Αρχική Blog Σελίδα 1105

  Δημήτρης Α. Ιωάννου: ο Great Sea Interconnector είναι ένα πολύ επισφαλές σχέδιο

Από
anixneuseis
-
0

Δημήτρης Α. Ιωάννου

Πρόσφατα στον δυτικό τύπο εμφανίσθηκαν,  εκ νέου, όπως και παλαιότερα, άρθρα για την ανησυχία κύκλων του NATO σχετικά με την βιωσιμότητα των διεθνών υποθαλάσσιων καλωδίων του διαδικτύου και ιδιαίτερα εκείνων που συνδέουν την Ευρώπη με τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα άρθρα αυτά οι Ρώσοι  διαθέτουν πολλούς τρόπους για να καταστρέψουν ένα υποθαλάσσιο καλώδιο, ποντισμένο ακόμη και σε μεγάλο βάθος, και  σε περίπτωση στρατιωτικής σύρραξης μία αποστολή των υποβρυχίων τους θα είναι  να το κάνουν αυτό για όλα τα υποθαλάσσια καλώδια επικοινωνίας μεταξύ της ευρωπαϊκής και των άλλων ηπείρων.  Ίδιες και ακόμη μεγαλύτερες ανησυχίες, όμως, έχουν εκφραστεί και για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης όσον αφορά την παροχή φυσικού αερίου. Τα υποθαλάσσια κοιτάσματα της Νορβηγίας, πρώτου πλέον προμηθευτού της Ευρώπης, συνδέονται με τις ευρωπαϊκές ακτές με ένα εκτεταμένο δίκτυο αγωγών, για το οποίο υπάρχει, σήμερα, μεγάλη ανησυχία . Διότι, αν όλα αυτά έμοιαζαν ιδιαίτερα θεωρητικά πριν από το 2022, μετά την καταστροφή του Nord Stream 2,  είναι φανερό ότι οι υποθαλάσσιες εγκαταστάσεις κάθε είδους αποτελούν ένα ιδιαίτερα ευάλωτο στόχο τόσο σε περιπτωση θερμής σύρραξης όσο και σε περίπτωση “υβριδικού πολέμου”.

Αυτό είναι κάτι που ενδεχομένως δεν λαμβάνεται υπ΄όψιν στις σταθμίσεις για την σκοπιμότητα δημιουργίας του Interconnector που προορίζεται να συνδέσει ηλεκτρικά την Κρήτη με την Κύπρο και με το Ισραήλ . Ο γεωπολιτικός κίνδυνος θεωρείται πως περιορίζεται μόνο στο  ενδεχόμενο είτε η Τουρκία να αποτρέψει το έργο δια της βίας, είτε ακόμη και να το καταστρέψει εμφανώς. Όμως αυτοί δεν είναι οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι.  Η Τουρκία μάλλον θα επέτρεπε την πόντιση του καλωδίου εάν τα πράγματα γίνονταν με τον τρόπο που ήθελε αυτή, δηλαδή με την έμμεση αναγνώριση εκ μέρους μας πως το καλώδιο διέρχεται από τον βυθό της τουρκικής ΑΟΖ όπως ορίζεται από το τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο . Και δυστυχώς, από τα μέχρι τώρα δεδομένα, υπάρχει πραγματικά μεγάλος κίνδυνος τα πράγματα να εξελιχθούν με αυτόν τον τρόπο, δοθέντος πως ο αρμόδιος υπουργός έχει  δηλώσει ότι αν υπάρξει κλιμάκωση της έντασης θα αναγκαστούμε να υποχωρήσουμε. Ήδη η Τουρκία έχει κερδίσει σε αυτό το επίπεδο “σημεία” διότι σε μία ενδεχόμενη προσφυγή σε ένα διεθνές διαιτητικό δικαστήριο, (αν και αυτό δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό),  είτε στην Χάγη, είτε στο Αμβούργο,  για τον καθορισμό της ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, το πρώτο στοιχείο που θα προσκομίσει μάλλον θα είναι οι ηχογραφημένες συνομιλίες μεταξύ του πλοιάρχου του τουρκικού πολεμικού και του πλοιάρχου του ιταλικού ερευνητικού σκάφους, που “συναντήθηκαν” πλησίον της Κάσου, με τις εντολές που έδινε ο πρώτος στον δεύτερο ότι κάθε φορά που θα ξεκινάει και κάθε φορά που θα σταματάει θα πρέπει να αναφέρεται σε αυτόν και να ζητάει την άδεια του! Με δεδομένο ότι ο πλοίαρχος του ιταλικού πλοίου και η εταιρεία στην οποία εργάζεται είναι εντολοδόχοι, δηλαδή οιονεί υπάλληλοι του ελληνικού κράτους, είναι σαφές ότι μέσω αυτών ήταν το ίδιο το ελληνικό κράτος που ζητούσε άδεια για να σταματήσει ή να ξεκινήσει το πλοίο! Ζητούσε άδεια από ποιον; Ζητούσε άδεια  από την Τουρκία για να κινηθεί  το πλοίο εντός της ελληνικής ΑΟΖ!  Συνεπώς ο  κ. Ερντογκάν θα είναι πολύ ευτυχής, όταν περάσουμε από τις βυθομετρικές έρευνες στην διαδικασία πόντισης του καλωδίου, εαν καταφέρει να έχει και άλλες τέτοιου είδους “συνεννοήσεις” μαζί μας. Εάν καταφέρει, δηλαδή, να μας επιβάλει εκ νέου δια της απειλής βίας, στέλνοντας και πάλι πέντε, -ή ίσως και δέκα την φορά αυτή-, πολεμικά πλοία, να του ζητήσουμε την σχετική άδεια ή ακόμη και να του ανακοινώσουμε απλά την έναρξη των σχετικών εργασιών.  Διότι, κάτι τέτοιο, και στις δύο περιπτώσεις, θα αποτελεί, το λιγότερο, έμμεση εκ μέρους μας αναγνώριση ότι η Τουρκία διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή, (δηλαδή ΑΟΖ). Και εάν συμβεί αυτό, το πιο πιθανό είναι ότι ο κ. Ερντογκάν  θα παραχωρήσει την άδεια με μεγάλη του χαρά και με πανηγυρικό τρόπο διότι έτσι  θα έχει κερδίσει την νομιμοποίηση του τουρκο-λιβυκού Μνημονίου. Ας περιμένουμε να δούμε, λοιπόν, τι έχουν στο μυαλό τους οι αρμόδιοι χειριστές προκειμένου να καταφέρουμε να ποντιστεί, μεν, το καλώδιο,  να αποφύγουμε, δε, μία τέτοια καταστροφική εξέλιξη. (Δυστυχώς, πάντως, μέχρι στιγμής, τόσο η κυβέρνηση,όσο και το αρμόδιο Υπουργείο δεν μας έχουν δώσει ενδείξεις ότι μπορούν να ελιχθούν αποτελεσματικά στο θέμα αυτό και να επιτύχουν τον στόχο χωρίς σοβαρές, έως σοβαρότατες, αβαρίες).

Το πρόβλημα, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στην διπλωματική διαχείριση. Έστω πως θα παντιστεί το καλώδιο και θα λειτουργήσει. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το ερώτημα πόσο θα  διαρκέσει αυτό.  Μπορούμε να έχουμε κάποια σχετική βεβαιότητα ότι το καλώδιο θα λειτουργήσει επί μακρόν, κανονικά, ολοκληρώνοντας τον “ωφέλιμο κύκλο” της ζωής του; Εάν υπήρχε μία σχετική βεβαιότητα επ΄ αυτού θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να ασφαλίσουμε το καλώδιο έναντι παντός κινδύνου με εξαίρεση την περίπτωση ανοικτής πολεμικής σύρραξης. Επειδή όμως είναι προφανές πώς δεν μπορεί να υπάρχει τέτοια βεβαιότητα, (δηλαδή να φοβάμαστε μόνο κάποιον “μαύρο κύκνο” και όχι μία “συστημική” απειλή), μάλλον δεν θα βρεθεί διεθνής ασφαλιστική εταιρεία για να το κάνει αυτό, αλλά και αν βρεθεί, τότε, πέραν πάσης αμφιβολίας, τα ασφάλιστρα θα είναι τόσο υψηλά που δεν θα είναι οικονομικά βιώσιμη η λειτουργία του καλωδίου. Διότι ύστερα από 10 ημέρες από την εγκαινίασή του, ή ύστερα από 10 μήνες, η λειτουργία μεταφοράς ηλεκτρικού φορτίου μπορεί να διακοπεί και το καλώδιο μπορεί να πάψει να λειτουργεί. Και μετά από έρευνες που, χωρίς αμφιβολία, θα είναι πολύ δύσκολες, επίπονες και δαπανηρές, – όχι μόνο τεχνικά αλλά και διπλωματικά γιατί θα αρχίσει πάλι το ίδιο γαϊτανάκι με τον κ. Ερντογάν ή τον διάδοχό του για τις άδειες των ερευνών,-, ενδεχομένως θα διαπιστωνόταν ότι το καλώδιο  έχει υποστεί ζημιές σε πολλά σημεία του. Δοθέντος μάλιστα πως πρόκειται για  έργο “ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος” , είναι πολύ πιθανό πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα όριζε  διεθνή επιτροπή εμπειρογνωμόνων, της οποίας το πόρισμα, όταν θα εκδιδόταν, μετά από κάποια χρόνια, θα ανέφερε πως προφανώς υπήρξε εκτεταμένη και σκόπιμη δολιοφθορά, πλην όμως δεν υπάρχουν στοιχεία και αποδείξεις για το ποιος ευθύνεται. Επ’ αυτού, δε, μάλλον θα εμφανιζόταν πολλές απόψεις. Μια πολωνική εφημερίδα, αίφνης, θα δημοσίευε εμπιστευτικές  πληροφορίες ότι την δολιοφθορά την πραγματοποίησε ρωσικό υποβρύχιο με απόφαση του ίδιου του προέδρου Πούτιν ο οποίος ήθελε να εκδικηθεί την Ελλάδα και την Ευρώπη για την αμέριστη βοήθεια τους προς την Ουκρανία. Η τουρκική Χουριέτ θα έγραφε ότι το καλώδιο το κατέστρεψαν οι ίδιοι οι  Ελληνες διότι αποδείχθηκε ζημιογόνα επένδυση και θέλησαν να την ξεφορτωθούν. Ενδεχομένως και ο ίδιος ο κ. Ερντογκάν θα έκανε δηλώσεις και αφού θα τόνιζε πως θεωρεί εθνική προσβολή για την χώρα του το γεγονός ότι ένα διεθνές καλώδιο που περνούσε μέσα από την τουρκική ΑΟΖ καταστράφηκε από θρασύδειλους ξένους δολιοφθορείς, στην συνέχεια  θα υποσχόταν ότι μόλις τους ανακαλύψει θα τους τιμωρήσει σκληρά. Και εμείς, μέσα σε όλα αυτά, όχι μόνο δεν θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε στην κοροϊδία, αλλά θα ξέραμε κιόλας ότι έχουμε δαπανήσει τουλάχιστον δύο δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία το ένα και μισό προήλθε καθαρά από ελλαδικούς  και ελληνοκυπριακούς πόρους, ενώ, ταυτοχρόνως έχουμε δαπανήσει και ανυπολόγιστα πολύ διπλωματικό και νομικό κεφάλαιο έχοντας υποχωρήσει σε ουσιαστικά σημεία έναντι της Τουρκίας, χωρίς να έχουμε κερδίσει το παραμικρό. Η Κύπρος θα ήταν και πάλι χωρίς ηλεκτρική σύνδεση με την Ευρώπη ενώ ενδεχομένως θα είχε καθυστερήσει, περιμένοντας το καλώδιο, και στην ανάπτυξη άλλων τρόπων για να πετύχει την ενεργειακή της αυτονομία.

