Αρχική Blog Σελίδα 1164

Yazidis fear returning to their homeland, 10 years after massacre

Από
pcuser
-
0

By 
SINJAR, Iraq, Aug 2 (Reuters) – Fahad Qassim was just 11 years old when Islamic State militants overran his Yazidi community in the Sinjar region of northern Iraq in August 2014, taking him captive.
The attack was the start of what became the systematic slaughter, enslavement, and rape of thousands of Yazidis, shocking the world and displacing most of the 550,000-strong ancient religious minority. Thousands of people were rounded up and killed during the initial assault, which began in the early hours of Aug. 3.
Many more are believed to have died in captivity. Survivors fled up the slopes of Mount Sinjar, where some were trapped for many weeks by an Islamic State siege.
The assault on the Yazidis – an ancient religious minority in eastern Syria and northwest Iraq that draws from Zoroastrian, Christian, Manichean, Jewish and Muslim beliefs – was part of the militant Islamic State’s effort to establish a caliphate.
At one stage, the group held a third of Iraq and neighbouring Syria before being pushed back by U.S.-backed forces and Iran-backed militias and collapsing in 2019.
Now 21, Qassim lives in a small apartment on the edge of a refugee camp in the Kurdistan region of Iraq, far from his hometown.
He was trained as a child soldier and fought in grinding battles before being liberated as Islamic State collapsed in Syria’s Bagjhuz in 2019, but only after losing the bottom half of his leg to an airstrike by the U.S.-led forces.
Deif is believed to have been one of the masterminds of Hamas’ October 7 attack on southern Israel which triggered the Gaza war.

“I don’t plan for any future in Iraq,” he said, waiting for news on a visa application to a Western country.
“Those who go back say they fear the same thing that happened in 2014 will happen again.”
Qassim’s reluctance to return is shared by many. A decade after what has been recognised as a genocide by many governments and U.N. agencies, Sinjar district remains largely destroyed.
The old city of Sinjar is a confused heap of grey and brown stone, while villages like Kojo, where hundreds were killed, are crumbling ghost towns.
Limited services, poor electricity and water supply, and what locals say is inadequate government compensation for rebuilding have made resettlement challenging.

POWER STRUGGLE

The security situation further complicates matters. A mosaic of armed groups that fought to free Sinjar have remained in this strategic corner of Iraq, holding de facto power on the ground.
This is despite the 2020 Sinjar Agreement that called for such groups to leave and for the appointment of a mayor with a police force composed of locals.
And from the skies above, frequent Turkish drone strikes target fighters aligned with the Kurdistan Workers Party (PKK) that is outlawed by Turkey. Civilians are among those killed in these attacks, adding to the sense of insecurity.
Akhtin Intiqam, a 25-year-old commander in the PKK-aligned Sinjar Protection Units (YBS), one of the armed factions in the area, defends their continued presence:
“We are in control of this area and we are responsible for protecting Sinjar from all external attacks,” she said.
Speaking in a room adorned with pictures of fallen comrades, numbering more than 150, Intiqam views the Sinjar Agreement with suspicion.
“We will fight with all our power against anyone who tries to implement this plan. It will never succeed,” she said.

GOVERNMENT EFFORTS

As the stalemate continues, Sinjar remains underdeveloped. Families who do return receive a one-time payment of about $3,000 from the government.
Meanwhile, more than 200,000 Yazidis remain in Kurdistan, many living in shabby tent settlements. The Iraqi government is pushing to break up these camps, insisting it’s time for people to go home.
“You can’t blame people for having lost hope. The scale of the damage and displacement is very big and for many years extremely little was done to address it,” said Khalaf Sinjari, the Iraqi prime minister’s advisor for Yazidi affairs.
This government, he said, was taking Sinjar seriously.
It plans to spend hundreds of millions of dollars – including all previously unspent budgets since 2014 – on development and infrastructure, including for paying compensation, building two new hospitals and a university and linking Sinjar to the country’s water network for the first time. “There is hope to bring back life,” said Sinjari, himself a member of the Yazidi community.
However, the presence of an estimated 50,000 Islamic State fighters and their families across the border in Syria in detention centres and camps stokes fears of history repeating itself.
Efforts by some Iraqi lawmakers to pass a general amnesty law that could see the freeing of many Islamic State prisoners from Iraqi jails only add to these concerns. And the Yazidi struggle for justice is stalled, with the government this year ending a U.N. mission that sought to help bring Islamic State fighters to trial for international crimes, citing a lack of cooperation between it and the mission.
Despite the challenges, some Yazidis are choosing to return. Farhad Barakat Ali, a Yazidi activist and journalist who was displaced by IS, made the decision to go back several years ago.
“I’m not encouraging everyone to return to Sinjar, but I am also not encouraging them to stay at the IDP camps either,” he said from his home in Sinjar city, in the stifling heat of a power cut.
“Having your hometown – living in your hometown – is something that people can be proud of.”

Get the latest news and expert analysis about the state of the global economy with the Reuters Econ World newsletter. Sign up here.

Reporting by Timour Azhari Editing by Alexandra Hudson and Frances Kerry

https://www.reuters.com/world/middle-east/yazidis-fear-returning-their-homeland-10-years-after-massacre-2024-08-02/

Persona non grata για τους «σημιτικούς» της κυβέρνησης του Κ.Μητσοτάκη ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής

Από
pcuser
-
3
Σπύρος Παπαδάκης 

Στα «χαρακώματα» οι «σημιτικοί» της Νέας Δημοκρατίας που δεν θέλουν τον Κώστα Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας

Μάχη αναμένεται να δωθεί στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας για το πρόσωπο που θα προταθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία για τον θώκο της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Μπορεί οι τελικές αποφάσεις αποφάσεις να αφορούν τον πρωθυπουργό ωστόσο οι αντιδράσεις είναι ήδη πολλές.

Το πρώτο μήνυμα που έχουν «στείλει» πάνω από 70 βουλευτές της Κ.Ο. του κόμματος είναι πως δεν πρόκειται να στηρίξουν μια νέα υποψηφιότητα της Κατερίνας Σακελαροπούλου. Ανάμεσα σε αυτούς τους 70 βουλευτές είναι και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

Η απόλυτη πλειοψηφία των κυβερνητικών βουλευτών, θα ήθελε να δει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προτείνει για πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας τον έτερο πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του κόμματος, Κώστα Καραμανλή.

Εδώ κάπου, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα τελείωνε η συζήτηση.

Αντιθέτως, εδώ κάπου ξεκινά ο πονοκέφαλος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη καθώς οι «σημιτικοί» της Νέας Δημοκρατίας, ναι, οι «σημιτικοί» της Νέας Δημοκρατίας αντιδρούν σθεναρά σε αυτό το ενδεχόμενο.

Υπουργοί, βουλευτές, στενοί συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη που προέρχονται από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη δεν ξεχνούν την παρ΄ολίγον ήττα του 2000 και την προδιαγεγραμμένη ήττα του 2004, που οδήγησε τον Κώστα Σημίτη στην παραίτηση, δίνοντας το δαχτυλίδι της διαδοχής στον Γ.Α.Παπανδρέου.

Είναι πραγματικό γεγονός πως στο στόχαστρο πολλών στελεχών  στη ΝΔ βρίσκονται τα «ορφανά» του Σημίτη – όπως οι ίδιοι αποκαλούν – και είναι πρόσωπα, τα οποία ανήκουν στο στενό πυρήνα του Μεγάρου Μαξίμου.

Δεν είναι λοιπόν μόνο οι «καραμανλικοί» που έχουν «αλλεργία» σε ο,τιδήποτε θυμίζει τον «αρχιερέα της διαπλοκής» – όπως τον είχε αποκαλέσει ο Κώστας Καραμανλής –   και πρωθυπουργό των Ιμίων του Ελσίνκι, της Μαδρίτης και των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο, όπως του προσάπτουν.

