Όταν δολοφονείς έναν εκλεγμένο πολιτικό ηγέτη με τον οποίο διαπραγματεύεσαι την κατάπαυση των εχθροπραξιών, τρία τινά επιβεβαιώνεις: Πρώτον ότι δεν σέβεσαι καμία αρχή και αξία, δεύτερον ότι οι συνομιλίες με τη Χαμάς είναι υποκριτικές και διεξάγονται για να αποπροσανατολίζουν τους επικριτές σου από τους πραγματικούς σκοπούς σου και τρίτον ότι είσαι αποφασισμένος να θυσιάσεις τη ζωή των επιζώντων ομήρων. Οι δύο δολοφονίες, σε Βηρυτό του στρατιωτικού διοικητή της Χεζμπολάχ Φουάντ Σουκρ στις 30 Ιουλίου και του πολιτικού ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια την επομένη στην Τεχεράνη, συνέβησαν αμέσως με την επιστροφή του Νετανιάχου από τις ΗΠΑ, όπου στις 24 Ιουλίου μίλησε επί 56 λεπτά ενώπιον του Κογκρέσου στο Καπιτώλιο, διακοπτόμενος μάλιστα 50 φορές χειροκροτούμενος και επευφημούμενος από τους παρόντες, παρόλο που τα λόγια του είχαν διαψεύσει κάθε ελπίδα γαι λήξη του πολέμου στη Γάζα. Τόνισε μάλιστα πως όσο περισσότερα και υψηλότερης τεχνολογίας όπλα αποφασίσουν να στείλουν οι Αμερικανοί στο Ισραήλ, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσει να «τελειώσει τη δουλειά», όπως είπε χαρακτηριστικά (Καθημερινή 26/7/2024). Την επομένη μάλιστα συναντήθηκε με τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν και την αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις. Θα μπορούσε να προβεί στη δολοφονία του Ισμαήλ Χανίγια σε περίπτωση αντιρρήσεών τους;
Ο Γκιντεόν Λεβί, δημοσιογράφος της εφημερίδας Haaretz από το 1986, σε πρόσφατη συνέντευξή του σε αθηναϊκή εφημερίδα είχε δηλώσει: “Μόνον η Αμερική μπορεί να βάλει τέλος στον πόλεμο”. Για να συμπληρώσει: «Οι Αμερικανοί δεν θα έπρεπε να ζητούν τίποτα από το Ισραήλ. Εκείνο που θα έπρεπε να κάνουν είναι να στραφούν από τα λόγια στις πράξεις, αν βέβαια θέλουν να σταματήσει αυτός ο πόλεμος. Και ξέρουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν. Δεν γίνεται να ζητάς από το Ισραήλ να σταματήσει τον πόλεμο και ταυτόχρονα να συνεχίζεις να το προμηθεύεις με όπλα και πυρομαχικά. Αν το κάνεις, σημαίνει απλούστατα ότι θέλεις να συνεχιστεί ο πόλεμος. Είναι πολύ ωραίο να μιλάς για εκεχειρία και ειρήνη, αλλά αν συνεχίζεις να εξοπλίζεις το Ισραήλ άνευ όρων, σημαίνει ότι υποστηρίζεις τη συνέχιση του πολέμου».
Ο εκπρόσωπος της Χαμάς Οσάμα Χαμντάν χαρακτηρίζοντας τη στάση των Αμερικανών στην ατέλειωτη διελκυστίνδα των διαπραγματεύσεων μεταξύ κυβέρνησης Νετανιάχου και Χαμάς είχε πει: “Πιστεύουμε ότι οι Αμερικανοί προσπαθούν απλώς να κερδίσουν χρόνο ώστε να επιτρέψουν τη συνέχιση της γενοκτονίας’ (Καθημερινή 21/8/2024)
Το 1997 ο γερουσιαστής των ΗΠΑ Πάτρικ Λίχι θέσπισε νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα που απαγορεύουν να παρέχεται στρατιωτική βοήθεια σε ξένες δυνάμεις ασφαλείας οι οποίες τα παραβιάζουν. Όμως, η Washington Post αποκάλυψε στις 6 Μαρτίου 2024 ότι οι ΗΠΑ, έχουν πραγματοποιήσει μυστικά μετά την 7η Οκτωβρίου περισσότερες από 100 πωλήσεις όπλων στο Ισραήλ. Αξιωματούχοι των ΗΠΑ σε απόρρητη έκθεση διευκρίνιζαν ότι οι πωλήσεις όπλων έγιναν χωρίς να προηγηθεί δημόσια διαβούλευση, επειδή κάθε αγορά δεν υπερέβαινε το πλαφόν σε δολάρια πάνω από το οποίο απαιτείται να ενημερώνεται το κογκρέσο. Και όλα αυτά πέραν του πακέτου εξοπλισμών των 20 και πλέον δις δολαρίων που ενέκρινε η αμερικανική κυβέρνηση στις 13 Αυγούστου και περιλαμβάνει 50 μαχητικά αεροσκάφη F-15 πολλαπλών ρόλων, 33.000 οβίδες για άρματα μάχης, 50.000 οβίδες ολμοβόλων κ.ά.. και τελεί υπό την έγκριση του Κογκρέσου. Γιατί όλα αυτά; «Οι ΗΠΑ είναι προσηλωμένες στην ασφάλεια του Ισραήλ κι είναι ζωτικό για τα αμερικανικά συμφέροντα εθνικής ασφαλείας να βοηθήσουμε το Ισραήλ να αναπτύξει και να διατηρήσει ισχυρές αμυντικές δυνατότητες», ανέφερε το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών στην εισήγησή του προς το Κογκρέσο.
Η Χάνα Άρεντ στις “Τρεις συζητήσεις” (εκδ. μάγμα) αναφερόμενη στη μέθοδο δολοφονίας από την καρέκλα ενός γραφείου, σημείωνε ότι «πρόκειται για έναν τύπο ανθρώπου ασύγκριτα τρομακτικότερο από κάθε άλλο δολοφόνο, διότι δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τα θύματά του. Σκοτώνει ανθρώπους λες και πρόκειται πραγματικά για μύγες». Για να σημειώσει φωτογραφίζοντας τους πολιτικούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις: «Όσο για τον βαθμό στον οποίο (αυτός που αποφασίζει) ήταν κοντά στον (ή μακριά απ’ τον) δράστη του εγκλήματος, δεν έχει καμιά σχέση για το μέρος της ατομικής του ευθύνης. Απεναντίας, γενικά, ο βαθμός ατομικής ευθύνης μεγαλώνει όσο απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο που χειρίζεται το εργαλείο της θανάτωσης” Όμως, πώς μπορεί ένας άνθρωπος να εξοντώνει μαζικά αμάχους, να το ξεπερνά και να συνεχίζει να ζει ανεπηρέαστος; Ο Κάρλο Γκίντζμπουργκ, αναφερόμενος στους ολοκληρωτικούς πολέμους που στοχεύουν σε αμάχους εστίασε στις συνέπειες της απόστασης ως πηγής ηθικής αδιαφορίας. Έγραφε ότι η απόσταση εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου και κάνει τον εγκληματία αδιάφορο εξουδετερώνοντας τις ηθικές αναστολές του διότι ο εχθρός μεταμορφώνεται σε μικροσκοπικό στόχο και οι εκτελεστές των σφαγών γλυτώνουν τη θέα του αίματος. «Όταν μεγιστοποιείται η απόσταση, μπορεί να χαθεί εντελώς η συμπόνια για τα υπόλοιπα ανθρώπινα όντα» σημειώνει. Αυτή είναι, μας λέει, η εφιαλτική πρωτοτυπία της νεωτερικότητας. Τα τελευταία χρόνια τα drones διευκολύνουν ακόμη περισσότερο τη διάπραξη του εγκλήματος χωρίς αισθήματα. Έτσι συντελείται η γενοκτονία στη Γάζα. Η κυβέρνηση Μπάιντεν αποφασίζει, αποστέλλει όπλα και το Ισραήλ εκτελεί. Και όχι μόνον αυτό. Εισβάλλοντας ο ισραηλινός στρατός και στη Δυτική Όχθη, ουσιαστικά αναιρεί στην πράξη κάθε δυνατότητα επίλυσης του παλαιστινιακού με τη δημιουργία δύο κρατών, που υποκριτικά φέρονται να υιοθετούν ΗΠΑ και Ευρώπη.
Αλλά η ΕΕ μπορεί να επιβιώσει από την άνοδο της ακροδεξιάς
* Η ακροδεξιά και η ΕΕ είναι πολύ πιο συμβατές από ό,τι θα ήθελαν να πιστεύουν πολλοί.
* Τα οράματα της «φιλοευρωπαϊκής» κεντροδεξιάς και της ευρωσκεπτικιστικής ακροδεξιάςσυγκλίνουν.
* Η φιλοευρωπαϊκή κεντροδεξιά μιμείται όλο και περισσότερο την ακροδεξιά σε πολλά ζητήματα.
* Η φιλοευρωπαϊκή κεντροδεξιά στράφηκε στην ακροδεξιά,και η ακροδεξιά έχει γίνει πιο πρόθυμη να λειτουργήσει εντός της ΕΕ αντί να επιδιώκει να την ανατρέψει.
* Η ΕΕ εξακολουθεί να φαντάζεται ότι υπερασπίζεται αξίες που είναι αντίθετες με αυτές της ακροδεξιάς.
Οι Γάλλοι ηγέτες της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν και Τζόρνταν Μπαρντέλα στο Παρίσι, Ιούλιος 2024 – Yara Nardi / Reuters
Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, τα ακροδεξιά πολιτικά κόμματα τα πήγαν καλύτερα από ποτέ. Δύο ακροδεξιές συμμαχίες είναι τώρα η τρίτη και η τέταρτη μεγαλύτερη ομάδαστο ευρωκοινοβούλιο, προηγούμενες της κεντρώας ομάδας Renew Europe. Στη Γαλλία, το Εθνικό Συλλαλητήριο (RN) της ΜαρίνΛεπέν αναδείχθηκε το μεγαλύτερο κόμμα με διαφορά στις ευρωπαϊκές δημοσκοπήσεις, γεγονός που ώθησε τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση της χώρας του και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Το RN δεν κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία σε αυτές τις εθνικές εκλογές ψηφοφορίες, αλλά έγινε το μεγαλύτερο ενιαίο κόμμα στο γαλλικό κοινοβούλιο για πρώτη φορά.
Αυτά τα πρόσφατα εκλογικά κέρδη της ακροδεξιάς στη Γαλλία —καθώς και οι επιτυχίες της ακροδεξιάς στη Γερμανία, την Ιταλία, την Ολλανδία και αλλού στην Ευρώπη— έχουν προκαλέσει ανησυχία. Οι επιτυχίες της ακροδεξιάς τα τελευταία δύο χρόνια ανάγκασαν πολλούς κεντρώους υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανησυχήσουν με το ενδεχόμενο μιας ακροδεξιάς ΕΕ, κάτι που από καιρό θεωρούνταν ως εννοιολογικά και πρακτικά αδύνατο. Από την οπτική γωνία αυτών των ανησυχoύντων κεντρώων, ο εθνικισμός της ακροδεξιάς αποτελεί θεμελιώδη απειλή για το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Βλέπουν την ακροδεξιά ως ένα είδος ξένης δύναμης εγγενώς αντίθετη προς την ΕΕ – είναι «αντιευρωπαϊκή».
Μια τέτοια σκέψη στηρίζεται σε μια θεμελιώδη παρεξήγηση τόσο της ακροδεξιάς όσο και της ΕΕ. Στην πραγματικότητα, η ακροδεξιά και η ΕΕ είναι πολύ πιο συμβατές από ό,τι θα ήθελαν να πιστεύουν πολλοί.Ο ένθερμος «πολιτισμός» της ακροδεξιάς, που φαντάζεται την Ευρώπη ως ένα χριστιανικό μπλοκ λευκών, δεν είναι εγγενώς αντίθετος στο φαινομενικά φιλελεύθερο σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά ήταν πάντα μέρος του. Στην πραγματικότητα, καθώς φιλελεύθεροι πολιτικοί όπως ο Μακρόν μιλούν όλο και περισσότερο για την Ευρώπη με πολιτισμικούς όρους, τα οράματα της «φιλοευρωπαϊκής» κεντροδεξιάς και της ευρωσκεπτικιστικής ακροδεξιάςσυγκλίνουν.
Αν η ακροδεξιά γινόταν ακόμη πιο ισχυρή εντός της ΕΕ από ό,τι είναι ήδη, το μπλοκ της ΕΕ δεν θα διαλυόταν αυτόματα όπως φαντάζονται πολλοί. Μάλλον, πιθανότατα θα προχωρούσε παρακάτω στον ίδιο δρόμο που έχει πάρει ήδη η ΕΕ – αυτό που ονόμασα «η πολιτισμική στροφή» στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η σκέψη για μια φιλελεύθερη ΕΕ που πολιορκείται από μια ανελεύθερη ακροδεξιά εξωτερικεύει το πρόβλημα της ακροδεξιάς, επισκιάζοντας μια σαφέστερη κατανόηση του πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί η ΕΕ στο μέλλον.
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΕΣ ΤΟΥ
Στην Ευρώπη, η ακροδεξιά έχει εδώ και καιρό κατανοηθεί πρωτίστως -ή ακόμη και αποκλειστικά- ως εθνικιστική. Για πολλούς που πιστεύουν στο ευρωπαϊκό εγχείρημα, στην πραγματικότητα, αυτός ο εθνικισμός είναι ακριβώς το λάθος με την ακροδεξιά. Αλλά αυτό το επιχείρημα απλοποιεί τη σκέψη της ακροδεξιάς. Η ακροδεξιά εκτός από εθνικιστική, είναι και πολιτισμική—δηλαδή, επιδιώκει να μιλήσει όχι μόνο εκ μέρους μιας χώρας ενάντια στην Ευρώπη αλλά και εξ ονόματος της Ευρώπης εναντίον του υπόλοιπου κόσμου. Ειδικότερα, μιλά για λογαριασμό ενός ευρωπαϊκού πολιτισμού που θεωρεί ότι απειλείται από μη λευκούς μετανάστες, τους οποίους πιστεύει ότι αντικαθιστούν τον γηγενή πληθυσμό της Ευρώπης.
Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν δημιούργησε μια νέα ομάδα στο κοινοβούλιο με το όνομα PatriotsofEurope, ένα όνομα που αποτυπώνει τέλεια αυτή την ένταση μεταξύ εθνικισμού και πολιτισμού στη φαντασία της ακροδεξιάς. Τα μέλη της ακροδεξιάς θεωρούν τους εαυτούς τους εθνικιστές και Ευρωπαίους. Δεν αντιτίθενται αυτόματα στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας.Τείνουν να είναι δύσπιστοι για την περαιτέρω ολοκλήρωση και προτιμούν αυτό που αποκαλούν Ευρώπη κυρίαρχων κρατών, αλλά αυτή δεν είναι μια ακραία ή αποκλειστική θέση μόνο αυτών. Άλλωστε, αυτό ήταν το όραμα και του Γάλλου προέδρου Σαρλ ντε Γκολ.
Εκτός από την απλούστευση της ακροδεξιάς όσων εστιάζονται αποκλειστικά στον εθνικισμό της, πολλοί εξιδανικεύουν την ΕΕ ως ένα κοσμοπολίτικο σχέδιο, παρόμοιο με τον τρόπο που ορισμένοι Αμερικανοί εξιδανικεύουν τις ΗΠΑ και επομένως θεωρούν τον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ως «αντιαμερικανό». Πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη φαντάζονται ότι όταν επιλέγουν να θεωρούν τους εαυτούς τους Ευρωπαίους παρά Γάλλους, Γερμανούς κ.λπ., στην πραγματικότητα λένε ότι είναι πολίτες του κόσμου. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι χαρακτήρισε την ΕΕ ως ένα κοσμοπολίτικο σχέδιο όταν, ενώ υπερασπιζόταν το Brexit το 2016, δήλωσε: «Αν πιστεύεις ότι είσαι πολίτης του κόσμου, είσαι πολίτης του πουθενά».
Ομοίως, οι υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης —δηλαδή της άρσης των φραγμών στην κυκλοφορία κεφαλαίων, αγαθών και ανθρώπων εντός της Ευρώπης— μιλούν συχνά για αυτήν σαν να επρόκειτο για παγκόσμια ολοκλήρωση. Όταν στην ΕΕ απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης το 2012, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο είπε ότι το ευρωπαϊκό σχέδιο έδειξε ότι «είναι δυνατό για λαούς και έθνη να ενωθούν πέρα από σύνορα» και ότι «είναι δυνατό να ξεπεραστούν οι διαφορές μεταξύ “αυτοί” και “εμείς”».