Η καταστροφή ενός καλωδίου (όπως και ενός αγωγού φυσικού αερίου, στο μέλλον-East Med), που κείται στον βυθό της ανοικτής θάλασσας σε μήκος 900 χιλιομέτρων, (και όχι παντού σε βάθος 3.000 μέτρων όπως κάποιοι πιστεύουν) , σε μία περιοχή όπου η παρουσία του ελληνικού πολεμικού Ναυτικού δεν μπορεί παρά να είναι σποραδική, είναι χωρίς αμφιβολία, ένας εφικτός στόχος για τα τουρκικά υποβρύχια. Ακόμη και αν η καταστροφή του δεν αποτελεί, εξ αρχής, ειλημμένη απόφαση,το πιό πιθανό είναι πως σε μία στιγμή έντασης και αντιπαράθεσης σε υψηλούς τόνους, με την Άγκυρα, το καλώδιο αυτό, ως ο πιό εύκολος στόχος, θα είναι η πρώτη υποψήφια περίπτωση για “αντίποινα” εις βάρος μας. Ούτε η γεωγραφία, ούτε η πολιτική βοηθούν να είναι ασφαλές το εγχείρημα του Interconnector.

 

Υπο την μαγεία του σεληνόφωτος

Από
anixneuseis
-
1
του Παντελή Σαββίδη
Magic in the Moonlight, τίτλος ταινίας με πρωταγωνίστρια την Έμα Στόν που υποδύεται τη μάγισσα.
1.-Η πολιτική της Τουρκίας είναι σαφής και έχει Οθωμανικές ρίζες. Τα έχουμε καλά και με την Δύση και με την Ανατολή και επωφελούμεθα και απο τις δύο.
Τα αποτελέσματα μέχρι σήμερα είναι απτά.
2.-Οι μη ισλαμιστές Τούρκοι θεωρούν την πολιτική που ακολουθεί ο Ερντογάν ως δική του πολιτική, όχι της Τουρκίας. Ποσώς τον ενδιαφέρει τον Ερντογάν. Είναι αλήθεια ότι έχει ανατρέψει την παραδοσιακή κεμαλική πολιτική. Οι κεμαλιστές δεν θα έκαναν αίτηση ένταξης στους BRICS.
3.-Υπάρχει ένα βιβλίο του Πωλ Κέννεντυ καθηγητή στο Yale, με τίτλο η Άνοδος και η πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων. Μελέτησε το θέμα απο το 1500 ως το 2000. Το συμπέρασμα είναι ότι η βασική αιτία της πτώσης ήταν η Υπερεπέκταση.
Η Τουρκία δεν είναι μεγάλη δύναμη αλλά προσπαθεί να γίνει περιφερειακή. Τα ανοίγματά της μπορούν να θεωρηθούν υπερβολικά και να χαρακτηρισθούν υπερεκτεταμένα. Η Τουρκία έφθασε στα όρια της ύβρεως. Μπορεί να έχει φθάσει στα όρια των δυνατοτήτων της. Η Έμα Στόν ως μάγισσα θεωρεί ότι τα έφθασε. Και οι Θεοί θύμωσαν μαζί της.
4.-Η μέχρι σήμερα ανάπτυξή της έδειξε ότι εκείνος που εκτιμιέται δεν είναι το καλό και δεδομένο παιδί αλλά το άτακτο. Εκεί που συναντά αντίσταση η Τουρκία κάνει πίσω. Εκεί που συναντά λάτρεις του διεθνούς δικαίου ΜΟΝΟ προχωρά.
5.-Την τακτική της Τουρκίας την υιοθέτησαν και άλλες χώρες αναιδείς καθόλα. Η Αλβανία του Ράμα (και τον χαϊδεύουν) και τα Σκόπια του Μίτσκοσκι. Και αυτόν τον αποδέχονται.
Τελευταία πρόκληση του Μίτσκοσκι η συνέντευξή του προχθές σε κανάλι των Σκοπίων στην οποία δήλωσε πως θα επιδιώξει να αλλάξει το όνομα της χώρας απο Βόρεια Μακεδονία σε Μακεδονία.
Η πρόβλεψη της μάγισσας Έμα Στόν είναι πως μπορεί να το πετύχει. Και αν δεν το πετύχει θα ταράξει τα νερά. Τα αφεντικά, συνήθως, ικανοποιούν τον κακό. Αυτόν που τους ενοχλεί. Όχι τον αφελή, καλό και δεδομένο.
ΥΓ: της είπα της Έμμας πως αποδείχθηκε στην ταινία πως ήταν ψευδομάγισσα και μου απάντησε πως αυτό ήταν το σενάριο της ταινίας. Η πραγματικότητα σε σχέση με την Ελλάδα και τους γείτονές της είναι χειρότερη απο τη φαντασία. Λόγω της Αθήνας.

Η Αμερική δεν είναι έτοιμη για τους πολέμους του μέλλοντος

Από
anixneuseis
-
1

Και είναι ήδη εδώ
Του Mark A. Milley και Eric Schmidt
Σεπτέμβριος/Οκτώβριος 2024 Δημοσιεύθηκε στις 5 Αυγούστου 2024

Foreign Affairs

Εικονογράφηση Sam Green

Στα πεδία των μαχών της Ουκρανίας, το μέλλον του πολέμου γίνεται γρήγορα παρόν. Χιλιάδες drones γεμίζουν τους ουρανούς. Αυτά τα drones και οι χειριστές τους χρησιμοποιούν συστήματα τεχνητής νοημοσύνης για να αποφύγουν εμπόδια και να εντοπίσουν πιθανούς στόχους. Τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης βοηθούν επίσης την Ουκρανία να προβλέψει πού θα χτυπήσει. Χάρη σε αυτά τα συστήματα, οι Ουκρανοί στρατιώτες βγάζουν τανκς και καταρρίπτουν αεροπλάνα με καταστροφική αποτελεσματικότητα. Οι ρωσικές μονάδες βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση και οι γραμμές επικοινωνίας τους είναι επιρρεπείς σε εχθρικές διαταραχές – όπως και της Ουκρανίας. Και τα δύο κράτη αγωνίζονται να αναπτύξουν ακόμη πιο προηγμένες τεχνολογίες που μπορούν να αντιμετωπίσουν ανελέητες επιθέσεις και να ξεπεράσουν την άμυνα του αντιπάλου τους.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι σχεδόν η μόνη σύγκρουση στην οποία η νέα τεχνολογία μεταμορφώνει τη φύση του πολέμου. Στη Μιανμάρ και στο Σουδάν, οι αντάρτες και η κυβέρνηση χρησιμοποιούν αμφότερες μη επανδρωμένα οχήματα και αλγόριθμους καθώς πολεμούν. Το 2020, ένα αυτόνομο μη επανδρωμένο αεροσκάφος τουρκικής κατασκευής που τέθηκε σε πτήση από στρατεύματα που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση της Λιβύης χτύπησε μαχητές που υποχωρούσαν — ίσως η πρώτη επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος που πραγματοποιήθηκε χωρίς ανθρώπινη συνδρομή.

Την ίδια χρονιά, ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποίησε μη επανδρωμένα αεροσκάφη τουρκικής και ισραηλινής κατασκευής, μαζί με περιπλανώμενα πυρομαχικά (εκρηκτικά σχεδιασμένα να αιωρούνται πάνω από έναν στόχο), για να καταλάβει τον αμφισβητούμενο θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Και στη Γάζα, το Ισραήλ έχει τοποθετήσει χιλιάδες drones συνδεδεμένα με αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, βοηθώντας τα ισραηλινά στρατεύματα να πλοηγηθούν στα αστικά φαράγγια της περιοχής.
Κατά μία έννοια, δεν υπάρχει τίποτα περίεργο για τον ρυθμό τέτοιων εξελίξεων. Ο πόλεμος ανέκαθεν ωθούσε σε καινοτομία. Αλλά οι σημερινές αλλαγές είναι ασυνήθιστα γρήγορες και θα έχουν πολύ μεγαλύτερο αποτέλεσμα.

Οι μελλοντικοί πόλεμοι δεν θα αφορούν πλέον ποιος μπορεί να συγκεντρώσει τους περισσότερους ανθρώπους ή να εξοπλίσει τα καλύτερα αεριωθούμενα, πλοία και τανκς. Αντίθετα, θα κυριαρχούνται από όλο και πιο αυτόνομα οπλικά συστήματα και ισχυρούς αλγόριθμους.

Δυστυχώς, αυτό είναι ένα μέλλον για το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν απροετοίμαστες. Τα στρατεύματά τους δεν είναι πλήρως έτοιμα να πολεμήσουν σε ένα περιβάλλον στο οποίο σπάνια απολαμβάνουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Τα αεριωθούμενα αεροπλάνα, τα πλοία και τα τανκς τους δεν είναι εξοπλισμένα για να αμυνθούν από μια επίθεση drones. Ο στρατός δεν έχει ακόμη αγκαλιάσει την τεχνητή νοημοσύνη. Το Πεντάγωνο δεν έχει σχεδόν αρκετές πρωτοβουλίες με στόχο την αποκατάσταση αυτών των αποτυχιών — και οι τρέχουσες προσπάθειές του προχωρούν πολύ αργά. Εν τω μεταξύ, ο ρωσικός στρατός έχει τοποθετήσει στην Ουκρανία πολλά μη επανδρωμένα αεροσκάφη που κινούνται με τεχνητή νοημοσύνη. Και τον Απρίλιο, η Κίνα ανακοίνωσε τη μεγαλύτερη στρατιωτική της αναδιάρθρωση εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, με νέα έμφαση στη δημιουργία δυνάμεων με γνώμονα την τεχνολογία.
Αν θέλουν να παραμείνουν η εξέχουσα παγκόσμια δύναμη, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αλλάξουν γρήγορα πορεία. Η χώρα πρέπει να μεταρρυθμίσει τη δομή των ενόπλων της δυνάμεων. Ο στρατός των ΗΠΑ πρέπει να μεταρρυθμίσει τις τακτικές και την ανάπτυξη της ηγεσίας του. Χρειάζεται νέους τρόπους για την προμήθεια εξοπλισμού. Πρέπει να αγοράσει νέους τύπους εργαλείων. Και πρέπει να εκπαιδεύσει καλύτερα τους στρατιώτες να χειρίζονται drones και να χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη.

Στους Αμερικανούς πολιτικούς, που έχουν συνηθίσει να κυβερνούν τον πιο ισχυρό αμυντικό μηχανισμό του κόσμου, μπορεί να μην αρέσει η ιδέα μιας τέτοιας συστημικής αναθεώρησης. Αλλά τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη είναι εδώ για να μείνουν. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτύχουν να ηγηθούν αυτής της επανάστασης, οι κακόβουλοι παράγοντες εξοπλισμένοι με νέες τεχνολογίες θα γίνουν πιο πρόθυμοι να επιχειρήσουν επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όταν το κάνουν, μπορεί να πετύχουν. Ακόμα κι αν επικρατήσει η Ουάσιγκτον, θα βρεθεί ολοένα και περισσότερο περικυκλωμένη από στρατιωτικά συστήματα που έχουν σχεδιαστεί για να υποστηρίζουν απολυταρχίες και αναπτύσσονται με ελάχιστο σεβασμό για τις φιλελεύθερες αξίες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επομένως να μεταμορφώσουν τις ένοπλες δυνάμεις τους, ώστε να μπορούν να διατηρήσουν ένα αποφασιστικό στρατιωτικό πλεονέκτημα – και να διασφαλίσουν ότι τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιούνται με ηθικό τρόπο.

