Αρχική Blog Σελίδα 1083

Ανάλυση του Politico -Πώς μπορεί να αλλάξουν οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή από τη χερσαία εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο

Από
anixneuseis
-
0

 

Ισραηλινά άρματα μάχης στη μεθόριο με τον Λίβανο / Φωτογραφία: AP Photo / Baz Ratner
01/10/2024  11:39
Την αναδιαμόρφωση της ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή επιδιώκει ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Κι αυτό καθώς η ισραηλινή ηγεσία θεωρεί ότι έχει μια μοναδική ευκαιρία να πετύχει τον πρωταρχικό στόχο της, πέραν της εξουδετέρωσης της Χεζμπολάχ και της Χαμάς, σύμφωνα με το Politico.

Ο Νετανιάχου είχε καταστήσει σαφές, ήδη πριν την έναρξη των «περιορισμένων» χερσαίων επιχειρήσεων των ισραηλινών δυνάμεων στον Νότιο Λίβανο, ότι ο τελικός του στόχος είναι η υπονόμευση της ισχύος του Ιράν, βασικού χρηματοδότη και προμηθευτή όπλων της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.

Aπευθυνόμενος χθες με διάγγελμά του στα αγγλικά προς τον «ευγενή λαό της Περσίας», ο Ισραηλινός πρωθυπουργός τόνισε πως «πλησιάζει η μέρα που το Ιράν θα απελευθερωθεί, κι αυτή η στιγμή θα έρθει πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι πιστεύουν οι άνθρωποι».

 

Και προειδοποίησε το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης ότι «δεν υπάρχει μέρος στη Μέση Ανατολή όπου δεν μπορεί να το φτάσει το Ισραήλ».

To Ισραήλ αμφισβητεί την ισχύ του Ιράν στη Μέση Ανατολή
Εδώ και μήνες το Ισραήλ επιτίθεται κατά συμμάχων και πληρεξουσίων της Τεχεράνης, όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι της Υεμένης, αλλά ταυτόχρονα επιδεικνύει την τεχνολογική του υπεροχή και τη διείσδυση κατασκόπων του σε εδάφη του Ιράν.
Τον περασμένο Απρίλιο, μετά το μπαράζ πυραύλων και drones που εξαπέλυσαν εναντίον του οι Φρουροί της Επανάστασης, το Ισραήλ κατέστρεψε ραντάρ αεράμυνας στην Ισφαχάν, σε ένα μήνυμα προς το Ιράν, όπως το ερμήνευσαν αναλυτές, ότι μπορεί να εξαφανίσει τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις όποτε το αποφασίσει. Τρεις μήνες αργότερα ο πολιτικός ηγέτης της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, σκοτώθηκε από πύραυλο ενώ φιλοξενείτο σε κρατικό ξενώνα στην Τεχεράνη, ενώ Ιρανοί διοικητές εξοντώθηκαν από ισραηλινά πλήγματα στη Βηρυτό και στη Δαμασκό.

Για τους αγιατολάδες του Ιράν η πρόκληση είναι τεράστια, καθώς το Ισραήλ αμφισβητεί την ισχύ που προβάλλει το καθεστώς τους στη Μέση Ανατολή ως στρατιωτική δύναμη που μπορεί να υποστηρίξει τους πληρεξούσιούς της από τον Λίβανο μέχρι την Υεμένη και από το Ιράκ μέχρι τη Συρία. Η εξόντωση του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, την Παρασκευή στη Βηρυτό ήταν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ότι ο Νετανιάχου πετάει το γάντι στην Ισλαμική Δημοκρατία.

Η ισραηλινή χερσαία επίθεση στον Λίβανο
Και από τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα το Ισραήλ κατέστησε σαφές ότι δεν θα σταματήσει εκεί, εξαπολύοντας «περιορισμένες», «εντοπισμένες» και «στοχευμένες» χερσαίες επιδρομές σε χωριά του Νοτίου Λιβάνου, διαβεβαιώνοντας πως ο στόχος είναι θύλακες της Χεζμπολάχ «που συνιστούν άμεση απειλή για ισραηλινές κοινότητες στο Βόρειο Ισραήλ».

Η χερσαία αυτή επίθεση, υποστηριζόμενη από την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία και το πυροβολικό, σχεδιαζόταν επί μήνες, και οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) δεν ξεκαθάρισαν πόσο θα διαρκέσει. Πιθανός στόχος της ισραηλινής ηγεσίας είναι να αναγκάσει τη Χεζμπολάχ να αποσύρει τις δυνάμεις της βορείως του ποταμού Λιτάνι, σε απόσταση 29 χλμ. από τα σύνορα Ισραήλ – Λιβάνου, σύμφωνα με το ψήφισμα του ΟΗΕ για τη λήξη του πολέμου το 2006.
Ταυτόχρονα, το Ισραήλ θα συνεχίζει το σφυροκόπημα αποθηκών όπλων, δεξαμενών καυσίμων και επιμελητειακών και επιτελικών κέντρων της Χεζμπολάχ στην κοιλάδα Μπεκάα, αλλά και το ανελέητο ανθρωποκυνηγητό ανώτερων στελεχών της. «Είναι η ευκαιρία μας να εξουδετερώσουμε τη Χεζμπολάχ για να μην ανακάμψει ποτέ και να μην ανακτήσει την επιρροή που ασκεί στον Λίβανο», παραδέχθηκε Ισραηλινός ανώτερος αξιωματούχος.

Ο Νετανιάχου ανακάμπτει στις δημοσκοπήσεις
Μετά την εξόντωση του ορκισμένου εχθρού του Ισραήλ και ηγέτη της Χεζμπολάχ, Νασράλα, ο Νετανιάχου -τον οποίο τοπικά και διεθνή ΜΜΕ θεωρούσαν ξεγραμμένο πριν από έναν χρόνο- ανακάμπτει στις δημοσκοπήσεις, κάτι που σημαίνει ότι έχει την αναγκαία υποστήριξη να παρατείνει κατά το δοκούν τη χερσαία επίθεση, αψηφώντας επίμονα τις εκκλήσεις Δυτικών συμμάχων που φοβούνται επιδείνωση της ανθρωπιστικής κρίσης στον Λίβανο και πιθανή γενίκευση του πολέμου.

Επισκεπτόμενος χθες στρατιώτες των IDF στο Βόρειο Ισραήλ, ο υπουργός Άμυνας της χώρας, Ιωάβ Γκάλαντ, τόνισε: «Η εξουδετέρωση του Νασράλα αποτελεί ένα σημαντικό βήμα αλλά όχι το τελικό. Θα αναπτύξουμε όλες τις δυνάμεις που διαθέτουμε, κι αν κάποιος στην άλλη πλευρά δεν κατάλαβε τι περιλαμβάνουν αυτές, εννοούμε όλες τις δυνατότητες».

Στην Ουάσιγκτον εκτιμούν πως η ισραηλινή χερσαία εισβολή στον Λίβανο θα είναι περιορισμένη και στοχευμένη, όπως λένε οι IDF, κι όχι τόσο εκτεταμένη όσο εκείνη του 2006, που πυροδότησε έναν σύντομο πλην άγριο πόλεμο που άφησε λαβωμένες και τις δύο πλευρές.

Ωστόσο, δεν παύουν, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Politico, να φοβούνται μια επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ -λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ στέλνουν ενισχύσεις στη Μέση Ανατολή-, ενώ ταυτόχρονα ανησυχούν μήπως το παρατραβήξει και η ισραηλινή ηγεσία.

Η αρχή του τέλους του «άξονα αντίστασης» του Ιράν;
Πέραν του προφανούς πολιτικού οφέλους για τον Νετανιάχου, η ισραηλινή χερσαία επίθεση στον Λίβανο υπαγορεύεται και από τη στρατιωτική λογική, σύμφωνα με αναλυτές.

Το Ισραήλ «έχει εξουδετερώσει την ανώτερη ηγεσία της Χεζμπολάχ, έχει αμφισβητήσει την ικανότητά της να συντονίζει και έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Παρά τους κινδύνους της χερσαίας εισβολής και την απειλή εκτόξευσης πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς (…), πολλοί θα υποστήριζαν ότι δεν θα υπάρξει ποτέ καλύτερη στιγμή για να εισβάλουν οι IDF στον Νότιο Λίβανο ώστε να καταστρέψουν τη στρατιωτική υποδομή της Χεζμπολάχ εκεί», αναφέρει ο Μάθιου Σάβιλ, αναλυτής της βρετανικής δεξαμενής σκέψης Royal United Services Institute.

Αρκετοί ανώτεροι Ισραηλινοί αξιωματούχοι, όπως ο πρώην επικεφαλής της Μοσάντ, Ταμίρ Πάρντο, ζητούν να συνεχιστεί η επιχείρηση στον Λίβανο και να επεκταθεί, ώστε να αλλάξουν τα δεδομένα στη Μέση Ανατολή. Με τα πλήγματα που κατάφερε στη Χεζμπολάχ τις τελευταίες 12 μέρες, το Ισραήλ έχει «μια ευκαιρία που δεν πρέπει να τη χάσει», είπε μιλώντας σε ισραηλινά ΜΜΕ. Και πρόσθεσε ότι η Χεζμπολάχ είναι απίθανο να ανακάμψει ώστε να ελέγχει τον Λίβανο στον ίδιο βαθμό που το έκανε μετά τον πόλεμο του 2006.

Η σιιτική λιβανέζικη οργάνωση έχει αποδυναμωθεί το τελευταίο διάστημα από τα ισραηλινά πλήγματα. «Σχεδόν ολόκληρη η ηγεσία της, πολιτική και στρατιωτική, καθώς και χιλιάδες μέλη και διοικητές, έχουν δολοφονηθεί, για να μην αναφερθούμε στις μεγάλες ποσότητες στρατηγικών πυρομαχικών που κατέστρεψαν οι IDF», επισημαίνει ο αναλυτής του Atlantic Council, Αχμέντ Φουάντ Αλχατίμπ.

«Η περιοχή μπορεί να βιώνει την αρχή του τέλους του άξονα της αντίστασης του Ιράν», πρόσθεσε, κάτι που σίγουρα δεν θα δυσαρεστούσε πολλές αραβικές χώρες, περιλαμβανομένων εκείνων του Κόλπου. Ορισμένα ΜΜΕ στα κράτη αυτά ήδη επιρρίπτουν στη Χεζμπολάχ την ευθύνη για τα δεινά των Λιβανέζων, με τη σαουδαραβική εφημερίδα «Okaz» να κατηγορεί τη σιιτική οργάνωση ότι λειτουργεί «υπέρ των ιρανικών συμφερόντων, όχι των λιβανέζικων ή των αραβικών».

Στριμωγμένη η ιρανική ηγεσία
Η Χεζμπολάχ αλλά και το Ιράν δεν έχουν και πολλές ελκυστικές επιλογές να απαντήσουν στο Ισραήλ.

Ο νέος πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, φιλοδοξεί να βελτιώσει τις σχέσεις της Τεχεράνης με αραβικά γειτονικά κράτη, ενώ έκανε ανοίγματα στη Δύση αναφορικά με τις διαβουλεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Μια άμεση εμπλοκή της χώρας του στη σύγκρουση του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ θα δυναμίτιζε αυτές τις προσπάθειές του, εκτιμά το Politico, ενώ ένα νέο μπαράζ πυραυλικών επιθέσεων, όπως έκανε ανεπιτυχώς την περασμένη άνοιξη, θα αποκάλυπτε την αδυναμία του Ιράν έναντι της ισραηλινής στρατιωτικής υπεροχής, αφήνοντας μόνη της τη Χεζμπολάχ και παρέχοντας μόνον ρητορική υποστήριξη.

Ωστόσο, για τον Ζιλιάν Μπαρν-Ντάσεϊ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, η επιθυμία της ισραηλινής ηγεσίας να διαμορφώσει μια νέα τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή είναι μια «επικίνδυνη ψευδαίσθηση». Υποστηρίζει συγκεκριμένα: «Η ισραηλινή επίθεση σηματοδοτεί ένα σημαντικό τακτικό κατόρθωμα, αλλά παραμένει αποκομμένη από μια βιώσιμη στρατηγική οδό για τη βιώσιμη εκπλήρωση των ισραηλινών αναγκών ασφάλειας και τον τερματισμό της σειράς αλληλένδετων περιφερειακών συγκρούσεων».

 

Δ. Μακροδημόπουλος: γιατί το Ισραήλ έχασε τις εβραϊκές αξίες;

Από
anixneuseis
-
15

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Όταν ο  Μαρξ έγραφε ότι «κανένα έθνος δεν μπορεί να είναι ελεύθερο και ταυτόχρονα να καταπιέζει άλλο έθνος», ποτέ δεν φαντάζονταν ότι θα δικαιωθεί στην περίπτωση του δικού του λαού στο Ισραήλ το οποίο ίσως δεν υφίστατο και ως σκέψη τότε. Διότι  οι συνθήκες αποκλεισμού και περιθωριοποίησης που βίωναν οι Εβραίοι της διασποράς, ιδιαίτερα με τη δημιουργία εθνικών κρατών μετά τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας τους υποχρέωναν να σκέφτονται εναντίον της εξουσίας, εναντίον των κατεστημένων ιδεών, εναντίον των ορθοδοξιών και εναντίον της κυριαρχίας, με αποτέλεσμα να αποτελέσουν σε σημαντικό βαθμό την πνευματική ιντελιγκέντσια του κομμουνιστικού κινήματος και να ηγηθούν των εξεγέρσεων. Όχι μόνο στην Οχτωβριανή Επανάσταση όπου διαδραμάτισαν  πρωταγωνιστικό ρόλο. Στη Γερμανία, η σπαρτακιστική εξέγερση του Γενάρη του 1919 είχε επικεφαλής τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, εβραία μαρξίστρια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, οι περισσότεροι ηγέτες του γερμανικού κομμουνισμού ήταν εβραίοι διανοούμενοι (Πάουλ Λέβι, Ρουτ Φίσερ, Αρκάντι Μάσλοφ, Καρλ Ράντεκ, κ.α.) Οι εβραίοι ήταν επί κεφαλής στις επαναστάσεις του Μονάχου και της Βουδαπέστης. Ο Κουρτ Άισνερ, εβραίος, ήταν πρόεδρος της Συμβουλιακής Δημοκρατίας τη; Βαυαρίας. Στην εφήμερη ουγγρική Δημοκρατία των Συμβουλίων, δεκαοχτώ από τους είκοσι εννιά κομισάριους του λαού ήσαν εβραίοι, ανάμεσά τους κι ο πρόεδρος της Μπέλα Κουν. Οι διανοούμενοι αποτελούσαν τη διευθυντική ομάδα της επανάστασης και η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν εβραίοι.

Στο ναζιστικό τύπο, μπολσεβίκοι διανοούμενοι και εβραίοι ήταν περίπου συνώνυμα. Ο Γκέμπελς έλεγε ότι  “Ο εβραίος διανοούμενος, ο πραγματικός εγκέφαλος της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν ο εμπνευστής του εκρηκτικού επαναστατικού μείγματος”. Ο Ερνστ Νόλτε, ιστορικός με ακραίες θέσεις, έγραφε ότι η πραγματική πηγή του κακού είναι ο μπολσεβικισμός, ο οποίος είχε βρει τους φυσικούς του εκπροσώπους στο πρόσωπο των Εβραίων.

Ο Χίτλερ, το 1933, ταύτιζε την προλεταριακή δικτατορία με τη “δικτατορία του εβραϊκού διανοουμενισμού” και κατήγγειλε την “εβραιο – διανοούμενη ηγεσία της παγκόσμιας επανάστασης”. Στη ναζιστική κοσμοθεωρία ο συσχετισμός των Εβραίων με τον μπολσεβικισμό είναι τόσο βαθύς που η εξόντωσή τους αποτελούσε έναν και μόνο στόχο. Η ταύτισή τους με τον μπολσεβικισμό,  ο “ιουδαιομπολσεβικισμός”, ήταν κύριος λόγος που πλήρωσαν με το Ολοκαύτωμα, τη Σοά,

Λαός που διακρίνονταν για τον κοσμοπολιτισμό του λόγω της διασποράς και τα ανθρώπινα αισθήματά του λόγω των κοινωνικών συνθηκών που βίωνε, υιοθέτησε ως διέξοδο την πνευματικότητά του και συνεισέφερε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα στη διανοητική ζωή της νεώτερης Ευρώπης. Πώς αυτός ο λαός βρέθηκε από τον Τρότσκι στον Κίσσινγκερ, από το αρχέτυπο .του επαναστάτη εβραίου σε αυτό του εβραίου αντεπαναστάτη και ιμπεριαλιστή; Πώς συνέβη αυτή η μετάλλαξη με τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ;

Ο σιωνισμός ήταν τέκνο των εθνικισμών του 19ου αιώνα και των συνθηκών σε βάρος των εβραίων της διασποράς που δημιούργησαν, σύμφωνα με τον οποίο οι εβραίοι έπρεπε να αποκτήσουν “φυσιολογική” ύπαρξη: έθνος, κράτος, εθνική κυριαρχία. Η Βρετανία αρχικά και οι ΗΠΑ μετέπειτα, εκπλήρωσαν αυτή την προσδοκία του σιωνισμού με τη δημιουργία του Ισραήλ ως εφαλτήριο του ιμπεριαλισμού τους στην Εγγύς και τη Μ. Ανατολή. Απετέλεσε το Ισραήλ τη μεγαλύτερη γεωστρατηγική επένδυση της Βρετανίας και των ΗΠΑ μετέπειτα, για τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ και της Μ. Ανατολής μετέπειτα.

