Αρχική Blog Σελίδα 1063

Πηγές της Χαμάς στο Reuters: Υπάρχουν ενδείξεις πως ο Σινουάρ σκοτώθηκε -Ποιος είναι πιθανός διάδοχος

Από
anixneuseis
-
0

 

Ο ηγέτης της Χαμάς, Γιαχία Σινουάρ / Φωτογραφία: AP
17/10/2024  19:19
Πηγές της Χαμάς λένε ότι οι ενδείξεις δείχνουν ότι ο Σινουάρ σκοτώθηκε σε ισραηλινή επιχείρηση στη Γάζα, μεταδίδει το πρακτορείο Reuters.

Η ισραηλινή αστυνομία, από τη μεριά της, δηλώνει ότι εξακολουθεί να διενεργεί εξετάσεις DNA για να επιβεβαιώσει αν ο Σινουάρ έχει σκοτωθεί.

Κοινή δήλωση της Μονάδας Εκπροσώπου Τύπου της Ισραηλινής Αστυνομίας και της Μονάδας Εκπροσώπου Τύπου των IDF:

«Με αφορμή πρόσφατες αναφορές σχετικά με την ταυτοποίηση της δολοφονίας του Γιαχία Σινουάρ, η αστυνομία του Ισραήλ, οι IDF και η Shin Bet εργάζονται ενεργά για την οριστική ταυτοποίηση».

«Μέχρι στιγμής, έχει ολοκληρωθεί μία από τις πολλαπλές απαραίτητες αξιολογήσεις για την απόλυτη επιβεβαίωση. Οι οδοντικές εικόνες έχουν υποβληθεί στο εγκληματολογικό εργαστήριο της αστυνομίας και η εξέταση DNA βρίσκεται σε εξέλιξη».

«Με την ολοκλήρωση αυτών των διαδικασιών, θα είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε τον θάνατο. Περαιτέρω πληροφορίες θα ανακοινωθούν όταν είναι διαθέσιμες».

Ισραηλινοί αξιωματούχοι εξετάζουν τα δακτυλικά αποτυπώματα και τα οδοντιατρικά αρχεία του πτώματος που πιστεύεται ότι είναι ο Σινουάρ

Ισραηλινοί αξιωματούχοι εξετάζουν τα δακτυλικά αποτυπώματα και τα οδοντιατρικά αρχεία της σορού που πιστεύεται ότι είναι ο ηγέτης της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ, εκτός από τις εξετάσεις DNA, σύμφωνα πηγές του CNN.

Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει τα βιομετρικά στοιχεία του Σινουάρ επειδή πέρασε περισσότερες από δύο δεκαετίες σε ισραηλινή φυλακή για φόνο.

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες προσπαθούν να εκτιμήσουν ποιος μπορεί να διαδεχθεί τον Σινουάρ
Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών επιχειρούν να επικαιροποιήσουν τις εκτιμήσεις τους σχετικά με το ποιος είναι πιθανό να διαδεχθεί τον ηγέτη της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ.

Αμερικανοί αξιωματούχοι ήλπιζαν εδώ και καιρό ότι η δολοφονία του Σινουάρ θα έδινε στο Ισραήλ το πολιτικό άνοιγμα που χρειαζόταν για να συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός. Αλλά το ποιος θα τον διαδεχθεί, δήλωσαν πηγές στο CNN, θα μπορούσε να έχει βαθύτατο αντίκτυπο στο κατά πόσον η Χαμάς θα είναι πρόθυμη να ξεκινήσει εκ νέου ουσιαστικές διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ για την παύση των μαχών και την απελευθέρωση των ομήρων.

Νυν και πρώην αξιωματούχοι των ΗΠΑ δήλωσαν ότι υπάρχουν αρκετοί πιθανοί διάδοχοι του Σινουάρ, ο οποίος για περισσότερο από ένα χρόνο ήταν η μοναδική φωνή εξουσίας στην οργάνωση.

Εάν ο Μοχάμεντ Σινουάρ -αδελφός του Γιαχία- αναλάβει τη διοίκηση, «οι διαπραγματεύσεις θα έχουν τελείως διαλυθεί», δήλωσε ένας Αμερικανός αξιωματούχος. Ο Μοχάμεντ Σινουάρ, σύμφωνα με έναν πρώην αξιωματούχο, είναι εξίσου σκληροπυρηνικός με τον αδελφό του, που οι ΗΠΑ πίστευαν εδώ και καιρό ότι ήταν πρόθυμος να θυσιάσει Παλαιστίνιους πολίτες για να επιτύχει το όραμά του. Ο αδελφός του, Μοχάμεντ, έχει επιβλέψει το δίκτυο κατασκευής τούνελ της Χαμάς, σύμφωνα με έναν πρώην αξιωματούχο των ΗΠΑ.

«Αλλά με μεγάλο μέρος της ομάδας εξαντλημένο, η προτίμησή της μπορεί να είναι για έναν ξένο που μπορεί να είναι πιο πιθανό να διαπραγματευτεί», δήλωσε το πρόσωπο αυτό. Τον Ιούλιο, ανέφερε το CNN, ο Σινουάρ δεχόταν πιέσεις από τους δικούς του διοικητές να σταματήσει την αιματοχυσία.

Μια άλλη πιθανότητα είναι ο Khalil Al Hayya, ο οποίος υπήρξε ένας από τους επικεφαλής διαπραγματευτές της Χαμάς κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για την κατάπαυση του πυρός που πραγματοποιήθηκαν στην Ντόχα. Εξαιτίας αυτού, είναι «πιθανότατα αυτός που θα ήθελαν οι ΗΠΑ», δήλωσε ο πρώην αξιωματούχος. Ο Al Hayya ανέλαβε ως κύριος διαπραγματευτής μετά τη δολοφονία του Ισμαήλ Χανίγια τον Ιούλιο στην Τεχεράνη, η οποία πιστεύεται ευρέως ότι έγινε από το Ισραήλ.

Μια τρίτη επιλογή θα ήταν ο Χάλεντ Μεσάαλ -προφανής επιλογή για τη Χαμάς, αλλά απίθανη λόγω της παλαιότερης υποστήριξής του σε μια σουνιτική εξέγερση κατά του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, κατά το CNN. Το επεισόδιο προκάλεσε ρήγμα μεταξύ της Χαμάς και του προστάτη της, του σιιτικού Ιράν. Έβλαψε επίσης τις ηγετικές φιλοδοξίες του Μεσάαλ.

Από πυρά ισραηλινού τανκ σε σπίτι σκοτώθηκε ο Σινουάρ, λένε πληροφορίες
Ο ηγέτης της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ πιστεύεται ότι σκοτώθηκε μετά από πυρά ισραηλινού άρματος μάχης εναντίον ενός σπιτιού τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης, μετέδωσε το ραδιόφωνο του ισραηλινού στρατού.

Σύμφωνα με τον ραδιοφωνικό σταθμό, ο οποίος χρηματοδοτείται από το κράτος και λειτουργεί από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, ο ισραηλινός στρατός εντόπισε «ύποπτη κίνηση» στον επάνω όροφο ενός κτιρίου τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης, οπότε έβαλε εναντίον του με ένα τανκ.

Αργότερα το πρωί, ανέφερε το ραδιόφωνο του ισραηλινού στρατού, ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος σάρωσε την περιοχή της επίθεσης και οι στρατιώτες αναγνώρισαν το πρόσωπο του Σινουάρ στα χαλάσματα.

Οι IDF είχαν ήδη εντοπίσει «ασυνήθιστη δραστηριότητα» στην περιοχή, ανέφερε ο ραδιοφωνικός σταθμός, οπότε αποφάσισαν την περασμένη εβδομάδα να «αυξήσουν τις σαρώσεις και να μην φύγουν».

Σκληρές εικόνες: Η σορός που εξετάζεται αν ανήκει στον ηγέτη της Χαμάς -Μεγάλη ομοιότητα, λέει το BBC
Καθώς αναμένεται επίσημη επιβεβαίωση για τον θάνατο του ηγέτη της Χαμάς, Γιαχία Σινουάρ, στο διαδίκτυο κυκλοφορούν φωτογραφίες που φέρονται να απεικονίζουν τη σορό του.