ΑΛΛΑΓΗ Ή ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Η φύση του πολέμου είναι, αναμφισβήτητα, αμετάβλητη. Σχεδόν σε κάθε ένοπλη σύγκρουση, η μία πλευρά επιδιώκει να επιβάλει την πολιτική της βούληση στην άλλη μέσω οργανωμένης βίας. Οι μάχες δίνονται με ατελείς πληροφορίες. Οι στρατιώτες πρέπει να αντιμετωπίζουν διαρκώς κυμαινόμενες δυναμικές, μεταξύ άλλων στις τάξεις τους, μεταξύ αυτών και των κυβερνήσεών τους και μεταξύ αυτών και των απλών ανθρώπων. Τα στρατεύματα βιώνουν φόβο, αιματοχυσία και θάνατο. Αυτές οι πραγματικότητες είναι απίθανο να αλλάξουν ακόμη και με την εισαγωγή των ρομπότ.

Αλλά ο χαρακτήρας του πολέμου – πώς πολεμούν οι στρατοί, πού και πότε διεξάγονται οι μάχες και με ποια όπλα και τεχνικές ηγεσίας – μπορεί να εξελιχθεί. Μπορεί να αλλάξει ανάλογα με την πολιτική, τα δημογραφικά και τα οικονομικά. Ωστόσο, λίγες δυνάμεις φέρνουν περισσότερη αλλαγή από την τεχνολογική ανάπτυξη.

Η εφεύρεση των σελών και των πετάλων, για παράδειγμα, βοήθησε στη δημιουργία ιππικού τον ένατο αιώνα π.Χ., το οποίο επεξέτεινε το πεδίο της μάχης πέρα ​​από τις επίπεδες εκτάσεις που απαιτούνται για τα άρματα και σε νέους τύπους εδάφους. Η εισαγωγή του μακρού τόξου, το οποίο μπορούσε να εκτοξεύσει βέλη σε μεγάλες αποστάσεις, επέτρεψε στους μαχητές να τρυπήσουν βαριές πανοπλίες και να αποδεκατίσουν τους προελαύνοντες στρατούς από μακριά. Η εφεύρεση της πυρίτιδας τον 9ο αιώνα μ.Χ. οδήγησε στη χρήση εκρηκτικών και πυροβόλων όπλων. Σε απάντηση, οι μαχητές έχτισαν ισχυρότερες οχυρώσεις και έδωσαν μεγαλύτερη έμφαση στην παραγωγή όπλων. Η επίδραση της τεχνολογίας έγινε πιο έντονη με τη Βιομηχανική Επανάσταση, η οποία οδήγησε στη δημιουργία πολυβόλων, ατμόπλοιων και ασυρμάτων. Τελικά, οδήγησε επίσης σε μηχανοκίνητα και τεθωρακισμένα οχήματα, αεροπλάνα και πυραύλους.

Η απόδοση των στρατευμάτων εξαρτάται συχνά από το πόσο καλά προσαρμόζονται και υιοθετούν τις τεχνολογικές καινοτομίες. Κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, για παράδειγμα, ο Ηπειρωτικός Στρατός εκτόξευσε μουσκέτες εναντίον των Βρετανών με μαζικές βόλες και στη συνέχεια έβαλε εμπρός με σταθερές ξιφολόγχες. Αυτή η τακτική ήταν επιτυχής επειδή οι ηπειρωτικές δυνάμεις μπόρεσαν να διασχίσουν τις αποστάσεις μεταξύ των αντίπαλων γραμμών πριν οι Βρετανοί επαναφορτωθούν. Όμως, από τον Εμφύλιο Πόλεμο, τα μουσκέτα είχαν αντικατασταθεί από τυφεκιές, οι οποίες χρειάζονταν πολύ λιγότερο χρόνο για να ξαναγεμίσουν και ήταν πιο ακριβείς. Ως αποτέλεσμα, οι αμυνόμενοι στρατοί κατάφεραν να αποδεκατίσουν το προελαύνον πεζικό. Οι στρατηγοί και στις δύο πλευρές προσάρμοσαν τις τακτικές τους — για παράδειγμα, χρησιμοποιώντας ελεύθερους σκοπευτές και αμυντικά οχυρώματα όπως χαρακώματα. Οι αποφάσεις τους άνοιξαν το δρόμο για τον πόλεμο των χαρακωμάτων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι παραδοσιακές αμυντικές εταιρείες δεν θα σχεδιάσουν την επόμενη γενιά μικρών, φθηνών drones.

Η τεχνολογική προσαρμογή αποδείχθηκε επίσης απαραίτητη για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενόψει αυτής της σύγκρουσης, όλες οι προηγμένες χώρες είχαν πρόσβαση στις τότε νέες τεχνολογίες των μηχανοκίνητων οχημάτων, των τεθωρακισμένων αρμάτων μάχης, των αεροσκαφών και του ασυρμάτου. Αλλά ο γερμανικός στρατός ήταν πρωτοπόρος όταν ήρθε να συγκεντρώσει αυτά τα στοιχεία. Το νέο τους δόγμα πολεμικών μαχών, που συνήθως ονομάζεται blitzkrieg (“πόλεμος κεραυνός”), περιελάμβανε αεροπορικούς βομβαρδισμούς που διέκοπταν τις επικοινωνίες και τις γραμμές ανεφοδιασμού, ακολουθούμενες από επιθέσεις τεθωρακισμένων οχημάτων και πεζικού που διαρρύγνυαν τις συμμαχικές γραμμές και στη συνέχεια περνούσαν πολύ μπροστά τους. Ως αποτέλεσμα, οι Γερμανοί μπόρεσαν να κατακτήσουν σχεδόν όλη την Ευρώπη σε 18 μήνες. Τους σταμάτησε στο Στάλινγκραντ, αλλά μόνο από έναν σοβιετικό στρατό που ήταν πρόθυμος να έχει τεράστιες απώλειες.

Για να απαντήσουν, οι Σύμμαχοι έπρεπε να αναπτύξουν παρόμοιες τακτικές και σχηματισμούς. Έπρεπε να απεικονίσουν αυτό που ένας από εμάς (Schmidt) ονόμασε «δύναμη καινοτομίας»: την ικανότητα να εφευρίσκουμε, να προσαρμόζουμε και να υιοθετούμε νέες τεχνολογίες πιο γρήγορα από τους ανταγωνιστές. Τελικά κατάφεραν να μηχανοποιήσουν τις δικές τους δυνάμεις, να αναπτύξουν καλύτερους τρόπους επικοινωνίας, να χρησιμοποιήσουν τεράστιες ποσότητες αεροπορικής δύναμης και, στην περίπτωση των Αμερικανών, να κατασκευάσουν και να χρησιμοποιήσουν τις πρώτες πυρηνικές βόμβες στον κόσμο. Στη συνέχεια μπόρεσαν να νικήσουν τον Άξονα σε πολλά θέατρα ταυτόχρονα.
Η προσπάθεια των Συμμάχων ήταν απίστευτη. Κι όμως έφτασαν ακόμα κοντά στην ήττα. Εάν η Γερμανία είχε διαχειριστεί πιο αποτελεσματικά τη βιομηχανική της ικανότητα, είχε κάνει καλύτερες στρατηγικές επιλογές ή είχε κερδίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στο ατομικό όπλο, το αρχικό πλεονέκτημα καινοτομίας του Βερολίνου θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποδειχθεί καθοριστικό. Η έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί τώρα να φαίνεται προκαθορισμένη. Όμως, όπως φέρεται να είπε ο δούκας του Ουέλινγκτον για το αποτέλεσμα στο Βατερλώ πάνω από έναν αιώνα νωρίτερα, ήταν μια υπόθεση με πολύ μικρή διαφορά.

 ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ
Ήταν συχνά δύσκολο για τους στρατιωτικούς σχεδιαστές να προβλέψουν ποιες καινοτομίες θα διαμορφώσουν τις μελλοντικές μάχες. Αλλά οι προβλέψεις είναι πιο εύκολο να γίνουν σήμερα. Τα drones είναι πανταχού παρόντα και τα ρομπότ χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο. Οι πόλεμοι στη Γάζα και την Ουκρανία έδειξαν ότι η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει ήδη τον τρόπο που πολεμούν τα κράτη.

Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση πιθανότατα θα περιλαμβάνει την ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης σε κάθε πτυχή του στρατιωτικού σχεδιασμού και εκτέλεσης.

Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να προσομοιώσουν διαφορετικές τακτικές και επιχειρησιακές προσεγγίσεις χιλιάδες φορές, μειώνοντας δραστικά την περίοδο μεταξύ της προετοιμασίας και της εκτέλεσης. Ο κινεζικός στρατός έχει ήδη δημιουργήσει έναν διοικητή τεχνητής νοημοσύνης που έχει την ανώτατη εξουσία σε μεγάλης κλίμακας εικονικά πολεμικά παιχνίδια. Αν και το Πεκίνο απαγορεύει στα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να κάνουν επιλογές σε πραγματικές καταστάσεις, θα μπορούσε να πάρει τα μαθήματα που παίρνει από τις πολλές εικονικές προσομοιώσεις του και να τα προωθήσει σε ανθρώπους που λαμβάνουν αποφάσεις. Και η Κίνα μπορεί τελικά να δώσει στα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης την εξουσία να κάνουν επιλογές, όπως και άλλα κράτη.

Οι στρατιώτες θα μπορούσαν να πίνουν καφέ στα γραφεία τους, παρακολουθώντας οθόνες μακριά από το πεδίο της μάχης, καθώς ένα σύστημα AI διαχειρίζεται όλα τα είδη ρομποτικών πολεμικών μηχανών.

Η Ουκρανία έχει ήδη επιδιώξει να παραδώσει όσα περισσότερα επικίνδυνα καθήκοντα πρώτης γραμμής μπορεί στα ρομπότ για να διατηρήσει το σπάνιο ανθρώπινο δυναμικό.
Μέχρι στιγμής, η αυτοματοποίηση έχει επικεντρωθεί στη ναυτική ισχύ και στην αεροδυναμική με τη μορφή θαλάσσιων και αεροπορικών drones. Αλλά σύντομα θα στραφεί σε χερσαίο πόλεμο.

Στο μέλλον, η πρώτη φάση οποιουδήποτε πολέμου πιθανότατα θα καθοδηγείται από ρομπότ εδάφους ικανά για τα πάντα, από αναγνώριση έως άμεσες επιθέσεις.

Η Ρωσία έχει ήδη αναπτύξει μη επανδρωμένα οχήματα εδάφους που μπορούν να εκτοξεύουν αντιαρματικούς πυραύλους, χειροβομβίδες και drones. Η Ουκρανία έχει χρησιμοποιήσει ρομπότ για την εκκένωση των θυμάτων και την εξουδετέρωση εκρηκτικών. Η επόμενη γενιά μηχανών θα καθοδηγείται από συστήματα AI που χρησιμοποιούν τους αισθητήρες των ρομπότ για να χαρτογραφήσουν το πεδίο της μάχης και να προβλέψουν σημεία επίθεσης. Ακόμη και όταν τελικά επέμβουν άνθρωποι-στρατιώτες, θα καθοδηγούνται από εναέρια drones που μπορούν να βοηθήσουν στην αναγνώριση του εχθρού (όπως συμβαίνει ήδη στην Ουκρανία). Θα βασίζονται σε μηχανές για να καθαρίσουν ναρκοπέδια, να απορροφήσουν τα πρώτα βόλια του εχθρού και να εκθέσουν κρυμμένους αντιπάλους.

Εάν ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας επεκταθεί και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, ένα πρώτο κύμα ρομπότ και εναέριων αεροσκαφών θα μπορούσε να επιτρέψει τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στη Ρωσία να επιβλέπουν μια ευρύτερη γραμμή πρώτης γραμμής από αυτή που μπορούν να επιτεθούν ή να υπερασπιστούν μόνο οι άνθρωποι.