Στην πραγματικότητα, η ΕΕ ήταν ανέκαθεν ένα έργο ανάλογο με τον εθνικισμό και όχι το αντίθετό του — πείτε το περιφερειακό εθνικισμό, ένα είδος οιονεί εθνικισμού σε μεγαλύτερη, ηπειρωτική κλίμακα. Στους υποστηρικτές του αρέσει να πιστεύουν ότι μπορεί να βασίζεται μόνο σε αξίες του πολίτη. Αλλά ο ευρωπαϊκός περιφερειακός εθνικισμός πάντα περιλάμβανε επίσης εθνοτικά και πολιτιστικά στοιχεία που συνδέονται με τον Χριστιανισμό και τη «λευκότητα». Αυτά τα εθνικά και πολιτισμικά στοιχεία της ευρωπαϊκής ταυτότητας δεν εξαφανίστηκαν απλώς το 1945 στον απόηχο της μεγάλης καταστροφής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά, αντίθετα, επέζησαν πολύ πιο πέρα και ενσωματώνονταν το ίδιο το ευρωπαϊκό εγχείρημα, το οποίο, στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, προβάλλονταν τόσο με πολιτισμικούς όσο και με ιδεολογικούς όρους.
Υπάρχει επίσης μια ιδιαίτερη αμερικανική εκδοχή αυτής της τάσης εξιδανίκευσης της ΕΕ ως μοντέλου πολυμέρειας που είναι αντίθετη με όλα όσα πρεσβεύει ο Τραμπ. Ωστόσο, η ΕΕ είναιήδη πολύ πιο Τραμπ απ’ όσο συνειδητοποιούν πολλοί Αμερικανοί, ειδικά όσον αφορά την προσέγγισή της στη μετανάστευση: και η ΕΕ έχει χτίσει ένα τείχος. Τα νότια σύνορα της ΕΕ είναι πολύ πιο θανατηφόρα από τα νότια σύνορα των ΗΠΑ. Περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν τη Μεσόγειο από το 2014 — πέντε φορές περισσότεροι από τον αριθμό των ανθρώπων που πέθαναν διασχίζοντας την έρημο Σονόραν ή το Ρίο Γκράντε την ίδια περίοδο. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η πολιτική της ΕΕ απέναντι στους μετανάστες είναι απλώς «να τους αφήσουμε να πεθάνουν».
ΣΧΗΜΑ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ
Αυτές οι δύο λανθασμένες αντιλήψεις (ότι η ακροδεξιά είναι εθνικιστική και ότι η ΕΕ είναι εγγενώς κοσμοπολίτικη) έχουν δημιουργήσει ένα τυφλό σημείο γύρω από το πώς μπορεί να μοιάζει μια ακροδεξιά ΕΕ. Όσοι συνδέουν την ακροδεξιά αποκλειστικά με την επιμονή στην εθνική κυριαρχία, τείνουν να ανησυχούν ότι εάν η ακροδεξιά γινόταν ισχυρότερη, θα εμπόδιζε την περαιτέρω ενσωμάτωση εντός της ΕΕ. Ή χειρότερα, θα οδηγούσε σε ευρωπαϊκή αποσύνθεση — δηλαδή, στη διάλυση της ΕΕ, καθώς η εξουσία επιστρέφεται από τις Βρυξέλλες στα κράτη-μέλη. Υπάρχει όμως και μια άλλη πιθανότητα: μια ΕΕ στην οποία η ολοκλήρωση θα συνεχίζεται, τουλάχιστον σε ορισμένους τομείς, αλλά λαμβάνει χώρα σύμφωνα με τις γραμμές που καθορίζονται ολοένα και περισσότερο από την ακροδεξιά.
Εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο απλοποιούν την ακροδεξιά και εξιδανικεύουν την ΕΕ, πολλοί από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της ΕΕ φαντάζονται ότι μια ακροδεξιά εκδοχή της ΕΕ θα έπρεπε να είναι δραματικά διαφορετική από την τρέχουσα μορφή της – ή ίσως ακόμη και κάτι το αντίθετο της τρέχουσας μορφής της. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Στην πραγματικότητα, για να συλλάβουμε πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια μελλοντική ακροδεξιά ΕΕ, απλώς μπορούμε να φανταστούμε το μπλοκ της ΕΕ να βαδίζει στην ίδια κατεύθυνση που έχει ακολουθήσει την τελευταία δεκαετία, ειδικά σε ζητήματα που σχετίζονται με την ταυτότητα, τη μετανάστευση και το Ισλάμ. Από την προσφυγική κρίση το 2015, η φιλοευρωπαϊκή κεντροδεξιά μιμείται όλο και περισσότερο την ακροδεξιά σε αυτά τα ζητήματα.
Από αυτή την άποψη, το κεντροδεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα(ΕΛΚ) έπαιξε ρόλο στην ενσωμάτωση και την ομαλοποίηση των ακροδεξιών ιδεών με ένα τρόπο κάπως ανάλογο με τον ρόλο που διαδραμάτισε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις ΗΠΑ. Το βασικό πρόσωπο είναι η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η Γερμανίδα Χριστιανοδημοκράτης που «επανεξελέγη» για δεύτερη θητεία πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον Ιούλιο 2024. Όταν έγινε για πρώτη φορά πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2019, δημιούργησε μια νέα θέση Ευρωπαίου Επιτρόπου για την Προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής για να συντονίσει μια προσέγγιση της ΕΕ για τη μετανάστευση. Τόσο το όνομά του νέου γραφείου όσο και οι δραστηριότητές του, κατέστησαν σαφές ότι η μετανάστευση δεν ήταν απλώς ένα δύσκολο πρόβλημα πολιτικής προς επίλυση, αλλά μια πολιτιστική απειλή για την Ευρώπη.
Καθώς η ακροδεξιά συνέχισε να ενισχύεται, το ΕΛΚ κατέστησε σαφές ότι πιστεύει ότι πρέπει να ανταποκριθεί λαμβάνοντας ακόμη πιο σκληρά μέτρα για να σταματήσει τη μετανάστευση από ό,τι έχει ήδη λάβει από το 2015. Μετά τις εκλογές στην Ολλανδία το 2023, στις οποίες το κόμμα Ελευθερία – με επικεφαλής τον ακροδεξιό GeertWilders, αναδείχθηκε το μεγαλύτερο κόμμα στο ολλανδικό κοινοβούλιο, οι ηγέτες του ΕΛΚ, όπως ο ManfredWeber, ο πρόεδρος της ομάδας, του ΕΛΚ, είπαν ότι ο τρόπος για να νικηθεί ο «λαϊκισμός» ήταν να σταματήσουν να φτάσουν στην Ευρώπη οι αιτούντες άσυλο. Ακολουθώντας το μοντέλο της συμφωνίας που υπογράφηκε το 2016 μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας, η ΕΕ πλήρωσε στη συνέχεια αυταρχικά κράτη στη Βόρεια Αφρική για να εμποδίσουν βίαια τους μετανάστες να διασχίζουν τη Μεσόγειο—παρά τους ισχυρισμούς της ΕΕ ότι υπερασπίζεται τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Καθώς η φιλοευρωπαϊκή κεντροδεξιά στράφηκε στην ακροδεξιά,και η ακροδεξιά έχει γίνει πιο πρόθυμη να λειτουργήσει εντός της ΕΕ αντί να επιδιώκει την ανατροπή της.Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό ότι ο Fabrice Leggeri —ο διευθυντής της υπηρεσίας συνόρων της ΕΕ Frontex από το 2015 έως το 2022, κατά τη διάρκεια της οποίας ο προϋπολογισμός του οργανισμού αυξήθηκε από περίπου 160 εκατομμύρια δολάρια σε περίπου 830 εκατομμύρια δολάρια — ήταν υποψήφιος με το RN στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2024 και είναι πλέον μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το γεγονός ότι ο κορυφαίος οργανισμός της ΕΕ για τη μετανάστευση διοικούνταν την τελευταία δεκαετία από έναν υποστηρικτή της Λεπέν είναι μια καλή απεικόνιση του πώς, η ακροδεξιά αντί να απειλεί την ΕΕ από έξω, την διαμορφώνει εδώ και καιρό από μέσα.
Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη έχει επίσης επιπτώσεις στις τρέχουσες συζητήσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Τους τελευταίους μήνες, ένα πλήθος προτάσεων συμβούλεψαν τους Ευρωπαίους για το πώς να ανταποκριθούν σε μια δεύτερη προεδρία Τραμπ – ή όπως το έθεσαν ορισμένοι, για το πώς η Ευρώπη μπορεί να είναι «προστατευμένη από τον Τραμπ». Πολλοί από εκείνους που κάνουν αυτές τις συστάσεις μιλούν γενικά για την Ευρώπη σαν να ήταν ένας σαφώς καθορισμένος και ενιαίος παράγοντας. Αλλά χειρότερα από αυτή τη στρέβλωση, πολλοί αναλυτές τείνουν επίσης να αγνοούν τις πολιτικές εξελίξεις στην ίδια την Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, φαίνεται να μιλούν για το πρόβλημα της ευρωπαϊκής ασφάλειας λες και η μόνη ακροδεξιά κυβέρνηση στην Ευρώπη είναι αυτή του Όρμπαν στην Ουγγαρία. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν και άλλοι, συμπεριλαμβανομένου της Ιταλίδας πρωθυπουργού Giorgia Meloni — και θα μπορούσαν να υπάρξουν περισσότερα στο μέλλον.
Η τρέχουσα συζήτηση στις Βρυξέλλες και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σχετικά με την ανάγκη για ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία –μ’ άλλα λόγια, για μια ΕΕ που δεν χρειάζεται πλέον να βασίζεται στη στρατιωτική προστασία των ΗΠΑ– είναι μια επανάληψη αυτής που προκλήθηκε από την εκλογή Τραμπ το 2016. Έκτοτε, οι Ευρωπαίοι αναλυτές έχουν επικεντρωθεί κυρίως στη μηχανική του πώς να επιτευχθεί αυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν Handlungsfähigkeit ή «την ικανότητα δράσης». Μια ιδιαίτερη πτυχή του προβλήματος είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο –ένας βασικός ευρωπαϊκός πάροχος ασφάλειας, όπως έχει δείξει ο ηγετικός του ρόλος στην υποστήριξη της Ουκρανίας– βρίσκεται πλέον εκτός ΕΕ, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητες της στην ΕΕ ως όχημα για την παροχή ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Τώρα όμως υπάρχει ένα ακόμη βαθύτερο πρόβλημα. Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη δείχνει ότι η απόκτηση μεγαλύτερης στρατηγικής αυτονομίας από τις ΗΠΑ δεν είναι η απροβλημάτιστη εναλλακτική λύση στο ΝΑΤΟ όπως φαίνεται να υποθέτουν πολλοί και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Αυτό που θα σήμαινε στην πράξη ότι η στρατηγική αυτονομία για τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, είναι η ανταλλαγή της εξάρτησης από τις ΗΠΑ με μια άλλη εξάρτηση, και ειδικά από τη Γαλλία, τη μοναδική πυρηνική δύναμη της ΕΕ. Αλλά η πιθανότητα μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης στη Γαλλία –ένα εύλογο αποτέλεσμα των επόμενων προεδρικών εκλογών, το 2027– καθιστά αυτή την εξάρτηση από τη Γαλλία ακόμη λιγότερο ελκυστική από ό,τι θα ήταν ήδη, κυρίως λόγω των πολλών δημοσίων δεσμών της Λεπέν στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.
Θα ήταν δυνατό να προβληθεί το επιχείρημα ότι θα ήταν προτιμότερο για τις ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας , να εξαρτώνται από τη Λεπέν και όχι από τον Τραμπ για την ασφάλειά τους. Συγκεκριμένα, ένας ρεαλιστής θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι όποια και αν είναι η ιδεολογία των κυβερνήσεών τους, οι ευρωπαϊκές χώρες θα μοιράζονταν ωστόσο παρόμοια στρατηγικά συμφέροντα, μια επικάλυψη που θα τις έκανε πιο αξιόπιστους εταίρους. Αλλά η ΕΕ εξακολουθεί να φαντάζεται ότι υπερασπίζεται αξίες που είναι αντίθετες με αυτές της ακροδεξιάς. Αντί να υποστηρίζουν ότι η ΕΕ πρέπει να εγκαταλείψει αυτές τις αξίες και να ακολουθήσει μια προσέγγιση που βασίζεται σε κοινά συμφέροντα, οι περισσότεροι αναλυτές εξωτερικής πολιτικής φαίνεται απλώς να αντιμετωπίζουν την άνοδο της ακροδεξιάς σαν να μην συνέβαινε και στην ίδια την Ευρώπη.
Έχοντας υποτιμήσει εδώ και καιρό την ακροδεξιά, οι ευρωπαϊκές ελίτ της εξωτερικής πολιτικής ξυπνούν σιγά-σιγά για τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει την ΕΕ. Αλλά λόγω του ότι εξιδανικεύουν την ΕΕ και ότι φαντάζονται την ακροδεξιά ως εξωγήινη οντότητα, παρεξηγούν τη σχέση μεταξύ των δύο. Αποτυγχάνουν να δουν ότι η ακροδεξιά είναι εγγενής στην ΕΕ και όχι μια εξωτερική απειλή για την ΕΕ. Αυτό με τη σειρά του κάνει να φαίνεται σαν να υπάρχει μια απλή λύση για την πιθανότητα μιας δεύτερης θητείας Τραμπ: μια «αυτόνομη Ευρώπη» απαλλαγμένη από την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ. Αλλά η εξάρτηση από άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ που έχουν ακροδεξιές κυβερνήσεις ή ενδέχεται να τις έχουν στο εγγύς μέλλον, κινδυνεύει να δημιουργήσει μια άλλη εντελώς κρίση.
Κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, το 416 π.Χ, αναφέρει ο Θουκυδίδης, ότι οι Μήλιοι απάντησαν στους Αθηναίους, πριν αυτοί τους καταστρέψουν:
”η πρότασή σας να συζητήσουμε με ηρεμία είναι πολύ καλή αλλά έρχεται σε αντίφαση με την παρούσα πολεμική προετοιμασία σας με την οποία τώρα μας απειλείτε”
Η κρίση στην Κάσο εδώ και 2 μήνες επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά ότι η χώρα μας φαίνεται να έχει μια εγγενή αδυναμία να χειριστεί εντάσεις – κρίσεις (Ιμιοποίηση) από το 1996 και μετά
1. Δημιουργείται η εντύπωση ότι η πολιτική ηγεσία αποφεύγει την επιχειρησιακή επιδίωξη υπεράσπισης και εμπλοκής των ΕΔ σε εντάσεις – κρίσεις και μεταβιβάζει κατά ανορθόδοξο τρόπο την ευθύνη στο Υπουργείο Εξωτερικών και την Διεθνή Διπλωματία (σύμφωνα με δημοσιεύματα η Υφυπουργός Εξωτερικών χειρίστηκε το θέμα της Κάσου αντί των ΕΔ)
2. Η πολιτική ηγεσία θεωρεί στην πράξη ότι με τους μεγάλους εξοπλισμούς που διαθέτουμε αυτή την στιγμή (40 αεροσκάφη 4,5 γενιάς, 18 Rafale + 22 F 16 VIPER) καθώς και τις 3 φρεγάτες Belharra μέχρι το 2026, έχουμε τελειώσει με την Τουρκία. Αυτό αποτελεί τεράστιο λάθος και οι εξοπλισμοί είναι μονόδρομος για την χώρα μας με την επεκτατική Τουρκία που σε λίγα χρόνια θα έχει δικής της παραγωγής μεγάλα οπλικά συστήματα (αεροπλανοφόρα, αεροσκάφη, φρεγάτες, άρματα μάχης).