Μεταπήδησαν έτσι οι εβραίοι που συγκεντρώθηκαν στο Ισραήλ από τις επάλξεις του σοσιαλισμού που υπερασπίζονταν πανανθρώπινες αξίες, σε ενεργούμενο του ιμπεριαλισμού, απαραίτητη προϋπόθεση για να διασφαλιστεί η επιβίωση του Ισραήλ. “Φυτεύθηκε’ ένας πολιτισμός ξένος με τον πολιτισμό της περιοχής. Θα μπορούσε ποτέ να αναδυθεί εκεί ένα ευρωπαϊκό κράτος, όπως πχ η Δανία; Γιαυτό το Ισραήλ επιβάλλεται με τη βία για να επιβιώσει.

Όσα συμβαίνουν είχαν προαναγγελθεί το 1948 από τη Χάνα Άρεντ, με το ξέσπασμα του πολέμου μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών. Εάν οι Εβραίοι κερδίσουν τον πόλεμο, έγραφε η Άρεντ, θα έχουν να πληρώσουν τις μόνιμες συνέπειες της επιτυχίας τους: «Οι νικητές Εβραίοι θα ζουν περικυκλωμένοι από έναν εντελώς εχθρικό αραβικό πληθυσμό, ταμπουρωμένοι πίσω από τα σύνορα, υπό διαρκή απειλή, μόνιμα απασχολημένοι με τη φυσική τους αυτοάμυνα σε τέτοιο βαθμό ώστε να καταπνιγούν όλα τα άλλα ενδιαφέροντα και όλες οι άλλες δραστηριότητες. Η ανάπτυξη της εβραϊκής κουλτούρας θα πάψει να αποτελεί έγνοια ολόκληρου του λαού, οι κοινωνικοί πειραματισμοί θα απορριφθούν σαν άχρηστες πολυτέλειες, η πολιτική σκέψη θα εστιαστεί στη στρατιωτική στρατηγική, η οικονομική ανάπτυξη θα καθορίζεται αποκλειστικά από τις ανάγκες του πολέμου». Μπορεί να επικρατεί στα πεδία των μαχών λόγω της υπεροπλίας του μη διστάζοντας να προβαίνει στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, όμως ένα λαός καταδικασμένος να επιβιώνει με το όπλο στο χέρι σε πλήρη εξάρτηση από τις σκοπιμότητες της υπερδύναμης, είναι ελεύθερος; O Βάλτερ Μπένγιαμιν, που έβλεπε στον μαρξισμό την εκπλήρωση του μεσσιανισμού στη γη, αλλά και οι μεγάλοι εβραίοι φιλόσοφοι – επιστήμονες (Μαρξ, Μαρκούζε, Αινστάιν, Φρόιντ κ.α.π.), δεν θα αναγνώριζαν τον λαό τους στο κράτος του Ισραήλ.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

29/9/2024

 

 

Παν. Ήφαιστος: οι Ισραηλινοί συνειδητοποίησαν ότι κινδυνεύουν να συσπειρώσουν όλο τον ισλαμικό κόσμο

Από
anixneuseis
-
6
Processed with Lensa with Auto Adjustments

Νετανιάχου: Το Ιράν θα απελευθερωθεί νωρίτερα από όσο νομίζει ο κόσμος

Εισ. Σημ. Π.Ήφ. (συνέχεια της αρχικής ανάρτησης προστίθενται κάποιες επισημάνσεις σε αναφορά με μερικά σχόλια 1.10.2024). Σε σχέση με την χθεσινή ανάρτηση και την επόμενη εκτενέστερη σήμερα, το εισαγωγικό αυτό σχόλιο τονίζει ότι αυτή η καθόλα εξεζητημένη προσέγγιση του Ισραήλ καταμαρτυρεί πολλά, μεταξύ άλλων,
α) Οι Ισραηλινοί συνειδητοποίησαν ότι κινδυνεύουν να συσπειρώσουν όλο τον ισλαμικό κόσμο και
β) το ευαίσθητο σημείο πολλών αντιπάλων του είναι τα δεσποτικά καθεστώτα τα οποία οι κοινωνίες καθώς εξελίσσονται θεωρούν ότι τους περιορίζει την ελευθερία. Θα μπορούσε να είχε κτίσει παρόμοια επικοινωνιακά ερείσματα εάν τόνιζε και την παγίδευση πολλών παλαιστινίων σε τρομοκρατικές οργανώσεις Αυτό λόγω διασκορπισμού τους που προκάλεσαν οι εποικισμοί και οι εκτοπισμοί των Ισραηλινών.
Μια ακόμη επισήμανση: Με δεδομένη την κλιμάκωση της αντιπαλότητας με την Άγκυρα εάν πει το ίδιο για την Τουρκία οι συνέπειες θα είναι βαθύτατων προεκτάσεων και θετικές για την Ελλάδα. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα υπάρξει, όπως και για πολλά άλλα εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων, νεοελληνική στρατηγική αφύπνιση …. ΠΡΟΣΤΙΘΕΤΑΙ: Στην κύρια ανάρτηση που θα γίνει εδώ σε λίγο ο ενδιαφερόμενος θα διαπιστώσει ότι τονίζεται πως για τα αίτια πολέμου εν γένει αλλά ιδιαίτερα για την ιστορικά τραγική σύγκρουση Παλαιστινίων/Εβραίων, απαιτείται αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή και ερμηνεία των γεγονότων. Η προσέγγιση λοιπόν του Ισραήλ είναι μια στρατηγική κίνηση περιορισμού της απομόνωσής του και συσπείρωσης των αντιπάλων του και αυτό λέμε. Όσον αφορά την Τουρκία καλά κάνουμε να θυμηθούμε ότι Άγκυρα και Ιερουσαλήμ είχαν επί μακρόν συγκλίνει σχεδόν με όρους συμμαχικών σχέσεων. Εάν λοιπόν το κατά τα άλλα επικοινωνιακά πανίσχυρο Ισραήλ επιχειρήσει να διαιρέσει την τουρκική κοινωνία / παρούσα τουρκική εξουσία αυτό έχει μεγάλη σημασία για την αμυνόμενη Ελλάδα και την αποτρεπτική της στρατηγική απέναντι στην απροκάλυπτα επιθετική Άγκυρα.
Τα εξής αξιολογικά ουδέτερα και ερμηνευτικά, επίσης, για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα:
1. Πολλά κράτη ιδιαίτερα τα ηγεμονικά και τα αναθεωρητικά επιστρατεύουν διεθνικούς δρώντες συμπεριλαμβανομένους τρομοκράτες.
2. Ως προς αυτό καλά κάνουμε να θυμηθούμε ότι η Αμερική είχε επιστρατεύσει τον Μπιν Λάντεν για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους της στην περιοχή πριν θυμηθεί ότι ήταν τρομοκράτης για να το επικαλεστεί σε αυτό που εγώ όρισα ως «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς». Όσον αφορά το Ιράν η στάση πολλών συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών δεν προσδιορίζεται από συναισθηματισμούς ή κάποιες υψηλές παγκόσμιες αρχές αλλά από συμφέροντα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον ακόμη πιο δεσποτικό Σάχη. Πολλά στοιχεία επίσης συνηγορούν με την πληροφορία ότι το Ισραήλ κάποια στιγμή στο παρελθόν συνέπλευσε αθέατα με αμφιλεγόμενες αραβικές οργανώσεις σε γειτονικά κράτη με σκοπό να αποδυναμώσει τους Παλαιστίνιους. Υπάρχουν πολλά παρόμοια παραδείγματα με άλλα κράτη.
3. Τρομοκρατικές συμπλεύσεις και παραβίαση κάθε αρχής με εκτελέσεις, βομβαρδισμούς αμάχων, θανατώσεις αιχμαλώτων, βιασμούς, κτλ, έχουμε σε σχεδόν όλους τους πολέμους. Μια ειδοποιός διαφορά είναι να διακρίνονται τέτοια φαινόμενα όταν αυτό οφείλεται σε «ατυχήματα» ή όταν οφείλεται σε μεθοδευμένες δράσεις των οποίων δράστες είναι κράτη όπως πχ η Τουρκία στην Κύπρο. Μια άλλη διάκριση είναι όταν οι δράστες είναι άτομα που διαφεύγουν των κρατικών ελέγχων του κράτους που ανήκουν -ακόμη και όταν αυτό είναι αμυνόμενο και δεδηλωμένα τηρεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από διεθνείς Συνθήκες σε περιπτώσεις πολέμου- και διαπράξουν εγκλήματα.
4. Ως προς αυτά και πολλά άλλα όλες οι ηγεμονικές δυνάμεις είναι ανελέητες και αδίστακτες. Να θυμίσω ότι στο βιβλίο «ο Πόλεμος και τα Αίτιά του. Ηγεμονισμός και τρομοκρατία οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος» όταν στηλιτεύτηκαν τέτοια φαινόμενα λόγω «ανθρωπιστικών βομβαρδισμών» ο πρέσβης της μεγάλης αυτής δύναμης εδώ στην Αθήνα αντίκρουσε (δήθεν) με ολοσέλιδο άρθρο σε μεγάλη Κυριακάτικη εφημερίδα (εισέπραξε την σχεδόν περιφρονητική αλλά πολιτισμένη σύντομη απάντησή μου).
5. Να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για δύο πράγματα.
Α) Οι τρομοκρατικές οργανώσεις είναι οπισθοδρόμηση στην κτηνώδη προ-πολιτική εποχή και όποιος το απορρίψει σφάλλει ανεξαρτήτως προθέσεων. [Στο τελευταίο βιβλίο «Το εθνοκρατοκεντρικό σύστημα τον 21οαιώνα» έγιναν εκτενείς αναλύσεις για αυτές τις πτυχές και τους παράγοντες που προκαλούν διολίσθηση προς προ-πολιτικές κατευθύνσεις, κάτι που δεν αφορά μόνο θεοκρατικά δόγματα αλλά και τα σύγχρονα μηδενιστικά ιδεολογήματα] Διευκρινίζω ότι αν και ίδιων αποτελεσμάτων υπάρχουν ειδοποιοί διαφορές μεταξύ κρατών που διαπράττουν ίδια ή παρόμοια εγκλήματα στο πλαίσιο των αντιπαραθέσεών τους και τρομοκρατικών οργανώσεων των οποίων το προ-πολιτικό κτηνώδες ιδεολόγημά τους είναι σημαία τους και οδηγός των πράξεών τους.
Β) Όσοι δεν το έχουν κάνει καλό είναι να το κάνουν: Να διαβάσουν περισσότερα για το Ισλάμ και για μερικές αμφίπλευρες διαδρομές του. Όσον μας αφορά ανεξαρτήτως άλλων στοιχείων του περιεχομένου του, το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» αναλύει πολλές πτυχές για το πως μερικές Ισλαμικές τάσεις διολισθαίνουν σε Θεοκρατικά ιδεολογήματα που θεωρούν κάθε μη ισλαμιστή δούλο ή και αναλώσιμο. Τονίζεται: Δεν ενοχοποιούνται οι θρησκείες ή οι πιστοί. Για να θυμηθούμε τον Αριστοτέλη τα ανθρώπινα όντα όταν είναι συγκροτημένα σε κοινωνικές οντότητες και διαθέτουν Πόλη/κράτος είναι έλλογα και εντός του κοινωνικοπολιτικού τους συστήματος αξιώνουν να είναι αυτεξούσια και εντολείς της κοινωνίας (η ιστορία διδάσκει ότι χρονοδιαγράμματα ως προς αυτό δεν χωρούν πλην στην Οδύσσεια κάθε κοινωνίας για τα μέλη της μια τέτοια ανθρωποκεντρική Ιθάκη είναι ο συνειδητός ή ανεπίγνωστος προορισμός – αυτό είναι κεντρικό συμπέρασμα του προαναφερθέντος τελευταίου βιβλίου μας όπου γίνονται κοσμοϊστορικές περιγραφές και συγκρίσεις)
6. Για να ολοκληρώσουμε αυτή την σύντομη εισαγωγή συνοψίζουμε τα εξής:
Α. Στο κείμενο που ακολουθεί για την τραγική ιστορική σύγκρουση Παλαιστινίων/Εβραίων ο ενδιαφερόμενος καλά κάνει να προσέξει τις ταλαντώσεις, τις διαιρέσεις και τα αίτιά τους, και, να κατανοήσει τον λόγο που οι Παλαιστίνιοι είναι το μεγαλύτερο θύμα (μια πτυχή αυτού είναι και η ένταξη μερικών διασκορπισμένων σε κτηνώδεις προ-πολιτικές τρομοκρατικές οργανώσεις που όποιος έχει στοιχειώδη θέαση γνωρίζει ποιες είναι). Ως προς αυτά και πολλά άλλα, ο καθείς έχει συμφέρον να κατανοήσει τα αίτια πολέμου και ιδιαίτερα τις προσεγγίσεις των ηγεμονικών και αναθεωρητικών κρατών μέσα από αξιολογικά ουδέτερα κείμενα αρχίζοντας με τον Θουκυδίδη.
Β. Είναι ένα πράγμα εάν συνάδει με τον υποκειμενισμό μας ή με θεωρήματα συνομωσιών του ενός ή άλλου είδους και άλλο εάν το ζήτημα για το οποίο μιλάμε αφορά τις στρατηγικές των κρατών (βλ. το επόμενο άρθρο για το Ισραήλ) και τα αίτια πολέμου που πρέπει να γνωρίζουμε για να μιλάμε στοιχειωδώς έγκυρα για τα φαινόμενα του γεμάτου παθογένειες σύγχρονου κρατοκεντρισμού.
Γ. Η αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή που προσφέρει ορθή θέαση των φαινομένων της διεθνούς πολιτικής και των αιτιών πολέμου αποτελεί προϋπόθεση για ορθολογιστικές στρατηγικές αμυνόμενων και μη αναθεωρητικών κρατών όπως η Ελλάδα. Βέβαια, αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός δεν είναι ορατό όταν τα μυαλά πλημμυρίζουν με ιδεολογήματα και θεωρήματα που όχι μόνο κυριαρχούν στις δημόσιες συζητήσεις αλλά επιπλέον εδώ και καιρό αποτελούν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της παγκόσμιας ιδεολογικής πανεπιστημιακής Ιερουσαλήμ.
Δ. Για όλους βέβαια υπάρχει πάντα το «αντίδοτο»: Ο Θουκυδίδης και τα αξιώματα που ισχύουν εντός κάθε κρατοκεντρισμό. Οιν θεωρίες ή «θεωρίες» ή ο διατυπώσεις δημόσιων θέσεων απαιτείται να συνεκτιμούν επαρκώς αυτά τα αξιώματα.
Ακολουθεί η ειδησεογραφία από τις «Ανιχνεύσεις»
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, απευθυνόμενος στον λαό του Ιράν τη Δευτέρα, είπε ότι αυτή η χώρα θα απελευθερωθεί νωρίτερα από ό,τι νομίζει ο κόσμος.
Ο Νετανιάχου δηλωσε: «Μιλάω πολύ για τους ηγέτες του Ιράν, αλλά αυτή την κρίσιμη στιγμή, θέλω να μιλήσω απευθείας σε εσάς – τον λαό του Ιράν». Χωρίς φίλτρο, χωρίς μεσάζοντα». Και πρόσθεσε: «Κάθε μέρα βλέπεις ένα καθεστώς που σε έχει θέσει υπό την κυριαρχία του και κάνει πύρινους λόγους για την άμυνα του Λιβάνου και την υπεράσπιση της Γάζας, αλλά κάθε μέρα αυτό το καθεστώς βυθίζει την περιοχή μας περαιτέρω στο σκοτάδι και τον πόλεμο. Κάθε μέρα καταστρέφονται οι μισθοφόροι τους. Ρωτήστε τον Μοχάμεντ Ζάιφ. Ρωτήστε τον [Hasan] Nasrallah. «Δεν υπάρχει μέρος στη Μέση Ανατολή που να μην μπορεί να πετύχει το Ισραήλ».
Ο Νετανιάχου επισήμανε: «Δεν υπάρχει μέρος που δεν θα φθάσουμε για να προστατέψουμε τον λαό μας και τη χώρα μας. Κάθε στιγμή που περνά, το καθεστώς σας φέρνει – τον ευγενή λαό του Ιράν – πιο κοντά στην άβυσσο της καταστροφής. Η τεράστια πλειοψηφία των Ιρανών γνωρίζει ότι το καθεστώς τους δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτούς. «Αν νοιαζόταν, αν νοιαζόταν για σένα, δεν θα σπαταλούσε δισεκατομμύρια δολάρια σε άκαρπους πολέμους σε όλη τη Μέση Ανατολή. Θα βελτίωνε τη ζωή σου»«Φανταστείτε αν όλα αυτά τα τεράστια ποσά χρημάτων που σπατάλησε το καθεστώς για πυρηνικά όπλα και ξένους πολέμους επενδύονταν για την εκπαίδευση των παιδιών σας, τη βελτίωση της υγείας σας και την οικοδόμηση των υποδομών της χώρας σας, νερού, αποχέτευσης και άλλων αναγκών», είπε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Φανταστείτε αυτό. Αλλά ξέρετε ένα απλό πράγμα: οι καταπιεστές του Ιράν δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον σας».«Όταν το Ιράν είναι ελεύθερο – και αυτή η στιγμή θα έρθει νωρίτερα από όσο νομίζουν οι άνθρωποι – όλα θα είναι διαφορετικά», είπε ο Νετανιάχου. Τα δύο αρχαία έθνη μας, ο εβραϊκός λαός και ο ιρανικός λαός, θα είναι επιτέλους σε ειρήνη. Οι δύο χώρες μας, το Ισραήλ και το Ιράν, θα είναι σε ειρήνη. «Όταν έρθει εκείνη η μέρα, το τρομοκρατικό δίκτυο που έχει χτίσει το καθεστώς σε πέντε ηπείρους θα χρεοκοπήσει και θα διαλυθεί και το Ιράν θα ανθίσει με άνευ προηγουμένου τρόπο».
https://www.iranintl.com/liveblog/israel-hezbollah-30sep2024
http://www.anixneuseis.gr/%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce…/
http://www.anixneuseis.gr/%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce…/

Ανησυχεί η Τουρκία για τις επιχειρήσεις του Ισραήλ

Από
anixneuseis
-
1

Στην Τουρκία υπάρχει φόβος ότι «ο απώτερος στόχος του Ισραήλ είναι και η Τουρκία» και υπάρχει ανησυχία για τις ισραηλινές επιχειρήσεις.