Σε εικόνες που διαδίδονται ευρέως στο ίντερνετ, φαίνονται στρατιώτες γύρω από μια σορό, το οποίο υποτίθεται πως είναι του Γιαχία Σινουάρ.

Το BBC γράφει:

«Συγκρίνουμε τη σορό με άλλες φωτογραφίες του Σινουάρ για να προσπαθήσουμε να επιβεβαιώσουμε αν είναι αυτός.

»Δεν μπορούμε να επαληθεύσουμε ανεξάρτητα τις φωτογραφίες με βάση αυτό και μόνο, αλλά υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες. Υπάρχει ένα σημάδι κοντά στο αριστερό του μάτι, όπως η εμφανής ελιά που γνωρίζουμε ότι έχει ο Σινουάρ. Τα δόντια μοιάζουν, όπως και τα φρύδια.

»Σε αυτό το στάδιο, δεν υπάρχουν αρκετά οπτικά στοιχεία στις εικόνες για να προσδιορίσουμε πού ακριβώς τραβήχτηκαν».

Πιθανότατα νεκρός ο ηγέτης της Χαμάς, λένε υπουργοί του Ισραήλ -Αναμένεται τεστ DNA, τι σημαίνει ο θάνατός του

Από
anixneuseis
-
0

 

Σκληρές εικόνες: Η σορός που εξετάζεται αν ανήκει στον ηγέτη της Χαμάς
17/10/2024  17:19
Καθώς αναμένεται η επίσημη επιβεβαίωση για τον θάνατο του ηγέτη της Χαμάς, Γιαχία Σινουάρ, οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν πως είναι εξαιρετικά πιθανό να έχει σκοτωθεί.

Μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου Ασφαλείας του Ισραήλ ενημερώθηκαν ότι ο Σινουάρ είναι πολύ πιθανό να είναι νεκρός, δήλωσαν δύο αξιωματούχοι στο Reuters.

Δύο από τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας, το KAN και το N12 News, επικαλέστηκαν επίσης ισραηλινούς αξιωματούχους, λέγοντας ότι ο ηγέτης της Χαμάς είναι νεκρός.

Σύμφωνα με πηγές του BBC που γνωρίζουν το θέμα, αυτή τη στιγμή αυξάνεται η πεποίθηση ότι είναι νεκρός, αλλά χρειάζεται ακόμη η τελική επιβεβαίωση.

Η πρεσβεία του Ισραήλ στην Ελλάδα έκανε την παρακάτω ανάρτηση:

 

Από πυρά ισραηλινού τανκ σε σπίτι σκοτώθηκε ο Σινουάρ, λένε πληροφορίες

Ο ηγέτης της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ πιστεύεται ότι σκοτώθηκε μετά από πυρά ισραηλινού άρματος μάχης εναντίον ενός σπιτιού τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης, μετέδωσε το ραδιόφωνο του ισραηλινού στρατού.

Σύμφωνα με τον ραδιοφωνικό σταθμό, ο οποίος χρηματοδοτείται από το κράτος και λειτουργεί από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, ο ισραηλινός στρατός εντόπισε «ύποπτη κίνηση» στον επάνω όροφο ενός κτιρίου τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης, οπότε έβαλε εναντίον του με ένα τανκ.

Αργότερα το πρωί, ανέφερε το ραδιόφωνο του ισραηλινού στρατού, ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος σάρωσε την περιοχή της επίθεσης και οι στρατιώτες αναγνώρισαν το πρόσωπο του Σινουάρ στα χαλάσματα.

Οι IDF είχαν ήδη εντοπίσει «ασυνήθιστη δραστηριότητα» στην περιοχή, ανέφερε ο ραδιοφωνικός σταθμός, οπότε αποφάσισαν την περασμένη εβδομάδα να «αυξήσουν τις σαρώσεις και να μην φύγουν».

Τι θα σήμαινε ο θάνατος του ηγέτη της Χαμάς για τη Μέση Ανατολή -Αναμένεται τεστ DNA

Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι ελέγχει το ενδεχόμενο ο Γιαχία Σινουάρ να σκοτώθηκε σε επίθεση στη Γάζα.

Την ίδια ώρα, το AFP μετέδωσε ότι αξιωματούχος ασφαλείας του Ισραήλ λέει ότι ο στρατός διεξάγει τεστ DNA σε μια από τις σορούς για να επιβεβαιώσει αν πρόκειται για τον Σινουάρ, και ότι θα χρειαστούν μερικές ώρες για να βγουν τα αποτελέσματα.

Ισραηλινοί αξιωματούχοι εξετάζουν τα δακτυλικά αποτυπώματα και τα οδοντιατρικά αρχεία του πτώματος που πιστεύεται ότι είναι ο ηγέτης της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ, εκτός από τον έλεγχο του DNA, σύμφωνα με άτομο που γνωρίζει το θέμα.

Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει τα βιομετρικά στοιχεία του επειδή πέρασε περισσότερες από δύο δεκαετίες σε ισραηλινή φυλακή για φόνο.

Σύμφωνα με αναλυτές, εάν επιβεβαιωθεί ο θάνατος του Σινουάρ, η ένταση στη Μέση Ανατολή θα αυξηθεί.

Το πρακτορείο Reuters αναφέρει ότι ο θάνατος του Σινουάρ, αν επιβεβαιωθεί, θα είναι ο πιο σημαντικός μετά τη δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, τον περασμένο μήνα.

Γκάλαντ: Θα φτάσουμε σε κάθε τρομοκράτη και θα τον εξοντώσουμε

Ενώ τα δημοσιεύματα και οι εικασίες για τον θάνατο του Σινουάρ πληθαίνουν, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Γιόαβ Γκάλαντ τόνισε σε ανάρτηση στο Χ: «Θα φτάσουμε σε κάθε τρομοκράτη και θα τον εξοντώσουμε»

 

Στην ανάρτησή του, ο υπουργός Άμυνας επισύναψε φωτογραφίες του πρώην στρατιωτικού ηγέτη της Χαμάς Μοχάμεντ Ντέιφ και του ηγέτη της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα, με τις φωτογραφίες μαρκαρισμένες με ένα κόκκινο «Χ». Μια τρίτη μαύρη φωτογραφία είναι και αυτή μαρκαρισμένη με «Χ», σε μια προφανή αναφορά στον Σινουάρ.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν σκληρές φωτογραφίες του δολοφονηθέντος Σινουάρ.

Ο Σινουάρ ήταν ο βασικός αρχιτέκτονας της επίθεσης στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 που πυροδότησε τον πόλεμο στη Γάζα, και διαδέχθηκε στην ηγεσία του παλαιστινιακού ισλαμιστικού κινήματος τον Ισμαήλ Χανίγια, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Τεχεράνη τον Αύγουστο.

Φονικές επιδρομές του Ισραήλ εναντίον προπυργίων της Χεζμπολάχ – Πλήγμα στη Λαττάκεια της Συρίας

Από
anixneuseis
-
0

Πέθανε η Βάσω Παπανδρέου

Από
anixneuseis
-
1

 

Πέθανε η Βάσω Παπανδρέου
17/10/2024  13:06
Πέθανε η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Βάσω Παπανδρέου σε ηλικία 80 ετών, μετά από σοβαρά προβλήματα υγείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, πέθανε σήμερα το πρωί στο σπίτι της.
Τα τελευταία τρία χρόνια η πρώην υπουργός και επίτροπος έπασχε από ανίατη ασθένεια με σπάνιο σύνδρομο.

Η κηδεία της Βάσως Παπανδρέου αναμένεται να πραγματοποιηθεί το Σάββατο, ωστόσο η τοποθεσία δεν έχει γίνει ακόμα γνωστή από την οικογένεια. Αν δηλαδή θα γίνει στο Χαλάνδρι, όπου έμενε, ή θα πραγματοποιηθεί στον τόπο καταγωγής της, το Αίγιο.

Ποια ήταν η Βάσω Παπανδρέου
Η Βάσω Παπανδρέου είχε γεννηθεί στα Βαλιμίτικα Αιγίου στις 9 Δεκεμβρίου 1944.