3. Οι τρέχοντες εξοπλισμοί μεγάλων οπλικών συστημάτων της χώρας μας δεν είναι για παρελάσεις, εκδηλώσεις, δανεισμούς, δηλώσεις επισήμων και επιδείξεις. Δυστυχώς υπάρχει η αντίληψη του εφησυχασμού ότι με βάση τα οπλικά συστήματα που έχουν αποκτηθεί, υπάρχει αυτόματα και αποτροπή. Τα οπλικά συστήματα αποτελούν μοχλό πίεσης επιδίωξης των Ελληνικών Συμφερόντων
4. Δεν διαφαίνεται να υπάρχει στην πολιτική ηγεσία η επίγνωση των Ελληνικών Επιχειρησιακών Δυνατοτήτων των ΕΔ και αυτό αποτελεί υποχρέωση της στρατιωτικής ηγεσίας να το πράξει άμεσα. Πολλοί Υπουργοί, Υφυπουργοί και Σύμβουλοι του εκάστοτε Υπουργικού Συμβουλίου που παίρνει αποφάσεις για Εθνικά Θέματα είναι εντελώς ανημέρωτοι για τις δυνατότητες των ΕΔ
5. Οι Ελληνικές επιχειρησιακές δυνατότητες στο παρόν timimg, κυρίως της αεροπορικής ισχύος, δύνανται να υποστηρίξουν επιχειρησιακά στο μέγιστο όχι μόνο τα Ελληνικά Εθνικά Συμφέροντα αλλά και την Κυπριακή Δημοκρατία και αυτό θα πρέπει να αποτελεί την μέγιστη δυνατή προτεραιότητα
6. Δεν λαμβάνεται υπόψη η ρήση του Θουκυδίδη ότι η γενναιότητα των ανδρών των ΕΔ είναι αυτή που θα επανδρώνουν τα οπλικά συστήματα (άνδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες). Θεωρείται απαράδεκτο στελέχη των ΕΔ να κάνουν δεύτερη εργασία σε μικρές κοινωνίες όπου τα πάντα καταγράφονται για να στηρίξουν τα καθημερινά έξοδα των οικογενειών τους.
7. Διακλαδικές Ασκήσεις Ετοιμότητας θα πρέπει να γίνονται κοντά στα νησιά μας, με βάση τα νησιά μας, και με συνεχή επιχειρησιακή υποστήριξη του Συμπλέγματος των Νησιών του Καστελόριζου και του Βορειοανατολικού Αιγαίου , λόγω αποστάσεως.
8. Ασκήσεις Εγκλωβισμού Αεροσκαφών θα πρέπει να αποτελούν καθημερινή εκπαιδευτική προτεραιότητα όπως ο εγκλωβισμός των 8 τουρκικών F 16 από τους S 300 στην Κρήτη την 23 Αυγ 2022 με εντολή του τότε Α/ΓΕΕΘΑ
9. Οι παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου από τα τουρκικά κατασκοπευτικά ATR 72, CN 235, UAV εδώ και 1 μήνα από τις 09 Αυγούστου 2024 έχουν γίνει σύνηθες καθημερινό φαινόμενο κυρίως μεταξύ Ρόδου, Κάσου και Καστελορίζου όπου έχει εστιάσει η Τουρκία.
10.Δεν φαίνεται να έχει υπάρξει άμεση επιχειρησιακή αντίδραση – αναδιάταξη από την χώρα μας όταν στο Αεροδρόμιο Νταλαμάν θα τοποθετηθούν τα νέα F 16, σε απόσταση μόλις 70 χιλιομέτρων από τη Ρόδο, ενώ η μεγάλη αναβαθμισμένη τουρκική ναυτική βάση στο Ακσάζ, (μόλις λίγα ναυτικά μίλια από την Ρόδο) δημιουργεί προϋποθέσεις ταχύτατων αντιδράσεων της Τουρκίας με την νέα δημιουργία Ταξιαρχίας Πεζοναυτών.
Συμπερασματικά, ο Ελληνικός Στόλος που ελλιμενίζεται στην Σαλαμίνα απέχει 8 ώρες μακριά από την Ρόδο, χωρίς να έχει μετασταθμεύσει στην Κρήτη (η απόφαση του ΚΥΣΕΑ εκκρεμεί από το 2021 για άγνωστους λόγους) ενώ η δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας έχει μόνο Σύμβουλο Εθνικής Άμυνας
Ο Δημήτρης Κιτσίκης υπήρξε εμβληματική μορφή στον ενδιάμεσο χώρο των ελληνοτουρκικών σχέσεων – άλλωστε δική του είναι η γεωπολιτική θεωρία περί ενδιάμεσου χώρου. Τον καλούσα συχνά στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» που έκανα στην ΕΡΤ3 και ανταποκρινόταν.
Είχε μια πικρία για τον τρόπο που αντιμετώπισε το ελληνικό κράτος τον πατέρα του, πρύτανη του ΕΜΠ επί γερμανικής κατοχής. Διετέλεσε σύμβουλος του Οζάλ, κατά δήλωσή του, και έγραψε ένα ενδιαφέρον βιβλίο για την ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γνώριζε, δηλαδή, καλά την Τουρκία.
Σε κάποια από τις εκπομπές είπε στον αέρα πως ο Ερντογάν «παίζει» το παιχνίδι των ΗΠΑ. Η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει τη δήλωσή του. Υπάρχουν όμως στιγμές στη μακρά πολιτική παρουσία του Τούρκου προέδρου που η συμπεριφορά της Ουάσινγκτον δείχνει σαν να έχει να κάνει με δικό τη άνθρωπο.
Μια από αυτές είναι η Λιβύη. Το παιχνίδι που έκανε –και εν μέρει προσπαθεί να κάνει– η Τουρκία στη Λιβύη είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ. Η Τουρκία, ως γνωστό, ανέκοψε την κατάληψη της Τρίπολης από τα στρατεύματα του Χαλίφα Χαφτάρ και διατήρησε έτσι στη θέση του τον σημερινό φιλότουρκο πρωθυπουργό Άμπντελ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, τον οποίο τελευταία φαίνεται να εγκαταλείπει.
Η σχέση αυτή ΗΠΑ-Τουρκίας στη Λιβύη υφίσταται εδώ και καιρό, αλλά το παράδοξο είναι ότι οι Αμερικανοί έχουν εξίσου καλές σχέσεις με τον (Αμερικανό πολίτη) Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος διέμεινε επί μακρόν –περίπου 17 χρόνια– στις ΗΠΑ, στην περιοχή του Λάνγκλεϊ όπου και η έδρα της γνωστής υπηρεσίας (CIA).
Η παρακολούθηση όλου αυτού του πλαισίου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να αποτρέψει το Τουρκολιβυκό μνημόνιο αν ήθελε. Προφανώς δεν θέλησε.
Πέρα από τη δεδομένη αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων και του ελληνικού κρατικού μηχανισμού που δεν επέτρεψε την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 μίλια, πριν συνειδητοποιηθούν καλά-καλά οι εξελίξεις από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, οι Αμερικανοί μπαινόβγαιναν στο γραφείο του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ την περίοδο 1994-95, του Χρήστου Λυμπέρη, και επίμονα απαιτούσαν να μην προβεί η Ελλάδα στην επέκταση των χωρικών της υδάτων.
Το γιατί στον Λυμπέρη είναι άλλη υπόθεση. Για ορισμένους αναλυτές το τουρκικό casus belli αν δεν είχε την παρότρυνση, είχε την αποδοχή της Ουάσινγκτον. Δεν μπορεί να εξηγηθεί πώς μια χώρα που ανήκει σε μια συμμαχία απειλεί με πόλεμο μια άλλη χώρα της ίδιας συμμαχίας. Οι Αμερικανοί έχουν εκφράσει τις επιφυλάξεις τους στο θέμα της επέκτασης και δεν αναγνωρίζουν –όπως και οι Τούρκοι– εναέριο χώρο 10 ναυτικών μιλίων.
Υπάρχουν και άλλα θέματα ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα στα οποία οι Αμερικανοί έχουν τις θέσεις της Τουρκίας. Παρ’ όλα αυτά η Αθήνα παρέχει με ευκολία βάσεις και άλλες διευκολύνσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς ούτε ένα δολάριο κέρδος. Γιατί το κάνει αυτό η κυβέρνηση; Διότι έχει την ψευδαίσθηση ότι την κρίσιμη στιγμή οι Αμερικανοί θα της συμπαρασταθούν.
Αλλά ούτε το 1974 (Κύπρος), ούτε το 1996 (Ίμια) οι ΗΠΑ συμπαραστάθηκαν στην Ελλάδα. Για την Κάσο δεν έβγαλαν δημοσίως μιλιά. Στάθμισαν και ενήργησαν με βάση το συμφέρον τους. Τι κάνει την Αθήνα να δημιουργεί ψευδαισθήσεις;
Η Τουρκία απειλεί όχι μόνο τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά και την κυριαρχία της. Η Αθήνα έχει σχεδόν παραιτηθεί από την ανάπτυξη προϋποθέσεων αποτροπής και έχει αφεθεί, από στρατιωτικής πλευράς στις ΗΠΑ, και από διπλωματικής-οικονομικής στην ΕΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από την Κρήτη στην Κύπρο για την τοποθέτηση του οποίου η Αθήνα έχει αφήσει το θέμα στην ΕΕ σε περίπτωση που αντιδράσει η Τουρκία.
Θα αντιδράσει;
Το τελευταίο διάστημα υπάρχει ένα bras de fer μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας. Η Τουρκία ζήτησε να συμμετάσχει ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν στην άτυπη διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών της Ένωσης και τα κράτη της ΕΕ το αποδέχθηκαν. Ακόμη και η Κύπρος. Ο Φιντάν επέδειξε το γνωστό αλαζονικό ύφος, αλλά οι Ευρωπαίοι υπουργοί κράτησαν αξιοπρεπή στάση. Ο Τούρκος υπουργός έφυγε χωρίς να πάρει αυτά που ήθελε (βελτίωση στην τελωνειακή ένωση και διακίνηση Τούρκων πολιτών).
Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αναλυτές συμφωνούν ότι η αίτηση ένταξης της Τουρκίας στους BRICS που υπεβλήθη τις επόμενες ημέρες ήταν το αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας που προκλήθηκε στην Άγκυρα από την αποτυχημένη πολιτική της στις σχέσεις με την Ευρώπη. Όπως εκδηλώθηκε στη συνάντηση με τον Φιντάν. Την ίδια ενόχληση αισθάνθηκαν και οι ΗΠΑ, αν και δεν την εκδήλωσαν δημοσίως, ακολουθώντας μια πολιτική ψευδαισθήσεων σε σχέση με την Άγκυρα.
Οι κεμαλικοί και οι ανεξάρτητοι παρατηρητές στην Τουρκία θεωρούν πως η εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση της χώρας τους δεν είναι η παραδοσιακή πολιτική της Τουρκίας, αλλά «η πολιτική Ερντογάν» όπως την αποκαλούν.
Η δυσαρέσκεια στο εσωτερικό από την πολιτική Ερντογάν γίνεται ολοένα και πιο αισθητή και τα αδιέξοδα στο εξωτερικό αυξάνονται.
Η Τουρκία δεν μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις στην Λιβύη και καθίσταται ασθενέστερος παίκτης, ενώ για να διατηρήσει τις όποιες δυνατότητες μπορεί αναγκάζεται σε σύγκλιση με δυνάμεις που μέχρι προσφάτως ήταν σε αντιπαράθεση (Αίγυπτος, ΗΑΕ).
Στην αλαζονεία του ο Ερντογάν επεκτείνεται σε περιοχές που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η Τουρκία μπορεί να διαχειριστεί τις υποθέσεις που τις απασχολούν (Σομαλία), ενώ είναι απολύτως ανοικτές οι επιπτώσεις της υπερεπέκτασής της.
Το 1990 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο του καθηγητή Πολ Κένεντι Η άνοδος και η πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων, στο οποίο ο συγγραφέας εξέταζε τους λόγους που κατέρρευσαν οι δυνάμεις από το 1500 ως το 2000. Ο κύριος λόγος ήταν η υπερεπέκτασή τους. Φαίνεται πως στον Ερντογάν δεν αρέσει να διαβάζει.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Τουρκία έχει φθάσει στο όριο των δυνατοτήτων της, αλλά μεθυσμένη από τις μέχρι τώρα επιτυχίες της δεν διαισθάνεται τους κινδύνους από εδώ και στο εξής.
Η Τουρκία είναι αντιμετωπίσιμη δύναμη από την Ελλάδα. Αρκεί να το συνειδητοποιήσει η ελληνική ηγεσία και να φροντίσει την αποτρεπτική δύναμη του στρατεύματος, το ηθικό στρατού και κοινωνίας και να στείλει ορισμένα μηνύματα αποφασιστικότητας.
Η Τουρκία φοβάται όπως ο διάβολος το λιβάνι μια –έστω και τακτική– ήττα από μια αντιπαράθεση στο Αιγαίο. Προκαλεί επειδή γνωρίζει ότι η άλλη πλευρά δεν θα αντιδράσει.
Δυστυχώς, το απευκταίο έγινε πραγματικότητα, εξαιτίας της παντελούς δικής μας αδράνειας για την αποτροπή του. Τα απειλητικά του επακόλουθα είναι, τώρα, μπροστά μας.
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Αναφέρομαι, φυσικά, στη μυθοπλασία περί «γαλάζιας πατρίδας», που αφού επαναλήφθηκε κατά κόρον, και με κάθε ευκαιρία, δυστυχώς χωρίς αντίδραση εκ μέρους μας, και αφού έτσι έγινε σιωπηρώς αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα, κρίθηκε ώριμη για να ενταχθεί στα τουρκικά σχολικά βιβλία.
Σίγουρα δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας υπενθυμίζοντας ότι, η εισαγωγή στα σχολικά βιβλία, αποτελεί την πιο επικίνδυνη και την πιο αποτελεσματική μεθόδευση αρπαγής αλλότριων κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς πολεμικές επιχειρήσεις. Η χρόνια επανάληψη διαβεβαιώσεων, σε διεθνές επίπεδο, ότι τμήματα εδάφους, θάλασσας ή αέρα ανήκουν στον επίδοξο εισβολέα, παρότι φυσικά δεν του ανήκουν, γίνεται μοιραία αποδεκτή, ιδίως όταν δεν υπάρχει ηχηρή και σοβαρή αντίδραση από το εκκολαπτόμενο θύμα.
Να υπενθυμίσω ότι η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε επί δεκαετίες από τα Σκόπια και τους ομοϊδεάτες τους στην υφήλιο, για την παραποίηση της ιστορίας της Μακεδονίας. Οι εκεί μαθητές δάκρυζαν κάθε πρωί, στην ώρα της προσευχής, γιατί η «κακή Ελλάδα τους είχε αρπάξει την πατρίδα τους, τη Μακεδονία», σύμφωνα με τα όσα τους πιπίλιζαν το μυαλό οι δάσκαλοί τους. Όπως είναι γνωστό, για την αποτροπή αυτού του κακού δημιουργήθηκε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και το ΙΜΧΑ, που όμως για σωρεία λόγων, που δεν είναι του παρόντος, δεν κατορθώθηκε να αναχαιτιστεί η καταστροφή.
Και ήδη, μετά την επιτυχή επιχείρηση της παραχάραξης της ιστορίας στη Μακεδονία, η μέθοδος επαναλαμβάνεται, με άλλα φυσικά πρόσημα, αλλά με τις ίδιες επιδιώξεις. Οι Τούρκοι μαθητές, ιδίως και επειδή βιώνουν σε πατρίδα που τιμά τη θρησκεία και σέβεται τις παραδόσεις και τις βασικές αξίες ζωής, θα ενστερνιστούν το μύθευμα περί της «γαλάζιας πατρίδας», και στη συνέχεια δεν θα υπάρχει δύναμις επί Γης, ικανή να το διαψεύσει ή και να το μεταβάλει στη συνείδησή τους.
Αναμφίβολα, όλα τα παραπάνω είναι παγκοίνως γνωστά. Ωστόσο, τα αναφέρω, προκειμένου να εκφράσω την απορία μου, για το πώς συμβαίνει να μην έχουμε αντιδράσει με νύχια και δόντια, στο αργό και μεθοδευμένο ξεδίπλωμα της «γαλάζιας πατρίδας», ενόσω επιπλέον είχαμε και το πρόσφατο φιάσκο του Σκοπιανού. Αλλά, αντιθέτως, οι δικοί μας αρμόδιοι επέλεξαν να προβάλουν προς πάσα κατεύθυνση το ιλαρού περιεχομένου μήνυμα (εν όψει των επικρατουσών συνθηκών), περί της επιθυμίας μας διατήρησης θερμών φιλικών σχέσεων με τους γείτονες. Με υποκλίσεις, με ανταλλαγές επισκέψεων, με τραπεζώματα εκατέρωθεν, αλλά και με μεθοδική απουσία σχετικών ανακοινώσεων, αν εξαιρέσει κανείς τις πιστές περιγραφές των εκατέρωθεν μενού.