Η αυτοματοποίηση του πολέμου θα μπορούσε να αποδειχθεί απαραίτητη για τη σωτηρία αμάχων. Ιστορικά, οι πόλεμοι γίνονταν και κερδίζονταν σε ανοιχτό έδαφος όπου ζουν λίγοι άνθρωποι. Όμως, καθώς η παγκόσμια αστικοποίηση προσελκύει περισσότερους ανθρώπους στις πόλεις και οι μη κρατικοί φορείς στρέφονται στις τακτικές του αντάρτικου πόλεων, τα αποφασιστικά πεδία μάχης του μέλλοντος θα είναι πιθανότατα πυκνοκατοικημένες περιοχές. Τέτοιες μάχες είναι πολύ πιο θανατηφόρες και εντάσεως πόρων. Επομένως, θα απαιτηθούν ακόμη περισσότερα ρομποτικά όπλα. Οι στρατιώτες θα πρέπει να αναπτύξουν μικρά ρομπότ με δυνατότητα ελιγμών (όπως σκυλιά ρομπότ) στους δρόμους και να πλημμυρίσουν τον ουρανό με μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα για να πάρουν τον έλεγχο των αστικών θέσεων. Θα καθοδηγούνται από αλγόριθμους, οι οποίοι μπορούν να επεξεργάζονται οπτικά δεδομένα και να λαμβάνουν αποφάσεις σε κλάσματα δευτερολέπτου. Το Ισραήλ βοήθησε στην πρωτοπορία μιας τέτοιας τεχνολογίας, χρησιμοποιώντας το πρώτο πραγματικό σμήνος drone στη Γάζα το 2021. Αυτά τα μεμονωμένα drones παρέκαμψαν την άμυνα της Χαμάς και επικοινωνούσαν μέσω ενός οπλικού συστήματος τεχνητής νοημοσύνης για να λάβουν συλλογικές αποφάσεις σχετικά με το πού πρέπει να πάνε.

Ουκρανοί στρατιώτες προσαρτούν μια αντιαρματική νάρκη σε ένα drone, Chasiv Yar, Ουκρανία, Ιούνιος 2024
Inna Varenytsia / Reuters

Η χρήση μη επανδρωμένων όπλων είναι απαραίτητη και για έναν άλλο λόγο: είναι φθηνά. Τα drones είναι μια πολύ πιο προσιτή κατηγορία όπλων από τα παραδοσιακά στρατιωτικά αεροσκάφη. Ένα drone MQ-9 Reaper, για παράδειγμα, κοστίζει περίπου το ένα τέταρτο απο όσο ένα μαχητικό αεροσκάφος F-35. Και το MQ-9 είναι ένα από τα πιο ακριβά τέτοια όπλα.

Ένα απλό drone με προβολή πρώτου προσώπου [Το FPV, First Person View drone είναι ένα μη επανδρωμένο εναέριο όχημα (UAV) με κάμερα που μεταδίδει ασύρματα τροφοδοσία βίντεο σε γυαλιά, ακουστικά, κινητή συσκευή ή άλλη οθόνη. Ο χρήστης έχει μια προβολή πρώτου προσώπου (FPV) του περιβάλλοντος όπου πετάει το drone και μπορεί να τραβήξει βίντεο ή φωτογραφίες] μπορεί να κοστίσει μόλις 500 δολάρια. Μια ομάδα δέκα από αυτά μπορεί να ακινητοποιήσει ένα ρωσικό τανκ 10 εκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία. (Τους τελευταίους μήνες, περισσότερα από τα δύο τρίτα των ρωσικών αρμάτων μάχης που έχει χτυπήσει η Ουκρανία καταστράφηκαν από τέτοια drones.) Αυτή η οικονομική προσιτότητα θα μπορούσε να επιτρέψει στα κράτη να στέλνουν σμήνη drones—κάποια σχεδιασμένα για επιτήρηση, άλλα για επίθεση—χωρίς να ανησυχούν περί φθοράς. Αυτά τα σμήνη θα μπορούσαν στη συνέχεια να κατακλύσουν τα παλαιά συστήματα αεράμυνας, τα οποία δεν έχουν σχεδιαστεί για να καταρρίπτουν ταυτόχρονα εκατοντάδες αντικείμενα. Ακόμη και όταν κυριαρχούν τα αμυντικά συστήματα, το κόστος της άμυνας ενάντια στα σμήνη θα ξεπεράσει κατά πολύ το κόστος της επίθεσης για τον εχθρό.

Η μαζική επίθεση με drone και πυραύλους του Ιράν τον Απρίλιο κατά του Ισραήλ κόστισε το πολύ 100 εκατομμύρια δολάρια, αλλά οι προσπάθειες αναχαίτισης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στοίχισαν περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η οικονομική προσιτότητα αυτών των όπλων, φυσικά, θα κάνει την προσβολή πολύ πιο εύκολη – με τη σειρά της θα ενδυναμώσει τους λιτούς, μη κρατικούς παράγοντες. Το 2016, οι τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) χρησιμοποίησαν φθηνά μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να αντιμετωπίσουν τις προελεύσεις που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ στη συριακή πόλη Ράκα και την πόλη της Μοσούλης του Ιράκ, ρίχνοντας πυρομαχικά μεγέθους χειροβομβίδας από τον ουρανό και δυσκολεύοντας τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις να τοποθετηθούν. επάνω σε θέσεις αντισκοπευτών. Σήμερα, αντάρτες που υποστηρίζονται από το Ιράν χρησιμοποιούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να χτυπήσουν αεροπορικές βάσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ. Και οι Χούτι, η στρατιωτική ομάδα που ελέγχει μεγάλο μέρος της Υεμένης, στέλνουν drones για να χτυπήσουν πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι επιθέσεις τους έχουν τριπλασιάσει το κόστος μεταφοράς από την Ασία στην Ευρώπη. Άλλες ομάδες θα μπορούσαν σύντομα να μπουν στη δράση. Η Χεζμπολάχ και η Αλ Κάιντα στη Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, ενδέχεται να εμπλακούν σε περισσότερες περιφερειακές επιθέσεις, όπως η Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία και η Αλ Σαμπάμπ αλλού στην Αφρική.
Τα drones βοηθούν ομάδες πέρα ​​από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, επίσης. Ένας συνασπισμός υπέρ της δημοκρατίας και εθνοτικών πολιτοφυλακών στη Μιανμάρ χρησιμοποιεί επανασχεδιασμένα εμπορικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να πολεμήσει την κάποτε φοβερή αεροπορία της στρατιωτικής χούντας. Τώρα, ελέγχει πάνω από τη μισή επικράτεια της χώρας. Η Ουκρανία έχει χρησιμοποιήσει παρομοίως drones με μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο του πολέμου.

Σε περίπτωση κινεζικής αμφίβιας επίθεσης, τα drones θα μπορούσαν να βοηθήσουν και την Ταϊβάν. Αν και το Πεκίνο είναι απίθανο να εξαπολύσει πλήρη επίθεση στο νησί τα επόμενα χρόνια, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping διέταξε τον στρατό της χώρας του να είναι σε θέση να εισβάλει στην Ταϊβάν έως το 2027. Για να σταματήσει μια τέτοια επίθεση, η Ταϊβάν και οι σύμμαχοί της θα πρέπει να χτυπήσουν έναν τεράστιος αριθμός εχθρικών σκαφών εισβολής μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Τα μη επανδρωμένα συστήματα —σε ξηρά, θάλασσα και αέρα— ίσως είναι ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό αποτελεσματικά.
Ως αποτέλεσμα, οι σύμμαχοι της Ταϊβάν θα πρέπει να προσαρμόσουν τα όπλα που χρησιμοποιούνται στην Ουκρανία σε ένα νέο είδος πεδίου μάχης. Σε αντίθεση με τους Ουκρανούς, οι οποίοι έχουν πολεμήσει ως επί το πλείστον στη γη και στον αέρα, οι Ταϊβανέζοι θα βασίζονται σε υποβρύχια drones και αυτόνομες θαλάσσιες νάρκες που μπορούν να μετακινηθούν γρήγορα στη μάχη. Και τα εναέρια drones τους θα πρέπει να είναι ικανά για μεγαλύτερους χρόνους πτήσης σε μεγαλύτερα τμήματα του ωκεανού. Οι δυτικές κυβερνήσεις εργάζονται για την ανάπτυξη τέτοιων drones και μόλις αυτά τα νέα μοντέλα είναι έτοιμα, η Ταϊβάν και οι σύμμαχοί της πρέπει να τα κατασκευάσουν μαζικά.

ΚΑΝΕ ΤΟ
Κανένα κράτος δεν είναι πλήρως προετοιμασμένο για μελλοντικούς πολέμους. Καμία χώρα δεν έχει αρχίσει να παράγει το υλικό που χρειάζεται για όπλα ρομπότ σε κλίμακα, ούτε κάποιο κράτος έχει δημιουργήσει το λογισμικό που απαιτείται για την πλήρη τροφοδοσία των αυτοματοποιημένων όπλων. Αλλά ορισμένες χώρες είναι πιο μακριά από άλλες. Και δυστυχώς, οι αντίπαλοι των Ηνωμένων Πολιτειών είναι, από πολλές απόψεις, πρωτοπόροι. Η Ρωσία, έχοντας αποκτήσει εμπειρία στην Ουκρανία, έχει αυξήσει δραματικά την παραγωγή drones της και τώρα χρησιμοποιεί μη επανδρωμένα οχήματα για μεγάλη επίδραση στο πεδίο της μάχης. Η Κίνα κυριαρχεί στην παγκόσμια αγορά εμπορικών drone: η κινεζική εταιρεία DJI ελέγχει περίπου το 70 τοις εκατό της παγκόσμιας παραγωγής εμπορικών drone. Και λόγω της αυταρχικής δομής της Κίνας, ο κινεζικός στρατός έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα επιδέξιος στο να προωθήσει αλλαγές και να υιοθετήσει νέες έννοιες. Η μια, που ονομάζεται «πολυπεδικός πόλεμος ακριβείας», συνεπάγεται τη χρήση προηγμένης νοημοσύνης, αναγνώρισης και άλλων αναδυόμενων τεχνολογιών από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό για τον συντονισμό της ισχύος πυρός.
Όσον αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν τα υψηλότερα ποιοτικά συστήματα και ξοδεύουν τα περισσότερα για αυτά. Ωστόσο, η Κίνα και η Ρωσία κερδίζουν γρήγορα έδαφος. Η Ουάσιγκτον έχει τους πόρους για να συνεχίσει να  ξοδεύει υπερβολικά, αλλά ακόμα κι αν διατηρήσει αυτό το προβάδισμα, θα μπορούσε να δυσκολευτεί να ξεπεράσει τα γραφειοκρατικά και βιομηχανικά εμπόδια για την ανάπτυξη των εφευρέσεών της στο πεδίο της μάχης. Ως αποτέλεσμα, ο στρατός των ΗΠΑ κινδυνεύει να πολεμήσει έναν πόλεμο στον οποίο η πρώτης τάξεως εκπαίδευση και τα ανώτερα συμβατικά όπλα θα καταστεί λιγότερο αποτελεσματική.

Τα στρατεύματα των ΗΠΑ, για παράδειγμα, δεν είναι πλήρως προετοιμασμένα να επιχειρήσουν σε ένα πεδίο μάχης όπου μπορεί να εντοπιστεί κάθε τους κίνηση και όπου μπορούν να στοχοποιηθούν γρήγορα από τα drones που αιωρούνται από πάνω.

