Αρχική Blog Σελίδα 1152

Η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ κατηγορεί το Ισραήλ για “γενοκτονία” μετά το πολύνεκρο πλήγμα σε σχολείο

0

Η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα παλαιστινιακά εδάφη, η Ιταλίδα Φραντσέσκα Αλμπανέζε, κατηγόρησε σήμερα το Ισραήλ για «γενοκτονία» Παλαιστινίων, έπειτα από έναν βομβαρδισμό εναντίον ενός σχολείο στη Γάζα, που στοίχισε τη ζωή σε 93 ανθρώπους, σύμφωνα με την Πολιτική Προστασία του παλαιστινιακού θύλακα.

«Το Ισραήλ διαπράττει μία γενοκτονία Παλαιστινίων, μία συνοικία τη φορά, ένα νοσοκομείο τη φορά, ένα σχολείο, ένας καταυλισμός προσφύγων, μια ζώνη ασφαλείας», έπειτα από 10 και πλέον μήνες πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας, δήλωσε η Αλμπανέζε σε ανάρτησή της στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Χ.

Το Ισραήλ διεξάγει τέτοια πλήγματα εναντίον των Παλαιστινίων χρησιμοποιώντας «αμερικανικά και ευρωπαϊκά όπλα», είπε επίσης η ίδια.

«Ας μας συγχωρήσουν οι Παλαιστίνιοι για τη συλλογική ανικανότητά μας να τους προστατεύσουμε, σεβόμενοι την πιο στοιχειώδη έννοια του διεθνούς δικαίου», συμπλήρωσε.

Η Αλμπανέζε, η οποία είναι εξουσιοδοτημένη από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, όμως δεν εκφράζεται εκ μέρους του Οργανισμού, προέβη σε παρόμοια σχόλια τον Μάρτιο, προκαλώντας τις έντονες επικρίσεις του Ισραήλ, την οποία κατηγόρησε για «αντισημιτισμό».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Πάνω από 100 νεκροί σε νέους βομβαρδισμούς του Ισραήλ εναντίον σχολείου στη Γάζα

0

Οι αρχές στη Λωρίδα της Γάζας, όπου κυβερνά η Χαμάς, ανακοίνωσαν σήμερα ότι πάνω από εκατό άνθρωποι σκοτώθηκαν και δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν σε νέους αεροπορικούς βομβαρδισμούς με στόχο σχολείο όπου είχαν βρε καταφύγιο εκτοπισμένοι στην πόλη της Γάζας, δυο ημέρες μετά τους βομβαρδισμούς σε άλλα δυο σχολικά κτίρια.

Γάζα: Η Χαμάς καταγγέλλει την «επικίνδυνη κλιμάκωση» από το Ισραήλ μετά τον πολύνεκρο βομβαρδισμό σε σχολείο

Ο ισραηλινός στρατός από την πλευρά του ανακοίνωσε ότι έπληξε «κέντρο διοίκησης» της Χαμάς.

Σύμφωνα με την υπηρεσία ενημέρωσης της κυβέρνησης της Χαμάς στον παλαιστινιακό θύλακο, που επικαλέστηκε το WAFA, ο βομβαρδισμός «στοχοποίησε εκτοπισμένους που έκαναν την πρωινή προσευχή», στοιχείο που εξηγεί «τον αριθμό των θυμάτων», που κατά την πηγή ξεπερνά «τους 100 νεκρούς».

Εκπρόσωπος της πολιτικής προστασίας έκανε από την πλευρά του λόγο στο Γαλλικό Πρακτορείο για «90 ως 100 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες». Μίλησε για «τρία πλήγματα» στο σχολείο ατ Τάμπιν, επιβεβαιώνοντας πως σε αυτό είχαν βρει καταφύγιο «παλαιστίνιοι εκτοπισμένοι». Νωρίτερα ο ίδιος εκπρόσωπος, ο Μαχμούντ Μπασάλ, αναφερόταν σε «40 μάρτυρες».

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως προχώρησε σε «πλήγμα ακριβείας» εναντίον «τρομοκρατών» οι οποίοι «επιχειρούσαν», κατ’ αυτόν, σε «κέντρο διοίκησης και ελέγχου» εγκατεστημένο μέσα στο σχολείο ατ Τάμπιν, πλάι στο τέμενος Νταράζ Τούφα. Διαβεβαίωσε πως πριν προχωρήσει στον βομβαρδισμό έλαβε «μέτρα για να μειωθεί ο κίνδυνος να πάθουν κακό άμαχοι», συμπεριλαμβανομένων «της χρήσης πυρομαχικών ακριβείας, της επιτήρησης από αέρος και της συλλογής πληροφοριών».

Από την άλλη, ο κ. Μπασάλ κατήγγειλε «φρικτή σφαγή», περιγράφοντας πως σωστικά συνεργεία είδαν πτώματα στις φλόγες.

«Ομάδες προσπαθούν να περιορίσουν την πυρκαγιά, να ανασύρουν τα πτώματα των μαρτύρων και να διασώσουν τραυματίες», πρόσθεσε.

Προχθές Πέμπτη, η πολιτική προστασία στη Γάζα ανακοίνωσε ότι ισραηλινοί βομβαρδισμοί σε άλλα δυο σχολεία στην πόλη της Γάζας στοίχισαν τη ζωή σε 18 ανθρώπους.

Ο ισραηλινός στρατός και σ’ αυτές τις περιπτώσεις ανέφερε πως στα σχολικά κτίρια λειτουργούσαν «κέντρα διοίκησης» της Χαμάς.

Το Ισραήλ, παρότι η κυβέρνησή του ανακοίνωσε πως συμφώνησε να ξαναρχίσουν την ερχόμενη εβδομάδα διαπραγματεύσεις ενόψει της σύναψης συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, εξαπέλυσε χθες νέα επιχείρηση στη Χαν Γιούνις, με φόντο την πίεση των κρατών που μεσολαβούν, που επιδιώκουν να αποτραπεί ανάφλεξη στην Εγγύς Ανατολή.

Προχθές το Ιράν, που υποστηρίζει τη Χαμάς και άλλες ένοπλες οργανώσεις στην περιοχή, κατηγόρησε το Ισραήλ πως επιδιώκει την «εξάπλωση» του πολέμου που ξέσπασε τον Οκτώβριο.

Έπειτα από δέκα μήνες πολέμου, οι μάχες στον παλαιστινιακό θύλακο ανάμεσα στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και τον στρατιωτικό βραχίονα της Χαμάς συνεχίζονται, ιδίως σε ζώνες που το Ισραήλ διαβεβαίωνε πως είχε ελέγξει.

Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε χθες πως ενεπλάκη σε μάχες, τόσο «χερσαίες» όσο και «στο υπέδαφος» στη Χαν Γιούνις, μεγάλη πόλη στη νότια Λωρίδα της Γάζας που έχει μετατραπεί κατά μεγάλο μέρος της σε συντρίμμια. Έκανε λόγο για «πάνω από 30» αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον «στόχων», θέσεων ή εγκαταστάσεων της Χαμάς.

Προχθές, διέταξε την εσπευσμένη απομάκρυνση του άμαχου πληθυσμού από ανατολικές συνοικίες της πόλης. Ριγμένοι στους δρόμους για την πολλοστή φορά, χιλιάδες άνθρωποι έφευγαν, με τα πόδια, με αυτοκίνητα και κάρα, στριμωγμένοι πάνω σε καρότσες με στρώματα και αποσκευές…

«Έχουμε εκτοπιστεί 15 φορές, αρκετά», είπε ένας από αυτούς, ο Μοχάμεντ Αμπντίν. Άλλος, ο Άχμεντ αλ Νατζάρ, δεν έκρυβε την οργή του: «Αρκετά με την ταπείνωση. Να σταματήσει αυτή η φάρσα».

Το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (OCHA) του ΟΗΕ υπολόγισε χθες πως «τουλάχιστον 60.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν στη δυτική Χαν Γιούνις κατά τη διάρκεια των τελευταίων 72 ωρών», μετά τις διαταγές εσπευσμένης απομάκρυνσης των αμάχων, που αφορούν επίσης τομείς στο βόρειο τμήμα του θυλάκου.

Ο πόλεμος έχει προκαλέσει ανθρωπιστική καταστροφή στη Λωρίδα της Γάζας, ανάγκασε τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού των 2,4 εκατ. κατοίκων να εκτοπιστεί κι έχουν οδηγήσει τον μικρό θύλακο στα πρόθυρα λιμού, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Και κλιμάκωσε ακόμα περισσότερο την ένταση στη Μέση Ανατολή, όπου απειλείται εξάπλωσή του ανάμεσα από τη μια το Ιράν και ένοπλες οργανώσεις που υποστηρίζει κι από την άλλη το Ισραήλ και τους δικούς του συμμάχους, ο κυριότερος από τους οποίους είναι οι ΗΠΑ.

Η ανησυχία για τον κίνδυνο ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή αυξήθηκε περαιτέρω μετά τη δολοφονία τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιουλίου στην Τεχεράνη του πολιτικού ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια, που αποδόθηκε στο Ισραήλ από το Ιράν, και αυτήν μερικές ώρες νωρίτερα, το βράδυ της 30ής Ιουλίου, ηγετικού στελέχους του στρατιωτικού βραχίονα της λιβανικής Χεζμπολά, του Φουάντ Σουκρ, σε ισραηλινό βομβαρδισμό σε πολυκατοικία σε νότιο προάστιο της Βηρυτού.

Προχθές Πέμπτη οι τρεις χώρες που μεσολαβούν, το Κατάρ, οι ΗΠΑ και η Αίγυπτος, κάλεσαν τα μέρη να ξαναρχίσουν τις συνομιλίες για να κλειστεί συμφωνία κατάπαυσης του πυρός την ερχόμενη Πέμπτη 15η Αυγούστου, θυμίζοντας πως υπάρχει ήδη συμφωνία-πλαίσιο «στο τραπέζι αυτή τη στιγμή» και απομένει απλά να συμφωνηθούν «οι λεπτομέρειες της εφαρμογής της».

Η κυβέρνηση του Ισραήλ συμφώνησε να «στείλει τη 15η Αυγούστου αντιπροσωπεία διαπραγματευτών στην τοποθεσία που θα οριστεί, προκειμένου να οριστικοποιηθούν οι λεπτομέρειες και να εφαρμοστεί η συμφωνία-πλαίσιο», σύμφωνα με την ανακοίνωση που δημοσιοποίησαν οι υπηρεσίες του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο ισραηλινός υπουργός Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ υπογράμμισε πως έχει «σημασία να καταλήξουμε γρήγορα σε συμφωνία που θα εγγυηθεί την επιστροφή των ομήρων» που κρατούνται στη Γάζα.

Η Χαμάς ονόμασε αυτή την εβδομάδα ηγέτη της τον Γιαχία Σινουάρ, από τα πλέον καταζητούμενα πρόσωπα στο Ισραήλ, που τον θεωρεί από τους εγκεφάλους της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου, εξέλιξη που θεωρείται πως έκανε ακόμη πιο δύσκολες τις έμμεσες διαπραγματεύσεις.

Ο επικεφαλής του μεικτού διοικητηρίου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είναι αρμόδιο για τη Μέση Ανατολή (CENTCOM, «κεντρική διοίκηση»), ο στρατηγός Έρικ Κουρίλα, άρχισε χθες τη δεύτερη επίσκεψή του στο Ισραήλ αυτή την εβδομάδα, την ώρα που η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε περαιτέρω ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας της στην Μέση Ανατολή.

Η ανησυχία για τον κίνδυνο περιφερειακής ανάφλεξης παραμένει μεγάλη, ιδίως στον Λίβανο, όπου ισραηλινά στρατιωτικά αεροσκάφη έκαναν επανειλημμένα τις τελευταίες ημέρες υπερπτήσεις σε χαμηλό ύψος κι έσπασαν το φράγμα του ήχου πάνω από τη Βηρυτό.

Οι ανταλλαγές πυρών στα σύνορα ανάμεσα στη Χεζμπολά και τον ισραηλινό στρατό είναι πρακτικά καθημερινές από την 8η Οκτωβρίου, την επομένη του ξεσπάσματος του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας.

Στην επίθεση της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ την 7η Οκτωβρίου έχασαν τη ζωή τους 1.198 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους άμαχοι, σύμφωνα με καταμέτρηση του Γαλλικού Πρακτορείου βασισμένη σε επίσημα ισραηλινά δεδομένα. Από τους 251 ανθρώπους που απήχθησαν εκείνη την ημέρα, 111 συνεχίζουν να κρατούνται όμηροι στη Γάζα, πλην όμως 39 πιστεύεται πως είναι νεκροί, κατά τον ισραηλινό στρατό.

Σε αντίποινα, το Ισραήλ ορκίστηκε να αφανίσει τη Χαμάς, στην εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας από το 2007, που χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση, όπως και οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

Οι ευρείας κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας έκτοτε έχουν στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 39.699 ανθρώπους, σύμφωνα με τον πιο πρόσφατο επίσημο απολογισμό, που δημοσιοποιήθηκε χθες Παρασκευή από το υπουργείο Υγείας της Χαμάς.

Η ΕΕ “τρομοκρατημένη” από το πολύνεκρο πλήγμα

Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ δήλωσε σήμερα «τρομοκρατημένος» από το πολύνεκρο ισραηλινό πλήγμα εναντίον ενός σχολείου στη Γάζα.

«Τρομοκρατημένος από τις εικόνες ενός σχολείου της Γάζα που χρησιμοποιείτο ως καταφύγιο, το οποίο επλήγη από ένα ισραηλινό πλήγμα, που προκάλεσε δεκάδες θύματα μεταξύ των Παλαιστινίων. Τουλάχιστον 10 σχολεία έχουν στοχοποιηθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Δεν υπάρχει δικαιολογία για αυτές τις σφαγές», έγραψε ο Μπορέλ στο Χ.

Το Λονδίνο δηλώνει “σοκαρισμένο”

Η Βρετανία δήλωσε σήμερα «σοκαρισμένη» από τον πολύνεκρο ισραηλινό βομβαρδισμό εναντίον ενός σχολείου στη Γάζα, ζητώντας την εφαρμογή «μιας άμεσης κατάπαυσης του πυρός».

«Η Χαμάς πρέπει να σταματήσει να θέτει σε κίνδυνο του αμάχους, το Ισραήλ πρέπει να συμμορφωθεί με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο», δήλωσε ο επικεφαλής της βρετανικής διπλωματίας Ντέιβιντ Λάμι στο Χ.

«Χρειαζόμαστε μια άμεση κατάπαυση του πυρός για την προστασία των αμάχων, την απελευθέρωση όλων των ομήρων και τον τερματισμό των περιορισμών στην παροχή βοήθειας», συμπλήρωσε.

Η Άγκυρα καταγγέλλει ένα “νέο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας”

Η Τουρκία κατήγγειλε σήμερα ένα «νέο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», μετά το πολύνεκρο πλήγμα εναντίον ενός σχολείου στη Γάζα, σύμφωνα με ένα δελτίο Τύπου που εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας.

«Το Ισραήλ διέπραξε ένα νέο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σφαγιάζοντας περισσότερους από 100 αμάχους, που είχαν βρει καταφύγιο σε ένα σχολείο», γράφει το τουρκικό υπουργείο, το οποίο καταγγέλλει «μία ακόμη φορά», τη βούληση του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου να «υπονομεύσει τις διαπραγματεύσεις για μια κατάπαυση του πυρός».

«Αυτή η επίθεση δείχνει για μία ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου θέλει να υπονομεύσει τις διαπραγματεύσεις για μια μόνιμη κατάπαυση του πυρός».