Αυτό, ακριβώς το θέατρο του παραλόγου, που προφανώς ικανοποιούσε τους συμμάχους, επειδή διατηρούσε την πλαστή ηρεμία στις ελληνικές θάλασσες, ευνόησε την εμβάθυνση του μυθεύματος περί «γαλάζιας πατρίδας», καθώς επαναλαμβάνονταν ακούραστα, και κέρδιζε έδαφος. Μέχρι που έφτασε στην κρίσιμη καμπή της επιτυχούς του διαδρομής, όπου κρίνεται ώριμο πια για να ενσωματωθεί στα τουρκικά σχολικά βιβλία.
Ορισμένες δηλώσεις του ΥΠΕΞ, ενόψει της εισόδου της «γαλάζιας πατρίδας» στα τουρκικά σχολικά βιβλία, μου έδωσαν την εντύπωση, ελπίζω εσφαλμένη, ότι θεωρεί ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι ανησυχίας. Πιθανόν να γνωρίζει περισσότερα από όλους εμάς, και αυτά να είναι όντως καθησυχαστικά. Προφανώς, δηλαδή, θα έχει καταρτιστεί πρόγραμμα αποτελεσματικής αντιμετώπισης των θανάσιμων εθνικών απειλών, που βαθαίνουν με τα τουρκικά σχολικά βιβλία.
Αλλά, όμως, εύλογα ερωτάται πως και γιατί το ΥΠΕΞ δεν σπεύδει να ξεδιπλώσει αυτό το πρόγραμμα, αλλά αφήνει να πλανάται η υπόθεση συνέχισης της όντως, πια, αδιανόητης πολιτικής καλλιέργειας φιλικών σχέσεων με την Τουρκία;
Καθώς, οι νέες και συντριπτικές αυτές εξελίξεις κρίνουν σε μακροχρόνια βάση την εθνική υπόσταση της Ελλάδας, ο λαός της έχει δικαίωμα να γνωρίζει που βρίσκεται και τι προγραμματίζεται σχετικά, για την αντιμετώπιση τους.
Εκφράζοντας τις ανησυχίες μου σε φίλους, κάποιοι από αυτούς εξέφρασαν την άποψη ότι «δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε», εν προκειμένω. Που σημαίνει, ότι δεχόμαστε παθητικά την άλωση, από τους Τούρκους, εκείνων των τμημάτων της πατρίδας μας, που επιβουλεύονται.
Και αν έτσι έχει η κατάσταση, κρίμα στις ζωές των ηρώων της Επανάστασης, αλλά και δικαιολογημένος ο ασεβής, εν γένει τρόπος, με τον οποίον γιορτάστηκαν επισήμως τα 200 χρόνια από την Παλιγγενεσία.
Αυτή, όμως, τυχόν η παραδοχή σημαίνει ότι θα πρέπει να πάψουμε να απευθυνόμαστε στο διεθνές Δίκαιο και στα διεθνή δικαστήρια και, αντιθέτως, να αποδεχτούμε ότι επανήλθε, στην εποχή μας, η ζούγκλα, στη διεθνή σκηνή, με την επικράτηση, σε αυτήν του δικαίου του εκάστοτε ισχυρότερου.
Πιθανότατα, ως μία από τις τραγικές συνέπειες της επιταχυνόμενης παρακμής της Δύσης.
ΙΝΔΙΑ: ΕΓΚΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΣΙΜΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ
ΑΦΡΙΚΗ: ΕΓΚΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΤΗΣ ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑΣ
ΑΦΡΙΚΗ: ΕΓΚΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΤΟΥ ΤΕΤΑΝΟΥ (Πρόκληση Στειρότητας – που «κάτι» θυμίζει)
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ: 500.000 ΠΟΛΙΤΕΣ ΖΗΤΟΥΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ GATES
«Να ελεγχθεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας»
ΑΠΟ ΤΟ 1945 ΣΤΟ 2020: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΩΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑ
Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά την συντριβή του ναζισμού, η φρικαλέα εγκληματική πολιτική της «φυλετικής και κοινωνικής υγιεινής» που εφαρμόστηκε από την Χίμλερ και τα SS, «δικαιώνεται» σήμερα με την εφαρμογή μιας πληθυσμιακής υγιεινής από έναν αστερισμό αδίστακτων κερδοσκόπων που στον πυρήνα του βρίσκεται το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates.
Οι πρώτοι σφράγιζαν τους κρατούμενους στα στρατόπεδα του θανάτου με έναορατό τατουάζ-αριθμό στο μπράτσο.
Οι δεύτεροι προγραμματίζουν να κάνουν το ίδιο, σφραγίζοντας όλους τους κατοίκους του πλανήτη με ένα αόρατο,υποδερμικό «τατουάζ» υψηλής τεχνολογίας, όπου θα καταγράφεται η εμβολιαστική τους κατάσταση και, παράλληλα, υποβάλλοντάς τους σε αναγκαστικό εμβολιασμό με ένα εμβόλιο για τον κοροναϊό, (που δεν υπάρχει ακόμη !!!), για παρασκευή του οποίου χρησιμοποιείται μια νέα τεχνολογία που δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ πριν.
Η ανθρωπότητα απαλλάχθηκε από τους πρώτους καταβάλλοντας ένα τρομερό τίμημα. Το ερώτημα είναι ποιο τίμημα θα πρέπει να καταβάλει για την απαλλαγή της από τους δεύτερους.
Σε μια σύγχρονη ανασύνθεση της ευρηματικής σκηνής του Τσάρλι Τσάπλιν στην ταινία του «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ» (1940), ο αξιολύπητος μεγαλομανιακός και φανατικός ευγονιστής που ηδονίζεται παίζοντας με μια υδρόγειο, θα μπορούσε να αντικατασταθεί από έναν δισεκατομμυριούχο με μπλαζέ ύφος, επίσης μεγαλομανιακό και φανατικό ευγονιστή, που απειλεί την υδρόγειο με μια σύριγγα.
Η εφαρμογή αυτής της σύγχρονης έκδοσης της ναζιστικής επιχείρησης AKTION-4 πρέπει να σταματήσει, με κάθε θυσία. «Ζωές ανάξιες να βιωθούν» υπάρχουν μόνο στον (νευροφυσιολογικά και ψυχιατρικά) διαταραγμένο εγκέφαλο των «ευγονιστών» και των ασυνείδητων συνεργατών τους.
Κλεάνθης Γρίβας
ΣHM.: Οι τίτλοι των ενοτήτων είναι του Κ.Γ.
Τα προγράμματα εμβολιασμού του Ιδρύματος Gates προκαλούν βλάβες και θανάτους σε ανυποψίαστους ανθρώπους σε φτωχές χώρες
«Το 2009, αρκετά σχολεία στην περιοχή Khammam της Telangana (που ήταν τότε μέρος της αδιαίρετης Andhra Pradesh) μεταβλήθηκαν σε χώρους για μελέτες-παρατήρησης ενός εμβολίου για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (HPV), του εμβολίου Gardasil της εταιρείας Merck. Το εμβόλιο χορηγήθηκε σε τρεις δόσεις σε 16.000 κορίτσια ηλικίας μεταξύ 9 και 15 ετών (πολλά από τα οποία έμειναν σε κρατικούς μαθητικούς ξενώνες), υπό την επίβλεψη αξιωματούχων του υπουργείου Υγείας.
Δυστυχώς, λίγους μήνες αργότερα, πολλές μαθήτριες αρρώστησαν και, μέχρι το 2010, πέντε από αυτές είχαν πεθάνει.
Για περισσότερα σχετικά με αυτό το θέμα, βλέπε: Τα πειράματα της Αυτοκρατορίας των Εμβολίων του Ιδρύματος Bill & Melinda Gates στην Ινδία. «Μελέτες αμφιλεγόμενων εμβολίων: Γιατί το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates δέχεται πυρά από στην Ινδία; Το Ίδρυμα Μπιλ & Μελίντα Γκέιτς έχει χρηματοδοτήσει δύο οργανώσεις που διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στο πρόγραμμα εμβολιασμού στην Ινδία που, και οι δυό, βρίσκονται υπό κατηγορία για σύγκρουση συμφερόντων».
Στις 29 Οκτωβρίου 2012, Ινδοί επαγγελματίες της υγείας και ακτιβιστές, εκπροσωπούμενοι από τον Dr. Rukmini Rao, πρόεδρο του Κέντρου Γυναικών της Ινδίας και τους Kalpana Mehta και Nalini Bhanot, κατέθεσαν προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας, σύμφωνα με το άρθρο 32 του Συντάγματος της Ινδίας που αφορά στις γυναίκες, εναντίον:
του Γενικού Ελεγκτή Φαρμάκων της Ινδίας
του Ινδικού Συμβουλίου Ιατρικής Έρευνας (χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Gates)
της Πολιτείας της Άντρα Πραντές
της Πολιτείας του Γκουτζαράτ
της PATH International (χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Gates)
της GlaxoSmithKline Asia Private Limited
της Merck Private Limited, γνωστής και ως MSD Pharmaceuticals.
Το «Συμβούλιο Ιατρικής Έρευνας» της Ινδίας και η PATH (ProfessionalAssociationofTherapeutic), χρηματοδοτούνται από το Ίδρυμα Gates, από το οποίο χρηματοδοτήθηκαν επίσης και οι φαρμακευτικοί κολοσσοί GlaxoSmithKleine (GSK) και Merck)
Στην προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας περιλαμβάνεται μια σειρά σοβαρών καταγγελιών που αφορούν τα εμβόλια HPV, Gardasil της Merck και Cervarix της GSK. Οι καταγγέλλοντες Dr. Rukmini Rao, Kalpana Mehta και Nalini Bhanot ανέφεραν ότι αυτά τα δύο εμβόλια για τον HPV εισήχθησαν παράνομα στις πολιτείες Άντρα Πραντές και Γκουτζαράτ και, στη συνέχεια, χορηγήθηκανεπίσης παράνομα σε χιλιάδες νεαρά και ευάλωτα παιδιά, πριν να ελεγχθεί εάν τα εμβόλια ήταν ασφαλή. Και, δήλωναν στο δικαστήριο ότι, παρόλο που η ινδική κυβέρνηση και οι καταγγελλόμενοι γνώριζαν ότι τα εμβόλια Gardasil και Cervarix είχαν αμφίβολη αξία αλλά μεγάλα κερδοσκοπικά οφέλη, συνέχισαν να κάνουν τα πειράματα σε ανυποψίαστα κορίτσια χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πιθανές απειλές για την υγεία και τη ζωής τους.
Στην προσφυγή περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο οι καταγγελλόμενοι εμβολίασαν δεκάδες χιλιάδες ευάλωτα κορίτσια ηλικίας μεταξύ 10-14 ετών και στη συνέχεια τα εγκατέλειψαν, χωρίς να δώσουν οποιαδήποτε πληροφορία για τις πιθανές παρενέργειές τους, χωρίς να προγραμματίσουν εξετάσεις παρακολούθησής τους και χωρίς να φροντίσουν για την αντιμετώπιση των παρενεργειών που εμφανίστηκαν μετά τον εμβολιασμό.
Οι προσφεύγοντες κατήγγειλαν ότι τα εμβόλια HPV δεν ήταν αδειοδοτημένα και ότι αδειοδοτήθηκαν στο μέσο της εφαρμογής του προγράμματος:
«Αυτά τα εμβόλια δεν είχαν αξιολογηθεί ως προς την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους σε σχέση με τον πληθυσμό της Ινδίας, όπου τα έφηβα κορίτσια είναι –στη συντριπτική τους πλειοψηφία– αναιμικά και υποσιτίζονται. Δεν πάρθηκαν μέτρα για τη διασφάλιση της υγείας και της ασφάλειας των κοριτσιών. Τα κορίτσια δεν εξετάστηκαν για την ύπαρξη αντενδείξεων στον εμβολιασμό τους. Αντιθέτως, τους διαβεβαίωσαν ότι το εμβόλιο δεν είχε παρενέργειες, αποκρύπτοντας ακόμη και εκείνες που είχαν αναγνωριστεί από τους κατασκευαστές των εμβολίων.
Επιπλέον, δεν είχε καν προγραμματιστεί η αντιμετώπιση ενδεχόμενων σοβαρών παρενεργειών, με αποτέλεσμα, οι γιατροί του ιδιωτικών κλινικών και των δημόσιων νοσοκομείων στους οποίους απευθύνθηκαν τα κορίτσια σε σοβαρή κατάσταση, να μη γνωρίζουν ότι είχαν αποτελέσει αντικείμενο πειραματικών εμβολίων. Μετά τον εμβολιασμό τους, τα κορίτσια αφέθηκαν χωρίς καμιά παρακολούθηση».
Όλα τα κορίτσια εμβολιάστηκαν από την PATH που χρηματοδοτείται από τον Gates. (Πρόγραμμα Κατάλληλης Τεχνολογίας για την Υγεία, μη-κυβερνητική οργάνωση με έδρα τις ΗΠΑ, που απασχολεί 1.600 εργαζόμενους)
Όπως επισημαίνεται στην Προσφυγή, το πρόγραμμα σταμάτησε μόνο αφού αρκετές γυναικείες οργανώσεις κατήγγειλαν:
ότι σημειώθηκαν θάνατοι μεταξύ των κοριτσιών που χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα.
ότι στα πειράματα χρησιμοποιήθηκαν κορίτσια από ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες.
ότι υπήρξε πλήρης έλλειψη ενημερωμένης συγκατάθεσης
Οι προσφεύγοντες κατήγγειλαν τους επικεφαλής του προγράμματος ότι παραποίησαν τα αρχεία, ότι το πρόγραμμα είχε εκτελεστεί με σοβαρή έλλειψη παρακολούθησης, και ότι η ProfessionalAssociationofTherapeutic (PATH), το Ινδικό Συμβούλιο Ιατρικής Έρευνας (ICMR) και οι κρατικές αρχές απέκρυψαν τις σοβαρές βλάβες στην υγεία και τους θανάτους που έχουν περιγραφεί στην αναφορά.
Σε μια συνέντευξη, η Kalpana Mehta δήλωσε ότι υπήρχαν σοβαρές παρεμβάσεις στα έγγραφα που συνδέονται με τους θανάτους κοριτσιών, πράγμα που υποδεικνύει ότι έγιναν προσπάθειες συγκάλυψης τους και ότι, ακόμη και η ηλικία των κοριτσιών που πέθαναν δεν ταίριαζε με τις καταγραφές στα αρχεία του προγράμματος. Όπως είπε:
«Οι ημερομηνίες του θανάτου των κοριτσιών ήταν ανακριβείς. Η κατάσταση της υγείας τους δεν ήταν επαρκώς τεκμηριωμένη και, αντί να καταγράφεται σε χαρτί του νοσοκομείου, είχαν γραφτεί σε απλό χαρτί χωρίς υπογραφές».
Το γεγονός ότι δεν υπήρχε γονική συγκατάθεση είναι σοκαριστικό. Αλλά εάν διερευνήσει κανείς προσεκτικά τους οργανισμούς που ήταν πίσω από αυτό το ανήθικο και εγκληματικό πείραμα εμβολιασμού, ανακαλύπτει τους πιθανούς λόγους γι’ αυτό.
Σύμφωνα με τον ιστότοπο TECHRIGHTS, ένας λόγος θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι, όπως αποκαλύφθηκε, το Ίδρυμα Gates αμείβει εμμέσως τους επιστήμονες προκειμένου να υπερτονίζουν την ανάγκη του εμβολιασμού.
«Το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ο Διεθνής Οργανισμός Έρευνας για τον Καρκίνο (IARC), το PATH και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αναλαμβάνουν δραστηριότητες που εστιάζονται στην προετοιμασία για την εισαγωγή των εμβολίων HPV στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Αυτέςοι δραστηριότητες, που χρηματοδοτούνται από το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, αντιπροσωπεύουν μια πολύπλευρη, συντονισμένη στρατηγική για να καταστούν τα εμβόλια HPV διαθέσιμα, αποδεκτά και προσιτά σε εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Οι περιλήψεις των στόχων κάθε οργανισμού που σχετίζονται με την εισαγωγή εμβολίων HPV και βασικά ορόσημα [του προγράμματος] περιγράφονται παρακάτω».
Η ανάγνωση αυτού του εγγράφου είναι από μόνη της αρκετή απόδειξη ότι το πείραμα εμβολιασμού για τον HPV που έγινε το 2009 χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το Ίδρυμα Gates. Αλλά, αυτό δεν ήταν το μοναδικό έγκλημα εναντίον των παιδιών της Ινδίας που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Gates.