Αυτή η απειρία θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη σε ανοιχτά πεδία μάχης όπως αυτά στην Ουκρανία, καθώς και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ή στις μεγάλες εκτάσεις της Αρκτικής. Ο στρατός των ΗΠΑ θα ήταν επίσης ιδιαίτερα ευάλωτος στα αστικά πεδία μάχης, όπου οι εχθροί μπορούν να κόψουν ευκολότερα τις γραμμές επικοινωνίας των ΗΠΑ και όπου πολλά αμερικανικά όπλα είναι λιγότερο χρήσιμα.
Ακόμη και στη θάλασσα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν ευάλωτες στις προόδους των αντιπάλων τους. Κινεζικοί υπερηχητικοί πύραυλοι θα μπορούσαν να βυθίσουν τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα πριν φτάσουν στο Περλ Χάρμπορ. Το Πεκίνο ήδη αναπτύσσει συστήματα επιτήρησης και ηλεκτρονικού πολέμου με τεχνητή νοημοσύνη που θα μπορούσαν να του δώσουν αμυντικό πλεονέκτημα έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών σε ολόκληρο τον Ινδο-Ειρηνικό. Στον αέρα, το ικανό αλλά δαπανηρό F-35 μπορεί να έρθει σε αντιπαράθεση ενάντια σε σμήνη φθηνών drones. Το ίδιο και τα βαριά θωρακισμένα τανκς Abrams και Bradley στο έδαφος. Δεδομένων αυτών των ατυχών γεγονότων, οι στρατιωτικοί σχεδιαστές των ΗΠΑ έχουν δίκιο που κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εποχή των εκστρατειών «σοκ και δέους» -στην οποία η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να αποδεκατίσει τους αντιπάλους της με συντριπτική δύναμη πυρός- έχει τελειώσει.

Στο χειρότερο σενάριο, ο πόλεμος με τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ανθρωπότητα.

Για να αποφευχθεί η απαρχαίωση, ο αμερικανικός στρατός πρέπει να κάνει μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Μπορεί να ξεκινήσει ανακινώντας τις διαδικασίες για την απόκτηση λογισμικού και όπλων. Η τρέχουσα διαδικασία αγορών της είναι πολύ γραφειοκρατική, αποστρέφεται τον κίνδυνο και αργεί να προσαρμοστεί στις ταχέως αναπτυσσόμενες απειλές του μέλλοντος. Για παράδειγμα, βασίζεται σε δεκαετείς κύκλους προμηθειών, οι οποίοι μπορούν να τον δεσμεύσουν σε συγκεκριμένα συστήματα και συμβάσεις πολύ καιρό μετά την εξέλιξη της υποκείμενης τεχνολογίας. Αντίθετα, θα πρέπει να συντάσσει συντομότερες προσφορές όποτε είναι δυνατόν.
Ομοίως, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναζητήσουν αγορές από ένα ευρύτερο σύνολο εταιρειών από αυτό που χρησιμοποιούν συνήθως. Το 2022, η Lockheed Martin, η RTX, η General Dynamics, η Boeing και η Northrop Grumman έλαβαν πάνω από το 30 τοις εκατό του συνόλου των χρημάτων των συμβάσεων του Υπουργείου Άμυνας. Οι νέοι κατασκευαστές όπλων, αντίθετα, δεν έλαβαν σχεδόν καθόλου. Πέρυσι, λιγότερο από το ένα τοις εκατό όλων των συμβάσεων του Υπουργείου Άμυνας κατευθύνθηκε σε εταιρείες που υποστηρίζονται από επιχειρήσεις, οι οποίες είναι γενικά πιο καινοτόμες από τις μεγαλύτερες αντίστοιχές τους. Αυτά τα ποσοστά πρέπει να είναι πολύ πιο ίσα.

Η επόμενη γενιά μικρών, φθηνών drones είναι απίθανο να σχεδιαστεί από παραδοσιακές αμυντικές εταιρείες, οι οποίες έχουν κίνητρα να παράγουν φανταχτερό αλλά ακριβό εξοπλισμό.

Είναι πιο πιθανό να δημιουργηθούν όπως στην Ουκρανία: μέσω μιας κυβερνητικής πρωτοβουλίας που υποστηρίζει δεκάδες μικρές νεοφυείς επιχειρήσεις. (Ένας από εμάς, ο Schmidt, υπήρξε μακροχρόνιος επενδυτής σε εταιρείες αμυντικής τεχνολογίας.)
Για να προσαρμοστούν στο μέλλον, ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρειαστεί να κάνουν περισσότερα από το να μεταρρυθμίσουν, απλώς, τον τρόπο με τον οποίο αγοράζουν όπλα. Πρέπει επίσης να αλλάξουν τις οργανωτικές δομές και τα συστήματα εκπαίδευσης του στρατού. Θα πρέπει να καταστήσουν πιο ευέλικτη την σύνθετη, ιεραρχική αλυσίδα διοίκησης και να δώσουν μεγαλύτερη αυτονομία σε μικρές, υψηλής κινητικότητας μονάδες. Αυτές οι μονάδες θα πρέπει να έχουν ηγέτες εκπαιδευμένους και εξουσιοδοτημένους να λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις μάχης. Τέτοιες μονάδες θα είναι πιο ευκίνητες – ένα κρίσιμο πλεονέκτημα δεδομένου του γρήγορου ρυθμού του πολέμου που λειτουργεί με AI. Είναι επίσης λιγότερο πιθανό να παραλύσουν εάν οι αντίπαλοι διακόψουν τις γραμμές επικοινωνίας τους με τα κεντρικά γραφεία. Αυτές οι μονάδες πρέπει να συνδέονται με νέες πλατφόρμες, όπως drones, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικές. (Τα αυτόνομα συστήματα μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη βελτίωση της εκπαίδευσης.) Οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ είναι ένα πιθανό πρότυπο για το πώς θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αυτές οι μονάδες.

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΑΜΟΙΒΕΣ

Αυτή η νέα εποχή του πολέμου θα έχει κανονιστικά πλεονεκτήματα. Η πρόοδος στην τεχνολογία ακριβείας θα μπορούσε να οδηγήσει σε λιγότερους αδιάκριτους βομβαρδισμούς και επιθέσεις πυροβολικού, ενώ τα drones μπορούν να σώσουν τη ζωή των στρατιωτών στη μάχη. Αλλά τα ποσοστά των απωλειών αμάχων στη Γάζα και την Ουκρανία δημιουργούν αμφιβολίες για την ιδέα ότι οι συγκρούσεις γίνονται όλο και λιγότερο θανατηφόρες – ειδικά καθώς μετακινούνται σε αστικές περιοχές. Και η έλευση του πολέμου AI ανοίγει ένα κουτί της Πανδώρας με ηθικά και νομικά ζητήματα. Ένα αυταρχικό κράτος, για παράδειγμα, θα μπορούσε εύκολα να πάρει συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που έχουν σχεδιαστεί για να συλλέγουν πληροφορίες σε μάχη και να τα αναπτύσσουν εναντίον διαφωνούντων ή πολιτικών αντιπάλων. Το DJI της Κίνας, για παράδειγμα, έχει συνδεθεί με παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά των Κινέζων Ουιγούρων και η παραστρατιωτική ομάδα Wagner που συνδέεται με τη Ρωσία βοήθησε τον στρατό του Μάλι να πραγματοποιήσει επιθέσεις με drone εναντίον αμάχων. Αυτές οι ανησυχίες δεν περιορίζονται στους αντιπάλους των ΗΠΑ.

Ο ισραηλινός στρατός έχει χρησιμοποιήσει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που ονομάζεται Lavender για να εντοπίσει πιθανούς μαχητές και να στοχεύσει τα σπίτια τους με αεροπορικές επιδρομές στην πυκνοκατοικημένη Γάζα. Το πρόγραμμα έχει ελάχιστη ανθρώπινη εποπτεία. Σύμφωνα με το περιοδικό +972, οι άνθρωποι ξοδεύουν μόλις 20 δευτερόλεπτα για να εξουσιοδοτήσουν κάθε επίθεση.

Στο χειρότερο σενάριο, ο πόλεμος με τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο ακόμη και την ανθρωπότητα.

Παιχνίδια πολέμου που διεξάγονται με μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης από τα OpenAI, Meta και Anthropic έχουν βρει ότι τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης τείνουν να κλιμακώνονται ξαφνικά σε κινητικό πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου του πυρηνικού πολέμου, σε σύγκριση με παιχνίδια που διεξάγονται από ανθρώπους. Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να δούμε πώς τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε τρομερά στραβά εάν αυτά τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης χρησιμοποιούνταν πραγματικά.

Το 1983, ένα σοβιετικό σύστημα ανίχνευσης πυραύλων εσφαλμένα θεώρησε ταξινομημένο φως που αντανακλάται από τα σύννεφα ως επερχόμενη πυρηνική επίθεση. Ευτυχώς, ο σοβιετικός στρατός είχε έναν άνθρωπο στρατιώτη υπεύθυνο για την επεξεργασία του συναγερμού, ο οποίος έκρινε ότι η προειδοποίηση ήταν ψευδής. Αλλά στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, μπορεί να μην υπάρχει άνθρωπος για να ελέγξει ξανά τη δουλειά του συστήματος.

Ευτυχώς, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να αναγνωρίζουν ότι πρέπει να συνεργαστούν για την τεχνητή νοημοσύνη. Μετά τη σύνοδο κορυφής τους τον Νοέμβριο του 2023, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και ο Σι δεσμεύτηκαν να συζητήσουν από κοινού θέματα κινδύνου και ασφάλειας της τεχνητής νοημοσύνης και ο πρώτος γύρος συνομιλιών έλαβε χώρα στη Γενεύη τον Μάιο. Αυτός ο διάλογος είναι απαραίτητος. Ακόμα κι αν η συνεργασία μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων είναι μικρή, ίσως δεν επιτυγχάνει τίποτα περισσότερο από την καθιέρωση κοινής γλώσσας σχετικά με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στον πόλεμο, θα μπορούσε να θέσει τα θεμέλια για κάτι μεγαλύτερο. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου -μιας εποχής αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων πολύ πιο έντονου από τον σημερινό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας- η Σοβιετική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπόρεσαν να οικοδομήσουν ένα ισχυρό καθεστώς μέτρων πυρηνικής ασφάλειας. Και όπως οι Σοβιετικοί, οι Κινέζοι αξιωματούχοι έχουν κίνητρα να συνεργαστούν με την Ουάσιγκτον για τον έλεγχο νέων όπλων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα έχουν διαφορετικά παγκόσμια οράματα, αλλά καμία από τις δύο δεν θέλει οι τρομοκράτες να αποκτήσουν στην κατοχή τους επικίνδυνα ρομπότ. Μπορεί επίσης να θέλουν να σταματήσουν άλλα κράτη από το να αποκτήσουν τέτοια τεχνολογία. Οι μεγάλες δυνάμεις που διαθέτουν τρομερή στρατιωτική τεχνολογία έχουν σχεδόν πάντα επικαλυπτόμενο συμφέρον να την κρατήσουν για τον εαυτό τους.
Ακόμα κι αν η Κίνα δεν συνεργαστεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι η δική τους στρατιωτική τεχνητή νοημοσύνη υπόκειται σε αυστηρούς ελέγχους. Θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να διακρίνουν μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων. Πρέπει να τα κρατήσει υπό ανθρώπινο έλεγχο. Θα πρέπει να δοκιμάζουν και να αξιολογούν συνεχώς τα συστήματα για να επιβεβαιώνουν ότι λειτουργούν όπως προβλέπεται σε πραγματικές συνθήκες. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να πιέσουν άλλες χώρες – συμμάχους και αντιπάλους – να υιοθετήσουν παρόμοιες διαδικασίες. Εάν άλλα κράτη αρνηθούν, η Ουάσιγκτον και οι εταίροι της θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν οικονομικούς περιορισμούς για να περιορίσουν την πρόσβασή τους σε στρατιωτική τεχνητή νοημοσύνη. Η επόμενη γενιά αυτόνομων όπλων πρέπει να κατασκευαστεί σύμφωνα με τις φιλελεύθερες αξίες και τον παγκόσμιο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων—και αυτό απαιτεί επιθετική ηγεσία των ΗΠΑ.
Ο πόλεμος είναι άσχημος, βάναυσος και συχνά πολύ μακρύς. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η τεχνολογία θα αλλάξει την υποκείμενη ανθρώπινη φύση της σύγκρουσης. Αλλά ο χαρακτήρας του πολέμου αλλάζει τόσο γρήγορα όσο και θεμελιωδώς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αλλάξουν και να προσαρμοστούν, επίσης, και οι Αμερικανοί αξιωματούχοι πρέπει να το κάνουν πιο γρήγορα από τους αντιπάλους της χώρας τους. Η Ουάσιγκτον δεν θα το κάνει ακριβώς σωστά – αλλά πρέπει να το κάνει λιγότερο λάθος από τους εχθρούς της.