«Οι διεθνείς παράγοντες που δεν λαμβάνουν μέτρα για να σταματήσουν το Ισραήλ καθίστανται συνεργοί αυτών των εγκλημάτων», συμπληρώνει το τουρκικό ΥΠΕΞ.

Το Παρίσι “καταδικάζει κατηγορηματικά” 

Η Γαλλία «καταδίκασε» σήμερα «κατηγορηματικά» το ισραηλινό πλήγμα εναντίον ενός σχολείου στην πόλη της Γάζας, με 93 νεκρούς, σύμφωνα με τον απολογισμό της Πολιτικής Προστασίας της Λωρίδας της Γάζας.

«Εδώ και εβδομάδες, σχολικά κτίρια στοχοθετούνται επανειλημμένα, με έναν αφόρητο αριθμό θυμάτων μεταξύ των αμάχων», επισημαίνει το υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας σε ένα δελτίο τύπου, υπενθυμίζοντας πως «ο σεβασμός του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου είναι επιβεβλημένος από το Ισραήλ».

Το Ιράν καταδικάζει ένα “έγκλημα πολέμου”

Το Ιράν καταδίκασε σήμερα ένα «έγκλημα πολέμου» που διέπραξαν οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, μετά τον πολύνεκρο βομβαρδισμό ενός σχολείου στη Γάζα, καλώντας τη διεθνή κοινότητα να στηρίξει τον παλαιστινιακό λαό.

Αυτή η επίθεση «απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι το καθεστώς του απαρτχάιντ του Ισραήλ δεν σέβεται κανέναν κανόνα και κανονισμό του διεθνούς δικαίου ούτε τις ηθικές και ανθρωπιστικές αρχές», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Νάσερ Κανανί, σε ένα δελτίο Τύπου.

Ο Κανανί περιέγραψε αυτήν την επίθεση «ένα βάρβαρο, σαφές παράδειγμα της ταυτόχρονης διάπραξης γενοκτονίας, εγκλήματος πολέμου και εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας» από το Ισραήλ.

«Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτό το βίαιο καθεστώς (το Ισραήλ) είναι μια ακλόνητη δράση των μουσουλμανικών χωρών και χωρών που τάσσονται υπέρ της ελευθερίας σε ολόκληρο τον κόσμο για να στηριχθεί με απτό τρόπο το παλαιστινιακό έθνος», υπογράμμισε ο Ιρανός εκπρόσωπος.

UNRWA: «Άλλη μια μέρα φρίκης»

«Άλλη μια μέρα σήμερα φρίκης στη (Γάζα)», κατήγγειλε σήμερα ο γενικός επίτροπος της UNRWA, της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους παλαιστίνιους πρόσφυγες, ο Φιλίπ Λαζαρινί, αναφερόμενος στην ισραηλινή επίθεση σε σχολείο στη Γάζα, η οποία σύμφωνα με τις παλαιστινιακές αρχές άφησε πίσω τους έως και 100 νεκρούς.

«Το αφόρητο δεν μπορεί να γίνει ο κανόνας», δήλωσε.

Παράλληλα, ο Λαζαρινί τόνισε ότι όλα τα αντιμαχόμενα μέρη στον πόλεμο στη Λωρδία της Γάζας «πρέπει πάντοτε να προστατεύουν τους αμάχους και τις μη στρατιωτικές υποδομές» και να μην χρησιμοποιούν «σχολεία και άλλες εγκαταστάσεις πολιτών για στρατιωτικούς ή πολεμικούς σκοπούς».

«Είναι καιρός να τελειώσουν αυτές οι φρικαλεότητες που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας», πρόσθεσε.

Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις υποστήριξαν σήμερα ότι στο σχολείο που βομβαρδίστηκε από την αεροπορία σήμερα το πρωί στην πόλη της Γάζας βρίσκονταν περίπου είκοσι μαχητές των οργανώσεων Χαμάς και Παλαιστινιακός Ισλαμικός Τζιχάντ.

Την «έντονη ανησυχία» της εκφράζει η Ουάσινγκτον

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξέφρασαν σήμερα την «έντονη ανησυχία» τους μετά το πολύνεκρο ισραηλινό πλήγμα σε σχολείο στη Λωρίδα της Γάζας, το οποίο έχει προκαλέσει διεθνή κατακραυγή.

«Αυτό καταδεικνύει τον επείγοντα χαρακτήρα επίτευξης μιας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός και για τους ομήρους, μια συμφωνία για την οποία συνεχίζουμε να εργαζόμαστε ακούραστα», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σον Σάβετ, τονίζοντας ότι η Ουάσινγκτον ζήτησε από τους Ισραηλινούς αξιωματούχους «περισσότερες λεπτομέρειες» για αυτό το πλήγμα, που άφησε 93 νεκρούς , σύμφωνα με τον απολογισμό της Πολιτικής Προστασίας της Λωρίδας της Γάζας.

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι «εξουδετέρωσε τουλάχιστον 19 τρομοκράτες» στη φονική επιδρομή του σε σχολείο της Γάζας

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε σήμερα το βράδυ ότι εξουδετέρωσε «τουλάχιστον 19 τρομοκράτες της Χαμάς και της Ισλαμικός Τζιχάντ» στην πολύνεκρη αεροπορική επιδρομή του σε σχολείο της Γάζας, η οποία προκάλεσε διεθνή κατακραυγή.

«Κατόπιν έρευνας των υπηρεσιών πληροφοριών, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι τουλάχιστον 19 τρομοκράτες της Χαμάς και της Ισλαμικός Τζιχάντ εξουδετερώθηκαν», τόνισε ο στρατός σε ανακοίνωση στην οποία δημοσίευσε τα ονόματα και τις φωτογραφίες που παρουσιάζει ως εκείνα των σκοτωμένων μαχητών.

«Οι τρομοκράτες επιχειρούσαν με σκοπό να πραγματοποιήσουν επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών στρατιωτών (…) από το εσωτερικό της περιβόλου» του σχολικού κτιριακού συγκροτήματος, πρόσθεσε η ανακοίνωση.

Ο ισραηλινός στρατός επιπρόσθετα ανέφερε ότι η επιδρομή έγινε «με τη χρήση τριών πυρομαχικών ακριβείας» και ότι «ο χώρος στον οποίο βρίσκονταν οι τρομοκράτες δεν υπέστη σημαντικές ζημιές».

Σύμφωνα με την Πολιτική Προστασία του παλαιστινιακού θύλακα, από το πλήγμα αυτόυ του ισραλινού στρατού στο σχολικό κτιριακό συγκρότημα σκοτώθηκαν 93 Παλαιστίνιοι.

Διαβάστε επίσης: 

Η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ κατηγορεί το Ισραήλ για “γενοκτονία” μετά το πολύνεκρο πλήγμα σε σχολείο

Το Ισραήλ λέει πως στο σχολείο που βομβάρδισε στη Γάζα βρίσκονταν περίπου 20 μαχητές της Χαμάς και του Παλαιστινιακού Ισλαμικού Τζιχάντ

Αίγυπτος: Το Ισραήλ στερείται της πολιτικής βούλησης που απαιτείται για τον τερματισμό του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κρίση στη Μέση Ανατολή: “Αστακός” η Κύπρος με αμερικανικό αεροπλανοφόρο και μονάδα πεζοναυτών

0

Στην περιοχή και ο «Κουντουριώτης»

Εκτός του «USS Wasp» στην ευρύτερη περιοχή πλέουν και άλλα πολεμικά πλοία, μεταξύ αυτών και η ελληνική φρεγάτα «Κουντουριώτης», ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, στο νησί έχει καταφθάσει και ομάδα Αμερικανών πεζοναυτών. «Η κινητικότητα που παρατηρείται τις τελευταίες μέρες στο νησί μας με παρουσία πλοίων ή και αεροσκαφών εντάσσεται στο πλαίσιο του ανθρωπιστικού ρόλου που η Κύπρος καλείται, γι’ άλλη μια φορά, να διαδραματίσει υπό το φως των εξελίξεων στην περιοχή και αφορά υποβοήθηση εκκενώσεων, στην περίπτωση που παραστεί η ανάγκη.

Ελπίδα όλων μας είναι η αποφυγή όποιας κλιμάκωσης της κρίσης και προς αυτή την κατεύθυνση είναι που εργαζόμαστε μαζί με τους διεθνείς μας εταίρους», δήλωσε ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιάννης Αντωνίου, μιλώντας σε δημοσιογράφους. «Ιστορικά έχουμε πολύ καλές σχέσεις με όλους τους γείτονές μας, οπότε προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε αυτόν τον ιδιαίτερο ρόλο που έχουμε και θέλουμε, η Κύπρος να είναι πυλώνας ασφάλειας και σταθερότητας και να λειτουργεί ως γέφυρα συνεργασίας και ειρήνης», πρόσθεσε ο κ. Αντωνίου. Το αεροπλανοφόρο πολλαπλών χρήσεων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ προσέδεσε προχθές στο λιμάνι της Λεμεσού, έχοντας μαζί την 24η Μονάδα Εκστρατείας Πεζοναυτών (MEU) Ειδικών Επιχειρήσεων (SOC).

Προγραμματισμένη επίσκεψη

Το «USS Wasp» κατά το παρελθόν έχει βρεθεί και άλλες φορές στην Κύπρο, στο πλαίσιο εκπαιδευτικών ασκήσεων. Η επίσκεψή του αυτή τη φορά στη Λεμεσό, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Αμερικανικού ΠΝ, ήταν προγραμματισμένη, καθώς μαζί με τους πεζοναύτες θα πραγματοποιήσουν ασκήσεις και θα συμμετάσχουν σε εκδήλωση με το Ίδρυμα Αγίου Στεφάνου. Σημειώνεται ότι το «USS Wasp» είναι αμφίβιο επιθετικό πλοίο πολλαπλών χρήσεων, μήκους 258 μέτρων, και μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερους από 3.000 ανθρώπους. Διαθέτει επίσης ιατρικές εγκαταστάσεις ικανές να παρέχουν υγειονομική βοήθεια σε 600 τραυματίες. Έχει χρησιμοποιηθεί από τον αμερικανικό στρατό για τη μεταφορά πεζοναυτών στους πολέμους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και τη Λιβύη.

Το τελευταίο ψέμα (1958)

0

Το 1958 ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθετεί «το τελευταίο ψέμα» σε δικό του σενάριο με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη. Πρόκειται για μία καθαρά δραματική ταινία, η οποία όχι μόνο στέκεται μακριά από το μελόδραμα της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής, αλλά, αντιθέτως, πατώντας στα χνάρια του σύγχρονου Ιταλικού νεορεαλισμού και αξιοποιώντας την ιδιαιτερότητα της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας αγγίζει το όριο της ποίησης. Τη φέρνω στη μνήμη μου κάθε τέτοια εποχή, παραμονές Δεκαπενταυγούστου, ακριβώς λόγω του θέματος που πραγματεύεται. Θα την μοιραστώ εδώ έτσι όπως έχει εγγραφεί στη μνήμη μου, σαν μια διαδοχή από εικόνες..

Το πρώτο πλάνο συλλαμβάνει πανοραμικά μια μεγαλοαστική αθηναϊκή έπαυλη. Τραπεζάκια απλωμένα στη μαρμάρινη βεράντα στρωμένα με τσόχα. Οι κυρίες επιδίδονται απερίσπαστα στη χαρτοπαιξία. Κάπου στα ενδότερα μια ομάδα νεαρών πλήττει και αναζητεί να αποδράσει. Εκτός από τη Χλόη, την εντυπωσιακή κόρη της οικογένειας Πέλλα, στην οποία ανήκει η έπαυλη. Αυτή επαγρυπνεί να διαφυλάξει τα προσχήματα: παρίσταται και εισπράττει επαίνους για τη φινετσάτη εικόνα της, κάπου κάπου φλερτάρει τηλεφωνικά με τον πλούσιο γαμπρό που την πολιορκεί, υποκρίνεται την ατσαλάκωτη και επινοεί τρόπους για να διαφυλάξει το κύρος της οικογένειας, κόλπα που σκεπάζουν τη σοβούσα παρακμή: το γεμάτο με νερό μπουκάλι του ουίσκι που πέφτει τάχα μου και σπάει, η μόνη παραφωνία στην απόλυτα ελεγχόμενη σιωπή!

Σε παράλληλο γκρο πλαν, ένας μεσόκοπος άντρας σκυμμένος στα χαρτιά του ασφυκτιά. Ο περιστρεφόμενος ανεμιστήρας είναι η μόνη κίνηση μέσα στο καταθλιπτικά στατικό περιβάλλον. Είναι ο πατέρας της Χλόης, ο οποίος βιώνει το αδιέξοδο της επικείμενης χρεωκοπίας.

Η Χλόη μαθαίνει τα νέα και καλλωπίζεται για να αποδράσει στα στέκια της μεγαλοαστικής κοινωνίας αποφασισμένη να διαφυλάξει το όνομα της οικογένειας που καταρρέει. Ξενυχτάει στο πλάι του υποψηφίου γαμπρού και εκεί συμβαίνει το πρώτο «θαύμα», η συνάντηση με τον Γαλανό, έναν έμπορο έργων τέχνης, τον άνθρωπο που θα κοιτάξει για πρώτη φορά βαθιά μέσα της. Η Χλόη αντιστέκεται, υποκρίνεται απάθεια και αδιαφορία στο ερωτικό σκίρτημα που νοιώθει γι αυτόν. Όμως η πραγματικότητα ανοίγει μέσα της δρόμους, οι οποίοι θα την οδηγήσουν σταδιακά στο αληθινό θαύμα.

Εν τω μεταξύ το μεγαλοαστικό σπίτι της οικογένειας Πέλλα απογυμνώνεται από τους βαρύτιμους θησαυρούς του. Μπαινοβγαίνουν εκτιμητές για να αρπάξουν έργα τέχνης σε τιμή «ευκαιρίας». Ακολουθεί η επαιτεία για ένα «δάνειο» από την αδελφή της μητέρας, της μόνης που αρνείται να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα.

Και τότε το σκηνικό αλλάζει. Μετακινείται στην απομονωμένη και σχεδόν ξεχασμένη απ’ τον πολιτισμό ύπαιθρο, σε ένα απομακρυσμένο ελληνικό χωριό. Ένα μικρό αγόρι τραυματίζεται σοβαρά. Είναι ο γιος της Κατερίνας, της πιστής και αφοσιωμένης υπηρέτριας του αρχοντικού. Ο Γαλανός συνοδεύει επειγόντως τη Χλόη και την Κατερίνα στο χωριό και εκεί μέσα στη σιωπή της νύχτας, προσπαθώντας να την πλησιάσει, τής μιλά για το παρελθόν του. Η Χλόη επιμελώς σιωπά, κρύβει τα δικά της μυστικά μέσα στην αινιγματική σιωπή. Ξημερώματα φεύγει με το τοπικό δρομολόγιο για Αθήνα υποσχόμενη στην Κατερίνα άμεση οικονομική βοήθεια για το άρρωστο παιδί της. Εκεί η ατσαλάκωτη νεαρή καλλονή δέχεται το επόμενο κεντρί: αναγκάζεται να συγχρωτιστεί με ένα σμάρι από λερούς χωριάτες που επιβιβάζονται στο ίδιο λεωφορείο. Η άρνηση της στον Γαλανό να τη συνοδεύσει με το αυτοκίνητό του στην Αθήνα όχι μόνο δεν την απαλλάσσει, αλλά την υποχρεώνει να αντιμετωπίσει την σκληρή πραγματικότητα.

