ΕΙΝΑΙ ΑΦΕΛΕΙΣ ΟΙ ΗΠΑ Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΑΊΖΕΤΑΙ;

Από

September 25, 2024

του Παντελή Σαββίδη

Το National Interest δημοσίευσε χθες άρθρο του Sinan Ciddi με τίτλο Why Is The U.S. So Keen To Get Turkey Back Into The F-35 Program?

“Γιατί οι ΗΠΑ επιθυμούν τόσο πολύ να επαναφέρουν την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35;”

Στο άρθρο επισημαίνονται οι λόγοι που οι ελιγμοί της Τουρκίας να αποκτήσει τα F-35 είναι αναξιόπιστοι.

Βασικά, η Τουρκία δηλώνει πως θα αποθηκεύσει τους S-400 και θα δώσει την άδεια στις ΗΠΑ να ελέγχει σε τακτά χρονικά διαστήματα την κατάστασή τους.

Απο το τουρκικό υπουργείο άμυνας, όμως, δηλώνουν:

«Η ανάγκη της χώρας μας για συστήματα αεράμυνας παραμένει. Στο πλαίσιο αυτό, το σύστημα αεράμυνας S-400 παραμένει στο απόθεμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων».

Ξέρουν στις ΗΠΑ τι σημαίνει Τουρκία;

Αν η Τουρκία ενταχθεί στο πρόγραμμα των F-35 θα βρει τρόπους να αξιοποιήσει τους S-400. Ή θα τους έχει στην αποθήκη για να εκβιάζει ότι θα τους χρησιμοποιήσει.

Η Τουρκία έχει κατασκευάσει, επίσης, αεροπλάνο 5ης γενιάς αλλά της λείπει η τεχνογνωσία για κατασκευή απο την ίδια κινητήρα. Δεν αποκλείεται να θέλει τα F-35 για να υποκλέψει την τεχνολογία τους.

Θέλει, επίσης, η Τουρκία να είναι μέλος της συμμαχίας και να ταλαιπωρεί το ΝΑΤΟ αλλά παράλληλα να γίνει μέλος και των BRICKS+ και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).

Ο συντάκτης καταλήγει στο συμπάρασμα ότι η Τουρκία είναι σύμμαχος μόνο στα χαρτιά και ενεργεί με συνέπεια σαν αντίπαλος. Και δεν έχει παράσχει αποδείξεις ότι πιστεύει ειλικρινά στην αποστολή του ΝΑΤΟ.

Επομένως απορίας άξιον είναι γιατί οι ΗΠΑ επιδεικνύουν τόση δουλικότητα απέναντι στην Τουρκία και γιατί δεν καταλαβαίνουν πως σε μια κρίσιμη στιγμή η Άγκυρα θα πουλήσει την Ουάσιγκτον.

Τόσο αφελείς είναι ή κάτι άλλο παίζεται;

Απέναντι σε αυτό το παιχνίδι η Ελλάδα πως διασφαλίζει την άμυνά της; Με εκκλήσεις στον Ερντογάν να κρατήσει την Διακήρυξη Φιλίας;

Η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει και να βρεί και άλλους πόλους διασφάλισης της άμυνάς της (πέραν των ΗΠΑ) που δεν θα έρχονται σε αντίθεση ούτε με τη Δύση ούτε με το ΝΑΤΟ.

Οι ΗΠΑ μετά τους δύο πολέμους που βρίσκονται σε εξέλιξη θα αποχωρήσουν σιγά σιγά απο την περιοχή για τον Ινδοειρηνικό. Ποιός θα αναλάβει τον ρόλο τους στην περιοχή;

Μάλλον η Ε.Ε.

Τι σκέφτεται να κάνει η Ελλάδα στο νέο αυτό περιβάλλον;

Σκέφτεται κάτι; Η η σκέψη είναι πολυτέλεια για την Αθήνα;

Το δημοσίευμα μεταφρασμένο ΕΔΩ

Γιατί οι ΗΠΑ επιθυμούν τόσο πολύ να επαναφέρουν την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35;

Από

anixneuseis

September 25, 2024

24 Σεπτεμβρίου 2024

Η Άγκυρα έχει και κάνει ορατά βήματα για να αποσυνδεθεί από την υποστήριξη των αξιών και των προτεραιοτήτων ασφάλειας της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.

Sinan Ciddi Follow @SinanCiddi on Twitter

Οι συζητήσεις σχετικά με την επιλεξιμότητα της Τουρκίας για την απόκτηση του F-35 Joint Strike Fighter τερματίστηκαν απότομα το 2019, αφού η Άγκυρα επέμεινε στην απόκτηση ενός ρωσικού συστήματος αεράμυνας. Η Ουάσιγκτον παρακάλεσε την τουρκική κυβέρνηση να μην προχωρήσει στην αγορά του συστήματος S-400 από τη Μόσχα, καθώς η αγορά ενός οπλικού συστήματος από έναν αντίπαλο θα υπονόμευε την ασφάλεια και τη διαλειτουργικότητα του ΝΑΤΟ. Η αγορά και η τελική παράδοση των πυραύλων είχε ως αποτέλεσμα την έξοδο της Άγκυρας από το πρόγραμμα F-35 και την επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ, πρώτη φορά που ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ επιβάλλει κυρώσεις σε έναν άλλο.

Η Τουρκία φαίνεται τώρα να θέλει να υποχωρήσει από αυτή τη μοιραία απόφαση και έχει ξεκινήσει διάλογο με την Ουάσιγκτον για να βρει έναν τρόπο επιστροφής στο πρόγραμμα των F-35, και η Ουάσιγκτον ακούει.

Αυτό είναι λάθος, καθώς η λύση που προτείνει η Τουρκία για την αντιμετώπιση των S-400 είναι ανεπαρκής για να ικανοποιεί τις προϋποθέσεις να λάβει μια στρατηγική πλατφόρμα που διασφαλίζει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του ΝΑΤΟ έναντι των αντιπάλων.

Ίσως το πιο σημαντικό, η Άγκυρα δεν πιστεύει αληθινά στις αξίες που καθορίζουν το ΝΑΤΟ. Είναι εμφανώς αντιδυτική η συμπεριφορά της και υπονομεύει τα βασικά συμφέροντα ασφαλείας της συμμαχίας, καθώς και των μελών της. Είναι σύμμαχος μόνο στα χαρτιά και ενεργεί με συνέπεια σαν αντίπαλος. Η αντιμετώπιση του ζητήματος των S-400 είναι πολύ μικρό βήμα από την Άγκυρα και δεν αξίζει μια επιστροφή στο πρόγραμμα των F-35.

[Η Τουρκία] είναι σύμμαχος μόνο στα χαρτιά και ενεργεί με συνέπεια σαν αντίπαλος.

Σύμφωνα με πολλές πηγές, η Άγκυρα φαίνεται να πιστεύει ότι έχει βρει μια μαγική φόρμουλα για να αποκτήσει το F-35 και να ικανοποιήσει την Ουάσιγκτον ταυτόχρονα. Στα τέλη Αυγούστου, Τούρκοι αξιωματούχοι υπέβαλαν στους Αμερικανούς ομολόγους τους ένα σχέδιο που θα διασφάλιζε τη μόνιμη αποθήκευση του συστήματος S-400 της Τουρκίας, το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επαληθεύουν συνεχώς. Ουσιαστικά, η Τουρκία προσφέρθηκε εθελοντικά να μην ενεργοποιήσει ποτέ τους ρωσικούς πυραύλους της, υποβάλλοντας αυτή τη δέσμευση σε επαλήθευση των ΗΠΑ, ακυρώνοντας έτσι μια αντιληπτή απειλή για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Άγκυρα δεν αρνήθηκε ότι είχε υποβληθεί προσφορά από την Τουρκία για την επίλυση του ζητήματος των S-400 και υποστήριξε ότι «Η μπάλα είναι τώρα στο γήπεδο της Τουρκίας». Ωστόσο, αυτό γρήγορα διαψεύστηκε από ανώνυμους αξιωματούχους στην Άγκυρα, οι οποίοι αρνήθηκαν οποιαδήποτε προθυμία να πουλήσουν ή να κλείσουν πλήρως το σύστημα S-400. Πηγές του Υπουργείου Άμυνας είπαν στο πρακτορείο Anadolu:

«Η ανάγκη της χώρας μας για συστήματα αεράμυνας παραμένει. Στο πλαίσιο αυτό, το σύστημα αεράμυνας S-400 παραμένει στο απόθεμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων».

Τον Ιανουάριο, η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών Victoria Nuland άφησε ανοιχτή την πόρτα για την επανένταξη στα F-35 εφόσον η Άγκυρα επιλύσει ικανοποιητικά το ζήτημα των S-400. Τα ακριβή κριτήρια για την επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 παρέμειναν ασαφή, αλλά η Ουάσιγκτον σηματοδοτεί εδώ και μήνες ότι θέλει να δει την πλήρη απομάκρυνση των S-400 από τη χώρα. Η νέα πρόταση της Άγκυρας δεν μπορεί να είναι ο δρόμος προς τα εμπρός. Η Τουρκία δεν έχει παράσχει αποδείξεις ότι πιστεύει ειλικρινά στην αποστολή του ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία δεν έχει παράσχει αποδείξεις ότι πιστεύει ειλικρινά στην αποστολή του ΝΑΤΟ.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2024, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε την απόφασή του να υποβάλει αίτηση για ένταξη στο BRICS+. Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον τον Ιούλιο, επανέλαβε την επιθυμία του η Τουρκία να γίνει μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO). Για να είμαστε ξεκάθαροι, και οι δύο αυτοί οργανισμοί δεν είναι μόνο οι αντίθετοι των δυτικών οικονομικών θεσμών και θεσμών ασφάλειας, των οποίων η Τουρκία είναι μέλος, αλλά και οντότητες αφοσιωμένες στην υπονόμευση της τάξης που βασίζεται σε κανόνες. Η επιθυμία της Τουρκίας να ενταχθεί σε αυτές δεν πρέπει να πέσει στο κενό. Δεν πρέπει απλώς να αγνοηθεί ή να απορριφθεί από τις πρωτεύουσες του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, αξίζει να θυμηθούμε ότι η Τουρκία καθυστέρησε ενεργά τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, αρνούμενη την είσοδο της Σουηδίας και της Φινλανδίας στη συμμαχία για δεκαοκτώ μήνες, κάτι που ωφέλησε άμεσα τη Μόσχα. Και παραδόξως, η Τουρκία είναι το μόνο κράτος μέλος του ΝΑΤΟ που αγκαλιάζει και παρέχει υλική υποστήριξη στη Χαμάς.

Αν κάποιος θέλει να μάθει το επίπεδο του αντιαμερικανισμού και του αντιδυτικισμού που υπάρχει στην Τουρκία του Ερντογάν σήμερα, ένα πρόσφατο γεγονός παρέχει μια καλή ιδέα. Τον Αύγουστο, Αμερικανοί πεζοναύτες που συνδέονται με τον έκτο στόλο, οι οποίοι βρίσκονταν σε άδεια στην ακτή στην επαρχία της Σμύρνης της Τουρκίας, δέχθηκαν επίθεση από έναν τουρκικό όχλο που τους ζήτησε να φύγουν από την Τουρκία. Από την αρχή του πολέμου του Ισραήλ κατά της Χαμάς, ο Ερντογάν δεν φείδεται προσπαθειών για να υπονομεύσει και να βλάψει τα συμφέροντα ασφαλείας ενός βασικού συμμάχου των ΗΠΑ. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αμερικανική υποστήριξη στον Ισραηλινό σύμμαχό της, η τουρκική κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε για να αποτρέψει όχλους που πολιορκούσαν βασικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων των βάσεων Kurecik και Incirlik.

Γιατί η Τουρκία είναι τόσο αποφασισμένη να αποκτήσει το F-35; Από τότε που αποκλείστηκε από το πρόγραμμα, το 2019, η Άγκυρα παρουσίασε στο παγκόσμιο κοινό την ανάπτυξη του μαχητικού πέμπτης γενιάς εγχώριας παραγωγής, KAAN, φέρνοντας την Τουρκία σε μια μικρή ομάδα εθνών που μπορεί να παράγει μαχητικά πέμπτης γενιάς. Ωστόσο, η Τουρκία δεν αναμένει να έχει έτοιμα αυτά τα μαχητικά εγχώριας παραγωγής πριν από το 2030, καθώς το KAAN χρειάζεται ακόμα να εξοπλιστεί με κινητήρα εγχώριας παραγωγής.

Η απόκτηση F-35 από την Ελλάδα θα αφήσει την Άγκυρα στο κρύο, με μια σχεδόν απαρχαιωμένη αεροπορία που αποτελείται κυρίως από γηρασμένα F-16, F4 και F5. Παρόλο που το KAAN παρουσιάστηκε στον κόσμο, δεν υπάρχει επίσης καμία εγγύηση ότι η τελική του προσθήκη στην τουρκική Πολεμική Αεροπορία θα συμβεί πραγματικά. Σε τελική ανάλυση, η Τουρκία επιδιώκει απεγνωσμένα να εκσυγχρονίσει τις δυνατότητες της αεράμυνας και επίθεσης. Η προμήθεια F-35 είναι η καλύτερη επιλογή και η Ουάσιγκτον ακούει.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν, ενώ κρατά τον Ερντογάν σε απόσταση αναπνοής για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της στην εξουσία, εργάζεται στα παρασκήνια για να διερευνήσει όλες τις ευκαιρίες για να δει εάν μπορεί να ξαναχτίσει μια ουσιαστική σχέση με την Άγκυρα. Βασίζεται σε μια εμμονή και λανθασμένη πεποίθηση ότι η Τουρκία μπορεί να διορθώσει τις αστοχίες της στην εξωτερική πολιτική και, κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, να επιστρέψει και να είναι ένα σταθερό μέλος της ευρωπαϊκής και διατλαντικής κοινότητας ασφάλειας.