Ο Νουμάν Κουρτουλμούς, πρόεδρος του τουρκικού κοινοβουλίου, δήλωσε: «Πρέπει να το δείτε τώρα. Ο σιωνισμός τρέφεται με ένα παρανοϊκό θρησκευτικό επιχείρημα. Η πολιτική κυριαρχίας αυτής της περιοχής από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη έχει φτάσει στο τελικό της στάδιο. Η Τουρκία είναι ένας από τους απώτερους στόχους αυτής της πολιτικής. Ο Νετανιάχου και η συμμορία του το βλέπουν έτσι. «Εμείς και οι άνθρωποι της Μέσης Ανατολής που πρέπει να είμαστε σκλάβοι μας».

Ο Ερντογάν είχε δηλώσει: «Η Χαμάς είναι η εμπροσθοφυλακή της Ανατολίας. Μας προστατεύει από το Ισραήλ».

Στην Τουρκία συζητούν τι θα συμβεί μετά τη Γάζα και τον Λίβανο.

Τον περασμένο Μάιο ο Ερντογάν είχε δηλώσει: Το Ισραήλ δεν επιτίθεται μόνο στους Παλαιστίνιους στη Γάζα. Επιτίθεται σε εμάς, σε εμάς! Η Χαμάς είναι η εμπροσθοφυλακή της Ανατολίας στη Γάζα. Είστε τόσο τυφλοί που δεν το βλέπετε; Δεν σας έχει μείνει καμία λογική για να το καταλάβετε αυτό;

Η στοχοποίηση μας από τους δολοφόνους σιωνιστές και τα πιόνια τους δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε και ούτε να διστάζουμε. Αντιθέτως, είναι ένας μετάλλιο τιμής που θα το έχουμε στο στήθος μας. Όλο το λέω, οι δειλοί δεν μπορούν να χτίσουν ένα μνημείο νίκης.

Η Τουρκία υπέγραψε τη συνθήκη για την προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλλότητας, όπως αποκαλύπτει το πρακτορείο Ανατολή.

Προετοιμασία της Άγκυρας για θαλάσσια πάρκα

Πρακτορείο Ανατολή: Στο πλαίσιο της 79ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν υπέγραψε τη Συνθήκη του ΟΗΕ για την προστασία και τη βιώσιμη χρήση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας.

Με την υπογραφή του εν λόγω εγγράφου από τον υπουργό Fidan ξεκίνησε η διαδικασία προσχώρησης στη Σύμβαση για την προστασία και τη βιώσιμη χρήση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας σε περιοχές ανοιχτής θάλασσας εκτός των περιοχών δικαιοδοσίας των κρατών, όπως τα εσωτερικά ύδατα, τα χωρικά ύδατα, η υφαλοκρηπίδα, η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).

Η Σύμβαση, η οποία περιλαμβάνει τη δημιουργία προστατευόμενων περιοχών στην ανοιχτή θάλασσα, τη δημιουργία συστήματος μέσων διαχείρισης με βάση την περιοχή και την υποχρέωση διενέργειας εκτιμήσεων περιβαλλοντικών επιπτώσεων για σχεδιαζόμενες δραστηριότητες στην ανοιχτή θάλασσα.

Το σχέδιο για τα ελληνικά θαλάσσια πάρκα αποκάλυψαν Τα Νέα

Προσεκτική ανάγνωση των εξελίξεων από την Άγκυρα

Στις 9 Απριλίου 2024, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε: «Υπενθυμίζουμε ότι το διεθνές ναυτικό δίκαιο ενθαρρύνει τη συνεργασία, συμπεριλαμβανομένων περιβαλλοντικών θεμάτων, μεταξύ παράκτιων κρατών σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες και στο πλαίσιο αυτό, η χώρα μας είναι πάντα έτοιμη να συνεργαστεί με την Ελλάδα στο Αιγαίο. Με την ευκαιρία αυτή, θα θέλαμε να επισημάνουμε ξανά ότι δεν θα δεχθούμε τετελεσμένα που μπορεί να δημιουργήσει η Ελλάδα σε γεωγραφικούς σχηματισμούς των οποίων το καθεστώς αμφισβητείται.

skai.gr/pressroom

Σε εξέλιξη η χερσαία εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο -Ο IDF σφυροκοπά θέσεις της Χεζμπολάχ, φόβοι για κλιμάκωση

Από
anixneuseis
-
0

 

Ισραηλινοί βομβαρδισμοί στον νότιο Λίβανο / Φωτογραφία: AP
01/10/2024  06:38
Ώρες αγωνίες στη Μέση Ανατολή, καθώς από τα μεσάνυχτα ο ισραηλινός στρατός έχει ξεκινήσει χερσαία επιχείρηση στον νότιο Λίβανο.

Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε τα ξημερώματα ότι ξεκίνησε περιορισμένες, τοπικές και στοχευμένες επιδρομές εναντίον στόχων της Χεζμπολάχ στη συνοριακή περιοχή του νότιου Λιβάνου και συγκεκριμένα σε χωριά στον νότιο Λίβανο.

«Όπως προβλέπει απόφαση της (ισραηλινής) πολιτικής ηγεσίας, δυνάμεις πριν από λίγες ώρες άρχισαν περιορισμένες, εντοπισμένες και στοχευμένες επιδρομές, βασισμένες σε συγκεκριμένες πληροφορίες, εναντίον στόχων και υποδομών των τρομοκρατών της Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο», με την υποστήριξη της Πολεμικής Αεροπορίας και του πυροβολικού, αναφέρει ανακοινωθέν του ισραηλινού στρατού το οποίο δημοσιοποιήθηκε μέσω Telegram και μέσω X λίγο μετά τις 2:00 (τοπική ώρα και ώρα Ελλάδας). «Οι στόχοι αυτοί βρίσκονται σε χωριά κοντά στα σύνορα», προστίθεται.

Ο ισραηλινός στρατός σημειώνει μεταξύ άλλων ότι «η επιχείρηση Northern Arrows θα συνεχιστεί σύμφωνα με την εκτίμηση της κατάστασης και παράλληλα με τη μάχη στη Γάζα και σε άλλους χώρους» και πως «το IDF (στρατός του Ισραήλ) συνεχίζει να επιχειρεί για την επίτευξη των στόχων του πολέμου και κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να υπερασπιστεί τους πολίτες του Ισραήλ και να επιστρέψει τους πολίτες του βόρειου Ισραήλ στα σπίτια τους».

Ισραηλινά πυρά εκτοξεύονται από πολλές θέσεις, με την κατάσταση να κλιμακώνεται όσο περνούν οι ώρες και τις ισραηλινές δυνάμεις να «σφυροκοπούν» από έδαφος και αέρος.

Το Ισραήλ ενημέρωσε της ΗΠΑ για τη χερσαία επίθεση
Το Ισραήλ ενημέρωσε χθες το βράδυ τις ΗΠΑ ότι διεξάγει «αυτή τη στιγμή» περιορισμένης κλίμακας χερσαίες επιχειρήσεις κατά της Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο, σύμφωνα με εκπρόσωπο του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.


Ισραηλινά τανκς σε θέση μάχης κοντά στα σύνορα Ισραήλ – Λιβάνου / Φωτογραφία: AP
«Έτσι μας ενημέρωσαν, ότι διεξάγουν αυτήν τη στιγμή περιορισμένης κλίμακας χερσαίες επιχειρήσεις με στόχο υποδομές της Χεζμπολάχ κοντά στα σύνορα», διευκρίνισε ο Μάθιου Μίλερ. Ερωτηθείς από δημοσιογράφους εάν μπορεί να επιβεβαιώσει πως πρόκειται για χερσαίες επιχειρήσεις «περιορισμένης κλίμακας», ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ απάντησε: «Αυτό αντιλαμβανόμαστε».

Χθες το βράδυ, σχετικά με τις αναφορές και φήμες περί χερσαίας επιχείρησης, ο εκπρόσωπος του IDF ζήτησε να μη δημοσιεύονται οι κινήσεις των στρατευμάτων, μετέδωσαν οι Times of Israel.

Πληροφορίες του Reuters από τον Λίβανο αναφέρουν ότι ο στρατός του Λιβάνου έχει αποσυρθεί από «αρκετές θέσεις» στα σύνορα της χώρας με το Ισραήλ, ενώ έχουν φύγει και κάτοικοι των περιοχών.


Μπαράζ επιθέσεων του ισραηλινού στρατού στον νότιο Λίβανο / Φωτογραφία: AP

Ισραηλινό σφυροκόπημα σε νότιους τομείς της Βηρυτού

Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία εξαπέλυσε τουλάχιστον έξι βομβαρδισμούς σε νότια προάστια της πρωτεύουσας του Λιβάνου περί τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, όπου ακούστηκαν ισχυρές εκρήξεις.

 

Οι βομβαρδισμοί έγιναν λίγη ώρα μετά τη διαταγή που απηύθυναν οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις σε κατοίκους τομέων των περιοχών αυτών, που θεωρούνται προπύργια του σιιτικού κινήματος Χεζμπολάχ, να απομακρυνθούν εσπευσμένα από τα σπίτια τους για την ασφάλειά τους-, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο πηγή του στα λιβανέζικα σώματα ασφαλείας.

 

«Έξι ή επτά ισραηλινοί βομβαρδισμοί έπληξαν νότια προάστια της Βηρυτού», είπε η πηγή αυτή, η οποία εκφράστηκε υπό τον όρο να μην κατονομαστεί.

 

Στέλεχος της Φατάχ στόχος των ισραηλινών βομβαρδισμών στον καταυλισμό Παλαιστίνιων προσφύγων στη Σιδώνα

Αξιωματούχος σε παλαιστινιακό καταυλισμό προσφύγων δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο πως στόχος του βομβαρδισμού που εξαπέλυσε το Ισραήλ νωρίτερα στη Σιδώνα, στον νότιο Λίβανο, ήταν το σπίτι Παλαιστινίου αξιωματούχου πρώτης γραμμής.

«Η ισραηλινή επιδρομή είχε στόχο το σπίτι του γιου του Μουνίρ Μάκντα» στον καταυλισμό Παλαιστινίων προσφύγων Άιν αλ Χίλουα, εξήγησε η πηγή αυτή, η οποία εκφράστηκε υπό τον όρο να μην κατονομαστεί.

Ο ισραηλινός στρατός πλήττει θέσεις της Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο / Φωτογραφία: AP
Δεν είναι ως αυτό το στάδιο σαφές αν ο Μουνίρ Μάκντα, που οι Αρχές του Ισραήλ θεωρούν τον ηγέτη του λιβανέζικου παραρτήματος του ένοπλου βραχίονα της παλαιστινιακής Φατάχ, βρισκόταν μέσα στο σπίτι ή όχι. Δεν είναι ακόμη σαφές αν ή πόσα θύματα υπήρξαν.

 

Ήταν ο πρώτος ισραηλινός βομβαρδισμός στον καταυλισμό με μεγάλο υπερπληθυσμό, έναν από τους πολλούς όπου ζουν Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στον Λίβανο, αφότου άρχισαν οι ανταλλαγές πυρών ανάμεσα στη Χεζμπολάχ και στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις στα σύνορα Ισραήλ-Λιβάνου, πριν από σχεδόν έναν χρόνο, την 8η Οκτωβρίου 2023, την επομένη του ξεσπάσματος του πολέμου ανάμεσα στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Ισραηλινό χτύπημα και στη Συρία, νεκρή δημοσιογράφος-παρουσιάστρια

Τουλάχιστον τρεις άμαχοι σκοτώθηκαν και άλλοι εννέα άνθρωποι τραυματίστηκαν σε αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ στη Δαμασκό, την πρωτεύουσα της Συρίας, τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, σύμφωνα με συριακά κρατικά ΜΜΕ.

Η συριακή κρατική τηλεόραση μετέδωσε πως η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Σαφάα Άχμαντ έχασε τη ζωή της στο ισραηλινό πλήγμα.

Ενισχύονται με μαχητικά αεροσκάφη οι αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή

Σύμφωνα με πληροφορίες, το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε πως θα στείλει επιπλέον χιλιάδες άνδρες στη Μέση Ανατολή με στόχο τη διασφάλιση της προστασίας στο Ισραήλ.

Στο Πεντάγωνο εξετάζουν όλα τα πιθανά σενάρια και τα ενδεχόμενα για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η κατάσταση τις επόμενες ώρες και ημέρες. Στο πλαίσιο αυτό, κρίθηκε απαραίτητο να τεθούν όλες οι δυνάμεις στην περιοχή σε κατάσταση πλήρους ετοιμότητας.

Πληροφορίες της ΕΡΤ αναφέρουν πως αποστέλλονται μοίρες μαχητικών αεροσκαφών F-15, F-16 και F-22, μεταξύ άλλων, που θα φθάσουν στην περιοχή. Οι δυνάμεις αυτές θα πήγαιναν προγραμματισμένα στη Μέση Ανατολή για να αντικαταστήσουν τις δυνάμεις τις μοίρες που ήδη βρίσκονται εκεί. Ωστόσο, λόγω των εξελίξεων θα ενταχθούν στις υπάρχουσες δυνάμεις.

Στους 95 οι νεκροί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στον Λίβανο

Ο απολογισμός των θυμάτων των βομβαρδισμών που συνέχισαν να εξαπολύουν οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ σε όλη την επικράτεια του Λιβάνου ανήλθε σε 95, ανακοίνωσε το βράδυ της Δευτέρας προς Τρίτη το λιβανέζικο υπουργείο Υγείας.

«Τα πλήγματα του ισραηλινού εχθρού σκότωσαν 95 ανθρώπους και τραυμάτισαν (άλλους) 172 τις τελευταίες 24 ώρες», τόνισε το υπουργείο σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε.

Να σημειωθεί ότι ο ισραηλινός στρατός έχει ενισχύσει σημαντικά τις δυνάμεις του κατά μήκος των συνόρων με τον Λίβανο τις τελευταίες ημέρες και οι διοικητές δήλωσαν ότι είναι έτοιμοι να στείλουν δυνάμεις, αν η κυβέρνηση δώσει την εντολή.

Λιβανέζικα στρατεύματα αποσύρονται από αρκετές θέσεις στα νότια σύνορα της χώρας

Ο λιβανέζικος στρατός έχει επανατοποθετήσει τα στρατεύματά του στα νότια της χώρας, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Λιβανέζος στρατιωτικός αξιωματούχος, τη στιγμή που το Ισραήλ έχει δημιουργήσει μια «κλειστή στρατιωτική ζώνη» στις συνοριακές τοποθεσίες, σύμφωνα με το BFMTV.

Ο λιβανέζικος στρατός «επανατοποθετεί και ανασυντάσσει τις δυνάμεις του» είπε, υπό τον όρο της ανωνυμίας.

Το κανάλι al-Manar, που συνδέεται με τη Χεζμπολάχ, ανακοίνωσε βομβαρδισμούς «του σιωνιστικού πυροβολικού» κοντά σε χωριά των συνόρων, ενώ το εθνικό πρακτορείο του Λιβάνου ANI ανέφερε «σημαντικά πυρά πυροβολικού εναντίον του Wazzani».