Αλλά και οι «σαμαρικοί» χρεώνουν στους «σημιτικούς» πολύ «περίεργες» απόψεις για τα εθνικά μας θέματα που οδηγούν σε τετελεσμένα υπέρ της Τουρκίας.

Παράδειγμα οι δηλώσεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη πως τα 12 ν.μ. αποτελούν εθνικισμό είχαν προκαλέσει αρνητικές αντιδράσεις, παρόλο που έγινε προσπάθεια να ανασκευάσει την δήλωσή του. Εκεί όμως που «καραμανλικοί» και «σαμαρικοί» σηκώνουν τα χέρια ψηλά είναι με τον Γιώργο Γεραπετρίτη και τον Άκη Σκέρτσο….

Οι «σημιτικοί» της κυβέρνησης, έχουν – σύμφωνα με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας – την δική τους ατζέντα για τα εθνικά μας θέματα και την γενικότερη εξωτερική πολιτική της χώρας. Ειδικά στις σχέσεις μας με την Τουρκία, ακολουθούν – σύμφωνα πάντα με τους στενούς συνεργάτες των πρώην πρωθυπουργών – «ύποπτες» διαδρομές.

Τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα οδηγούν με νομοτελειακή ακρίβεια σε πολιτική μάχη χαρακωμάτων με τους «σημιτικούς» της κυβέρνησης να έχουν κηρύξει persona non grata τον Κώστα Καραμανλή διότι μεταξύ άλλων ξέρουν πως θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/kyvernisi/persona-non-grata-gia-tous-simitikous-tis-kyvernisis-tou-k-mitsotaki-o-proin-prothypourgos-kostas-karamanlis/

Συμβολική τελετή για τον Ισμαήλ Χανίγια στην Αγία Σοφία – Θα δώσει το παρών ο Ρ.Τ.Ερντογάν

Από
pcuser
-
0

Με απόφαση του προέδρου Ερντογάν κηρύχθηκε σήμερα εθνικό πένθος για τη δολοφονία του Ισμαήλ Χανίγια στην Τεχεράνη

Κατά τη διάρκεια της μεσημεριανής προσευχής, σχεδόν ταυτόχρονα με την κηδεία του στη Ντόχα, θα πραγματοποιηθεί σήμερα στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη συμβολική τελετή για τον Ισμαήλ Χανίγια.

Στην τελετή θα παραστεί ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ της προσευχής θα προΐσταται ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεών της κυβέρνησης, Αλί Ερμπάς.

Παράλληλα, με απόφαση του προέδρου Ερντογάν κηρύχθηκε σήμερα εθνικό πένθος για τη δολοφονία του Ισμαήλ Χανίγια στην Τεχεράνη.

Europe’s Recipe for Disaster: The Von der Leyen Program

Από
pcuser
-
0

by Drieu Godefridi

  • [T]his reduction [of greenhouse gas emissions] structures and determines the whole of the Commission’s program, because all human activity — industrial, commercial and private — emits greenhouse gases. In fact, in a program document published by the Commission in February 2024, already under the aegis of von der Leyen, are plans to invest 1.5 trillion euros per year in decarbonizing the European Union, and to this end take authoritarian measures in all areas of human activity. The amount is equivalent to 10% of Europe’s GDP — every year. Apparently this policy is the uncompromising model found in every party in Germany, but apart from a war effort, there is no objective of any kind that has ever required the diversion of 10% of a continent’s GDP by political decree.
  • European funds, which are distributed to EU member states in various ways, will henceforth be “conditional on respect for the rule of law”… In other words, any deviation from the EU’s ideological line, in any area, will be subject to financial sanctions – as is already happening with Hungary. This new direction for the EU will lead to the ideology of Western Europe being imposed on Eastern Europe: “open borders”, environmentalism, the fight against “hate” — but only “hate” from the right of the political spectrum.
  • In particular, the aim is apparently to penalize social media networks that refuse to censor their users or, more precisely, that refuse to penalize their users in the way the EU wants… either X submits to the EU’s ideology and censorship, or X will have a part of its global revenue confiscated.
  • Again and again, the suggestion is set forth to build a European army, essentially supported by states such as Germany and Belgium, which… would already be incapable of defending their own borders without American assistance.
  • [I]n accordance with the ECHR’s case law, any illegal immigrants intercepted in the Mediterranean, even within sight of the African coast, must be brought to the European Union to exercise their “rights.” A tenfold increase in the number of border guards would do nothing to change the law in force; as long as the law is not reformed, unlimited and unvetted migration in Europe will continue.
  • [A] whole series of new regulations with global ambitions are announced, confirming the EU’s claim to legislate not just for Europe, but for the world. For instance, a “European Oceans Pact” — note the “s” in Oceans – is declared: evidently the EU claims to regulate all the world’s oceans, whereas it only dips its toes in one.
  • Of these groups, the center-right is by far the largest…. [But] It is the demands of the smallest group — environmentalists — that dominate….
  • By refusing on principle ever to govern with real right-wing parties, the center-right guarantees that the left remains forever in power.
In a speech to the European Parliament on July 18, 2024, the President of the European Commission, Germany’s Ursula von der Leyen, an outspoken environmentalist, set out her program for its next five years. It owes more to the Greens (53 MEPs) than to the center-right (188 MEPs). By refusing on principle ever to govern with real right-wing parties, the center-right guarantees that the left remains forever in power. When voting no longer serves any purpose, democracy dies. Pictured: Von der Leyen at the European Parliament in Strasbourg, France, on July 18, 2024. (Photo by Frederick Florin/AFP via Getty Images)

In a speech to the European Parliament on July 18, 2024, the President of the European Commission, Germany’s Ursula von der Leyen, an outspoken environmentalist, set out her program for its next five years. Here are some of the salient aspects of her proposal, strictly in line with her previous term of office.

  1. The objective of reducing greenhouse gas emissions — 90% reduction by 2040, 100% by 2050 – is maintained. By definition, this reduction structures and determines the whole of the Commission’s program, because all human activity — industrial, commercial and private — emits greenhouse gases. In fact, in a program document published by the Commission in February 2024, already under the aegis of von der Leyen, are plans to invest 1.5 trillion euros per year in decarbonizing the European Union, and to this end take authoritarian measures in all areas of human activity. The amount is equivalent to 10% of Europe’s GDP — every year. Apparently this policy is the uncompromising model found in every party in Germany, but apart from a war effort, there is no objective of any kind that has ever required the diversion of 10% of a continent’s GDP by political decree.
  1. European funds, which are distributed to EU member states in various ways, will henceforth be “conditional on respect for the rule of law”. By the rule of law, the EU means a very specific and at the same time vague notion, enabling it to disqualify regimes and personalities with which it disagrees, principally but not exclusively, Prime Minister Viktor Orbán in Hungary.In other words, any deviation from the EU’s ideological line, in any area, will be subject to financial sanctions – as is already happening with Hungary. This new direction for the EU will lead to the ideology of Western Europe being imposed on Eastern Europe: “open borders”, environmentalism, the fight against “hate” — but only “hate” from the right of the political spectrum. For example, far-left MEP Rima Hassan frequently issues direct threats against colleagues who don’t share her hatred of Israel, without any consequences. The countries of Eastern Europe are the main beneficiaries of EU funds. It remains to be seen whether Eastern Europe will be taken in.
  2. “We will start by focusing on the implementation and enforcement of the digital laws adopted during the last mandate. Tech giants must assume responsibility for their enormous systemic power in our society and economy. We have begun the active enforcement of the Digital Services Act and the Digital Markets Act. We will ramp up and intensify our enforcement in the coming mandate”, explains von der Leyen. In particular, the aim is apparently to penalize social media networks that refuse to censor their users or, more precisely, that refuse to penalize their users in the way the EU wants. The first to be targeted is X, formerly known as Twitter, as Commissioner Thierry Breton has made no secret: either X submits to the EU’s ideology and censorship, or X will have a part of its global revenue confiscated.
  3. As has been stated for the last 80 years, a plan has been announced to construct a genuine “Europe of defence”. Again and again, the suggestion is set forth to build a European army, essentially supported by states such as Germany and Belgium, which devote a royal 1% of GDP to their military defenses and which would already be incapable of defending their own borders without American assistance.
  4. Von der Leyen also announced the tripling of the FRONTEX border guards to 30,000 staffers. The problem is that, under EU law and the jurisprudence of the European Court of Human Rights (ECHR), these border guards, whatever their numbers, are essentially providing a free ferry service between Africa and Europe. Indeed, in accordance with the ECHR’s case law, any illegal immigrants intercepted in the Mediterranean, even within sight of the African coast, must be brought to the European Union to exercise their “rights.” A tenfold increase in the number of border guards would do nothing to change the law in force; as long as the law is not reformed, unlimited and unvetted migration in Europe will continue. As von der Leyen points out: “We will always respect human rights and will ensure that those who have a right to stay can do so, and can receive essential support to integrate into communities.”
  5. Finally, a whole series of new regulations with global ambitions are announced, confirming the EU’s claim to legislate not just for Europe, but for the world. For instance, a “European Oceans Pact” — note the “s” in Oceans – is declared: evidently the EU claims to regulate all the world’s oceans, whereas it only dips its toes in one.