Πριν αποχωρήσει από τη θέση του, ο Πρέσβης Τζεφ Φλέικ πρωτοστάτησε στην πρωτοβουλία για τη βελτίωση των τουρκοαμερικανικών δεσμών. Αυτό ως επί το πλείστον ισοδυναμούσε με επαίνους για τον Ερντογάν και ενίσχυση των κουρασμένων τροπαίων ότι η Τουρκία ήταν ζωτικός σύμμαχος των ΗΠΑ.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Politico, ο Φλέικ επαίνεσε τον ρόλο της Άγκυρας σε μια πρόσφατη ανταλλαγή κρατουμένων στην οποία συμμετείχαν επτά χώρες, περιγράφοντας την Τουρκία ως «απαραίτητο σύμμαχο».

Η Άγκυρα έχει κάνει ορατά βήματα για να αποσυνδεθεί από την προάσπιση των αξιών και των προτεραιοτήτων ασφαλείας της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, της οποίας είναι μέλος από το 1952. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει μηχανισμός για την αποβολή ενός μέλους, δεν πρέπει να περιμένουμε από την Τουρκία να αποξενωθεί από τη συμμαχία εγκαταλείποντας την.

Αντίθετα, θα επιλέξει να παραμείνει στο εσωτερικό, ενώ θα ενσωματωθεί σε οντότητες όπως οι BRICS και το SCO, αποδυναμώνοντας την ασφάλεια και την αποφασιστικότητα της Δύσης ενάντια στην Κίνα και τη Ρωσία.

Γιατί, λοιπόν, η κυβέρνηση Μπάιντεν είναι πρόθυμη να συνεχίσει να διερευνά ευκαιρίες για να εξοπλίσει έναν αναδυόμενο αντίπαλο με μια ικανότητα που θα μπορούσε να απειλήσει τα υπόλοιπα μέλη του ΝΑΤΟ;

Sinan Ciddi is a nonresident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies. Follow him on X: @SinanCiddi.

Sophia Epley is an intern at the Foundation for Defense of Democracies and a student at Georgetown University’s School of Foreign Service.

Image: Flight Video and Photo / Shutterstock.com.

National Interest

Why Is The U.S. So Keen To Get Turkey Back Into The F-35 Program?

Από

anixneuseis

September 25, 2024

September 24, 2024

Ankara has and is taking visible steps to decouple itself from upholding the values and security priorities of the NATO alliance.

by Sinan Ciddi Follow @SinanCiddi on TwitterL

Until now, discussions surrounding Turkey’s eligibility to acquire the F-35 Joint Strike Fighter came to an abrupt end in 2019 after Ankara insisted on acquiring a Russian-made air defense system. Washington implored the Turkish government not to push ahead with the purchase of the S-400 system from Moscow, as purchasing a weapon system from an adversary would undermine NATO security and interoperability. The purchase and final delivery of the missiles resulted in Ankara being kicked out of the F-35 program and the imposition of U.S. sanctions, making it the first time one NATO ally sanctioned another.

Turkey now appears to want to backtrack from this fateful decision and has initiated a dialogue with Washington to find a way back into the F-35 program, and Washington is listening. This is a mistake, as Turkey’s proposed solution to address the S-400 is an insufficient remedy to qualify for receiving a strategic platform that ensures NATO’s competitive edge against adversaries. Perhaps more importantly, Ankara is not a true believer in the values that define NATO. It is visibly anti-Western in demeanor and undermines the alliance’s, as well as its members’ core security interests. It is an ally on paper only and acts consistently like an adversary. Addressing the S-400 issue is too small a step by Ankara, and it does not merit a return to the F-35 program.

According to several sources, Ankara seems to think it has found a magic formula to acquire the F-35 and satisfy Washington at the same time. In late August, Turkish officials pitched their American counterparts with a plan that would ensure the permanent warehousing of Turkey’s S-400 system, which the United States could continuously verify. In essence, Turkey was volunteering never to activate its Russian missiles, subjecting this pledge to U.S. verification, thus nullifying a perceived threat by the U.S. and NATO.

A high-level official at the American Embassy in Ankara did not deny that an offer had been brought by Turkey to resolve the S-400 issue and asserted that “The ball is now in Turkey’s court.” However, this was quickly refuted by unnamed officials in Ankara who denied any willingness to sell or completely shut down the S-400 system. Defense Ministry sources told Anadolu Agency, “Our country’s need for air defense systems persists. In this context, the S-400 air defense system remains in the inventory of the Turkish Armed Forces.”

In January, Acting Deputy Secretary of State Victoria Nuland left the door open for the resumption of the F-35 family as long as Ankara satisfactorily resolved the S-400 issue. The exact criteria for Turkey’s re-entry into the F-35 program remained vague, but Washington has been signaling for months that they want to see the complete removal of the S-400s from the country. Ankara’s new suggestion cannot be the way forward. Turkey has provided no evidence that it is a sincere believer in NATO’s mission.

In early September 2024, President Recep Tayyip Erdogan announced his decision to apply to join BRICS+. At NATO’s Washington summit in July, he reiterated his desire for Turkey to become a member of the Shanghai Cooperation Organization (SCO). To be clear, both of these organizations are not only the antitheses of Western economic and security institutions of which Turkey is a member but also entities dedicated to undermining the rules-based order. Turkey’s desire to join them should not fall on deaf ears. It should not be simply ignored or dismissed by NATO capitals. Moreover, it is worth remembering that Turkey actively delayed NATO enlargement, denying Sweden and Finland’s entry into the alliance for eighteen months, which directly benefited Moscow. And staggeringly, Turkey is the only NATO member state that embraces and provides material support to Hamas.

If one wants to know the level of anti-Americanism and anti-Westernism that exists in Erdogan’s Turkey today, a recent event provides a good idea. In August, U.S. Marines attached to the sixth fleet, who were on shore leave in Turkey’s Izmir province, were assaulted by a Turkish mob who demanded they leave Turkey. Since the beginning of Israel’s war on Hamas, Erdogan has spared no effort to undermine and damage the security interests of a key U.S. ally. In protest of American support for its Israeli ally, the Turkish government did little to prevent mobs laying siege to key NATO military installations in Turkey, including Kurecik and Incirlik bases.

Why is Turkey so determined to acquire the F-35? Since being removed from the program in 2019, Ankara has showcased to world audiences the development of its domestically produced fifth-generation fighter, KAAN, bringing Turkey into a small club of nations that can produce fifth-generation fighters. However, Turkey doesn’t expect to have these domestically-produced fighters ready before 2030, as the KAAN still needs to be fitted with a domestically-produced engine.

Greece’s acquisition of F-35s will leave Ankara out in the cold, with a virtually obsolete air force composed mainly of aging F-16s, F4s, and F5s. Although KAAN was showcased to the world, there is also no guarantee that its final addition to the Turkish Air Force will actually happen. In the final analysis, Turkey is desperate to modernize its air defense and offense capabilities. Procuring F-35s is the best option, and Washington is listening.

The Biden administration, while keeping Erdogan at arm’s length for the majority of its time in office, is working behind the scenes to explore any and all opportunities to see if it can rebuild a substantive relationship with Ankara. It is based on an obsession and mistaken belief that Turkey can correct its foreign policy misadventures and, under the right circumstances, gravitate back to being a stalwart member of the European and transatlantic security community.

Prior to leaving his post, Ambassador Jeff Flake spearheaded the initiative to improve Turkish-American ties. This mostly amounted to heaping praise on Erdogan and reinforcing tired tropes that Turkey was a vital ally of the U.S. In a recent interview with Politico, Flake praised Ankara’s role in a recent prisoner exchange involving seven countries, describing Turkey as an “indispensable ally.”

Ankara has and is taking visible steps to decouple itself from upholding the values and security priorities of the NATO alliance, of which it has been a member since 1952. Knowing that there is no mechanism to expel a member, one should not expect Turkey to follow up its estrangement from the alliance by actually leaving it. Instead, it will choose to remain inside while integrating itself within entities like BRICS and SCO, weakening Western security and resolve against China and Russia.

So why, then, is the Biden administration willing to continue exploring opportunities to arm an emerging adversary with a capability that could threaten the remaining members of NATO?

Sinan Ciddi is a nonresident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies. Follow him on X: @SinanCiddi.

Sophia Epley is an intern at the Foundation for Defense of Democracies and a student at Georgetown University’s School of Foreign Service.

Image: Flight Video and Photo / Shutterstock.com.

National Interest

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Έρχονται μαζικές απολύσεις; Μεγάλη κρίση στην αυτοκινητοβιομηχανία και σε άλλες βιομηχανίες αιχμής

Από

anixneuseis

September 25, 2024

Αλλαγή του οικονομικού – και σύντομα του πολιτικού – τοπίου στη Γερμανία: Οι οικονομικοί πυλώνες της σχεδιάζουν απολύσεις: Volkswagen 30.000, Deutsche Telekom 15.000, Siemens 7.000, Opel 4.000!…

Η Volkswagen βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία της. Εάν ο γίγαντας της αυτοκινητοβιομηχανίας αποτύχει να αλλάξει γρήγορα τα πράγματα, οι συνέπειες στην απασχόληση και τη βιομηχανία στη Γερμανία θα μπορούσαν να είναι δραματικές, ενώ θα τονίσουν τις προκλήσεις που συνδέονται με την ενεργειακή μετάβαση.

Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen (VW)* θα μπορούσε σύντομα να προβεί σε μαζικές περικοπές θέσεων εργασίας, έως και 30.000, από ένα συνολικό εργατικό δυναμικό 300.000 εργαζομένων στη Γερμανία, σύμφωνα με πληροφορίες που αποκάλυψε το περιοδικό Manager . Αυτή η αναδιάρθρωση αποτελεί μέρος ενός σχεδίου μείωσης του κόστους ενόψει των αυξανόμενων δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο όμιλος.

Και στην έρευνα

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι περικοπές θέσεων εργασίας θα μπορούσαν να επηρεάσουν ιδιαίτερα τις ομάδες έρευνας και ανάπτυξης (R&D), βασικό τομέα της VW. Πράγματι, μεταξύ των 13.000 εργαζομένων που εργάζονται σε αυτόν τον τομέα στη Γερμανία, 4.000 έως 6.000 θέσεις εργασίας θα κινδύνευαν. Επιπλέον, η Volkswagen θα μπορούσε να μειώσει έως και 20 δισ. ευρώ τις επενδύσεις της μεσοπρόθεσμα.

Μαζικές απολύσεις

Παράλληλα με τις ανακοινώσεις της Volkswagen, η Deutsche Telekom σχεδιάζει να απολύσει τουλάχιστον 15.000 υπαλλήλους.

Η Siemens, ένας άλλος πυλώνας της γερμανικής βιομηχανίας, επιβεβαίωσε ότι θα απολύσει 7.000 εργαζομένους.

Τέλος, η Opel, η αυτοκινητοβιομηχανία, σχεδιάζει να περικόψει 4.000 θέσεις εργασίας. Αυτά τα στοιχεία προστίθενται στις ανησυχίες της VW, της οποίας οι πιθανές 30.000 απολύσεις έχουν προκαλέσει κύμα διαμαρτυριών σε ολόκληρη τη χώρα.

Η κοινωνική κρίση δεν περιορίζεται στα γερμανικά σύνορα. Αυτή την εβδομάδα, χιλιάδες εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν στις Βρυξέλλες για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα σχέδια της Volkswagen για μαζικές απολύσεις. Ο όμιλος, ο οποίος απασχολεί σχεδόν 300.000 άτομα στη Γερμανία, αντιπροσωπεύει ένα σύμβολο της βιομηχανικής δυσφορίας που πλήττει τη χώρα. Τα συνδικάτα καταγγέλλουν μια βάναυση πολιτική αναδιάρθρωσης, που υποκινείται από λάθη στρατηγικής διαχείρισης.

Αυτά τα μέτρα μείωσης του κόστους δεν προκαλούν έκπληξη, καθώς η VW είχε ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι ένα τέτοιο σχέδιο ήταν στα σκαριά. Ωστόσο, τα στοιχεία που παρουσιάζονται σήμερα είναι πολύ χειρότερα από ό,τι αρχικά αναμενόταν. Μέχρι στιγμής, η Volkswagen δεν έχει επιβεβαιώσει τις 30.000 περικοπές, αλλά οι ανησυχίες αυξάνονται μεταξύ των εργαζομένων και των συνδικάτων, φοβούμενοι ότι ο κατασκευαστής θα προβεί σύντομα σε δραστικές περικοπές.

Κλείσιμο εργοστασίων

Αυτή η πληροφορία έρχεται λίγο μετά από μια άλλη ανακοίνωση-σοκ: η Volkswagen θα εξετάσει το ενδεχόμενο να κλείσει εργοστάσια στη Γερμανία, για πρώτη φορά στην ιστορία του κατασκευαστή από τη δημιουργία του πριν από 87 χρόνια. Η απόφαση αυτή φέρεται να έχει ως κίνητρο το αυξανόμενο λειτουργικό κόστος, ιδίως όσον αφορά την ενέργεια, την εργασία και τα logistics, που επιβαρύνουν πολύ τα οικονομικά της εταιρείας.