Στην Αθήνα υποκύπτει στις πιέσεις της ματαιόδοξης μητέρας της και δέχεται την πρόταση σε γάμο του πλούσιου γαμπρού. Ακολουθεί μια σκηνή που κόβει την ανάσα: γιορτάζοντας το γεγονός των αρραβώνων σε στιγμή μέθης και χαλαρής συνείδησης καίει επιδεικτικά ένα χαρτονόμισμα των 1000 δραχμών υποκρίνομενη στην παρέα της ότι δεν την απασχολούν τα χρήματα. Και τότε η φλόγα του αναπτήρα γίνεται μέσα της φωτιά που ενεργοποιεί τη συνείδηση: τα χρήματα που υποσχέθηκε στην Κατερίνα; Καταρρέει και ο Γαλανός την τραβάει έξω από το κέντρο διασκέδασης. Την φιλάει. Εκείνη εξομολογείται ότι είναι κακομαθημένη και ματαιόδοξη. Η πίκρα τσαλακώνει για πρώτη φορά την άψογη μορφή της. Της λέει να φύγουν μαζί, μακριά. Αρνείται.

Νύχτα. Στο αρχοντικό σιωπή, σχεδόν ερημιά! Επιστρέφει η λησμονημένη Κατερίνα με το άρρωστο βουβό παιδί της στην αγκαλιά. Κοιτάζει κατάματα τη Χλόη: «με ξέχασες» της λέει. «Θα πάω το παιδί μου στην Τήνο. Δώστε μου τα λεφτά που μου χρωστάτε». Η κυρία τής απαντά με εξοργιστική απάθεια. Η Κατερίνα αρχίζει να απειλεί ότι θα αποκαλύψει στον επίδοξο γαμπρό τα ένοχα μυστικά τους. Αρχίζει να φωνάζει. Μάνα και κόρη προσπαθούν να σκεπάσουν τη φωνή της ανεβάζοντας την ένταση του ραδιοφώνου. Η Κατερίνα ανοίγει τα παράθυρα για να την ακούσουν οι γείτονες. Τη φιμώνουν. Πέφτει κάτω νεκρή. «Ώρα Ελλάδος 12» ανακοινώνει το ραδιόφωνο.

Μετά τις κραυγές η απόλυτη σιωπή. Για την Χλόη η απόλυτη στιγμή: το μεγάλο κέντρισμα, το τελευταίο ψέμα. Ήρθε η ώρα να αναμετρηθεί με την αλήθεια. Τακτοποιεί τις τελευταίες κοσμικές της εκκρεμότητες (επιστρέφει τη βέρα των αρραβώνων), ενδύεται ένα ταπεινό ρούχο και ετοιμάζεται να φύγει. Ταξίδι αναχώρησης από τον κόσμο των ανθρωπίνων συμβάσεων. Προορισμός το νησί της Μεγαλόχαρης, η Τήνος. Σκοπός η εκπλήρωση του τάματος της Κατερίνας. Χτυπάει το τηλέφωνο. Στην άκρη της γραμμής ο Γαλανός. Ύστατη προσπάθεια να την κρατήσει κοντά του, να την πάρει μαζί του στο εξωτερικό. Της ζητά να τον ακολουθήσει, την παρακαλεί. Αυτή παραμένει βουβή στο ακουστικό. Δεν ήρθε ακόμα η στιγμή να μιλήσει.

Στην επόμενη, τελευταία σκηνή, το πλάνο ανοίγει. Προσκυνητές συνωστισμένοι στο πλοίο για το νησί της Παναγίας. Μια απ’ αυτούς και η Χλόη. Το βλέμμα της επικεντρωμένο στον προορισμό. Στην αγκαλιά της το βουβό παιδί της Κατερίνας. Το εικόνισμα της Μεγαλόχαρης σε πρώτο πλάνο. Η ιερή πομπή προπορεύεται και ακολουθεί το πλήθος των πιστών που εκλιπαρεί να περάσει κάτω από τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Και τότε ακούγεται μια δυνατή φωνή. «Αφήστε με, αφήστε με να περάσω. Το παιδί μου είναι άρρωστο. Αφήστε με να περάσω». Η Χλόη συνωστίζεται, τρίβεται μέσα στο σμάρι των πονεμένων, των ταπεινών, των εκλιπαρούντων για βοήθεια και προστασία. Και τότε το βουβό παιδί κλαίει γοερά και λέει «μαμά μου». Μια ταπεινή, ανώνυμη γυναίκα στο πλευρό της Χλόης, λύνεται σε δάκρυα και ακουμπάει με συμπάθεια και δέος το κεφάλι της, στον ώμο της Χλόης. Τίτλοι τέλους.

Έχω δει την ταινία αμέτρητες φορές. Στα πρώτα χρόνια της ζωής μου κοιτάζοντας με απορία και δέος την αγαπημένη μου γιαγιά να κλαίει γοερά όταν η Λαμπέτη έσπρωχνε το πλήθος και φώναζε «το παιδί μου είναι άρρωστο». Και πάλι, όταν το παιδάκι, ο μοναδικός Βασιλάκης Καΐλας, έλεγε κλαίγοντας «μαμά μου», έβγαιναν τα μαντήλια και σφούγγιζαν η μάνα και η γιαγιά μου τα ασυγκράτητα δάκρυα τους. Δεν μπορούσα να φανταστώ την ταινία χωρίς αυτή την σκηνή. Και ούτε πάλι μπορούσα να αισθανθώ την σκηνή χωρίς τα δάκρυα της μάνας και της γιαγιάς μου.

Αργότερα, στα φοιτητικά μου χρόνια, έτυχε να την ξαναδώ, φέρνοντας μέσα μου κάμποσες μνήμες των παιδικών χρόνων και αρκετή έπαρση της νιότης που είναι έτοιμη να κρίνει, να λογοκρίνει και να απομυθοποιήσει. Και συνειδητοποίησα ότι είχα να κάνω με μια δύσκολη ταινία, λεπταίσθητη στους ψυχικούς χειρισμούς, γεμάτη καίριες σιωπές και αλλεπάλληλα γκρο πλαν που εστίαζαν στην έδρα των ανθρωπίνων συναισθημάτων, που πρόδιδαν τους «ήρωες» και αποκάλυπταν τα πάθη και τις ενοχές τους. Ένα έργο που ξεκινούσε σαφέστατα από το ρεαλισμό και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα πλάνα στο λεωφορείο και στη λιτανεία της εικόνας να παραπέμπουν κατευθείαν σε ντοκιμαντέρ!

Ο Κακογιάννης είναι ρεαλιστής αλλά είναι και ποιητής. Κοιτάει με το ένα μάτι τον φακό. Είναι το μάτι του κινηματογραφιστή που καταγράφει την κενοδοξία του προσκηνίου. Εδώ βρίσκεται ο μύθος της μεγαλοαστικής μεταπολεμικής Ελλάδας. Αυτό είναι το τεντωμένο πανί πίσω από το οποίο παρελαύνουν τα αφανέρωτα, τα ανείπωτα, οι σκιές που βλέπει το κλειστό μάτι του σκηνοθέτη ποιητή.

Η μαεστρία του Κακογιάννη βρίσκεται στο ότι γυρίζει ανάποδα το πανί και μας αποκαλύπτει τον αληθινό πρωταγωνιστή, το κρυφό πρόσωπο της ζωής, αυτό που συστηματικά αποφεύγουμε να κοιτάξουμε. Και αυτό είναι οι λεροί χωριάτες που σιχαίνεται να ακουμπήσει η μεγαλοαστή Αθηναία, είναι η ταπεινή υπηρέτρια που ζει από τα περισσεύματα των πλουσίων αφεντάδων, είναι η εγκατάλειψη και ο πόνος, είναι το πένθος και ο συνωστισμός των μυριάδων ανώνυμων κάτω από το ακοίμητο βλέμμα της Παναγίας, αρχετυπικού συμβόλου της ελπίδας και του ελέους. Είναι η ζωή που θέλει να ζήσει. Η κραυγή που περιμένει την ώρα για να πάρει το σχήμα του καίριου λόγου. Είναι η τραγωδία που αποφεύγει ο σύγχρονος άνθρωπος να αντιμετωπίσει. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η τραγωδία του.

Ο Κακογιάννης πήρε μια πρωταγωνίστρια καλλονή και τη μετέτρεψε σε μια γυναίκα ταπεινή που ακολουθεί με δάκρυα την πανανθρώπινη πομπή προς τη σωτηρία. Και ανύψωσε μια λαϊκή φιγούρα του ελληνικού μελό, τη σπουδαία Ελένη Ζαφειρίου, σε μεγίστη τραγική φιγούρα που κοιτάει κατάματα το ψέμα και του φωνάζει «τέλος». Η πιο δυνατή σκηνή της ταινίας είναι η πάλη ανάμεσα στην σπαρακτική φωνή της Κατερίνας (Ελένη Ζαφειρίου) και την ένοχη σιωπή της μάνας και της κόρης (Αθηνά Μιχαηλίδου, Έλλη Λαμπέτη). Η νίκη της σιωπής είναι όμως πρόσκαιρη (ώρα Ελλάδος 12). Η κραυγή είναι αυτή που θα κυριαρχήσει στο τέλος της ταινίας και θα γίνει έκκληση διαφυγής από την τραγική ψευδαίσθηση!

Όταν η ώρα σημάνει δώδεκα, κλείνει ο κύκλος της αυτοπαγίδευσης και η σωτηρία έρχεται απ’ αλλού: απ’ την περιοχή του απρόβλεπτου, η οποία στις ταινίες του Κακογιάννη λειτουργεί ως ανατροπή (στη «Στέλλα» η ματαίωση του γάμου και στο «κορίτσι με τα μαύρα» ο πνιγμός των παιδιών). Στο «τελευταίο ψέμα» η ανατροπή μηδενίζει τις βεβαιότητες και οδηγεί στην επανεκκίνηση. Με αλλά λόγια λειτουργεί ως θαύμα, ως εσωτερική αλλαγή και λύτρωση. Η μοσχαναθρεμμένη κόρη επωμίζεται με θάρρος τον ρόλο της αφοσιωμένης μάνας, θυσιάζοντας όχι τον πλούσιο γαμπρό- που ούτως η άλλως δεν επέλεξε– αλλά τον έρωτα και το δικαίωμα στη χαρά! Η πιστή υπηρέτρια γίνεται φωνή της συνείδησης (με ξέχασες λέει στη Χλόη και την κοιτάει στα μάτια) όχι της δικαιωματικής απαίτησης (ας θυμηθούμε τον διάλογο με τον συμφεροντολόγο μπακάλη). Ο πατέρας, δεν χρησιμοποιεί τη γνωριμία του με τον πολιτευτή αλλά σιωπά και υπομένει (το βλέμμα του ηθοποιού Γιώργου Παππά αποτελεί ανεπανάληπτη μαρτυρία υπομονής).

Το ελληνικό τοπίο σε αυτή την ταινία (όπως και στο «κορίτσι με τα μαύρα») δεν είναι ειδυλλιακό. Δεν υποβάλλει κάποια ρομαντική διάθεση, δεν πλαισιώνει απλά τα γεγονότα. Αντίθετα συλλειτουργεί και καθορίζει. Η ελληνική ύπαιθρος παρουσιάζεται παρθενική, ανέγγιχτη απ’ τον αστικό πολιτισμό και γι αυτό απόλυτη, τραχιά και παγιδευτική. Είναι τόπος ερήμωσης και μαρτυρίου (το παιδί παίζει σε ένα τοπίο που παραμονεύει το κακό και ο θάνατος).

Το μεγαλύτερο θαύμα της ταινίας δεν είναι ωστόσο το σενάριο και η ιστορία. Είναι τα πρόσωπα. Ο Κακογιάννης πήρε ηθοποιούς της πρώτης γραμμής και τους μετέτρεψε σε τυπικούς χαρακτήρες, σε ακραιφνείς ενσαρκώσεις του ελληνικού πεπρωμένου: ο τόπος λιγοστός, ο ορίζοντας μακρύς, η ανάγκη της λύτρωσης μεγάλη. Το πάθος μιας τέτοιας λύτρωσης αλλοτριωμένο, δηλαδή χαμένο μέσα στα μεταπολεμικά αδιέξοδα της ανάληψης ρόλων εξουσίας. Η δεκτικότητα των ηθοποιών στο όραμα του σκηνοθέτη καταγράφει την πίστη των ανθρώπων μιας άλλης εποχής σε μια κοινή αλήθεια. Αυτή την αλήθεια νέμονταν στο σύνολο της η ανθρώπινη κοινωνία. Γιατί ήταν αυτή η αλήθεια κοινό κτήμα τόσο των διανοούμενων όσο και των απλών ανώνυμων ανθρώπων που στέκονταν με τα μάτια ορθάνοιχτα και την καρδιά παλλόμενη μπροστά στο αναμενόμενο θαύμα.

Αυτή την αλήθεια φαίνεται πως διάβαζαν οι παλιές γυναίκες, γι αυτό σφούγγιζαν με το μαντήλι τα άπλετα δάκρυά τους.

Αντίφωνο

Ολυμπιακοί Αγώνες 2024: Οσμή σκανδάλου στη Γερμανία για τη συμμετοχή της «πιο σέξι αθλήτριας στον κόσμο»

0

Η Άλικα Σμιτ
10/08/2024  10:27
Απογοήτευση για την «πιο σέξι αθλήτρια» στον κόσμο, τη Γερμανίδα Άλικα Σμιτ, καθώς δεν κατάφερε να διακριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2024.

Η Άλικα Σμιτ είχε μιλήσει για τις συγκινητικές στιγμές που έζησε όταν έμαθε ότι θα είναι στο Παρίσι. Τότε, είχε αναρτήσει βίντεο στο TikTok μιλώντας για το πώς βίωσε τη στιγμή.

«Όταν λαμβάνεις το τηλεφώνημα ότι βρίσκεσαι στην ομάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες», είχε γράψει η Σμιτ στη λεζάντα του βίντεο.

https://www.tiktok.com/@alicaschmidt/video/7257639280716057883

 

Πριν από μία εβδομάδα, με νέο βίντεο φαινόταν περιχαρής για τη συμμετοχή της, φορώντας την εμφάνιση της γερμανικής ομάδας στίβου:

https://www.tiktok.com/@alicaschmidt/video/7398497524882984225

Σε άλλο βίντεο, μέσα από το στάδιο, φαινόταν να μην πιστεύει το ότι θα αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες:

https://www.tiktok.com/@alicaschmidt/video/7257639280716057883

 

Όμως, οι προσδοκίες της για καλή παρουσία δεν ευοδώθηκαν. Η γυναικεία ομάδα 4Χ400 της Γερμανίας δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, καθώς τερμάτισε 7η στα ημιτελικά.

Οσμή σκανδάλου για την «πιο σέξι αθλήτρια στον κόσμο»
Πάντως, η 25χρονη Γερμανίδα είχε πραγματοποιήσει το ολυμπιακό της όνειρο την περασμένη εβδομάδα, αφού αγωνίστηκε στη μικτή σκυταλοδρομία 4Χ400 μ. -ωστόσο, μπλέχτηκε σε μια περίεργη υπόθεση με οσμή σκανδάλου.

Η Σμιτ επιλέχθηκε να αγωνιστεί στη θέση της Λούνα Μπούλμαν, σε μια αιφνιδιαστική απόφαση των υπευθύνων της γερμανικής αποστολής, με αποτέλεσμα η Μπούλμαν να εκφράσει ανοιχτά τον εκνευρισμό της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η αιφνιδιαστική επιλογή της Σμιτ σήμαινε επίσης ότι η Μπούλμαν δεν θα μπορούσε να αγωνιστεί μαζί με τον φίλο της Jean Paul Bredau. «Ναι, είμαι η δεύτερη ταχύτερη αθλήτρια των 400 μέτρων στα χαρτιά. Όχι, δεν επιλέχθηκα για τη μικτή σκυταλοδρομία», ήταν το «καρφί» της Μπάουμαν.