Σπούδασε Οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ και συνέχισε στην Αγγλία, όπου έλαβε μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Reading. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Exeter στη Βρετανία και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1985. Έπειτα εξελέγη βουλευτής Β’ Αθηνών στις εκλογές του 1993, του 1996, του 2000, του 2004, του 2007 και του 2009. Το 2012 ετέθη εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Διετέλεσε υπουργός Ανάπτυξης (1996-1999), υπουργός Εσωτερικών (1999-2001) και υπουργός Περιβάλλοντος (2001-2004). Ήταν η πρώτη γυναίκα επίτροπος της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ. Έχει, επίσης, υπάρξει πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής (2009-2012).

Διετέλεσε για χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη και στο σπίτι της είχε γίνει το περίφημο δείπνο των τεσσάρων, στο οποίο εκτός από την ίδια συμμετείχαν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο Παρασκευάς Αυγερινός και ο Κώστας Σημίτης και στο οποίο αποφασίστηκε η υποστήριξη του πρώην πρωθυπουργού για τη διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η Βάσω Παπανδρέου υπήρξε διαπρεπής οικονομολόγος και η πρώτη γυναίκα επίτροπος της Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το μεταναστευτικό θα κυριαρχήσει στη Σύνοδο Κορυφής

Από
anixneuseis
-
3

Turkey aims to influence millions abroad by utilizing mosques and government-employed imams

Από
anixneuseis
-
0

October 17, 2024

Brandishing a sword, Diyanet President Ali Erbaş led a prayer in Hagia Sophia on October 30,2023 denouncing Israel and expressing support for Hamas.

Abdullah Bozkurt/Stockholm

The Islamist government of President Recep Tayyip Erdogan through its religious arm has set a target to reach nearly 12 million people abroad as part of influence operations, using mosques under Turkey’s control in Europe and North America to extend its ideological and political reach.

The goal was outlined in the Directorate of Religious Affairs’ (Diyanet) strategic plan for 2024 to 2028, which includes specific target limits, recommended tactics and proposed solutions to address identified shortcomings.

According to a copy of the plan obtained by Nordic Monitor, the Diyanet had reached 1.9 million people by the end of the previous strategic term (2020–2024) and aims to expand this figure to 11.9 million by the end of 2028.

The primary platform for these outreach activities is mosques, although special venues offering religious courses have also been used by the Turkish government. These platforms are operated by Turkish imams deployed overseas by the Diyanet and funded by taxpayer money.

The Diyanet’s foreign operations are overseen locally by religious attachés and counselors posted at Turkish embassies who enjoy diplomatic immunity while serving abroad. These officials report directly to the Directorate General of Foreign Affairs (Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü), one of the Diyanet’s three main branches, operating under the direct supervision of the institution’s president.

The plan recommends salary increases for Diyanet personnel working on a contract basis, noting that the current compensation is insufficient to retain employees who are either nationals of host countries or hold permanent residency there. It states that an October 2022 pay raise was inadequate, leading to the resignation of over 100 staff members.

The plan urged the amendment of Law No. 633, which governs the Diyanet organization, to enable better compensation packages for contract employees.

The full text of the Diyanet’s strategic report outlines its objectives for the 2024 to 2028 period:

[pdf-embedder url=”http://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2024/10/Diyanet_strategic_report_2024_28.pdf”]

This year President Erdogan’s office directed the Diyanet to collaborate with nongovernmental organizations (NGOs) established by Turkey abroad as part of a comprehensive plan to strengthen their capacity. The aim is to use religious motivations to drive these NGOs toward advancing the political objectives of the Erdogan government in foreign countries.

The presidential office also requested that the Diyanet recruit more qualified personnel for Turkey’s foreign missions, enhance their administrative and technical capacities and allocate additional financial resources to organizations engaged in what it terms “cultural diplomacy.”

As of the beginning of this year, the Diyanet reported that it has 586 personnel serving abroad, including embassy counselors and attachés, with most employed on a contract basis. However, the foreign ministry’s 2024 internal report indicates a total of 1,497 personnel, including imams assigned to work at mosques and other religious institutions in the field.

The discrepancy in numbers arises from personnel assigned for temporary, short-term employment as well as a covert program operated by the Turkish intelligence agency (Milli İstihbarat Teşkilatı, MIT), which employs religious workers as a cover to deploy its agents in foreign countries.

Since Turkish imams can easily operate within immigrant communities and have direct access to local organizations and municipalities, this situation presents a prime opportunity for Turkish intelligence to not only gather information but also identify potential recruits within these communities.

The information gathered enables Turkish intelligence to identify vulnerabilities within local communities that can be exploited to influence national politics in favor of the Turkish government. Additionally, it establishes a network of connections that can be mobilized when necessary to launch protests and rallies in foreign countries.

The mandate of the Diyanet’s Directorate General of Foreign Affairs explicitly emphasizes the importance of coordinating its activities with other Turkish government agencies, including intelligence, in the selection, training and preparation of personnel assigned to serve abroad.

In an overarching and broad mandate, the circular defining the directorate’s mandate states that it “is required to fulfill any assignment given to it,” which may include espionage on foreign soil on behalf of Turkish intelligence.

Over the past decade the Erdogan government has significantly intensified its espionage operations abroad, with multiple government agencies actively recruiting agents, assets and informants, from dual citizens to foreign nationals, to gather intelligence and collect information.

 

The president of Turkey’s Diyanet prayed during the opening of Turkish intelligence agency MIT’s new headquarters in Ankara in January 2020.

The objective is to provide leverage for the Erdogan government in discussions with its counterparts, influence the policies of host governments, create proxies for mobilization to achieve political goals and suppress opposition groups within Turkish expatriate communities.

In recent years Turkish imams and mosques in Europe have come under investigation for espionage operations targeting critics and opponents of the Erdogan government. Many Western European countries, particularly Germany, France and Austria, have implemented measures to curb foreign interference from Turkey through the Diyanet and Turkish mosques.

nordicmonitor.com

Nobel Laureates Help Solve the Inequality Puzzle

Από
anixneuseis
-
0

While even the world’s poorest economies have become richer in recent decades, they have continued to lag far behind their higher-income counterparts – and the gap is not getting any smaller. According to this year’s Nobel Prize-winning economists, institutions are a key reason why. From Ukraine’s reconstruction to the regulation of artificial intelligence, the implications are as consequential as they are far-reaching.

Featured in this Big Picture

  1. PS editorsPS editors
  2. Daron AcemogluDaron Acemoglu
  3. James A. RobinsonJames A. Robinson
  4. Simon JohnsonSimon Johnson

The Big Picture

This year’s Nobel Prize in Economic Sciences has been awarded to Daron Acemoglu, Simon Johnson, and James A. Robinson for improving our understanding of the relationship between institutions and prosperity. These scholars’ theoretical tools for analyzing why and when institutions change have significantly enhanced our ability to explain – and address – the vast differences in wealth between countries.

Policymakers’ failure to grasp how institutions work was on stark display in Afghanistan. As Acemoglu  in 2021, the country’s “humiliating collapse,” and the Taliban’s takeover following America’s chaotic withdrawal, reflected the deeply misguided idea that a “functioning state” could be “imposed from above by foreign forces.” As he and Robinson had previously shown, “this approach makes no sense when your starting point is a deeply heterogeneous society organized around local customs and norms, where state institutions have long been absent or impaired.”

Leaders should not make the same mistakes during Ukraine’s reconstruction. As Acemoglu and Robinson  in 2019, following the collapse of communism, the country “remained trapped by kleptocratic institutions that bred a culture of corruption and destroyed public trust.” If the country is to thrive after the current war ends, it will need to avoid a top-down restoration of the “extractive institutions” of the past, and instead engage civil society to “build better institutions” from the ground up.

Acemoglu and Johnson have  that a better understanding of institutions should also guide US policy toward China. Though the rise of Chinese manufacturing seemed to be a perfect example of the nineteenth-century economist David Ricardo’s famous “law of comparative advantage,” China always owed that advantage to repressive institutions. So, far from making everyone better off, as Ricardo’s law assumes, China’s economic might “threatens global stability and US interests” in ways that must – and, increasingly, do – shape US policy toward the country.

And it is not just China. As Acemoglu has , “the post-Cold War project of globalization also created the conditions for resurgent nationalism around the world,” such as in Hungary, India, Russia, and Turkey. In this context, the West must rethink its approach to engagement, both economic and political, with these countries.