Ο Arno Anlitz, οικονομικός διευθυντής της VW, είχε ήδη κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στις αρχές Σεπτεμβρίου, εξηγώντας ότι η εταιρεία δεν πουλάει πλέον αρκετά οχήματα για να συνεχίσει να λειτουργούν όλα τα εργοστάσιά της. Σύμφωνα με τον ίδιο, δύο εργοστάσια θα απειλούνταν ιδιαίτερα με κλείσιμο, εάν το σχέδιο μείωσης του κόστους υλοποιηθεί. « Η αγορά απλώς δεν υπάρχει πλέον», είπε, αναφερόμενος στη μείωση των πωλήσεων θερμικών οχημάτων και στις δυσκολίες της μάρκας να εδραιωθεί στην αγορά ηλεκτρικών οχημάτων.

Πολιτικός αντίκτυπος

Εάν η Volkswagen εφαρμόσει αυτές τις περικοπές θέσεων εργασίας και το κλείσιμο των εργοστασίων, οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρές, όχι μόνο για τη γερμανική οικονομία, αλλά και πολιτικά. Η γερμανική κυβέρνηση, ήδη αποδυναμωμένη στις δημοσκοπήσεις, θα μπορούσε να υποστεί τις κοινωνικές επιπτώσεις αυτής της κρίσης σε έναν τόσο εμβληματικό τομέα. Επιπλέον, η VW θα προστεθεί στον αυξανόμενο κατάλογο των εταιρειών που αναθέτουν σε εξωτερικούς συνεργάτες και απολύουν εργαζομένους, επιδεινώνοντας έτσι την οικονομική δυσφορία στη χώρα.

*Για τα αίτια των απολύσεων, δες Γιατί κλείνει η αυτοκινητοβιομηχανία;

Πηγή: Le Média en 4-4-2

MATTHEW PERRY: Πλήρωσε ακριβά τη «σεξουαλική επανάσταση» που υποδυόταν!…

Από

anixneuseis

September 25, 2024

του Jonathon Van Maren, συγγραφέα

Ο Matthew Perry όταν έμαθε ότι μια πρώην φίλη του ήταν έγκυος: «Σταμάτησα απότομα στο μεγάλο αυτοκινητόδρομο και έκλαιγα σαράντα πέντε λεπτά… Θα μπορούσε να είχε αυτό το παιδί μαζί μου»

Η αυτοβιογραφία του Matthew Perry* του 2022 “Friends, Lovers, and the Big Terrible Thing ” χαρακτηρίζεται από δύο πράγματα: τον εθισμό και τα παρασκήνια σε μια από τις πιο δημοφιλείς κωμωδίες της τηλεόρασης. Δεν τη διάβασα όταν κυκλοφόρησε (δεν έχω διαβάσει ποτέ ούτε ένα από τα “απομνημονεύματα διασημοτήτων”), αλλά το αγόρασα πρόσφατα σε ένα κατάστημα λιανικής, όταν ο Matthew Perry ήταν ξανά στις ειδήσεις για τη συνεχιζόμενη δίκη για τους προμηθευτές κεταμίνης που τον σκότωσε τον περασμένο Οκτώβριο. Δεν την προτείνω – αυτό το έργο είναι κοσμικό και δεν είναι ιδιαίτερα καλογραμμένο, αν και ουσιαστικά μεταφέρει κάτι από τη βαθιά απόγνωση που βιώνουν οι εθισμένοι του διαμετρήματος του Perry.

Αν ξαναζούσα…

Αυτό που με εντυπωσίασε, ωστόσο, δεν ήταν τα σπάνια ανέκδοτα διασημοτήτων ή οι ατελείωτες θεραπείες του Matthew Perry για την απεξάρτηση. Μια από τις λιγότερο εντυπωσιακές αποκαλύψεις στα απομνημονεύματα του Perry είναι το γεγονός ότι έζησε τον τρόπο ζωής που προωθούσαν οι Friends στο έπακρο και είναι μια από τις μεγαλύτερες τύψεις του. Ήταν πλούσιος και διάσημος και εκμεταλλεύτηκε –όπως οι περισσότερες διασημότητες– για να ζήσει μια ζωή αχαλίνωτης ασωτίας. Ωστόσο, ο Perry δεν καυχιέται πραγματικά για τις σεξουαλικές του γελοιότητες. Αντίθετα, γράφει επανειλημμένα ότι αν μπορούσε να γυρίσει πίσω και να ξαναρχίσει από την αρχή, θα είχε παντρευτεί και θα είχε κάνει παιδιά. Είναι εξαιρετικά ειλικρινής σχετικά με το πόσους θαυμάσιους πιθανούς συντρόφους που απομάκρυνε για φτηνές σεξουαλικές συναντήσεις και πόσο μοναχικό τον άφησε αυτό:

“Σε μια ζωή γεμάτη λάθη, αυτό μπορεί να ήταν το μεγαλύτερο της ζωής μου. Και τα λάθη δύσκολα διορθώνονται. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γνώρισα τουλάχιστον πέντε γυναίκες· κάποια απ’ αυτές θα μπορούσα να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Αν το είχα κάνει μόνο μια φορά, δεν θα καθόμουν σήμερα σε ένα τεράστιο σπίτι, με θέα στον ωκεανό, ολομόναχος εκτός από μια αδιάφορη σύντροφο, μια νοσοκόμα και έναν κηπουρό δύο φορές την εβδομάδα».

Ο Perry λέει ότι μια από τις πρώην φίλες του τηλεφώνησε για να του πει ότι έγινε μητέρα. Την είχε απομακρύνει αφού δέθηκε μαζί του κατά τη διάρκεια μιας περιστασιακής σεξουαλικής σχέσης, όπως ισχυρίστηκε. Αφού έκλεισε το τηλέφωνο, «σταμάτησα απότομα» στο αυτοκινητόδρομο Pacific Coast Highway:

«Ο ήλιος ήταν ακόμα ψηλά, οι σέρφερ ήταν πάνω στις σανίδες τους, αλλά με είχε κυριεύσει εντελώς η συγκίνηση. Το γιγάντιο κύμα που όλοι περίμεναν συνέβαινε στο κεφάλι μου. «Θα μπορούσε να είχε αυτό το παιδί μαζί μου», είπα, χωρίς να απευθυνθώ σε κανέναν, ενώ έκλαιγα σαν νεογέννητο. Ήμουν τόσο λυπημένος και τόσο μόνος. Έκλαιγα για περίπου σαράντα πέντε λεπτά… Μου φάνηκε φυσιολογικό να αναρωτιέμαι γιατί κατέρρευσα τελείως. Κάθισα εκεί, αναρωτιόμουν και σκεφτόμουν, ώσπου τελικά συνειδητοποίησα… τι είχα κάνει: έψαχνα για μια ή δύο ώρες ηδονής με κάθε γυναίκα που συνάντησα, ενώ έχανα τόσα πολλά».

Τεράστια προπαγάνδα

Δεδομένων των τύψεών του, είναι θλιβερή ειρωνεία το γεγονός ότι ο Matthew Perry έγινε γνωστός πρωταγωνιστώντας σε μια παράσταση που, περισσότερο από κάθε άλλη, βοήθησε στη διάδοση της σεξουαλικής επανάστασης. Οι Friends ξεπέρασαν σκόπιμα τα όρια μιας πληθώρας κοινωνικών ζητημάτων, εξοικειώνοντας το κοινό με τον «γάμο» μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, την παρένθετη μητρότητα, τον εθισμό στην πορνογραφία και τους τραβεστί, όλα προσεκτικά τυλιγμένα σε κωμωδία και με ηθοποιούς λαμπρούς και ελκυστικούς. Αλλά ήταν οι περιστασιακές σχέσεις και η ληστρική σεξουαλική συμπεριφορά που αποτέλεσαν τον πυρήνα της σειράς. Κατά τη διάρκεια των δέκα ετών της σειράς, η κορυφαία κωμική σειρά του NBC παρουσίαζε τους έξι φίλους με 85 σεξουαλικούς συντρόφους χωρίς ποτέ να παίρνουν οπιούχα ή να κάνουν έκτρωση — και όλα παρουσιάστηκαν ως αθώα, φυσιολογική ψυχαγωγία.

Όπως λέει ο playboy Joey Tribbiani, τον οποίο υποδύεται ο Matt LeBlanc ως βουβός και χλιαρός Καθολικός, αναζητώντας τον επόμενο στόχο του: “Είναι άπορη, είναι ευάλωτη, σκέφτομαι τα χρήματα!” Οι γυναίκες που έχουν «προβλήματα με τον μπαμπά τους» – δηλαδή, είναι βαθιά πληγωμένες από το διαζύγιο και ενισχύονται οικονομικά από τον πατέρα – παρουσιάζονται ως ιδιαίτερα εύκολη λεία, όπως το τραυματισμένο θήραμα τραβάει το άγριο ζώο. Το σεξ παρουσιάζεται ως ένα τρομερό πάθος και θεμελιωδώς επιπόλαιο. Ο Matthew Perry, κατά τη δική του ομολογία, είχε ζήσει την πραγματική ζωή. Επέμεινε σε μια «χωρίς δέσμευση» προσέγγιση της οικειότητας, απατούσε τις φίλες του και εγκατέλειψε γρήγορα τις γυναίκες εάν έδειχναν σημάδια ότι αναπτύσσουν γνήσια συναισθήματα για εκείνον.

Matthew Perry: «Αν είχα παντρευτεί, δεν θα καθόμουν σήμερα σε ένα τεράστιο σπίτι, με θέα στον ωκεανό, ολομόναχος εκτός από μια αδιάφορη σύντροφο, μια νοσοκόμα και έναν κηπουρό δύο φορές την εβδομάδα».

Περισσότερο από κάθε προηγούμενη κωμωδία καταστάσεων, οι Friends τυποποίησε αυτήν την σεξουαλική κουλτούρα. Όπως έγραψε η Jasmine Lee για το Screen Prism, «Οι Friends παρουσιάζουν το σεξ ως μια απλή φυσική πράξη που περιλαμβάνει δύο συναινούντες ενήλικες. Το σεξ δεν αλλάζει τον κόσμο, δεν δεσμεύει δύο ανθρώπους μέχρι θανάτου ή δεν απαιτεί πολλά περισσότερα από το “Ναι, είναι χαριτωμένος/η, ενδιαφέρομαι για τα «καυτά» μέρη του/της, πάμε”. Λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτή ήταν μια τηλεοπτική εκπομπή μεγάλης τηλεθέασης, αυτό είναι ένα υπέροχο παράδειγμα τυποποίησης της προβολής. » Ή, όπως παρατήρησε η πολιτιστική αναλύτρια Samantha Allen, η πιο διαρκής πολιτιστική κληρονομιά των Friends ήταν η ευτελισμός του περιστασιακού σεξ. Η εκπομπή, σημείωσε, έσπασε τα ταμπού της τηλεόρασης και έδωσε στους τηλεθεατές «δεκαετή εντατικά μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης».

Όπως έγραψε ο Sebastian Morello, αυτή η «εκπαίδευση» δεν λειτούργησε καλά για όσους την έλαβαν.

Δεκαετίες αργότερα, αφού μπουχτίσαμε από σεξουαλική υποβάθμιση, επιφανειακές «φιλίες» (ακόμα και εικονικές), από αιχμαλωσία λόγω εθισμού, οικονομική ανισότητα, αυξανόμενο χρέος και οικογενειακή κατάρρευση, η προσπάθεια προσαρμογής του κόσμου μας στην αριστερή κωμωδία καταστάσεων μας μπάφιασε. Οι Millennials**, που έχουν γνωρίσει τον εαυτό τους, είναι γενικά πιο άνετοι στην εικονική πραγματικότητα (ή στην μη πραγματικότητα) παρά στην πραγματικότητα. Δυσκολεύονται να λάβουν συνετές επαγγελματικές αποφάσεις, αισθάνονται τρομερά ψηλομύτες και έχουν εξαιρετικά ασταθείς φίλους και σεξουαλική ζωή. Οι Millennials όχι μόνο δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν μεγάλα διαμερίσματα δίπλα στο Central Park, αλλά δεν θα πάρουν καν στεγαστικό δάνειο σε όλη τους τη ζωή. Καθηλωμένοι στην κωμωδία, ανακάλυψαν ότι δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που βλέπουν στην τηλεόραση και σίγουρα δεν ήταν αστείο.

Ο Alfred Kinsey αναγορεύτηκε «πατέρας της σεξουαλικής επανάστασης» αν και καθηγητής εντομολογίας (!) και ζωολογίας(!!) αφού τον υιοθέτησε χρηματικά το Ίδρυμα Ροκφέλερ. Εδώ, φιγουράρει σε εξώφυλλο του ΤΙΜΕ (24 Αυγ. 1953) αν και δικαιολόγησε «επιστημονικά» την παιδεραστία και το βιασμό. Ο ίδιος ήταν αμφιφυλόφιλος.

Αλλά επίσης δεν λειτούργησε καλά για τους περισσότερους από τους ηθοποιούς που έβγαζαν ένα εκατομμύριο δολάρια σ’ ένα επεισόδιο και προσπαθούσαν να πουλήσουν αυτή την ιδέα και αυτό το όραμα.