Calculated in terms of purchasing power parity – meaning disregarding the strength of the dollar — the average GDP per capita in the EU as of 2022 is 72% of the average GDP per American. Given that economic growth is higher every year in the United States than in the EU, this gap will only widen. This backwardness is confirmed by the innovation vitality of the American economy. In just one example, compare artificial intelligence, essentially an American innovation, to the lack of creativity in the European economy. NVIDIA’s success is unthinkable in Europe.

Three factors might help to explain Europe’s economic backwardness compared to the United States: the cost of energy, which is five to ten times higher in Europe than in the US; the greater difficulty in Europe of concentrating private capital to invest in R&D and finally, the pull of the “mad legislator“, which is even worse in Europe than in the US. For example, Apple recently settled an EU investigation regarding its restriction on third-party developers accessing its payment technology, which could have led to a fine of 10% of its annual revenue for non-compliance. Apple’s total net sales in 2023 were $383.3 billion, so a 10% fine would amount to $38.3 billion. Given Apple’s operating income in Europe is $36.1 billion, non-compliance with EU regulations could result in fines exceeding its regional earnings.

How is it, when all these facts are known, that von der Leyen was reappointed to her post, while the Greens lost the European Parliament elections, and the right-wing parties of all persuasions won them by a wide margin? Perhaps this seeming paradox can be explained by the fact that the center-right, the largest party bloc in the European Parliament, is ideologically subservient to the left, on two levels: 1) by adhering to most of the dogmas of the left, starting with environmentalism, and 2) by refusing on principle any coalition with real right-wing parties such as Prime Minister Giorgia Meloni’s Brothers of Italy or, in France, Marine Le Pen’s National Rally (RN).

This ensures that, while losing elections, the left can stay in power. The new von der Leyen majority consists of four parliamentary groups: the center-right, the socialists, the left-wing liberals and the far-left environmentalists. Of these groups, the center-right is by far the largest. It would therefore be logical for them to dominate von der Leyen’s program. But that is not what takes place. It is the demands of the smallest group — environmentalists — that dominate: continuation of the Green Deal, total decarbonization by 2050.

European power is a mirror image of its two driving forces — France and Germany — where the center-right parties behave in the same way: ideological submission to the left and a ban on the right governing. In Germany, the right-wing political party Alternative for Germany (AfD), finds itself in a position to govern several regions with the center-right. But everywhere in Germany, the center-right prefers to ally with the left, the environmentalists, sometimes even the communists, than to govern with the AfD. In France, Le Pen’s RN clearly won the European elections, then the first round of legislative elections. The center-right immediately announced that it preferred a victory for the far left and the communists to a victory for Le Pen.

The post-war European citizen has never voted so far to the right. He is harvesting a program that has never been so extremely left-wing. The von der Leyen program owes more to the Greens (53 MEPs) than to the center-right (188 MEPs). By refusing on principle ever to govern with real right-wing parties, the center-right guarantees that the left remains forever in power. When voting no longer serves any purpose, democracy dies.

This article is dedicated to Isolde.

Drieu Godefridi is a jurist (University Saint-Louis, University of Louvain), philosopher (University Saint-Louis, University of Louvain) and PhD in legal theory (Paris IV-Sorbonne). He is an entrepreneur, CEO of a European private education group and director of PAN Medias Group. He is the author of The Green Reich (2020).

https://www.gatestoneinstitute.org/20822/eu-von-der-leyen-program

Η αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος

Από
pcuser
-
0

Η πολιτική κατρακύλα συμπαρασύρει και την κοινωνική ζωή στο πέρασμα της.
Βουλή των Ελλήνων
Κάποτε επιτέλους σε αυτή την χώρα πρέπει να μιλήσουμε για την ουσία της πολιτικής και να πούμε αλήθειες. Να δούμε τα προβλήματα σε βάθος και στην ρίζα τους και να μην ασχολούμαστε μόνο με τα απόνερά τους. Να ερμηνεύουμε τα γεγονότα σύμφωνα με την προσωπική μας αισθητική και όχι με τα ανόητα επιχειρήματα των ηγεσιών των κομμάτων. Να πάψουμε να παρακολουθούμε αδρανείς τις γελοιότητες των κομμάτων που θέλουν να μας κάνουν υποχείριά τους και κλακαδόρους τους.

Γιατί αυτή ήταν μια πρώτης τάξης διαταραχή του συστήματος των προσωπικών μας αξιών, όλα τα υπόλοιπα ήρθαν αργότερα και τα πληρώσαμε ακριβά χωρίς να το καταλάβουμε…..

Γιατί η ουσία της πολιτικής δεν πρέπει να εξαντλείται στις πράξεις των νταήδων πολιτικών τύπου Αυγενάκη και Πολάκη, αλλά στο πως αντιμετωπίζουν τις κακοποιητικές τους συμπεριφορές τα κόμματά τους.

Έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που δεν χαίρει της εμπιστοσύνης του Ελληνικού λαού και όχι μόνο δεν κάνει κάτι να την κερδίσει, αλλά συνεχίζει να απαξιώνεται και να βουλιάζει στην ανυποληψία.

Δύο απλά παραδείγματα.

Δύο περιστατικά κακοποιητικής συμπεριφοράς σε διάστημα λίγων ημερών από δύο βουλευτές του εθνικού κοινοβούλιο και ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν από τις ηγεσίες των κομμάτων τους.

Τον νταή βουλευτή της Ν.Δ Λευτέρη Αυγενάκη τον συνέλαβαν οι κάμερες να βιαιοπραγεί λόγω και έργω εναντίον εργαζόμενου υπαλλήλου στο αεροδρόμιο.
Στην συνέχεια «πούλησε τσαμπουκά» στους αστυνομικούς που προσέτρεξαν στο επεισόδιο απειλώντας με μετάθεση τον έναν αστυνομικό και όταν επιχείρησαν να τον ηρεμήσουν τους φώναζε: «Μην με ακουμπάτε έχω ασυλία».