Μάλιστα, ο σύντροφός της είπε ότι η μη συμμετοχή της κοπέλας του επηρέασε την απόδοσή του. «Δεν πήγαν όλα τέλεια εκ των προτέρων», είπε. «Γι’ αυτό δεν είχα ενέργεια. Λήφθηκαν μερικές αποφάσεις που δεν ενέκριναν όλοι».

Η Σμιτ ανακηρύχθηκε «η πιο σέξι αθλήτρια του κόσμου» από το αυστραλιανό περιοδικό «Busted Coverage» το 2017, κάτι που οδήγησε σε εκτόξευση των followers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτή τη στιγμή η Σμιτ μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει από 5 εκατομμύρια ακολούθους στο Instagram.

iefimerida.gr

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΓΡΑΝΑΣ

0
του Γιώργου Θ. Πραχαλιά
Στα τέλη Ιουλίου 1821, για να αντιμετωπίσει ο Κολοκοτρώνης το πρόβλημα των νυχτερινών εφόδων τουρκικού ιππικού που διασπούσαν την πολιορκία της Τριπολιτσάς και λαφυραγωγούσαν τα γύρω χωριά, δημιούργησε μια οχυρωματική τάφρο βόρεια της πόλης, την περίφημη Γράνα, εγκάρσια στο δρόμο των Καλαβρύτων. Μέσα στη Γράνα θα τοποθετούσε ισχυρή δύναμη Ελλήνων, ενώ στα γύρω υψώματα θα τοποθετούσε ταμπούρια με μικρές ένοπλες ομάδες που θα υποστήριζαν με πυρά τη Γράνα.
Τη νύχτα της 9ης προς 10η Αυγούστου 1821, πριν προλάβουν οι Έλληνες να ολοκληρώσουν την εκσκαφή και την επάνδρωση της Γράνας, ισχυρή τουρκική δύναμη περίπου 6.000 πεζών και ιππέων βγήκε από την Τριπολιτσά για να λαφυραγωγήσει τα χωριά του κάμπου της Νεστάνης. Οι Τούρκοι βλέποντας την ημιτελή εκσκαφή θεώρησαν απλώς ότι οι Έλληνες έχουν ξεκινήσει το διαμοιρασμό των τουρκικών χωραφιών και συνέχισαν την πορεία τους.
Αφού λαφυραγώγησαν ανελέητα τα χωριά Λουκά, Νεστάνη, Σάγκα και Πικέρνι, φορτώνοντας περίπου 1.000 άλογα με τρόφιμα καθώς και μεγάλο αριθμό κοπαδιών αιγοπροβάτων, οι Τούρκοι πήραν το δρόμο της επιστροφής στην Τριπολιτσά, χωρίζοντας τη δύναμή τους σε τρία σώματα: το ένα σώμα πολιόρκησε το ταμπούρι του οπλαρχηγού Γ. Δαγρέ στη θέση Καπνίστρα (δεσπόζον ύψωμα ανατολικά της Γράνας), ενώ τα άλλα δύο σώματα συνέχισαν την πορεία τους προς Τριπολιτσά.
Μόλις όμως το πρώτο από τα δύο σώματα πέρασε ανέπαφο τη Γράνα, ο Κολοκοτρώνης άρχισε την επάνδρωση της Γράνας με ΄Ελληνες μαχητές που βρίσκονταν ακροβολισμένοι στα γύρω χωράφια, ενώ ταυτόχρονα έστειλε αγγελιοφόρο στον Υψηλάντη που βρισκόταν στο γενικό στρατόπεδο των Ελλήνων στα Τρίκορφα να πλησιάσει με στρατεύματα το τείχος της Τριπολιτσάς, ως αντιπερισπασμό για δήθεν γενική έφοδο των Ελλήνων στην πόλη.
Το πρώτο τουρκικό σώμα, μόλις απομακρύνθηκε από τη Γράνα, κατάλαβε ότι αποκόπηκε από το άλλο τουρκικό σώμα που ακολουθούσε και γύρισε για να το ενισχύσει. Το τρίτο τουρκικό σώμα που πολιορκούσε το Δαγρέ αντελήφθη τον κίνδυνο, έλυσε την πολιορκία και προσπάθησε να ενωθεί με το δεύτερο τουρκικό σώμα και να περάσει τη Γράνα. Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο να βρεθεί κυκλωμένος και από τις δύο πλευρές της Γράνας, ο Κολοκοτρώνης διέταξε τους άνδρες του μέσα στη Γράνα να παραταχθούν πλάτη με πλάτη, για να μπορούν να βάλουν και προς τις δύο κατευθύνσεις από όπου έρχονταν οι Τούρκοι.
Εκείνη τη στιγμή όμως άρχισαν να ακούγονται κανονιοβολισμοί από τα τουρκικά πυροβόλα της Τριπολιτσάς εναντίον των δυνάμεων του Υψηλάντη από τη δυτική πλευρά της πόλης, θεωρώντας ότι πραγματοποιείται γενική έφοδος των Ελλήνων. Ο Κολοκοτρώνης που διευθύνει τη μάχη αρχίζει ήδη να πανηγυρίζει…
Οι Τούρκοι που είχαν αγκιστρωθεί από την αντίσταση των Ελλήνων στη Γράνα αρχίζουν να πανικοβάλλονται γιατί φοβούνται για τις οικογένειές τους που βρίσκονται μέσα στην Τριπολιτσά. Παρατούν τα φορτωμένα με λάφυρα ζώα και προσπαθώντας να διαβούν βίαια τη Γράνα αρχίζουν λυσσώδη μάχη εκ του συστάδην με τους Έλληνες που βρίσκονταν μέσα στο οχύρωμα. Ακολούθησε ανελέητη σφαγή, με τους Έλληνες να φωνάζουν «Αγά κράτα το κεφάλι σου» και τους Τούρκους να προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν τη Γράνα και να φύγουν προς Τριπολιτσά, παρατώντας ακόμα και τα όπλα τους για να γλυτώσουν…
Με τη μάχη της Γράνας τελειώνουν οριστικά και αμετάκλητα οι όποιες ελπίδες των Τούρκων για τη σωτηρία της Τριπολιτσάς. Καταλαβαίνουν ότι πρέπει να αρχίσουν τις διαπραγματεύσεις με τους Έλληνες για την παράδοση της πόλης.
Ο Υψηλάντης απένειμε δημόσιο έπαινο στον Κολοκοτρώνη για την ιδιοφυή οργάνωση και διεξαγωγή μάχη της Γράνας. Το κλίμα στις τάξεις των Ελλήνων είναι πανηγυρικό. Η πτώση της Τριπολιτσάς είναι πλέον σίγουρη.
Κείμενο: Γιώργος Θ. Πραχαλιάς
Φωτογραφίες: Σκαρίφημα της Γράνας και χάρτης της τοποθεσίας.

50 χρόνια μετά τους δύο «Αττίλες». Γιατί μας επιβλήθηκε η Χούντα; Και γιατί την απέσυραν;

2

* Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο είναι από την συλλογή χαρακτικών του Κύπριου εικαστικού Χαράλαμπου Κρασιά.

Του Γιάννη Ραχιώτη*

Για να απαντήσουμε θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε δύο επιμέρους ερωτήματα:

Ερώτημα 1ο: Ποιός μπορούσε να επιβάλλει χούντα στην Ελλάδα το 1967;
Η Χούντα προφανώς δεν έγινε επειδή μια μέρα «ολίγοι άφρονες αξιωματικοί» συνεδρίασαν και αποφάσισαν να μας κυβερνήσουν αυτοί, αντί των κυβερνήσεων που μας επέβαλαν οι Αμερικανοί από το 1947. Ούτε γιατί κινήθηκαν γρηγορότερα από τους προϊσταμένους τους στρατηγούς. Τα πράγματα συνήθως δε γίνονται έτσι. Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα γίνονται κατά κανόνα για να επιλυθούν ζητήματα που δε μπορούσαν να λυθούν διαφορετικά, πχ για την ανατροπή μιας μη ελεγχόμενης κυβέρνησης που δεν μπορεί να «πέσει» με ηπιότερο τρόπο ή για την υλοποίηση στόχων που καμία κυβέρνηση με στοιχειώδες λαϊκό έρεισμα δεν θα δεχόταν να υλοποιήσει. Σίγουρα δε μπορούσε να γίνει πραξικόπημα … τυχαία, σε μια χώρα της πρώτης, τότε, γραμμής της Δύσης που βρισκόταν υπό άμεσο αμερικανικό έλεγχο σε όλα τα επίπεδα. Ούτε έγινε για να επιβληθεί μια μερίδα της αστικής τάξης πάνω σε κάποια άλλη όπως, καθόλου αφελώς, ισχυρίζεται η ηγεσία του σύγχρονου ΚΚΕ βάζοντας και αυτή το λιθαράκι της στον αναδρομικό εξαγνισμό της αμερικανικής πολιτικής στη χώρα μας. Κανείς δεν αντιλήφθηκε κάποια ομάδα αστών να κυριαρχεί πάνω σε κάποια άλλη μέσω της Χούντας, ή έστω να αποκτάει ειδικά προνόμια. Κανένα μέλος της αστικής τάξης δεν έπαθε τίποτα καμία διάκριση δεν επιβλήθηκε σε κάποιο μέρος του κεφαλαίου. Οι μόνοι που είχαν ειδική στήριξη ήταν οι αμερικανοί και ελληνοαμερικανοί «επενδυτές». Αυτό όμως παραπέμπει σε έλεγχο της Χούντας από τις ΗΠΑ και όχι σε κάποια νίκη των ελληνοαμερικανών σε κάποιο «ενδοαστικό» ανταγωνισμό.

Η Χούντα μας επιβλήθηκε από τους αμερικανούς. Από το 1947 δεν γινόταν τίποτα χωρίς την έγκρισή τους. Όλοι οι χουντικοί ήταν μέλη του ΙΔΕΑ ή/και της ΕΕΝΑ ή στελέχη της ΚΥΠ, δηλαδή παλαιοί και έμπιστοι συνεργάτες τους. Αν υποθέσουμε ότι τους …ξέφυγαν και έκαναν πραξικόπημα χωρίς να … το καταλάβουν , είχαν στη διάθεσή τους όλα τα μέσα να τους ανατρέψουν άμεσα και να έχουν και την έξωθεν καλή μαρτυρία «αποκατάστασης της δημοκρατίας». Αντιθέτως συνεργάστηκαν με τη χούντα τόσο στενά, όσο δεν γινόταν περισσότερο

Ερώτημα 2ο: Τι ήθελαν να πετύχουν με το πραξικόπημα οι Αμερικανοί ;
Την Ελλάδα την παρέλαβαν στον πλήρη έλεγχό τους το 1947 με την έναρξη του εμφυλίου που είχε οργανωθεί με συστηματικό τρόπο από τους Βρετανούς επί μία 4ετία προηγουμένως . Το πολιτικό σύστημα το έλεγχαν ολόκληρο, είτε μέσω του Παλατιού είτε απευθείας . Το στρατό, τα σώματα ασφαλείας και την οικονομία πρακτικά τα συγκρότησαν οι ίδιοι και τα διηύθυναν άμεσα. Γιατί χρειάζονταν μια στρατιωτική δικτατορία;

Αυτό που δε μπορούσαν με τις συνήθεις υποτελείς κυβερνήσεις να λύσουν ήταν το πρόβλημα που τους δημιουργούσε το ανεξάρτητο Κυπριακό κράτος.

Οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με την υπογραφή των Καραμανλή και Αβέρωφ , των Βρετανών και των Τούρκων αλλά χωρίς τη συμμετοχή των Κυπρίων, εν μέρει ακύρωσαν τον αντιαποικιακό αγώνα της Κύπρου: Διατήρησαν τη στρατιωτική παρουσία της Βρετανίας στο νησί με δύο κυρίαρχες βάσεις, δηλαδή το έδαφος που καταλάμβαναν θεωρείτο βρετανικό. Δημιούργησαν το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων με δικαίωμα επέμβασης. Επέβαλαν ανώτατο δικαστήριο προεδρευόμενο από μη Κύπριο. Το Σύνταγμα που επέβαλαν προέβλεπε ένα σύστημα διακυβέρνησης που δεν ήταν δυνατό να λειτουργήσει. Και δεν λειτούργησε πάνω από τέσσερα χρόνια. Όμως παρ’ όλα αυτά αναγνώρισαν, στο μη Βρετανικό τμήμα της Κύπρου, ανεξάρτητη κρατική υπόσταση και κυβέρνηση με επικεφαλής τον Μακάριο. Αυτή η κυβέρνηση έχοντας πίσω της όλο τον κυπριακό λαό από την πρώτη στιγμή άρχισε να παλεύει για την κατάργηση των συμφωνιών, την πλήρη ανεξαρτησία  ολόκληρου του νησιού, χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις. Επιπλέον άρχισε να πρωτοστατεί στο κίνημα των αδεσμεύτων και ακόμη χειρότερα να συνεργάζεται με τις τότε σοσιαλιστικές χώρες .
Έτσι οι Αμερικανοί, ενώ έλεγχαν σε σημαντικό βαθμό την ανατολική Μεσόγειο μέσω Ελλάδας και Τουρκίας που ήταν ήδη μέλη του ΝΑΤΟ από το 1952 και του Ισραήλ που ήδη λειτουργούσε σαν προκεχωρημένο δυτικό φυλάκιο στη δυτική Ασία, βρέθηκαν, μετά την έστω κολοβή αποαποικιοποίηση της Κύπρου, με ένα στρατηγικής σημασίας νησί στην ίδια περιοχή που δεν το έλεγχαν στο σύνολό του. Θεωρούσαν, σωστά , ότι η παγίωση της ανεξαρτησίας της Κύπρου θα είχε σοβαρές, δυσμενείς γι’ αυτούς, γεωστρατηγικές επιπτώσεις.

Θέλοντας να λύσουν αυτό το «πρόβλημα» επεξεργάστηκαν το «σχέδιο Ατσεσον». Ο Ατσεσον ήταν πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, επικεφαλής της ομάδας που το συνέταξε. Η κεντρική ιδέα ήταν η κατάλυση του Κυπριακού κράτους, συνακόλουθα και της ενοχλητικής κυβέρνησης Μακαρίου, μέσω της «ένωσης» με την ΝΑΤΟϊκή Ελλάδα, με ταυτόχρονη παραχώρηση περίπου του 1/3 του Κυπριακού εδάφους στην Τουρκία εν μέρει ως στρατιωτική της βάση με κάποια μακρόχρονη « μίσθωση», εν μέρει με ενισχυμένη αυτονομία των περιοχών με πυκνό τουρκοκυπριακό πληθυσμό . Οι βρετανικές βάσεις θα παρέμεναν βρετανικό έδαφος. Τροποποιούνταν έτσι οι συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου στο μόνο θετικό για τον Κυπριακό λαό σημείο τους. Την αναγνώριση ανεξάρτητου και κυρίαρχου Κυπριακού Κράτους.