Ricardo’s insights are also relevant to debates about artificial intelligence,  Acemoglu and Johnson earlier this year. Whether machines “destroy or create jobs all depends on how we deploy them, and on who makes those choices,” they write, noting that it “took major political reforms to create genuine democracy, to legalize trade unions, and to change the direction of technological progress in Britain during the Industrial Revolution.” Likewise, building “pro-worker” AI today will require us to “change the direction of innovation in the tech industry and introduce new regulations and institutions.”

According to Acemoglu, three principles should guide policymakers. First, measures must be put in place to help those who are adversely affected by the “creative destruction” that accompanies technological progress. Second, “we should not assume that disruption is inevitable.” For example, rather than designing and deploying AI “only with automation in mind” – an approach that Acemoglu and Johnson have  would have “dire implications for Americans’ spending power” – we should tap its “immense potential to make workers more productive.” Finally, the era of innovators moving fast and breaking things must be put behind us. It is imperative that we “pay greater attention to how the next wave of disruptive innovation could affect our social, democratic, and civic institutions.”

Afghan Presidential Palace via Getty Images

Why Nation-Building Failed in Afghanistan

Daron Acemoglu
Although the United States clearly could have done a better job of managing its departure from Afghanistan, the tragedy playing out this month has been 20 years in the making. From the outset, America and its allies embraced – and never reconsidered – a top-down state-building strategy that was always destined to fail.

ISTANBUL – The United States invaded Afghanistan 20 years ago with the hope of rebuilding a country that had become a scourge to the world and its own people. As General Stanley McChrystal explained in the run-up to the 2009 surge of US troops, the objective was that the “government of Afghanistan sufficiently control its territory to support regional stability and prevent its use for international terrorism.”

Now, with more than 100,000 lives lost and some $2 trillion spent, all America has to show for its effort are this month’s scenes of a desperate scramble out of the country – a humiliating collapse reminiscent of the fall of Saigon in 1975. What went wrong?

Pretty much everything, but not in the way that most people think. While poor planning and a lack of accurate intelligence certainly contributed to the disaster, the problem has in fact been 20 years in the making.

The US understood early on that the only way to create a stable country with some semblance of law and order was to establish robust state institutions. Encouraged by many experts and now-defunct theories, the US military framed this challenge as an engineering problem: Afghanistan lacked state institutions, a functioning security force, courts, and knowledgeable bureaucrats, so the solution was to pour in resources and transfer expertise from foreigners. NGOs and the broader Western foreign-aid complex were there to help in their own way (whether the locals wanted them to or not). And because their work required some degree of stability, foreign soldiers – mainly NATO forces, but also private contractors – were deployed to maintain security.

In viewing nation-building as a top-down, “state-first” process, US policymakers were following a venerable tradition in political science. The assumption is that if you can establish overwhelming military dominance over a territory and subdue all other sources of power, you can then impose your will. Yet in most places, this theory is only half right, at best; and in Afghanistan, it was dead wrong.

Of course, Afghanistan needed a functioning state. But the presumption that one could be imposed from above by foreign forces was misplaced. As James Robinson and I argue in our 2019 book, The Narrow Corridor, this approach makes no sense when your starting point is a deeply heterogeneous society organized around local customs and norms, where state institutions have long been absent or impaired.

True, the top-down approach to state-building has worked in some cases (such as the Qin dynasty in China or the Ottoman Empire). But most states have been constructed not by force but by compromise and cooperation. The successful centralization of power under state institutions more commonly involves the assent and cooperation of the people subject to it. In this model, the state is not imposed on a society against its wishes; rather, state institutions build legitimacy by securing a modicum of popular support.

This does not mean that the US should have worked with the Taliban. But it does mean that it should have worked more closely with different local groups, rather than pouring resources into the corrupt, non-representative regime of Afghanistan’s first post-Taliban president, Hamid Karzai (and his brothers). Ashraf Ghani, the US-backed Afghan president who fled to the United Arab Emirates this week, co-authored a book in 2009 documenting how this strategy had fueled corruption and failed to achieve its stated purpose. Once in power, however, Ghani continued down the same road.

The situation that the US confronted in Afghanistan was even worse than is typical for aspiring nation builders. From the very beginning, the Afghan population perceived the US presence as a foreign operation intended to weaken their society. That was not a bargain they wanted.

What happens when top-down state-building efforts are proceeding against a society’s wishes? In many places, the only attractive option is to withdraw. Sometimes, this takes the form of a physical exodus, as James C. Scott shows in The Art of Not Being Governed, his study of the Zomia people in Southeast Asia. Or it could mean co-habitation without cooperation, as in the case of Scots in Britain or Catalans in Spain. But in a fiercely independent, well-armed society with a long tradition of blood feuds and a recent history of civil war, the more likely response is violent conflict.

Perhaps things could have turned out differently if Pakistan’s Inter-Services Intelligence agency had not supported the Taliban when it was militarily defeated, if NATO drone attacks had not further alienated the population, and if US-backed Afghan elites had not been extravagantly corrupt. But the cards were stacked against America’s state-first strategy.

And the fact is, US leaders should have known better. As Melissa Dell and Pablo Querubín document, America adopted a similar top-down strategy in Vietnam, and it backfired spectacularly. Places that were bombed to subdue the Viet Cong became even more supportive of the anti-American insurgency.

Even more telling is the US military’s own recent experience in Iraq. As research by Eli Berman, Jacob Shapiro, and Joseph Felter shows, the “surge” there worked much better when Americans tried to win hearts and minds by cultivating the support of local groups. Similarly, my own work with Ali Cheema, Asim Khwaja, and James Robinson finds that in rural Pakistan, people turn to non-state actors precisely when they think state institutions are ineffective and foreign to them.

None of this means that the withdrawal could not have been managed better. But after 20 years of misguided efforts, the US was destined to fail in its twin objectives of withdrawing from Afghanistan and leaving behind a stable, law-based society.

The result is an immense human tragedy. Even if the Taliban do not revert to their worst practices, Afghan men and especially women will pay a high price for America’s failures in the years and decades ahead.

Spencer Platt/Getty Images

How to Stem Ukraine’s Corruption

Daron Acemoglu,  James A. Robinson
In terms of economic growth, the Polish and Ukrainian experiences in the decades since the fall of communism have been a portrait in contrasts. Whereas Poland embraced the power of democratic civil society and grew wealthier, Ukraine remained trapped by kleptocratic institutions that bred a culture of corruption and destroyed public trust.

CAMBRIDGE – In the euphoric moment immediately following the collapse of the Soviet Union, few would have guessed that Ukraine – an industrialized country with an educated workforce and vast natural resources – would suffer stagnation for the next 28 years. Neighboring Poland, which was poorer than Ukraine in 1991, managed almost to triple its per capita GDP (in purchasing power parity) over the next three decades.

Most Ukrainians know why they fell behind: their country is among the most corrupt in the world. But corruption does not emerge from thin air, so the real question is what causes it.

As in the other Soviet republics, power in Ukraine was long concentrated in the hands of Communist Party elites, who were often appointed by the Kremlin. But the Ukrainian Communist Party was very much a transplant of the Russian Communist Party itself, and regularly operated at the expense of indigenous Ukrainians.

Moreover, as in most of the other former Soviet republics (with the notable exception of the Baltic countries), Ukraine’s transition away from communism was led by former communist elites who had reinvented themselves as nationalist leaders. This did not work out well anywhere. But in Ukraine’s case, the situation has been made worse by a constant struggle for power between rival communist elites and the oligarchs they helped create and propagate.

Because of the dominance of various warring factions, Ukraine has been captured by what we called extractive institutions: social arrangements there empower a narrow segment of society and deprive the rest of a political voice. By permanently tilting the economic playing field, these arrangements have long discouraged the investment and innovation needed for sustained growth.

Corruption cannot be understood without comprehending this broader institutional context. Even if graft and self-dealing in Ukraine had been controlled, extractive institutions still would have stood in the way of growth. That’s what happened in Cuba, for example, where Fidel Castro took power and put a lid on the previous regime’s corruption, but set up a different type of extractive system. Like a secondary infection, corruption amplifies the inefficiencies created by extractive institutions. And this infection has been particularly virulent in Ukraine, owing to the complete loss of trust in institutions.