 

Νωρίτερα, λιβανέζικα στρατεύματα εθεάθησαν να αποσύρονται από αρκετές θέσεις στα νότια σύνορα της χώρας, ανέφεραν κάτοικοι παραμεθόριων περιοχών και πηγή από τις υπηρεσίες ασφαλείας του Λιβάνου στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters.

Το λιβανέζικο κανάλι Al Jadid μετέδωσε ότι ζητήθηκε από τον στρατό να εκκενώσει αρκετές θέσεις στα σύνορα, ως προετοιμασία για την επικείμενη χερσαία επίθεση του Ισραήλ. Η εκκένωση πραγματοποιήθηκε νωρίς το βράδυ της Δευτέρας (30/9).

Καναδάς και Βρετανία εκμισθώνουν αεροσκάφη για την εσπευσμένη απομάκρυνση υπηκόων τους

Ο Καναδάς ανακοίνωσε χθες Δευτέρα ότι έχει κρατήσει 800 θέσεις σε εμπορικές πτήσεις για να βοηθήσει υπηκόους της χώρας που το επιθυμούν να φύγουν από τον Λίβανο, όπου ο ισραηλινός στρατός διεξάγει πλέον χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον της Χεζμπολάχ στον Νότο.

Επίσης, η βρετανική διπλωματία ανακοίνωσε ότι εκμίσθωσε αεροσκάφος για να εκτελέσει πτήση τσάρτερ προκειμένου να μπορέσουν να απομακρυνθούν εσπευσμένα από τον Λίβανο υπήκοοι του Ηνωμένου Βασιλείου οι οποίοι το επιθυμούν.

iefimerida.gr

Ντεμιρέλ: “Περίμενα ότι οι Έλληνες θα υποχωρούσαν, όχι ότι θα ξεβρακωθούν”!

Από
anixneuseis
-
17

30/09/2024

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές
Το πεδίο που ορίζεται από τον Ελλήσποντο, Αιγαίον Πέλαγος, Κρήτη, Κύπρο, Ανατολική Μεσόγειο, μέχρι Σουέζ, αποτελεί ενιαία γεωπολιτική περιοχή. Ο έλεγχός της έχει τεράστια γεωστρατηγική αξία σε παγκόσμιο επίπεδο. Εάν ελέγχεται από μία ενιαία κρατική οντότητα, αυτή καθίσταται ιδιαιτέρως ισχυρή και διεθνής δύναμη με κρίσιμη βαρύτητα. Δύο μακρόβιες αυτοκρατορίες στηρίχτηκαν στον έλεγχο αυτού του κρίσιμου στην παγκόσμια σκακιέρα άξονα: Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πανίσχυρες αυτοκρατορίες, συνολικής διάρκειας, αθροιστικά, 15 αιώνων.

Η κρίση και η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συμπίπτει με την διαδικασία της εθνικής αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων που την συνέθεταν, αρχής γενομένης από την Ελληνική Επανάσταση που οδήγησε στην απόσπαση ενός μέρους της Αυτοκρατορίας, την συγκρότηση του ελληνικού εθνικού κράτους, το οποίο αφενός δεν συμπεριελάμβανε ολόκληρο τον υπό οθωμανική διοίκηση Ελληνισμό, αφετέρου όμως, πλήγωσε θανάσιμα την πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία, καθιστώντας την αυτό που μέχρι την οριστική διάλυσή της ονομάστηκε “μεγάλος ασθενής”.

Και μολονότι η καθοδική της πορεία είχε ήδη αρχίσει από παλαιότερα, από τότε πλέον τίθεται το σημαντικό διπλωματικό ζήτημα του διαμοιρασμού των ιματίων της. Αυτή η νέα κατάσταση έχει τις εξής συντεταγμένες.

  1. Πυρετώδη εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων, που καμία τους δεν επιθυμεί την συγκέντρωση όλης αυτής της απολεσθείσας ισχύος στα χέρια των ανταγωνιστών της.
  2. Αλυτρωτικό ζήτημα στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, που αφήνει εκτός του τα σημαντικότερα ίσως κομμάτια του Ελληνισμού· ζήτημα που εκφράζεται πλέον ως κυρίαρχη ιδεολογική σημαία της χώρας, υπό τον τίτλο “Μεγάλη Ιδέα”,
  3. Διεργασίες στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας που προετοιμάζουν τη συγκρότηση τουρκικού εθνικού κράτους, σε όσο γεωγραφικό τμήμα της Αυτοκρατορίας μπορεί να σωθεί.

Η Μεγάλη Ιδέα, μια εθνική στρατηγική εντός των ορίων που επέτρεπαν οι ξένες εξαρτήσεις, με πολέμους μιας δεκαετίας, άλλοτε με επιδέξια εκμετάλλευση ευκαιριών που επέκτειναν την ελληνική επικράτεια, άλλοτε με τυχοδιωκτισμούς, πάντα όμως με διχασμό, κατέληξε να εμπλέξει την χώρα σε διεθνή ιμπεριαλιστικά παιχνίδια υπεράνω των δυνάμεών της και οδηγήθηκε σε οδυνηρό τέλος με την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Καταστροφή που υπήρξε συγχρόνως η ιδρυτική πράξη του τουρκικού εθνικού κράτους.

Για τον Ελληνισμό ωστόσο, βιώθηκε ως μια βαριά ήττα, όπως και ήταν πράγματι, καθώς υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει πανάρχαιες κοιτίδες και κέντρα του πολιτισμού του. Μέσα από μια περιπετειώδη διαδοχή πραξικοπημάτων και προνουντσιαμέντων, κατά τον μεσοπόλεμο, η άρχουσα τάξη βρίσκει ένα υποκατάστατο μιας εθνικής ιδεολογίας μετά την οριστική υποστολή της σημαίας της Μεγάλης Ιδέας. Το υποκατάστατο αυτό είναι ετεροπροσδιοριζόμενο και αρνητικό: Ο αντικομμουνισμός. Δεν αποτέλεσε πρωτοτυπία ή επινόηση των ελληνικών ελίτ βεβαίως. Ούτε το τουρκικό καθεστώς υπήρξε λιγότερο αντικομμουνιστικό.

Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη

Η μεγάλη διαφορά είναι πως στην Τουρκία, από της ιδρύσεώς του, το εθνικό κράτος είχε και έχει σαφή προσανατολισμό στην ανασύσταση, αν όχι ολόκληρης της παλαιάς αυτοκρατορίας, οπωσδήποτε όμως, στην αναθεώρηση των Συνθηκών που υποχρεώθηκε σε στιγμές αδυναμίας να υπογράψει και, όσον αφορά τα καθ’ ημάς, την ανάκτηση του ελέγχου του ενιαίου στρατηγικού χώρου που προσπαθήσαμε να περιγράψουμε στην αρχή.

Αυτός ο προσανατολισμός είναι πανεθνικός στην Τουρκία. Και δεν περιορίζεται σε πανηγυρικές και μεγαλομανιακές εκδηλώσεις – παρότι δεν τσιγκουνεύεται ούτε αυτές – αλλά σε ψύχραιμο στρατηγικό σχεδιασμό, που με ευελιξία, αλλά και υπομονετική στοχοπροσήλωση ακολουθείται από όλες τις τουρκικές κυβερνήσεις και έχει την συναίνεση ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης.

Και ο σχεδιασμός αυτός είναι σαφής: Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη. Έχει διατυπωθεί και ρητά (από τον συνταγματολόγο, αρθρογράφο και σύμβουλο του Ντενκτάς, Mümtaz Soysal) αλλά και αν δεν είχε ειπωθεί καθαρά, η απλή παρακολούθηση των τουρκικών κινήσεων επιβεβαιώνει πως περί αυτού πρόκειται. Αυτό όσον αφορά τα καθ’ ημάς, καθόσον η Τουρκία έχει και άλλα στρατηγικά μέτωπα ενδιαφέροντος.

Κύπρος: Απουσία ελληνικής εθνικής στρατηγικής

Ο αντικομμουνισμός στην Ελλάδα, ωστόσο, λειτούργησε ως φύλο συκής που κάλυψε την απουσία εθνικής στρατηγικής άλλης από εκείνη της συμμόρφωσης με τα συμφέροντα του “συμμαχικού παράγοντα”. Ήδη από πολύ νωρίς – μετά το 1922 – η εξέγερση των Κυπρίων το 1931 δεν είχε την τύχη της Κρητικής επανάστασης, δεν υποστηρίχθηκε από τη μητέρα πατρίδα, καθόσον δεν έπρεπε να θιγούν τα συμφέροντα της “φίλης” Μεγάλης Βρετανίας, η οποία είχε αγοράσει την Κύπρο το 1889 από τους Οθωμανούς, οι οποίοι μάλιστα δια της Συνθήκης της Λωζάννης, είχαν παραιτηθεί κάθε δικαιώματός τους επί της νήσου (άρθρα 16 και 20).

Ασφαλώς, στο διεθνές αντικομμουνιστικό μέτωπο η χώρα μας όφειλε να παίξει έναν ρόλο εξ ορισμού υποδεέστερο εκείνου της Τουρκίας, εφόσον η τελευταία, αν και μειωμένη, μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας, εξακολούθησε να διατηρεί πολύ σημαντικότερη από την Ελλάδα γεωπολιτική θέση, εφόσον το αντικομμουνιστικό στρατόπεδο είχε κυρίως μέτωπο με την Ρωσία, την τότε ΕΣΣΔ. Κυρίως, όμως, η ήττα του 1922 έκρινε το ζήτημα ποια δύναμη από τις δύο θα είχε το πάνω χέρι στο γεωστρατηγικό αυτό μέτωπο.

Επιπλέον, η Τουρκία δεν βίωσε, χάρη στην πολιτική του “επιτήδειου ουδετέρου”, ούτε πόλεμο, ούτε κατοχή, ούτε βεβαίως, εμφύλιο. Με τον εμφύλιο πόλεμο, στην Ελλάδα, η αντικομμουνιστική ιδεολογία εδραιώνεται και γίνεται όχι μόνον το υποκατάστατο εθνικής στρατηγικής, αλλά η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ακόμα και για την εθνική μειοδοσία και προδοσία. Μέχρι το 1974, “εθνικό” ονομάζεται ό,τι είναι απλώς αντικομμουνιστικό. Ακόμα και οι συνεργάτες των στρατευμάτων κατοχής, ξεπλένονται, βαπτίζονται ακόμα και “εθνική αντίσταση”, εφόσον συνέβαλαν στην πάταξη του μεγάλου ιδεολογικού εχθρού.

Το γεγονός ότι η άρχουσα τάξη δεν κατόρθωσε να σωθεί στον εμφύλιο, παρά μόνον χάρη στην βοήθεια του “συμμαχικού παράγοντα”, την προσέδεσε με ακόμα ισχυρότερους δεσμούς εξάρτησης από αυτόν. Δεν ξεχνάμε ωστόσο ότι το Δόγμα Τρούμαν που έσωσε την κατάσταση ήταν ένα πρόγραμμα σημαντικής ενίσχυσης ολόκληρης της πτέρυγας που καλύπτει η Ελλάδα και η Τουρκία. Δεν επρόκειτο για ανταμοιβή για τις τεράστιες υπηρεσίες που προσέφερε η χώρα μας στον συμμαχικό αγώνα, αλλά για μια σοβαρή και μελετημένη οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση της ατλαντικής συμμαχίας στην κρίσιμη για την ανάσχεση των Ρώσων περιοχή.

Η Τουρκία ξαναμπαίνει στο παιχνίδι

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, υπενθυμίζω πως δεν μας απασχολεί στο κείμενο αυτό η αποτίμηση του εμφυλίου καθαυτού. Ανεξάρτητα από την έκβασή του, το γεγονός και μόνον του εμφυλίου αποτέλεσε εθνική ήττα για την Ελλάδα. Ενδιαφέρομαι εδώ μόνον να επισημάνω ορισμένες συνέπειές του που σχετίζονται με το θέμα μας και οι οποίες, αφορούν την μοίρα όλων των Ελλήνων, σε όποια πλευρά και να βρέθηκαν σε αυτόν τον ολέθριο από κάθε άποψη πόλεμο.

Αντιλαμβανόμαστε πλέον όλοι ότι αν το Έθνος δεν μπόρεσε να ενωθεί υπό την Μεγάλη Ιδέα και διχάστηκε, δεν υπήρχε περίπτωση να ενωθεί υπό μια ιδεολογική σημαία κατ’ εξοχήν διχαστική. Τη σημαία της αντικομμουνιστικής εθνικοφροσύνης. Στο μεταξύ βεβαίως, είχε αλλάξει μέσα από την κατοχή και τον εμφύλιο, τόσο η σύνθεση, όσο και τα οικονομικά, πολιτικά και ηθικά χαρακτηριστικά των αρχουσών τάξεων. Κυρίως δε η δυνατότητά τους να ηγηθούν μιας εθνικής στρατηγικής.

Η Τουρκία, παρά την ένταξή της στο ίδιο στρατόπεδο με εμάς, ουδέποτε παραιτήθηκε του δικού της εθνικού προγράμματος. Ο χάρτης των τουρκικών στρατηγείων έμενε ίδιος και με υπομονή και επαγρύπνηση, αναλόγως της ισχύος και των συσχετισμών, τοποθετούν σημαιάκια σε νέες θέσεις. Και αν δεν κατόρθωσε να αποσπάσει τα Δωδεκάνησα, κατόρθωσε ωστόσο και με την βοήθεια των Βρετανών να βάλει πόδι στην Κύπρο.

Ο αντιαποικιακός απελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων για την Αυτοδιάθεση-Ένωση, παρότι δεν βρέθηκε υπό αριστερή ηγεσία – κάθε άλλο μάλιστα – δεν υποστηρίχθηκε από το καθεστώς της Αθήνας. Το τελευταίο, μάλιστα, ενώ εκτελούνταν οι Κύπριοι αγωνιστές, έκανε διαπραγματεύσεις με Λονδίνο και Άγκυρα για τις παραχωρήσεις που θα έδινε στους Τούρκους. Την ίδια στιγμή στην Αθήνα το Κυπριακό ήταν το πρώτο γεγονός που οδήγησε μεγάλα κομμάτια του λαού (της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης, αν όχι πρωτοστατούσας) στους δρόμους, όπου υπήρξαν αιματηρές συγκρούσεις και νεκροί.

Καταλήξαμε στις συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, όπου πλέον και κατά παράβαση της Συνθήκη της Λωζάννης, η Τουρκία ξαναμπαίνει στο παιχνίδι της Κύπρου ως μια εκ των τριών εγγυητριών δυνάμεων και με την συναίνεσή μας βεβαίως. Πίστεψαν και τότε, όπως και αργότερα κάποιοι στην Αθήνα ότι έτσι ξεφορτώνονται το “βάρος” της Κύπρου. Δεν συνειδητοποίησαν ούτε τότε ούτε αργότερα τις δυνατότητες και τις ευθύνες που εξακολουθούσε να παρέχει στη χώρα το status της εγγυήτριας χώρας, έστω και από κοινού με τη Βρετανία και την Τουρκία.

Η Κύπρος βάρος!

Η Κύπρος θα γινόταν ένα υποτίθεται βιώσιμο ανεξάρτητο κράτος, με ένα σύνταγμα που γρήγορα έδειξε τις αντιφάσεις του και την μη λειτουργικότητά του. Σαν να μην έφτανε η αντιδημοκρατική “εξίσωση” του 18% με το 82% του πληθυσμού, η ελληνική Κύπρος πληγώθηκε και από έναν νέο μοιραίο διχασμό. Δυο αντίπαλα προτάγματα, προβληματικά και ουτοπικά αμφότερα, ήλθαν σε βίαιη σύγκρουση.

Από την μία, η ιδέα πως η Κύπρος μπορεί να πορευτεί μόνη της ως ανεξάρτητο κράτος, ανοίγοντας το παιχνίδι με τις μεγάλες δυνάμεις και εντασσόμενη στο κίνημα των Αδεσμεύτων, παραπέμποντας την Ένωση για πιο κατάλληλη συγκυρία. Από την άλλη, η λεγόμενη “ενωτική” μερίδα, η οποία στην ουσία προωθούσε μια υπό όρους Ένωση με ανταλλάγματα προς την Τουρκία, την πρόσβαση στη θάλασσα, κάποια στρατιωτική βάση είτε μια διπλή Ένωση.

Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, δεν υπήρξε διχασμός, αλλά σταθεροποίηση της γραμμής για διχοτόμηση και έλεγχο όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της Κύπρου και αποκοπή της νήσου από την Ελλάδα, σε πρώτη φάση. Η λύση της Ένωσης με ανταλλάγματα ή της διπλής Ένωσης είχε απορριφθεί από την Τουρκία, η οποία δεν ήθελε καμία ούτε την ελάχιστη μη ελεγχόμενη στρατιωτική δύναμη στο υπογάστριό της, χωρίς αυτό να το έχουν συνειδητοποιήσει ούτε οι κοινοβουλευτικές, ούτε οι δικτατορικές κυβερνήσεις της Αθήνας.