Οι απόπειρες υλοποίησης του σχεδίου Ατσεσον με τα κοινοβουλευτικά κόμματα.
Οι ΗΠΑ θεωρούσαν ότι τα υποτελή πολιτικά συστήματα σε Ελλάδα και Τουρκία θα μπορούσαν να «πουλήσουν» το σχέδιο στους λαούς τους, οι μεν Έλληνες ισχυριζόμενοι ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, οι δε Τούρκοι γιατί έπαιρναν ένα μεγάλο κομμάτι του νησιού, μεγαλύτερο από την πληθυσμιακή αναλογία των Τουρκοκυπρίων στο γενικό πληθυσμό , χωρίς κυριαρχία όμως .Αν γίνονταν δεκτό το σχέδιο, θα πετύχαιναν τον πλήρη έλεγχο του νησιού, πρακτικά την επαναποικιοποίησή του μέσω του ΝΑΤΟ και προοπτικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράπλευρο, αλλά όχι αμελητέο όφελος ήταν ότι θα ετίθετο αυτόματα εκτός νόμου το ισχυρό και ενοχλητικό ΑΚΕΛ, αφού στην Ελλάδα η δράση κομμουνιστικού κόμματος απαγορεύονταν.

Στην Ελλάδα η προώθηση του σχεδίου ανατέθηκε στην «Ένωση Κέντρου (ΕΚ)» φυσικά με την εποπτεία του Παλατιού το οποίο είχε από τον εμφύλιο και μετά εξελιχθεί σε εργαλείο ελέγχου των πολιτικών πραγμάτων για λογαριασμό των ΗΠΑ. Η ΕΚ είχε ιδρυθεί το 1961 σαν εφεδρική λύση στην ΕΡΕ μιας και τότε είχε αρχίσει να φαίνεται ότι οι μέρες του Καραμανλή τελείωναν. Έθεσαν επικεφαλής της το Γεώργιο Παπανδρέου παλαιό συνεργάτη των άγγλων και κατά τις αμερικανικές εκτιμήσεις πολιτικό μετριότατου βεληνεκούς, άρα εύκολα ελεγχόμενο. Προκειμένου να τον κάνουν πρωθυπουργό άλλαξαν τον εκλογικό νόμο και τον στήριξαν με κάθε δυνατό τρόπο. Ακόμη και ο Καραμανλής κάλεσε σε προεκλογική του ομιλία τον Οκτώβρη του 1963, όσους δεν ήθελαν να ψηφίσουν ΕΡΕ να ψηφίσουν ΕΚ. Οι κυβερνήσεις της ΕΚ του 1963 και του 1964 πλαισιώθηκαν βέβαια με ανθρώπους του αμερικανο-παλατιανού κατεστημένου σε όλα τα κρίσιμα για το Κυπριακό πόστα .

Όμως αποδείχθηκε σύντομα ότι Γ. Παπανδρέου δεν ήταν αυτός που μπορούσε να πουλήσει στους Κυπρίους και στον Ελληνικό λαό το σχέδιο Ατσεσον. Ήταν χαρακτηριστικά ασταθής και άλλαζε γνώμη ανάλογα με ποιόν μιλούσε. Εν τέλει δεν ήταν σε θέση να εγκλωβίσει το εύρος πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που ήταν απαραίτητο για μια τέτοιας έκτασης προδοσία. Εκεί μπήκε στη μέση και η Τουρκική κυβέρνηση που δεν ήταν ικανοποιημένη με τις προβλέψεις του σχεδίου, απαιτούσε ή διπλή ένωση ή δύο κράτη.

Η Κυπριακή κυβέρνηση έχοντας πρόσφατη την πικρή εμπειρία των συμφωνιών της Ζυρίχης – Λονδίνου αρνήθηκε κατηγορηματικά οποιαδήποτε διαπραγμάτευση της ανεξαρτησίας. Η θέση της είχε πλήρη λαϊκή στήριξη σε Ελλάδα και Κύπρο και αυτό βέβαια αύξησε κατακόρυφα το κύρος της σε αντίθεση με ότι συνέβαινε με τα υποτελή πολιτικά συστήματα σε Ελλάδα και Τουρκία. Είναι σαφές ότι αυτό που έδινε τη δύναμη στην Κυπριακή κυβέρνηση να αντιστέκεται τόσο αποτελεσματικά στους ΝΑΤΟϊκούς και να βελτιώνει το συσχετισμό και να λύνει προβλήματα στο εσωτερικό μέτωπο, παρά την υπονόμευση από το αμερικανόδουλο Ελλαδικό κατεστημένο , δεν ήταν μόνο η τεράστια λαϊκή στήριξη αλλά και η διεθνής υποστήριξη από το κίνημα των αδεσμεύτων και από τις τότε σοσιαλιστικές χώρες.
Με τα δεδομένα αυτά έγινε φανερό ότι, αν το σχέδιο Ατσεσον αφηνόταν στα χέρια του Γ. Παπανδρέου και με δεδομένη και τη στάση της τουρκικής κυβέρνησης, το οριστικό ναυάγιο θα ήταν βέβαιο. Έτσι ο «αμερικανικός παράγοντας», με τη βοήθεια του παλατιού οδήγησε την Ένωση Κέντρου στη διάλυση και προσπάθησε να λύσει το ζήτημα με τις κυβερνήσεις των αποστατών. Όμως οι λαϊκές αντιδράσεις στην τόσο προκλητική χειραγώγηση του πολιτικού συστήματος ήταν πολύ πέρα από το αναμενόμενο και όχι μόνο δεν επέτρεψαν τη σταθεροποίηση οποιασδήποτε κυβέρνησης αποστατών, αλλά υπονόμευσαν οριστικά και το ρόλο του παλατιού στην Ελλάδα.

Παρ’ όλα αυτά οι ΗΠΑ έκαναν απόπειρες να περάσει το σχέδιο από τις κυβερνήσεις των αποστατών που όμως απέτυχαν γρήγορα.

Οι στόχοι που τέθηκαν στη Χούντα και η υλοποίηση …
Μετά από αυτά η λύση μιας στρατιωτικής Χούντας που θα κατέστειλε τις λαϊκές αντιδράσεις και θα έλυνε το κυπριακό, σύμφωνα με την αμερικανική βούληση ήταν μονόδρομος. Οι αμερικανικοί στόχοι ήταν σαφείς: Κατάλυση του υφιστάμενου Κυπριακού κράτους, διχοτόμηση και έλεγχος των δύο τμημάτων από την αντίστοιχη Νατοϊκή χώρα , αδιαφορία για το ακριβές νομικό καθεστώς ή τα εδαφικά ποσοστά, στενή συνεργασία με τη Βρετανία, ντε φάκτο μετατροπή των βρετανικών βάσεων σε αμερικανικές.

Έτσι, μετά και την τελευταία αποτυχία να υλοποιηθούν αυτοί οι στόχοι με πολιτικά μέσα, στις αρχές του 1967, τα τανκς βγήκαν στους δρόμους, τα κόμματα διαλύθηκαν, η ενεργή αριστερά βρέθηκε ξανά στην εξορία, όσοι πρώην πολιτικοί δε συνεργάστηκαν με τη χούντα ή έφυγαν ή τέθηκαν σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Οι κινήσεις της Χούντας μετά την κατάληψη της εξουσίας επιβεβαιώνουν ότι επιφορτίστηκε με δύο μόνο καθήκοντα στην 7χρονη διαδρομή της: 1) Το στενό έλεγχο των λαϊκών αντιδράσεων, 2) Την καταστροφή του κυπριακού κράτος και την ένωση του μεγαλύτερου μέρους του με την Ελλάδα, με πρώτο βήμα την εξόντωση του Μακαρίου και την επιβολή ελεγχόμενης κυβέρνησης. Η διεθνής διάσταση του θέματος και τα ανταλλάγματα που θα έπρεπε να δώσουν στους Τούρκους δεν τους προβλημάτιζε, θεωρούσαν ότι αυτά είναι δουλειά των Αμερικανών, αυτοί απλώς θα υπέγραφαν. Ετσι στους πρώτους μήνες της εξουσίας τους συνέλαβαν και έστειλαν εξορία όλα τα ενεργά μέλη αριστερών κομμάτων και το σύνολο των οπαδών του ΚΚΕ, διέλυσαν τα πολιτικά κόμματα, τις εκλεγμένες δημοτικές αρχές, τα συνδικάτα και επέβαλαν άγρια καταστολή. Στη συνέχεια έχοντας εξασφαλίσει έτσι το εσωτερικό μέτωπο, ρίχτηκαν στη δουλειά για την «επίλυση» του Κυπριακού.

Αποτυχίες και τελική «επιτυχία».
Πριν καν κλείσουν 5μηνο στην εξουσία και χωρίς καν μπουν στον κόπο να ασχοληθούν με τις διάφορες πτυχές του κυπριακού οργάνωσαν το Σεπτέμβρη του 1967 στον Έβρο συνάντηση κορυφής με την Τουρκία για την «επίλυση» του κυπριακού με βάση το σχέδιο Ατσεσον. Είναι περισσότερο από προφανές ότι η συνάντηση οργανώθηκε από τους Αμερικανούς. Χωρίς τη δική τους πίεση δε θα βρίσκονταν καμία κυβέρνηση να συνομιλήσει με τους χουντικούς και μάλιστα αμέσως μετά το πραξικόπημα.

Η κεντρική ιδέα για τη συνάντηση κορυφής του Έβρου ήταν να δώσουν στην Τουρκία αυτό το επιπλέον που νόμιζαν ότι θα την έπειθε να δεχθεί την ουσία του σχεδίου Ατσεσον: Πλήρη κυριαρχία σε τμήμα του κυπριακού εδάφους για εγκατάσταση τουρκικών στρατιωτικών βάσεων, αντί για μίσθωση που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο. Όταν όμως έγινε η συνάντηση Ντεμιρέλ , τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας και Κόλλια, δοτού πρωθυπουργού της χούντας και Γ. Παπαδόπουλου, οι χουντικοί αντιλήφθηκαν έκπληκτοι ότι οι Τούρκοι δε συζήταγαν τίποτα άλλο εκτός από διπλή ένωση, οπότε η συνάντηση απέτυχε από τα πρώτα λεπτά. Οι Αμερικανοί πάτρωνες δεν τους είχαν προετοιμάσει γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Πρόκειται για τυπική αμερικανική αλαζονεία και για διπλωματικό βολονταρισμό. Η χούντα ήταν απλά η αναγκαία μαριονέτα. Φυσικά, από το μυαλό των χουντικών δεν είχε περάσει ότι μια συνάντηση κορυφής χρειάζεται προσεκτική διπλωματική προετοιμασία και μελέτη των θέσεων της άλλης πλευράς. Η Κυπριακή κυβέρνηση δεν κλήθηκε, ούτε προκύπτει από οποιαδήποτε πηγή ότι είχε ζητηθεί η γνώμη της.

Μόλις δύο μήνες αργότερα, το Νοέμβρη του 1967 η χούντα αποσύρει από την Κύπρο την Ελληνική μεραρχία πού είχε σταλεί , υποτίθεται συγκαλυμμένα, το 1964. Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Κύπρο, είτε ανήκαν στην μεραρχία, είτε στην ΕΛΔΥΚ, είτε στην Εθνοφρουρά, λειτουργούσαν σαν εργαλείο υπονόμευσης της ανεξαρτησίας της και υπονόμευσης της κυβέρνησής της. Ταυτόχρονα όμως, θεωρητικά, θα ήταν και η μόνη δυνατότητα άμυνας της Κύπρου στην περίπτωση τουρκικής εισβολής. Οπότε η χούντα με την απόσυρση της μεραρχίας έκανε τη θέση της Κύπρου ακόμη πιο ευάλωτη και έστελνε το μήνυμα ότι μια Τουρκική εισβολή δεν θα έχει μεγάλα ρίσκα. Παρά την απόσυρση της μεραρχίας η δυνατότητα υπονόμευσης του κυπριακού κράτους παρέμενε μέσω των αξιωματικών της εθνοφρουράς και της ΕΛΔΥΚ.

Έκτοτε οι προσπάθειες υπονόμευσης της κυπριακής ανεξαρτησίας είναι αδιάκοπες και κορυφώνονται το 1970 με την απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου με πολυβολισμό του ελικοπτέρου του, που οδήγησε στον τραυματισμό του χειριστή του. Λίγο αργότερα στρατιωτικοί της Χούντας, δολοφονούν τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη πρώην Υπουργό Εσωτερικών της κυπριακής κυβέρνησης και εμπλεκόμενο στην απόπειρα. Εκτελεστής πιθανότατα ήταν ο έμπιστος του Ιωαννίδη, διοικητής των ΛΟΚ Δ. Παπαποστόλου,

Οι προσπάθειες ανατροπής του Μακαρίου με πραξικόπημα ήταν η κύρια απασχόληση της Χούντας την επόμενη 3ετία. Η αντικατάσταση του Παπαδόπουλου με τον Ιωαννίδη στις 25.11.1973 σχετίζεται με την αδυναμία του να οργανώσει ένα επιτυχημένο πραξικόπημα. Μετά τη σφαγή στο Πολυτεχνείο ήταν σαφές ότι ο Παπαδόπουλος είχε χάσει κάθε «νομιμοποίηση» για να οργανώσει μια αποτελεσματική σφαγή και στην Κύπρο σε βάρος των οπαδών της ανεξαρτησίας. Ο Ιωαννίδης αναλαμβάνει την ηγεσία της χούντας με τις ευλογίες των ΗΠΑ και στους οκτώ μήνες που μας κυβέρνησε φαίνεται να ασχολείται αποκλειστικά με την καταστολή στο εσωτερικό ( ακόμη και κάποιων χουντικών) και την οργάνωση πραξικοπήματος ενάντια στην ανεξάρτητη κυβέρνηση της Κύπρου.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν ξεκαθαρίστηκε αν επρόκειτο περί ηλιθίου που πίστευε στις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι αν οργανώσει ένα πετυχημένο πραξικόπημα και σκοτώσει το Μακάριο, αυτοί θα έκαναν τα υπόλοιπα, δηλαδή θα απέτρεπαν την τουρκική εισβολή , θα αναγνώριζαν την κυβέρνηση των πραξικοπηματιών όπως το είχαν κάνει στην Ελλάδα, θα αναγνώριζαν ως τετελεσμένο την ένωση και θα εξανάγκαζαν την Τουρκία να μείνει με τα ανταλλάγματα που …θα της προσέφερε η Ελλάδα. Η αντιθέτως, αν επρόκειτο περί συνειδητού προδότη της χώρας του, πράκτορα των συμφερόντων των ΗΠΑ. Είτε το ένα συνέβαινε είτε το άλλο το αποτέλεσμα είναι γνωστό.

Τα μετά την «επιτυχή» ολοκλήρωση του έργου της Χούντας
Η χούντα έκανε τη δουλειά και των Αμερικανών και των Τούρκων. Και όταν την ολοκλήρωσε έφυγε από το προσκήνιο
, παρέδωσε την εξουσία ήσυχα – ήσυχα τη διακυβέρνησή μας σε αυτούς ακριβώς που είχαν υπογράψει τις συμφωνίες της Ζυρίχης-Λονδίνου.

Αυτοί ήταν στη συνέχεια που ανέχθηκαν αμαχητί τον δεύτερο Αττίλα που οδήγησε στη διαμόρφωση της σημερινής πραγματικότητας στην Κύπρο, προδίδοντας με τη σειρά τους, για μια ακόμη φορά , τον Κυπριακό ελληνισμό. Ο τραγικός για τον Ελληνικό λαό Αύγουστος του 1974 έκλεισε με την προαγωγή σε υποστράτηγο και αποστρατεία του Ιωαννίδη από τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Θεωρήθηκε δηλαδή ως «ευδοκίμως τερματίσας» τη σταδιοδρομία του.