• Ο MARK A. MILLEY υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Joint Chiefs of Staff από το 2019 έως το 2023. Είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Princeton και Distinguished Fellow in Residence στο Georgetown University School of Foreign Service.
•

Ο ERIC SCHMIDT είναι Πρόεδρος του Ειδικού Έργου Ανταγωνιστικών Σπουδών και πρώην Διευθύνων Σύμβουλος και Πρόεδρος της Google. Είναι συν-συγγραφέας, με τον Henry Kissinger και τον Daniel Huttenlocher, του The Age of AI: And Our Human Future.

Foreign Affairs

European, Muslim countries meet in Spain eyeing schedule for Palestinian statehood

Από
pcuser
-
0
Spain's Prime Minister Pedro Sanchez poses for a family photo with Spain's Foreign Minister Jose Manuel Albares, Spain's Secretary General for Foreign Affairs Emma Aparici, European Union foreign policy chief Josep Borrell, Palestinian Prime Minister Mohammad Mustafa, Saudi Arabia's Foreign Minister Prince Faisal bin Farhan Al-Saud, Jordan's Foreign Minister Ayman Safadi, Slovenian Foreign Minister Tanja Fajon, Norway's Foreign Minister Espen Barth Eide, Turkey's Foreign Minister Hakan Fidan, Egypt's Foreign Minister Badr Abdelatty, Secretary-General of the Arab League Ahmed Aboul Gheit, Secretary-General of the Organisation of Islamic Cooperation Hissein Brahim Taha, Qatar's Minister of State Mohammed bin Abdulaziz Al-Khulaifi, Bahrain's Undersecretary of the Ministry of Foreign Affairs for Political Affairs Shaikh Abdulla bin Ahmed Al Khalifa and Ireland's UN Policy Director and Director of the UN Security Council Task Team Gerard Keown, on the day of a meeting at Moncloa Palace in Madrid, Spain, September 13, 2024. REUTERS/Susana Vera REFILE - REMOVES ID - "NIGERIA'S PERMANENT SECRETARY OF THE MINISTRY OF FOREIGN AFFAIRS DUNOMA UMAR AHMED

By MADRID,

MADRID Sept 13 (Reuters) – Spain, hosting a high-level meeting on Friday of several Muslim and European countries on ways to end the Gaza war, called for a clear schedule for the international community to implement a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict.

“We meet to make another push for the end of the war in Gaza, for a way out of the unending spiral of violence between the Palestinians, the Israelis… That way is clear. The implementation of the two-state solution is the only way,” Spanish Foreign Minister Jose Manuel Albares told reporters.
In attendance were his counterparts including from Norway and Slovenia, European Union foreign policy chief Josep Borrell, Palestinian Prime Minister Mohammad Mustafa and members of the Arab-Islamic Contact Group for Gaza that includes Egypt, Saudi Arabia, Qatar, Jordan, Indonesia, Nigeria and Turkey.
Albares said there was “a clear willingness” among the participants, who notably do not include Israel, “to move on from words to actions and to make strides towards a clear schedule for the effective implementation” of a two-state solution, starting with Palestine joining the United Nations.
Israel was not invited because it was not part of the contact group, Albares said, adding though that “we will be delighted to see Israel at any table where peace and the two-state solution are discussed”.
On May 28, Spain, Norway and Ireland formally recognised a unified Palestinian state ruled by the Palestinian Authority comprising the Gaza Strip and the West Bank, with East Jerusalem as its capital. With them, 146 of the 193 member states of the United Nations now recognise Palestinian statehood.
Spanish Prime Minister Pedro Sanchez has repeatedly described the co-existence of two sovereign states on the territory of the former Mandatory Palestine as the only viable path to peace in the region.
Such a two-state solution was set out in the 1991 Madrid Conference and the 1993-95 Oslo Accords, but the peace process has been moribund for years.
However, the search for a peaceful solution has been given new urgency by the 11-month-long war in the Gaza Strip between Israel and the Palestinian militant groups Hamas – the bloodiest episode yet in the overall conflict – as well as escalating violence in the occupied West Bank.
The West Bank, including East Jerusalem, was captured by Israel in the 1967 Middle East war and has been occupied ever since, with expanding Jewish settlements complicating the issue. Israel annexed East Jerusalem in 1980 in a move generally not recognised internationally.
Israel also says guarantees on its security are of paramount importance.
Norwegian Foreign Minister Espen Barth Eide has told Reuters the meeting also needed to discuss the demobilisation of Hamas – which controlled Gaza prior to the war – and the normalisation of ties between Israel and some other states, notably Saudi Arabia.
Item 1 of 4 Spain’s Prime Minister Pedro Sanchez poses for a family photo with Spain’s Foreign Minister Jose Manuel Albares, Spain’s Secretary General for Foreign Affairs Emma Aparici, European Union foreign policy chief Josep Borrell, Palestinian Prime Minister Mohammad Mustafa, Saudi Arabia’s Foreign Minister Prince Faisal bin Farhan Al-Saud, Jordan’s Foreign Minister Ayman Safadi, Slovenian Foreign Minister Tanja Fajon, Norway’s Foreign Minister Espen Barth Eide, Turkey’s Foreign Minister Hakan Fidan, Egypt’s Foreign Minister Badr Abdelatty, Secretary-General of the Arab League Ahmed Aboul Gheit, Secretary-General of the Organisation of Islamic Cooperation Hissein Brahim Taha, Qatar’s Minister of State Mohammed bin Abdulaziz Al-Khulaifi, Bahrain’s Undersecretary of the Ministry of Foreign Affairs for Political Affairs Shaikh Abdulla bin Ahmed Al Khalifa and Ireland’s UN Policy Director and Director of the UN Security Council Task Team Gerard Keown, on the day of a meeting at Moncloa Palace in Madrid, Spain, September 13, 2024. REUTERS/Susana Vera REFILE – REMOVES ID – “NIGERIA’S PERMANENT SECRETARY OF THE MINISTRY OF FOREIGN AFFAIRS DUNOMA UMAR AHMED\

Reporting by Belen Carreno, writing by Andrei, Editing by Alex Richardson

https://www.reuters.com/world/european-muslim-countries-meet-spain-eyeing-schedule-palestinian-statehood-2024-09-13/

Επικίνδυνη πολιτική ελαφρότητα

Από
anixneuseis
-
3

13.09.202409:19

H σοβαρότητα των όσων εξελίσσονται στο γεωπολιτικό περίγυρο φανερώνει την κρισιμότητα ενός κατ’ ουσίαν θεσμικού κενού.
Ησυγκυρία είναι αποκαλυπτική για την επικινδυνότητα της ελληνικής πολιτικής ελαφρότητας. Σε μία περίοδο κατά την οποία στην Ευρώπη φανερώνονται ρωγμές και σοβεί μία νέα πολιτικοκοινωνική κρίση με αιχμή το μεταναστευτικό, το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποσυντίθεται και αυτοακυρώνεται. Η κυβέρνηση διαχειρίζεται μόνη περισσότερο ή λιγότερο κρίσιμα ζητήματα, επιχειρώντας να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της περιόδου, με όσα μέσα και δυνατότητες διαθέτει.

Πλην όμως, η σοβαρότητα των όσων εξελίσσονται στο γεωπολιτικό περίγυρο φανερώνει την κρισιμότητα ενός κατ’ ουσίαν θεσμικού κενού.

Ας υποτεθεί ότι όλα τα πολεμικά, οικονομικά και κοινωνικά μέτωπα εξελίσσονται αρνητικά και παροξύνονται. Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήδη φαίνεται ότι παίρνει μία ακόμη επικίνδυνη τροπή, η Μέση Ανατολή είναι στα πρόθυρα της γενικής ανάφλεξης, το μεταναστευτικό απειλεί την Ευρώπη με πολιτική διάλυση, η Τουρκία μοιάζει έτοιμη να επωφεληθεί από την γενική αναστάτωση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει βασίμως ότι θα ήταν αναγκαία η συνομιλία και συνεννόηση του Πρωθυπουργού με την αντιπολίτευση, είτε για εξεύρεση συναινετικών προτάσεων ή λύσεων ως προς τη θέση της χώρας σε όλα τα κρίσιμα μέτωπα, είτε απλώς για λόγους ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων.

Ενδεχομένως να παρουσιαζόταν σύντομα και η ανάγκη μίας σύγκλησης του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών υπό την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ποιοι ακριβώς θα προσέρχονταν σε μία τέτοια συνάντηση και συζήτηση; Ποιος θα εκπροσωπούσε την αξιωματική αντιπολίτευση; Και ποιος θα είχε την πολιτική νομιμοποίηση και το εκτόπισμα να προσέλθει εκ μέρους του ΠαΣοΚ; Δύσκολες οι απαντήσεις.

Θεσμικά μιλώντας, οι δυνάμει συνομιλητές του Πρωθυπουργού αυτήν την περίοδο, είναι οι επικεφαλής του ΚΚΕ, της Ελληνικής Λύσης, της Πλεύσης Ελευθερίας και της Νίκης. Θα όφειλαν να το έχουν αναλογιστεί αυτό οι εμπλεκόμενοι στον εξευτελισμό και την ματαιοπονία της αντιπολίτευσης.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Το Κοσσυφοπέδιο αποκτά αμερικανικούς πυραύλους Javelin

Από
anixneuseis
-
0

Σεπτέμβριος 12, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.

Πρίστινα.

Ο υπουργός Άμυνας Εγιούπ Μακεντόνσι δήλωσε ότι η Δύναμη Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου – KSF,  θα έχει σύντομα τους αμερικανικούς πυραύλους Javelin στο απόθεμά της.

Ανέφερε ότι η πρώτη δόση πληρωμής έγινε τον Μάρτιο, ενώ η δεύτερη δόση θα εκτελεστεί μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.

«Το Υπουργείο Άμυνας συνεχίζει τις διαδικασίες προμήθειας για την αγορά αυτών των συστημάτων στην KSF. Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, εκτελέσαμε το πρώτο μέρος της πληρωμής για το σύστημα Javelin. Μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους θα εκτελεστεί η δεύτερη δόση για το σύστημα Javelin και είμαστε σε καλό δρόμο για να έχουμε αυτό το σύστημα στην απογραφή της KSF την κατάλληλη στιγμή», είπε.

Όσον αφορά τη λειτουργία του αεροδρομίου της Γιάκοβα, ο Μακεντόνσι είπε ότι είναι λειτουργικό, αλλά σύμφωνα με τον ίδιο, προβλέπονται περαιτέρω επενδύσεις για την κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών του KSF, αναφέρει η kp.

