές ηγεσίες και το πλέγμα των κρατικών και επιχειρηματικών φορέων που λειτουργούν ως αφανής καταλύτης στις υπόγειες διεργασίες της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης», νέες πτυχές του ζητήματος παρουσιάζονται στο παρόν σημείωμα. Εξετάζεται η «ειδική σχέση» της οικογένειας Μητσοτάκη με τον τούρκο μεγιστάνα Ραχμί Κοτς καθώς και η επίδρασή τους στην μυστική διπλωματία την οποία το πρωθυπουργικό γραφείο κρατά ως επτασφράγιστο μυστικό.
Καλά πληροφορημένη πηγή αναφέρει ότι η υφυπουργός Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, συνεργάζεται με μια κλειστή ομάδα στο υπουργείο Εξωτερικών και απευθείας με το Μέγαρο Μαξίμου ενώ ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης έχει μόνο διεκπεραιωτικό ρόλο. Ούτε καν το υπουργείο Άμυνας δεν έχει πρόσβαση στους φακέλους των μυστικών ελληνοτουρκικών συνομιλιών εκτός των ΜΟΕ. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι: «υπάρχει οργιώδες παρασκήνιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο οποίο εμπλέκονται και επιχειρηματίες, κυρίως από τον τομέα της ενέργειας που ωθούν τις κυβερνήσεις σε συμφωνίες με κοινές ελληνοτουρκικές επιχειρήσεις στο Αιγαίο. Ωστόσο η επιχειρηματική συνεργασία δεν μπορεί να γίνει στο κενό, δεδομένου ότι η Τουρκία έχει πάντα ως βάση την συνεκμετάλλευση…».
Στο προαναφερθέν άρθρο του iEpikaira παρουσιάζονται αδιάψευστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο τούρκος μεγιστάνας Ραχμί Κοτς -ο οποίος δραστηριοποιείται και στον τομέα της ενέργειας, με το διυλιστήριο πετρελαίου «Tupras», την εταιρεία παροχής ενέργειας «Aygaz» και κατέχοντας το πλειοψηφικό πακέτο της «Τουρκικής Εταιρείας Ερευνών Πετρελαίου» (ΤΡΑΟ) στην οποία εκτός των άλλων ανήκει και το γνωστό πλοίο ερευνών Oruc Reis- είναι ο μυστικός σύνδεσμος Ερντογάν-Μητσοτάκη και ένας από τους πρωτεργάτες της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» μέσω της δημιουργίας μιας «οικονομικής βάσης» εργαλειοποιώντας την ενέργεια.
Εδώ είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι ο Ραχμί Κοτς είναι οπαδός του κοσμικού καθεστώτος (κεμαλιστών) και πολέμιος των ισλαμιστών, γεγονός που δημιούργησε σοβαρές τριβές με τον Ρ.Τ. Ερντογάν. Το αποκορύφωμα ήταν ο Ερντογάν να κατηγορήσει τον Κοτς ότι προσέφερε καταφύγιο σε δεκάδες τραυματισμένους διαδηλωτές των επεισοδίων στο πάρκο Γκεζί (2013) στο ξενοδοχείο Divan της Κωνσταντινούπολης, το οποίο ανήκει στον όμιλο Κοτς. Ο Ερντογάν μάλιστα δήλωσε ότι «η περίθαλψη εγκληματιών, είναι εγκληματική πράξη». Λίγες ημέρες μετά, το τουρκικό «ΣΔΟΕ» έκανε έφοδο στο διυλιστήριο της Tupras και εν συνεχεία ακυρώθηκε διαγωνισμός ύψους 1δις ευρώ, που είχε κερδίσει ο όμιλος Κοτς για την κατασκευή του πρώτου τουρκικού πολεμικού σκάφους.
Κηδεία Μουσταφά Κοτς (Ιανουάριος 2016). Από αριστερά: ο Ρ.Τ. Ερντογάν, ο Ραχμί Κοτς και ο τότε πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου. φωτο: in.gr
Οι σχέσεις των δύο ανδρών άρχισαν να ξεπαγώνουν με τον αιφνίδιο θάνατο του μεγαλύτερου υιού του Ραχμί Κοτς, τον Μουσταφά Κοτς το 2016, όταν ο Τούρκος πρόεδρος παρευρέθη στην κηδεία του. Τα επόμενα χρόνια έφεραν τους δυο άνδρες πιο κοντά. Δεν ήταν τυχαία επίσης η πρώτη επίσκεψη του Ερντογάν (11/06/24) στα γραφεία του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έπειτα από 18 χρόνια.
Το πρώτο απτό αποτέλεσμα της μεσολάβησης του εκ πεποιθήσεως κεμαλιστή Κοτς -λόγω του πατέρα του Βεχμπί Κοτς- ήταν η «Διακήρυξη των Αθηνών». Σημειώνεται ότι ο Βεχμπί Κοτς, από τη δεκαετία του 1920, εντάχθηκε στο «Σύνδεσμο για την Προάσπιση των Εθνικών Δικαιωμάτων» -πριν μετεξελιχθεί στο σημερινό «Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα» (CHP)-, ενώ οι επιχειρήσεις του άκμασαν εκείνη την περίοδο. Οι σχέσεις του έκτοτε με το κόμμα έγιναν πιο στενές και είχε συχνές επαφές με κυβερνητικούς αξιωματούχους και ειδικά με τον Ισμέτ Ινονού. Μάλιστα του έγινε και πρόσκληση να συμμετέχει στο τουρκικό κοινοβούλιο αλλά αρνήθηκε. Υπενθυμίζεται ότι ο Ισμέτ Ινονού υπέγραψε το «Σύμφωνο Φιλίας» Ελλάδας-Τουρκίας του 1930 στην Άγκυρα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο οποίος είχε τότε δηλώσει: «Οφείλομεν να συνεργασθώμεν στενώτατα εις όλα τα επίπεδα, ιδίως δε επί του οικονομικού» ενώ σχεδόν ένα αιώνα αργότερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να το αναβιώσει κάνοντας πράξη το «όραμα Μητσοτάκη» μαζί με τον Ρ. Τ. Ερντογάν, υπογράφοντας την «Διακήρυξη των Αθηνών». Έτσι λοιπόν εξηγούνται και οι απόψεις του Ραχμί Κοτς περί «ελληνοτουρκικής φιλίας» που μπορεί να αναπτυχθεί μέσω της εμβάθυνσης των διμερών οικονομικών δεσμών.