Το ανεξάρτητο κυπριακό κράτος άντεξε μόλις 15 χρόνια και διαλύθηκε με στρατιωτικά μέσα, η διχοτόμηση επιβλήθηκε ντε φάκτο, με δυσμενέστατους για την ελληνοκυπριακή πλευρά όρους που πρακτικά αποκλείουν την ανάκτηση της ανεξαρτησίας. Οι αμερικανόδουλες στρατιωτικές και πολιτικές ελίτ της χώρας διεκπεραίωσαν η κάθε μια το δικό της μερίδιο στη μεγαλύτερη προδοσία των ελληνικών συμφερόντων κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

Με την αλλαγή του ’74 και υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου το «κλίμα» άλλαξε, όχι όμως και η πορεία της χώρας. Αλλαξε η δημόσια ρητορική, κυριάρχησε η αριστερή κουλτούρα στο χώρο του πολιτισμού, έγινε η ελεγχόμενη νομιμοποίηση του ΚΚΕ , δόθηκαν περιθώρια παρουσίας της αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα και την τοπική αυτοδιοίκηση. Όμως οι ΗΠΑ εξακολούθησαν να παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική της χώρας, βέβαια με πιο περίπλοκους όρους τα πρώτα χρόνια , μέχρι να οικοδομήσουν τους νέους μοχλούς παρέμβασης. Οι βάσεις παρέμειναν, ο εξωτερικός οικονομικός έλεγχος εντάθηκε μέσω της ένταξης στην ΕΕ. Τα ονόματα των κομμάτων άλλαξαν βέβαια , όχι όμως και τα ονόματα των οικογενειών που μας «κυβερνούν» και βέβαια παρέμεινε σαν αμετακίνητη πολιτική σταθερά η διαχρονική αποδοχή της αμερικανικής επικυριαρχίας.

Η μεταχουντική διαχείριση του Κυπριακού είχε πρακτικά στόχο τη στερέωση και διατήρηση αυτού που «πέτυχε» η Χούντα για λογαριασμό των ΗΠΑ. Μέσα από μια διαρκή δήθεν «κινητικότητα», από την Κύπρο «ενιαία ανεξάρτητη», περάσαμε στην «ομόσπονδη», από εκεί στην «ομόσπονδη διζωνική», μετά στις «δυο συνιστώσες οντότητες» και σήμερα είμαστε στα «δύο ανεξάρτητα κράτη» , προσδεδεμένα αντιστοίχως στις ΝΑΤΟϊκές τους μητέρες-πατρίδες, διαγωνιζόμενα ποιό από τα δύο θα προσφέρει περισσότερες στρατιωτικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Οι επιπτώσεις του θανάτου της ανεξάρτητης Κύπρου
Μετά την «επίλυση» του Κυπριακού, ο άξονας της γεωπολιτικής συρρίκνωσης μετακινήθηκε στο Αιγαίο όπως ήταν αναμενόμενο. Η ελληνική ελιτ από το 1974 μέχρι σήμερα παραχωρεί σε ΗΠΑ, Τουρκία και ΕΕ ότι ζητάνε κάθε φορά με μόνο αντάλλαγμα την προσωπική τους διασφάλιση. Εδάφη, κυριαρχικά δικαιώματα στη θάλασσα, εναέριο χώρο, νομικά προηγούμενα, στρατιωτικές βάσεις, συνοριακό έλεγχο, οικονομική εξουσία: Τα Ίμια από ελληνικό έδαφος έγιναν ουδέτερη ζώνη, οι νησίδες του Έβρου αναγνωρίζονται σαν τουρκικό έδαφος, οι θαλάσσιες ζώνες πέρα από τα 6 μίλια από τα ελληνικά νησιά ελέγχονται πλέον αποκλειστικά από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό και θεωρούνται τουρκική ζώνη εκμετάλλευσης, έχουν συμβατικά αναγνωριστεί τουρκικά δικαιώματα στο Αιγαίο, οι αμερικανικές βάσεις είναι διάσπαρτες, με ικανότητα να παραλύουν οποιαδήποτε χρήση της στρατιωτικής ισχύος, όπως έκαναν και το 1974, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τη διεύθυνση (δηλαδή το πλιάτσικο) της οικονομίας μας .

Η σχετικοποίηση και σαλαμοποίηση της κρατικής κυριαρχίας είναι σε εξέλιξη. Τίποτα δεν αποκλείει πλέον η εξέλιξη του Ελλαδικού κρατικού σχηματισμού να ακολουθήσει την πορεία του Κυπριακού. Ο χρόνος για αντιστροφή των εξελίξεων μοιάζει περιορισμένος και ο εγκλωβισμός μας στη Νατοϊκή πλευρά φαίνεται να περιορίζει ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες.

* Ο Γιάννης Ραχιώτης είναι δικηγόρος

Ανδρικές και γυναικείες αθλητικές επιδόσεις: πόσο διαφέρουν και σε ποια αθλήματα;

5

του Αθανάσιου Μπούνταλη, Χημικού-Ερευνητή

Ο πρόσφατος αγώνας πυγμαχίας μεταξύ Imane Khelif και Angela Carini έφερε στην επιφάνεια ένα ζήτημα που συζητείται με φλέγοντα τρόπο την τελευταία δεκαετία. Εκείνο της συμμετοχής ανδρών σε γυναικείες αθλητικές κατηγορίες, με τους όρους «άνδρας» και «γυναίκα» να έχουν εδώ την κλασική βιολογική έννοια των φύλων.

Το ζήτημα μπορεί αφενός να αφορά σε άνδρες που επέλεξαν την φυλομετάβαση, αφέτερου που παρουσιάζουν συγκεκριμένες διαταραχές ανάπτυξης που τους προσέδωσαν γυναικεία εξωτερικά γεννητικά όργανα (π.χ. DSD από 5-ARD, δηλαδή διαταραχή ανάπτυξης φύλου από ανεπάρκεια 5-α αναγωγάσης). Σε κάθε περίπτωση, τα δευτερογενή ανδρικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με αθλητικές επιδόσεις (δύναμη, ύψος, ταχύτητα) τους προσδίδουν ένα σαφές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Και το πλεονέκτημα αυτό παραμένει ακόμα και με ορμονοθεραπείες που αποσκοπούν στην μείωση της τεστοστερόνης (βλ. π.χ. Heather, Int. J. Environ. Res. Public Health, 2022, 19, 9103 και Harper et al., Br. J. Sports Med., 2021, 55, 865).

Στο παρόν σχόλιο θα δούμε πόσο υπερέχουν οι άνδρες έναντι των γυναικών και σε ποιες αθλητικές δοκιμασίες. Είναι χρήσιμο να δούμε ποσοτικά αυτήν την σύγκριση, αποκλειστικά και μόνον μέσα από μελέτες που περνούν από διαδικασία αξιολόγησης από κριτές (peer review) και που έχουν δημοσιευθεί σε διεθνή περιοδικά.

Ο πρωταθλητισμός κρίνεται στα άκρα

Ο λόγος που ενδιαφέρει αυτή η ποσοτική σύγκριση αφορά στην ιδιαίτερη φύση του πρωταθλητισμού, όπου μετράει η πρωτιά. Αλλά έστω και με τρία μετάλλια, οι κορυφαίες θέσεις παραμένουν εξαιρετικά σπάνιες και πόθος εκατοντάδων ή χιλιάδων αθλητών. Από την τέταρτη θέση και μετά, τα αποτελέσματα είναι περισσότερο για αθλητικογράφους, στατιστικολόγους και  ομοσπονδίες, παρά για το κοινό και τους διαφημιστές.

Για να καταλάβουμε πόσο σπάνιες είναι οι θέσεις επιτυχίας στα υψηλότερα επίπεδα αθλητικών επιδόσεων, αρκεί να αναφέρουμε ότι στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκυο συμμετείχαν 11.656 αθλητές από έναν παγκόσμιο πληθυσμό 7,96 δισεκατομμυρίων. Δηλαδή 1 στις 683.000 χιλιάδες. Στην στατιστική ορολογία, αυτή η σπανιότητα μετριέται σε τυπικές αποκλίσεις (ή «σ»), μονάδα που θα μας χρησιμεύσει παρακάτω. Αρκεί απλώς να πούμε ότι αυτό το ποσοστό αντιστοιχεί σε 4,68σ.

Στους Ολυμπιακούς ταυτούς δόθηκαν 1080 μετάλλια, δηλαδή πήραν μετάλλιο ο 1 στους 10 συμμετέχοντες, 1 στα 6,8 εκ. του παγκόσμιου πληθυσμού, ή 5.13σ.

Δηλαδή ο πρωταθλητισμός είναι μια ακραία ασχολία, της τάξεως του 4σ-5σ στον γενικό πληθυσμό. Μια υπεροχή έστω και κατά 1σ μιας ανδρικής επίδοσης έναντι μιας γυναικείας, σημαίνει ότι το διάστημα άνω του 4σ της γυναικείας κατανομής – δηλαδή των πρωταθλητριών – θα έχει να ανταγωνιστεί τους άνδρες του ανδρικού διαστήματος 3σ. Έτσι προκύπτει ότι για κάθε γυναίκα πρωταθλήτρια εισέρχονται στον ανταγωνισμό περίπου 43 άνδρες που μπορούν να τις ανταγωνισθούν, που θα ήταν όμως πολύ μέτριοι για να διακριθούν σε ανδρική κατηγορία (Εικόνα 1).

Εικόνα 1. Υποθετικές κατανομές με μέση τιμή 50 για τις γυναίκες και 51 για τους άνδρες και με τυπική απόκλιση σ = 1 και για τις δύο. Το πράσινο παραλληλόγραμμο υποδεικνύει το όριο του 4σ για τις γυναίκες δηλαδή το γυναικείο πρωταθλητικό επίπεδο. Η μεγέθυνση στο ένθετο δείχνει την σχέση πληθυσμών μεταξύ γυναικών πρωταθλητριών (άνω του γυναικείου 4σ) και ανδρών μετρίων επιδόσεων (άνω του ανδρικού 3σ).

Συγκρίσεις επιδόσεων

Παρακάτω έχω πάρει μέσες τιμές και τυπικές αποκλίσεις (ή «σ») διαφόρων αθλητικών επιδόσεων, όπως αυτές έχουν καταγραφεί σε ανδρικούς και γυναικείους πληθυσμούς. Επιχείρησα οι πληθυσμοί αυτοί να είναι όσο πιο αντιπροσωπευτικοί γίνεται του γενικού πληθυσμού, όχι δηλαδή αποκλειστικά περιορισμένοι σε τελικούς διεθνών αγώνων. Χρησιμοποιώντας τις παραμέτρους αυτές αναπαριστώ τις κανονικές κατανομές – οι μετρηθείσες κατανομές δεν ήταν απαραιτήτως κανονικές, αλλά η απλοποίηση αυτή επιτρέπει την απεικόνισή τους.

Δύναμη

Στην μέγιστη δύναμη χειρολαβής (hand grip) ο μέσος άνδρας είναι περίπου 3,5 τυπικές αποκλίσεις (3,5σ) δυνατότερος από την μέση γυναίκα (Εικόνα 2, δύο διαφορετικές μελέτες):

Εικόνα 2. Μέγιστη δύναμη χειρολαβής μέσων ανδρών και μέσω γυναικών από δύο διαφορετικές μελέτες (σε kg ή Newton ανάλογα με την πηγή). Οι κατακόρυφες γραμμές δείχνουν τα διαστήματα μιας τυπικής απόκλισης (Πηγές. Αριστερά: Dodds et al.,  PLoS ONE, 2014, 9, e113637. Δεξιά: Leyk et al., Eur. J. Appl. Physiol., 2007, 99, 415.

Επιπλέον, ο μέσος άνδρας έχει κατά περίπου 2,5σ-3σ δυνατότερη χειρολαβή από γυναίκες αθλήτριες (Εικόνα 3):

Εικόνα 3. Μέγιστη δύναμη χειρολαβής μέσων ανδρών και αθλητριών (Πηγή: Leyk et al., Eur. J. Appl. Physiol., 2007, 99, 415).

Για να το επαναδιατυπώσουμε όσο πιο καθαρά γίνεται: ο μέσος άνδρας έχει το ίδιο ισχυρή χειρολαβή με μια πρωταθλήτρια του τζούντο.

Στην δύναμη κορμού (έλξεις), ο μέσος άνδρας νεοσύλλεκτος του στρατού των ΗΠΑ είναι 3,5σ πάνω από την μέση γυναίκα νεοσύλλεκτο (Εικόνα 4).

Εικόνα 4. Δύναμη κορμού (έλξη) ανδρών και γυναικών νεοσυλλέκτων στρατού των ΗΠΑ (Πηγή: Sharp et al., Med. Sci. Sports Exerc., 2002, 34, 356).

Ταχύτητα-αντοχή

Στους δρόμους ταχύτητας η διαφορά είναι ακόμη πιο συντριπτική, με τους άνδρες αθλητές να βρίσκονται περίπου 7σ πάνω από τις γυναίκες. Αυτό δεν σημαίνει μόνον ότι καμία γυναίκα δεν θα μπορούσε να κερδίσει ανδρικό αγώνα ταχύτητας. Σημαίνει και ότι κανείς άνδρας αθλητής δεν θα μπορούσε να μην κερδίσει γυναικείο αγώνα ταχύτητας. Είναι ενδιαφέρον ότι σταδιακά το χάσμα κλείνει στους δρόμους αντοχής. Στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης η μέση ταχύτητα των ανδρών είναι «μόνον» 0,5σ πάνω από εκείνη των γυναικών (Εικόνα 5). Και πάλι όμως η απόσταση που απαιτείται για να κλείσει τελείως το χάσμα είναι τα 195 μίλια (312 χλμ), δηλαδή στους δρόμους υπεραντοχής.

Εικόνα 5. Σύγκριση επιδόσεων ανδρών και γυναικών σε δρόμους ταχύτητας και αντοχής (μέσες ταχύτητες). Αριστερά: δρόμος 100 μ, ηλικίες 18 ετών (Πηγή: Atkinson et al., Med. Sci. Sporτs Exercise, 2024, 56, 1390). Δεξιά: Μαραθώνιος της Νέας Υόρκης, ηλικίες 30-34 ετών (Πηγή: Pantelis et al., Open Access J. Sports Med., 2017, 8, 171).

Αντίστοιχη εικόνα παρατηρείται και στην κολύμβηση. Σε δρόμους ταχύτητας, οι άνδρες κάνουν επιδόσεις που υπερβαίνουν τις γυναικείες πέρα από κάθε σύγκριση, π.χ. κατά 17σ στα 200 μ ελεύθερου στους παγκόσμιους του 2011. Αντιθέτως, σε αγώνες υπεραντοχής όπως το πέρασμα της Μάγχης, το χάσμα κλείνει (Εικόνα 6).

Εικόνα 6. Μέση ταχύτητα ανδρών και γυναικών σε κολυμβητικά αγωνίσματα ταχύτητας και υπεραντοχής. Αριστερά: 200 μ ελεύθερου στους Παγκόσμιους του 2011 (Πηγή: Buhl et al., Open Access J. Sports Med. 2013, 4, 79). Δεξιά: Πέρασμα της Μάγχης (Πηγή: Fischer et al., Scand. J. Med. Sci. Sports, 2012, 23, e48).