«Σχετικά με τη λειτουργικότητα του αεροδρομίου της Γκιάκοβας, να σημειωθεί ότι είναι λειτουργικό. Μονάδες της KSF, πιο συγκεκριμένα επιχειρούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar στο αεροδρόμιο της Γκιάκοβα. Εκεί προβλέπουμε σημαντικές επενδύσεις για να το κάνουμε λειτουργικό και έτοιμο να καλύψει τις επιχειρησιακές ανάγκες της KSF», είπε.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Αλβανία: «Προτεραιότητά μας είναι το Κοσσυφοπέδιο»

Από
anixneuseis
-
1

Σεπτέμβριος 12, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε κατά την επίσκεψή της στο Κοσσυφοπέδιο η πρόεδρος του αλβανικού κοινοβουλίου Ελίζα Σπιροπάλι δήλωσε ότι το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί εθνική προτεραιότητα του αλβανικού κράτους.

Η Σπιροπάλι τόνισε  ότι θα προτείνει στις κυβερνήσεις και των δύο αλβανόφωνων χωρών για περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση της εταιρικής σχέσης, κατά τη συνάντησή της με τον ομόλογό της από το Κοσσυφοπέδιο Γλαύκος Κοντζούφκα.

 «Το Κοσσυφοπέδιο είναι η εθνική προτεραιότητα της Αλβανίας, η συνεργασία για την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο είναι μια αδιαχώριστη προτεραιότητα, μια εξισορροπητική και καθοδηγητική διωνυμία τόσο για το μέλλον μας όσο και για ολόκληρη την περιοχή».

«Ο Πρόεδρος Κοντζούφκα και εγώ συμφωνήσαμε να προτείνουμε στις κυβερνήσεις μας μια λεπτομερή υλοποίηση της συνολικής στρατηγικής εταιρικής σχέσης, η οποία θα είναι ένα ενθαρρυντικό μοντέλο συνεργασίας μεταξύ των Αλβανών και της ευρύτερης περιοχής».

«Και τα δύο μας κοινοβούλια έχουν το πατριωτικό και πολιτικό δυναμικό και τη συνταγματική, ιστορική και ηθική υποχρέωση να υποστηρίξουν περισσότερο την περιφερειακή ολοκλήρωση και κατανόηση», δήλωσε η πρόεδρος του αλβανικού κοινοβουλίου Σπιροπάλι, όπως σημειώνουν τα τοπικά media.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Δημόσιο χρέος της Ουκρανίας αγοράστηκε από την Οικογένεια Ρότσιλντ

Από
anixneuseis
-
0

Σεπτέμβριος 12, 2024

Η κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ουκρανία, έπεσε στα χέρια μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες του κόσμου.

Το δημόσιο χρέος της Ουκρανίας αγοράστηκε από την οικογένεια Ρότσιλντ / Rothschild, και έτσι αυτή η χώρα έπεσε ουσιαστικά στη σκλαβιά του χρέους της.

Σε άρθρο του για το «Πώς η Ουκρανία εξασφάλισε την αναδιάρθρωση του χρέους εν καιρώ πολέμου», το πρακτορείο Reuters επισημαίνει ότι πρόκειται για μία από τις «γρηγορότερες και μεγαλύτερες αναδιαρθρώσεις χρέους στην ιστορία».

Η αναδιάρθρωση του χρέους άνω των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που ανέλαβαν οι Ρότσιλντ, θα εξοικονομήσει τώρα στο Κίεβο 11,4 δισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα τρία χρόνια, κάτι που είναι κρίσιμο για το πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εν καιρώ πολέμου.

Όμως  η μοίρα της θα  εξαρτηθεί πλέον από τη βούληση του ξένου δανειστή. Παρεμπιπτόντως, η Ουκρανία διόρισε τον Ρότσιλντ ως σύμβουλο του Υπουργείου Οικονομικών το 2017.

Οι αρχικές συνομιλίες πραγματοποιήθηκαν στην Ουκρανία, δύο μήνες πριν λήξει το μορατόριουμ πληρωμών τον Αύγουστο του 2022, όταν η Ουκρανία θα μπορούσε να χρεοκοπήσει.

Υπήρχαν σχέδια για έναρξη διαπραγματεύσεων τον Απρίλιο, αλλά παρεμποδίστηκαν από τις συνομιλίες για το πώς να χρησιμοποιηθούν τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας και όλα περιπλέκονταν περαιτέρω από τη σύγχυση σχετικά με τη νέα πολιτική του ΔΝΤ.

Η τελική συνάντηση διοργανώθηκε στο Παρίσι σε μια αίθουσα «διακοσμημένη με εικόνες των περίφημων αμπελώνων των Ρότσιλντ» λίγο πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Το «Reuters» έλαβε αυτές τις πληροφορίες με βάση αναφορές πέντε διαφορετικών πηγών από άτομα που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις και που επέμειναν στην ανωνυμία.

Στη συνάντηση του Παρισιού, που ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου, η Ουκρανία εκπροσωπήθηκε από τον Κρατικό Επίτροπο για τη Διαχείριση Χρέους Γιούρι Μπούτσα, ενώ ήταν επίσης παρόντα μέλη της κύριας ομάδας ομολογιούχων όπως οι «Black Rock» και «Amundi».

Το Κίεβο κλήθηκε να επανεκκινήσει τις πληρωμές, καθώς και να προσφέρει μια διαδρομή για τη μείωση του κεφαλαίου.

Μιλούσαν μέχρι το πρωί της 18ης Ιουλίου, σχεδόν 48 ώρες συνέχεια, και το ΔΝΤ ήταν αμείλικτο. Το Κίεβο υποχρεώθηκε να αυξήσει την οικονομική παραγωγή, εάν το ΑΕΠ ξεπεράσει τα 125,4 δισεκατομμύρια δολάρια και η ετήσια ανάπτυξη φτάσει το 3%.

Οι Ρότσιλντ «πήδηξαν», ψηφίζοντας με πάνω από 97 τοις εκατό υποστήριξη, αναδιαρθρώνοντας 20 δισεκατομμύρια δολάρια, που τώρα κρατούν στα χέρια τους το Κίεβο.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Σενάρια των ΗΠΑ για αποχώρηση από την Ευρώπη – ανεξάρτητα από τον νικητή των εκλογών

Από
anixneuseis
-
1

Σεπτέμβριος 12, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο

Μια θλιβερή τάση στις παγκόσμιες υποθέσεις, και προσωπική για μένα- γράφει ο Ανδρέας Κλουθ στο Bloomberg, είναι το αυξανόμενο ρήγμα στον Ατλαντικό.

Δεν μιλώ για το γεωλογικό κάτω από το νερό (που διευρύνεται περισσότερο από μια ίντσα το χρόνο) αλλά για το γεωπολιτικό ρήγμα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Ως διπλός υπήκοος των ΗΠΑ και της Γερμανίας, θεωρώ δεδομένο τον υπερατλαντικό δεσμό σε όλη μου τη ζωή. Αλλά θα χαλαρώσει, αν όχι θα χαλάσει.

Αυτές οι δύο τεκτονικές πλάκες της γεωπολιτικής κινούνται εδώ και καιρό σε αντίθετες κατευθύνσεις. Αρκετά ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ για δεκαετίες ήταν φειδωλά στις αμυντικές δαπάνες, ακουμπώντας στη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ. Αυτό πρώτα απογοήτευσε και μετά εξόργισε τους Αμερικανούς φορολογούμενους και τους πολιτικούς.

 Ακόμα κι αν κάποιοι ξοδεύουν τώρα περισσότερα για τον στρατό τους, η αλλαγή μπορεί να είναι πολύ μικρή, και είναι αργά.

Η Ουάσιγκτον, εν τω μεταξύ, έχει απομακρυνθεί από τον στρατηγικό και σπλαχνικό διατλαντισμό της κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Η Ουάσιγκτον θα κάνει τις επιλογές της

Οι Πρόεδροι από τον Μπαράκ Ομπάμα προσπάθησαν, και μέχρι στιγμής απέτυχαν, να «στραφούν» από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή στον Ινδο-Ειρηνικό, όπου βλέπουν πιο σημαντικά και επικίνδυνα ρήγματα και αισθάνονται δονήσεις σε όλη την Κίνα.

Πέρασε εκείνη η σύντομη μονοπολική στιγμή που η Αμερική ήταν υπερδύναμη και μπορούσε να προσποιηθεί ότι αστυνομεύει όλες τις περιοχές του κόσμου. Στο σημερινό πλαίσιο μόνιμων δημοσιονομικών κρίσεων (μια άλλη έρχεται) και όλο και πιο συντριπτικού χρέους, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να κάνει επιλογές.

Αυτές θα διαφέρουν ανάλογα με τον επόμενο πρόεδρο. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Ντόναλντ Τραμπ, που του αρέσει να σνομπάρει τους συμμάχους της Αμερικής και να εξαπατεί τους αντιπάλους της, απείλησε να απομακρύνει τα αμερικανικά στρατεύματα από τη Γερμανία και να αποχωρήσει εντελώς από το ΝΑΤΟ. Σε μια δεύτερη θητεία, μπορεί να το κάνει αυτό ή απλά, όπως προτείνει μια δεξαμενή σκέψης κοντά του, να κηρύξει τη συμμαχία «σε αδράνεια».

Η Καμάλα Χάρις, αντίθετα, θα επαναβεβαίωνε τις παραδοσιακές δεσμεύσεις της Αμερικής, όπως έχει κάνει το αφεντικό της. Αλλά σε αντίθεση με τον Τζο Μπάιντεν, είναι μιας γενιάς που αισθάνεται τον υπερατλαντικό δεσμό στο κεφάλι της περισσότερο παρά στα σπλάχνα της.

Επιπλέον, η Χάρις περιβάλλεται από συμβούλους και δεξαμενές σκέψης – τη διαβόητη «blob» της Ουάσιγκτον – που έχουν αποστασιοποιηθεί από το μεταπολεμικό πιστεύω του ηγεμονικού διεθνισμού.

Η επιλογή σήμερα είναι ανάμεσα σε έναν σκληρό απομονωτισμό MAGA ή σε μια πιο λεπτή περιστολή που ονομάζεται «συγκράτηση».

Τα μη αρεστά σενάρια

Για να τα εξετάσω όλα αυτά, κάθισα με την Emma Ashford, μια στρατηγό σε μια ομάδα «αντι-ομαδικής σκέψης νίντζα» (ο όρος τους) στο Stimson Center στην Ουάσιγκτον. Μελετά σενάρια αμερικανικών περικοπών και τις επιπτώσεις τους στην Ευρώπη. Κάποια είναι απλώς ανησυχητικά, άλλα ενοχλητικά.

Τα σενάρια ποικίλλουν κατά δύο παραμέτρους.

Πρώτον, η αμερικανική περικοπή είναι ξαφνική και γρήγορη ή σταδιακή και αργή;

Δεύτερον, είναι σκόπιμα ή ακούσια — δηλαδή, λαμβάνεται από επιλογή ή εξαναγκασμό από κάποια έκτακτη ανάγκη; (Η απειλή για την Ευρώπη υποτίθεται ότι είναι η ίδια: μια επιθετική και αλυτρωτική Ρωσία.)

Μια αποχώρηση Τραμπ θα ήταν σκόπιμη και διακριτική και γρήγορη.

Αντίθετα, η Χάρις θα επαναδεσμευόταν ρητορικά στην Ευρώπη. Όμως, όπως ο Τραμπ, θα μπορούσε να εξαναγκαστεί να απομακρυνθεί από την ήπειρο λόγω απρόοπτων.

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί γρήγορα: εάν, για παράδειγμα, η Κίνα εισβάλει στην Ταϊβάν, ξεσπάσει μεγάλος πόλεμος στην Ασία και οι ΗΠΑ πρέπει να μετακινήσουν στρατιώτες, όπλα, πυρομαχικά, πλοία, αεροπλάνα και όλα τα υπόλοιπα στον Ειρηνικό εν μία νυκτί.