Η Jennifer Aniston εξέφρασε τη λύπη της και είπε ότι θα ήθελε κάποιος να της είχε πει να καταψύξει τα ωάρια της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς τώρα θέλει απεγνωσμένα να κάνει παιδιά, αλλά έχει συνειδητοποιήσει ότι αυτό δεν είναι πλέον δυνατό. Η Courtney Cox, ο David Schwimmer και ο Matt LeBlanc έχουν χωρίσει όλοι. Μόνο η Lisa Kudrow έχει μακροχρόνια σχέση – θα γιορτάσει την 30η επέτειο του γάμου της τον επόμενο χρόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι η Kudrow απέρριψε τον τρόπο ζωής των Friends και είπε σε συνέντευξή της ότι παρέμεινε παρθένα μέχρι να παντρευτεί. «Για μένα, ήταν απλά τα πράγματα: Γλύτωσα, γιατί σκέφτομαι ότι πρέπει να γίνω αντάξια του ανθρώπινου είδους», είπε σε δημοσιογράφο.

Για δέκα χρόνια, οι Friends πούλησαν μια εκδοχή του κόσμου που υποτίθεται ότι απομυθοποιεί την παραδοσιακή ηθική και το σεξ. Ήταν λαμπρή προπαγάνδα, αλλά ψεύτικη. Ο Matthew Perry παραδέχτηκε ότι το έμαθε …πληρώνοντας . Ολοκλήρωσε τα απομνημονεύματά του ελπίζοντας ότι είχε ξεπεράσει επιτέλους τους εθισμούς του και ότι θα έρχονταν καλύτερες μέρες – ότι τα τέλη του θα ήταν καλύτερα και ότι θα έβρισκε γυναίκα και ίσως ακόμη και να κάνει παιδιά. Η προσωπικότητά του στην οθόνη, δυστυχώς, έχει επιβιώσει περισσότερο από ποτέ. Αντίθετα, η μεγάλη αγωνία επέστρεψε για τελευταία φορά και πέθανε στο τζακούζι του λίγο λιγότερο από ένα χρόνο μετά τη δημοσίευση των απομνημονεύσεών του. Δεν υπήρξε δεύτερη πράξη.

Ίσως το πιο σπαρακτικό απόσπασμα σε ένα βιβλίο γεμάτο δυστυχία είναι η πρώτη παράγραφος του τελευταίου κεφαλαίου:

«Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ήμουν ανύπαντρος στα πενήντα δύο και, δεν θα έπαιζα διασκεδαστικά, ανόητα παιχνίδια με μικρούλικα, χαριτωμένα παιδιά, τα οποία θα έτρεχαν επαναλαμβάνοντας τις ανοησίες που τους είχα μάθει μόνο και μόνο για να κάνω την όμορφη γυναίκα μου να γελάσει».

Αλλά ήταν η περίπτωση, και όχι μόνο λόγω του Μεγάλου Τρομερού Πράγματος. Τελικά, ο Perry πίστευε για πάρα πολύ καιρό το μεγάλο ψέμα της Σεξουαλικής Επανάστασης, το ψέμα που διέδωσε οι Friends σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Το πλήρωσε ακριβά αυτός και όλοι μας.

*Ο Μάθιου Λάνγκφορντ Πέρι ήταν Αμερικανοκαναδός ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Περισσότερο γνωστός είναι για τον ρόλο του στη δημοφιλέστατη σειρά NBC, Τα Φιλαράκια, ως Τσάντλερ Μπινγκ, η οποία διήρκεσε από το 1994 έως και το 2004.

**Η γενιά που γεννήθηκε από το 1981 μέχρι το 1996.

Πηγή: atlantico.fr

Ανάλυση CT: «Χείμαρρος» ο Ερντογάν. Κοινή συνάντηση μετά την οριστική διαγραφή της ομοσπονδίας

Από

anixneuseis

September 25, 2024

25/09/2024, 06:31

Ζοφερό το μέλλον του Κυπριακού μετά τις χθεσινές αναφορές του Ερντογάν – Χάραξε κόκκινες γραμμές από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης – Δήλωσε στον Αντόνιο Γκουτέρες θετικός για συνάντηση, στην περίπτωση που δεν συζητηθεί η ομοσπονδία.

Στο βούρκο της αβεβαιότητας οδήγησε και πάλι το Κυπριακό ο Τούρκος Πρόεδρος, κατά την ολιγόωρη παραμονή του στο κτήριο των Ηνωμένων Εθνών χθες. Τόσο με τις αναφορές του από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης, όσο και με τη στάση του ενώπιον Γκουτέρες και Μητσοτάκη. Ο Ερντογάν προέβη στο πολύ δυσάρεστο ξεκαθάρισμα των τουρκικών θέσεων, οι οποίες μετακινήθηκαν μόνο προς την κατεύθυνση της σκληρότητας.

Βάζοντας τέλος στα σενάρια για κοινή συνάντηση και συνέχιση των προσπαθειών για επανέναρξη των συνομιλιών, ο Ερντογάν έκλεισε την πόρτα για συζητήσεις με βάση την ομοσπονδία. Όπως τόνισε στην «ιστορική» -όπως χαρακτηρίζεται στην Τουρκία- ομιλία του, θεωρεί τη συμφωνημένη μορφή λύσης ως μη έγκυρη και υπέδειξε πως ο μόνος δρόμος για να προχωρήσουμε μπροστά είναι η αποδοχή της κυριαρχικής ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος.

Δύο κράτη που θα μοιράζονται την Κύπρο, όπως υπέδειξε δηλώνοντας ανοιχτά ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε ολόκληρο το νησί. Μίλησε ακόμη για σφετερισμό από πλευράς Ελληνοκύπριων, την οποία αντιπαρέβαλε με τη δήθεν ειλικρινή βούληση των Τουρκοκυπρίων για επίλυση του Κυπριακού. Για αυτό και κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος και να αναπτύξει μαζί του σχέσεις οικονομικές, διπλωματικές και πολιτικές.

Την ίδια γραμμή κράτησε και κατά τις συναντήσεις του με τον Έλληνα Πρωθυπουργό και τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Το Κυπριακό φέρεται να τέθηκε και στις δύο περιπτώσεις, με τον Τούρκο Πρόεδρο να προσπερνά τις αναφορές του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ενδεικτικό του κλίματος το γεγονός πως στις ανακοινώσεις που εξέδωσαν τα γραφεία των δύο δεν υπάρχει ούτε ως αναφορά το Κυπριακό.

Για το περιεχόμενο της συζήτησης του Τούρκου Προέδρου με τον Γενικό Γραμματέα η Λευκωσία αναμένει ενημέρωση μέσα στις επόμενες ώρες. Ωστόσο αρκούντως διαφωτιστική για τις προθέσεις της Άγκυρας ήταν η ανακοίνωση που εξέδωσε αμέσως μετά τη συνάντηση η τουρκική προεδρία. Όπως αναφέρεται, ο Ερντογάν δήλωσε θετικός για συνάντηση των μερών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ αρκεί να συζητηθούν οι δυνατότητες λύσης εκτός του μοντέλου της ομοσπονδίας.

Σύμφωνα με αυτές τις τοποθετήσεις η συνάντηση του Αντόνιο Γκουτέρες με τον Ερσίν Τατάρ το Σάββατο θα είναι μια τυπική διαδικασία επανάληψης των τουρκικών θέσεων. Δεν θα αποδεχθούν τη διεξαγωγή κοινής συνάντησης χωρίς να λάβουν αυτό που ζητούν, δηλαδή την οριστική διαγραφή της ομοσπονδιακής λύσης από το «βιβλίο» του Κυπριακού.

cyprustimes.com

Escalation in Lebanon: What is Israel trying to achieve?

Από

anixneuseis

September 25, 2024

Jennifer Holleis

While Israel says its attacks on Lebanon’s Hezbollah are necessary to regain safety in the border region, analysts point to three different key factors.

https://p.dw.com/p/4l1by

Analysts say three key factors are behind Israel’s attacks on LebanonImage: FADEL ITANI /AFP

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu said on Monday that the current escalation in Lebanon is necessary “to defend our people against Hezbollah.”

“We must take out those weapons to pave the way for the safe return of Israel’s northern communities to their homes,” he said.

Message for the people of Lebanon: pic.twitter.com/gNVNLUlvjm

— Benjamin Netanyahu – בנימין נתניהו (@netanyahu) September 23, 2024

Almost a year ago, some 60,000 Israelis had to evacuate their houses when the Iran-backed Hezbollah militia in Lebanon began shelling the border area in northern Israel.

Hezbollah — which is designated as a terrorist organization by several countries, including the US and Germany, while the European Union classifies its armed wing as a terrorist group — has argued that their rockets are in support of Gaza’s terror organization Hamas whose fighters had killed around 1,150 Israelis and took some 250 as hostages on October 7, 2023.

According to the Hamas-run Health Ministry in Gaza, around 41,000 people have been killed as a result of Israel’s war against Hamas.

Israeli Iron Dome air defense system fires to intercept rockets that were launched from Lebanon — Experts agree that the weapon arsenal supplied by Iran to Hezbollah in Lebanon will last for months to come.Image: Baz Ratner/AP/picture alliance

‘Almost full-fledged war’

Meanwhile, the death tally in Lebanon is on the rise. Israel’s current attacks, as well as the recent explosions of communications devices and killings of Hezbollah leaders, have claimed the lives of around 500 people and injured some 1,640 more across Lebanon.

The EU’s foreign affairs chief, Josep Borrell, has described the situation as “almost full-fledged war.”

However, according to Sanam Vakil, director of the Middle East and North Africa Program at the UK-based think tank Chatham House, the current military operation and the dangerous escalation mainly serves as “justification or cover for Israel’s seeking to return its displaced citizens to the north.”

In her view, three different objectives are driving Israel’s current attacks on Lebanon.

“Firstly, Israel is trying to delink the Gaza and Hezbollah fronts on its borders,” she told DW.

“Israel has not been able to achieve a cease-fire in Gaza, and it has not been able to achieve a peace agreement from Hezbollah because of Gaza,” Vakil said.

Meanwhile, the so-called Axis of Resistance, which consists of countries like Iran and multiple militias like Hezbollah, Hamas and the Yemen-based Houthis who consider Israel and the US as their enemies, has been focusing on unifying their forces and pressuring Israel simultaneously since October 7, she added.

Lebanese fleeing their villages in southern Lebanon, carrying suitcases and bags. — Not only Israelis, but some 110,000 Lebanese have left the border regionImage: FADEL ITANI/AFP

Aftermath of the Second Lebanon War

“Secondly, of course, Israel faces a perpetual security threat from Hezbollah in Lebanon,” she said.

In 2006, a month-long war between Hezbollah and Israel — called the Second Lebanon War after the First Lebanon War between 1982 and 1985 — ended with the acceptance of the United Nations Resolution 1701.

The conditions were an immediate cease-fire, the deployment of Lebanese troops and UN peacekeepers to southern Lebanon, the withdrawal of the Israel Defense Forces and of Hezbollah from that same area, as well as the disarmament of Hezbollah.

However, Hezbollah did neither retreat to Lebanon’s Litani River, which is some 40 kilometers (25 miles) north of the border, nor did the Shiite militia give up its weapons. In the years since, with Iran’s support, Hezbollah’s military equipment and number of trained fighters has multiplied instead.

This also fosters fears that Hezbollah fighters could in the future abduct Israeli citizens to their territory.

“Israel is [once more] seeking to force Hezbollah to accept UN Security Council Resolution 1701,” Vakil said.

Lebanon war distracts from Gaza war

“Thirdly, with this operation in Lebanon, there is no focus on Gaza,” Vakil said.

Almost a year after the war in Gaza began, the international focus has shifted despite ongoing fighting in Gaza and over 90 hostages who remain in Hamas captivity, she pointed out.

“Israel has no strategy for extracting itself from Gaza and it hasn’t made it clear what it plans for the day after and it is certainly not talking about an Israeli-Palestinian process,” Vakil said.

In her view, the war in Lebanon “is a distraction from the lack of strategy in Gaza.”

People protest against Prime Minister Benjamin Netanyahu's government and call for the release of hostages — Israel’s population is getting increasingly impatient with their government almost a year after the Hamas attack on October 7Image: Mahmoud Illean/AP Photo/picture alliance

Ground invasion in Lebanon as potential game changer

Meanwhile, the Israeli population is getting increasingly impatient. Pressure on Netanyahu to reach a cease-fire deal and secure the return hostages is growing.

“From an Israeli point of view, political domestic pressure is very high and is intensifying week per week,” Lorenzo Trombetta, a Beirut-based Middle East analyst and consultant for UN agencies, told DW.

He assumes that reaching a consensus has become a key step for the Israeli government. One way to achieve this could be by providing for the security of northern Israel, Trombetta said.

“Only, it is hard to say if Israel will be able to achieve this,” he added.

“Who knows if or when an Israeli ground operation will begin? And in what way would Iran react if Hezbollah was on the brink of a total defeat against Israel?” Trombetta asked.

Jennifer Holleis Editor and political analyst specializing in the Middle East and North Africa.

Deutsche Welle

No End to Israel’s Killing Machine and U.S. Complicity

Από

anixneuseis

September 25, 2024

September 24, 2024

Melvin Goodman

A car fire allegedly caused by an exploding pager. Photograph Source: Mehr News Agency – CC BY 4.0

“We still believe that there is time and space for a diplomatic solution. War is not inevitable. And we’re going to continue to do everything we can to try to prevent it.”

– John Kirby, National Security Council spokesman, September 20, 2024

“It has become appallingly obvious that our technology exceeded our humanity.”

– Albert Einstein, German-born theoretical physicist, 1879-1955

“How many times can a man turn his head/and pretend that he just doesn’t see.”