Modern societies rely on a complex web of institutions to adjudicate disputes, regulate markets, and allocate resources. Without the trust of the public, these institutions cannot serve their proper function. Once ordinary citizens start assuming that success depends on connections and bribes, that assumption becomes a self-fulfilling prophecy. Markets become rigged, justice becomes transactional, and politicians sell themselves to the highest bidder. In time, this “culture of corruption” will permeate society. In Ukraine, even universities are compromised: degrees are regularly bought and sold.

Although corruption is more of a symptom than a cause of Ukraine’s problems, the culture of corruption must be uprooted before conditions can improve. One might assume that this simply requires a strong state, with the means to root out corrupt politicians and businessmen. Alas, it is not that simple. As Chinese President Xi Jinping’s  illustrates, top-down action often becomes a witch hunt against the government’s political opponents, rather than a crackdown on malfeasance generally. Needless to say, applying a double standard is hardly an effective way of building trust.

Instead, combating corruption effectively requires the robust engagement of civil society. Success depends on improving transparency, ensuring the independence of the judiciary, and empowering ordinary citizens to kick out corrupt politicians. After all, the distinguishing feature of Poland’s post-communist transition wasn’t effective top-down leadership or the introduction of free markets. It was Polish society’s direct engagement in building the country’s post-communist institutions from the ground up.

To be sure, many of the Western economists who descended on Warsaw after the fall of the Berlin Wall advocated top-down market liberalization. But those early rounds of Western “shock therapy” resulted in widespread layoffs and bankruptcies, which provoked a broad-based societal response led by the trade unions. Poles poured into the streets, and strikes skyrocketed in frequency – from around 215 in 1990 to more than 6,000 in 1992 and more than 7,000 in 1993.

Defying Western experts, the Polish government backpedaled on its top-down policies, and instead focused on building a political consensus around a shared vision of reform. Trade unions were brought to the table, more resources were allocated to the state sector, and a new progressive income tax was introduced. It was these responses from the government that instilled trust in the post-communist institutions. And over time, it was those institutions that prevented oligarchs and the former communist elites from hijacking the transition and spreading and normalizing corruption.

By contrast, Ukraine (as well as Russia) received the full dose of top-down “privatization” and “market reform.” Without even a pretense of empowering civil society, the transition was predictably hijacked by oligarchs and the remnants of the KGB.

Is a society-wide mobilization still feasible in a country that has suffered under corrupt leaders and extractive institutions for as long as Ukraine has? The short answer is yes. Ukraine is home to a young, politically engaged population, as we saw in the Orange Revolution of 2004-2005 and in the Maidan Revolution of 2014. Equally important, the Ukrainian people understand that corruption must be uprooted in order to build better institutions. Their new president, Volodymyr Zelensky, campaigned on the promise of fighting corruption, and was elected in a landslide. He now must kick-start the cleanup process.

US President Donald Trump’s attempts to involve Ukraine in his own corrupt dealings have given Zelensky the perfect opportunity for a symbolic gesture. He should publicly refuse to deal with the Americans until they sort out their own corruption problems (even if it means turning down tainted aid).

After all, the United States is now one of the last countries that should be lecturing Ukraine about corruption. To play that role again, its courts and voters will have to make clear that the Trump administration’s malfeasance, attacks on democratic institutions, and violations of the public trust will not stand. Only then will the US be a  worth emulating.

Que Hure/VCG via Getty Images

America’s Real China Problem

Daron Acemoglu,  Simon Johnson
Although everyone is supposed to benefit when individual countries leverage their comparative advantages, this canonical economic theory can run into problems when blindly applied to the real world. In the case of China, American leaders failed to consider why the country exhibits the strengths that it does.

BOSTON – Instead of assuming that more international trade is always good for American workers and national security, US President Joe Biden’s administration wants to invest in domestic industrial capacity and strengthen supply-chain relationships with friendly countries. But as welcome as such a reframing is, the new policy may not go far enough, especially when it comes to addressing the problem posed by China.

The status quo of the last eight decades was schizophrenic. While the United States pursued an aggressive – and at times cynical – foreign policy of supporting dictators and sometimes engineering CIA-inspired coups, it also embraced globalization, international trade, and economic integration in the name of delivering prosperity and making the world friendlier to US interests.

Now that this status quo has effectively collapsed, policymakers need to articulate a coherent replacement. To that end, two new principles can form the basis of US policy. First, international trade should be structured in a way to encourage a stable world order. If expanding trade puts more money into the hands of religious extremists or authoritarian revanchists, global stability and US interests will suffer. Just as President Franklin D. Roosevelt put it in 1936, “autocracy in world affairs endangers peace.”

Second, appealing to abstract “gains of trade” is no longer enough. American workers need to see the benefits. Any trade arrangement that significantly undermines the quality and quantity of middle-class American jobs is bad for the country and its people, and will likely incite a political backlash.

Historically, there have been important examples of trade expansion delivering both peaceful international relations and shared prosperity. The progress made from post-World War II Franco-German economic cooperation to the European Common Market to the European Union is a case in point. After fighting bloody wars for centuries, Europe has enjoyed eight decades of peace and increasing prosperity, with some hiccups. European workers are much better off as a result.

Still, the US had a different reason for adopting an always-more-trade mantra during and after the Cold War: namely, to secure easy profits for American companies, which made money through tax arbitrage and by outsourcing parts of their production chain to countries offering low-cost labor.

Tapping pools of cheap labor may appear consistent with the nineteenth-century economist David Ricardo’s famous “law of comparative advantage,” which shows that if every country specializes in what it is good at, everyone will be better off, on average. But problems arise when this theory is blindly applied in the real world.

Yes, given lower Chinese labor costs, Ricardo’s law holds that China should specialize in the production of labor-intensive goods and export them to the US. But one still must ask whence that comparative advantage comes, who gains from it, and what such trade arrangements imply for the future.

The answer, in each case, involves institutions. Who has secure property rights and protections before the law, and whose human rights can or cannot be trampled?

The reason the US South supplied cotton to the world in the 1800s was not merely that it had good agricultural conditions and “cheap labor.” It was slavery that conferred a comparative advantage to the South. But this arrangement had dire implications. Southern slaveowners gained so much power that they could trigger the deadliest conflict of the early modern era, the US Civil War.

It is no different with oil today. Russia, Iran, and Saudi Arabia have a comparative advantage in oil production, for which industrialized countries reward them handsomely. But their repressive institutions ensure that their people do not benefit from resource wealth, and they increasingly leverage the gains from their comparative advantage to wreak havoc around the world.

China may look different, at first, because its export model has lifted hundreds of millions out of poverty and produced a massive middle class. But China owes its “comparative advantage” in manufacturing to repressive institutions. Chinese workers have few rights and often labor under dangerous conditions, and the state relies on subsidies and cheap credit to prop up its exporting firms.

This was not the comparative advantage that Ricardo had in mind. Rather than ultimately benefiting everyone, Chinese policies came at the expense of American workers, who lost their jobs rapidly in the face of an uncontrolled surge of Chinese imports into the US market, especially after China’s accession to the World Trade Organization in 2001. As the Chinese economy grew, the Communist Party of China could invest in an even more complex set of repressive technologies.

China’s trajectory does not bode well for the future. It may not be a pariah state yet, but its growing economic might threatens global stability and US interests. Contrary to what some social scientists and policymakers believed, economic growth has not made China any more democratic (two centuries of history show that growth based on extraction and exploitation rarely does).

So, how can America put global stability and workers at the center of international economic policy? First, US firms should be discouraged from placing critical manufacturing supply-chain links in countries like China. Former President Jimmy Carter was long ridiculed for emphasizing the importance of human rights in US foreign policy, but he was right. The only way to achieve a more stable global order is to ensure that genuinely democratic countries prosper.

Profit-seeking corporate bosses aren’t the only ones to blame. US foreign policy has long been riddled with contradictions, with the CIA often undermining democratic regimes that were out of step with US national or even corporate interests. Developing a more principled approach is essential. Otherwise, US claims to be defending democracy or human rights will continue to ring hollow.

Second, we must hasten the transition to a carbon-neutral economy, which is the only way to disempower pariah petrostates (it also happens to be good for creating US jobs). But we also must avoid any new reliance on China for the processing of critical minerals or other key “green” inputs. Fortunately, there are plenty of other countries that can reliably supply these, including Canada, Mexico, India, and Vietnam.