Το ζήτημα βέβαια είναι ότι ο η βραχύβια αναθέρμανση και μη δοκιμασμένη σχέση Ερντογάν-Κοτς αντιμετωπίζεται με μεγάλη καχυποψία από τον καιροσκόπο και τακτικιστή Τούρκο Πρόεδρο ο οποίος καίτοι διείδε την ευκαιρία να υποτάξει/φινλανδοποιήσει την Ελλάδα -προωθώντας επιχειρηματικές συνέργειες με τουρκικές επενδύσεις στην Ελλάδα οι οποίες στοχεύουν στη «συγκεκαλυμμένη συνδιαχείριση» μέσω της δημιουργίας κοινών θαλάσσιων πάρκων-, ταυτόχρονα εξοπλίζεται σαν «αστακός» και προετοιμάζεται, κατά δήλωση (27/06/24) του ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν, για πόλεμο. Και ναι μεν η δήλωση αφορούσε το πιθανό ξέσπασμα ενός Γ’ΠΠ αλλά εάν συνδυαστεί με προηγούμενη απειλή (24/06/24) έναντι του Ελληνισμού: «Όταν είσαι συμμέτοχος στους εν εξελίξει πολέμους στη Μέση Ανατολή, αυτή η φωτιά θα έρθει να σας κάψει και εσάς» καθώς και αναφορές έγκριτων αναλυτών οι οποίοι μιλούν ανοικτά για σοβαρό κίνδυνο επίθεσης της Τουρκίας στην Κύπρο (1, 2, 3, 4) -με πρόσχημα την δήθεν συμμετοχή της στον πόλεμο της Γάζας αλλά και το νομιμοφανές υπόβαθρο σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία έχει το δικαίωμα να επιτεθεί στην Κύπρο επειδή δήθεν παραβιάζει τη Συμφωνία Εγγυήσεων-, τότε το ενδεχόμενο αυτό οφείλει να αντιμετωπιστεί πολύ σοβαρά. Φυσικά μια τέτοια απροκάλυπτη ενέργεια θα σύρει και την Ελλάδα σε ένα «σπιράλ θανάτου» που εύκολα μπορεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την περιοχή.
Ο νούμερο ένα στόχος της Τουρκίας βέβαια παραμένει η μητροπολιτική Ελλάδα, εφόσον η αφύλακτη και ελλιπώς εξοπλισμένη Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί εύκολη λεία που μπορεί να καταληφθεί σε δεύτερο χρόνο. Στις 31/05/24 εξηγήσαμε ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες ο Ρ.Τ. Ερντογάν προετοιμάζεται για αυτό το ενδεχόμενο (περισσότερα και εδώ), και απλώς διατηρεί το επίπλαστο «καλό κλίμα» το οποίο χρησιμοποιεί ως προπέτασμα για τα σχέδιά του σε συνδυασμό με την ετεροβαρή «Διακήρυξη των Αθηνών» η οποία επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη.
Καταλήγοντας, το ερώτημα που θέτουμε προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη -ο οποίος φαίνεται ότι έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες στη διαμεσολάβηση Κοτς και στο «όραμα Μητσοτάκη»-, πώς είναι τόσο σίγουρος ότι ο Ερντογάν συμμερίζεται την ίδια εμπιστοσύνη έναντι του Κοτς και του ιδίου; Πότε επέδειξε ειλικρίνεια προθέσεων ο Τούρκος Πρόεδρος; Υπήρξε ποτέ τουρκική κυβέρνηση που να επιδίωκε την ειρηνική συνύπαρξη στην περιοχή χωρίς επεκτατικές βλέψεις; Γνωρίζει ο πρωθυπουργός τον εθνικό όρκο (Mîsâk-ı Millî – διακήρυξη έξι σημείων) που υφίσταται από το έτος 1920; Έχει ακούσει τίποτα για την «Γαλάζια Πατρίδα»; Το γεγονός ότι εθελοτυφλεί έναντι της πραγματικότητας που όλοι αντιλαμβάνονται –ακόμη και ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς-, είναι προϊόν παντελούς πολιτικής εμβρίθειας, ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει; Μήπως υπερισχύουν της λογικής και του εθνικού συμφέροντος, τα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα που πιέζουν διαχρονικά για όσα βλέπουμε να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας; Τί ακριβώς συμβαίνει; Θα μάθουμε ποτέ την απάντηση ή θα αναρωτιόμαστε και θα ομφαλοσκοπούμε στο τί συνέβη -όπως και με το Κυπριακό μισό αιώνα τώρα- κατόπιν εορτής, και αφού ο Ελληνισμός ζήσει καταστάσεις χειρότερες του ’22;