Η χούντα ειδικά διευκολύνει τα μέγιστα τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Σαν να επιβλήθηκε ακριβώς για να οριστικοποιήσει αυτή την τουρκική “λύση”, που ήταν άλλωστε συμβατή με τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα, υπό τον όρο ότι δεν θα προκαλείτο διένεξη μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Για δε το ΝΑΤΟ και το προπύργιό του, το Ισραήλ, μετά ειδικά την απώλεια του Σουέζ, η Κύπρος απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη στρατηγική αξία και δεν έπρεπε επ’ ουδενί να αφεθεί να παίζει παιχνίδι με τους αδεσμεύτους ή με το φιλοσοβιετικό μπλοκ.

Έτσι από τις πρώτες κινήσεις της δικτατορίας, υπήρξε η απόσυρση της Μεραρχίας από την Κύπρο, αφήνοντάς την απροστάτευτη. Στη συνάντηση της Κεσάνης, η οποία προηγήθηκε, οι Τούρκοι διπλωμάτες είχαν την ευκαιρία να αντιληφθούν και να σχολιάσουν στα απομνημονεύματά τους, την ανοησία, αφέλεια και ασχετοσύνη των εκπροσώπων της ελληνικής χούντας. «Περίμενα ότι οι Έλληνες θα υποχωρούσαν, αλλά δεν περίμενα ότι θα ξεβρακωθούν» θα πει αργότερα ο Ντεμιρέλ…

slpress.gr

 

«Απόρρητα» και τα πρακτικά του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών στις 6 Ιουλίου 2015!

Από
pcuser
-
1

Αρνητικά απάντησε η Προέδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου στο αίτημα της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωής Κωνσταντοπούλου για τη δημοσιοποίηση των πρακτικών του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών της 6ης Ιουλίου 2015.

Η κ. Σακελλαροπούλου επισημαίνει στην απάντησή της ότι «λαμβάνοντας υπόψη αφενός την ευαίσθητη πολιτική διάσταση της επίμαχης συνεδρίασης του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών της 6ης Ιουλίου του 2015 και αφετέρου τη μη πάροδο εύλογου χρονικού διαστήματος από τη συνεδρίαση αυτή, θεωρώ ότι δεν είναι δυνατή η δημοσίευση των σχετικών πρακτικών».

Ειδικότερα, κατά την απάντηση της προς της πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας η κ. Σακελλαροπούλου αναφέρει:

«Κυρία Πρόεδρε,

Με το από 28.8.2024 αίτημά σας με καλείτε να δώσω στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών της 6.7.2015.

Το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών συνιστά άτυπο όργανο, του οποίου η συγκρότηση και η λειτουργία δεν ρυθμίζεται από το Σύνταγμα ή τη νομοθεσία. Από τη φύση του οργάνου και το εθνικά κρίσιμο περιεχόμενο των συνομιλιών που λαμβάνουν χώρα, σε συνεδριάσεις κεκλεισμένων των θυρών και παρουσία στενού κύκλου προσώπων, συνάγεται ότι οι συνομιλίες αυτές είναι κατ’ αρχήν απόρρητες. Υπέρ αυτού συνηγορεί το ότι, όσες φορές συνεδρίασε το Συμβούλιο στο παρελθόν, ουδέποτε δόθηκαν στη δημοσιότητα πρακτικά. Εκδίδεται μόνο κοινό ανακοινωθέν.

Τον χαρακτηρισμό των πρακτικών ως απορρήτων ενισχύουν, πέρα από την πρακτική, οι συναφείς διατάξεις. Ειδικότερα, συγγενής θεσμός του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών υπήρξε το Συμβούλιο της Δημοκρατίας του άρθρου 39 του Συντάγματος του 1975, το οποίο καταργήθηκε το 1986. Ο βραχύβιος κανονισμός του προέβλεπε ότι τα πρακτικά είναι απόρρητα. Το ίδιο ισχύει, για περίοδο τριάντα ετών, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, για τα πρακτικά του Υπουργικού Συμβουλίου. Διαφορετική είναι η περίπτωση της δημοσίευσης των πρακτικών της σύσκεψης του Προέδρου της Δημοκρατίας με τους αρχηγούς των κομμάτων, η οποία ρητά προβλέπεται στο άρθρο 37 παρ.3 εδ. γ΄ του Συντάγματος. Και αυτό διότι η εν λόγω σύσκεψη αφορά αποκλειστικά την επιβεβαίωση της αδυναμίας σχηματισμού Κυβέρνησης μετά τις διερευνητικές εντολές και τον σχηματισμό Κυβέρνησης που θα διενεργήσει τις εκλογές.

Ενόψει των ανωτέρω, λαμβάνοντας υπόψη αφενός την ευαίσθητη πολιτική διάσταση της επίμαχης συνεδρίασης του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών της 6ης Ιουλίου του 2015 και αφετέρου τη μη πάροδο εύλογου χρονικού διαστήματος από τη συνεδρίαση αυτή, θεωρώ ότι δεν είναι δυνατή η δημοσίευση των σχετικών πρακτικών».

Υπενθυμίζεται ότι η κ. Κωνσταντοπούλου είχε τονίσει ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να ενημερωθεί για όσα συζητήθηκαν εκείνη τη μέρα, μία ημέρα μετά το δημοψήφισμα του 2015, «πίσω από τις κλειστές πόρτες» καθώς τον αφορούν.

https://www.militaire.gr/aporrita-kai-ta-praktika-toy-symvoylioy-politikon-archigon-stis-6-ioylioy-2015/

Νέες δομές γιά τούς παράνομους μετανάστες στήν Κρήτη καί τά Δωδεκάνησα

Από
pcuser
-
5

Τό Ὑπουργεῖο Μεταναστεύσεως ἑτοιμάζει κέντρα ὑποδοχῆς καί «φιλοξενίας» ἀλλοδαπῶν μετά τήν αὔξηση τῶν ροῶν καί τήν μεγάλη πιθανότητα νέων κυμάτων ἀπό τά μέτωπα τοῦ πολέμου στήν Μέση Ἀνατολή – Ἡ Εὐρώπη προορίζει τήν Ἑλλάδα γιά ἀποθήκη ψυχῶν, γιά νά ἀπεμπλακεῖ ἀπό τήν ἐθνοτική ἀλλοίωση τῶν κοινωνιῶν της

ΣΤΟ ΜΑΤΙ τοῦ κυκλῶνος μιᾶς νέας μεταναστευτικῆς κρίσεως εὑρίσκεται ἡ Ἑλλάς, καθώς οἱ ροές παράνομων μεταναστῶν εἶναι συνεχεῖς, ἐνῷ ἀκόμη δέν ἔχουμε δεῖ τήν ἔκρηξη ἀφίξεων πού μπορεῖ νά ἐπέλθει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς παρατεινομένης πολεμικῆς συγκρούσεως στήν Μέση Ἀνατολή.

Αὐτήν τήν φορά ἡ Κρήτη καί ἡ Ρόδος ἔχουν ἐπιλεγεῖ γιά τήν δημιουργία νέων δομῶν «φιλοξενίας», καί τοῦτο ἀποτελεῖ σοβαρή ἔνδειξη τῆς σοβαρότητος τῆς καταστάσεως, τήν ὁποία ἡ Κυβέρνησις ἀφήνει νά ἐξελίσσεται χωρίς νά λαμβάνει μέτρα προστασίας τῆς χώρας καί τῶν Ἑλλήνων. Τήν ἀποκάλυψη, ὅτι σχεδιάζεται ἡ δημιουργία κέντρων ὑποδοχῆς καί δομῶν φιλοξενίας μεταναστῶν στήν Ρόδο καί τήν Κρήτη, ἔκανε ὁ ὑπουργός Μεταναστευτικῆς Πολιτικῆς κ. Νῖκος Παναγιωτόπουλος, κατά τήν ἐπίσκεψη καί ἐνημέρωση τοῦ προέδρου καί ἐκπροσώπων τοῦ κόμματος «Νίκη». Πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἐξ ἄλλου, στήν Βουλή, ὁ κ. Παναγιωτόπουλος εἶχε ἐπίσης παραδεχθεῖ ὅτι ἀπό τό 2020 καί ἐντεῦθεν δέν ἔγινε καμμία ἀπολύτως ἐπαναπροώθησις μετανάστου πρός τήν Τουρκία (ἀπό ὅπου προέρχονται οἱ περισσότεροι), κάτι πού σημαίνει ὅτι ἡ χώρα μας δέν ἔχει ἀξιοποιήσει τίς δυνατότητες τίς ὁποῖες μᾶς δίδει ἡ εὐρωπαϊκή νομοθεσία γιά τήν κατανομή τῶν προσφύγων.

Τώρα πού ἡ κατάστασις ὀλισθαίνει ἐπί τά χείρω, οἱ χῶρες τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης, μέ πρώτη τήν Γερμανία, καταργοῦν στήν πράξη τήν μεταναστευτική πολιτική τῆς ΕΕ, καί πλέον ἡ χώρα μας θά ὑποχρεωθεῖ νά δέχεται «ἐπιστροφές» μεταναστῶν πού θά εὑρίσκουν ἐκεῖ κλειστά τά σύνορα, ἐνῷ δέν ἀνακόπτονται οἱ ροές ἀπό τόν Ἕβρο καί διά θαλάσσης πρός τά ἑλληνικά νησιά.

Ἡ Ἑλλάς δηλαδή γίνεται «ἀποθήκη ψυχῶν». Καταδικάζεται στήν δημογραφική ἀλλοίωση, τήν ὁποία θέλουν νά ἀποφύγουν οἱ χῶρες τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης καί πρός τοῦτο κλείνουν τήν εἴσοδο σέ κάθε παράνομο μετανάστη. Καί μέχρι στιγμῆς, ἡ μοναδική ἀντίδρασις πού ἔχει καταγραφεῖ, εἶναι κάποιες μᾶλλον φοβικές διαμαρτυρίες πού καταγγέλλουν τήν μή τήρηση τῆς συνθήκης Σένγκεν, ἡ ὁποία πλέον ἔχει καταστεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων παρωχημένη καί ἀνενεργός. Ἀλλά μέ κάπως ἀνάλογο τρόπο ἀντιδρᾶ ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις καί στίς παραβιάσεις τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, ἐκλιπαρῶντας γιά τήν ἐφαρμογή μιᾶς ἐπαχθοῦς συμφωνίας. Καί τώρα ἀντιμετωπίζει ἕνα ὀξύτατο πρόβλημα προβάλλοντας τόν ἰσχυρισμό, ὅτι δέν ἀνησυχοῦμε «ἀκόμη».

Πράγματι πηγές τοῦ Ὑπουργείου Μεταναστεύσεως ἀνέφεραν ὅτι τό σύστημα φιλοξενίας σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα ἔχει καλυφθεῖ στό 52% τῆς χωρητικότητός του, καί ὑπ’ αὐτήν τήν ἔννοια «δέν ἀνησυχοῦμε πρός τό παρόν». Οἱ ἀφίξεις ὅμως συνεχίζονται μέ ρυθμό 5.000 περίπου τόν μῆνα, ὁπότε οἱ ὑφιστάμενες δομές δέν θά εἶναι ἐπαρκεῖς μέσα σέ πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Πόσῳ μᾶλλον πού ὁ ἁρμόδιος ὑπουργός ὁμιλεῖ ἀνοικτά γιά «κῦμα ἑκατομμυρίων προσφύγων».

Πράγματι ὁ κ. Παναγιωτόπουλος, χθές, ἐξέφρασε στήν ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς τήν ἀνησυχία του γιά τά παρεπόμενα μίας χερσαίας εἰσβολῆς τοῦ Ἰσραήλ στόν Λίβανο. Εἶπε συγκεκριμένα: «Ἄν αὔριο ἔχουμε ἀνάφλεξη στό Λίβανο μέ χερσαία εἰσβολή τοῦ Ἰσραήλ, θά δημιουργηθεῖ κῦμα ἑκατομμυρίων προσφύγων, καί ἐκεῖ ὅλες οἱ στρατηγικές θά πᾶνε στράφι». Αὐτό ἀπήντησε σέ Ἐπίκαιρη

Ἐρώτηση τοῦ βουλευτοῦ τῆς Νίκης, Τάσου Οἰκονομόπουλου, συμπληρώνοντας: «Προετοιμαζόμαστε ὅσο μποροῦμε, ἀλλά δέν εἶναι θέμα μόνο τῆς Ἑλλάδας, ἀλλά τῆς Εὐρώπης, μήν πῶ καί γενικώτερα τοῦ δυτικοῦ κόσμου». Ἤδη ὅμως ἀρκετές ἀφίξεις σημειώνονται στήν Ρόδο, στήν Κρήτη καί ἀλλοῦ, καί οἱ ἀφιχθέντες μεταφέρονται εἴτε στά νησιά ὅπου ὑπάρχουν Κέντρα Ὑποδοχῆς καί Ταυτοποιήσεως (ΚΥΤ) –Λέσβο, Χίο, Σάμο, Λέρο καί Κῶ– εἴτε καί ἀπ’ εὐθείας σέ δομές φιλοξενίας στήν ἠπειρωτική Ἑλλάδα. Ὁ περιφερειάρχης Κρήτης Σταῦρος Ἀρναουτάκης δήλωσε ὅτι βρίσκεται σέ συνομιλίες μέ τό Ὑπουργεῖο Μεταναστεύσεως γιά τήν δημιουργία ἑνός «μικροῦ» κέντρου ὑποδοχῆς μεταναστῶν στήν μεγαλόνησο, προκειμένου νά διαμένουν γιά 48 ὧρες «ὅσοι φτάνουν, ἕως ὅτου μετακινηθοῦν ὀργανωμένα» καί νά μή δημιουργοῦνται προβλήματα στίς περιοχές ὅπου σημειώνονται οἱ περισσότερες ἀφίξεις. Ὅμως οὐδέν μονιμώτερο τοῦ προσωρινοῦ. Διότι ὅπως φαίνεται τό κέντρο αὐτό στήν Κρήτη οὔτε «μικρό» θά εἶναι οὔτε θά κρατεῖ τούς μετανάστες μόνον γιά 48 ὧρες.

Ἀνάλογα προβλήματα παρατηροῦνται καί στήν Ρόδο, ὅπου ἐπίσης δέν ὑπάρχει ὀργανωμένο κέντρο ὑποδοχῆς, καί οἱ μετανάστες πού ἀποβιβάζονται στό νησί πολλές φορές παραμένουν γιά μέρες στόν δρόμο, ἔχοντας καταλάβει τό κέντρο, ἐνῷ ὁ δῆμος ζητεῖ ἀπό τό λιμενικό ταμεῖο τήν δημιουργία καταυλισμοῦ στό λιμάνι! Τί κάνουμε γιά νά ἀντιμετωπίσουμε τήν κατάσταση; Τό πρῶτο ἐπιβεβλημένο μέτρο θά ἦταν νά ἀκολουθήσουμε καί ἐμεῖς τήν πρακτική τῶν ἄλλων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν. Κλείσιμο συνόρων πρός κάθε κατεύθυνση. Κάτι τέτοιο ἄλλως τε, συμφώνως πρός πληροφορίες, ἔθεσε ἡ Πρωθυπουργός τῆς Ἰταλίας Τζώρτζια Μελόνι κατά τήν τηλεφωνική συνομιλία πού εἶχε μέ τόν Γερμανό Ὄλαφ Σόλτς. Ἐμεῖς ἔχουμε καταστήσει σαφές στούς ἑταίρους μας ὅτι δέν προτιθέμεθα νά δεχθοῦμε ἄλλους μετανάστες ἀπό ὁπουδήποτε καί ἄν προέρχονται;

estianew.gr

Το Ισραήλ ενημέρωσε τις ΗΠΑ για «περιορισμένη χερσαία επιχείρηση στον Λίβανο» -Ίσως ξεκινήσει άμεσα

Από
anixneuseis
-
0

 

Τανκ του ισραηλινού στρατού / Φωτογραφία: AP Photo/Heidi Levine
30/09/2024  17:44
Το Ισραήλ ενημέρωσε τις ΗΠΑ ότι σχεδιάζει μια περιορισμένης κλίμακας χερσαία επιχείρηση στον Λίβανο, που μπορεί να ξεκινήσει άμεσα, δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος στη Washinghton Post.

Η σχεδιαζόμενη χερσαία επιχείρηση του Ισραήλ θα είναι μικρότερης κλίμακας από τον τελευταίο πόλεμο εναντίον της Χεζμπολάχ, το 2006, σύμφωνα με την ίδια ενημέρωση.

Η επιχείρηση θα επικεντρωθεί στην εκκαθάριση στρατιωτικών υποδομών κατά μήκος των συνόρων, για την εξάλειψη της απειλής για τις ισραηλινές παραμεθόριες κοινότητες, είπε ο αξιωματούχος, μιλώντας υπό τον όρο να μην κατονομαστεί.

Οι ΗΠΑ μέσω του Τζο Μπάιντεν, αλλά και του Άντονι Μπλίνκεν, τόνισαν πως η εξόντωση του Νασράλα θα κάνει «πιο ασφαλή τον κόσμο», ωστόσο επισήμαναν πως πρέπει να συνεχιστούν οι διεργασίες για να τερματιστεί η ένταση διά της διπλωματίας.