– Bob Dylan, “Blowin’ in the Wind,” 1962

No Democratic administration has been willing to challenge the excesses of Israeli policy, and the Biden administration is no exception. President Joe Biden’s bear hug of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu several days after the Hamas attack on October 7th indicated that U.S. policy would be one-sided. Even worse, Secretary of State Antony Blinken arrived in Israel on October 12th, and said that he was there not only as secretary of state but “as a Jew.” Accordingly, the United States has been complicit in virtually every aspect of Israel’s genocidal campaign in Gaza as well as negligent in accepting Israel’s brutal policies against innocent Palestinians on the West Bank.

U.S. silence in the wake of the deadly explosions of pagers and walkie-talkies across Lebanon is one more indication of U.S. unwillingness to condemn heinous Israeli acts of terrorism. U.S. diplomats and National Security Council spokesman Kirby continue to claim that their efforts have prevented a “full-blown war” between Israel and Lebanon, but this simply has not been the case. The fact that hundreds of innocent Lebanese have been killed and injured, including children and health-care workers, doesn’t appear to count as “acts of war.” Meanwhile, Blinken is in Egypt urging “all parties” to avoid steps that could “further escalate the conflict that we’re trying to resolve.” Obviously, Blinken seems to have no idea that he is being ignored by the Israelis, and that his feckless statements have only embarrassed the United States in the Middle East as well as the larger global stage.

Meanwhile, government watchdogs in the Departments of State and Defense are about to issue statements that will document the export of billions of dollars of U.S. weapons that are in violation of laws that prohibit the transfer of military assistance to countries that commit violations of human rights and block the movement of humanitarian assistance. The statements of the International Court of Justice and the International Criminal Court document these violations, and as a result there are countries (e.g., Belgium, Britain, Canada, Japan, the Netherlands, and Spain) that have begun to restrict the weapons flow to Israel. Aside from the pause in one shipment of highly devastating MK-84 2,000-pound bombs in June, which never should have been provided to Israel in the first place, the Biden administration has taken no action to restrict the surge of U.S. weaponry to Israel. Approximately 70 percent of the weapons used against Gaza and Lebanon are from U.S. inventories.

Five months ago, a report from the Department of State faulted Israel for its failure to protect civilians in Gaza, but the report avoided the conclusion that Israel violated any laws, thus putting no pressure on the Biden administration to restrict arms to Israel. A former State Department lawyer, Brian Finucane, called the report “watered down” and heavily “lawyered.”

An independent task force called the report “intentionally misleading in defense of acts and behaviors that likely violate international humanitarian law and may amount to war crimes.” The report was delivered to Congress late on a Friday afternoon, a device government agencies typically use to minimize an announcement’s public impact. NSC spokesman Kirby, who consistently kowtows to Israel, predictably denied that the delay in the timing had any “nefarious” motive. The report failed to note that the pattern of Israeli attacks on humanitarian aid convoys was either intentional or indicative of reckless incompetence. The Israelis are not incompetent, so you can draw your own conclusions.

Senator Chris Van Hollen (D/MD) is one of the few senators emphasizing the need to hold Israel accountable. “If Israeli conduct complies with international standards,” Van Hollen said, “then God help us all.” The Foreign Assistance Act clearly prohibits military assistance to any country that restricts humanitarian assistance, which has been sufficiently documented.

The continuity of Israeli persecution of the Palestinian and Arab communities has been clear from the start. The displacement of the Palestinian community was planned even before the declaration of Israeli statehood. Israel’s secret involvement in the Suez War in 1956 demonstrated to the Arab states that Israel was a part of the British and French colonial experience in the Middle East. There were no Israeli efforts to signal an interest in making Israel a legitimate neighbor to the Arab community. The 1967 Six-Day War was never the preemptive attack that is part of the conventional wisdom among pundits and politicians.

The Israeli invasion of Lebanon in 1982 produced a strategic nightmare for Israel for nearly two decades. In an effort to pull Israeli chestnuts out of the fire they had set, the United States suffered the loss of several hundred American soldiers and diplomats. President Ronald Reagan put the troops in harm’s way without adequate protection and then failed to retaliate against the terrorist act despite sensitive intelligence that identified the perpetrators. Reagan’s deputy national security adviser, Colonel Robert McFarlane, publicly accepted the blame for the lack of protective measures.

The current hostilities in Gaza and the West Bank have their own predicates. The Israelis have always maintained that Palestine was a “land without a people for a people without a land,” which made it inevitable that brutal ethnic conflict would take place. Israeli writer David Shulman, writing in the “New York Review of Books,” noted that Israelis have denied the “very existence of a Palestinian people who share the land with the Jews but who are disenfranchised, without legal recourse, indeed without any basic human rights, which inevitably generates violence and aggression.” Israeli denial is an illness for which there seems to be no cure.

It is abundantly clear that Netanyahu’s strategy is to annihilate both Hamas and Hezbollah regardless of the cost to Israeli hostages or Palestinian and Lebanese civilians. The mainstream media continues to insist that the United States has little sway over Iran and Hezbollah but wields significant leverage over Israel. The use of such leverage would involve limiting the scope and pace of U.S. arms shipments as soon as possible, but there is no sign that the Biden administration will take such a step.

Melvin A. Goodman is a senior fellow at the Center for International Policy and a professor of government at Johns Hopkins University. A former CIA analyst, Goodman is the author of Failure of Intelligence: The Decline and Fall of the CIA and National Insecurity: The Cost of American Militarism. and A Whistleblower at the CIA. His most recent books are “American Carnage: The Wars of Donald Trump” (Opus Publishing, 2019) and “Containing the National Security State” (Opus Publishing, 2021). Goodman is the national security columnist for counterpunch.org.

counterpunch.org

Τάσεις κυβερνοεγκλήματος και κυβερνοαπειλές

Από

anixneuseis

September 25, 2024

Γιώργος Παπαπροδρόμου, Αντιστράτηγος ε.α. της ΕΛΑΣ

Το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης & Ηλεκτρονικού Περιεχομένου (ΕΚΤ), με τον ρόλο του ως μέλους του Ευρωπαϊκού Κόμβου Ψηφιακής Καινοτομίας Smart Attica EDIH, διοργάνωσε διαδικτυακό σεμινάριο με τίτλο «Ενισχύοντας την Κυβερνοασφάλεια: Αντιμετωπίζοντας τις Προκλήσεις στον Ψηφιακό Κόσμο», την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2024.

Η συγκεκριμένη εκδήλωση αποτελεί μέρος μια σειράς δράσεων σχεδιασμένων για ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οργανισμούς με στόχο την ενίσχυση της ψηφιακής τους ωριμότητας.

Οι εκδηλώσεις αυτές πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Smart Attica EDIH και περιλαμβάνουν σεμινάρια, εκπαιδευτικά προγράμματα, εργαστήρια, κ.ά. Απευθύνονται δε σε επιχειρήσεις, Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις, startups, spinoffs, οργανισμούς και φορείς που επιθυμούν να βελτιώσουν την ψηφιακή τους ικανότητα.

Σε αυτές τις δράσεις, διακεκριμένοι ομιλητές από τον ερευνητικό, ακαδημαϊκό και επιχειρηματικό τομέα θα αναδείξουν παραδείγματα, καλές πρακτικές και θα αντλήσουν διδάγματα, προτάσεις και τρόπους βελτίωσης της καινοτομικής και ψηφιακής ικανότητας των επιχειρήσεων και των οργανισμών, την ωρίμανση και των ανάπτυξη καινοτόμων ιδεών, προϊόντων και υπηρεσιών.

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να παρακολουθήσετε την εισήγηση του Γιώργου Παπαπροδρόμου, Αντιστρατήγου ε.α., Δικαστικού Γραφολόγου – Πρώην Διευθυντή Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ΑΕΑ.

Ο κ. Παπαπροδρόμου μίλησε με θέμα: τάσεις Κυβερνοεγκλήματος και Κυβερνοαπειλές

Η Mare Nostrum αναθεωρήθηκε: ο ναυτικός ανταγωνισμός στη Μεσόγειο

Από

anixneuseis

September 25, 2024

13 Ιουνίου 2024
Jeremy Stöhs and Sebastian Bruns

War on the Rocks

Το λατινικό όνομα της Μεσογείου, Mare Nostrum, σημαίνει «η θάλασσα μας».
Για τους καθημερινούς αναγνώστες, αυτό μπορεί να υποδηλώνει μια απεικόνιση θαλάσσιου χώρου ειρήνης και συνεργασίας.

Πράγματι, για δεκαετίες, η θαλάσσια υπεροχή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ
εμπόδισε εξωγενείς δυνάμεις και τοπικούς παράγοντες να χρησιμοποιήσουν ναυτική δύναμη για να επιλύσουν τις διαφορές τους στη θάλασσα. Αυτή η σχετική ηρεμία μεταφέρθηκε και στη μεταψυχροπολεμική εποχή. Αυτή ήταν μια περίοδος που σημαδεύτηκε από σαρωτικές περικοπές στην άμυνα, την παρακμή της δυτικής ναυτικής ισχύος και μια ταχεία στροφή από τις ανταγωνιστικές ναυτικές αποστολές προς πιο συνεργατικές προσπάθειες σε περιβάλλοντα χαμηλών κινδύνων όπως η Μεσόγειος.

Σήμερα, ωστόσο, με την επιστροφή του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και τις αντίστοιχες δραστηριότητες των ρεβιζιονιστικών φορέων στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, έχει διαμορφωθεί δυναμικά ως ένας αμφισβητούμενος υδάτινος όγκος. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον πόλεμο στη Γάζα, αυτή η θάλασσα επανάκτησε το ρόλο που είχε) εδώ και χιλιετίες: μια ζώνη ανταγωνισμού.

Εν μέσω αυτού του πλαισίου, οι δυτικοί λήπτες αποφάσεων θα πρέπει να επανεξετάσουν τις προσεγγίσεις τους ως προς τη χρήση της ναυτικής ισχύος στην περιοχή.

Εν μέσω αυτού του πλαισίου, οι δυτικοί λήπτες αποφάσεων θα πρέπει να επανεξετάσουν τις προσεγγίσεις τους ως προς τη χρήση της ναυτικής ισχύος στην περιοχή.

Πρέπει να επικεντρωθούν ξανά στο άνω άκρο του φάσματος έντασης της σύγκρουσης. Πέρα από την απλή κάλυψη των υφιστάμενων κενών, θα πρέπει να εργαστούν για την ανάπτυξη αποτρεπτικών και ανατρεπτικών στρατηγικών, δογμάτων και τεχνολογιών. Οι ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ, μεγάλες και μικρές, πρέπει να αναγεννηθούν. Όπως υποδηλώνουν οι τρέχουσες τάσεις, αυτό απαιτεί μια κρίσιμη μάζα πλατφορμών και οπλικών συστημάτων για την αποτροπή και, αν αυτό αποτύχει, να έχουν την ικανότητα να κερδίσουν παρατεταμένες ένοπλες συγκρούσεις ενάντια σε ολοένα και πιο ικανούς αντιπάλους στην περιοχή.

Κρίσιμο είναι ότι η Μεσόγειος δεν στέκεται πλέον μόνη της ως μοναδικός όγκος νερού στους στρατηγικούς υπολογισμούς των υπευθύνων λήψης αποφάσεων. Πρέπει πλέον να ληφθεί υπόψη σε συνδυασμό και με άλλα θέατρα πολέμου.

Έτσι, ενώ υπάρχει σημαντική συζήτηση για το εάν η ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στη συμμαχία έχει μετατρέψει τη Βαλτική σε μια «λίμνη του ΝΑΤΟ» οι στρατιωτική ηγεσία πρέπει επίσης να ρίξει μια νέα ματιά στον αρχικό Mare Nostrum.

Η άνοδος ενός νέου ναυτικού παραδείγματος

Για μεγάλα χρονικά διαστήματα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, η αμυντική σχεδίαση και το ενδιαφέρον ασφάλειας εντός και πέρα από την περιοχή της Μεσογείου διαμορφώθηκαν από τις διακριτές απειλές και προκλήσεις που προέρχονταν από το λεγόμενο “τόξο της αστάθειας”. Αυτό ήταν μια περιοχή που εκτεινόταν από τη Βόρεια Αφρική μέχρι το Αφγανιστάν και το Πακιστάν και κάλυπτε ολόκληρη την Μεσόγειο.

Ελλείψει υπαρξιακής απειλής να διαχειριστούμε, η αντιμετώπιση των πολλαπλών συγκρούσεων και των συνεπειών τους, συμπεριλαμβανομένων των μαζικών μεταναστεύσεων, της διεθνούς τρομοκρατίας, έγινε κορυφαία προτεραιότητα για τα δυτικά κράτη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, άρχισαν να χρησιμοποιούν τη Μεσόγειο ως διαμετακομιστικό κόμβο για να μεταφέρουν τις δυνάμεις τους προς και από νέα θέατρα συγκρούσεων όπως το Ιράκ, η Σομαλία, το Σουδάν και το Αφγανιστάν.

Η σημαντική εξέλιξη του περιβάλλοντος ασφάλειας οδήγησε σε ένα νέο ναυτικό παράδειγμα. Αντί για την εστίαση στην εθνική και συλλογική άμυνα ή στην εξασφάλιση του ελέγχου της θάλασσας ενάντια σε ισχυρούς ανταγωνιστές, η παγκοσμιοποίηση καθ’ αυτήν έγινε κεντρική στρατηγική σκέψη. Όπως σημείωσε εκείνη την εποχή ο ναύαρχος Τζον Μόργκαν, η παγκοσμιοποίηση είχε εμφανώς «συνδέσει κράτη μαζί σε μια de facto διευθέτηση ασφάλειας» και «είχε ως αποτέλεσμα την αυξημένη αλληλεξάρτηση και επάρκεια στη διεθνή συνεργασία ως προϋπόθεση για την εθνική ευημερία.»