Ο έτερος νταής βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αυτή την φορά Παύλος Πολάκης, στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής εξαπέλυσε μια πρωτοφανή επίθεση – όχι τόσο σε βιαιότητα γιατί στο παρελθόν έχει προκαλέσει πιο σοβαρά επεισόδια – σε βάρος μιας γυναίκας συνεργάτιδας του Άδωνη Γεωργιάδη.
Αυτό το μπούλινγκ απέναντι σε μια εργαζόμενη γυναίκα που εκείνη την στιγμή δεν είχε το δικαίωμα λόγου, ήταν και η τελευταία(;) χυδαιότητα του Παύλου Πολάκη ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Πώς αντέδρασαν τα κόμματα και οι ηγεσίες τους σε αυτές τις δύο παρόμοιες και χυδαίες συμπεριφορές;

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης διέγραψε τον βουλευτή Λευτέρη Αυγενάκη από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ δηλώνοντας:

«Για τις περιπτώσεις της απόδοσης του κυβερνητικού έργου μπορεί να δίνεται χρόνος, αλλά σε περιπτώσεις συμπεριφορών, αυτές κρίνονται ακαριαία και λογικές «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» δεν γίνονται αποδεκτές από τον πρωθυπουργό».

Η αντίδραση του Στέφανου Κασσελάκη για την διαγραφή του Λ. Αυγενάκη ήταν η εξής:

«Μισό κιλό, μισή ζωή, μισή διαγραφή: Τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αναγάγει τα ημίμετρα και τις δειλές αποφάσεις σε κανόνα της πολιτικής του, ακόμα κι όταν αφορούν εξόφθαλμα περιστατικά που προσβάλλουν κάθε πολίτη»

Και συνεχίζει:

«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να τον αποπέμψει μεν από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά τον κρατάει στο κόμμα και δεν του ζητάει καν να παραδώσει την έδρα του. Τον βάζει για λίγο στον πάγκο ώστε να τον επαναφέρει με την πρώτη ευκαιρία»

Το τίμημα για την απαξιωτική συμπεριφορά του Παύλου Πολάκη ήταν η διαγραφή του από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με μια λιτή ανακοίνωση:
«Μετά από εισήγηση του προέδρου του κόμματος, Στέφανου Κασσελάκη, ο Παύλος Πολάκης τίθεται εκτός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ».
Για να συμπληρώσει αργότερα ο Στέφανος Κασσελάκης προετοιμάζοντας από τώρα το έδαφος για την επιστροφή του.

«Επειδή βλέπω διαρροές για μισές και ολόκληρες διαγραφές, επαναλαμβάνω: Ο Παύλος Πολάκης διεγράφη από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για συμπεριφορές που δεν αρμόζουν στο κοινοβούλιο. Είναι ζήτημα συμπεριφοράς, όχι πολιτικής. Ο Παύλος Πολάκης είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ με έργο, αντιπολιτευτική ισχύ και ανιδιοτελή παρουσία που όλοι γνωρίζουν. Και αυτό για μένα είναι αδιαπραγμάτευτο. Τον αγαπώ και ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ».

Για να απαντήσει η Ν. Δ στην διαγραφή του Π. Πολάκη;

«Στον ΣΥΡΙΖΑ τιμούν τον Πολάκη. Ηγεσίες αλλάζουν αλλά κανείς δεν τον διαγράφει. Δυστυχώς, και στον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Κασσελάκη, ούτε η υποκρισία ούτε ο εξευτελισμός έχουν όρια. Βλέπουμε το ίδιο έργο που είχαμε δει και επί Αλέξη Τσίπρα σε επανάληψη: Οι ηγεσίες να αλλάζουν, αλλά να μην μπορεί κανείς να διαγράψει τον Πολάκη που είναι η μόνη σταθερά μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι θλιβερό η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας να παραμένει όμηρος του κ. Πολάκη και συνώνυμο του πολακισμού».

Για τις ίδιες κακοποιητικές πράξεις έχουμε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες τοποθετήσεις των κομμάτων τους.

Η Ν.Δ να διαγράφει τον Βουλευτή της Λ. Αυγενάκη από την ΚΟ αλλά να μην τον διαγράφει από μέλος του κόμματος της και ο ΣΥΡΙΖΑ να την κατηγορεί ότι είναι προσχηματική η διαγραφή του αφού τον κρατά στο κόμμα.
Στην περίπτωση της διαγραφής του Παύλου Πολάκη έχουμε το ακριβώς αντίστροφο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ να διατηρεί σαν στέλεχος του κόμματος τον Παύλο Πολάκη παρά την διαγραφή του από την ΚΟ και την ΝΔ να τον εγκαλεί για την παραμονή του στο κόμμα.

Βλέπετε, για την Ν. Δ και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που για τον λαό είναι παράλογο γι΄ αυτούς είναι λογικό.

Ένας βουλευτής από την μία να θεωρείται ανάξιος να ανήκει στην ΚΟ του κόμματός του, αλλά από την άλλη, η παρουσία του στα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος να κρίνετε «αδιαπραγμάτευτη».

Αυτές οι «μισές» διαγραφές πέρα από την γελοιότητα που δείχνουν, είναι υποκριτικές και φανερά προσχηματικές. Και αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά.
Διαχρονικά έτσι αντιδρούν τα κόμματα με αλα καρτ ευαισθησίες και συμπεριφορές.

Όταν οι ηγεσίες των κομμάτων αποφασίσουν να αποπέμπουν αμετάκλητα από τις τάξεις τους τον κάθε Αυγενάκη και τον κάθε Πολάκη, τότε μπορεί να αλλάξει κάτι στην απαξία που κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή αυτού του τόπου.

Όταν οι οπαδοί κάθε κόμματος, μάθουν να καταδικάζουν και να απαιτούν από τις ηγεσίες των κομμάτων που υποστηρίζουν, την παραδειγματική τιμωρία του κάθε Αυγενάκη και του κάθε Πολάκη, τότε μπορεί να υπάρξει ελπίδα να αλλάξει κάτι στην κοινωνία μας.

Γιατί δεν πρέπει να αγνοούμε ότι η πολιτική κατρακύλα συμπαρασύρει και την κοινωνική ζωή στο πέρασμα της.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-anaxiopistia-toe-politikoe-sestematos_gr_

Ολυμπιακοί Αγώνες: Τι βρίσκεται μέσα στο μυστηριώδες χρυσό κουτί που παραλαμβάνουν οι νικητές

Από
pcuser
-
0

Πέρα από την γνωστή διαδικασία παραλαβής μεταλίων, λήψης φωτογραφιών και ανταλλαγής συγχαρητηρίων, οι νικητές στο Παρίσι παραλαμβάνουν και ένα μυστηριώδες χρυσό κουτί. Τι περιέχει;

Οι διαδικασίες που γίνονται στο Παρίσι είναι γνωστές, όπως άλλωστε και σε κάθε χρονιά διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι νικητές παραλαμβάνουν τα μετάλιά τους, δέχονται τα συγχαρητήρια από τους επίσημους φορείς και στην συνέχεια βγάζουν αναμνηστικές φωτογραφίες, ποζάροντας μπροστά από το γήπεδο στο οποίο μόλις έχουν μεγαλουργήσει.

Πέραν όμως των μεταλίων και όλων αυτών των κλασικών διαδικασιών, οι αθλητές κρατούν στα χέρια τους και ένα χρυσό κουτί, μέσα στο οποίο κρύβεται κάτι. «Έχω τόση δύναμη, θα μπορούσα να μην το πω» είπε αστευευόμενος ο ασημένιος πρωταθλητής του Κανό Άνταμ Μπέργκες. «Είναι ένα πόστερ και είναι μια πραγματικά απίστευτη δουλειά. Πρόκειται για μια αρτιστική απεικόνιση των αγωνισμάτων στο Παρίσι», ανέφερε ο Βρετανός πρωταθλητής.

Ο Βρετανός ασημένιος πρωταθλητής λίγο πριν το σημείο του τερματισμού.