Το Ισραήλ έκανε αναγνωριστικές αποστολές
Από το απόγευμα του Σαββάτου υπάρχει έντονη κινητοποίηση του ισραηλινού στρατού στα σύνορα με το Λίβανο, ενώ νωρίτερα σήμερα ειδικές μονάδες του Ισραήλ προχώρησαν σε αναγνωριστικές αποστολές και στοχευμένες επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο για τη συλλογή πληροφοριών, κατά τις οποίες εντοπίστηκαν τούνελ της Χεζμπολάχ κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ.

Αμερικανοί αξιωματούχοι, μιλώντας προηγουμένως στο ABC News, είχαν κάνει λόγο για «συνοριακές μετακινήσεις» στον Λίβανο.

Ο Αμίρ Αβίβι, πρώην υψηλόβαθμος Ισραηλινός στρατιωτικός, είπε στη Wall Street Journal ότι επίκειται χερσαία επίθεση και ότι οι επιχειρήσεις των ειδικών δυνάμεων θα πρέπει να θεωρηθούν ως προετοιμασία της εισβολής, όπως είχε γίνει και στη Λωρίδα της Γάζας.

Νωρίτερα, ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ιωάβ Γκάλαντ, υπαινίχθηκε επίσης ότι επίκειται η χερσαία εισβολή στον Λίβανο, λέγοντας στους στρατιώτες στο βόρειο τμήμα της χώρας ότι «θα χρησιμοποιήσουμε όλες τις δυνατότητές μας, υμών περιλαμβανομένων», με στόχο την «επιστροφή στα σπίτια τους των περίπου 60.000 Ισραηλινών που εγκατέλειψαν τις εστίες τους στο βόρειο Ισραήλ εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων επιθέσεων της Χεζμπολάχ με ρουκέτες από τον Λίβανο».

Η επικείμενη, όπως φαίνεται, ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο θα είναι η τέταρτη σε διάστημα 50 χρόνων.

Νετανιάχου: Το Ιράν θα απελευθερωθεί νωρίτερα από όσο νομίζει ο κόσμος

Από
anixneuseis
-
1

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, απευθυνόμενος στον λαό του Ιράν τη Δευτέρα, είπε ότι αυτή η χώρα θα απελευθερωθεί νωρίτερα από ό,τι νομίζει ο κόσμος.
Ο Νετανιάχου δηλωσε: «Μιλάω πολύ για τους ηγέτες του Ιράν, αλλά αυτή την κρίσιμη στιγμή, θέλω να μιλήσω απευθείας σε εσάς – τον λαό του Ιράν». Χωρίς φίλτρο, χωρίς μεσάζοντα». Και πρόσθεσε: «Κάθε μέρα βλέπεις ένα καθεστώς που σε έχει θέσει υπό την κυριαρχία του και κάνει πύρινους λόγους για την άμυνα του Λιβάνου και την υπεράσπιση της Γάζας, αλλά κάθε μέρα αυτό το καθεστώς βυθίζει την περιοχή μας περαιτέρω στο σκοτάδι και τον πόλεμο. Κάθε μέρα καταστρέφονται οι μισθοφόροι τους. Ρωτήστε τον Μοχάμεντ Ζάιφ. Ρωτήστε τον [Hasan] Nasrallah. «Δεν υπάρχει μέρος στη Μέση Ανατολή που να μην μπορεί να πετύχει το Ισραήλ».
Ο Νετανιάχου επισήμανε: «Δεν υπάρχει μέρος που δεν θα φθάσουμε  για να προστατέψουμε τον λαό μας και τη χώρα μας. Κάθε στιγμή που περνά, το καθεστώς σας φέρνει – τον ευγενή λαό του Ιράν – πιο κοντά στην άβυσσο της καταστροφής. Η τεράστια πλειοψηφία των Ιρανών γνωρίζει ότι το καθεστώς τους δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτούς. «Αν νοιαζόταν, αν νοιαζόταν για σένα, δεν θα σπαταλούσε δισεκατομμύρια δολάρια σε άκαρπους πολέμους σε όλη τη Μέση Ανατολή. Θα βελτίωνε τη ζωή σου»«Φανταστείτε αν όλα αυτά τα τεράστια ποσά χρημάτων που σπατάλησε το καθεστώς για πυρηνικά όπλα και ξένους πολέμους επενδύονταν για την εκπαίδευση των παιδιών σας, τη βελτίωση της υγείας σας και την οικοδόμηση των υποδομών της χώρας σας, νερού, αποχέτευσης και άλλων αναγκών», είπε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Φανταστείτε αυτό. Αλλά ξέρετε ένα απλό πράγμα: οι καταπιεστές του Ιράν δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον σας».«Όταν το Ιράν είναι ελεύθερο – και αυτή η στιγμή θα έρθει νωρίτερα από όσο νομίζουν οι άνθρωποι – όλα θα είναι διαφορετικά», είπε ο Νετανιάχου. Τα δύο αρχαία έθνη μας, ο εβραϊκός λαός και ο ιρανικός λαός, θα είναι επιτέλους σε ειρήνη. Οι δύο χώρες μας, το Ισραήλ και το Ιράν, θα είναι σε ειρήνη. «Όταν έρθει εκείνη η μέρα, το τρομοκρατικό δίκτυο που έχει χτίσει το καθεστώς σε πέντε ηπείρους θα χρεοκοπήσει και θα διαλυθεί και το Ιράν θα ανθίσει με άνευ προηγουμένου τρόπο».

https://www.iranintl.com/liveblog/israel-hezbollah-30sep2024

Πόλεμος στην Μέση Ανατολή: Μια τραγική και ίσως πλέον αδιέξοδη σύγκρουση

Από
anixneuseis
-
1

H συντρέχουσα Μεσανατολική διένεξη εξελίσσεται εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων πλανητικών προεκτάσεων.

Δρ. Παναγιώτης Ήφαιστος
 
Ομ. Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, Παν/μιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών
Οι κάμερες των δημοσιογράφων στρέφονται προς την κατεύθυνση από την οποία έγιναν πολλά ισραηλινά πλήγματα στις 27 Σεπτεμβρίου 2024 στην Τύρο του Λιβάνου.
Daniel Carde via Getty Images

Οι στρατηγικές εξελίξεις στον πλανήτη και στις περιφέρειες είναι καταιγιστικές και θα εντείνονται και θα οξύνονται ολοένα και περισσότερο. Η Μέση και η Μείζονα Ανατολή ήταν πάντα στο επίκεντρο της διεθνούς πολιτικής.

Η διένεξη Παλαιστινίων και Ισραηλινών είναι μια από τις σημαντικότερες της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής αλλά και του παρελθόντος. Δύο παράγοντες συντείνουν σε αυτό. 

Δεύτερο, βρίσκεται στο σημαντικότερο σημείο της Περιμέτρου της Ευρασίας που την σύγχρονη εποχή αποτελεί το πεδίο των ηγεμονικών ανταγωνισμών. Όσον αφορά την ιστορική διάσταση.

(για κάθε ενδιαφερόμενο υπάρχει μια εξαιρετική και παραστατική απεικόνιση των διαχρονικών διαδρομών της Μέσης Ανατολής βλ. Max Fisher, «40 maps that explain the Middle East», αναρτημένη στην διεύθυνση https://wp.me/p3OqMa-18M.)

Όλοι μάχονται για την επιβίωση

Μελετώντας επί μακρόν τα Μεσανατολικά ζητήματα μαθαίνεις (ή πρέπει να μαθαίνεις) να μιλάς προσεκτικά. Πάντως, εξαρχής τονίζεται μια εκτίμηση, ότι δηλαδή οι Παλαιστίνιοι είναι το μεγαλύτερο θύμα των Μεταπολεμικών και Μεταψυχροπολεμικών διενέξεων στην Μέση Ανατολή.

Ταυτόχρονα, ο τελευταίος πόλεμος κατέδειξε ότι η επιβίωση του κατά τα άλλα πανίσχυρου Ισραηλινού κράτους ήταν και συνεχίζει να είναι στην κόψη του ξυραφιού.

Αυτό πρωτίστως για τρεις λόγους:

Α) Επειδή αν και συνεχίζει να είναι πανίσχυρο κράτος αυτή την φορά εγκλωβίστηκε σε ένα αποδυναμωτικό παρατεταμένο «πόλεμο πόλεων» που οδηγεί σε αδιέξοδο και επιπλέον σε ενδογενείς διαιρέσεις για τις επιλογές όσον αφορά το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Β) Συσπειρώνει όσο ποτέ άλλοτε τα Αραβικά κράτη αλλά και ευρύτερα τους φορείς μουσουλμανικής πίστης.

Γ) Παρά την κρατική ισχύ του Ισραήλ η Αμερική παρά το γεγονός ότι ήταν και μέχρι στιγμής παραμένει ένας πανίσχυρος και ταυτόχρονα αναγκαίος σύμμαχος του Ισραήλ, Μεταψυχροπολεμικά συντρέχουν εξελίξεις εντός και εκτός των ΗΠΑ που αλλάζουν το στρατηγικό σκηνικό, δημιουργούν πολλά ερωτήματα για τους προσανατολισμούς της Αμερικανικής στρατηγικής και καθιστούν τις σχέσεις του Ισραήλ με τις ηγεμονικές δυνάμεις ρευστές και διαρκώς μεταβαλλόμενες.

Ορισμένες διευκρινίσεις

Αναλύοντας ένα τόσο σύνθετο ιστορικό και σύγχρονο ζήτημα απαιτείται υπευθυνότητα που εδράζεται σε σωστή γνώση των κύριων και σημαντικών τόσο της επίμαχης Μεσανατολικής διένεξης όσο και ευρύτερα της διεθνούς πολιτικής. Για ένα ακόμη λόγο, η θέση που υιοθετείται εδώ είναι ότι, τόσο αναφορικά με ένα τόσο αμφιλεγόμενο ζήτημα όπως το Μεσανατολικό όσο και κάθε άλλο ζήτημα διεθνούς πολιτικής, οι αποφάσεις ενός κράτους για να είναι πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές χρήζει να απορρέουν από αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή και ερμηνεία. Αυτή η παρατήρηση δεν παραβλέπει το γεγονός ότι σε κάθε διακρατική διένεξη η κάθε πλευρά καλλιεργεί θέσεις που υπηρετούν το συμφέρον της, ότι πέραν των ορατών πτυχών υπάρχουν και αθέατα ή άγνωστα κριτήρια και παράγοντες και ότι οι επικοινωνιακές μεθοδεύσεις είναι εγγενή χαρακτηριστικά των διακρατικών ανταγωνισμών.

Αυτό, όμως, χρήζει να μην οδηγεί ένα οποιοδήποτε κράτος σε αποφάσεις που δεν είναι συμβατές με την διεθνή πραγματικότητα όπως είναι και όπως εξελίσσεται. Οι αποφάσεις για να είναι πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές απαιτείται πάνω στην πλάστιγγα κόστους / οφέλους εναλλακτικών σχεδίων και αποφάσεων που τα εκπληρώνουν να υιοθετούνται αποφάσεις που προκαλούν περισσότερο όφελος και λιγότερο κόστος.

Εξ ου και απαιτούνται κρατικά επιτελεία που παρατηρούν, μελετούν, σχεδιάζουν και προτείνουν αποφάσεις που δεν παραγνωρίζουν την πραγματικότητα και την γνώση-επίγνωση των προϋποθέσεων κάθε περίπτωσης.

Τονίζοντας αυτές τις πτυχές έχουμε κατά νου το γεγονός την στιγμή που γράφεται το παρόν κείμενο ενδέχεται στην Ευρώπη και στην Μέση Ανατολή να υπάρξει κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων σε κλίμακα και βαθμίδες που δεν μπορούν να προβλεφθούν.

Εάν αναφερόμαστε στην συμφέρουσα στρατηγική του Ελληνικού και Κυπριακού κράτους, είναι φανερό ότι εύκολες αποφάσεις δεν υπάρχουν ενώ ο πολιτικός και στρατηγικός ορθολογισμός σε κρατικό και κοινωνικό επίπεδο είναι αναγκαία προϋπόθεση εκπλήρωσης των εθνικών συμφερόντων. Η ίδια προϋπόθεση ισχύει για όλα τα εμπλεκόμενα ή ενδιαφερόμενα κράτη.

Τι συμβαίνει λοιπόν στην Γάζα και στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής; Οι καθημερινές συγκρούσεις στην Γάζα και στην ευρύτερη περιοχή είναι αναμφίβολα συγκλονιστικές επειδή προκαλούν εκατέρωθεν αβάστακτες κακουχίες. Επιπλέον, οι ύστερες πολεμικές εμπλοκές που αφετηρία είχαν τρομοκρατική επίθεση σε εκδήλωση Ισραηλινών, εξελίσσονται επικίνδυνα με όσα κράτη -συμπεριλαμβανομένων του Λιβάνου, του Ιράκ, του Ιράν και της Τουρκίας– έχουν σχέσεις με τις τρομοκρατικές ομάδες (σημειώνεται, όπως είναι εξάλλου γνωστό, ότι δεν θεωρούνται τρομοκρατικές ομάδες από όλους τους εμπλεκόμενους).

Ισραηλινοί στρατιώτες στη Γάζα έχοντας ανακαλύψει ένα τούνελ της Χαμάς.
Ισραηλινοί στρατιώτες στη Γάζα έχοντας ανακαλύψει ένα τούνελ της Χαμάς.
via Associated Press

Ιδιόμορφες συγκρούσεις

Προστίθεται ότι, όπως και στον πόλεμο της Ουκρανίας, αναδείχθηκε η σημασία τεχνολογικά προηγμένων πολεμικών μέσων που με τον ένα ή άλλο τρόπο διαθέτουν πλέον όλοι οι εμπλεκόμενοι. Ταυτόχρονα, αυτή την φορά δεν έχουμε μόνο ένα κατά μέτωπο πόλεμο του Ισραήλ με γειτονικά κράτη αλλά όπως ήδη αναφέρθηκε και για «ιδιόμορφες» πολεμικές συγκρούσεις εντός πόλεων ή ακόμη και κάτω από την επιφάνεια της γης εντός τούνελ. Επιπλέον, ενώ εμπλέκονται ολοένα και περισσότερες οργανώσεις και πληθυσμοί, και όχι μόνο εντός των κρατικών ορίων του Ισραήλ και των Παλαιστινιακών εδαφών, ο πόλεμος εντός πόλεων καθίσταται ολοένα και πιο περίπλοκος, και όπως ήδη υποστηρίχθηκε ενδεχομένως αδιέξοδος και κατά συνέπεια δύσκολο να τερματιστεί. Αυτό καταμαρτυρείται από το γεγονός ότι επί μακρόν καθημερινές εκκλήσεις για εκεχειρία και συνομιλίες πέφτουν στο κενό.

Είναι σημαντικό να τονιστεί, επίσης, ότι οι κατά τα άλλα πολύ σοβαρές προσπάθειες των τελευταίων δεκαετιών για συμβιβαστικές λύσεις -οι οποίες διόλου τυχαία πολλοί υποστηρίζουν ήταν κύριος στόχος των τρομοκρατικών κλιμακώσεων- κυριολεκτικά τινάχθηκαν στον αέρα. Οι συνομιλίες μερικών Αραβικών κρατών με το Ισραήλ εξουδετερώθηκαν και ολοένα περισσότερα κράτη της Μεσανατολικής περιφέρειας συμπεριλαμβανομένου του Ιράν εμπλέκονται στις πολεμικές αναμετρήσεις. Εξίσου σημαντικό, επίσης, είναι το ερώτημα για το πως θα εξελιχθούν οι στρατηγικές των μεγάλων ηγεμονικών δυνάμεων και τι θα συμβεί εάν κλιμακωθεί ο πόλεμος και εμπλακούν ευθέως ακόμη και με πολεμική εμπλοκή που θα τις φέρει αντιμέτωπες.

Ενώ τα προαναφερθέντα και πολλά άλλα καταμαρτυρούνται καθημερινά στην ειδησεογραφία, τονίζεται ότι οι προβλέψεις δεν ενδείκνυνται. Αυτό γιατί όλα είναι ρευστά, συμπλεκόμενα και εξελισσόμενα με καταιγιστικούς ρυθμούς. Εξ ου και εδώ θεωρείται σημαντικό να σκιαγραφηθούν μερικές κεντρικές πτυχές της Μεσανατολικής διένεξης για να φωτιστούν καλύτερα οι πιθανές αποφάσεις καθώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Ακριβώς, επειδή πολλά γράφονται, αξίζει να υπογραμμιστούν μερικά διαμορφωτικά ιστορικά γεγονότα για το πως εξελίχθηκε η διένεξη Εβραίων και Παλαιστινίων και για το πως πολλοί πλέον παράγοντες και κριτήρια καθιστούν την ειρηνική διευθέτηση ολοένα και πιο δύσκολη.