Καθώς η ενσωματωμένη παγκόσμια αγορά στηριζόταν στην απρόσκοπτη ροή του θαλάσσιου εμπορίου, η άμυνα των θαλασσίων εμπορικών συστημάτων έγινε αναπόσπαστο μέρος των δυτικών πολιτικών ασφάλειας. Από εκεί προέκυψε μια νέα εστίαση στις επιχειρήσεις θαλάσσιας ασφάλειας, στις προσπάθειες ανάπτυξης ικανοτήτων και άλλες συνεργατικές αποστολές για τα ναυτικά να εκτελέσουν.

Ελλείψει ομότιμου ανταγωνιστή και οποιασδήποτε σοβαρής πρόκλησης για τον έλεγχο του θαλάσσιου χώρου και των κομβικών σημείων, τα δυτικά κράτη απολάμβαναν την άνοδο του πλούτου που πρόσφερε αυτή η θαλάσσια επέκταση. Ακόμη και δυσμενείς εξελίξεις όπως η οικονομική κρίση και χρεοκοπία της Ελλάδας το 2008 — η οποία οδήγησε στην πώληση κρίσιμων λιμενικών υποδομών σε μια επίδοξη Κίνα — δεν δημιούργησαν σημαντικό ανταγωνισμό στη θαλάσσια περιοχή. Συνολικά, οι δυτικοί στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες ανταποκρίθηκαν ανυπόμονα στο νέο παράδειγμα οικονομικής ολοκλήρωσης και συνεργασίας στις θαλάσσιες προσπάθειες. Έδωσε στις εθνικές κυβερνήσεις την ευκαιρία να είναι πιο ορατές στη διεθνή σκηνή, ενώ πρόσφερε στις θαλάσσιες δυνάμεις ιδιαίτερα κάποια ανάπαυλα από τις δρακόντειες περικοπές του προϋπολογισμού της εποχής.

Προφανώς, οι συνεργατικές ναυτικές αποστολές, όπως η ανθρωπιστική βοήθεια και η ανακούφιση από φυσικές καταστροφές ή η διατήρηση της καλής τάξης στη θάλασσα με την καταπολέμηση των Σομαλών πειρατών, διέφεραν σημαντικά από το κυνήγι υποβρυχίων και τη διεξαγωγή πολέμου κατά πλοίων επιφανείας όπως στο παρελθόν. Αυτό οδήγησε τα κράτη να σχεδιάσουν, να χτίσουν και να προσαρμόσουν το στόλους τους για επιχειρήσεις χαμηλότερης έντασης. Παράλληλα, μια ολόκληρη γενιά ναυτών και πεζοναυτών είχε συνηθίσει σε μεγάλο βαθμό αδιαμφισβήτητη ναυτική υπεροχή ενώ δραστηριοποιούνταν σε ως επί το πλείστον επιτρεπτά περιβάλλοντα όπως η Μεσόγειος. Παρά τις επικριτικές φωνές που προειδοποιούσαν για μια πιο διεκδικητική Ρωσία και Κίνα, τα περισσότερα δυτικά κράτη, συμπεριλαμβανομένων αρκετών κατά μήκος της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ, υιοθέτησαν τη συνεργατική και συστημοκεντρική προσέγγιση, εξαργυρώνοντας ταυτόχρονα το μέρισμα της ειρήνης.

Προς ένα ανταγωνιστικό θαλάσσιο μέλλον

Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, η όλο και πιο επιθετική συμπεριφορά της Κίνας (κυρίως οι προσπάθειες για οριοθέτηση των Νοτίων και Ανατολικών Θαλασσών της Κίνας λογιζόμενες με κυριαρχικά δικαιώματα χερσαίων επιφανειών), και μια διαρκώς επιδεινούμενη κρίση σε όλη τη Μέση Ανατολή έχουν φέρει αυτή την περίοδο τις διεθνείς σχέσεις σε έναν δραματικό ατέρμονα. Με την επανεμφάνιση του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και της πολυπολικής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, οι θαλάσσιες πτυχές της διεθνούς ασφάλειας έχουν εισέλθει ξανά στη στρατηγική συζήτηση. Από τις τιμωρητικές επιδρομές των αεροσκαφών των αμερικανικών αεροπλανοφόρων έως δραστηριότητες υποστήριξης ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, και από επιθέσεις με μη στελεχωμένα αεροσκάφη (Drones) που βυθίζουν ρωσικά πολεμικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τα μη στελεχωμένα αεροσκάφη που βυθίζουν εμπορικά πλοία στα ανοικτά των ακτών της Υεμένης, η ευρύτερη Μεσόγειος έχει γίνει ξανά περιοχή περιφερειακού και διεθνούς ανταγωνισμού. Ίσως το πιο
σημαντικό, η περιοχή διαμορφώνεται σε ένα τεκμήριο για τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες της ναυτικής ισχύος στην εποχή μας.

Με δεδομένους τους πεπερασμένους πόρους, τα κράτη αντιμετωπίζουν μια σειρά δύσκολων επιλογών για τον καλύτερο δυνατό τρόπο να ισορροπήσουν τις δυνατότητές τους ώστε να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις προκλήσεις και τις απειλές σε όλο το εύρος του φάσματος της ναυτικής σύγκρουσης.

Από μέρα σε μέρα, οι χαμηλών εντάσεως ναυτικές επιχειρήσεις πρέπει να εναρμονίζονται με την ανάγκη για αξιόπιστες υψηλής ποιότητας δυνατότητες.

Αυτές οι εξελίξεις έχουν ενημερώσει όχι μόνο τη ναυτική στρατηγική των χωρών της Μεσογείου, αλλά και άλλων δυνάμεων. Αυτές περιλαμβάνουν τη Ρωσία, η οποία έχει εδραιωθεί στη Συρία και χρησιμοποιεί λιμενικές εγκαταστάσεις στο Λιμάνι του Σουδάν, και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η οποία έχει μια βάση στο Τζιμπουτί και έχει ενδεχομένως εξασφαλίσει λιμενικές εγκαταστάσεις διπλής χρήσης στην Αλγερία.

Στο μεγαλύτερο μέρος της Μεσογείου, ο έλεγχος της θάλασσας από τη Δύση δεν αμφισβητείται στον ίδιο βαθμό όπως σε άλλες περιοχές του κόσμου. Παρόλα αυτά, η δραματική μείωση της ναυτικής δύναμης της Δύσης σε σχέση με τις αναδυόμενες ασιατικές δυνάμεις σε συνδυασμό με την εστίαση σε επιχειρήσεις χαμηλής κλίμακας έχουν αφήσει τις ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και των συμμάχων απροετοίμαστες και εκτεθειμένες σε έντονες πιέσεις. Ταυτόχρονα, περιφερειακοί παράγοντες και μεσαίες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων αρκετών κρατών στη Βόρεια Αφρική και την αραβική χερσόνησο, έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη ναυτική δράση με στρατούς και ναυτικές δυνάμεις που δείχνουν σημαντικά σημάδια βελτίωσης. Οι αξιοσημείωτες επενδύσεις περιλαμβάνουν προηγμένα ντίζελ-ηλεκτρικά υποβρύχια, ικανά μαχητικά επιφανείας, ακόμη και επιθετικά αμφίβια πλοία.

Οι στόλοι της Αλγερίας, της Αιγύπτου και του Μαρόκου είναι σήμερα σημαντικά μεγαλύτεροι και πιο ικανοί από ό,τι πριν από μόνο μια δεκαετία. Πρόσφατες προμήθειες, όπως οι βαρέως εξοπλισμένες φρεγάτες τύπου MEKO-200AN και FREMM-class, τους έχουν προσφέρει σημαντική ναυτική ισχύ. Ένας σταθερός ρυθμός κοινών ασκήσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με διεθνείς εταίρους, σηματοδοτεί μια αυξανόμενη ναυτική ευαισθησία.

Εν τω μεταξύ, τα επιχειρησιακά πρότυπα υποδεικνύουν ότι αυτά τα βόρεια αφρικανικά κράτη εκτιμούν όλο και περισσότερο τη ναυτική δύναμη ως ένα μέσο για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων τους και για την αντιμετώπιση πιθανών ανταγωνιστών στην περιοχή.

Στην ανατολική Μεσόγειο, ο θαλάσσιος ανταγωνισμός έχει φτάσει στο σημείο έσχατης έντασης σε αρκετές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια. Εδώ, επίσης, ο αγώνας για επιρροή και πόρους ενημέρωσε τις θαλάσσιες στρατηγικές και προώθησε τις ναυτικές επενδύσεις. Ως ιστορική μεσαία δύναμη, η Τουρκία ακολουθεί μια θαλάσσια στρατηγική βαθέων υδάτων που περιλαμβάνει νέες θαλάσσιες αξιώσεις καθώς και την ικανότητα προβολής ναυτικής ισχύος εντός και εκτός της περιοχής.

Παρά τις οικονομικές προκλήσεις και τον ανελέητα αυξανόμενο πληθωρισμό, μια αναπτυσσόμενη εγχώρια αμυντική βιομηχανία μπορεί πλέον να παρέχει στο ναυτικό τα πάντα από αισθητήρες, συστήματα μάχης και προηγμένα πυραυλικά συστήματα μέχρι ευρεία γκάμα από μη στελεχωμένες πλατφόρμες και μοντέρνα πολεμικά πλοία.

Η θαλάσσια έντονη δραστηριότητα επιβολής απαιτήσεων της Άγκυρας, αντίστοιχα, συνεχίζει να διαμορφώνει τις πολιτικές άμυνας και ναυτικής στάσης της Ελλάδας. Μετά από αρκετά έτη οικονομικών δυσκολιών, η Ελλάδα επενδύει και πάλι σε υψηλές ικανότητες. Αυτές προορίζονται στην ενίσχυση της χερσαίας άμυνας και στη διασφάλιση ζωτικών θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας σε όλο το αρχιπέλαγος του Αιγαίου και τη Μεσόγειο έναντι του πιο ισχυρού και δυνητικά απειλητικού γείτονά της. Αυτές οι εντάσεις μεταξύ των δύο μελών του NATO πιθανόν να συνεχιστούν επ’ αόριστο και να επιφέρουν σοβαρό κίνδυνο για παρεξήγηση, ατυχήματα και κλιμάκωση.

Η τρέχουσα σύγκρουση στη Γάζα επίσης διεύρυνε τις υπάρχουσες ρωγμές στη σχέση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Από το λεγόμενο περιστατικό με τον στολίσκο της Γάζας το 2010, όπου το Ισραήλ σταμάτησε και επιτέθηκε σε ένα φορτηγό σκάφος πολιτών που κατευθυνόταν προς τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας και σκότωσε αρκετούς Τούρκους υπηκόους, οι δύο περιφερειακές στρατιωτικές δυνάμεις σπάνια έχουν βρεθεί η μια με την άλλη. Σύμφωνα με πρόσφατες τάσεις, η ισραηλινή ναυτική δύναμη έχει αυξηθεί σε μέγεθος και περιπλοκότητα. Ο ναυτικός κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ έχει σχεδιαστεί κυρίως για την άμυνα του εθνικού εδάφους και των πόρων εντός της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης του. Ο στόχος του είναι να αποτρέψει πιθανούς ισότιμους αντιπάλους ενώ αμβλύνει τον ναυτικό κίνδυνο που αποτελούν τα Χαμάς, το Χεζμπολάχ και άλλοι μη κρατικοί δρώντες. Αυτή η δύναμη διαδραματίζει επίσης έναν πιο στρατηγικό ρόλο παρέχοντας στο μικρό, πολιορκημένο κράτος στρατηγικό βάθος με την ανάπτυξη του υποτιθέμενου πυρηνικού αποτρεπτικού του συστήματος που βασίζεται στα υποβρύχια.

Τελικά, αρκετά αραβικά κράτη καθώς και ο Ιράν έχουν επεκτείνει την πολιτική και οικονομική τους επιρροή από τον Περσικό Κόλπο, μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι και τη Μεσόγειο. Αν και το ναυτικό τους αποτύπωμα παραμένει σχετικά μικρό, οι νέες ικανότητες για τον έλεγχο της θάλασσας, οι εκστρατευτικές επιχειρήσεις και ο πόλεμος της γκρίζας ζώνης προσθέτουν περαιτέρω πολυπλοκότητα στη Μεσογειακή ναυτική εξίσωση.

Σε επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο, φαίνεται ότι η απαγόρευση ξηράς-θαλάσσης είναι πολύ πιο εύκολη τώρα, συμπεριλαμβανομένων χωρών ή φορέων όπως η Ουκρανία και οι αντάρτες Χούτι που δε διαθέτουν Ναυτικό. Η εξάπλωση της αμυντικής τεχνολογίας αιχμής στην περιοχή, ειδικά τα drones και τα προηγμένα πυραυλικά συστήματα, αντιπροσωπεύουν μια αυξανόμενη απειλή για πολεμικά πλοία και τις ναυτικές πλατφόρμες. Πράγματι, ο πόλεμος στη θάλασσα επέστρεψε.

Συνολικά, οι συγκρούσεις που μαίνονται στη Μαύρη Θάλασσα και το Λίβανο, καθώς και κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας μέχρι το Κέρας της Αφρικής και τον Περσικό Κόλπο, έχουν επηρεάσει όλο το σχεδιασμό ασφάλειας και άμυνας.