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Με αφορμή την 4η Ιουλίου: ποιες, πραγματικά, είναι οι ΗΠΑ; Διακηρύσσοντας Ανεξαρτησία απο την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας

2

3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2024

FRANK JOYCE

Ο πίνακας του John Trumbull, Διακήρυξη Ανεξαρτησίας – Δημόσιος Τομέας

Στις 4 Ιουλίου 2026 θα σηματοδοτηθεί η 250ή επέτειος της εξέγερσης κατά της βρετανικής κυριαρχίας από μερικούς από τους εποίκους που βρίσκονται στις δεκατρείς αποικίες συγκεντρωμένες κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού. Δεν είναι ούτε ένα λεπτό πολύ νωρίς για να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε για το όργιο των αυτοσυγχαρητηρίων και της αναμυθοποίησης που πρόκειται να μας συμβεί. Γεμάτοι φυσικά με γαλόνια  -υπάρχει-ακόμα-πολύ-πολύ-δουλειά-να κάνουμε.

Ακόμα καλύτερα, καθώς ο ρυθμός πτώσης στο χάος και τη σύγχυση επιταχύνεται, είναι η η στιγμή να σκεφτούμε τι μπορεί να μας βγάλει από αυτό το χάος. Με τον όρο χάος εννοώ αυτό που δημιούργησε το 1776.

Μια καλή αρχή για να ξεκινήσει αυτή η αξιολόγηση είναι το έγγραφο που συνέταξαν οι Ιδρυτές για να δικαιολογήσουν το έργο εξαρχής. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας παρερμηνεύεται εδώ και πολύ καιρό. Μου πήρε δεκαετίες για να διεισδύσω στην ομίχλη και έχω ακόμα πολλά να μάθω.

Η Διακήρυξη είναι ένα μανιφέστο. Σκοπός του ήταν να εξηγήσει και να δικαιολογήσει τη βίαιη αντίθεση στη βρετανική «κατοχή». Μέχρι το 1776 η έμφυλη και ρατσιστική βία ήταν ήδη βαθιά ριζωμένη στους λευκούς αποίκους. Ήταν το προϊόν αυτού που χρειάστηκε από το 1619/20 και μετά για να καταλάβει και να κρατήσει εδάφη, να υποδουλώσει και να κρατήσει υποδουλωμένους τουλάχιστον 500.000 μαύρους και να ελέγξει τους αποκλίνοντες λευκούς αποίκους. (Για το πλαίσιο ως προς το τελευταίο, οι δίκες της Μάγισσας του Σάλεμ αναφέρονται στο 1692/93.)

Κατά συνέπεια, η επιλογή μιας μάχης με τον Βρετανικό Στρατό δεν απαιτούσε τη δημιουργία μιας βίαιης ή στρατιωτικοποιημένης κουλτούρας από την αρχή. Για αυτό, τουλάχιστον οι μάχες του Λέξινγκτον και του Κόνκορντ το 1775, η βίαιη σύγκρουση με τα βρετανικά στρατεύματα, ήταν ήδη σε εξέλιξη.

Στην πρώτη παράγραφο αυτού του δοκιμίου, χρησιμοποίησα τη λέξη (πρότζεκτ-έργο). Το βρίσκω χρήσιμο πλαίσιο για να προβάλω το τόξο της ιστορίας των Η.Π.Α. Ενδεικτικά, σκέφτηκα ότι η ταινία Oppenheimer είναι μια εξαιρετική δουλειά στην απεικόνιση της δημιουργίας, της δοκιμής, της ανάπτυξης και της μετά θάνατον ζωής της ατομικής βόμβας ως ενός μεγάλου έργου. Το να στείλεις έναν άνθρωπο στο φεγγάρι ήταν ένα άλλο μεγάλο,  εθνικό εγχείρημα των ΗΠΑ.

Η μερική αποδόμηση του συστήματος Jim Crow στο Νότο της δεκαετίας του 1960 μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως έργο – ένα ιδιαίτερα σημαντικό και δύσκολο έργο. [σσ Ως νομοθεσία Jim Crow εννοείται μια σειρά τοπικών νόμων και διατάξεων στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ και αφορούσαν το φυλετικό διαχωρισμό μεταξύ λευκών και μαύρων, με τους τελευταίους να αποτελούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας]. Υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα, αλλά εντός των Η.Π.Α. όλα είναι υποέργα του γιγαντιαίου, αδυσώπητα βίαιου έργου της δημιουργίας και της διατήρησης του σύγχρονου εθνικού κράτους που είναι γνωστό ως Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Η εδαφική κατάκτηση φυσικών πόρων ή/και γης για εποικισμό βρίσκεται στον πυρήνα της αποικιοκρατίας και, επομένως, στον πυρήνα της ίδιας της ύπαρξης των ΗΠΑ. Αυτό που κάνει την κατανόηση της Διακήρυξης τόσο χρήσιμη είναι αυτό που αποκαλύπτει για το γιατί ορισμένοι από τους εποίκους πήραν την κατάσταση στα χέρια τους.