Ο Βρετανός ασημένιος πρωταθλητής λίγο πριν το σημείο του τερματισμού.
via Associated Press

Το έργο του Παριζιάνου δημιουργού Αλμπέρτο Γκατόνι είναι μια εικαστική απεικόνιση των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι. Στο πόστερ απεικονίζονται αθλητές κατά την εκτέλεση των αγωνισμάτων τους, φίλαθλοι να ζητοκραυγάζουν, αγάλματα και πολλές ακόμα λεπτομέρειες όπως εκείνη η μεγάλη επιγραφή στο κέντρο, όπου αναγράφει “XXXIII Olympiade”, μια αναφορά στην 33η Ολυμπιάδα που λαμβάνει χώρα φέτος

«Καθώς ερχόμουν στο στούντιο από το σπίτι, είχα ήδη στο μυαλό μου την ιδέα του τι θα κάνω. Ήθελα να δημιουργήσω ένα στάδιο στο Παρίσι», τόνισε ο κ. Γκατόνι, δημιουργός του έργου.«Πρόσθεσα κτήρια, άλλαξα το παρασκήνιο, έβαλα σκιές. Πρόσθεσα επίσης τα κύματα της Ταϊτής και την πόλη της Μασαλίας».

Ο δημιουργός του πόστερ των Ολυμπιακών Αγώνων, Ούγκο Γκατόνι (αριστερά).

Ο δημιουργός του πόστερ των Ολυμπιακών Αγώνων, Ούγκο Γκατόνι (αριστερά).
via Associated Press

Πηγή: Skynews

ww.huffingtonpost.gr/entry/olympiakoi-agwnes-ti-vrisketai-mesa-sto-mesteriodes-chryso-kouti-pou-paralamvanoun-oi-nikhtes_gr_

Το ψευδοκράτος διαμαρτύρεται: «Απειλή» για τους Τουρκοκύπριους τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ στην Κύπρο

Από
pcuser
-
1

Διαμαρτυρίες από την «κυβέρνηση» του ψευδοκράτους.

Τις διαμαρτυρίες του ψευδοκράτους προκαλεί η αποστολή αμερικανικών πολεμικών πλοίων στην Κύπρο, με το «υπουργείο εξωτερικών» της «τδβκ» να ισχυρίζεται πως τα πλοία των ΗΠΑ «δεν εξυπηρετούν άλλο σκοπό από την αύξηση των εντάσεων».

Η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και των Ελληνοκυπρίων προορίζεται να «χρησιμοποιηθεί από την Ελληνοκυπριακή διοίκηση ως απειλή κατά της χώρας μας» υποστηρίζεται στην ανακοίνωση του «υπουργείου εξωτερικών» του ψευδοκράτους- όπου συμπληρώνεται πως η «τδβκ» θα «λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα» μαζί με την Τουρκία για να «διασφαλιστεί η ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων».

Το αμερικανικό αντιτορπιλικό USS Roosevelt, κλάσης Arleigh Burke, έφτασε στην Κύπρο (Λεμεσός) στα τέλη του μήνα, με την Αμερικανίδα πρέσβη, Τζούλι Ντέιβις Φίσερ, να αναφέρει σε σχετική ανάρτηση πως η Κυπριακή Δημοκρατία και οι ΗΠΑ παραμένουν αφοσιωμένες στην διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στην ανατολική Μεσόγειο.

Η τουρκοκυπριακή ηγεσία αναφέρεται επίσης σε προηγούμενες επισκέψεις αμερικανικών σκαφών στην Κύπρο και στην άρση του εμπάργκο όπλων από τις ΗΠΑ στην Κυπριακή Δημοκρατία, ισχυριζόμενη πως η κυπριακή κυβέρνηση «συνεχίζει την επιθετική της στάση με τη στήριξη που λαμβάνει από τις ΗΠΑ. Η ανοιχτή στρατιωτική υποστήριξη από μια χώρα όπως οι ΗΠΑ έχει ως αποτέλεσμα να επικρατεί η ηγεμονική στάση της ελληνοκυπριακής πλευράς».

Τους τελευταίους μήνες αμερικανικά πολεμικά έχουν πραγματοποιήσει επισκέψεις στην Κυπριακή Δημοκρατία, μεταξύ των οποίων το αντιτορπιλικό USS Paul Ignatius, το USS Arleigh Burke, το USS Bataan- καθώς και άλλα σκάφη τα τελευταία δύο χρόνια. Η αμερικανική στρατιωτική κινητικότητα έχει προκαλέσει ενόχληση στην Άγκυρα και την τουρκοκυπριακή ηγεσία. Αντίστοιχα, επισκέψεις πραγματοποιούν και Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Υπενθυμίζεται πως πρόσφατα έλαβε χώρα και η «φιέστα» της Τουρκίας στα Κατεχόμενα για τα 50 χρόνια από τον «Αττίλα», που ακολουθήθηκε από το σκηνικό έντασης μεταξύ Κάσου και Καρπάθου, με παρουσία ελληνικών και τουρκικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή.

Κώστας Μαυραγάνης

/www.huffingtonpost.gr/entry/to-pseedokratos-diamarteretai-apeile-yia-toes-toerkokeprioes-ta-polemika-ploia-ton-epa-sten-kepro_gr

Αναφανδόν υπέρ του Ισραήλ, κατά του Ιράν, ο πρόεδρος Μπάιντεν: Είπε στον Νετανιάχου ότι οι ΗΠΑ παραμένουν δεσμευμένες και θα εγγυηθούν την ασφάλεια του Εβραϊκού Κράτους

Από
pcuser
-
0

Ο αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν διαβεβαίωσε χθες Πέμπτη τον σύμμαχό του ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου ότι οι ΗΠΑ παραμένουν «δεσμευμένες» να εγγυηθούν την ασφάλεια του εβραϊκού κράτους μπροστά σε «όλες τις απειλές του Ιράν».

Κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνδιάλεξης των δυο ανδρών, στην οποία συμμετείχε επίσης η αμερικανίδα αντιπρόεδρος Κάμαλα Χάρις —υποψήφια των Δημοκρατικών για την προεδρία στις εκλογές του Νοεμβρίου—, ο ένοικος του Λευκού Οίκου «επέμεινε στη σημασία των συνεχιζόμενων προσπαθειών για την αποκλιμάκωση των εντάσεων στην περιοχή», σύμφωνα με το λακωνικό δελτίο Τύπου που δημοσιοποιήθηκε από τις υπηρεσίες του.

«Ο πρόεδρος επαναβεβαίωσε τη δέσμευσή του στην ασφάλεια του Ισραήλ μπροστά σε όλες τις απειλές του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των προσκείμενων σε αυτό τρομοκρατικών οργανώσεων Χαμάς, Χεζμπολά και Χούθι», αναφέρει το δελτίο Τύπου.

Ο κ. Μπάιντεν «συζήτησε για τις προσπάθειες με σκοπό να υποστηριχθεί η άμυνα του Ισραήλ έναντι των απειλών, συμπεριλαμβανομένων βαλλιστικών πυραύλων και drones», και αυτές ενδέχεται να σημάνουν «νέα αμυντική ανάπτυξη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων», πάντα σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας της αμερικανικής προεδρίας, ο Τζέικ Σάλιβαν, δήλωσε σε διαπιστευμένους συντάκτες νωρίτερα πως η Ουάσιγκτον καταβάλλει «εντατικές προσπάθειες» για την αποτροπή σύρραξης μεγάλης κλίμακας στη Μέση Ανατολή.