Συνολικά, οι συγκρούσεις που μαίνονται στη Μαύρη Θάλασσα και το Λίβανο, καθώς και κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας μέχρι το Κέρας της Αφρικής και τον Περσικό Κόλπο, έχουν επηρεάσει όλο το σχεδιασμό ασφάλειας και άμυνας.

Η στρατιωτική εκστρατεία της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας και οι μοιραίες επιθέσεις των Χούτι στα ανοικτά των ακτών της Υεμένης έχουν ουσιαστικά μετατρέψει τμήματα της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου από Mare Nostrum σε Mare Clausum – μία “κλειστή θάλασσα”. Η Μεσόγειος δεν είναι πια ένας απλός διάδρομος για το Ναυτικό των ΗΠΑ προκειμένου να πλεύσει σε κάποιον σημαντικό προορισμό. Αντίθετα το μέλλον της ναυτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη Μεσόγειο γίνεται όλο και περισσότερο αβέβαιο. Εν ολίγοις, η τελευταία δεκαετία δείχνει μια σημαντική μετατόπιση από τον συνεργατικό και συστημοκεντρικό ναυτικό παράδειγμα σε μια πιο ανταγωνιστική οπτική για ένα ναυτικό μέλλον.

Για το ορατό μέλλον, η Μεσόγειος θα είναι μια ζώνη υβριδικών συγκρούσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων καθώς και, όλο και περισσότερο, μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων – καθώς και ανερχόμενων παραγόντων που αγωνίζονται για περιορισμένο έλεγχο και επιρροή.

Επανεξέταση, Επανεστίαση, Αναγέννηση

Σε σύγκριση με άλλες περιοχές όπως τη Βαλτική, ο Αρκτικός Βορράς, ή ο Νότιος Ατλαντικός (Ανταρκτική), τα ζητήματα ασφάλειας της Μεσογείου είναι λιγότερο ξεκάθαρα. Ενώ οι Δυτικές δυνάμεις μπορούν να εντοπίσουν τους κύριους ανταγωνιστές τους σε αυτές τις άλλες περιοχές, στη Μεσόγειο αντιμετωπίζουν μια σειρά από απειλές και προκλήσεις, που κυμαίνονται από την αντιμετώπιση περιβαλλοντικών κινδύνων έως τις δυνητικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Όταν ήταν διοικητής της Νατοϊκής Ναυτικής Διοίκησης, ο αείμνηστος Αντιναύαρχος Κλάιβ Τζόνστον συνόψισε σαφώς αυτήν την πληθώρα θαλάσσιων απειλών ως τα τρία R: Ρωσία, Ριζοσπάστες και Πρόσφυγες (Russia, Radicals, and Refugees). Όπως έχουν δείξει οι πιο πρόσφατες εξελίξεις, η ακολουθία του θα ισχύσει σε όλη τη Μεσόγειο για αρκετό καιρό. (Η ερώτηση τώρα είναι πώς θα έπρεπε να αντιδράσουν οι Δυτικές και ειδικότερα οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε αυτό τον όλο και πιο ανταγωνιστικό και πολύπλοκο περιβάλλον; Για να πλοηγηθούν με επιτυχία στο μέλλον της Μεσογείου, οι Δυτικές χώρες θα πρέπει να ακολουθήσουν μια επιπλέον σειρά των R.)

Το πρώτο R είναι “revisiting”, “επανεξέταση”. Αυτό περιλαμβάνει την επανεξέταση των περιφερειακών δυναμικών για την καλύτερη εκτίμησή τους. Οι ανεπάρκεις αντιδράσεις της Αμερικής και της Ευρώπης στον πόλεμο στην Ουκρανία, τη σύγκρουση στη Γάζα και την αντίστοιχη κλιμάκωση στο Κέρας της Αφρικής δείχνουν ότι πολλοί δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και στρατιωτικοί ηγέτες παραμένουν κακώς προετοιμασμένοι για την ανταγωνιστική εποχή στην οποία έχουμε εισέλθει. Οι υπερατλαντικοί σύμμαχοι και εταίροι έχασαν αρκετό χρόνο μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και την πλήρη εισβολή της Ρωσίας το 2022 να ασχοληθούν και να αντιμετωπίσουν τις πολιτικές και την αποτρεπτική τους στάση απέναντι στο Μόσχα, την Τεχεράνη και των πληρεξουσίων τους.

Και όμως, δύο χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου κατά της Ουκρανίας, πολλές κυβερνήσεις παραμένουν απρόθυμες να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες (περισσότερο από το ήμισυ των μελών του ΝΑΤΟ παραμένουν κάτω από το κατώτατο όριο του 2% που συμφωνήθηκε το 2014), να παρέχουν πιο σημαντική στρατιωτική υποστήριξη στο Κίεβο ή να θέσουν τη βιομηχανία τους σε πολεμική κατάσταση. Η ανικανότητα της συλλογικής Δύσης να προβλέψει και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον κίνδυνο των Χούτι — πέραν των τρεχουσών επιχειρήσεων whack-a-mole (ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο) και point-defense (ΕΕ) — αποδεικνύει την έλλειψη κατανόησης, πρόθεσης καιπρονοητικότητας μεταξύ των υπευθύνων λήψης αποφάσεων. Η κατάσταση θα γίνει ακόμα πιο προκλητική, μάλλον όταν η Κίνα και η Ινδία με τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης – αυξήσουν περισσότερο την παρουσία τους Μεσόγειο.

Το δεύτερο R είναι για “refocusing” “επαναεστίαση”. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία δυτική ναυτική δύναμη που να μην έχει δώσει έμφαση στις πολεμικέςσυγκρούσεις τα τελευταία χρόνια. Πράγματι, από το 2014, τα μέλη του ΝΑΤΟ έχουν δεσμευτεί να επενδύσουν περισσότερο στην εθνική και συλλογική άμυνα, δίνοντας έμφαση στην έτοιμοτητα και την αξιόπιστη αποτροπή. Η εισβολή στην Ουκρανία πρόσθεσε περαιτέρω την επείγουσα ανάγκη στο θέμα. Ενώ υπάρχουν ενδείξεις μεγαλύτερης εστίασης στην ανάπτυξη και προσθήκη πολεμικών ικανοτήτων στις περικομμένες δυνάμεις, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι αυτές οι επενδύσεις θασυνεχιστούν επ’ αόριστον. Οι πιο πρόσφατες τάσεις στον εκσυγχρονισμό του δυτικού ναυτικού δείχνουν ότι οι επιπρόσθετες χρηματοδοτήσεις χρησιμοποιούνται συχνά για να καλύψουν εμφανείς κενές θέσεις σε προσωπικό, συντήρηση και έτοιμοτητα, παρά για την ενδελεχή αναδιάρθρωση του στόλου ή την ανάπτυξη νέων, ανατρεπτικών προσεγγίσεων στη ναυτική ισχύ.

Εκτός από την Ουκρανία, η οποία βρίσκεται σε μάχη για την επιβίωσή της, κανένας από τους περιφερειακούς φορείς δεν έχει αναζητήσει ναυτικές στρατηγικές και δόγματα που αποκλίνουν σημαντικά από το παρελθόν. Με άλλα λόγια, κανένας δεν επιδιώκει προσέγγιση παρόμοια με τη Jeune École για τη δομή δυνάμεών του και το δόγμα του, και πολύ λίγοι εισάγουν μεγάλους αριθμούς από μη στελεχωμένα συστήματα ή επιθετικά και αμυντικά πυρά. Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για μικρές και οικονομικά περιορισμένες ναυτικές δυνάμεις. Η επανεστίαση στο άκρο της σύγκρουσης απαιτεί μια «απόλυτη προσπάθεια». Αυτό είναι απαραίτητο για να επαναφέρουμε τόσο τους πολιτικούς όσο και το γενικό κοινό στον έννοια της αποτροπής και να τους πείσουμε ότι η διατήρηση του ελέγχου της θάλασσας και η άρνηση σε Ρωσία, Ιράν και άλλους επιζήμιους παράγοντες είναι προς το δικό τους συμφέρον.

Το τελικό “R” σημαίνει μακροπρόθεσμη “regeneration” “αναγέννηση” των ναυτικών ικανοτήτων και της αντίστοιχης στάσης στην περιοχή. Αυτό θέτει τα δυτικά ναυτικά στην άκρη ενός διλήμματος.

Σε αντίθεση με το παρελθόν, μικρά και μεσαία ευρωπαϊκά ναυτικά θα πρέπει να σχεδιάσουν παρατεταμένη μάχη υψηλής έντασης και τη δυνατότητα να παρέχουν την κρίσιμη μάζα πλατφορμών και κοινών πυρών για τη διατήρηση μιας στρατιωτικής εκστρατείας για μήνες αντί για ημέρες. Αυτό είναι κάτι που δεν έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ.

Επιπλέον, τα ναυτικά της Βόρειας Ευρώπης θα είναι λιγότερο πρόθυμα να αναπτυχθούν σε θερμότερα ύδατα και έτσι να υπονομεύσουν τους καταπονημένους στόλους τους. Κατά συνέπεια, τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά παράκτια κράτη, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα και η Τουρκία, θα κληθούν να κάνουν ακόμη περισσότερα, τόσο όσον αφορά την ναυτική ασφάλεια όσο και τη διατήρηση μιας ισχυρής ναυτικής στάσης.

Θα πρέπει να το κάνουν ενώ θα κληθούν να αναπτυχθούν μακρύτερα για να επιδείξουν τη σημαία σε άλλες περιοχές της δυνητικής έντασης. Αφότου έφτασαν στον συλλογικό τους ναδίρ στα μέσα της δεκαετίας του 2010, τα τρία μεγαλύτερα ναυτικά της ηπειρωτικής Ευρώπης, French Marine National, Italian Marina Militare και Spanish Armada Espanola, έχουν προσθέσει νέα σκάφη στους σχετικά ισορροπημένους στόλους τους.

Επιπλέον, επωφελούνται από την πλούσια ναυτική παράδοση, τη ναυτοσύνη των πληρωμάτων και τους στενούς δεσμούς ασφάλειας μέσω του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διμερών και πολυμερών φόρουμ.

Αν και από μόνες τους κάθε μία από αυτές τις ναυτικές δυνάμεις του NATO μπορεί άνετα να καλύψει τις καθημερινές αποστολές, να αποκτήσουν ένα βαθμό ελέγχου στη θάλασσα και να διεξάγουν μικρές εκστρατείες, θα δυσκολευτούν σοβαρά να αντιμετωπίσουν μεγάλες κρίσεις ή συγκρούσεις. Πρόσφατες ασκήσεις έχουν υπογραμμίσει την αγριότητα του σύγχρονου πολέμου στη θάλασσα και την ευπάθεια των ναυτικών δυνάμεων.

Η κατάσταση για αυτές τις ναυτικές δυνάμεις που εμφανίζονται “έλα όπως είσαι” θα επιδεινωθεί σημαντικά στη Μεσόγειο σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία κατά μήκος των βόρειων ακτών της Ευρώπης, ή αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν δεσμευμένες στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού, αδύναμες ή μη διατεθειμένες να ασκήσουν την στρατιωτική και ναυτική τους ισχύ στο ευρωπαϊκό θέατρο. Πέρα από αυτά τα θεωρητικά σενάρια, η αντιμετώπιση των ελλείψεων προσωπικού και υλικού, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης ικανότητας ναυπήγησης πλοίων και της ευπάθειας των αλυσίδων εφοδιασμού, θα πάρει χρόνο και προς το παρόν δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις στις συσσωρευόμενες στρατηγικές προκλήσεις της Ευρώπης. Το δίλημμα της βραχυπρόθεσμης δράσης με παράλληλη διατήρηση μιας στρατηγικής μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης προοπτικής, ειδικά για τους ναυτικούς, παραμένει.

Κατά πάσα πιθανότητα, ο 21ος αιώνας είναι και συνεχίζει να είναι ένας θαλάσσιος αιώνας. Και ενώ η Μεσόγειος πιθανότατα δεν θα είναι το σκηνικό καταστροφικών συγκρούσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων στη θάλασσα, θα παραμείνει περιοχή ενδιαφέροντος για μια σειρά διαφορετικών φορέων. Σε μια περίοδο ανανεωμένου ανταγωνισμού, συνιστάται στα δυτικά κράτη να λάβουν μέτρα και να λάβουν συντονισμένη δράση για να διασφαλίσουν ότι η ευρύτερη Μεσόγειος Θάλασσα θα γίνει ξανά «η θάλασσά μας».

*Ο Δρ. Jeremy Stöhs είναι Αυστροαμερικανός αναλυτής ασφάλειας και
άμυνας. Είναι συνεπικεφαλής του Αυστριακού Κέντρου Πληροφοριών,
Προπαγάνδας & Μελετών Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς και είναι
ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο Πολιτικής Ασφαλείας στο Πανεπιστήμιο
του Κιέλου. Οι δημοσιεύσεις του περιλαμβάνουν το The Decline of European
Naval Forces: Challenges to Sea Power in an Age of Fiscal Austerity and
Political Uncertainty (Naval Institute Press, 2018) και το πρόσφατα
δημοσιευμένο European Naval Power: From Cold War to Hybrid Wars
(Palgrave Macmillan, 2024).

*Ο Δρ. Sebastian Bruns είναι ναυτικός στρατηγιστής και εμπειρογνώμονας
ναυτικής ενέργειας με έδρα το Κίελο της Γερμανίας, όπου είναι ανώτερος
ερευνητής στο Ινστιτούτο Πολιτικής Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο του
Κιέλου. Είναι επίσης ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Στρατηγικών και
Διεθνών Σπουδών. Προηγουμένως, ήταν ο εναρκτήριος διακεκριμένος
επισκέπτης καθηγητής McCain-Fulbright στη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ και
στέλεχος αμυντικής πολιτικής στο 112ο Κογκρέσο των ΗΠΑ, υπηρετώντας τον
τότε Αντιπρόσωπο. Todd Young από την Ιντιάνα.