Το ότι ήταν μόνο μερικοί από τους εποίκους είναι σχετικό γιατί αν είχε γίνει δημοψήφισμα για το θέμα, οι περισσότεροι θα ψήφιζαν να παραμείνουν βρετανική αποικία. (Ομοίως, δεν υπήρξε ποτέ πλειοψηφία ούτε για τον τερματισμό της δουλείας.) Εκείνοι που είχαν διαφορετική ιδέα ήταν μια πολύ μικρή ομάδα λευκών, ανδρών ιδιοκτητών ακινήτων με όραμα. Και πόσο άνετα χρησιμοποιούσαν τη βία για να το πετύχουν.

Για πολύ καιρό δεχόμουν τη φήμη ότι είμαστε κράτος των νόμων. Δεν είμαστε. Από την πρώτη μέρα παραμείναμε πρώτα και κύρια ένα κράτος που χαρακτηρίζεται και ορίζεται από τη βία. Το κάλυμμα του νόμου έρχεται χωριστά. Συνήθως μετά το γεγονός αλλά μερικές φορές πριν ή ταυτόχρονα. Η Διακήρυξη είναι από μόνη της ένα καλό παράδειγμα. Η ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑΗ ΗΔΗ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ όταν υιοθετήθηκε.

Ως δευτερεύουσα αναφορά, οι περισσότεροι αποδέχονται τον μύθο ότι η 13η, 14η και 15η Τροποποίηση του Συντάγματος τερμάτισε τη ρατσιστική σκλαβιά. Όχι. Πρώτα αλληλοσκοτώθηκαν επτακόσιες χιλιάδες άνθρωποι.

Ή για να το θέσω αλλιώς, αν οι νόμοι ήταν ικανοί να επιλύσουν τη σύγκρουση για τη δουλεία, δεν θα είχε γίνει εμφύλιος πόλεμος εξαρχής.

Πού εντάσσεται η Διακήρυξη στην οργανική εξέλιξη της όλης ρύθμισης; Παρόλο που οι εφημερίδες έχουν προβάλει ολοσέλιδες διαφημίσεις της 4ης Ιουλίου για την όλη υπόθεση εδώ και χρόνια, από τότε που οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν εφημερίδες, οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι το Προοίμιο είναι η Διακήρυξη στο σύνολό της. Εκεί εμφανίζεται το συχνά αναφερόμενο «…όλοι οι άνθρωποι γενιούνται ίσοι». Αυτά τα λόγια, ωστόσο, είναι επίσης βαθιά παρεξηγημένα.

Εκ των υστέρων επικαλούνται για να υπονοήσουν μια φιλοδοξία μεταξύ των Ιδρυτών για ισότητα μεταξύ όλων των ανθρώπων ή τουλάχιστον των ανδρών. Στρατηγικά κατανοητό ίσως. Είναι σαν να θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι συντάκτες και οι υπογράφοντες ήταν απλώς υποκριτές. Δεν ήταν. Ειλικρινά δεν θεωρούσαν τους Ινδιάνους ή τους Μαύρους ανθρώπους.

Όταν έλεγαν ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι, εννοούσαν τον εαυτό τους, τους Βρετανούς και άλλους Ευρωπαίους.

Όταν έλεγαν ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι, εννοούσαν τον εαυτό τους, τους Βρετανούς και άλλους Ευρωπαίους.

Ή, για να το θέσω αλλιώς, ισχυρίζονταν ότι ήταν ίσοι με τους αποικιακούς αφέντες τους. Η λευκή υπεροχή είχε ήδη εμφυτευθεί βαθιά στην κοσμοθεωρία τους. (Δεν πειράζει, μπορεί να πουν κάποιοι, άφησαν το «δημιουργημένο ίσο» τζίνι από το μπουκάλι, ακόμα κι αν το έκαναν τυχαία. Θα επανέλθουμε σε αυτό αργότερα.)

Συναλλακτική Δημοκρατία

Το μεγαλύτερο μέρος της Διακήρυξης δεν είναι το προοίμιο. Είναι ένας μακρύς κατάλογος παραπόνων. Είναι 27 συνολικά. Συνολικά παρουσιάζουν μια συνταγή για αυτό που θα ονόμαζα συναλλακτική δημοκρατία. Αυτό σημαίνει ότι οι Βρετανοί έπαιρναν αποφάσεις αντίθετες απο τις επιθυμίες των Ιδρυτών. Δεν ήταν ότι οι Βρετανοί έπαιρναν τις αποφάσεις αυτές καθαυτές. Μάλλον ήταν ότι οι βρετανικές αποφάσεις ήταν σε αντίθεση με αυτό που ήθελαν να κάνουν οι λευκοί άνδρες που είχαν ιδιοκτησία.

Αυτή η ιδέα απέχει τόσο πολύ από τον εξιδανικευμένο μύθο που έχουμε διδαχθεί ότι δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί. Λοιπόν, θα το ξαναπώ αλλιώς.

Η επιζητούμενη Ανεξαρτησία ΔΕΝ είχε σκοπό ή λόγο να ξεπεραστεί η αντίθεση σε οραματιστικές και προηγουμένως αδιανόητες ιδέες ελευθερίας και δημοκρατίας.

Δείτε πώς το αντιμετωπίζει αυτό η Britannica. «Μπορεί να ειπωθεί, όπως έκανε ο Άνταμς, ότι η διακήρυξη δεν περιείχε τίποτα πραγματικά νέο στην πολιτική της φιλοσοφία, η οποία προήλθε από τον John Locke, τον Algernon Sidney και άλλους Άγγλους θεωρητικούς». Έτσι, μερικές παλιές κυβερνητικές ιδέες μπήκαν σε νέα μπουκάλια, εν μέρει για να αναζητήσουν υποστήριξη από έναν πληθυσμό που είχε την τάση να συμβαδίζει με τη βρετανική κυριαρχία, όχι να την ανατρέψει.