Η Χεζμπολά ανακοίνωσε χθες Πέμπτη το βράδυ ότι εκτόξευσε δεκάδες ρουκέτες τύπου Κατιούσα εναντίον του βόρειου Ισραήλ, σε ανταπόδοση για το πλήγμα το οποίο σκότωσε τέσσερις Σύρους στον νότιο Λίβανο. Επρόκειτο για την πρώτη επίθεση της λιβανικής οργάνωσης μετά τη δολοφονία κορυφαίου στελέχους του στρατιωτικού βραχίονά της, του Φουάντ Σουκρ, το βράδυ της Τρίτης, σε βομβαρδισμό την ευθύνη για τον οποίο ανέλαβε ο ισραηλινός στρατός.

Το Ιράν και σύμμαχοί του φέρονται να ετοιμάζονται να προχωρήσουν σε ενέργειες αντιποίνων εναντίον του Ισραήλ, ορκισμένου εχθρού τους, μετά ητη δολοφονία του πολιτικού ηγέτη της Χαμάς, του Ισμαήλ Χανίγια, στην Τεχεράνη. Στην επίσημη τελετή της κηδείας του συγκεντρώθηκαν χθες χιλιάδες άνθρωποι στην ιρανική πρωτεύουσα. Αναμένεται να ταφεί σήμερα στο Κατάρ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP
Ουάσιγκτον, United States

 

Η Γερμανία εξακολουθεί να μπλοκάρει την πώληση των αεροπλάνων Eurofighter Typhoon στην Τουρκία: Ενστάσεις λόγω των απειλών κατά της Ελλάδας και της Κύπρου

Από
pcuser
-
1

Άρθρο με υπογραφή του Laurent Lagneau στην ενημερωτική για θέματα άμυνας ιστοσελίδα Zone Militaire opex360.com αναφέρει ότι στα τέλη Ιανουαρίου, μετά από μήνες συζητήσεων με την Ουάσιγκτον, κατά τη διάρκεια των οποίων έδωσε το πράσινο φως της για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, η Άγκυρα πέτυχε το σκοπό της:

Πράγματι, η [αμερικανική] Υπηρεσία Συνεργασίας Αμυντικής Ασφάλειας (DSCA), υπεύθυνη για τις εξαγωγές αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού, συνέστησε στο Κογκρέσο να αποδεχθεί την πιθανή πώληση στην Τουρκία 40 μαχητικών-βομβαρδιστικών F-16 Viper, 79 κιτ μετατροπής για τα F-16 παλαιότερης γενιάς και πυρομαχικών για ένα ποσό που τότε εκτιμάτο στα 23 δισεκατομμύρια δολάρια.

Καθώς το Κογκρέσο δεν αντιτάχθηκε σε αυτή την «δυνητική πώληση», που χαρακτηρίστηκε από τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν (Recep Tayyip Erdogan) ως «αποζημίωση» για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι οι σχετικές συμβάσεις θα υπογραφούν γρήγορα.

Ωστόσο, έξι μήνες αργότερα, οι τουρκικές προθέσεις δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί.

 Εκ προοιμίου, η Άγκυρα φέρεται να έχει αλλάξει τα σχέδιά της. Πράγματι, φαίνεται πλέον ότι τέθηκε θέμα μείωσης της παραγγελίας για τα F-16 Viper και τα πυρομαχικά τους υπέρ της αγοράς τουλάχιστον 40 Eurofighter Typhoon. Πρόκειται για αγορά που είναι στο τραπέζι εδώ και αρκετούς μήνες.

«Δουλεύουμε για το Eurofighter. Θέλουμε να αγοράσουμε μερικά. Είναι ένα πολύ αποδοτικό αεροσκάφος. Παράγονται από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και την Ισπανία. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία συμφωνούν και τώρα προσπαθούν να πείσουν τη Γερμανία», είχε δηλώσει ο Γιασάρ Γκιουλέρ (Yaşar Güler), ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, κατά τη διάρκεια ακρόασης στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, τον περασμένο Νοέμβριο.

Μόνο που, ακόμη κι αν έχει άρει το βέτο της για την πώληση του Eurofighter Typhoon στη Σαουδική Αραβία, η Γερμανία δεν είναι προφανώς έτοιμη να κάνει το ίδιο για την Τουρκία…

Ωστόσο, στο τέλος της τελευταίας συνόδου του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, ο Erdogan είχε διαβεβαιώσει ότι οι διαπραγματεύσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία σχετικά με αυτή την πιθανή παραγγελία βρίσκονται στη σωστή κατεύθυνση.

«Ο [Γερμανός] Καγκελάριος Όλαφ Σόλτς (Scholz) δεν πρόβαλε καμία αρνητική θέση», είχε πει. Θα έπρεπε να καταλάβουμε από αυτό ότι το Βερολίνο είχε αλλάξει γνώμη;

Σε κάθε περίπτωση, τίποτα δεν έχει ρυθμιστεί ακόμα. Μιλώντας στο Αεροναυτικό Σαλόνι του Farnborough [Ηνωμένο Βασίλειο], ο Ιταλός Giancarlo Mezzanatto, Διευθύνων Σύμβουλος της κοινοπραξίας Eurofighter [BAE Systems, Airbus και Leonardo], επιβεβαίωσε την αντίθεση της Γερμανίας στην πώληση του Typhoon στην Τουρκία.

«Η Άγκυρα επιδιώκει να αποκτήσει έως και 50 αεροσκάφη [Eurofighter], αλλά το Βερολίνο βάζει εμπόδια σε αυτές τις προσπάθειες», είπε ο Mezzanato.

Και για να το εξηγήσουμε, αυτός ο γερμανικός αποκλεισμός συνδέεται πιθανώς με τις τουρκικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα αυτές που σχετίζονται με την αναζήτηση φυσικού αερίου. Δραστηριότητες, που προκαλούν εντάσεις με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία.

Επιπλέον, οι πρόσφατες απειλές του Erdogan κατά του Ισραήλ δεν θα ενθαρρύνουν τις γερμανικές αρχές να αναθεωρήσουν τη θέση τους. Σε κάθε περίπτωση, επικεφαλής της κοινοπραξίας Eurofighter από τον Μάιο του 2023, ο Mezzanato εκτίμησε ότι θα ήταν δυνατή η πώληση 150 έως 200 αεροσκαφών βραχυπρόθεσμα, κατά τη διάρκεια του Αεροναυτικού και Διαστημικού Σαλονιού του Bourget.

Έκτοτε, η Γερμανία [20] και η Ισπανία [25] παρήγγειλαν 45 αεροσκάφη. Η Ιταλία θα πρέπει σύντομα να κάνει το ίδιο για 24 αεροσκάφη. Επιπλέον, η άρση του γερμανικού εμπάργκο στις πωλήσεις όπλων στη Σαουδική Αραβία του δίνει ελπίδες για παραγγελία 48 αεροσκαφών [αλλά η Dassault Aviation, με το Rafale F4, είναι επίσης σε εξέλιξη].

Τέλος, η Πολωνία είναι μια από τις προτεραιότητές του. Η πολωνική Πολεμική Αεροπορία «χρειάζεται 32 αεροσκάφη. Εάν [οι Πολωνοί] αποφασίσουν να επιλέξουν και να υποστηρίξουν ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, σίγουρα θα θέλουν να συμμετάσχουν σε αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Επομένως, προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια είναι η καλύτερη λύση για αυτούς και σίγουρα είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που μπορούν να τους προσφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες», εξήγησε ο Mezzanatto.

ΠΗΓΗ: Zone Militaire opex360.com, Laurent Lagneau – L’Allemagne bloque toujours la vente d’avion Eurofighter Typhoon à la Turquie

https://hellasjournal.com/2024/08/i-germania-exakolouthi-na-blokari-tin-polisi-ton-aeroplanon-eurofighter-typhoon-stin-tourkia-enstasis-logo-ton-apilon-kata-tis-elladas-ke-tis-kiprou/

Όχι, ο Επίτροπος δεν εκπροσωπεί εθνικά συμφέροντα

Από
anixneuseis
-
0
Γιάννης Παπαδημητρίου

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν συγκεντρώνει υποψηφιότητες. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο Επίτροπος δεν εκπροσωπεί το εθνικό συμφέρον, σχολιάζει ο Γιάννης Παπαδημητρίου.