Finally, technology policy must become a key component of international economic relations. If the US supports the development of technologies that benefit capital over labor (through automation, offshoring, and international tax arbitrage), we will be trapped in the same bad equilibrium of the last half-century. But if we invest in pro-worker technologies that build better expertise and productivity, we have a chance of making Ricardo’s theory work as it should.

Ritesh Shukla/Getty Images

Understanding the New Nationalism

Daron Acemoglu
While undoubtedly yielding large benefits, the post-Cold War project of globalization also created the conditions for resurgent nationalism around the world. With their international credibility at low ebb, Western policymakers will need to rethink how they engage economically and politically with countries that have embraced it.

CAMBRIDGE – The euphoria after the fall of the Berlin Wall in 1989 was not just about what Francis Fukuyama called an “unabashed victory of economic and political liberalism.” It was also about the decline of nationalism. With the world economy rapidly becoming more integrated, it was assumed that people would leave their national identities behind. The project of European integration – embraced enthusiastically by well-educated, upwardly mobile young people – was not just supranational, but post-national.

But nationalism is back, and it is playing a central role in global politics. The trend is not confined to the United States or France, where former President Donald Trump and the far-right National Rally leader Marine Le Pen, respectively, lead new nationalist coalitions. Nationalism is also driving populist movements in Hungary, India, Turkey, and many other countries. China has embraced a new nationalist authoritarianism, and Russia has launched a nationalist war aimed at eradicating the Ukrainian nation.

There are at least three factors fueling the new nationalism. First, many of the affected countries have historical grievances. India was systematically exploited by the British under colonialism, and the Chinese Empire was weakened, humiliated, and subjugated during the nineteenth-century Opium Wars. Modern Turkish nationalism is animated by memories of Western occupation of large parts of the country after World War I.

Second, globalization increased pre-existing tensions. Not only did it deepen inequalities in many countries (often in unfair ways, by enriching those with political connections); it also eroded longstanding traditions and social norms.

And, third, political leaders have become increasingly skilled and unscrupulous in exploiting nationalism to serve their own agendas. For example, under Chinese President Xi Jinping’s authoritarian rule, nationalist sentiment is being cultivated through new high-school curricula and propaganda campaigns.

Similarly, under Indian Prime Minister Narendra Modi’s nationalist , the world’s largest democracy has succumbed to majoritarian illiberalism. In Turkey, President Recep Tayyip Erdoğan initially eschewed nationalism, even spearheading a peace process with the Kurds in the early 2010s. But he has since embraced nationalism wholeheartedly and  on independent media, opposition leaders, and dissidents.

Today’s nationalism is also a self-reinforcing reaction to the post-Cold War project of globalization. In 2000, then-presidential candidate George W. Bush described free trade as “an important ally in what Ronald Reagan called ‘a forward strategy for freedom’ … Trade freely with China, and time is on our side.” The hope was that global trade and communication would lead to cultural and institutional convergence. And as trade became more important, Western diplomacy would become more potent, because developing countries would fear losing access to American and European markets and finance.

It has not worked out that way. Globalization was organized in ways that created big windfalls for developing countries that could reorient their economies toward industrial exports while also keeping wages down (the secret sauce of China’s rise), and for emerging economies rich in oil and gas. But these same trends have empowered charismatic nationalist leaders.

As well-placed developing countries have accumulated more resources, they have acquired a greater ability to carry out propaganda and build coalitions. But even more important has been the ideological dimension. Because Western diplomacy has increasingly come to be seen as a form of meddling (a perception with some justification), efforts to defend human rights, media freedom, or democracy in many countries have proved either ineffective or counterproductive.

In Turkey’s case, the prospect of accession to the European Union was supposed to improve the country’s human rights record and reinforce its democratic institutions. And for a while, it did. But as the demands from EU representatives multiplied, they became fodder for Turkish nationalism. The accession process stalled, and Turkish democracy has been weakening ever since.

The nationalism fueling Russia’s invasion of Ukraine reflects the same three factors listed above. Many Russian political and security elites believe that their country has been humiliated by the West ever since the fall of the Berlin Wall. Russia’s integration into the world economy has brought few benefits to its population while furnishing unimaginable riches to a cadre of politically connected, unscrupulous, often criminal oligarchs. And though Russian President Vladimir Putin presides over a vast system of clientelism, he skillfully cultivates and exploits nationalist sentiment.

Russian nationalism is bad news for Ukraine, because it has allowed Putin to make his regime more secure than it otherwise would have been. Sanctions or no sanctions, he is unlikely to be toppled, because he is protected by cronies who share his interests and nationalist sentiments. If anything, isolation may further strengthen Putin’s hand. If the war does not weaken his regime, it could continue indefinitely, regardless of how much it damages the Russian economy.

This era of resurgent nationalism offers some lessons. We may need to rethink how we organize the processes of economic globalization. There is no doubt that open trade can be beneficial for developing and developed economies alike. But while trade has reduced prices for Western consumers, it has also multiplied inequalities and enriched oligarchs in Russia and Communist Party hacks in China. Capital, rather than labor, has been the main beneficiary.

We therefore need to consider alternative approaches. Above all, trade arrangements must no longer be dictated by multinational corporations that profit from arbitraging artificially low wages and unacceptable labor standards in emerging markets. Nor can we afford to base trade relations on the cost advantages created by cheap, subsidized fossil fuels.

Moreover, the West may need to accept that it cannot reliably influence its trading partners’ political trajectories. It also needs to create new safeguards to ensure that corrupt, authoritarian regimes do not influence its own politics. And, most importantly, Western leaders should recognize that they will gain more credibility in international affairs if they acknowledge their own countries’ past misbehavior during both the colonial era and the Cold War.

Recognizing the West’s limited influence on others’ politics does not mean condoning human-rights abuses. But it does mean that Western governments should adopt a new approach, curtailing official engagement while relying more on civil-society action through organizations such as Amnesty International or Transparency International. There is no silver bullet to vanquish nationalist authoritarianism, but there are better options to counter it.

Hulton Archive/Getty Images

History Already Tells Us the Future of AI

Daron Acemoglu,  Simon Johnson
David Ricardo, one of the founders of modern economics in the early 1800s, understood that machines are not necessarily good or bad. His insight that whether they destroy or create jobs all depends on how we deploy them, and on who makes those choices, could not be more relevant today.

BOSTON – Artificial intelligence and the threat that it poses to good jobs would seem to be an entirely new problem. But we can find useful ideas about how to respond in the work of David Ricardo, a founder of modern economics who observed the British Industrial Revolution firsthand. The evolution of his thinking, including some points that he missed, holds many helpful lessons for us today.

Private-sector tech leaders promise us a brighter future of less stress at work, fewer boring meetings, more leisure time, and perhaps even a universal basic income. But should we believe them? Many people may simply lose what they regarded as a good job – forcing them to find work at a lower wage. After all, algorithms are already taking over tasks that currently require people’s time and attention.

In his seminal 1817 work, On the Principles of Political Economy and Taxation, Ricardo took a positive view of the machinery that had already transformed the spinning of cotton. Following the conventional wisdom of the time, he famously told the House of Commons that “machinery did not lessen the demand for labour.”

Since the 1770s, the automation of spinning had reduced the price of spun cotton and increased demand for the complementary task of weaving spun cotton into finished cloth. And since almost all weaving was done by hand prior to the 1810s, this explosion in demand helped turn cotton handweaving into a high-paying artisanal job employing several hundred thousand British men (including many displaced, pre-industrial spinners). This early, positive experience with automation likely informed Ricardo’s initially optimistic view.

But the development of large-scale machinery did not stop with spinning. Soon, steam-powered looms were being deployed in cotton-weaving factories. No longer would artisanal “hand weavers” be making good money working five days per week from their own cottages. Instead, they would struggle to feed their families while working much longer hours under strict discipline in factories.

As anxiety and protests spread across northern England, Ricardo changed his mind. In the third edition of his influential book, published in 1821, he added a new chapter, “On Machinery,” where he hit the nail on the head: “If machinery could do all the work that labour now does, there would be no demand for labour.” The same concern applies today. Algorithms’ takeover of tasks previously performed by workers will not be good news for displaced workers unless they can find well-paid new tasks.