ΙΝΔΙΑ: ΕΓΚΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΣΙΜΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ
Έχει δημοσιευτεί επανειλημμένα ότι ο Bill Gates έχει αναλάβει την αποστολή να εξαλείψει την πολιομυελίτιδα από τις αναπτυσσόμενες χώρες.
«Το 1988, η World Health Assembly (Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας) αποφάσισε να εξαλείψει την πολιομυελίτιδα παγκοσμίως. Ένα από τα κύρια εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στις προσπάθειες της εξάλειψης της πολιομυελίτιδας ήταν το ζωντανό, εξασθενημένο και από του στόματος χορηγούμενο εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας (OPV).
Αυτό το φθηνό εμβόλιο χορηγείται εύκολα από το στόμα, καθιστά τους παραλήπτες ανθεκτικούς σε μολύνσεις από άγριους ιούς πολιομυελίτιδας (WPVs) και παρέχει μακροχρόνια προστασία έναντι παραλυτικής νόσου μέσω ανθεκτικής χυμικής ανοσίας.
Παρόλα αυτά, σπάνιες περιπτώσεις παραλυτικής πολιομυελίτιδας που σχετίζεται με το εμβόλιο αυτό, μπορεί να εμφανιστούν τόσο στους ίδιους τους –ανοσολογικά φυσιολογικούς– παραλήπτες του OPV όσο και στις επαφές τους με άτομα που έχουν ανοσοανεπάρκεια.
Επιπλέον, πολλοί ιοί που προέρχονται από εμβόλιο (VDPVs) μπορούν να αναδυθούν και να προκαλέσουν εστίες πολιομυελίτιδας σε περιοχές που έχουν χαμηλή κάλυψη με το εμβόλιο OPV και μπορούν να αναπαραχθούν για χρόνια σε άτομα με ανοσοανεπάρκεια.
Τα VDPVs μπορούν να προκαλέσουν παράλυτη πολιομυελίτιδα στον άνθρωπο …»
Τα CDC συνέστησαν ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος είναι ο μαζικός εμβολιασμός:
«Για να αποφευχθεί η εμφάνιση και εξάπλωση του VDPV, όλες οι χώρες πρέπει να διατηρήσουν υψηλή εμβολιαστική κάλυψη και των τριών οροτύπων του ιού της πολιομυελίτιδας».
Διαταραχές της ανοσοανεπάρκειας εμφανίζονται όταν η ανοσοαπόκριση του οργανισμού είναι μειωμένη ή απουσιάζει. Με άλλα λόγια, κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο προωθούν ενεργά ένα εμβόλιο που γνωρίζουν ότι θα προκαλέσει πολιομυελίτιδα σε εκατομμύρια παιδιά που είναι ευάλωτα, άρρωστα καιανοσολογικά ανεπαρκή..
Προκειμένου οι κυβερνήσεις να τα εμβολιάσουν πιο αποτελεσματικά, υποστηρίζουν πλήρως το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, μια ομάδα που έχει καταστήσει πολύ σαφές ότι στόχος της είναι να εξαλείψουν την άγρια πολιομυελίτιδα.
Ωστόσο, φαίνεται ότι ο Bill Gates αγνοούσε το γεγονός ότι οι προσπάθειές του να εξαλείψει την πολιομυελίτιδα προκάλεσαν πολιομυελίτιδα σε δεκάδες χιλιάδες παιδιά.
Πολιομυελίτιδα που προκαλείται από εμβόλια πολιομυελίτιδας
Σύμφωνα με την Activist Post (18 Ιανουαρίου 2012), η Πρωτοβουλία Polio Global Eradication Initiative (που ιδρύθηκε το 1988 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το Rotary International, τη UNICEF και τα CDC των ΗΠΑ, δηλαδή από οργανισμούς που χρηματοδοτούνται από το Ίδρυμα Gates) δήλωσε ότι υπήρχαν μόνο 42 κρούσματα «άγριας» πολιομυελίτιδας που αναφέρθηκαν στην Ινδία.
Βλ. «Polio Vaccines Now The #1 Cause of Polio Paralysis», Activist Post, 18 Ιαν. 2012
Όλα αυτά ακούγονται εντυπωσιακά, μέχρι να συνειδητοποιηθεί ότι τα περιστατικά της πολιομυελίτιδας που προκαλούνται από το εμβόλιο έχουν επικές διαστάσεις.
Σε ένα άρθρο τους που δημοσιεύθηκε στο MedicalJournalofMedicalEthics, οι συγγραφείς Neetu Vashishi και Jacob Puliyel δήλωσαν ότι:
«Ενώ η Ινδία είχε απαλλαγεί από την πολιομυελίτιδα εδώ και πάνω από ένα χρόνο, ξαφνικά υπήρξε τεράστια αύξηση της non-pollio Οξείας Χαλαρής Παράλυσης (NPAFP). Το 2011, υπήρχαν επιπλέον 47.500 νέες περιπτώσειςNPAFP, η οποία είναι κλινικά διακριτή από την παράλυση της πολιομυελίτιδας, αλλά είναι δυό φορές πιο θανατηφόρα, και η συχνότητα της εμφάνισής της ήταν άμεσα ανάλογη με τις δόσεις της στοματικής πολιομυελίτιδας.
Αν και αυτά τα δεδομένα συλλέχθηκαν στο Σύστημα Παρακολούθησης της Πολιομυελίτιδας, δεν διερευνήθηκαν ποτέ. Παραβιάστηκε η θεμελιώδης αρχή του primum non nocere. (Πρώτα, μη βλάψεις)».
Θα περίμενε κανείς ότι με τη δημοσιοποίηση αυτών των σοκαριστικών αριθμών, κάποιος θα προσπαθούσε να σταματήσει αυτή την καταστροφή.
Ωστόσο, αντί να συνειδητοποιήσουν τι συνέβαινε και να σταματήσουν το πρόγραμμα εμβολιασμού, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο συνέχισαν να υποστηρίζουν τον Bill Gates.
Αλλά, το 2017, υπό την πίεση των αποκαλύψεων, η Ινδία αποφάσισε να διακόψει κάποιους από τους χρηματοδοτικούς της δεσμούς της με το ίδρυμα Gates.
Τον Δεκέμβριο του 2012, στο μικρό χωριό Gouro του Τσαντ της Αφρικής που βρίσκεται στην άκρη της ερήμου της Σαχάρας, οι «φιλάνθρωποι» υπάλληλοι του BillGatesκλείδωσανπεντακόσια (500) παιδιάστο σχολείο τους και τααπείλησαν ότι εάν δεν συμφωνούσαν να εμβολιαστούν με τοεμβόλιο μηνιγγίτιδας Α, θα απαγορευόταν να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους.
Όλα τα παιδιά εμβολιάστηκαν εν αγνοία των γονιών τους με ένα πειραματικό μη-αδειοδοτημένο εμβόλιο για τη Μηνιγγίτιδα Α, που βρισκόταν ακόμη την τρίτη φάση του ελέγχου.
Μέσα σε λίγες ώρες, 106 παιδιά άρχισαν να υποφέρουν από πονοκεφάλους, έμετο, σοβαρούς ανεξέλεγκτους σπασμούς και παράλυση. Παρόλα αυτά, η ομάδα των εμβολιαστών προχώρησε στον εμβολιασμό και άλλων παιδιών στο χωριό. Όταν ένας γιατρός έφτασε με καθυστέρηση μιας εβδομάδας και δήλωσε ότι τα παιδιά έπρεπε να μεταφερθούν σε νοσοκομείο της πρωτεύουσας, η ομάδα των εμβολιαστών, φοβούμενη τις αποκαλύψεις, αποχώρησε βιαστικά από το χωριό.
Το θέμα απασχόλησε την τοπική εφημερίδα La Voix, η οποία αποκάλυψε ότι σαράντα παιδιά είχαν μεταφερθεί αρχικά σε νοσοκομείο της Φάγια και, εν συνεχεία, σε δύο νοσοκομεία της Ντζαμένα, πρωτεύουσας του Τσαντ.
Τελικά, πολλά από αυτά τα παιδιά στάλθηκαν στο χωριό τους χωρίς διάγνωση και σε κάθε οικογένεια δόθηκε από την κυβέρνηση ένα μη-επιβεβαιωμένο ποσό 1.000 δολαρίων. Δεν συμπληρώθηκε κανένα νοσοκομειακό έγγραφο για τη νοσηλεία τους και απλώς δηλώθηκε στους γονείς ότι τα παιδιά τους δεν είχαν υποστεί βλάβες από το πειραματικό εμβόλιο.
Όμως, εάν αυτό ήταν αλήθεια, γιατί η κυβέρνηση έδωσε σε κάθε οικογένεια 1.000 δολάρια; Το τηλεοπτικό κανάλι TChad, ήταν το μόνο που επισήμανε την τραγωδία των παρανόμως εμβολιασθέντων παιδιών, μαγνητοσκοπώντας πλάνα από την επίσκεψη του τότε πρωθυπουργού του Τσαντ στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύονταν τα παιδιά.
Η VacTruth, που διερεύνησε το θέμα, διαθέτει αντίγραφα όλων των αρχικών αναφορών και ένα μεγάλο αριθμό ιατρικών και κυβερνητικών εγγράφων. Ωστόσο, παρόλα τα αποδεικτικά στοιχεία και τη λεπτομερή κάλυψη της τραγωδίας των παιδιών από τη VacTruth, για άλλη μια φορά, το εγκληματικό πρόγραμμα των εμβολιασμών προβλήθηκε ως επιτυχία.
Οι ομάδες που εκτέλεσαν αυτό το πρόγραμμα σε βάρος των παιδιών ήταν η Επαγγελματική Εταιρεία Θεραπευτικής (PATH), ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ/WHO) και η UNICEF υπό την διεύθυνση του Ιδρύματος Gates, όπως αποκαλύφθηκε από τις έρευνες της Vactruth.
Δείτε το βίντεο του VacTruth που περιέχει πρωτότυπα πλάνα και έγγραφα.
Σε δελτίο τύπου σχετικά με τo πρόγραμμα MenAfriVac, το Ίδρυμα Gates δήλωσε:
«Το πρόγραμμα εμβολιασμών MenAfriVac είναι μια τεράστια ιστορία επιτυχίας για την παγκόσμια κοινότητα υγείας. Είναι το πρώτο εμβόλιο που αναπτύχθηκε ειδικά για την Αφρική και αποδεικνύει ότι οι παγκόσμιες εταιρικές σχέσεις μπορούν να αναπτυχθούν και να παρέχουν εμβόλια υψηλής ποιότητας και χαμηλού κόστους.
Πριν από δέκα χρόνια,επενδύσαμε στο πρόγραμμα εμβολίων μηνιγγίτιδας, ένα καινοτόμο μοντέλο που συσπείρωσε την PATH, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τους Αφρικανούς υπουργούς υγείας και το Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας της Ινδίας. Σήμερα,γιορτάζουμε το αποτέλεσμα: ένα σύγχρονο εμβόλιο που πωλείται με λιγότερα από 50 σεντ ανά δόση με δυνατότητα τερματισμού των θανατηφόρων επιδημιών μηνιγγίτιδας της Αφρικής.
Πιστεύουμε ότι τα εμβόλια είναι μια από τις καλύτερες αγορές στην παγκόσμια υγεία… [γι’ αυτό, και] καλείται η παγκόσμια κοινότητα να ανακηρύξει τη δεκαετία του 2010, ‘δεκαετία των εμβολίων’. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσουμε αυτή τη δεκαετία παρά με ένα νέο εμβόλιο που θα βελτιώσει και θα σώσει ζωές».
Ωστόσο, επειδή φαίνεται ότι αυτές οι καταστροφές δεν ήταν αρκετές, το Ίδρυμα Gatesχτύπησε ξανάδύο χρόνια αργότερα, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας το εμβόλιο του τετάνου που συνδέεται με ορμόνη hCG.
Τα εμβόλια του τετάνου που περιέχουν την ορμόνη hCGείναι γνωστό ότι προκαλούν αποβολές του κυήματος.
Ηανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη ή hCG είναι μια ορμόνη που παράγεται φυσικά κατά την εγκυμοσύνη για να υποβοηθήσει την ανάπτυξη του εμβρύου. Ωστόσο, όταν η hCG συνδυάζεται με το τοξοειδές τετάνου στα εμβόλια, προκαλεί στην εγκυμονούσα την παραγωγή αντισωμάτων κατά της εγκυμοσύνης και οδηγεί σε αποβολή του κυήματος.
Το 2014, γιατροί της Καθολικής Ιατρικής Εταιρείας της Κένυας (Kenyan Catholic Doctors Association – KCDA) ανακάλυψαν ότι τα εμβόλια του τετάνου που είχαν χορηγηθεί σε2,3 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες από τονΠαγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τη UNICEF,είχαν μολυνθεί με την ορμόνη hCG.
Είναι ενδιαφέρον ότι αυτές οι αποκαλύψεις έγιναν μετά τη γνωστοποίηση ότι το Ίδρυμα Γκέιτς είχε ήδη χορηγήσει στη UNICEF26 εκατομμύρια δολάρια για την εξάλειψη του μητρικού και νεογνικού τετάνου (MNT) έως το 2005.
Οπως ανέφερε η Modern Ghana (MG), μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017, περισσότερα από 500.000 νεαρά κορίτσια και γυναίκεςείχαν καταστεί στείρες μετά το εμβόλιο του τετάνου που τους χορηγήθηκε από την κυβέρνηση το 2014 και το 2015.
«Pharma Company Has License Suspended Over Medical Crime In Kenya». Modern Ghana, 12-04-2018.
Αυτό ήταν κάτι που έσπρωξε τον Dr. WahomeNgare, γυναικολόγο στο Ναϊρόμπι και μέλος της Καθολικής Ιατρικής Εταιρείας της Κένυας (KCDA), να δημοσιοποιήσει το θέμα.
Φαίνεται ότι ο Bill Gates και οι «φιλάνθρωποι» της παρέας του δεν ήταν ικανοποιημένοι με τις μέχρι τότε καταστρεπτικές δραστηριότητές τους, και αποφάσισαν να επιτεθούν στους πολίτες της Κένυας και με ένα δεύτερο εμβόλιο που περιείχε ορμόνες.
Ο Dr. Ngare προειδοποιεί για ένα δεύτερο εμβόλιο μολυσμένο με ορμόνες
Το 2015, η Διάσκεψη των Καθολικών Επισκόπων της Κένυας(KCCB)αποφάσισε να μποϊκοτάρει το τρέχον πρόγραμμα εμβολίων για την πολιομυελίτιδα, επειδή υπήρχαν αποδείξεις ότι το εμβόλιο αυτό (που κατασκευάστηκε από το Serum Institute of India, έναν οργανισμό που χρηματοδοτούνταν από το Ίδρυμα Gates), περιέχει οιστραδιόλη, ένα παράγωγο της οιστρογόνου ορμόνης, η οποία δειχνεί ότι προκαλεί στειρότητα.
Το Ράδιο NPR, στην ενημερωτική του εκπομπή Τα Νέα του NPR, ανέφερε ότι:
«Στην Κένυα, η ανησυχία για τα εμβόλια πυροδοτήθηκε από την απόφαση του ΠΟΥ να καλύψει τον πληθυσμό με επιπλέον εμβόλια για την πολιομυελίτιδα, πέραν των δόσεων που χορηγούνται με το σύνηθες πρόγραμμα, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η ανοσία του πληθυσμού… Ο ΠΟΥ διατείνεται ότι δεν υπάρχει πιθανότητα βλάβης από τη χορήγηση επιπλέον εμβολίων σε παιδιά που έχουν ήδη εμβολιαστεί».
«Catholic Bishops In Kenya Call For A Boycott Of Polio Vaccines». NPR, 9-8-2020.
Για να καταλάβουμε πώς και γιατί προέκυψαν αυτές οι ανησυχίες, η ιστοσελίδα Health Impact News επικοινώνησε με τον Dr. Ngare και του ζήτησε να αναφερθεί εκτενέστερα στους φόβους και τις ανησυχίες της KCCB γι’ αυτό το θέμα. Και ο Dr. Ngare μας είπε:
«Η Διάσκεψη των Καθολικών Επισκόπων της Κένυας (KCCB) αρχικά ανησυχούσε για το πρόγραμμα εμβολιασμού της πολιομυελίτιδας, επειδή τον προηγούμενο χρόνο, βρέθηκε ότι τα εμβόλια του τετάνου ήταν μολυσμένα. Η KCCB ενημέρωσε την κυβέρνηση για την έκδοση της Τελικής Εκθεσής της για τα εμβόλια του τετάνου τον Φεβρουάριο του 2015, δηλώνοντας συγχρόνως ότι η υποστήριξη της KCCB σε όποιες μελλοντικές εκστρατείες εμβολιασμού θα παρέχονταν με τον όρο ότι θα διεξαχθούν κοινές δοκιμές ελέγχου των εμβολίων από την κυβέρνηση και την KCCB – πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον εμβολιασμό.