Συνεδρίαση του Κολεγίου των Επιτρόπων στις ΒρυξέλλεςΕικόνα: Etienne Ansotte/European Commission/dpa/picture alliance 

Η θέση του Επιτρόπου στην ΕΕ είναι ασφαλώς η πιο σημαντική επιλογή για τις σχέσεις των εθνικών κυβερνήσεων με τις Βρυξέλλες. Με τις εισηγήσεις του ο Επίτροπος συνδιαμορφώνει ευρωπαϊκή πολιτική. Με την ψήφο του (στο Κολέγιο των Επιτρόπων) επηρεάζει τις ζωές όλων μας. Με την παρουσία του μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο ή και να επιδεινώσει την εικόνα της Ευρώπης στο εκάστοτε εθνικό ακροατήριο.

Υπάρχει όμως μία παρεξήγηση, που πρέπει να διευκρινιστεί εξαρχής: Ο Επίτροπος δεν είναι εκπρόσωπος της χώρας του στις Βρυξέλλες. Αυτός ο ρόλος ανήκει στους υπουργούς που συμμετέχουν σε τακτική βάση στο Συμβούλιο Υπουργών για θέματα της αρμοδιότητάς τους και ασφαλώς στον πρωθυπουργό, που δίνει το παρών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Η έδρα της Κομισιόν
Η έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις ΒρυξέλλεςΕικόνα: James Arthur Gekiere/dpa/Belga/picture alliance

Ο Επίτροπος δεν εκπροσωπεί ούτε το εθνικό συμφέρον, ούτε την κυβέρνηση που τον έχει προτείνει. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: εκπροσωπεί το κοινοτικό συμφέρον απέναντι στη χώρα του, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα κράτη-μέλη.

Γι αυτό άλλωστε η Ιδρυτική Συνθήκη της ΕΕ προβλέπει ρητώς (άρθρο 17) ότι «η Επιτροπή προάγει το κοινό συμφέρον της Ένωσης» και «ασκεί τα καθήκοντά της με πλήρη ανεξαρτησία», ενώ τα μέλη της «δεν επιζητούν, ούτε δέχονται υποδείξεις από κυβερνήσεις, θεσμικά όργανα, λοιπά όργανα ή οργανισμούς».

Θωρία και πράξη

Το πιο απλό και αυτονόητο παράδειγμα: Εάν η Κομισιόν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μία χώρα δεν συμμορφώνεται με το κοινοτικό δίκαιο και αποφασίσει να εκκινήσει εναντίον της διαδικασία «επί παραβάσει της Συνθήκης», για τον Επίτροπο που προέρχεται από τη συγκεκριμένη χώρα είναι νομικά αδύνατο, αλλά και πολιτικά ανέφικτο να αποτρέψει μία προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Κατά καιρούς η Κομισιόν έχει προσφύγει εναντίον πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, μεταξύ άλλων και κατά της Γερμανίας.

Ο Γιάννης Παπαδημητρίου
Ο Γιάννης Παπαδημητρίου

Θα πείτε, βέβαια: τηρούνται πάντοτε τα όσα θεωρητικώς προβλέπονται; Δεν υπάρχουν παραδείγματα, στα οποία ένας Επίτροπος κατηγορήθηκε ότι προωθεί τα συμφέροντα της χώρας του; Ασφαλώς υπάρχουν. Αλλά ο συντριπτικός κανόνας είναι διαφορετικός. Όχι μόνο στη νομική θεωρία, αλλά και στην πολιτική πρακτική. Παράδειγμα: Ως Επίτροπος Προϋπολογισμού ο Γερμανός Γκίντερ Έτινγκερ όχι μόνο είχε επισημάνει επανειλημμένα πόσο ωφελείται η Γερμανία από την ΕΕ και την ενιαία αγορά, αλλά είχε επικρίνει και δημοσίως την κυβέρνηση Μέρκελ γιατί καθυστερούσε σημαντικές αποφάσεις στις Βρυξέλλες. Και αυτό παρ’ ότι Μέρκελ και Έτινγκερ προέρχονται από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU), που εκείνη την εποχή κυβερνούσε στο Βερολίνο.

Άλλο παράδειγμα: Όταν το 2019 ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν είχε προτείνει τον Λάζντο Τροτσάνι για την πρώτη Κομισιόν της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και το Ευρωκοινοβούλιο αντελήφθη ότι ο Τροτσάνι, ως υπουργός Δικαιοσύνης, ήταν από τους στυλοβάτες της αυταρχικής διακυβέρνησης Όρμπαν και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσε να εκπροσωπήσει αξιόπιστα το κοινοτικό συμφέρον, τον «έκοψε» με συνοπτικές διαδικασίες. Μάλιστα η υποψηφιότητα Τροτσάνι δεν έφτασε καν στην Ολομέλεια της Ευρωβουλής, αλλά απορρίφθηκε ήδη στο πρώτο στάδιο της διαβούλευσης από την Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων.

Δύσκολη η διαδικασία στην Ευρωβουλή

Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες
Η έγκριση των νέων Επιτρόπων περνάει και από το Ευρωπαϊκό ΚοινοβούλιοΕικόνα: Philip Reynaers/IMAGO

Σε αυτό το σημείο θα χρειαστεί προσοχή και η υποψηφιότητα του Απόστολου Τζιτζικώστα, ο οποίος ακόμη δεν είναι τόσο γνωστός σε ευρωπαϊκό επίπεδο- με εξαίρεση ασφαλώς τη συμμετοχή του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιφερειών, στην οποία και προήδρευε επί διόμισι χρόνια. Υπενθυμίζεται ότι το 2014, όταν η Φεντερίκα Μογκερίνι επρόκειτο να οριστεί Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, δέχθηκε έντονη κριτική στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με την αιτιολογία ότι «δεν διαθέτει επαρκή εμπειρία», αν και ήδη είχε διατελέσει επικεφαλής της ιταλικής αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ, αλλά και υπουργός Εξωτερικών για λίγους μήνες.

Τελικά οι ευρωβουλευτές ενέκριναν την υποψηφιότητα Μογκερίνι. Αποτελεί όμως πλέον παράδοση για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να «κόβει» τουλάχιστον έναν, αν όχι δύο υποψηφίους για την Κομισιόν. Συντρέχουν ουσιαστικοί λόγοι για μία τόσο αυστηρή στάση, αλλά ενίοτε παίζει ρόλο και η εγρήγορση των ευρωβουλευτών να υπενθυμίζουν τον θεσμικό ρόλο τους και την υποχρέωσή τους να ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία. Την περασμένη φορά την «πλήρωσε» ο Ούγγρος Λάζντο Τροτσάνι, αλλά και η Ρουμάνα Ροβάνα Πλαμπ.

Αυτή τη φορά είναι βέβαιο ότι όποιος διεκδικεί για πρώτη φορά χαρτοφυλάκιο θα δεχθεί πολλές και επιθετικές ερωτήσεις από τους ευρωβουλευτές στο Στρασβούργο. Ιδιαίτερα σε μία συγκυρία, κατά την οποία οι ακροδεξιές και αντι-συστημικές ομάδες ενισχύονται και ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε ζήλο για να αποδυναμώσουν τις φιλο-ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις.