Τι ήθελαν, πραγματικά, να κάνουν οι λευκοί, ιδιοκτήτες περιουσίας; Πολλά πράγματα ένα από τα οποία ήταν η εδαφική επέκταση με τους όρους τους. Είναι σαν η Διακήρυξη να είναι το δικό της Δόγμα Ανακάλυψης, η δική της άδεια να σκοτώνουν, να κατακτούν και να κλέβουν. Η ουσία του ήταν να δικαιολογήσουν την αντικατάσταση της βρετανικής αποικιοκρατίας απο την αποικιοκρατία εποίκων με έδρα τις ΗΠΑ.

Δύο ρήτρες από τη Διακήρυξη:

Αυτός [αναφερόμενος στον Βασιλιά] προσπάθησε να αποτρέψει τον πληθυσμό αυτών των κρατών. Με τον στόχο την παρεμπόδιση των Νόμων για την Πολιτογράφηση Αλλοδαπών· αρνούμενος να περάσει άλλους για να ενθαρρύνει τις μεταναστεύσεις τους εδώ, και αυξάνοντας τις συνθήκες για νέες ιδιοποιήσεις γης.

Έχει ενεργοποιήσει εγχώριες εξεγέρσεις ανάμεσά μας και έχει προσπαθήσει να φέρει εναντίον των κατοίκων των συνόρων μας, τους ανελέητους Άγριους Ινδιάνους, των οποίων ο γνωστός κανόνας του πολέμου είναι μια αδιάκριτη καταστροφή όλων των ηλικιών, φύλων και συνθηκών.

Σίγουρα, η πρώτη νομοθεσία που ψηφίστηκε μετά την επιτυχία της επανάστασης ήταν το Βορειοδυτικό Διάταγμα. (Ευχαριστώ την ουσιαστική AN IDIGENOUS PEOPLE’S HISTORY OF THE United States της Roxanne Dunbar Ortiz που με ενημέρωσε πρώτα για αυτό το χρονοδιάγραμμα.)

Ακολουθώντας τις αρχές που περιγράφονται από τον Τόμας Τζέφερσον στο Διάταγμα του 1784, οι συντάκτες του Βορειοδυτικού Διατάγματος (πιθανώς ο Νέιθαν Ντέιν και ο Ρούφους Κινγκ) διατύπωσαν ένα σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια καθώς η χώρα επεκτάθηκε στον Ειρηνικό. (Βορειοδυτικό Διάταγμα του 1787 στο archives.gov)

Δεκαετίες νωρίτερα, ο Τόμας Τζέφερσον είχε διαμορφώσει ένα όραμα για νέα επικράτεια δυτικά των Απαλαχίων Βουνών: Θα τροφοδοτούσε τη δημιουργία μιας «αυτοκρατορίας για την ελευθερία». Χρησιμοποίησε για πρώτη φορά μια εκδοχή αυτής της φράσης κατά τη διάρκεια του Επαναστατικού Πολέμου, σε μια επιστολή του 1780 που παρότρυνε τον Τζορτζ Ρότζερς Κλαρκ, έναν τοπογράφο που έγινε στρατιώτης, να κατευθυνθεί βόρεια για να αφαιρέσει περισσότερη γη από τους Βρετανούς. Ο φύλακας των συνόρων αποδείχθηκε ανίκανος να συγκεντρώσει επαρκείς στρατολογήσεις για μια αποστολή, αλλά ο Τζέφερσον δεν εγκατέλειψε ποτέ την ιδέα.

Μετά τη Συνθήκη του Παρισιού, η οποία τερμάτισε τον Επαναστατικό Πόλεμο το 1783, η Βρετανία παραχώρησε περισσότερα εδάφη που διπλασίασαν το μέγεθος των Η.Π.Α. Μαζί με τις αρχικές 13 αποικίες, η νέα χώρα περιελάμβανε πλέον εδάφη που εκτεινόταν μέχρι τον ποταμό Μισισιπή. δυτικές άκρες αυτού που θα γινόταν το Ουισκόνσιν, το Ιλινόις, το Κεντάκι, το Τενεσί και το βόρειο τμήμα του Μισισιπή.

 

Αντιαποικιακή; Ουτε στο ελαχιστο.

 

Από το 1776, οι υποτιθέμενες «αντιαποικιακές» ΗΠΑ υποστήριξαν ποτέ τον αγώνα οποιουδήποτε άλλου έθνους ή λαών ενάντια στην αποικιακή εξουσία; Οχι ποτέ.

Ένα από τα πιο δραματικά παραδείγματα ήταν η απάντηση σε μια έκκληση του Χο Τσι Μινχ το 1948. (Την ίδια χρονιά το Ισραήλ έγινε έθνος-κράτος.) Καθώς το Βιετνάμ αναζητούσε ανεξαρτησία από δεκαετίες γαλλικής αποικιακής κυριαρχίας, ο Χο Τσι Μινχ έκανε έκκληση στον τότε Πρόεδρο Τρούμαν για υποστήριξη. Δεν ήταν τόσο παράλογο όσο θα μπορούσε να φανεί δεδομένου ότι οι ΗΠΑ και το Βιετνάμ είχαν συνεργαστεί στενά ενάντια στους Ιάπωνες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τρούμαν δεν απάντησε ποτέ. Και όπως γνωρίζουμε, οι ΗΠΑ συνέχισαν να υποστηρίζουν τις γαλλικές προσπάθειες να διατηρήσουν τον έλεγχο, ακόμη και στο σημείο να τους προσφέρουν πυρηνικά όπλα για χρήση εναντίον του Βιετνάμ.