Ενώ οι διαπραγματεύσεις για τις κοινές δοκιμές βρισκόταν σε εξέλιξη, έφτασε στη χώρα μια νέα αποστολή εμβολίων για να χρησιμοποιηθούν σε μια εκστρατεία εμβολιασμού που είχε προγραμματιστεί για τον Απρίλιο. Η KCCB πήρε ένα δείγμα απ’ αυτά τα εμβόλια, προκειμένου να τα ελέγξει πριν από τη χορήγησή τους. Από τον έλεγχο προέκυψε ότι δύο από τα έξι εμβόλια της πολιομυελίτιδας περιείχαν οιστραδιόλη». Όπως μας είπε «ενώ δεν υπήρχαν μελέτες σε ανθρώπους για να προσδιοριστεί η επίδραση που θα μπορούσε να έχει στον άνθρωπο, σε μελέτες σε ζώα, αποδείχθηκε ότι η οιστραδιόλη όταν χορηγείται σε αρσενικά βλάπτει το μηχανισμό σχηματισμού σπέρματος στους όρχεις».
500.000 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ GATES
Αίτημα: “Να ελεγχθεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας»
Μετά από όλες αυτές τις τραγωδίες που προκαλούνται από τα προγράμματα εμβολίων που σχεδιάστηκαν, χρηματοδοτήθηκαν και εφαρμόστηκαν από το Ίδρυμα Gates, είναι εύκολο να κατανοηθεί ο λόγος για τον οποίο πάνω από 500 χιλιάδες πολίτες στις ΗΠΑ υπέγραψαν μια Αναφορά προς τον Λευκό Οίκο, με την οποία ζητούν να γίνει λεπτομερής έρευνα των δραστηριοτήτων του Ιδρύματος Gates, το οποίο κατηγορούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Στις 2 Ιουλίου, ο κ. Μητσοτάκης, στα πλαίσια του 28ου Economist Government Roundtable έκανε μια δήλωση που εξέπληξε.
Αναφερόμενος στην πυρηνική ενέργεια είπε:
«η Ευρώπη ήταν, και ακόμη είναι, ηγέτις στην πυρηνική τεχνολογία. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος, […] και η Ελλάδα δεν είναι χώρα που έχει πυρηνική ενέργεια, να επιτύχουμε ισοζύγιο εκπομπών χωρίς πυρηνική ενέργεια. Επενδύουμε ως Ευρωπαίοι στην νέα γενιά μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων; Έχουμε ποντάρει όπου έπρεπε σε αυτήν την πράσινη μετάβαση;»
Και συνέχισε: «Επενδύουμε στις διασυνδέσεις μας στον βαθμό που θα έπρεπε; Μπορεί να φυσάει στην Β. Θάλασσα και να έχει λιακάδα στην Ελλάδα αλλά δεν μπορείς να κάνεις τις ΑΠΕ να δουλέψουν αν δεν έχεις ένα πολύ εξεζητημένο δίκτυο διασύνδεσης».
Αυτές οι δηλώσεις εξέπληξαν δυσάρεστα το λόμπι των πράσινων ακτιβιστών, οι οποίοι εξέφρασαν αποτροπιασμό για την αναφορά σε μια πηγή ενέργειας που χαρακτηρίζουν ακριβή, επικίνδυνη και μικρής συμβολής στην παγκόσμια ηλεκτροπαραγωγή. Οι απόψεις αυτές, αν και έχουν γίνει του συρμού με την βοήθεια μιας ευρείας επικοινωνιακής εκστρατείας, κρύβουν πολλά ψέμματα και μισές αλήθειες.
Κόστος (όμως για ποιον;)
Το επιχείρημα του κόστους βασίζεται στο LCOE (Levelized Cost of Electricity). Η Lazard, που εκδίδει την ετήσια έκθεση που αναμένουν οι επενδυτές, υπολογίζει το LCOE των πυρηνικών τριπλάσιο σε σχέση με των Φ/Β (180 έναντι 60 $/MWh το 2023). Ο υπολογισμός είναι χρήσιμος για τον υπολογισμό αποσβέσεων από έναν επενδυτή που σχεδιάζει μια συγκεκριμένη μονάδα σαν να ήταν απομονωμένη, αλλά όχι για το κόστος που θα πληρώσει ο καταναλωτής σε ολόκληρο το σύστημα. Δηλαδή τα Φ/Β μπορεί να είναι φτηνά για τον παραγωγό, αλλά αυτό δεν μας λέει τίποτα για το τι πληρώνει ο καταναλωτής. Αυτός είναι ο λόγος που το LCOE δεν μας εξηγεί πώς η πυρηνοκίνητη (κατά 65% το 2023) Γαλλία έχει συστηματικά φθηνότερη κιλοβατώρα από την πρασινοκίνητη και αποπυρηνικοποιημένη Γερμανία.
Πράγματι, αν θέλαμε να δούμε τα πράγματα από την πλευρά του οικιακού καταναλωτή, πρέπει να υπολογίσουμε τα επιπλέον κόστη που οι ΑΠΕ προσθέτουν σε ολόκληρο το διασυνδεδεμένο σύστημα λόγω των ιδιοτροπιών τους. Π.χ. χρειάζονται διαθέσιμες αλλά αδρανείς κατανεμόμενες (dispatchable) μονάδες για όταν πέσει ο αέρας (το «δεν φύσηξε όσο περιμέναμε» που ακούσαμε πρόσφατα), πράγμα που ανεβάζει το κόστος. Αυτές συνήθως είναι φυσικού αερίου και όταν συνδεθούν ανεβάζουν τις τιμές. Πράγματι, με την οριακή τιμολόγηση (marginal pricing) όλοι οι παραγωγοί πληρώνονται με την ταρίφα της τελευταίας (και ακριβότερης) μονάδας που μπαίνει στο σύστημα. Τέλος, οι διαλείπουσες ΑΠΕ απαιτούν μπαταρίες και πυκνωτές για την παροχή συνθετικής αδράνειας, για την αποθήκευση της περίσσειας ηλεκτροπαραγωγής κλπ, απαιτήσεις που συνεπάγονται επιπλέον κόστη.
Όλα αυτά τα πληρώνει ο καταναλωτής αλλά δεν αντανακλώνται στο LCOE. Γι’ αυτό άλλωστε παρατηρούμε το παράδοξο: χώρες με υψηλή διείσδυση των «φθηνών» (για τον παραγωγό) ΑΠΕ έχουν ακριβότερη (για τον καταναλωτή) κιλαβατώρα, πράγμα που επιβεβαιώνεται και από την αρκετά ισχυρή συσχέτιση των δύο μεταξύ κρατών. Στοιχεία των ετών 2012, 2014, 2015, 2017, 2019 (Εικόνα 1) και 2022 συμφωνούν εντυπωσιακά μεταξύ τους.
Έτσι, η επίκληση του LCOE από πράσινους ακτιβιστές παραπέμπει μάλλον σε δημιουργική λογιστική προς όφελος των παραγωγών ενέργειας και προς βλάβη των καταναλωτών, πράγμα που θα πρέπει να μας προβληματίσει. Γι’ αυτό και στο πεδίο προτείνονται νέες μέθοδοι μέτρησης κόστους, όπως το VALCOE (από την IEA) ή το system LCOE, τα οποία ενίοτε προβλέπουν υψηλότερα κόστη σε συστήματα με διαλείπουσες ΑΠΕ.
Αλλά και το υψηλό LCOE των πυρηνικών μονάδων οφείλεται εν πολλοίς στο ολοένα πιο περίπλοκο κανονιστικό πλαίσιο που αυξάνει τους χρόνους περάτωσης, και παραλλήλως εκτοξεύει το κόστος δανεισμού λόγω καθυστερήσεων. Αυτό δεν είναι τόσο δομικό στοιχείο της ίδιας της τεχνολογίας, όσο της γραφειοκρατίας, προϊόν και αυτή πολιτικών πιέσεων. Στις Δυτικές οικονομίες το κόστος πυρηνικών μονάδων είναι διπλάσιο από ό,τι σε Ασιατικές χώρες όπως η Ιαπωνία, η Κίνα, τα ΗΑΕ και η Ν. Κορέα (8.000 $/kW έναντι 4,000 $/kW).
Ασφάλεια
Ταυτόχρονα η πυρηνική ενέργεια παραμένει η πιο ασφαλής, ακόμα και συμπεριλαμβάνοντας τα δυστυχήματα του Three Mile Island (κανένας νεκρός), του Τσερνόμπιλ (30 νεκροί) και της Φουκουσίμα (1 νεκρός). Με 90 νεκρούς ανά τρισεκατομμύριο kWh, είναι ασφαλέστερη από την αιολική (150 νεκροί ανά τρις kWh) ή την ηλιακή (440). Στις ΗΠΑ, όπου δεν υπήρξαν θανατηφόρα πυρηνικά ατυχήματα, είναι μακράν η ασφαλέστερη μορφή ενέργειας, με 0.1 νεκρούς ανά τρισεκατομμύριο kWh (How Deadly Is Your Kilowatt?, Forbes, 10/1/2012).
Συμβολή
Τέλος, το ποσοστό στο οποίο η πυρηνική ενέργεια συμβάλλει στο μίγμα ηλεκτρικής ενέργειας είναι μάλλον προϊόν πολιτικής βούλησης. Στην Γαλλία είναι πολύ υψηλό, στην Ελλάδα είναι μηδενικό, ενώ και στην Γερμανία εκμηδενίσθηκε υπό την πίεση των αντιπυρηνικών λόμπι. Πάντως, το 2023 ήταν στο 9,85% της παγκόσμιας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, έναντι 10,11% Φ/Β και αιολικών, και αυτό παρά τις ομολογουμένως επιτυχημένες εκστρατείες του αντιπυρηνικού λόμπι.
Ευχάριστες εκπλήξεις
Ομολογώ λοιπόν ότι ήμουν μεταξύ εκείνων που εξεπλάγησαν ευχάριστα από την δήλωση του κ. Μητσοτάκη, συν τοις άλλοις διότι προ διετίας είχα εκθέσει και κάποια άλλα πλεονεκτήματα της πυρηνικής ενέργειας έναντι των ΑΠΕ που θα εκτιμούσε οποιοσδήποτε «πράσινος»:
Εκπομπές θερμοκηπικών αερίων χαμηλότερες από εκείνες των φωτοβολταϊκών και συγκρίσιμες με εκείνες των αιολικών (IPCC 2014, σελ. 1335).
Απαιτήσεις κατασκευαστικών υλικών (σκυροδέματος, χάλυβα κλπ) 10-20 φορές μικρότερες ανά παραγόμενη MWh ως προς εκείνες των αιολικών και φωτοβολταϊκών, και χαμηλότερες από οποιαδήποτε άλλη πηγή ενέργειας (DOE Quadrennial Report, Πίνακας 10.4).
Παραγωγή ενεργείας ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο χρησιμοποιούμενης επιφανείας από 4 έως 140 φορές μεγαλύτερη των αιολικών και 600 φορές μεγαλύτερη των φωτοβολταϊκών(Cheng & Hammond, J. Energy Inst., 2017, 90, 201-213).
Ο κ. Μητσοτάκης, μου επιφύλαξε και δεύτερη ευχάριστη έκπληξη, θίγοντας ένα άλλο θέμα που είχα θέσει πρόσφατα, εκείνο της ανεπάρκειας του ηλεκτρικού δικτύου.
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν θεωρώ ότι ο πλήρης εξηλεκτρισμός μεταφορών και θέρμανσης έχει ελπίδες να πραγματοποιηθεί, ιδίως μέχρι το 2050, καθώς η απαιτούμενη αναβάθμιση του δικτύου μεταφοράς σημαίνει ότι πρέπει να υλοποιήσουμε σε 20 χρόνια 3 έως 4 φορές τις υποδομές που έστησε η ΔΕΗ σε 60 χρόνια («2035: H υποχρεωτική ηλεκτροκίνηση σκοντάφτει στο δίκτυο», Ανιχνεύσεις, 6/3/2024).
Ούτε θεωρώ ότι οι ΑΠΕ έχουν ελπίδα να αποτελέσουν ραχοκοκκαλιά του συστήματος παραγωγής ενέργειας. Μπορούν να είναι το αλατοπίπερο, αλλά όχι το κυρίως πιάτο.
Αφενός, η Αχίλλειος πτέρνα τους είναι η διαλείπουσα φύση τους και η αδυναμία μας να αποθηκεύσουμε τις περίσσειες παραγόμενης ενέργειας. Λύσεις για αποθήκευση σε μεγάλη κλίμακα καταρρέουν με το που βάλουμε κάτω τα νούμερα, είτε σε ό,τι αφορά ποσότητες πρώτων υλών για αποθήκευση σε μπαταρίες, είτε σε ό,τι αφορά τις απώλειες από μετατροπές ενέργειας για αποθήκευση σε πράσινο υδρογόνο («Οι «πράσινες» ενέργειες έχουν μια Αχίλλειο πτέρνα», Ανιχνεύσεις, 24/2/2022).
Αφετέρου, για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες, μας οι ελληνικές ΑΠΕ απαιτούν δεσμεύσεις πολλαπλασίων εκτάσεων από ό,τι σήμερα. Με παραγωγικότητες (capacity factors) στο 14% για τα Φ/Β και στο 26% για τα αιολικά (ενδεικτικά στοιχεία 2022-23),1 η Ελλάδα χρειάζεται επταπλάσιες εκτάσεις σε Φ/Β και τετραπλάσιες σε αιολικά.
Και αυτό μόνο για τις τρέχουσες ανάγκες της (9-10 GW), δηλαδή χωρίς ηλεκτροκίνηση. Για όποιον δεν χόρτασε προπέλες σε κάθε βουνοκορφή, είναι μια καλή προοπτική.
Σε κάθε περίπτωση, και μόνη η αναγνώριση εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού των τεχνικών περιορισμών της υιοθέτησης ΑΠΕ, αποτελεί μια ελπιδοφόρο εξέλιξη και ένα θετικό πρώτο βήμα.
Ένα όραμα;
Για να μην βιαζόμαστε, ο κ. Μητσοτάκης δεν ανήγγειλε κάποιο πρόγραμμα επενδύσεων στην πυρηνική ενέργεια. Απλώς έθεσε κάποιες ερωτήσεις. Ίσως ακαδημαϊκά, ίσως για να σφυγμομετρήσει αντιδράσεις. Ίσως υπονοούσε κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων στην Ελλάδα, ίσως συμβάσεις αγοράς ενέργειας από γειτονικές χώρες, όπως την Βουλγαρία. Ίσως εξέφραζε δικές του σκέψεις, ίσως για λογαριασμό τρίτων. Το ότι δεν είχε στην άκρη της γλώσσας του ούτε το «Small Modular Reactors» που μάλλον εννοούσε, και κατάφερε μόνο να εκφέρει: «nuclear small… nuclear… εεε… reactors», δεν είναι ενθαρρυντικό.
Γι’ αυτό και κρατάω μικρό καλάθι.
Αλλά αν πρόκειται πραγματικά περί προαναγγελίας προγράμματος επενδύσεων με μεταφορά τεχνογνωσίας, θα πρόκειται για την πρώτη οραματική και δημιουργική πρόταση που έχουν κάνει ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και δεκαετίες, καθώς άπτεται μακροπρόθεσμων επενδύσεων που αναγκαστικά θα υλοποιηθούν από μελλοντικές κυβερνήσεις, που αφορούν στην έλευση μια νέας τεχνολογίας στην Ελλάδα και στην ενεργειακή της αυτάρκεια.
Ο Θανάσης Μπούνταλης είναι απόφοιτος του Τμ. Χημείας του ΕΚΠΑ, Διδάκτορας Χημείας του Παν. Πατρών. Ως Ερευνητής έχει εργασθεί στο ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», στο γαλλικό CNRS, στο Florida International University και στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Έχει διατελέσει μεταδιδακτορικός υπότροφος του ΙΚΥ και υπότροφος Marie Curie. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 70 ερευνητικά άρθρα σε διεθνή περιοδικά, καθώς και την νομισματική ιστορία «Το Χρήμα στην Ελλάδα 1821-2001. Η Ιστορία ενός Θεσμού».
Ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι / Φωτογραφία AP
14/09/2024 20:30
Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, Χρίστιαν Μίτσκοσκι επανέλαβε ότι θα αποκαλεί τη χώρα του «Μακεδονία», επικαλούμενος το «ανθρώπινο δικαίωμα» του.
«Αυτό συνιστά δικαίωμά μου στην (ελεύθερη) έκφραση. Αυτό το έχω πει. Εκεί όπου είναι απαραίτητο να τηρούνται το Σύνταγμα και οι νόμοι εγώ πρέπει να τα τηρώ. Εάν αυτό μού αρέσει ή όχι αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Εάν μού αρέσει ή όχι αυτό μπορώ να το λέω κάπου αλλού. Έως ότου ασκώ αυτό το αξίωμα, εκεί όπου πρέπει να τηρούνται το Σύνταγμα και ο νόμος (…) Έτσι έχουν τα πράγματα. Αλλά, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασής μου, το δικαίωμα στην (ελεύθερη) ομιλία, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα.Και, ναι, χρησιμοποιώ τον όρο Μακεδονία και θα χρησιμοποιώ τον όρο Μακεδονία, διότι αυτό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμά μου και κανείς δεν μπορεί να μού το αφαιρέσει» ανέφερε ο Μίτσκοσκι σε συνέντευξή του σε podcast στα Σκόπια .
Πρωθυπουργός Βόρειας Μακεδονίας: Κακή και επιζήμια η συμφωνία των Πρεσπών
Αναφερόμενος στη Συμφωνία των Πρεσπών, ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι σημείωσε: «Εγώ ήμουν ένας από εκείνους τους πολιτικούς που πριν από πέντε χρόνια που είπε ότι αυτή αποτελεί πραγματικότητα, αλλά ότι είναι κακή, επιζήμια, ναι, αυτό θα πω εκ νέου».
Turkish foreign policy has undergone fundamental change under President Recep Tayyip Erdoğan. Less understood is the rise of the National Intelligence Organization (MİT) as a tool of Turkish foreign policy. The expanded scope and sophistication of Turkey’s intelligence and clandestine1 operations have become integral to its foreign and security policy. This paper examines how clandestine intelligence operations have increasingly become a tool of and reflect Turkey’s evolving geopolitical position. Finally, it examines the implications these increased clandestine activities have for regional and international dynamics and highlights the critical interplay between enhanced intelligence activities and Turkish foreign policy objectives.
Historical Context of Turkish Intelligence
The story of Turkish intelligence, tracing its origins from the late Ottoman Empire to its sophisticated contemporary operations, reflects Turkey’s complex history. The Turkish intelligence community can trace its roots as far back as 1299 to the early administrative organs of the Ottoman Empire. The empire’s intelligence apparatus was primarily centered around the general administration department, known as the divan-i hümayun kalemi (Imperial Chancery). The divan-i hümayun kalemi was primarily focused on gathering intelligence on foreign powers and internal threats.2
In the waning years of the Ottoman Empire, various attempts to reform and make relevant the intelligence capacity by various sultans were initiated. The first real precursor to the current incarnation of Turkish intelligence came with the establishment of the Yıldız (Star) Organization (1880-1908) under Sultan Abdulhamid II.3 As the empire engaged in World War I, the Teşkilât-ı Mahsûsa (Special Organization, c1913-1920), led by Enver Paşa, played a crucial role in intelligence and special operations, navigating through the complexities of a global conflict and a crumbling empire.4
Intelligence activities during the period from the end of the Ottoman Empire and the establishment of the republic, between 1918 and 1923, quite rightly refocused the operational mission as various intelligence incarnations became focused primarily on internal consolidation and responding to external security issues that threatened the nascent Republic of Turkey. This period became critical in shaping the Republic’s future, both in terms of internal stability and foreign policy direction.5
Mustafa Kemal Atatürk
The transition to the Republic of Turkey naturally brought transition and reforms to the intelligence services, most importantly being the institutionalization of intelligence operations. The new republic established the Millî Emniyet Hizmeti Riyâseti (M.E.H./MAH) in 19266 under Mustafa Kemal Atatürk, who centralized security intelligence collection and operations but the focus clearly remained on domestic security issues.7 As the republic found its footing from 1923 to 1947, the intelligence apparatus began to take a more defined shape. This era was marked by efforts to strengthen the newly founded state and navigate the complexities of an evolving international scene, particularly multiple efforts to draw the nation into World War II.8
The Cold War years saw a significant expansion and adaptation of Turkey’s intelligence capabilities to meet these strategic needs. The era presented new challenges and necessitated a strategic shift in intelligence activities. Turkey, straddling the Western bloc and the Soviet Union, needed to manage its foreign policy while keeping a keen eye on both internal and external threats. However, NATO accession provided access to new training, resources, and cooperation, in particular with the United States and the Central Intelligence Agency.9
This culminated in 1965, when the MAH underwent a significant transformation, evolving into the current National Intelligence Organization (MİT).10 The changes represented a strategic refinement of intelligence priorities to meet the republic’s expanding domestic security needs and foreign policy objectives. The newly formed MİT11 became responsible for collecting and analyzing both domestic and foreign intelligence, domestic security intelligence, and military co-ordination. The latter having major and lasting influence on the organization until the twenty-first century as leadership of the MİT was dominated by military officers.12
Clandestine operations are not new to Turkish foreign and security policy. An early example of Turkish intelligence’s clandestine operations can be seen in military intelligence and MAH activities against Bulgaria that provided support to NATO collection priorities.13 However, Turkey also targeted Greece during the Cyprus conflict from 1953 to 1970. This period marked a strategic use of clandestine activities by Turkish intelligence within the NATO alliance and against an erstwhile ally. The MİT operations were multifaceted, including: support for resistance movements, providing operational assistance, and evaluating military capabilities and readiness. As Sabri Yirmobeşoğlu, an ex general of the Turkish Armed Forces and ex secretary general of Turkey’s National Security Council (MGK) confided in an interview a few years ago, the MIT was responsible for the arming of Turkish Cypriot paramilitaries and the bombing of Turkish Cypriot targets,14 some to good effect in stoking unrest and building the basis for potential intervention. The bombing of the Bayraktar and Omeriye Mosques in Nikosia on March 25, 1962, was blamed squarely on the EOKA, the Greek Cypriot resistance organization, in order to sow the seeds of division among the island’s communities. A few years earlier, the detonation of a bomb in 1958 outside the Turkish consulate in Nikosia had sparked violent clashes between Greek and Turkish Cypriots. These clandestine operations solidified the rift between the Turkish and Greek Cypriots before the events in 1963 and 1974.15 The case highlights the developing role of clandestine intelligence operations in its immediate geography, in what the Turks considered a near domestic issue, and underscores the early use of clandestine action in contemporary Turkish foreign policy.16
The Cold War years saw a significant expansion and adaptation of Turkey’s intelligence capabilities to meet these strategic needs.
By the end of the Cold War, the global geopolitical landscape underwent a dramatic transformation, and so did Turkey’s intelligence focus. The dissolution of the Soviet Union and the emergence of new international dynamics required a re-evaluation and transition in intelligence operations. Turkish foreign policy during this period adapted to these new challenges and opportunities, reflecting the changing geopolitical environment.
Even before the events of September 11, 2001, Turkey had been dealing with an active PKK terror campaign. The Turkish intelligence community focus on domestic threats, however, did not preclude out of area operations. This was most demonstrably expressed in the 1999 rendition of PKK leader Abdulla Ocalan from Nairobi.17
Like other NATO members, Turkey faced a significant shift in its security landscape with the 9/11 attacks on the United States and the first use of NATO Article 5. Although having a vast amount of experience in counter-terrorism, 2001-2020 saw a particular rise of expanded terrorist and asymmetric threats. This necessitated an evolution in Turkey’s intelligence community, significantly influencing its foreign policy to align more closely with global counter-terrorism initiatives and regional dynamics. Integral institutions, such as the MİT, as well as other security and intelligence agencies such as the chief of general staff, the ministry of interior, the ministry of foreign affairs, and the undersecretariat of public order and Security (KDGM) have been pivotal in this transformation. Their adaptive roles and contributions mirror the changing domestic and international challenges faced by Turkish security. It is in this historical context that sets the stage for understanding the subsequent developments in Turkish intelligence and its broader implications.
Transition and Reformation: The Hakan Fidan Era
The appointment of Hakan Fidan, a known Erdogan loyalist, did not initially appear to indicate a major change. Strictly speaking, MİT was not within the ministry of defense. However, historically, almost all senior leadership had come from the military branches. However, Fidan had been preparing for the position and change in Turkish intelligence structure and focus. Indeed, his 1999 master’s thesis compared the Turkish intelligence community to that of the United States and the United Kingdom.18 Fidan began restructuring the MİT along the lines of his 1999 plan by and pushing MİT into the forefront of Turkish foreign policy, resulting in the 2012 establishment of a foreign operations department and absorbing the signals intelligence (SIGINT) role of the military.
By 2014, this was further entrenched legally when the Turkish parliament passed a law granting greater autonomy to the MİT and reorganizing its reporting structure. It aimed to address concerns about military dominance and allegations of human rights abuses during previous military leadership. This change has had three major effects on the MİT:
Refocus of intelligence priorities. Traditionally the MİT had worked foreign intelligence because there was no other applicable agency. Now it officially included a broader foreign collection mandate.
Measures for transparency and accountability to prevent power abuse and ensure operation within legal boundaries. A notable measure was establishing an independent inspector general position within the MİT, allowing internal investigations and monitoring of the agency’s activities for legal and ethical compliance.
This oversight also included the establishment of parliamentary committees tasked with monitoring the MİT’s activities. This was the first time elected civilian committees would play a role in intelligence oversight by reviewing and evaluating the MİT’s performance, scrutinizing its budget, and providing a forum for public debate on intelligence matters.
Hakan Fidan
MİT Under Hakan Fidan
Fidan was assigned “special tasks” by Erdogan that even ministers within the cabinet were not aware of. That explains why Erdogan called him once as “my secret-keeper … the state’s secret-keeper”.19 These missions included, for a start, the secret negotiations with the outlawed PKK in Oslo and Imrali20 between 2006 and 2011. Despite the ups and downs, these negotiations eventually resulted in the historic message by Ocalan in March 2013 and the start of the “solution process” (Çözüm Süreci).21 This was by far the most comprehensive―and ambitious―effort by Turkey to resolve the decades-old Kurdish question through a negotiation and not an armed struggle.
But Fidan was not engaged only in peace talks. In 2011, the Syrian Civil War erupted and very quickly metamorphosed, in the words of the ex-director of the CIA, into “a Geopolitical Chernobyl” with various state and non-state actors locked in a deadly struggle.22 After Erdogan’s public appeal to Assad for reforms and reconciliation ended in a deadlock, Ankara decided to secretly support the rebels within the Free Syrian Army to overthrow the Assad regime.
Despite the US open reservations, Turkey delivered weapons and money―and even training to certain militant groups that were not vetted by the CIA such as Ahrar al Sham or Sultan Murad Brigade. There was one critical problem with this approach, however: these rebels, though much more deadly on the battlefield than the de-centralized FSA, mainly consisted of hardliners who sometimes cooperated with Al Qaeda in Syria.23 This support for the rebels was done away from the public spotlight by the only agency that Erdogan could rely on for secrecy and efficacy: the MİT. Despite their best efforts, these clandestine ops were eventually documented and publicized by journalists who were later arrested.24
These leaks to the press did not manifest out of the blue; they were linked to the struggle in the shadows between Erdogan and his erstwhile ally against the Kemalists―Gulen. These power struggles would indeed express themselves over the Gezi Park Protests in 2013 and the Corruption Scandals in 2014.25
The Post-Coup MİT
However, these contests would reach a head in July 2016 when a cabal of pro-Gulen military officers allegedly launched an (ultimately unsuccessful) coup d’état against Erdogan. The role of Fidan in these events is still shrouded in mystery; though the country’s spymaster, he failed to detect any signs of the impending coup and, thus, prevent its occurrence.26Whatever the case, the MİT headquarters was viewed as a nerve center by coup plotters and was targeted by their helicopters. Despite their efforts, the putschists did not seize Fidan―though they did capture Hulusi Akar, chief of the general staff.27
These attacks against the MİT Headquarters promoted an overhaul of the intelligence agency. First of all, a sweeping purge of suspected and real sympathizers of the putschists was unleashed within MİT with thousands of agents ending in prison.28 Secondly, a new MİT headquarters, nicknamed the “Kale” or “Fortress”, was built outside of Ankara on 5000 acres of land with three-meter high walls and other extensive security.29 Third, the MİT was expanded to include a clandestine paramilitary capability. From then onwards, the MİT would not only be an intelligence agency that collected and analyzed intelligence or co-operated with other services for clandestine operations. It would develop a paramilitary branch with its own direct action capability that would allow the MIT to operate independently in military theaters.30 This has enabled MİT to operate independently of the Turkish military and turn into a more versatile “third-option”31 of Turkish foreign policy similar to the CIA.
These attacks against the MİT Headquarters promoted an overhaul of the intelligence agency.
The aftershock of the new militarized MİT was nowhere felt as deeply as in Syria. The MİT already engaged in clandestine operations within Syria against the Assad regime. Erdogan imposed an absolute control over the army from 2011, and no one opposed his own plans for a buffer zone in Northern Syria. Only one month after the putsch, Turkey initiated Operation “Euphrates Shield” in an effort to eject ISIS from Jarablus; in reality, however, Turkey intended to cut off the Kurds of Afrin from those in Manbij.32 Fidan was on the same page as Erdogan: as early as March 2014, he had suggested a false flag op in order to justify an armed incursion into Northern Syria.33 During the same period that Operation “Euphrates Shield” unfolded, Fidan went to great lengths to foster a revolt within the Kurdish-controlled territory of Northern Syria; these pro-Turkey Arab and Kurdish militant groups (e.g. the Ahfad Salah al-Din Brigade) failed, however, and thus, vanished from the scene.34
In mid-2015, changing dynamics in Idlib Province had implications for regional stability.35 Besides, these hardliners were considered by Turkey a far lesser evil to the YPG, the Syrian offshoot of the PKK, despite the open objections of the USA.36 MIT was instrumental in the establishment of the Syrian National Army in December 2017―this umbrella organization for the anti-ISIS and anti-YPG militant groups (e.g. Hamza Division and al-Mu‘tasim Division).37 MIT reserved a preferential treatment for the Turkmens of Syria within the newly-formed SNA.38 In time, these Turkmen-heavy militant groups comprised the nucleus of the mercenaries that MIT employed in war theaters outside Syria itself.39
After Operation “Euphrates Shield” (2016–2017), Turkey intervened again in Northern Syria thrice: twice against the Kurds (2018 and 2019), and once against the Assad regime (2020) to solidify its buffer zone along its southern border. Turkey utilized these rebels as auxiliaries or proxies for its own wars against the YPG and Assad; and MIT ensured that the rebel commanders toed the line; those who did not comply, were simply replaced by compliant ones.40
Challenges and Issues for MİT
These secret networks in Idlib and Northern Syria would serve Turkey well in its interventions in other war theaters. The MIT recruited and transported thousands of rebels from Syria to Western Libya in late 2019 as mercenaries in order to lift the Siege of Tripoli by Haftar.41 Actually, the only casualties ever reported by Turkey in Operation “Peace Storm” in Libya included an agent of and translator for MIT.42 The same story repeated itself in the 2nd Karabakh War: the MIT arranged for the recruitment and transport of these rebels from Syria (or Libya) to the mountains of Azerbaijan where they were utilized in human waves to overrun Armenian military outposts.43
In other words, the MIT acted as the tip of the spear in the policy doctrine that Erdogan implemented from Operation “Olive Branch” in 2018 onwards: that of “surrogate warfare”.44In this version a la Turca, rebels or mercenaries from Syria acted as the human surrogates with the drones (especially the by now world famous Bayraktar TB2)45 as the technological ones. The MIT was an integral element in both versions of these surrogates: it recruited the rebels as proxies, on the one hand, and it provided the drones with the necessary critical intel for the targeted killings, on the other hand.