Jannis Papadimitriou für App PROVISORISCH
Γιάννης Παπαδημητρίου Νομικός και δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και οικονομικά θέματα.
DW

Στράτος Σιμιτζής: «Όχι αέρας αλλά….Βαρδάρης»

Από
anixneuseis
-
0

 

Του Στράτου Σιμιτζή

Μία συναλλαγή μεταξύ ιδιοκτήτη επαγγελματικού χώρου και ενοικιαστή, είναι ο περιβόητος «αέρας», ένα χαράτσι που καλείται να καταβάλει ο δεύτερος, είτε κατά την έναρξη του ενοικιαστηρίου συμβολαίου, ή κατά την ανανέωση αυτού. Πρόκειται για παράνομη ενέργεια με έντονο το στοιχείο του εκβιασμού που αναγκάζεται να αποδεχθεί ο ενοικιαστής είτε για να μη χάσει το ακίνητο, ή για να μην «ξεσπιτωθεί» και ψάχνει για άλλο. Και το πρωτοφανές στην περίπτωση ανανέωσης του συμβολαίου είναι ότι ο ιδιοκτήτης απαιτεί αέρα από τον ενοικιαστή για την προστιθέμενη αξία, φήμη και προβολή που εκείνος προσέδωσε στο ακίνητο. Απύθμενο θράσος και ιστορίες για αγρίους.

Τώρα πως θα δικαιολογήσει ο ιδιοκτήτης την απαίτηση του σεβαστού ποσού του αέρα -γιατί ο «αέρας» δεν είναι ένα ανάλαφρο αεράκι αλλά Βαρδάρης και Σιμούν της ερήμου- αυτό ας το σκεφτεί ο ιδιοκτήτης ο οποίος απαιτώντας αέρα από τον ενοικιαστή του παίζει το «vivere pericolozamente».

Η υπόθεση «αέρας» που δεν είναι κάτι άλλο από έναν ωμό εκβιασμό, μπορεί να γίνει αντεκβιασμός αν ο ενοικιαστής το «παίξει πονηρά».

Σ’ αυτήν την περίπτωση ο «αέρας» θα παρασύρει τον ιδιοκτήτη.

Άκου «αέρας» εν έτει 2024!

Βαθαίνει η εμπλοκή της Ελλάδος στο Ουκρανικό; Αντιφάσεις από Αθήνα – Κίεβο

Από
anixneuseis
-
1

 

*Του Παναγιώτη Μίχου

Φωτογραφία: απο την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στην Οδησσό

Ερωτήματα για το ενδεχόμενο βαθύτερης εμπλοκής της Ελλάδος στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο δημιουργούν οι διαμετρικά αντίθετες τοποθετήσεις των τελευταίων ημερών από Αθήνα και Κίεβο αναφορικά με την μεταξύ τους συνεργασία. Όλα αυτά ενώ τόσο στο πεδίο των μαχών όσο και στην διπλωματική σκακιέρα η Ουκρανία (και οι δυτικοί υποστηρικτές της) μετρά απώλειες.

Αφετηρία των… ερωτημάτων ήταν η 29η Ιουλίου. Την ημέρα εκείνη, το Γραφείο του Προέδρου της Ουκρανίας (Βολοντίμιρ Ζελένσκι) με ανάρτησή του στο Facebook γνωστοποίησε ότι έλαβε χώρα «ένας ακόμη γύρος διαπραγματεύσεων» Ελλάδος και Ουκρανίας με σκοπό την υπογραφή διμερούς συμφωνίας ασφαλείας.
«Τα μέρη συνέχισαν τις εργασίες για το προσχέδιο εγγράφου και συμφώνησαν σε ένα χρονοδιάγραμμα για περαιτέρω διαπραγματεύσεις για την οριστικοποίηση της συμφωνίας, ώστε οι ηγέτες να μπορέσουν να την υπογράψουν στο εγγύς μέλλον» σημειώνονταν στην ίδια ανακοίνωση.

Το Κίεβο εκπροσωπήθηκε από τον αναπληρωτή επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας, Ihor Zhovkva. Στην ουκρανική ανακοίνωση δεν περιλαμβάνονταν καμία πληροφορία τόσο για τον χωρόχρονο των συνομιλιών όσο και για την ελληνική πλευρά. Εν μέσω θερινής ραστώνης, η είδηση εν Ελλάδι πέρασε στα ψιλά.

Κατηγορηματικό «όχι» από την Αθήνα


Η Αθήνα, στον αντίποδα, αρνείται κατηγορηματικά τα περί συνομιλιών με το Κίεβο για την σύναψη συμφώνου ασφαλείας. Ειδικότερα, στην χθεσινή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, οι «Ανιχνεύσεις» ρώτησαν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ, Παύλο Μαρινάκη, εάν η Ελλάδα διαπραγματεύεται σχετική συμφωνία με τους  Ουκρανούς και αν ναι, τι περιλαμβάνει αυτή.

 

 

«Η απάντηση είναι, όχι. Η Ελλάδα θα ακολουθήσει την πολιτική που έχει ήδη ανακοινώσει, στο πλαίσιο και των όσων έχουν συμφωνηθεί σε επίπεδο Ε.Ε.. Άρα, δεν υπάρχει κάτι περισσότερο, ούτε θα υπάρχει περαιτέρω βαθύτερη εμπλοκή, όπως την περιγράφετε» απάντησε χαρακτηριστικά ο κ. Μαρινάκης.

Και πρόσθεσε: «Συνεχίζουμε να είμαστε αταλάντευτα χωρίς αστερίσκους στο πλευρό του αμυνόμενου, στο πλευρό της Ουκρανίας, μετά από αυτή την επίθεση την οποία δέχτηκε με τα αποτελέσματα τα οποία είδαμε».

«Μούδιασμα» σε πρεσβεία

Την ίδια στιγμή, αξιωματούχοι της Ουκρανικής Πρεσβείας στην Αθήνα δεν επιβεβαίωναν αλλά ούτε και διέψευδαν τα περί συνομιλιών για την συνομολόγηση διμερούς συμφωνίας ασφαλείας. Για το ίδιο ζήτημα, δε, παρέπεμπαν στο γραφείο Τύπου της ουκρανικής προεδρίας η οποία -όπως ισχυρίστηκαν- έχει τις σχετικές αρμοδιότητες.

 

Όπως είναι σε θέση να γνωρίζουν οι «Ανιχνεύσεις», οι συνομιλίες μεταξύ Αθήνας και Κίεβου για τη σύναψη συμφώνου ασφαλείας είναι υπαρκτό γεγονός και μάλιστα αυτές συνεχίζονται. Αυτό που δεν είναι γνωστό -αλλά μπορεί να υποτεθεί- είναι το τι θα περιλαμβάνει το εν λόγω σύμφωνο.

 

Εν τω μεταξύ, χθες, 1η Αυγούστου, έφθασαν στην Ουκρανία τα πρώτα μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-16. Υπενθυμίζεται ότι στα μέσα Ιουλίου το αμερικανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Newsweek ανέφερε ότι η Ελλάδα ήταν η τελευταία χώρα που υποσχέθηκε να συνδράμει έμμεσα με μαχητικά F-16 το Κίεβο.

«Η Ουκρανία θα μπορούσε να ετοιμάζεται να λάβει μια σημαντική ενίσχυση μαχητικών αεροσκαφών F-16 από τη σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ, την Ελλάδα, σύμφωνα με δημοσίευμα της 16ης Ιουλίου 2024 από το Al Jazeera. Η Ελλάδα πρόκειται να αποσύρει 32 από τα παλιά της μαχητικά αεροσκάφη F-16 Block 30 και να τα πουλήσει στις ΗΠΑ, όπου μπορούν να αναβαθμιστούν και να μεταφερθούν στην Ουκρανία» ανέφερε το σχετικό δημοσίευμα.

*Ο Παναγιώτης Μίχος σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας και παρακολούθησε ακαδημαϊκά προγράμματα σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη. Εργάστηκε ως διπλωματικός και πολιτικός συντάκτης στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

1...1,1631,1641,165...3,040Σελίδα 1,164 από 3,040