Γρήγορα προς τα εμπρός στο παρόν. Περαιτέρω αποδεικτικά στοιχεία ότι ο συναλλακτικός σκοπός της εξέγερσης κατά του Βασιλιά της Αγγλίας ήταν να αλλάξει τη μορφή της αποικιοκρατίας, όχι το περιεχόμενο είναι σε πλήρη προβολή αυτή τη στιγμή. Αυτό θα αποδεικνυόταν από την υποστήριξη των ΗΠΑ στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων. [Σημείωση: Μια φωτογραφία της Nicki Haley που δίνει αυτόγραφο φωτογραφίες βομβών που κατασκευάστηκαν στις ΗΠΑ και θα ερρίπτοντο στη Γάζα θα μπορούσε να βρεθεί εδώ.]

Η Διακήρυξη αναφέρει τη δουλεία;

Ποτέ. Ωστόσο, μόνο και μόνο επειδή αναφέρεται στους «Ινδιάνους άγριους», και όχι στους Μαύρους, δεν σημαίνει ότι η σκλαβιά και η αντι-μαύρη φυλετική κάστα δεν είναι εκεί μέσα. Η απουσία οποιασδήποτε τέτοιας γλώσσας λέει πολλά.

Ο μεγάλος Gerald Horne, η Nicole Hannah Jones και άλλοι έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά για να αποκαλύψουν πώς ο φόβος ότι οι Βρετανοί αποικιοκράτες θα καταργούσαν τη δουλεία ήταν ένα ισχυρό κίνητρο της προσπάθειας για ανεξαρτησία. (Ένα καλό μέρος για να μάθετε περισσότερα είναι με το Η ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1776 του καθηγητή Horne.)

Οι βαθιές διαφορές μεταξύ των Ιδρυτών σχετικά με τον καλύτερο τρόπο διαχείρισης της δουλείας εμπόδισαν τη ρητή συζήτηση για το θέμα στην τελική έκδοση της Διακήρυξης. Μεταξύ άλλων, ορισμένοι ιδιοκτήτες σκλάβων ήθελαν να ευνοήσουν το εγχώριο δουλεμπόριο περιορίζοντας το δουλεμπόριο του Ατλαντικού. Άλλοι όχι. Κάτι που δεν αλλάζει το γεγονός ότι η ρατσιστική υποδούλωση ήταν θεμελιώδης σε αυτό που ο καθηγητής Χορν ορθά προσδιόρισε ως το πρώτο έθνος-κράτος του απαρτχάιντ στον κόσμο.

Πώς αυτό ήμασταν τότε και ποιοι είμαστε ακόμα.

Οι υποθέσεις που έγιναν στη Διακήρυξη του 1776 είναι τώρα ακόμη πιο βαθιά ενσωματωμένες. Όχι μόνο έχουν περάσει από τη μια γενιά στην άλλη. Έχουν “ψηθεί” καλά. Το πώς έγινε αυτό είναι σχετικά απλό. Πολλή εξάσκηση.

Από όλα όσα έχω γράψει, μια γραμμή που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1969 είναι η πιο συχνά αναφερόμενη μέχρι σήμερα, «Ο λόγος που οι ΗΠΑ βρίσκονται στο Βιετνάμ είναι επειδή οι ΗΠΑ βρίσκονται στην Καλιφόρνια». Αυτό σημαίνει ότι η εδαφική επέκταση και ο έλεγχος είναι για τις ΗΠΑ. τρόπος ζωής.

Με την επέκταση από τη θάλασσα στη λαμπερή θάλασσα και πέρα ​​από αυτήν, αυτό το έργο έχει δημιουργήσει πολλά διασταυρούμενα υποσυστήματα. Αυτά τα συστήματα περιλαμβάνουν τον φακό μέσω του οποίου μαθαίνουμε όλοι να βλέπουμε τον κόσμο και τη θέση των ΗΠΑ σε αυτόν τον κόσμο. Η αποικιοποίηση του μυαλού μας όπως την έχουν περιγράψει οι Frantz Fanon, James Baldwin και άλλοι. Το αποκαλώ λευκό τρόπο σκέψης.

Για τους σκοπούς μας εδώ, τρία παραδείγματα είναι ενδεικτικά. Ο μιλιταρισμός, η μετανάστευση και η ατελείωτη δίψα για φυλετικό έλεγχο του ποιος μπορεί να κάνει τι πού.

Μιλιταρισμός

Όσον αφορά τον μιλιταρισμό, έχω γράψει εδώ για την κουλτούρα της βίας στην οποία κολυμπάμε. Είναι αδύνατο να υπερεκτιμήσουμε πόσο ο στρατός είναι ενσωματωμένος στην οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό μας. Άρα, δεν θα το ξανακάνω. Απλώς θα σας ζητήσω, αντί να το αγνοήσετε, να είστε σε επιφυλακή για το πώς εμφανίζεται.