Ή αργά: Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να έχουν μια δημοσιονομική κρίση, αναγκάζοντας την Ουάσιγκτον να εξοικονομήσει τα στρατεύματά της στο εξωτερικό. Με την Ασία να παραμένει η προτεραιότητα, οι περικοπές θα έπλητταν την Ευρώπη και σταδιακά θα «κοίλωναν» το ΝΑΤΟ.

Το τρομερό σενάριο για τις ανέτοιμες χώρες της Ευρώπης

Μια σκόπιμη και γρήγορη αποχώρηση του Τραμπ θα ήταν τρομερή για την Ευρώπη. Επειδή οι λεπτομέρειες θα εξαρτηθούν από τον πρόεδρο, οι βόρειες και ανατολικές χώρες, όπως η Πολωνία, που αισθάνονται ότι απειλούνται περισσότερο από τη Ρωσία και ξοδεύουν ήδη πολλά για τους στρατούς τους, θα προσπαθούσαν να τον κολακέψουν σε διμερείς συμφωνίες ασφαλείας (ο Άσφορντ φαντάζεται ότι προσφέρεται να πληρώσει για ένα «Φορτ Τραμπ» στην Πολωνία, ας πούμε).

Αυτή η διαπραγμάτευση ορισμένων αλλά όχι άλλων θα έθετε σε κίνδυνο τα απομεινάρια του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Ήδη σπασμένοι, αυτοί οι ηπειρωτικοί θεσμοί θα ξετυλίγονταν σε ένα συνονθύλευμα από μίνι συμμαχίες και μεσαίου μεγέθους στρατούς, ο καθένας ανεπαρκής με τον δικό του τρόπο και χωρίς συντονισμό με τους άλλους. Μπουκάλια σαμπάνιας θα έσκαγαν στο Κρεμλίνο.

Μπορεί η δημοσιονομική κρίση (ή κάτι παρόμοιο) να μην είναι διασκεδαστική.

  •  Οι Ευρωπαίοι θα συνέχιζαν να παίζουν (όπως γελούσαν από τη δεκαετία του 1950) για έναν «ευρωπαϊκό στρατό» και θα κάλυπταν περισσότερη σύνοδο κορυφής γύρω από την «κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας» τους, η οποία υπάρχει ήδη στα χαρτιά.

Αλλά τίποτα δεν θα έβγαινε από αυτό, γιατί η κρίση είναι πολύ αργή και κάθε χώρα αντιλαμβάνεται διαφορετικές απειλές. Η Πορτογαλία στα νοτιοδυτικά δεν φοβάται τόσο πολύ το Κρεμλίνο, ενώ η Εσθονία στα βορειοανατολικά δεν φοβάται τίποτα άλλο.

Οι μεγάλες χώρες, όπως η Γερμανία, δεν θα ήταν έτοιμες να θυσιάσουν τα φουσκωμένα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας για στρατιωτική ετοιμότητα.

Οι Γάλλοι (και οι Βρετανοί εκτός ΕΕ) θα μιλούσαν σκληρά, αλλά δεν θα επεκτείνουν τις δικές τους (και μικρές) πυρηνικές ομπρέλες πάνω από τους Ευρωπαίους συμμάχους τους. Το Κρεμλίνο θα απολάμβανε αυτή την παράσταση και θα περίμενε την ώρα του, όπως κάποτε ο Ναπολέων έβλεπε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να διαλύεται πριν τη διαλύσει.

Το ενδεχόμενο πολέμου στην Ασία

Μια ακούσια αλλά απότομη ρήξη, όπως ο πόλεμος μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας στην Ασία, θα ήταν διαφορετική. Για τον κόσμο, αυτή η τροπή των γεγονότων θα ήταν καταστροφική, ειδικά από τη στιγμή που η Κίνα, η Ρωσία, η Βόρεια Κορέα και το Ιράν συμπεριφέρονται όλο και περισσότερο σαν «άξονας» και ενδέχεται να συντονίζονται. Αλλά επειδή δεν θα είχε νόημα να διαπραγματεύονται με τον Αμερικανό πρόεδρο, οι Ευρωπαίοι θα καταλάβαιναν αμέσως ότι μπορούν να επιπλέουν μαζί ή να βυθίζονται χωριστά.

Μια αναγκαστική και ξαφνική αμερικανική στροφή θα μπορούσε με αυτόν τον τρόπο να γίνει το καθυστερημένο Zeitenwende της Ευρώπης ή «σημείο καμπής».

Με τους Αμερικανούς να πηγαίνουν στην Ασία, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αναλάβουν την πρωτοβουλία στις Βρυξέλλες, στην ΕΕ καθώς και στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ.

Θα μοιράζονταν πληροφορίες, οπλικά συστήματα, ακόμη και διοίκηση και έλεγχο, όλα για να υπερασπιστούν την κοινή τους ήπειρο. Η Ευρώπη θα ήταν, όπως λέει το κλισέ, «σφυρηλατημένη στην κρίση».

Όλα αυτά σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί οι Ευρωπαίοι δεν επιλέγουν ένα λιγότερο αποκαλυπτικό σενάριο και δεν τα καταφέρνουν χωρίς ο κόσμος πρώτα να πάρει φωτιά.

(Αν έχετε μια καλή απάντηση, σας αξίζει το Βραβείο Καρλομάγνου.) Τουλάχιστον, ο παλιός κόσμος πρέπει επιτέλους να καταλάβει τι λένε οι Αμερικανοί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου το ερώτημα του χωρισμού δεν είναι αν , αλλά πότε και πώς.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Σκόπια: ‘Φρένο’ στην απαγόρευση της προσευχής στον Στρατό

Από
anixneuseis
-
0

Σεπτέμβριος 13, 2024

Το Συνταγματικό Δικαστήριο κίνησε διαδικασία για την παράγραφο 4, άρθρο 1 του Στρατιωτικού Κανονισμού για τη φιλοξενία και την τάξη στο Στρατό της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας με αριθμό 02-295/1 της 16/07/2012.

  Το αμφισβητούμενο άρθρο είναι αυτό που λέει: «Απαγορεύεται η εκτέλεση θρησκευτικών τελετών σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις», σύμφωνα με ενημέρωση του Δικαστηρίου.

Σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, το Δικαστήριο εξέφρασε αμφιβολίες ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν είναι σύμφωνη με τις θεμελιώδεις αξίες της συνταγματικής τάξης.

Δηλαδή, δεν είναι σύννομη με τις βασικές ελευθερίες και δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη, το κράτος δικαίου, για τη νομική θέση της εκκλησίας, της θρησκευτικής κοινότητας και της θρησκευτικής ομάδας.

Σύμφωνα με το Συνταγματικό Δικαστήριο, με την ψήφιση μιας τέτοιας διάταξης, ο Αρχηγός του Στρατού υπερέβη τις νόμιμες εξουσίες του και έθεσε τον εαυτό του σε ρόλο Νομοθέτη, διότι τέτοιο περιεχόμενο δεν μπορεί να ρυθμιστεί με καταστατικό.

Μετά την ανάλυση, το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ρύθμιση των προϋποθέσεων άσκησης του δικαιώματος ελεύθερης θρησκευτικής τελετουργίας στο πλαίσιο των ενόπλων δυνάμεων είναι αποκλειστικά «materia legis», δηλαδή νομική υπόθεση και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ρυθμίζεται από έναν στρατιωτικό κανόνα.

Σύμφωνα με αυτό, το Συνταγματικό Δικαστήριο εκτιμά ότι η προσβαλλόμενη διάταξη μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση ως προς τη συνταγματικότητα και τη νομιμότητά της, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Η Εκκλησία των Σκοπίων συμπαρίσταται στην καταδιωκόμενη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας

Από
anixneuseis
-
0

Σεπτέμβριος 13, 2024.

Η Ιερά Σύνοδος Επισκόπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας Των Σκοπίων – Αρχιεπισκοπή Αχρίδας, στην τακτική της συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε χθες, εξέφρασε τη στήριξή της στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας μετά τη διοικητική κατάργησή της από το Ουκρανικό Κοινοβούλιο, με το νομοσχέδιο 8371.

Σύμφωνα με την απόφαση:

«Η Σύνοδος έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην κατάσταση με την αδελφή Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, η οποία καταργήθηκε διοικητικά από το Ουκρανικό Κοινοβούλιο, με το νομοσχέδιο 8371, και έτσι εκατομμύρια πιστοί, που εκκλησιάζονται σε αυτήν την Εκκλησία, στερούνται το βασικό δικαίωμα του θρησκεύειν, την ομολογία της πίστης και την εκτέλεση θρησκευτικών λειτουργιών.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία Των Σκοπίων – Αρχιεπισκοπή Αχρίδας, μάρτυρας της Ευαγγελικής αλήθειας, εκφράζει με προσευχή συμπαράσταση στον Προϊστάμενο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ.κ. Ονούφριο, στους αδελφούς επισκόπους και στον πιστό λαό της, προσευχόμενος να τους δώσει ο πολυέλεος Κύριος τη δύναμη να υπομείνουν και να νικήσουν αυτές τις δοκιμασίες.

«Ταυτόχρονα, η Ιερά Σύνοδος προσεύχεται για την ενότητα όλων των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, που αποτελούν το σώμα του Χριστού», καταλήγει η ανακοίνωσης της Αρχιεπισκοπής.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Σκόπια: «Ο πρωθυπουργός θα επιδιώξει να μετονομάσει τη χώρα σε «Δημοκρατία της Μακεδονίας»

Από
anixneuseis
-
1

Σεπτέμβριος 12, 2024.

Σκόπια.

Σε παρουσία του στην εκπομπή «Πρέτρες» της «PrvaTV» των Σκοπίων, ο πρωθυπουργός Χριστιάν Μίτσκοσκι δήλωσε ότι μέλημά του είναι να επαναφέρει στη χώρα την ονομασία χωρίς το «Βόρεια», δηλαδή «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Όπως είπε, θα μιλήσει με τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού και με τη «Λεβίτσια» (το κόμμα «Αριστερά») για να υπάρξει συναίνεση «για την αποκατάσταση του ονόματος. Θα προσπαθήσω …», είπε κατηγορηματικά.

 Στην ερώτηση «θα μας διώξουν από το ΝΑΤΟ αν επιστρέψουμε το όνομα;», ο πρωθυπουργός Χριστιάν Μίτσκοσκι λέει ότι «δεν θα μας διώξουν από το ΝΑΤΟ αν επιστρέψουμε το όνομα», αλλά ζήτησε από τους πολίτες συμβουλές για το πώς να το κάνει…

Σε ερώτηση του παρουσιαστή αν αυτό σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη σχέδιο, ο Μίτσκοσκι απάντησε «ας μας πουν αυτοί (οι πολίτες) πώς θα αποκαταστήσουμε το όνομα, θα επαναφέρουμε το όνομα».

Στα επιμονή του παρουσιαστή ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει με την κατάργηση της Συμφωνίας των Πρεσπών ο Μίτσκοσκι απάντησε ερωτηματικά:

«Πώς θα το κάνουμε χωρίς 80 βουλευτές και χωρίς την αρχή του Μπάντεντερ ;». Θα μας πουν αυτοί που το επιβουλεύονται;».

Σε αυτό, ο παρουσιαστής του podcast «Πρέτρες» ρώτησε αν θα μπορούσε να πείσει τους εταίρους του συνασπισμού συν την Λεβίτσια, αφού αυτή είναι η πιο δυνατή σε αυτό το θέμα, να καταλήξουν στην απαραίτητη πλειοψηφία για να ακυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών, ο Μίτσκοσκι απάντησε:

«Ίσως μπορούσα, θα μιλήσω». θα προσπαθήσω».

  ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

1...1,1041,1051,106...3,040Σελίδα 1,105 από 3,040