Παραδείγματα

Συνεπώς, σε οποιοδήποτε άθλημα η δύναμη και η ταχύτητα είναι προσόντα (π.χ. όχι στην σκοποβολή ή την τοξοβολία), οι άνδρες υπερέχουν από απόλυτα έως συντριπτικά. Έστω και μετρίου επιπέδου άνδρες μπορούν να αντιμετωπίσουν ακόμη και πρωταθλήτριες του γυναικείου αθλητισμού, στατιστική που γίνεται καλύτερα αντιληπτή με κάποια παραδείγματα.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ένας φιλικός αγώνας προετοιμασίας της γυναικείας Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Αυστραλίας το 2016. Η Εθνική γυναικών ήταν τότε 5η στην παγκόσμια κατάταξη. Και όμως παίζοντας εναντίον ομάδας αγοριών Κ15 (δηλαδή κάτω των 15 ετών) έχασε με 7-0! Η αντίστοιχη ομάδα των ΗΠΑ έχασε από αγόρια με 5-2 το 2017. Και να σημειωθεί ότι η ομάδες αγοριών ήταν από Συλλόγους και όχι Εθνικές. Κάποια πλάνα που είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο από αγώνα του 2022 (ήττα Εθνικής Αυστραλίας με 3-0) εξηγούν το γιατί, ενώ η παίκτρια της ομάδας των ΗΠΑ, Carli Lloyd, θεώρησε την ήττα της ομάδας της ως κάτι το αυτονόητο.

Άλλο παράδειγμα, ο αγώνας «Μάχη των Φύλων» στο Αυστραλιανό Open του 1998. Αυτός ο αγώνας επίδειξης (σε ένα σετ) έγινε μεταξύ του Γερμανού Karsten Brasch και με καθεμία από τις αδερφές Williams που βρίσκονταν τότε μέσα στις 10-20 πρώτες θέσεις της γυναικείας παγκόσμιας κατάταξης. Ο 30χρονος Brasch δεν είχε ανέβει ποτέ πάνω από την 38η θέση στην κατάταξη των ανδρών και ήταν τότε στην 203η θέση. Παρ’ όλα αυτά, έχοντας παίξει μια πρωινή παρτίδα γκολφ, κέρδισε άνετα πρώτα την Serena (6-1) και μετά την Venus (6-2), πίνοντας μπίρα και καπνίζοντας τσιγάρο μεταξύ αλλαγών. Πρόσφατα, η Serena Williams ξεκαθάρισε ότι το ανδρικό και το γυναικείο τέννις είναι δύο διαφορετικά αθλήματα και ότι δεν θα άφηνε τον Andy Murray «να την σκοτώσει» παίζοντας εναντίον του.

Συμπέρασμα

Όλα τα παραπάνω υποδεικνύουν την σχεδόν απόλυτη ανδρική υπεροχή στον αθλητισμό, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων όπου η υπεροχή αυτή μηδενίζεται, χωρίς όμως να αντιδτρέφεται. Αυτές είναι απλές, αδιαμφισβήτητες, εμπειρικές παρατηρήσεις, στατιστικά επιβεβαιωμένες. Παρατηρήσεις πραγματικά τετριμμένες για όσους έχουν ασχοληθεί έστω και ελάχιστα με τον αθλητισμό. Το τι θα κάνουμε με αυτές είναι ζήτημα ηθικό, φιλοσοφικό και πολιτικό, το οποίο αφήνω για άλλο κείμενο.

 

Κ. Κούσαντας: H ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ  ΤΟΥ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΞΟΝΑ  ΙΣΡΑΗΛ – ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΛΛΑΔΑ 

7
CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 82
του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
Οι γεωπολιτικές εξελίξεις – προεκτάσεις των δύο πολέμων φέρνουν την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία στην διελκυστίνδα της Δύσης που συντάσσεται  στον μεγάλο γεωπολιτικό Άξονα Ισραήλ – Κυπριακή Δημοκρατία – Ελλάδα – ΕΕ
1. Το Ισραήλ παραμένει το μόνο δυτικό κράτος μέσα στην Μέση Ανατολή. Αυτός είναι και ο λόγος που ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζουν τις επιχειρήσεις του Ισραήλ καθόσον τίθεται το ερώτημα της επιβιωσιμότητας του Ισραήλ σε επίπεδο γεωγραφικό, γεωστρατηγικό, πολιτικό, οικονομικό και αξιακό για την Δύση.
Επιπλέον Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία έχουν μεγάλη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ κυρίως σε εν εξελίξει στρατιωτικούς εξοπλισμούς
2. Το δεύτερο επίπεδο υπεράσπισης  του δυτικού γεωπολιτικού Άξονα Ισραήλ – Κυπριακή Δημοκρατία – Ελλάδα στην Μέση Ανατολή αποτελεί η Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της ΕΕ και αναπόσπαστη ισχυρή κρατική οντότητα του Ελληνισμού. Δεν είναι τυχαία η τουρκική δόλια προσπάθεια εμπλοκής της Χεζμπολάχ εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η στήριξη των επιχειρήσεων του Ισραήλ από τις βάσεις του ΗΒ στην Δεκέλεια – Ακρωτήρι αλλά και από τον ελλιμενισμό μεγάλων πλοίων επιφανείας – υποβρυχίων των ΗΠΑ έχει ενοχλήσει την Τουρκία η οποία δεν μπορεί να επηρεάσει τον μεγάλο αυτό γεωστρατηγικό άξονα
3. Το τρίτο επίπεδο υπεράσπισης της Δύσης του υπόψη γεωπολιτικού Άξονα Ισραήλ – Κυπριακή Δημοκρατία  ακολουθεί γεωγραφικά και γεωστρατηγικά η Ελλάδα. Οι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας με τους εν εξελίξει εξοπλισμούς  αποτελούν υπερασπιστή του υπόψη άξονα μεταφέροντας αρχές, αξίες και την κουλτούρα της Δύσης.
Η Σούδα αποτελεί μεγάλη επιχειρησιακή βάση των ΗΠΑ από όπου αεροναυτικές επιχειρήσεις μπορούν να έχουν αφετηρία με ενδιάμεσο σταθμό στην Κυπριακή Δημοκρατία, εάν απαιτηθεί λίγο πριν το Θέατρο Επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής
4. Επιπλέον ο Ενεργειακός Άξονας Φυσικού Αερίου (ΦΑ) Ισραήλ  – Κυπριακή Δημοκρατία – Ελλάδα έχει μία τεράστια αξία για την ΕΕ διότι θα μπορούν σύντομα 15 δις κυβικά μέτρα ΦΑ τον χρόνο να μεταφερθούν στην ΕΕ είτε με αγωγό είτε υγροποιημένα μέσω Κύπρου ή Αιγύπτου
Εκτιμάται ότι η Τουρκία θα επιδιώξει να ανακόψει τον υπόψη γεωπολιτικό Άξονα καθώς διαφαίνεται ότι θα μείνει εντελώς εκτός αγωγών μεταφοράς ΦΑ
Επομένως στο συγκεκριμένο timing τα Ελληνικά συμφέροντα και τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πρέπει να συγκλίνουν με το Ισραήλ, ώστε ο Δυτικός Στρατηγικός Άξονας μέσα στην Α Μεσόγειο Ισραήλ – Κυπριακή Δημοκρατία – Ελλάδα – ΕΕ να υπερασπιστεί και να διαφυλαχθεί.
Ενδεχόμενη ήττα του Ισραήλ θα σημάνει την  εξαφάνιση της Δύσης από την Μέση Ανατολή και την Α Μεσόγειο

Τεράστιος κίνδυνος για Κύπρο και Ελλάδα

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Εκατό τουλάχιστον Παλαιστίνιους αμάχους σκότωσαν σήμερα το πρωί οι Ισραηλινοί εγκληματίες βομβαρδίζοντας ένα σχολείο. Ποιος ο λόγος; Ο Νετανιάχου θέλει σε κάθε περίπτωση να μην υπάρξει συμφωνία εκεχειρίας και να μπορέσει επιτέλους να γίνει ο γενικός περιφερειακός πόλεμος που επιδιώκει εδώ και τόσα χρόνια.

Στη διπλανή Κύπρο, εδώ και τρεις μέρες, μας λένε Κύπριοι φίλοι, δεν μπορούν να ησυχάσουν από τους ήχους των αεροπλάνων και των ελικοπτέρων που πετάνε στα πλαίσια των αμερικανοκυπριακών ασκήσεων.

Προανάκρουσμα μερικοί φοβούνται μιας καινούριας τραγωδίας που μπορεί να είναι στα σκαριά, ως αποτέλεσμα της εγκληματικής, τυχοδιωκτικής, υποτελούς πολιτικής της κυπριακής, όπως και της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας.

Πριν από ένα μικρό χρονικό διάστημα, ο επικεφαλής του λιβανικού κινήματος αντίστασης Χεζμπολά και ένας από τους σοβαρότερους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες της Μέσης Ανατολής, αρχιτέκτων της πρώτης στρατιωτικής νίκης επί του Ισραήλ το 2006 προειδοποίησε με σαφήνεια την Κύπρο ότι η χρήση της για επίθεση του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου την καθιστά εμπόλεμο μέρος και θα αντιμετωπισθεί ως τέτοιο. «Το άνοιγμα των κυπριακών αεροδρομίων και βάσεων στον ισραηλινό εχθρό για να στοχεύσει τον Λίβανο θα σήμαινε ότι η κυπριακή κυβέρνηση είναι εμπόλεμο μέρος και η αντίσταση θα την αντιμετωπίσει ως τέτοιο» ήταν η δήλωση του Νασράλα, που ανέφερε ότι το κίνημά του έχει πληροφορίες για «ασκήσεις στην Κύπρο προετοιμασίας επίθεσης στον Λίβανο».

Στην ίδια ομιλία του (πριν ακόμα τη δολοφονία του ανώτατου στελέχους του και του Χανίγιε), ο Νασράλα προειδοποίησε το εβραϊκό κράτος ότι ένας πλήρης πόλεμος Λιβάνου και Ισραήλ θα διεξαχθεί «χωρίς κόκκινες γραμμές» και «χωρίς όρια».

Τρομοκρατημένη η Λευκωσία έσπευσε να διαβεβαιώσει τον «άξονα της αντίστασης» ότι ούτε που της πέρασε από το μυαλό να συνταχθεί στρατιωτικά με το Ισραήλ εναντίον του. «Η Κύπρος δεν εμπλέκεται με κανένα τρόπο σε στρατιωτικές συγκρούσεις», δήλωσε, απαντώντας στον Νασράλα, ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης.

Λέει όμως αλήθεια; ‘Η κοροϊδεύει αναίσχυντα τους Κύπριους πολίτες και προσπαθεί – αλλά δεν έχει καν νόημα – να κοροϊδέψει τη Χεζμπολά και τους συμμάχους της;

Εμείς θέλουμε ασφαλώς να πιστέψουμε τον κ. Χριστοδουλίδη. Πολλά όμως από όσα συμβαίνουν και θα τα παραθέσουμε στη συνέχεια δεν μοιάζουν να συνηγορούν, δυστυχέστατα, υπέρ της ειλικρίνειας του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. (Σημειωτέον ότι η Δημοκρατία είχε πάντα πολύ στενές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, οι οποίες βοήθησαν στην επιβίωσή της. Θα ήταν αδιανόητο στο παρελθόν οποιοσδήποτε Άραβας ηγέτης να απευθυνθεί με αυτόν τον τρόπο στην Κύπρο. Ας όψονται όσοι μετέτρεψαν, για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, Κύπρο και Ελλάδα σε αποικίες πέμπτης κατηγορίας των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ και επαίρονται μάλιστα γι’ αυτό το θανατηφόρα επικίνδυνο κατάντημα, που το ονομάζουν, αν είναι δυνατόν, «γεωπολιτική αναβάθμιση»!).

Γιατί κρύβουν τις συμφωνίες που υπέγραψαν με το Ισραήλ;

Παρένθεση. Τι προβλέπουν οι συμφωνίες για στρατιωτικά θέματα που έχει υπογράψει η Λευκωσία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ; Γιατί οι συμφωνίες αυτές δεν έχουν περιέλθει εις γνώσιν ούτε καν της Βουλής των Αντιπροσώπων και των κυπριακών πολιτικών κομμάτων;

Το αυτό ισχύει και για τις τουλάχιστον πενήντα, αν είναι δυνατόν, κατά τον πρώην αν. Υπουργό Άμυνας Κώστα Ήσυχο, ίσως και πολύ περισσότερες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ.

Για ποιο λόγο αυτές οι συμφωνίες παραμένουν επτασφράγιστο μυστικό και δεν έχουν γνωστοποιηθεί στη Βουλή των Ελλήνων, ούτε καν στην αρμόδια για θέματα άμυνας επιτροπή της;

Ουδέτερες ή εμπλεκόμενες Λευκωσία και Αθήνα;

Αν οι διαβεβαιώσεις της Κύπρου είναι ακριβείς και αν η Κύπρος και η Ελλάδα δεν προτίθενται να εμπλακούν σε μεγάλο περιφερειακό πόλεμο Ισραήλ και ΗΠΑ κατά του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης», δηλαδή Λιβάνου, Συρίας, Ιράν, Υεμένης, Παλαιστινίων, Ιράκ που συνιστά το πιθανότερο σενάριο για το εγγύς μέλλον, όπως εξηγήσαμε προτού καν από τη δολοφονία Χανίγιε, τότε πως εξηγούνται τα ακόλουθα γεγονότα;

1.   Τι ακριβώς εξυπηρετούν οι κοινές αμερικανο-κυπριακές ασκήσεις που έγιναν την περασμένη εβδομάδα τη στιγμή που αναπτύσσονται στην Ανατολική Μεσόγειο οι αμερικανικές δυνάμεις προκειμένου να πάνε, αν χρειαστεί, σε γενικό πόλεμο κατά του Λιβάνου, του Ιράν κλπ.; Είναι ώρα για τέτοιες ασκήσεις; Κυπριακές κυβερνητικές πηγές πάντως δεν διευκρίνισαν με σαφήνεια, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων , αν επρόκειτο για προγραμματισμένες ασκήσεις ή έγιναν λόγω της κατάστασης. Κατά τη Cyprus Mail, οι ασκήσεις περιελάμβαναν τις αεροπορικές βάσεις Ανδρέας Παπανδρέου και Λακατάμια και τα διεθνή αεροδρόμια Πάφου και Λάρνακας.  ‘Όπως γράφτηκε στον αραβικό τύπο, οι Κύπριοι στρατιωτικοί έμειναν κατάπληκτοι από την τεράστια ποσότητα των όπλων που κουβάλησαν μαζί τους οι Αμερικανοί (δεν γνωρίζουμε αν τα πήραν πίσω ή αν τα άφησαν στο νησί).

2.   Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το μήνυμα που μετέφερε η κυπριακή κυβέρνηση προς τον άξονα της αντίστασης και ιδίως της Χεζμπολά, αν τουλάχιστο πιστέψουμε τη συνήθως καλά πληροφορημένη εφημερίδα του Λιβάνου Αλ Αχμπάρ. Σύμφωνα με αυτό, «ότι συμβαίνει συμβαίνει εναντίον της θέλησής μας που είναι να μην εμπλακεί η Κύπρος σε κανέναν πόλεμο». Παράλληλα οι Κύπριοι αξιωματούχοι εξέφρασαν και τον φόβο τους ότι το νησί «μπορεί να γίνει πεδίο αντιπαράθεσης με το Ιράν, τη Χεζμπολά ακόμα και το Ανσαραλάχ (τους γνωστούς παρ’ ημίν Χούθις)». ‘Ετσι όπως τουλάχιστο το διατυπώνει η αραβική εφημερίδα μοιάζει ομολογία αδυναμίας της Κύπρου να ασκήσει κυριαρχία στην επικράτειά της! Πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Τι κράτος είναι αυτό; Τι είδος πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών διαθέτει;

Σχολιάζοντας πάντως τα κυπριακά μηνύματα προς τον άξονα, η εφημερίδα διατυπώνει την άποψη ότι δεν θα παίξουν κανένα ρόλο, δεδομένης της στενής συνεργασίας Λευκωσίας και Τελ Αβίβ εδώ και χρόνια.