Most of the struggling handweaving artisans during the 1810s and 1820s did not go to work in the new weaving factories, because the machine looms did not need many workers. Whereas the automation of spinning had created opportunities for more people to work as weavers, the automation of weaving did not create compensatory labor demand in other sectors. The British economy overall did not create enough other well-paying new jobs, at least not until railways took off in the 1830s. With few other options, hundreds of thousands of hand weavers remained in the occupation, even as wages fell by more than half.

Another key problem, albeit not one that Ricardo himself dwelled upon, was that working in harsh factory conditions – becoming a small cog in the employer-controlled “satanic mills” of the early 1800s – was unappealing to handloom weavers. Many artisanal weavers had operated as independent businesspeople and entrepreneurs who bought spun cotton and then sold their woven products on the market. Obviously, they were not enthusiastic about submitting to longer hours, more discipline, less autonomy, and typically lower wages (at least compared to the heyday of handloom weaving). In testimony collected by various Royal Commissions, weavers spoke bitterly about their refusal to accept such working conditions, or about how horrible their lives became when they were forced (by the lack of other options) into such jobs.

Today’s generative AI has huge potential and has already chalked up some impressive achievements, including in scientific research. It could well be used to help workers become more informed, more productive, more independent, and more versatile. Unfortunately, the tech industry seems to have other uses in mind. As we explain in Power and Progress, the big companies developing and deploying AI overwhelmingly favor automation (replacing people) over augmentation (making people more productive).

That means we face the risk of excessive automation: many workers will be displaced, and those who remain employed will be subjected to increasingly demeaning forms of surveillance and control. The principle of “automate first and ask questions later” requires – and thus further encourages – the collection of massive amounts of information in the workplace and across all parts of society, calling into question how much privacy will remain.

Such a future is not inevitable. Regulation of data collection would help protect privacy, and stronger workplace rules could prevent the worst aspects of AI-based surveillance. But the more fundamental task, Ricardo would remind us, is to change the overall narrative about AI. Arguably, the most important lesson from his life and work is that machines are not necessarily good or bad. Whether they destroy or create jobs depends on how we deploy them, and on who makes those choices. In Ricardo’s time, a small cadre of factory owners decided, and those decisions centered on automation and squeezing workers as hard as possible.

Today, an even smaller cadre of tech leaders seem to be taking the same path. But focusing on creating new opportunities, new tasks for humans, and respect for all individuals would ensure much better outcomes. It is still possible to have pro-worker AI, but only if we can change the direction of innovation in the tech industry and introduce new regulations and institutions.

As in Ricardo’s day, it would be naive to trust in the benevolence of business and tech leaders. It took major political reforms to create genuine democracy, to legalize trade unions, and to change the direction of technological progress in Britain during the Industrial Revolution. The same basic challenge confronts us today.

tiero/Getty Images

Are We Ready for AI Creative Destruction?

Daron Acemoglu
Rather than blindly trusting elegant but simplistic theories about the nature of historical change, we urgently need to focus on how the next wave of disruptive innovation could affect our social, democratic, and civic institutions. Leaving it to tech entrepreneurs risks more destruction – and less creation – than we bargained for.

BOSTON – The ancient Chinese concept of yin and yang attests to humans’ tendency to see patterns of interlocked opposites in the world around us, a predilection that has lent itself to various theories of natural cycles in social and economic phenomena. Just as the great medieval Arab philosopher Ibn Khaldun saw the path of an empire’s eventual collapse imprinted in its ascent, the twentieth-century economist Nikolai Kondratiev postulated that the modern global economy moves in “long wave” super-cycles.

But no theory has been as popular as the one – going back to Karl Marx – that links the destruction of one set of productive relations to the creation of another. Writing in 1913, the German economist Werner Sombart observed that, “from destruction a new spirit of creation arises.”

It was the Austrian economist Joseph Schumpeter who popularized and broadened the scope of the argument that new innovations perennially replace previously dominant technologies and topple older industrial behemoths. Many social scientists built on Schumpeter’s idea of “creative destruction” to explain the innovation process and its broader implications. These analyses also identified tensions inherent in the concept. For example, does destruction bring creation, or is it an inevitable by-product of creation? More to the point, is all destruction inevitable?

In economics, Schumpeter’s ideas formed the bedrock of the theory of economic growth, the product cycle, and international trade. But two related developments have catapulted the concept of creative destruction to an even higher pedestal over the past several decades. The first was the runaway success of Harvard Business School professor Clayton Christensen’s 1997 book, The Innovator’s Dilemma, which advanced the idea of “disruptive innovation.” Disruptive innovations come from new firms pursuing business models that incumbents have deemed unattractive, often because they appeal only to the lower-end of the market. Since incumbents tend to remain committed to their own business models, they miss “the next great wave” of technology.

The second development was the rise of Silicon Valley, where tech entrepreneurs made “disruption” an explicit strategy from the start. Google set out to disrupt the business of internet search, and Amazon set out to disrupt the business of book selling, followed by most other areas of retail. Then came Facebook with its mantra of “move fast and break things.” Social media transformed our social relations and how we communicate in one fell swoop, epitomizing both creative destruction and disruption at the same time.

The intellectual allure of these theories lies in transforming destruction and disruption from apparent costs into obvious benefits. But while Schumpeter recognized that the destruction process is painful and potentially dangerous, today’s disruptive innovators see only win-wins. Hence, the venture capitalist and technologist Marc Andreessen writes: “Productivity growth, powered by technology, is the main driver of economic growth, wage growth, and the creation of new industries and new jobs, as people and capital are continuously freed to do more important, valuable things than in the past.”

Now that hopes for artificial intelligence exceed even those of Facebook in its early days, we would do well to re-evaluate these ideas. Clearly, innovation is sometimes disruptive by nature, and the process of creation can be as destructive as Schumpeter envisaged it. History shows that unrelenting resistance to creative destruction leads to economic stagnation. But it doesn’t follow that destruction ought to be celebrated. Instead, we should view it as a cost that can sometimes be reduced, not least by building better institutions to help those who lose out, and sometimes by managing the process of technological change.

Consider globalization. While it creates important economic benefits, it also destroys firms, jobs, and livelihoods. If our instinct is to celebrate those costs, it may not occur to us to try to mitigate them. And yet, there is much more that we could do to help adversely affected firms (which can invest to branch out into new areas), assist workers who lose their jobs (through retraining and a safety net), and support devastated communities.

Failure to recognize these nuances opened the door for the excessive creative destruction and disruption that Silicon Valley has pushed on us these past few decades. Looking ahead, three principles should guide our approach, especially when it comes to AI.

First, as with globalization, helping those who are adversely affected is of the utmost importance and must not be an afterthought. Second, we should not assume that disruption is inevitable. As I have argued previously, AI need not lead to mass job destruction. If those designing and deploying it do so only with automation in mind (as many Silicon Valley titans wish), the technology will create only more misery for working people. But it could take more attractive alternative paths. After all, AI has immense potential to make workers more productive, such as by providing them with better information and equipping them to perform more complex tasks.

The worship of creative destruction must not blind us to these more promising scenarios, or to the distorted path we are currently on. If the market does not channel innovative energy in a socially beneficial direction, public policy and democratic processes can do much to redirect it. Just as many countries have already introduced subsidies to encourage more innovation in renewable energy, more can be done to mitigate the harms from AI and other digital technologies.

Third, we must remember that existing social and economic relations are exceedingly complex. When they are disrupted, all kinds of unforeseen consequences can follow. Facebook and other social-media platforms did not set out to poison our public discourse with extremism, misinformation, and addiction. But in their rush to disrupt how we communicate, they followed their own principle of moving fast and then seeking forgiveness.

We urgently need to pay greater attention to how the next wave of disruptive innovation could affect our social, democratic, and civic institutions. Getting the most out of creative destruction requires a proper balance between pro-innovation public policies and democratic input. If we leave it to tech entrepreneurs to safeguard our institutions, we risk more destruction than we bargained for.

NICOLAS MAETERLINCK/BELGA MAG/AFP via Getty Images

What’s Wrong with ChatGPT?

Daron Acemoglu,  Simon Johnson
Artificial intelligence is being designed and deployed by corporate America in ways that will disempower and displace workers and degrade the consumer experience, ultimately disappointing most investors. Yet economic history shows that it does not have to be this way.