Από πού να αρχίσω; Εδώ είναι μερικές προτροπές. Αθλητικές εκδηλώσεις, διαφημίσεις, βιογραφικά υποψηφίων πολιτικών, οι περισσότερες εθνικές εορτές, πάρκινγκ και άλλα ειδικά προνόμια για τους βετεράνους, ο στρατιωτικός προϋπολογισμός, παρελάσεις κάθε είδους, μοιρολόγια…λίγο πολύ παντού. Οι άλλες κοινωνίες δεν είναι έτσι.

“Μετανάστευση”

Το 2016 ο Τραμπ κατέβηκε από την κυλιόμενη σκάλα για να μιλήσει για τη μετανάστευση. Όχι μια οποιαδήποτε μετανάστευση. Ένα κύμα από το Νότο. Δεν πρότεινε την κατασκευή τείχους στα σύνορα με τον Καναδά.

Στο Μεξικό, υπάρχει ένα αστείο ότι το Μεξικό θα χτίσει πρόθυμα ένα τείχος στα σύνορα ΚΑΙ θα το πληρώσει. Υπό μία προϋπόθεση. Ότι χτίστηκε στα σύνορα πριν από τη Συνθήκη της Γουαδελούπης του 1848. Κάτι που θα απαιτούσε την επιστροφή της Καλιφόρνιας, της Νεβάδας, της Γιούτα, του Νέου Μεξικού, του μεγαλύτερου μέρους της Αριζόνα και του Κολοράντο και τμημάτων της Οκλαχόμα, του Κάνσας και του Ουαϊόμινγκ στην κυριαρχία του Μεξικού.

Η απομάκρυνση γης και ανθρώπων από το Μεξικό με τη βία θεωρήθηκε μεγάλο εθνικό επίτευγμα. Ένα ουσιαστικό δομικό στοιχείο στο έργο από θάλασσα σε λάμψη. Αλλά όταν πρόσφυγες από το Μεξικό ή άλλα έθνη του νότιου ημισφαιρίου εισέρχονται στις ΗΠΑ σε μεγάλους αριθμούς με δική τους βούληση; Αυτό είναι κρίση.

Γιατί; Επειδή είναι ένας από τους πολλούς παράγοντες που συμβάλλουν στον πανικό των λευκών για την απώλεια του ενδιαιτήματός τους. Αυτό είναι ένα θέμα προς συζήτηση από μόνο του. Προς το παρόν, αρκεί να πούμε το Empire of Borders: The Expansion of the U.S. Border Around the World του Todd Miller και το NOT A Nation of Immigrants της Roxanne Dunbar Ortiz είναι απαραίτητα αναγνώσματα.

Ο τρόπος σκέψης του Sundown Town

Ζω σε μια πόλη Sundown. Είναι ένα συντριπτικά λευκό προάστιο του Ντιτρόιτ. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι λευκοί ζουν στο Sundown Towns, είτε επισημοποιήθηκε ποτέ ως τέτοιο είτε όχι. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τον όρο, αναφέρεται σε πόλεις που βάσει νομοθεσίας ή/και πρακτικής περιορίζουν τις μετακινήσεις έγχρωμων ατόμων, συνήθως μαύρων μετά τις 18:00.

Στον πυρήνα της η λευκή ιεραρχία αφορά τον έλεγχο του χώρου και του τόπου. Μπορείς να πας σε αυτό το σχολείο, όχι σε αυτό. Ή καθόλου σχολείο. Εξαρτάται από εμάς και όχι από εσάς.

Μπορείτε να καθίσετε στο πίσω μέρος του λεωφορείου, όχι στο μπροστινό μέρος. Μπορείτε να περπατήσετε ή να οδηγήσετε ή να κάνετε τζόκινγκ σε αυτόν τον δρόμο αν το λέμε. Αν πούμε όχι, η ζωή και η ελευθερία σας κινδυνεύουν. Μπορείτε να κατέχετε αυτή τη θέση στην εταιρεία μας αλλά όχι υψηλότερη. Μπορείτε να αγοράσετε ένα σπίτι σε αυτή την πόλη αλλά όχι σε αυτά τα προάστια. Θα μπορούσατε να πάρετε μια υποθήκη αν ζείτε σε αυτόν τον ταχυδρομικό κώδικα, αλλά δυστυχώς, όχι σε αυτόν στον οποίο ζείτε πραγματικά.

Αν η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας δεν αφορούσε τον έλεγχο του χώρου και του τόπου, τότε τι ακριβώς αφορούσε; Διαβασέ το. Όχι μόνο το προοίμιο, το όλο θέμα. Νομίζω ότι θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω.

Εντάξει, λοιπόν, αυτοί είμαστε. Είμαστε αυτοί που πρέπει να μείνουμε για πάντα;

Από εκείνους τους αναγνώστες που έφτασαν μέχρι εδώ, πολλοί πιθανώς σκέφτονται, αλλά εσείς παραλείψατε όλα τα καλά. Δεν είμαστε αυτοί που είμαστε – ή όχι όλα ούτως ή άλλως. Τι γίνεται με όλη την πρόοδο; Οι γυναίκες μπορούν να ψηφίσουν τώρα. Ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν πρόεδρος για δύο θητείες. Εκατομμύρια έχουν απολαύσει καλά εισοδήματα, ιδιοκτησία σπιτιού, κολέγιο για τα παιδιά τους, διακοπές και άλλα ωραία πράγματα. Η ποικιλομορφία μας μας έχει δώσει επιλογές για φαγητό καλύτερες από οποιοδήποτε άλλο έθνος στη γη. Έχουμε πολλές αθλητικές ομάδες και άλλες μορφές ψυχαγωγίας. Σίγουρα το ποτήρι είναι πάνω από το μισό γεμάτο.