Μια τραγική ιστορία

O Avraham 'Bren' Adan (1926 - 2012) επικεφαλής της νότιας διοίκησης σηκώνει τη σημαία του κράτους του Ισραήλ στο Εϊλάτ στον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948
O Avraham ‘Bren’ Adan (1926 – 2012) επικεφαλής της νότιας διοίκησης σηκώνει τη σημαία του κράτους του Ισραήλ στο Εϊλάτ στον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948
Universal History Archive via Getty Images

Χωρίς να επεκταθούμε στις ιστορικές πτυχές, αναφέρεται ότι με ιστορικούς όρους η διένεξη για την Παλαιστίνη είναι «τραγική»: Άραβες και Εβραίοι επικαλούνται το ίδιο δικαίωμα, δηλαδή, να έχουν τη Παλαιστίνη ως κράτος-πατρίδα. Οι Εβραίοι, επειδή το αφήγημά τους υποστηρίζει πως επί χιλιετίες καταπιέστηκαν και διώχθηκαν όπου κι αν βρέθηκαν και οι Παλαιστίνιοι επειδή επικαλούνται το γεγονός ότι την σύγχρονη εποχή αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Παλαιστίνης.

Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο ΟΗΕ με την απόφαση 181 του 1947 ψήφισε την δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών, ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού. Κύρια κριτήρια ήταν οι διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμικές ιδιοσυστασίες και θρησκείες.

Οι Εβραίοι το αποδέχθηκαν αλλά οι Άραβες το απέρριψαν και η Βρετανία δεν εφάρμοσε την απόφαση και είχαμε τον πρώτο πόλεμο Ισραηλινών-Αράβων το 1948. Οι Εβραίοι ανακήρυξαν το Ισραηλινό κράτος τον Μάιο του 1948. Στην συνέχεια, εν μέσω, πολέμων, αυθαίρετων προσαρτήσεων που δημιούργησαν τετελεσμένα, διενέξεων αλλά και εκατέρωθεν διαιρέσεων για την πολιτική που πρέπει να υιοθετηθεί, είχαμε εκτοπισμό μεγάλού αριθμού Παλαιστινίων από τις εστίες τους, εποικισμό και διαδοχικούς πολέμους και τρομοκρατικές πράξεις. Συνολικά, το 78% των εδαφών της εντολής του ΟΗΕ του 1947 ελέγχεται από το Ισραήλ η Δυτική όχθη προσαρτήθηκε στην Ιορδανία και κοντά ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι διασκορπίστηκαν στην Γάζα, την Ιορδανία, τον Λίβανο, την Συρία και σε πολλά άλλα κράτη.

Οι συντομογραφικές επισημάνσεις που προηγήθηκαν που σκοπό έχουν να φωτίσουν την μεγάλη Μεταπολεμική εικόνα του Μεσανατολικού, θα μπορούσαν να συμπληρωθούν με εξίσου σύντομες αναφορές ενός εξαιρετικού κειμένου, της Jacqueline Rose («Το ζήτημα του Σιωνισμού», Εκδόσεις Ποιότητα). Σημειώνεται ότι είναι Εβραία καθηγήτρια στην Βρετανία αλλά το βιβλίο το αφιέρωσε στον σημαντικότερο Παλαιστίνιο διανοούμενο, τον Edward Said.

Παρενθετικά ίσως είναι χρήσιμο να τονιστεί ότι ο υπογράφων έχει αναλύσει εκτεταμένα το Μεσανατολικό σε Αγγλική μονογραφία και με παραπομπές σε εκατοντάδες κείμενα και ιστορικές πηγές. Όμως, μελετώντας το βιβλίο Jacqueline Rose όταν κυκλοφόρησε στα Ελληνικά, διαπιστώνεται ότι προσφέρει μια εξαιρετικά τεκμηριωμένη περιγραφή και ερμηνεία ειδοποιών διαφορών, εκατέρωθεν θέσεων, των συμφερόντων καθώς εξελίσσονται και των στρατηγικών προσεγγίσεων των εμπλεκομένων. Ολοκληρώνοντας την μελέτη ενός τέτοιου έργου κανείς αντιλαμβάνεται ότι ανεξάρτητα του τι διαβάζεις ή ακούς για τους Εβραίους, τις διαχρονικές διαδρομές του Σιωνισμού και την δημιουργία του Ισραήλ, ήταν ελλιπές ή αποσπασματικό.

Κύρια γνωστική συνεισφορά του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι εξήγησε πως πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ ο σιωνισμός και το σιωνιστικό κίνημα διαχρονικά ποτέ δεν ήταν ενιαίο ή γραμμικό και ότι τα διάφορα κομμάτια του δεν ταυτίζονταν όλα με τις αποφάσεις που λήφθηκαν το 1948 και εντεύθεν. Η ίδια, υπογραμμίζεται, ξεκάθαρα τοποθετείται με εκείνες τις ομάδες των Εβραίων που δεν θέλουν ένα Ισραήλ φρούριο αλλά ένα εβραϊκό κράτος που θα συνεργάζεται και συμμαχεί με τους Παλαιστίνιους. Ήταν αυτό εφικτό; Καίριο ερώτημα αλλά όπως πολλοί υπογραμμίζουν «το δικαστήριο των εθνών είναι η ιστορία» και τα αποτελέσματά της προσδιοριστικά.

Μεταπολεμικά, μετά τις γενοκτονίες, τις εθνοκαθάρσεις που προηγήθηκαν και την έλευση πολλών Εβραίων στην Παλαιστίνη, τόσο για τους Εβραίους όσο και για τους Παλαιστίνιους τα διλήμματα ήταν πολλά και το κύριο ερώτημα ήταν για το ποια θα μπορούσε να ήταν η πιο συμφέρουσα σχέση Ισραηλινών και Αράβων της Παλαιστίνης εντός δύο γειτονικών κρατών ή, αντίστροφα, κατά πόσο θα μπορούσε να υπάρξει ένα κοινό κράτος.

Αρχικά, πάντως, εν μέσω υποκινημένων διενέξεων και εν μέσω ηγεμονικών διενέξεων στην κρίσιμη αυτή γεωπολιτική περιφέρεια του πλανήτη, μερικοί Εβραίοι αρχικά υποστήριζαν είδος συνομοσπονδίας με τους αυτόχθονες Παλαιστίνιους. Οι υποκινούμενες συγκρούσεις, όμως, οδήγησαν στην επικράτηση μεταξύ των Εβραίων της στρατηγικής του “Ισραήλ-φρούριο”. Η στρατηγική αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα μάλλον πλέον χωρίς πολλές δυνατότητες, πιστεύουν πολλοί, αλλαγής πλεύσης.

Μερικά ερωτήματα

Τι άλλο ήταν εφικτό και τι μπορούσε να γίνει και τι σημαίνουν για όλους τους εμπλεκόμενους οι πολλές εκκρεμότητες που εκκολάφθηκαν έκτοτε, κυρίως εις βάρος των Παλαιστινίων;

Υπάρχει μια κοινή Αραβική γραμμή ή τα Αραβικά κράτη είναι πλέον διαιρεμένα στην βάση διαφορετικών συμφερόντων;

Υπάρχει ένα ενιαίο και συνεκτικό Παλαιστινιακό κοινωνικό σώμα ή οι εξελίξεις οδήγησαν σε διαιρέσεις, ενίοτε βαθιές και αγεφύρωτες; Για ένα ακόμη λόγο που αφορά τους Παλαιστίνιους που εγκαταστάθηκαν σε άλλα Αραβικά -και όχι μόνο Αραβικά- κράτη, αναμενόμενα προσαρμόστηκαν και αφομοιώθηκαν.

Ακόμη πιο σημαντικό, η δυσχερής κατάσταση στην οποία βρέθηκαν οδήγησε σε αφομοίωσή τους στα εκάστοτε συμφέροντα και τις στρατηγικές των κρατών ή των ομάδων στις οποίες είναι μέλη. Ως προς αυτό, προστίθεται ότι όσοι προσχώρησαν σε οργανώσεις όπως η Χαμάς- Χεζμπολάχ αναμενόμενα υιοθετούν και υποστηρίζουν τις κατά τα άλλα ρευστές τοποθετήσεις τους και τις πράξεις τους που οι περισσότεροι θεωρούν τρομοκρατικές. Σημειώνεται επίσης ότι ένας αριθμός Παλαιστινίων εντός του Εβραϊκού κράτους είναι κανονικοί πολίτες του Ισραήλ.

Αυτά και πολλά άλλα που θα μπορούσαν να γραφτούν, υπογραμμίζουν αυτό που ήδη υπαινιχθήκαμε, ότι δηλαδή η σύνδεση των αναλύσεων με συνομωσίες είναι εξ αντικειμένου παρακινδυνευμένη. Αυτό αφορά τόσο των σιωνισμό -οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτός ο όρος στις μέρες μας- όσο και τα κράτη και τις οργανώσεις στις οποίες όπως είπαμε εξ ανάγκης προσχώρησαν πολλοί Παλαιστίνιοι. Αρκεί να σημειωθεί ότι για το Ισραήλ οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ είναι τρομοκρατικές ενώ για άλλα κράτη όπως η Τουρκία, το Ιράν και ο Λίβανος απελευθερωτικές.

Ένας ακόμη παράγοντας είναι το γεγονός ότι το Εβραϊκό κράτος εξαρχής για να επιτύχει να γίνει κράτος-φρούριο όπως θέλει η θέση που επικράτησε ήδη από το 1948, εξελίχθηκε σε ένα καθόλα πολύ καλά οργανωμένο και στρατηγικά συγκροτημένο κράτος. Αυτή η τάση εντός του Ισραήλ ενισχύθηκε από τις γεωπολιτικές εξελίξεις των Μεταπολεμικών και πολύ περισσότερο Μεταψυχροπολεμικών δεκαετιών οι οποίες όπως ισχύει και σε άλλες περιφέρειες -αλλά σε μεγάλο βαθμό στην Μέση Ανατολή- επηρεάζουν διαρκώς και αστάθμητα τις εξελίξεις Ανατολικά του Αιγαίου.

Ένα κύριο ερώτημα που αφορά ευθέως προσεγγίσεις που εδράζονται σε θεωρίες συνομωσίας, είναι το εξής: Το Ισραήλ λειτουργεί, αποφασίζει και δρα ως στρατηγικός δρών του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος ή ως μυστικός φορέας κάποια αθέατης σιωνιστικής οργάνωσης με άγνωστους ή αθέατους σκοπούς για το μέλλον του πλανήτη; Η απάντηση είναι καίριας σημασίας επειδή πρέπει να γνωρίζουμε ότι σε ένα κρατοκεντρικό κόσμο όσον αφορά τα βιώσιμα κράτη που μεριμνούν για την αυτοσυντήρησή τους το πράττουν αυστηρά στα πλαίσια των λογικών του κρατικού τους συμφέροντος που ήδη υπαινιχθήκαμε εκπληρώνεται από αξιόπιστες στρατηγικές προσεγγίσεις.

Υπό αυτό το πρίσμα, μια θέση στα πεδία της στρατηγικής ανάλυσης είναι ότι στον σύγχρονο κρατοκεντρικό κόσμο δεν υπάρχουν κράτη συνωμότες αλλά κρατικοί σκοποί, κρατικοί θεσμοί και στρατηγικά σχέδια εκπλήρωσής τους τα οποία συμπεριλαμβάνουν μυστικές δράσεις και μυστικό σχεδιασμό. Άλλοι συντελεστές όπως κινήματα, ανεξέλεγκτοι διεθνικοί δρώντες, διάφορες οργανώσεις κτλ, είναι εξαρτημένες μεταβλητές των κρατικών στρατηγικών (στο πλαίσιο αυτού που ονομάζουμε soft power). Είναι λοιπόν το Ισραήλ φυσιολογικό κράτος ή “κράτος-συνωμότης” στην υπηρεσία αθέατων μη κρατικών δρώντων με σχέδια πλανητικής επικράτησης;

Αν και μερικοί αυτό υποστηρίζουν υπάρχει μια εξαιρετικά τεκμηριωμένη εργασία του πολυσυζητημένου βιβλίου Mearsheimer J., Walt St. Το Ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των ΗΠΑ (Εκδ. Θύραθεν), όπου τεκμηριώνεται ότι οι Ισραηλινές προσεγγίσεις εντάσσονται όλες σε ένα πολύ οργανωμένο στρατηγικό πλαίσιο. Έτσι, όπως τεκμηριώνουν, ο επηρεασμός της στρατηγικής των ΗΠΑ δεν οφείλεται στους Εβραίους της διασποράς που ζουν στην Αμερική αλλά από την στρατηγική του Ισραηλινού κράτους που κινεί τα νήματά τους όπως και πολλών άλλων.

Για να προεκτείνομαι λίγο την συζήτηση αυτού του κατά τα άλλα αμφιλεγόμενου ζητήματος, ο σιωνισμός, βασικά, έχει αφετηρία βαθιά στην ιστορία και σταδιακά ένωνε πολλά νήματα του διάσπαρτου εβραϊκού έθνους. Στο προαναφερθέν εξαιρετικό κείμενο της Rose εκτυλίσσονται τα νήματα που περιγράφουν αυτό το φαινόμενο και ερμηνεύεται πειστικά –αν και όσον με αφορά όχι πειστικά για την εφικτότητα της πολιτικής διευθέτησης που αυτή και πολλοί άλλοι των διαφόρων τάσεων του σιωνιστικού κινήματος υποστήριζαν στην αφετηρία– ότι ο σιωνισμός θα πρέπει να τον βλέπει κανείς στο ιστορικό και «χωροταξικό»-γεωγραφικό και ανθρωπολογικό πλαίσιο στο οποίο κατά περίπτωση εντάσσεται.

Η Rose, στο βιβλίο αυτό το οποίο επαναλαμβάνεται αφιέρωσε στον σημαντικότερο Παλαιστίνιο διανοούμενο Edward Said, διεισδύει βαθιά και αναλύει τις μεσσιανικές τάσεις με ιστορικές και θρησκευτικές ρίζες καθώς και τον τρόπο που αναπτύχθηκαν μετά τον 17ο αιώνα και την σχέση με το φαινόμενο του εποικισμού. Αφού εξηγήσει τις πολλές διαδρομές και τις πολλές τάσεις, η Rose υποστηρίζει ότι στην ύστερη κατάληξη κυριαρχούν οι πολίτες που θέλουν να ενισχύσουν και να διαιωνίσουν ένα σύγχρονο εβραϊκό κράτος-φρούριο. Τείνουν να μην αναγνωρίζουν ότι στις αιτιολογήσεις τους ενυπάρχει ο μεσσιανισμός και μέσα από αμφότερες τις επιρροές συγκροτείται μια κρατική λογική και ένα σύστημα κοσμοθεωρητικών παραδοχών και πολιτικών αιτιολογήσεων υπέρ της ασφάλειας του κράτους.

Διεισδύοντας πιο βαθιά και προσφέροντας κάποιες ενδείξεις για το «το άγνωστο και ανεξερεύνητο πολιτικοανθρωπολογικό χάος της Μέσης Ανατολής» –όπως περίπου έβλεπε την περιφέρεια αυτή ο Πρόεδρος Ντε Γκολ υποδηλώνοντας έτσι δέος και φόβο όταν προτείνονται εύκολες και γραμμικές στάσεις και ενέργειες– η Rose αναλύει τον τρόπο που ιστορικοπολιτικά και πολιτικοανθρωπολογικά και θρησκευτικά συμπλέκονται ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, καθώς και τον πολύ σύνθετο τρόπο που το σιωνιστικό κίνημα εκκολάφτηκε και αναπτύχθηκε μέσα στην δίνη της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, κύριος σκοπός του οποίου ήταν η επιστροφή στο Ισραήλ. Η δίνη μαζί και ηφαίστειο που αυτό δημιουργεί το ανακαλύπτει αργά αλλά οδυνηρά όποιος εμπλακεί στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, με στρατηγικά παίγνια τα οποία με όρους κρατοκεντρικών προϋποθέσεων είναι αναπόφευκτα και τα αποτελέσματα τραγικά.

Η ίδια η Rose αφού προσφέρει πλήθος χρήσιμων πληροφοριών για ένα σύνθετο εάν όχι μπερδεμένο ζήτημα, αναζητώντας διέξοδο καταλήγει στο δικό της αδιέξοδο. Το αδιέξοδο οφείλεται στα «τετελεσμένα». Μετά από μισό αιώνα η εδραίωση του ισραηλινού κράτους δεν δημιούργησε μόνο τετελεσμένα για τους τρίτους. Δημιούργησε τετελεσμένα και για το ίδιο. Αφού εξαρχής κυριάρχησε η άποψη της επιβολής ενός ανεξάρτητου κράτους εις βάρος των αυτοχθόνων κατοίκων –το κατά πόσο υπήρχαν και άλλοι δρόμοι η Rose, όπως είπαμε, το συζητά– που πλέον εξ ορισμού θα περιβαλλόταν από εχθρικά κράτη και οργανώσεις, το δυνάμωμα του κράτους κατέστη γι’ αυτούς μονόδρομος επιβίωσης.

via Associated Press

Καταληκτικά, χρήζει ίσως να τονίσουμε ότι, παράλληλα με τον διασκορπισμό και την διαίρεση των Παλαιστινίων, το Εβραϊκό κράτος όπως εξελίχθηκε δεν είναι ένα οποιοδήποτε περιφερειακό κράτος. Είναι κάποιου είδους «περιφερειακή υπερδύναμη». Δεν αναφερόμαστε μόνο στο γεγονός ότι ανάπτυξε στρατηγικά σχέδια soft power που ενισχύουν την κεντρική στρατηγική επιβίωσης αλλά και για μερικά ακόμη πολύ σημαντικά γεγονότα. Μεταξύ άλλων:

Πρώτον, την ανάπτυξη μιας φοβερής στρατιωτικής δομής που συμπεριλαμβάνει πυρηνικά όπλα (όταν ερωτώνται δεν απαντούν θετικά ή αρνητικά αλλά όλοι γνωρίζουν ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα). Ταυτόχρονα αναπτυχθηκε αυτοτελής στρατηγική σκέψη και στρατηγική κουλτούρα προσαρμοσμένη στις σύγχρονες κρατοκεντρικές συνθήκες της διεθνούς πολιτικής αλλά και στις συγκεκριμένες ανάγκες τους όπως οι ίδιοι οι Ισραηλινοί τις βλέπουν.