Image: Rumsey Map Collection

warontherocks.com

***Οι Ανιχνεύσεις ευχαριστούν για την βοήθειά του τον Υποναύαρχο ε.α. Δημήτρη Τσαϊλά.

Λίβανος: Νεκρός ο ανώτατος διοικητής της Χεζμπολάχ Ιμπραχίμ Κουμπαϊσί σε ισραηλινό πλήγμα στη Βηρυτό

Από

anixneuseis

September 24, 2024

Ισραηλινό πλήγμα στον Λίβανο / Φωτογραφία: AP
24/09/2024 17:00
Ένας ανώτατος διοικητής της Χεζμπολάχ σκοτώθηκε σε μια ισραηλινή επιδρομή σήμερα με στόχο πολυκατοικία στη Βηρυτό δήλωσαν στο Reuters λιβανικές πηγές ασφαλείας.

Ο διοικητής της μονάδας της Χεζμπολάχ ονομάζεται Ιμπραχίμ Κουμπαϊσί, σύμφωνα με τις πηγές, και ήταν επικεφαλής της μονάδας ρουκετών και πυραύλων της σιιτικής οργάνωσης.

Λίβανος: Έξι νεκροί και 15 τραυματίες στο πλήγμα που σκότωσε τον διοικητή της Χεζμπολάχ, Κουμπαϊσί
Τουλάχιστον έξι άνθρωποι σκοτώθηκαν και 15 τραυματίστηκαν από την επίθεση που εξαπέλυσε σήμερα το μεσημέρι το Ισραήλ, ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου.

Ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη εξαπέλυσαν νέο πλήγμα ακριβείας στη Βηρυτό, ανακοίνωσε νωρίτερα ο ισραηλινός στρατός.

Άγιο Όρος: Ανοίγει σούπερ μάρκετ – Το κελί που έγινε εμπορικό κέντρο

Από

anixneuseis

September 24, 2024

ÁÃÉÏ ÏÑÏÓ ÌÏÍÇ ÉÂÇÑÙÍ//×ÑÇÓÔÏÓ ÌÐÏÍÇÓ//EUROKINISSI — ÁÃÉÏ ÏÑÏÓ ÌÏÍÇ ÉÂÇÑÙÍ ô(åßíáé 3ç óôçí ôÜîç ôùí Áãéïñåßôéêùí Ìïíþí, åëëçíéêÞ, êïéíïâéáêÞ êáé ãéïñôÜæåé óôçí Êïßìçóç ôçò Ðáíáãßáò.) ÖÙÔÏ //×ÑÇÓÔÏÓ ÌÐÏÍÇÓ//EUROKINISSI

24.09.202409:13
Ξανθή Γούναρη
Στο κατάστημα που θα εγκαινιαστεί τον Νοέμβριο, εργάζονται 8 άτομα και στα ράφια του θα διατίθενται λαχανικά, φρούτα και κρέας.
Μπορεί το άνοιγμα ενός σούπερ μάρκετ μόλις 140 τετραγωνικών μέτρων να ξεσηκώσει αντιδράσεις, διαψεύσεις και πάθη; Εάν βρίσκεται στις Καρυές, στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, φαίνεται ότι μπορεί, ακόμη κι αν καταστήματα προμήθειας ειδών διατροφής υπάρχουν εδώ και αιώνες στο διοικητικό κέντρο τη μοναστικής πολιτείας.

Ο λόγος για το νέο κατάστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος στη μακροβιότερη πλην μικρότερη πληθυσμιακά βαλκανική πρωτεύουσα που μετά από αρκετές καθυστερήσεις τελικά θα ανοίξει αύριο, 25 Σεπτεμβρίου, ακριβώς ένα χρόνο μετά από τις σχετικές δηλώσεις του κου Νίκου Λαβίδα, CEO της αλυσίδας.

Γιατί καθυστέρησε το άνοιγμα του καταστήματος της ΑΒ Βασιλόπουλος
Παρότι στα αρχικά σχέδια της ΑΒ Βασιλόπουλος ήταν το άνοιγμα ενός εταιρικού καταστήματος στο κέντρο του Αγίου Όρους, τελικά η διοίκηση της εν Ελλάδι θυγατρικής του ολλανδο-βελγικού ομίλου Ahold-Delhaize αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρουσα λύση της δικαιόχρησης (franchise).

Εξ ου και το κατάστημα AB Shop & Go των 140 τ.μ. (314 τ.μ. μαζί με τους αποθηκευτικούς χώρους) ανοίγει αύριο μέσω της εταιρείας Αθωνική Εμπορική με μετόχους τους Αλέξανδρο Κεσαπίδη από την Θεσσαλονίκη και Στυλιανό Ζαρμπάνη από τη Σάμο, ακολουθώντας τη διαδικασία που ισχύει για όλους τους καταστηματάρχες στις Καρυές.

Σε ό,τι αφορά τους λόγους για τις συνεχείς αναβολές του ανοίγματος νέου καταστήματος, πηγές κοντά στην αλυσίδα ΑΒ Βασιλόπουλος αναφέρουν ότι υπήρχαν καθυστερήσεις στην κατασκευή.

Στο κατάστημα, του οποίου τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν τον Νοέμβριο, εργάζονται 8 άτομα και στα ράφια και στα ψυγεία του διατίθενται 3.500 κωδικοί συσκευασμένων προϊόντων (από λαχανικά, φρούτα και κρέας μέχρι λοιπά είδη παντοπωλείου).

Το κελί που έγινε εμπορικό κέντρο
Το νέο κατάστημα της ΑΒ φιλοξενείται στο κτίριο πολλαπλών χρήσεων συνολικής επιφάνειας 2.500 τ.μ., λίγα μέτρα μακριά από το Πρωτάτο, τον κεντρικό ναό των Καρυών, όπου βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας το Άξιον Εστί.

Πρόκειται για το πρώην κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο Σαμαράδικο), που ανήκει στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας.

Η κατασκευή του νέου κτιρίου από τη ΣΑΤΤΩ ΙΚΕ μέσω της εταιρείας ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΝ ΙΚΕ των αδερφών Δημήτρη και Σταύρου Σουάνη, ξεκίνησε το 2020 και ολοκληρώθηκε το 2023.

Πλήρως ενταγμένο στον τόπο, το κτίριο, το οποίο διατήρησε το όνομα Σαμαράδικο, διαθέτει επίσης κοιτώνες φιλοξενίας λαϊκών, εστιατόριο – καφέ, φυσικοθεραπευτήριο, κατάστημα με εκκλησιαστικά είδη και κατάστημα με οπτικά.

Διαμονή εργαζομένων
Μάλιστα θα ενοικιαστούν και κάποια από τα δωμάτια των πάνω ορόφων για τη μακροχρόνια διαμονή των εργαζομένων.

Ας σημειωθεί ότι στις Καρυές βρίσκεται το κτίριο της Διοίκησης του Αγίου Όρους που υπάγεται στο Υπουργείο Εξωτερικών, το κτίριο της Αστυνομίας, ιατρείο, Ταχυδρομείο, τράπεζα, φούρνοι, εταιρεία ταχυμεταφορών, ραφείο, βιβλιοπωλείο, παντοπωλεία, διάφορα καταστήματα από εκκλησιαστικά είδη μέχρι οικοδομικά υλικά και εργαστήρια.
150 χιλιάδες προσκυνητές ετησίως

Το Άγιο Όρος επισκέπτονται κάθε χρόνο περίπου 150 χιλιάδες προσκυνητές με τριήμερες διανυκτερεύσεις, ενώ στην ευρύτερη περιοχή εργάζονται πάνω από 1.000 άτομα κυρίως στον κλάδο των κατασκευών.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, στη Μοναστική Κοινότητα του Αγίου Όρους, ο πληθυσμός μειώθηκε σε ποσοστό 3,6%, με τους μόνιμους κατοίκους – όλοι άνδρες – να φθάνουν τους 1.746, έναντι 1.811 διαμενόντων το 2011.

Η διάψευση της Μονής Εσφιγμένου
Σύμφωνα με κάποιους κύκλους σχέση με το όλο εγχείρημα φαίνεται να έχει η νόμιμη αδερφότητα της Μονής Εσφιγμένου, πράγμα όμως που διαψεύδει η ίδια η Μονή με κατηγορηματικό τρόπο.

Σε ανακοίνωσή της αναφέρει χαρακτηριστικά: «Σε παραθρησκευτικά περιθωριακά έντυπα και σε ανάλογους διαδικτυακούς τόπους βλέπουν το φως της δημοσιότητας εσχάτως δημοσιεύματα για ανύπαρκτες σχέσεις και υποτιθέμενη εμπλοκή της Μονής μας στην επικείμενη εγκατάσταση ενός καταστήματος προμήθειας τροφίμων στις Καρυές του Αγίου Όρους.

»Το εν λόγω κατάστημα δεν διαφέρει σε τίποτα από τα ήδη υφιστάμενα καταστήματα στην περιοχή των Καρεών, με μόνη διαφορά ότι οι ιδιοκτήτες του συνεργάζονται με γνωστή αλυσίδα καταστημάτων τροφίμων μέσω του συστήματος της δικαιόχρησης (franchise). Καταστήματα προμήθειας ειδών διατροφής υπάρχουν εδώ και αιώνες στο διοικητικό κέντρο του Αγίου Όρους. Όλα τα καταστήματα στις Καρυές δουλεύουν νόμιμα κατόπιν άδειας από την Ιερά Κοινότητα. Η Ιερά Κοινότητα φυσικά δεν εμπλέκεται στην εσωτερική οργάνωση των καταστημάτων αυτών ούτε στις σχέσεις τους με τρίτους – προμηθευτές και λοιπούς.

»Σε αντίθεση με ότι διαδίδεται στα ψευδή δημοσιεύματα, δηλώνουμε ότι ως Μονή Εσφιγμένου ουδεμία σχέση έχουμε με το εν λόγω εγχείρημα.

»Τα προαναφερόμενα δημοσιεύματα επιχειρούν να σκανδαλίσουν το κοινό και να καλλιεργήσουν ένα κλίμα απαξίωσης εναντίον της Ιεράς Κοινότητας Αγ. Όρους και της Μονής μας. Προφανώς, επιχειρώντας να πλήξουν εμάς απώτερο σκοπό τους έχουν την αποτροπή της επικείμενης εκκένωσης της κατάληψης του κεντρικού κτηρίου της Μονής μας».

Πηγή: ot.gr

1...1,0901,0911,092...3,039 Σελίδα 1,091 από 3,039

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

ΕΙΝΑΙ ΑΦΕΛΕΙΣ ΟΙ ΗΠΑ Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΑΊΖΕΤΑΙ;

Γιατί οι ΗΠΑ επιθυμούν τόσο πολύ να επαναφέρουν την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35;

Η Άγκυρα έχει και κάνει ορατά βήματα για να αποσυνδεθεί από την υποστήριξη των αξιών και των προτεραιοτήτων ασφάλειας της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.

[Η Τουρκία] είναι σύμμαχος μόνο στα χαρτιά και ενεργεί με συνέπεια σαν αντίπαλος.

«Η ανάγκη της χώρας μας για συστήματα αεράμυνας παραμένει. Στο πλαίσιο αυτό, το σύστημα αεράμυνας S-400 παραμένει στο απόθεμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων».

Η Τουρκία δεν έχει παράσχει αποδείξεις ότι πιστεύει ειλικρινά στην αποστολή του ΝΑΤΟ.

Why Is The U.S. So Keen To Get Turkey Back Into The F-35 Program?

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Έρχονται μαζικές απολύσεις; Μεγάλη κρίση στην αυτοκινητοβιομηχανία και σε άλλες βιομηχανίες αιχμής

MATTHEW PERRY: Πλήρωσε ακριβά τη «σεξουαλική επανάσταση» που υποδυόταν!…

Ανάλυση CT: «Χείμαρρος» ο Ερντογάν. Κοινή συνάντηση μετά την οριστική διαγραφή της ομοσπονδίας

Escalation in Lebanon: What is Israel trying to achieve?

‘Almost full-fledged war’

Aftermath of the Second Lebanon War

Lebanon war distracts from Gaza war

Ground invasion in Lebanon as potential game changer

No End to Israel’s Killing Machine and U.S. Complicity

Τάσεις κυβερνοεγκλήματος και κυβερνοαπειλές

Η Mare Nostrum αναθεωρήθηκε: ο ναυτικός ανταγωνισμός στη Μεσόγειο

War on the Rocks

Εν μέσω αυτού του πλαισίου, οι δυτικοί λήπτες αποφάσεων θα πρέπει να επανεξετάσουν τις προσεγγίσεις τους ως προς τη χρήση της ναυτικής ισχύος στην περιοχή.

Από μέρα σε μέρα, οι χαμηλών εντάσεως ναυτικές επιχειρήσεις πρέπει να εναρμονίζονται με την ανάγκη για αξιόπιστες υψηλής ποιότητας δυνατότητες.

Λίβανος: Νεκρός ο ανώτατος διοικητής της Χεζμπολάχ Ιμπραχίμ Κουμπαϊσί σε ισραηλινό πλήγμα στη Βηρυτό

Άγιο Όρος: Ανοίγει σούπερ μάρκετ – Το κελί που έγινε εμπορικό κέντρο