Α, και τι γίνεται με όλα τα άλλα εθνικά κράτη που είναι χειρότερα από τις ΗΠΑ ρωτάτε. Δεν πρέπει να παρηγορηθούμε με αυτό; (Τι μπορεί να είναι αυτά είναι η δική του συζήτηση.)

Επιπλέον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υποστήριξη για διάφορες εκδοχές του status quo είναι βαθιά και ευρεία. Επίσης ισχυρή είναι η πεποίθηση ότι ένας άλλος κόσμος σίγουρα ΔΕΝ είναι δυνατός. Οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. το καταλαβαίνω.

Το δεύτερο μέρος θα εξετάσει εάν και πώς θα τα ξεπεράσετε όλα αυτά.

Ο Frank Joyce είναι ένας ισόβιος ακτιβιστής και συγγραφέας με έδρα το Ντιτρόιτ. Είναι πρώην Διευθυντής Επικοινωνιών του UAW. Μαζί με την Karin Aguilar-San Juan συνεκδόσανε το The People Make the Peace: Lessons from the Vietnam Anti-War Movement.

counterpunch.org

Συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν στη Σύνοδο Κορυφής του SCO

0

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν θα συναντηθούν στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής της Ομάδας της Σαγκάης, που ξεκινά σήμερα στο Καζακστάν.

Άφιξη του Ρώσου προέδρου Βλάντιμιρ Πούτιν στο αεροδρόμιο της Αστάνα στο ΚαζακστάνΕικόνα: Gavriil Grigorov/Sputnik/Kremlin Pool Photo/AP/picture alliance 

Η φετινή διήμερη Σύνοδος Κορυφής των Αρχηγών 16 Κρατών του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) που ξεκινά σήμερα στην Αστάνα του Καζακστάν συμβαίνει σε μια κρίσιμη στιγμή για τις διεθνείς ισορροπίες με δύο πολέμους εν εξελίξει στην Ουκρανία και τη Γάζα, με την Ευρώπη να αναζητά νέες ισορροπίες μετά τις ευρωεκλογές και με τις αμερικανικές εκλογές να αυξάνουν την ανασφάλεια των ψηφοφόρων. Όμως στο Καζακστάν η σημερινή Σύνοδος θα φέρει στο ίδιο τραπέζι ηγέτες όπως ο Βλάντιμιρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ, που θα συζητήσουν θέματα ευρασιατικής ασφάλειας και άμυνας και τρόπους για την αντιμετώπιση της επιρροής των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Για την Τουρκία, η Σύνοδος έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο πρόεδρος Ερντογάν θα έχει την ευκαιρία να συναντηθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ρώσο πρόεδρο ύστερα από μεγάλο διάστημα. Η ατζέντα της συνάντησης θα περιλαμβάνει θέματα ενέργειας, εμπορίου και τουρισμού.

Θα υπάρξουν πολλά διμερή, περιφερειακά και παγκόσμια θέματα. Ο πρόεδρος Ερντογάν αναμένεται να τονίσει για άλλη μια φορά τη σημασία του αγώνα κατά της τρομοκρατίας στη Συρία και να θίξει την κατάσταση στη Γάζα όχι μόνο στις διμερείς συνομιλίες αλλά και στη Σύνοδο.

«Φυσιολογικά» τα προβλήματα

Σε δηλώσεις του σχετικά με τις διμερείς σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας, το μεσημέρι της Τετάρτης, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ ανέφερε ότι «όταν γίνει πολλή δουλειά στις διμερείς σχέσεις, αναπόφευκτα θα προκύψουν διάφορα προβλήματα. Αυτή είναι μία απολύτως φυσιολογική διαδικασία εργασίας. Ωστόσο, υπάρχει πολιτική βούληση να λυθούν τα προβλήματα και οι διμερείς σχέσεις, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής συνεργασίας, βρίσκονται στο απαραίτητο επίπεδο».

Ανάλογη σημασία στην συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν έδωσε και ο Σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσάκοφ, που δήλωσε ότι Πούτιν και Ερντογάν θα συζητήσουν όλα τα σημαντικά και ευαίσθητα θέματα, προσθέτοντας δε ότι εδώ και πολύ καιρό έχει προγραμματιστεί μια επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Πούτιν στην Τουρκία και ότι το θέμα της επίσκεψης μπορεί να συζητηθεί στη σημερινή συνάντηση: «Λαμβάνοντας υπόψη τη θέση της Τουρκίας, νομίζω ότι υπάρχουν πολλά θέματα για τα οποία θα ανταλλάξουν απόψεις οι ηγέτες των χωρών αυτών, οι οποίες διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην περιοχή. Είμαστε σε συνεχή διάλογο με την τουρκική πλευρά, υπάρχουν συνεχείς τηλεφωνικές επαφές, επίσης ο πρόεδρος Πούτιν δέχθηκε πρόσφατα τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν», είπε ο Ουσάκοφ. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Ερντογάν θα συναντηθεί και με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ.

Τα τουρκικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι το κύριο θέμα στην ατζέντα της συνάντησης Πούτιν-Ερντογάν αναμένεται να είναι η Συρία, αλλά θα συζητηθεί και ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία, οι οικονομικές σχέσεις, οι κυρώσεις και ενεργειακά θέματα.