3.   Εκτός των Αμερικανών αεροσκάφος της καναδικής πολεμικής αεροπορίας πήγε στην Πάφο για άγνωστο λόγο, ενώ δύο αμερικανικά πολεμικά πλοία κατέπλευσαν στη Λεμεσό τον Ιούλιο. Στο νησί έχουν εκδηλώσει επιθυμία να πάνε και οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις. ‘Ένα πολεμικό πλοίο των ΗΠΑ με μονάδα πεζοναυτών «επισκέπτεται» από χτες τη Λεμεσσό και, όπως αναφέρει ανακοίνωση του αμερικανικού Στόλου απευθυνόμενη προς ηλίθιους, οι πεζοναύτες πρόκειται να γνωρίσουν την τοπική κουλτούρα και κουζίνα!

4.  Ήδη από τον περασμένο Μάρτιο σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Χαγιόμ το Ισραήλ έθεσε ως σκοπό του να καταστήσει τη Λάρνακα εντός δύο μηνών υποκατάστατο της Χάιφας για την περίπτωση που κλείσει σε γενικευμένο πόλεμο Ισραήλ – Λιβάνου.   Δεν γνωρίζουμε τι έγινε με αυτό το σχέδιο, πιθανολογούμε όμως ότι προχώρησε.

5.   Σύμφωνα πάντα με την καλά πληροφορημένη Αλ Αχμπάρ του Λιβάνου, οι Αμερικανοί κατονόμασαν την Κύπρο, την Ελλάδα και την Ιορδανία ως τις τρεις «αμυντικές πλατφόρμες» από τις οποίες θα αντιμετωπίσουν την επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ. US enlists Cyprus, Jordan, Greece as ‘defensive platforms’ for Israel: Report.

Φυσικά δεν θα υπάρξει και δεν μπορεί να υπάρξει στον πόλεμο που έρχεται κάποια σοβαρή διάκριση ανάμεσα σε «άμυνα» και «επίθεση»

6.   Η Ελλάδα έχει διαθέσει μια βάση στη δυτική Κρήτη στο Ισραήλ για να παρακολουθεί τους αντιπάλους του στη Μέση Ανατολή.

Να προσθέσουμε στο σημείο αυτό ότι το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να θέλει να εμπλέξει την Κύπρο, άρα και την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση στους πολέμους που διεξάγει. Αυτό το κράτος θεωρείται εξάλλου το πρώτο στον κόσμο στην τέχνη της προβοκάτσιας και της ψευδολογίας.

Οι πιθανές συνέπειες της εμπλοκής

‘Όπως εξηγήσαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας για το θέμα, ακόμα και ένας πύραυλος να πέσει στην Κύπρο θα προκαλέσει πολύ μεγάλη οικονομική καταστροφή, αφού το νησί στηρίζεται στον τουρισμό και στην ασφάλεια που παρέχει στους κατόχους κεφαλαίων. Πλήγμα θα αποτελέσει και για τον ελλαδικό τουρισμό οποιαδήποτε εμπλοκή της Ελλάδας στον μεγάλο περιφερειακό πόλεμο που έρχεται σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις.

Φυσικά μπορεί να μην πέσει απλώς ένας πύραυλος αλλά να συμβούν πολύ χειρότερα. ‘Αλλωστε ένας περιφερειακός πόλεμος μπορεί εύκολα να εξελιχθεί σε παγκόσμιο, αφού ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία, ίσως και η Κίνα μπορούν να αποδεχτούν την «απώλεια» του Ισραήλ ή του Ιράν αντίστοιχα. Η πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων είναι επίσης μια σοβαρή πιθανότητα, για λόγους που έχουμε εξηγήσει από εικοσαετίας!

Οι «ηγέτες», αν μπορούν να ονομασθούν έτσι, Ελλάδας και Κύπρου, μπορεί να νομίζουν ότι θα συμπαρίστανται εκ του ασφαλούς στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και στο γενοκτονικό Ισραήλ, έχοντας ως δεδομένο ότι αυτοί θα κερδίσουν. Οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι μικρές. Αντίθετα οι «πρόθυμοι ηλίθιοι της πρώτη γραμμής» είναι πολύ πιθανό να πάθουν ανήκεστο βλάβη σε κάποια στροφή της ιστορίας αυτής.

Έχουμε την αντιπαλότητα με την Τουρκία. Χρειάζεται να προσθέσουμε εχθρούς, ολόκληρο τον αραβομουσουλμανικό κόσμο, ενάμισι δισεκατομμύριο ανθρώπους αλλά και όλη την αξιοπρεπή, δημοκρατική και πολιτισμένη ανθρωπότητα για να συνδράμουμε ένα κράτος – εγκληματία, που έχει δολοφονήσει το 8% του πληθυσμού της Γάζας και συνεχίζει να τους δολοφονεί; ‘Ένα κράτος που διεκδικεί δημοσίως το δικαίωμα να βιάζουν οι στρατιώτες του κρατούμενους; ‘Ένα κράτος που δεν ντρέπεται να εμφανίζει ενώπιον όλης της ανθρωπότητας, χωρίς αιδώ, εγκλήματα που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν, το αντίθετο, από τα εγκλήματα των Χιτλερικών;

Για να συνδράμουμε το κράτος που, μαζί με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, βυσσοδόμησε διαχρονικά εναντίον του ελληνισμού και συνέβαλε αποφασιστικά, μαζί με τις αυτές τις δυνάμεις, ΗΠΑ και Βρετανία, στη δημιουργία του λεγόμενου κυπριακού προβλήματος, αρνούμενο την αρχή της αυτοδιάθεσης στο νησί ή υποστηρίζοντας , πιο πρόσφατα, σχέδια διάλυσής του κυπριακού κράτους όπως το σχέδιο Ανάν.

Δεν ήθελαν οι τρεις αυτές δυνάμεις την αρχή της αυτοδιάθεσης για την Κύπρο γιατί ήθελαν το νησί για τον εαυτό τους. Αυτές άλλωστε οι τρεις δυνάμεις ήταν που έβαλαν την Τουρκία στο κυπριακό και την υποστήριξαν και την ενθάρρυναν ποικιλοτρόπως.

Και τα χειρότερα να μη συμβούν άλλωστε, η συμπόρευση του ελληνισμού με ένα κράτος που αναδεικνύεται στον «Χίτλερ της Μέσης Ανατολής» θα λεκιάσει για πάντα την Ελλάδα και θα αποτελέσει μείζονα ηθική, διπλωματική και πολιτική καταστροφή, προς όφελος μάλιστα της Τουρκίας που, με τη στάση της στο παλαιστινιακό, αλλά και στο ουκρανικό έχει κερδίσει  τη συμπάθεια της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Ποιος θα μιλήσει αύριο για διεθνές δίκαιο, για την Τουρκία που εισέβαλε στην Κύπρο, για τον εποικισμό, αν σήμερα υποστηρίζει τα αντίστοιχα εγκλήματα στην Παλαιστίνη; Ποιος θα μας πάρει στα σοβαρά διεθνώς; Θα γελάνε μαζί μας.

Επιβάλλεται τάχιστη διόρθωση πορείας, ποιος να την κάνει όμως; Ακούτε καμιά σοβαρή διαμαρτυρία από την αντιπολίτευση έστω σε Κύπρο και Ελλάδα; Ποια αντιπολίτευση άλλωστε; Εδώ έφτασε ο Ερντογάν να κάνει πολιτική κανονιοφόρων στα Δωδεκάνησα και ουδείς ανησύχησε. ‘Η διαβάσετε μήπως κάποιο κριτικό άρθρο για τα συμβαίνοντα στα ΜΜΕ. Σιωπηλοί οδηγούμεθα στην καταστροφή. Στην Κύπρο μόνο το ΑΚΕΛ έβγαλε μια υποτονική αλλά τέλος πάντως ανακοίνωση διαμαρτυρίας, και του την «έπεσαν» οι δεξιοί, περιλαμβανομένης και της ανεκδιήγητης Προέδρου του κυπριακής Βουλής, ότι τάχα μου έχει ιδεολογικές αγκυλώσεις. Η κυπριακή δεξιά του Κληρίδη και του Αναστασιάδη, η ίδια που καλόβλεπε από απόσταση ασφαλείας τη χούντα πούβαλε τους Τούρκους στην Κύπρο, η ίδια δεξιά που ψήφισε Ναι στο σχέδιο Ανάν, δεν έχει ασφαλώς ούτε ιδεολογικές αγκυλώσεις, ούτε και καμία ιδεολογία εν γένει πέραν της τσέπης της.

Φαίνεται ότι, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είτε όλους, ή σχεδόν όλους, τους ακούνε, τους αγοράζουν, τους εκβιάζουν είτε, στην καλύτερη περίπτωση, όλοι οι δήθεν «αρμόδιοι» από τη μια ή την άλλη θέση του δημόσιοι βίου, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Διαλέξτε την ερμηνεία που προτιμάτε.

konstantakopoulos.gr

Στράτος Σιμιτζής: «Η κλιματική αλλαγή»

2

 

Του Στράτου Σιμιτζή

Υπάρχει μία γενική ασάφεια και αοριστία, ίσως επειδή δεν έχουμε συγκεκριμένο ορισμό για το τι είναι η περίφημη κλιματική αλλαγή, ερμηνεία και άλλοθι για ότι εξαιρετική αλλαγή συμβαίνει στο κλίμα της γης.

Βρέχει καταρρακτωδώς με εκτεταμένες πλημμύρες από την μία υψηλές θερμοκρασίες και ξηρασία, από την άλλη λιώσιμο πάγων και παγετώνων, περισσότερες χιονοπτώσεις και βροχοπτώσεις, όλα αποδίδονται στην κλιματική αλλαγή.

Άραγε από την επιστημονική κοινότητα η κλιματική αλλαγή αφορά και αναφέρεται στο σύνολο του πλανήτη ή σε περιοχές αυτού;

Η απορία καθίσταται εύλογη όταν εξαιρούνται από την άμεση επιρροή και επίδραση της κλιματικής αλλαγής μεγάλα τμήματα του πλανήτη όπως είναι οι έρημοι.

Γιατί λοιπόν δεν βρέχει ούτε χιονίζει στη Σαχάρα, στην Καλαχάρι, την Αραβική Χερσόνησο, την Ταρ κλπ;

Κοντολογίς, όταν η επιστημονική κοινότητα δεν μπορεί να δώσει σαφή ορισμό της κλιματικής αλλαγής, αλλά να αιτιολογήσει επαρκώς και τις εξαιρέσεις, τότε η κλιματική αλλαγή θα αποτελεί φυσικό φαινόμενο άγνωστης προέλευσης.

Λευτέρης Τσουλφίδης: χρηματιστηριακή διόρθωση ή συνέχεια της μακράς ύφεσης;

0

 09.08.24 16:00

Τον περασμένο Απρίλιο δημοσίευσα άρθρο με τίτλο «Χρηματιστήριο: οι απειλές και η εξέλιξη της φούσκας» στο οποίο υποστήριξα ότι το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης βρίσκεται σε διαφορετική πορεία από την πραγματική οικονομία. Πράγματι, η εξέλιξη του (αποπληθωρισμένου) χρηματιστηριακού δείκτη S&P 500 και των (αποπληθωρισμένων) κερδών των ανώνυμων εταιρειών δείχνει αν και κατά πόσο η εξέλιξη του Χρηματιστηρίου αντιστοιχεί στα θεμελιώδη της οικονομίας. Εξυπακούεται ότι το κατ’ εξοχήν θεμελιώδες μέγεθος της οικονομίας είναι τα καθαρά επιχειρηματικά κέρδη.

Το να υποστηρίξουμε την ύπαρξη φούσκας είναι το σχετικά εύκολο ζήτημα· η δυσκολία έγκειται στην πρόβλεψη αν και πότε θα σκάσει, εν προκειμένω έχουμε πολλά ενδεχόμενα. Ασφαλώς σε ένα κλίμα με πτωτική ή ασθενική κερδοφορία και πολλούς γεωπολιτικούς κινδύνους, η πρόβλεψη γίνεται ευκολότερη και δεν χρειάζεται καν να επικαλεστούμε τους γεωπολιτικούς κινδύνους που ελλοχεύουν. Αρκεί μια μεταβολή στα επιτόκια Κεντρικής Τράπεζας μεγάλης οικονομίας. Μια αύξησή τους οδηγεί σε ξεκαθάρισμα των λεγόμενων «επιχειρήσεων-ζόμπι» από την οικονομία, είτε επειδή δεν μπορούν να δανειστούν είτε απλά επειδή δεν μπορούν να αποπληρώνουν τα δανεικά. Στη συνέχεια, οι τράπεζες με τη σειρά τους επιδιώκουν χαμηλότερα επιτόκια για να αυξήσουν τη ζήτηση για δάνεια, ώστε να μπορούν με αυτόν τον τρόπο να κερδίζουν τους ίδιους ή και περισσότερους τόκους. Συνεπώς, τα πτωτικά επιτόκια των Κεντρικών Τραπεζών αφενός εξυπηρετούν και ανάγκες αυτού του είδους, αφετέρου ωθούν τις επιχειρήσεις σε επενδύσεις τίτλων (μετοχές, ομόλογα κ.ά.) αντί σε επενδύσεις κεφαλαιουχικών αγαθών συνεπεία της χαμηλής κερδοφορίας τους.

Αναφορικά με το ελληνικό Χρηματιστήριο, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα. Είναι αλήθεια ότι ο πραγματικός (αποπληθωρισμένος) χρηματιστηριακός δείκτης (ASE) είναι μακράν χαμηλότερος από τα επίπεδα του 1999 και του 2007. Ωστόσο, τα πρόσφατα χρόνια παρουσίασε αισθητή άνοδο, ενώ την ίδια περίοδο τα πραγματικά κέρδη των ανώνυμων εταιρειών ακολούθησαν καθοδική πορεία. Επομένως, το σχήμα που ακολουθεί δείχνει να υπάρχει αποσύνδεση του Χρηματιστηρίου (δείκτης ASE) από την πραγματική οικονομία. Με άλλα λόγια, παρατηρούμε και εδώ δημιουργία φούσκας, έστω και σχετικά μικρής, γεγονός που αποτυπώνεται και στο σχήμα που για λόγους ευκρίνειας το παρουσιάζουμε σε λογαριθμική κλίμακα.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η πρόσφατη πτώση τιμών στα χρηματιστήρια φαίνεται πως δεν είναι μια συνηθισμένη προσωρινή διόρθωση την οποία θα ακολουθήσει νέο ράλι τιμών, αλλά το πιθανότερο πρόκειται για μια πιο μακράς διάρκειας μεταστροφή προς τα κάτω προκειμένου να εναρμονιστεί η αγορά με τα θεμελιώδη οικονομικά μεγέθη και τις διαφαινόμενες δυσμενείς εξελίξεις (στασιμότητα ΑΕΠ, πτωτική κερδοφορία και βεβαίως κλιμάκωση διεθνών ανταγωνισμών και συγκρούσεων). Οι πολλά υποσχόμενες νέες τεχνολογίες σε συνδυασμό με την πράσινη ανάπτυξη δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες και προκειμένου να αποδώσουν φαίνεται να χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο από όσο θεωρούν οι θιασώτες τους. Σε αυτή την περίπτωση θα αναμένουμε τον ερχόμενο Οκτώβριο, ίσως και τις εκλογές στις ΗΠΑ, για να κάνουμε μια ακριβέστερη αξιολόγηση της κατάστασης.

* Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, ΠΑ.ΜΑΚ.

efsyn.gr