Δεύτερον, ανάπτυξη μυστικών υπηρεσιών μπροστά στις οποίες, όπως έγραψε στα απομνημονεύματά του ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον, η CIA είναι παιδική χαρά. Βασικά στην ευρύτερη περιφέρεια όπου ανήκουν οι Εβραίοι πράκτορες είναι πανταχού παρόντες με πολύ μεγάλη διείσδυση σε ομάδες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση.

Τρίτον, την επίτευξη μια μοναδικής κοινωνικής συνοχής γύρω από τον έσχατο σκοπό της επιβίωσης και με τρόπο που ανεξαρτήτως επιμέρους διαφωνιών (που είναι πολλές και συχνές) για τις επιμέρους προσεγγίσεις που διασφαλίζουν την αυτοσυντήρηση, συσπειρώνονται και είναι όλοι έτοιμοι να επιδείξουν αυτοθυσία παλεύοντας για το κράτος τους.

Τέταρτον, την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων με τις ηγεμονικές δυνάμεις που αποτελούν πρότυπο μελέτης για κάθε αναλυτή της στρατηγικής (Διαπραγματευτική στρατηγική της Ελλάδας. )Βλ. «Πελατειακές σχέσεις» («patron-clientrelations») μεταξύ ισχυρών και λιγότερο ισχυρών κρατών και ο διάλογος Μηλίων-Αθηναίων στον Θουκυδίδη. https://piotita.gr/?p=3101).

Πέμπτο, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που είναι προσαρμοσμένη όπως είπαμε στις κρατοκεντρικές λογικές του διεθνούς συστήματος, επιτυγχάνει εναλλαγές «φίλων» και «εχθρών» με τρόπο που δυναμώνει αφάνταστα την εσωτερική εξισορρόπηση (στην στρατηγική θεωρία είναι οι εσωτερικοί συντελεστές ισχύος ενώ οι συμμαχίες είναι η εξωτερική εξισορρόπηση). Παραμένει γεγονός ότι το Ισραήλ ως εχθρός ή ως σύμμαχος δεν είναι εύκολη χώρα για ένα οποιοδήποτε κράτος.

Έκτο, η αποτρεπτική στρατηγική του Ισραήλ στην στρατηγική θεωρία αποτελεί πρότυπο μελέτης για το τι είναι μια «αξιόπιστη εθνική στρατηγική» η οποία συμπεριλαμβάνει κόκκινες γραμμές, αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών, ανάπτυξη ενδο-πολεμικών αποτρεπτικών στάσεων (intra-war deterrence) και αποτρεπτικών σεναρίων μαζικού και ακραία καταστροφικού πολέμου εάν και όταν η επιβίωση του κράτους τεθεί σε άμεσο κίνδυνο.

Έβδομο, το Ισραήλ πέτυχε να θεωρείται αξιόπιστος στρατηγικός δρών από τις ηγεμονικές δυνάμεις. Οι τελευταίες εδώ και δεκαετίες τίποτα δεν κάνουν εάν δεν συνεκτιμήσουν πλήρως την ισραηλινή στρατηγική ή εάν δεν συμπράξουν ανταλλακτικά ή συνεννοηθούν με το Ισραήλ. Ο πρόεδρος Ρήγκαν όταν ρωτήθηκε πως ανέχεται το Ισραήλ (κάνει πολέμους χωρίς να ερωτά κανένα, έχει πράκτορες στο Πεντάγωνο των ΗΠΑ, παλαιότερα βύθισε αμερικανικό πολεμικό ανοικτά των ακτών του) απάντησε ότι το εβραϊκό κράτος ασκεί στρατηγική εποπτεία στην περιφέρειά του και γι’ αυτό προσφέρεται ως σύμμαχος για συναλλαγές. (βλ. Οι Ηγεμονικές Δυνάμεις: Η Ελλάδα και οι συναλλαγές λιγότερο ισχυρών κρατών με τις μεγάλες δυνάμεις. https://wp.me/p3OqMa-1ye).

Όγδοο, το διαίρει και βασίλευε των Αράβων αλλά και άλλων μουσουλμανικών κρατών είναι πλέον καταμαρτυρούμενο γεγονός. Η μεγάλη επιτυχία τους, βέβαια, ήταν η διαίρεση κεφαλαίου (Αράβων κατόχων ενεργειακών πόρων) και πληθυσμών (Αιγύπτου) στο Καμπ Ντέβιτ αλλά και η οικοδόμηση της στρατηγικής ενόσω όπως οι είπαμε οι Αραβικός χώρος διαφοροποιείται κρατοκεντρικά όσο απομακρυνόμαστε από τους αρχικούς αντί-αποικιακούς αγώνες.

Εν μέσω πολέμου πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν. Με τα λίγα που προηγήθηκαν έγινε να προσπάθεια, αφενός να δοθούν κάποια στοιχεία για το πόσο μεγάλη είναι η δίνη των εξελίξεων στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής αλλά και ευρύτερα, και αφετέρου, να υπογραμμιστεί ότι κάθε προσπάθεια να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην Μέση Ανατολή απαιτείται να εντάσσεται στην λογική της σύγχρονης κρατοκεντρικής διεθνούς πολιτικής, καθώς επίσης και της γνώσης των διαχρονικών στρατηγικών πτυχών του Μεσανατολικού.

Mohammed Hamoud via Getty Images

Ολοκληρώνοντας θα συνοψίσουμε και τονίσουμε ξανά τις τρεις επισημάνσεις που έγιναν πιο πάνω και που απαιτούν την προσοχή κάθε ενδιαφερόμενου.

Πρώτον, ο «πόλεμος πόλεων» όπως ήδη εξελίχθηκε στις συγκρούσεις του 2023-24 όχι μόνο είναι αδιέξοδος αλλά ανεξάρτητα του πόσο ισχυρό είναι το Εβραϊκό κράτος ενδέχεται να το αποδυναμώνει σε βαθμό που θέτει σε κίνδυνο την επιβίωσή του.

Δεύτερον, μια κλιμάκωση της Μεσανατολικής διένεξης σε περιφερειακό ή και πλανητικό επίπεδο είναι συνεπειών βαθύτατων προεκτάσεων και πέραν κάθε φαντασίας.

Τρίτον, η συντρέχουσα Μεσανατολική διένεξη εξελίσσεται εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων πλανητικών προεκτάσεων, εν μέσω άλλων πολέμων στην Ευρώπη όπου και εκεί η κλιμάκωση είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο και εν μέσω στρατηγικών προσεγγίσεων των ηγεμονικών δυνάμεων συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ που δημιουργούν αντιθέσεις, αντιφάσεις, αβεβαιότητα και πολιτικό και στρατηγικό ανορθολογισμό.

Huffington Post

Η Ελλάδα δανείζεται πλέον φθηνότερα από την Γαλλία ;

Από
anixneuseis
-
0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Ναι με μια φευγαλέα ματιά στο παρακάτω γράφημα που δείχνει ποια ήταν η διακύμανση του πενταετούς επιτοκίου στη Γαλλία (2,75%), Ελλάδα (2,51%), Ισπανία, Ιταλία και Γερμανία από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2024. Χωρούν πανηγυρισμοί από μέρους μας ; Μάλλον όχι. Απλά μια συγκρατημένη ικανοποίηση, αναμένοντας να δούμε αν θα υπάρξει διάρκεια αλλά και βελτίωση.

Πάντως το σύμβολο είναι βαρύ, όπως έγραψε στις 26-9-2024 ο Eric Albert στο άρθρο του στον Le Monde με τίτλο :  Χρέος : νέα ένταση στα γαλλικά επιτόκια (Dette : regain de tension sur les taux d’intérêt français). H Γαλλία δανείζεται πλέον ακριβότερα από την Ελλάδα. Στα πενταετή ομόλογα, το επιτόκιο του γαλλικού δημοσίου ήταν 2,48% την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου, έναντι 2,40% για την Αθήνα. Σαφώς, μεσοπρόθεσμα, οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν σήμερα ελαφρώς μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε μια χώρα (την Ελλάδα) που γνώρισε μια ηχηρή χρεοκοπία πριν από δεκαπέντε χρόνια από ό,τι στη Γαλλία.

Στην πραγματικότητα, στη ζώνη του ευρώ, δεν υπάρχουν πλέον πολλές χώρες που έχουν επιτόκια υψηλότερα από αυτά της Γαλλίας (για περίοδο πενταετίας). Οι παραδοσιακές βόρειες χώρες δανείζονται φυσικά λιγότερο ακριβά (Γερμανία με 2%, Ολλανδία με 2,1%), αλλά αυτό ισχύει και για τα έθνη των οποίων οι δημόσιοι λογαριασμοί έχουν υποβαθμιστεί σοβαρά (όπως : Πορτογαλία 2,2%, Βέλγιο 2,4%), Ισπανία 2,45%) .

Αυτή η άνοδος στα γαλλικά επιτόκια «ακολουθεί τις πολιτικές εντάσεις και τα άσχημα δημοσιονομικά νέα» της Γαλλίας, εξηγούν οικονομολόγοι της Barclays, μιας βρετανικής τράπεζας, σε ένα σημείωμά της που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2024. Από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση του Μισέλ Μπαρνιέ πρέπει να παρουσιάσει έναν προϋπολογισμό υψηλού κινδύνου, υπό τη μόνιμη πίεση μιας γαλλικής Εθνοσυνέλευσης χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η Μαρίν Λεπέν, η αρχηγός του κόμματος της Εθνικής Συσπείρωσης, χαρακτήρισε την παρούσα κυβέρνηση ως «μεταβατική», αναφέρει  το εν λόγω ανήσυχο σημείωμα.

«Μηδενική αξιοπιστία»

Από την άλλη πλευρά, ο εκτροχιασμός του γαλλικού δημόσιου ελλείμματος φέτος τροφοδοτεί την εντύπωση έλλειψης δημοσιονομικού ελέγχου. Η αρχική πρόβλεψη για 4,4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) το 2024, που αναθεωρήθηκε στη συνέχεια διαδοχικά σε 5,1% και 5,6%, θα πρέπει τελικά να ξεπεράσει το 6%, όπως παραδέχτηκε το Υπουργείο Οικονομικών (Bercy) την περασμένη Τετάρτη. «Η Γαλλία έχει μηδενική αξιοπιστία στην Ευρώπη όταν υπόσχεται να μειώσει τις δαπάνες της», καταγγέλλει ο διοικητής μιας κεντρικής τράπεζας στην ευρωζώνη. «Πιστεύει κανείς ότι θα έχουμε έναν σταθερό προϋπολογισμό και θα υπακούμε στις Βρυξέλλες; », ρωτά η Véronique Riches–Flores, μια οικονομολόγος που έχει τη δική της εταιρεία συμβούλων.

Στην κλίμακα των αγορών, που τείνουν να αντιδρούν υπερβολικά, οι εντάσεις των τελευταίων ημερών δεν αντιπροσωπεύουν, ωστόσο, πραγματική οικονομική κρίση. Πρώτον, γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αρχίσει να μειώνει τα επιτόκιά της. Ως εκ τούτου, η Γαλλία χρηματοδοτείται πιο ακριβά από τους γείτονές της, αλλά… φθηνότερα από ό,τι στην αρχή του έτους, όταν το επιτόκιο της πενταετίας ήταν ελαφρώς πάνω από 3%.

Επιπλέον η κυβέρνηση δεν έχει πρόβλημα να πουλήσει το χρέος της. Η τελευταία δημοπρασία, στις 19 Σεπτεμβρίου 2024, κύλησε ομαλά, με διπλάσια ζήτηση από τους επενδυτές από τα ομόλογα που εκδόθηκαν.

Το προηγούμενο που πρέπει να αποφευχθεί είναι αυτό της Ιταλίας

Μεταξύ των παραγόντων της αγοράς, λίγοι φαίνεται να πιστεύουν σε ένα σενάριο παρόμοιο με αυτό της Ελλάδας, όταν η χώρα αυτή ήταν χρεοκοπημένη και ανίκανη να αυτοχρηματοδοτηθεί. «Δεν πιστεύω σε μια πραγματική εκτροπή», λέει ο Florent Delorme, της M & G, μιας εταιρείας διαχείρισης. Η φερεγγυότητα χωρών όπως η Ιταλία ή η Γαλλία διασφαλίζεται από την όρεξη των επενδυτών για το ενιαίο νόμισμα. Το ευρώ, μετά το δολάριο, είναι ένα απαραίτητο νόμισμα για αυτούς».

Ωστόσο, η κατάσταση παραμένει σοβαρά προβληματική, εκτιμά ο Gilles Moëc, επικεφαλής οικονομολόγος της AXA. Χρησιμοποιεί την εικόνα του «βάτραχου που βράζουμε», μια αγγλική έκφραση που παραπέμπει σε ένα αμφίβιο που είναι βυθισμένο σε κρύο νερό, το οποίο δεν αντιλαμβάνεται ότι η φωτιά έχει ανάψει και ότι η θερμοκρασία αυξάνεται γρήγορα, μέχρι να γίνει ανίκανος να πηδήξει έξω από το σκεύος. «Η Γαλλία έχει την ικανότητα να αντέξει, αλλά πρέπει να βγει από την αργή διολίσθηση, ενώ το χάσμα με τα γερμανικά επιτόκια αυξάνεται και το δημοσιονομικό περιθώριο ελιγμών συρρικνώνεται κάθε χρόνο», συνεχίζει ο Moëc.

Για αυτόν, το προηγούμενο που πρέπει να αποφευχθεί είναι εκείνο της Ιταλίας. Μεταξύ 1980 και 1992, η χώρα αυτή παρουσίασε μεγάλα δημόσια ελλείμματα, ενώ τα επιτόκια αυξήθηκαν απότομα. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης εξακολουθεί να πραγματοποιεί αυτό το ιστορικό λάθος. Το χρέος της εξακολουθεί να βρίσκεται στο 138% του ΑΕΠ, παρόλο που έχει επιδείξει πραγματική δημοσιονομική πειθαρχία από τη δεκαετία του 1990, σημειώνοντας τακτικά «πρωτογενή» πλεονάσματα (δηλαδή πριν από την πληρωμή τόκων για το χρέος). «Η Ιταλία κατάφερε να κρατηθεί, αλλά, χρόνο με το χρόνο, ξόδευε τον χρόνο της περικόπτοντας τις δαπάνες και τις επενδύσεις της», συνεχίζει ο Moëc.

Πρόταση μομφής

Ωστόσο, όλα δείχνουν ότι οι εντάσεις για το γαλλικό χρέος θα συνεχιστούν, μεταξύ άλλων λόγω της πολιτικής κρίσης, η οποία κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει. «Το πιο σημαντικό καθήκον της νέας γαλλικής κυβέρνησης θα είναι η έγκριση του προϋπολογισμού του 2025, κάτι που θα είναι δύσκολο», υπογραμμίζει ο Felix Huefner, οικονομολόγος της UBS. Το ενδεχόμενο πρότασης μομφής σε βάρος της νέας κυβέρνησης παρακολουθείται στενά. Οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Γαλλίας θα παραμείνουν επίσης εξαιρετικά υψηλές.

Το 2025, η γαλλική κυβέρνηση πρέπει να εκδώσει χρέος 345 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Barclays. Αφαιρώντας ό,τι αφορά την αναχρηματοδότηση (χρέη που λήγουν και ανανεώνονται) και τις προοδευτικές πωλήσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (η οποία αυτή τη στιγμή μειώνει το χαρτοφυλάκιό της), οι ιδιώτες επενδυτές θα πρέπει να αγοράσουν 220 δισ. ευρώ. «Αυτό είναι το υψηλότερο επίπεδο από οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης από το 1999», καταλήγει το σημείωμα της Barclays. Για να συμφωνήσουν να αγοράσουν τόσο μεγάλο χρέος, οι επενδυτές μπορεί να απαιτήσουν υψηλότερα επιτόκια. Αρκετά για να μειωθεί περαιτέρω το περιθώριο ελιγμών του γαλλικού κράτους.

 

1...1,0821,0831,084...3,039Σελίδα 1,083 από 3,039