However, three challenges emerged from the continued use of clandestine operations:
The primary concern revolved around the political authorization of the National Intelligence Organization’s (MİT) clandestine activities, directed by the presidency. These operations sparked intense debates within the Turkish Parliament regarding appropriate oversight for the intelligence service.46
Secondly, the proxies frequently faced accusations of committing severe human rights violations against civilians in Northern Syria, particularly in Afrin. The inability or reluctance of MİT to control these undisciplined militias has marred the organization’s reputation.47
Finally, Turkey’s engagements with hardline militias in Northern Syria have caused concerns in both Washington and Moscow.48
In addition to these, the MİT organized a witch-hunt against supporters of the self-exiled imam, Fetullah Gulen, all over the world in the aftermath of the failed coup d’état. This witch-hunt resulted in renditions without due process from several countries (e.g. Kazakhstan, Moldova) and, according to the victims’ own testimonies, in torture and solitary confinement in “black sites”.49 These clandestine programs, operated exclusively by the MİT strained Turkey’s relationship with the West.50
These renditions were not the sole instances where MİT’s actions strained its traditional relationships with Western and Western-aligned states. Such activities underscored the growing significance of clandestine intelligence operations’ role in shaping Turkish foreign policy. This change underscores a pivotal shift towards a more assertive and independent stance in Turkey’s international strategy.
Turkish clandestine operations in Northern Syria serve as another example. Throughout 2023, MİT targeted both the military and civil leadership of the Kurds with its own agents and drones. In April 2023, a strike by an MİT-operated drone almost neutralized Mazlum Kobane–the commander-in-chief of the Kurdish YPG/SDF in Northern Syria. The attempted murder of a well-known US ally was not the only affront to the USA: at the time, Kobane was stationed in a US military base in Northern Syria and, thus, the safety of the US Marines was jeopardized.51 This attack prompted a complaint by the USA―both in public and in private―toward Turkey. But it did little to deter the MİT. Indeed, agents of the MİT continue to stir up the rebellious Arab tribes in Deir-ez-Zor against the Kurds to the extent than an armed uprising―eventually unsuccessful―flared up between August and September 2023.52
The Future of Turkish Intelligence
Erdogan won the presidential election in May 2023 despite the alliance of the six opposition parties. He appointed his trusted “keeper of secrets”, Fidan, to the post of foreign minister. Ibrahim Kalin, the national security advisor, took over as head of MIT. These changes signaled that hawks would reign on issues of intelligence and diplomacy.
Indeed, this was evident in the ongoing operations in Northern Iraq and Syria. In 2023, the MİT neutralized 201 fighters of the PKK and YPG in total in 181 clandestine ops that involved the use of UCAVs and destroyed 45 targets of critical infrastructure (e.g. oil wells in Northern Syria).53 These operations occurred despite the protests of Washington that resulted in a “blue on blue” incident in October 2023 when the United States downed a Turkish UCAV to protect is soldiers in Northern Syria.54 This incident, however, did little to deter the MİT, which continued its campaign of targeted killings.
Ibrahim Kalin
Implications for Turkish Foreign Policy
The appointment of İbrahim Kalın as the new head of Turkey’s National Intelligence Organization marks another significant transition in the landscape of Turkish intelligence and foreign policy since 2010. Kalin brings a distinct background to his new role as the intelligence chief, having previously served as the chief presidential advisor and spokesperson.
Kalin’s elevation to the head of the MİT could signal a nuanced shift in the strategic direction of Turkish intelligence. Given his previous role, Kalin is expected to maintain a close alignment with Erdoğan’s foreign policy objectives. This alignment might lead to a more synchronized and coherent strategy between the presidential office and intelligence operations, potentially enhancing the effectiveness of Turkish foreign policy, particularly with Fidan now heading the foreign ministry.
Kalin’s deep involvement in diplomatic and advisory roles suggests a possible emphasis on integrating intelligence findings more directly into foreign policy decision-making. This could result in a more proactive and strategic use of intelligence in shaping Turkey’s international relations, especially in its dealings with neighboring regions and global powers.
It should be noted that both Fidan and Kalin share the same vision with Erdogan about Turkey’s place in this ever-changing international environment: namely, that Turkey should not stick to its old orientation to the West but side with the rising Euro-Asian powers such as Russia and China which, just like Erdogan, challenge the current status quo.
The Future of MİT Clandestine Operations
Under Kalin’s leadership, the MİT is likely to continue its active role in clandestine operations, which have been a significant aspect of Turkey’s assertive foreign policy under Erdoğan. These operations, particularly those aimed at countering terrorism and protecting national interests, are expected to remain a priority. However, Kalin’s approach to such operations might differ from his predecessor’s, potentially focusing more on strategic intelligence gathering and less on high-profile operations, depending on the evolving geopolitical landscape.
Kalin’s tenure could also see a continued emphasis on technological advancements in intelligence, particularly in cyber intelligence and surveillance capabilities. This would align with the global trend of increasing reliance on technological means for intelligence gathering and analysis.
Conclusion
One of the primary challenges Kalin will face is navigating the complex regional dynamics, particularly in the Middle East and Eastern Mediterranean. How he manages relationships with key players in these regions, while advancing Turkey’s interests, will be a critical aspect of his tenure. Additionally, Kalin will need to address the evolving nature of security threats, including cyber threats and the shifting landscape of terrorism and extremism. Balancing traditional intelligence methods with innovative approaches will be key to effectively countering these challenges.
The appointment of Kalin as the new head of the MİT represents a pivotal moment for Turkish intelligence. His background and close ties to the presidency suggest a potential shift in the operational and strategic focus of the organization. As Kalin takes on this role, his decisions and strategies will not only shape the future trajectory of the MİT but also play a significant role in Turkish foreign policy and its clandestine operations. His leadership will be instrumental in determining how Turkey navigates its complex regional and international environment in the coming years.55
1. The term “clandestine” is used here in the nominal intelligence terminology to indicate a secret operation as opposed to the notional term “covert” which is generally applied to deniable intelligence activities.
2. See “Intelligence and Security in the Ottoman Empire in the Time of Murad IV.” Academia.edu. Accessed online: academia.edu., Irkilata, Gaye. “Intelligence Structures and the Turkish National Intelligence Agency.” Dis Politika Institusu, April 19, 2022 and Gürkan, Emrah Safa. “The Efficacy of Ottoman Counter-Intelligence in the 16TH Century.” Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hungaricae 65, no. 1 (2012): 1–38. http://www.jstor.org/stable/43282441
3. Ateş, A. (2013). Stratejik İstihbarat ve Türk Dış Politikası’na Etkisi [Strategic intelligence and its impact on Turkish foreign policy]. Master’s thesis, Adnan Menderes University.
4. “History of the National Intelligence Organization.” Turkish National Intelligence Agency. Accessed September 27, 2023, web.archive.org.
5. Ateş, A. (2013). Stratejik İstihbarat [Strategic intelligence].
6. “History of the National Intelligence Organization.” Turkish National Intelligence Agency. Accessed September 27, 2023.
7. Yılmaz, İlkay. “Turkey.” In Intelligence Communities and Cultures in Asia and the Middle East: A Comprehensive Reference, edited by Bob de Graaf, Lynne Reiner Publishers, 2020.
8. Dovey, H.O. (1994). “The intelligence war in Turkey.” Intelligence and National Security, vol. 9, no. 1, pp. 59-87. DOI: 10.1080/02684529408432240.
9. Yılmaz, İlkay. “Turkey.” In Intelligence Communities and Cultures in Asia and the Middle East: A Comprehensive Reference, edited by Bob de Graaf, Lynne Reiner Publishers, 2020.
10. Zürcher, E. J. (2017). Turkey: A Modern History (4th ed.). I.B. Tauris, p. 254.
11. Originally and briefly named Dalatya-yı Hikmet İstihbarat Teşkilâtı (D.I.T.).
12. Ateş, A. (2013). Stratejik İstihbarat [Strategic intelligence].
13. Bezci, Egemen. “Ankara’s Hidden Hand: Turkish Covert Ops Then and Now.” War on the Rocks, January 1, 2016. Accessed online: warontherocks.com.
15. Manos Iliadis: Turkey’s Secret Services and MIT (Οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και η ΜΙΤ) (Athens: Infognomon, 1998).
16. Kadıoğlu, İ. Aytaç & Bezci, Egemen. “The mystery of intra-alliance intelligence: Turkey’s clandestine operations in the Cyprus conflict.” Middle Eastern Studies, vol. 56, no. 4, 2020, pp. 638-652. DOI: 10.1080/00263206.2020.1737524.
17. Varouhakis, M. (2009). “Fiasco in Nairobi: Greek Intelligence and the Capture of PKK Leader Abdullah Ocalan in 1999.” Studies in Intelligence, vol. 53, no. 1.
18. Fidan, Hakan. Intelligence and Foreign Policy: A Comparison of British, American and Turkish Intelligence Systems. Master’s thesis, Bilkent University, 1999.
23. Charles Lister: The Syrian Jihad: Al-Qaeda, the Islamic State and the Evolution of an Insurgency (London: Hurst, 2016), pp. 225-226; Marc Lynch: The New Arab Wars: Uprisings and Anarchy in the Middle East (New York: Public Affairs, 2016), p. 195.
26. İdil, Neşe. “Four Years On, Key Questions about Turkey’s July 15 Coup Attempt Remain Unanswered.” Duvar English, July 15, 2020. Accessed online: duvarenglish.com.
28. Indicatively, almost 10% of Turkey’s 2 million public employees were removed. Over 77,000 soldiers, agents and civil servants (e.g. judges or teachers) were arrested. Gönül Tol, Matt Mainzer, Zeynep Ekmekci: “Unpacking Turkey’s Failed Coup: Causes and Consequences”, Middle East Institute, 17 August 2016, https://www.mei.edu/publications/unpacking-turkeys-failed-coup-causes-and-consequences.
31. This American term has traditionally referred to an executive controlled clandestine operations capability. For further reading see Johnson, Loch K. The Third Option: Clandestine Action and American Foreign Policy. New York, 2022. Online edn, Oxford Academic, May 19, 2022. DOI: 10.1093/oso/9780197604410.001.0001, accessed January 11, 2024.
32. Wojciech Michnik and Spyridon Plakoudas: Proxy Warfare on the Cheap: The Partnership Between the USA and the Syrian Kurds (New York: Lexington Books, 2023), p. 42.
36. Emre Uslu: “Jihadist Highway to Jihadist Haven: Turkey’s Jihadi Policies and Western Security”, Studies in Conflict & Terrorism, Vol. 39, No. 9 (2016), pp. 781–802.
37. Engin Yüksel: “Strategies of Turkish Proxy Warfare in Northern Syria” (Amsterdam: Clingendael Institute, 2019), pp. 6-7.
38. Turkmens, though 3% of Syria’s pre-war population, were over-represented within the SNA. Ömer Özkizilcik: “Uniting the Opposition: The Components of the National Army and the Implications of the Unification” (Ankara: SETA, 2019), pp. 10-11.
40. Thomas Pierret: “Turkey and the0 Syrian Insurgency: From Facilitator to Overlord” in Bavram Balci and Nicolas Monceau (eds.) Turkey, Russia and Iran in the Middle East (Paris: Palgrave Macmillan, 2021), pp. 59-77.
48. The contacts between MIT and HTS caused the latter to splinter. Yüksel: “Strategies of Turkish Proxy”, pp. 13-14; Erwin van Veen: “Turkey’s Interventions in the Near Abroad: The Case of Idlib” (Amsterdam: Clingendael Institute, 2021), p. 10.
Μία επιχείρηση που τους αποφέρει χιλιάδες ευρώ έχουν στήσει στον Έβρο διακινητές παράνομων αλλοδαπών.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ που παρουσίασε το Open, σε βίντεο που τραβήχτηκε πρόσφατα σε τουρκικό έδαφος, μόλις λίγα χιλιόμετρα από το τελωνείο των Κήπων, εμφανίζοντας αρκετά άτομα που είναι στοιβαγμένα στην καρότσα νταλίκας και κατευθύνονται προς την Ελλάδα.
Οι διακινητές, που σε ορισμένες περιπτώσεις είναι μαζί με τους παράνομους μετανάστες που μεταφέρουν, δεν διστάζουν να τραβάνε βιντεάκια, μέσω των οποίων «διαφημίζουν» τη δουλειά που κάνουν.
«Η Ουκρανία δεν θα μπει στο ΝΑΤΟ και σε κανένα συμμαχικό οργανισμό»
Ο υποψήφιος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τ.Βανς αποκάλυψε το ειρηνευτικό σχέδιο του Ν.Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, με βάση το οποίο η Κριμαία και ότι έχει κερδηθεί από τους Ρώσους στα πεδία των μαχών στο Ντόνμπας θα δοθεί στην Ρωσική Ομοσπονδία.
Το σχέδιο περιλαμβάνει επίσης τη δημιουργία ειδικής αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας αλλά πρωτίστως την αναγνώριση της υπάρχουσας εδαφικής πραγματικότητας,
🇺🇸🇺🇦🇷🇺🇪🇺 U.S. Vice Presidential candidate J.D. Vance suggests how a Trump peace plan for Ukraine could look like:
“Trump sits down, says to the Russians, to the Ukrainians, to the Europeans, you guys need to figure out what a peaceful settlement looks like. pic.twitter.com/U0XiER6njx
Σημειώνεται ότι ο Ν. Τραμπ δεσμεύτηκε δημόσια τον Μάιο του 2023 ότι δεν θα εγγυηθεί τη συνέχιση της αμυντικής βοήθειας στην Ουκρανία εάν κέρδιζε τις προεδρικές εκλογές.
Σύμφωνα με τον Βανς, ο Τραμπ σχεδιάζει να φέρει Ρώσους, Ουκρανούς και Ευρωπαίους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για «μια ειρηνική διευθέτηση».
Η Ουκρανία θα διατηρήσει την κυριαρχία της και την ανεξαρτησία της αλλά ταυτόχρονα θα δώσει γραπτές εγγυήσεις στην Ρωσία ότι δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ή σε άλλους συμμαχικούς θεσμούς (άρα εννοεί και την ΕΕ στην οποία προβλέπει είσοδο της Ουκρανίας το σχέδιο της Γερμανίας).
Ο Βανς ο οποίος επιλέχθηκε ως ο υποψήφιος αντιπρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων τον Ιούλιο, έχει εκφράσει την αντίθεσή του στη βοήθεια των ΗΠΑ για την Ουκρανία.
Το σχέδιο του Ν.Τραμπ προσεγγίζει την ειρηνευτική πρόταση που κατέθεσε τον Ιούνιο ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και η οποία περιελάμβανε τα εξής: αποχώρηση των ουκρανικών στρατευμάτων από το Ντόνμπας μη ένταξη στο ΝΑΤΟ και άρση των κυρώσεων.
Ο Ν. Τραμπ έχει δηλώσει πως διαθέτει ένα συγκεκριμένο σχέδιο για να βάλει τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά δεν θα το αποκαλύψει για να μην χαλάσει την «έκπληξη».
«Εάν κερδίσω, ως εκλεγμένος πρόεδρος, θα φροντίσω να επιτευχθεί μια συμφωνία, αυτό είναι σίγουρο» δήλωσε ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για τον Λευκό Οίκο.
«Έχω ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο για να σταματήσω την Ουκρανία και τη Ρωσία. Και έχω μια κάποια ιδέα –μάλλον όχι σχέδιο, αλλά μια ιδέα– για την Κίνα», έχει δηλώσει.
«Αν σας δώσω λεπτομέρειες, δεν θα μπορώ να τις χρησιμοποιήσω».
Το ειρηνευτικό αυτό σχέδιο εξηγεί και για ποιο λόγο οι Ρώσοι έχουν επισπεύσει την επίθεση τους στην ανατολική Ουκρανία καθώς θέλουν να έχουν καταλάβει όλες τις πόλεις φρούρια του Ντόνμπας, για να έχουν στρατηγικό πλεονέκτημα ανεξάρτητα με το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές στις ΗΠΑ.
Εάν κερδίσει ο Ν.Τραμπ ξέρουν ότι θα πρέπει να σταματήσουν τον πόλεμο καθώς αν δεν το κάνουν θα φανεί ότι είναι αυτοί οι οποίοι το επιθυμούν.
Θα νιώθουν ασφαλείς εάν έχουν εξαφανίσει τις αμυντικές γραμμές των Ουκρανών μέχρι το τέλος του Ντόνμπας.
Μετά ακολουθεί η πεδιάδα μέχρι την πόλη του Ντνίπρο όπου δεν μπορούν να δημιουργηθούν σοβαρά οχυρωματικά έργα κι αυτή την περιοχή θα την προτείνει η Μόσχα για ειδική αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη.
Είναι κρίσιμο όμως να έχουν καταληφθεί οι πόλεις στις οποίες επιτίθενται τώρα οι Ρώσοι.
Αν τις έχουν καταλάβει εγκαίρως ακόμα κι αν κερδίσει τις εκλογές η Καμάλα Χάρις, το αποτέλεσμα του πολέμου δεν θα μπορεί να αλλάξει και θα είναι προδιαγεγραμμένο.