CAMBRIDGE – Microsoft is reportedly delighted with OpenAI’s ChatGPT, a natural-language artificial-intelligence program capable of generating text that reads as if a human wrote it. Taking advantage of easy access to finance over the past decade, companies and venture-capital funds invested billions in an AI arms race, resulting in a technology that can now be used to replace humans across a wider range of tasks. This could be a disaster not only for workers, but also for consumers and even investors.

The problem for workers is obvious: there will be fewer jobs requiring strong communication skills, and thus fewer positions that pay well. Cleaners, drivers, and some other manual workers will keep their jobs, but everyone else should be afraid. Consider customer service. Instead of hiring people to interact with customers, companies will increasingly rely on generative AIs like ChatGPT to placate angry callers with clever and soothing words. Fewer entry-level jobs will mean fewer opportunities to start a career – continuing a trend established by earlier digital technologies.

Consumers, too, will suffer. Chatbots may be fine for handling entirely routine questions, but it is not routine questions that generally lead people to call customer service. When there is a real issue – like an airline grinding to a halt or a pipe bursting in your basement – you want to talk to a well-qualified, empathetic professional with the ability to marshal resources and organize timely solutions. You do not want to be put on hold for eight hours, but nor do you want to speak immediately to an eloquent but ultimately useless chatbot.

Of course, in an ideal world, new companies offering better customer service would emerge and seize market share. But in the real world, many barriers to entry make it difficult for new firms to expand quickly. You may love your local bakery or a friendly airline representative or a particular doctor, but think of what it takes to create a new grocery store chain, a new airline, or a new hospital. Existing firms have big advantages, including important forms of market power that allow them to choose which available technologies to adopt and to use them however they want.

More fundamentally, new companies offering better products and services generally require new technologies, such as digital tools that can make workers more effective and help create better customized services for the company’s clientele. But, since AI investments are putting automation first, these kinds of tools are not even being created.

Investors in publicly traded companies will also lose out in the age of ChatGPT. These companies could be improving the services they offer to consumers by investing in new technologies to make their workforces more productive and capable of performing new tasks, and by providing plenty of training for upgrading employees’ skills. But they are not doing so. Many executives remain obsessed with a strategy that ultimately will come to be remembered as self-defeating: paring back employment and keeping wages as low as possible. Executives pursue these cuts because it is what the smart kids (analysts, consultants, finance professors, other executives) say they should do, and because Wall Street judges their performance relative to other companies that are also squeezing workers as hard as they can.

AI is also poised to amplify the deleterious social effects of private equity. Already, vast fortunes can be made by buying up companies, loading them with debt while going private, and then hollowing out their workforces – all while paying high dividends to the new owners. Now, ChatGPT and other AI technologies will make it even easier to squeeze workers as much as possible through workplace surveillance, tougher working conditions, zero-hours contracts, and so forth.

These trends all have dire implications for Americans’ spending power – the engine of the US economy. But as we explain in our forthcoming book, Power and Progress: Our Thousand-Year Struggle Over Technology and Prosperity, a sputtering economic engine need not lie in our future. After all, the introduction of new machinery and technological breakthroughs has had very different consequences in the past.

Over a century ago, Henry Ford revolutionized car production by investing heavily in new electrical machinery and developing a more efficient assembly line. Yes, these new technologies brought some amount of automation, as centralized electricity sources enabled machines to perform more tasks more efficiently. But the reorganization of the factory that accompanied electrification also created new tasks for workers and thousands of new jobs with higher wages, bolstering shared prosperity. Ford led the way in demonstrating that creating human-complementary technology is good business.

Today, AI offers an opportunity to do likewise. AI-powered digital tools can be used to help nurses, teachers, and customer-service representatives understand what they are dealing with and what would help improve outcomes for patients, students, and consumers. The predictive power of algorithms could be harnessed to help people, rather than to replace them. If AIs are used to offer recommendations for human consideration, the ability to use such recommendations wisely will be recognized as a valuable human skill. Other AI applications can facilitate better allocation of workers to tasks, or even create completely new markets (think of Airbnb or rideshare apps).

Unfortunately, these opportunities are being neglected, because most US tech leaders continue to spend heavily to develop software that can do what humans already do just fine. They know that they can cash out easily by selling their products to corporations that have developed tunnel vision. Everyone is focused on leveraging AI to cut labor costs, with little concern not only for the immediate customer experience but also for the future of American spending power.

Ford understood that it made no sense to mass-produce cars if the masses couldn’t afford to buy them. Today’s corporate titans, by contrast, are using the new technologies in ways that will ruin our collective future.

Ν. Ιγγλέσης: ο μοιραίος Νίκος Χριστοδουλίδης

Από
anixneuseis
-
1

Του Νίκου Ιγγλέση

16/10/2024

Τελικά, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης κατάφερε να έχει μια άτυπη συνάντηση με τον εκπρόσωπο των Τούρκων της κατεχόμενης ζώνης Ερσίν Τατάρ. Η άτυπη συνάντηση, υπό τη σκέπη του «Πόντιου Πιλάτου» Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, έγινε με κάθε επισημότητα και προβλήθηκε δεόντως ως έναρξη κινητικότητας στο Κυπριακό!

Το ίδιο μοιραίο λάθος επαναλαμβάνεται τις τελευταίες δεκαετίες, επιτυγχάνοντας τη διαρκή απενοχοποίηση της Τουρκίας. Το Κυπριακό δεν αποτελεί διαφορά μεταξύ των δύο εθνικών κοινοτήτων, αλλά πρόβλημα εισβολής, κατοχής, εθνοκάθαρσης και εποικισμού από πλευράς της Τουρκίας. Πιστεύει ο Ν. Χριστοδουλίδης ότι ο εγκάθετος της Άγκυρας Ε. Τατάρ θα λύσει το Κυπριακό; Θεωρούμε ότι δεν είναι τόσο αφελής.

Γιατί λοιπόν, επί μήνες, δηλώνει την ετοιμότητά του για άμεση επανέναρξη των επαφών και των συνομιλιών με την αποσχιστική οντότητα, προκειμένου, όπως λέει, να «σπάσει το αδιέξοδο»; Μετά την άτυπη συνάντηση στη Ν. Υόρκη ο κ. Χριστοδουλίδης ομολόγησε ότι: «Δεν ακούσαμε κάτι καινούργιο από τον κ. Τατάρ». Τι περίμενε δηλαδή; Να αποδεχτεί την επανένωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, την επιστροφή των προσφύγων και των περιουσιών τους, ή μήπως την απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων;

Η Τουρκία δια του προέδρου της Ταγίπ Ερντογάν και των υπουργών του έχει, εδώ και καιρό, δηλώσει ότι η μόνη λύση που αποδέχεται είναι η αναγνώριση της κατεχόμενης ζώνης ως ανεξάρτητου κράτους. Θέλει, δηλαδή, τη νομιμοποίηση, από την ελληνική πλευρά και κατά συνέπεια από τη διεθνή κοινότητα, των αποτελεσμάτων της εισβολής του 1974. Τίποτα λιγότερο. Θέλει ένα δεύτερο τουρκικό κράτος στο έδαφος της Κύπρου.

Οι κυβερνήσεις στην Αθήνα και τη Λευκωσία καθώς και τα περισσότερα πολιτικά κόμματα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, «πιπιλίζουν» το αφήγημα της Διζωνικής – Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), η οποία όμως έχει ήδη απορριφθεί από την Τουρκία. Ποιο θα είναι το ακριβές περιεχόμενο της ΔΔΟ; Ο καθένας, ανάλογα τη συγκυρία και τις πολιτικές επιδιώξεις του, της δίνει και διαφορετικό περιεχόμενο. Μήπως θα είναι χειρότερη από το Σύνταγμα του 1960 που καθιστούσε αδύνατη τη διακυβέρνηση του κράτους ή και χειρότερη από τις προβλέψεις του Σχεδίου Ανάν;

Πάντως ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσε ότι: «Αν επιτευχθεί λύση, αυτή, δε θέλω να κοροϊδέψω τους πολίτες, δε θα είναι δίκαιη». Αφού λοιπόν ο κ. Χριστοδουλίδης δεν προσδοκά σε δίκαιη λύση, γιατί υποβαθμίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και αναβαθμίζει την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»; Γιατί δέχεται ο ίδιος, ως Πρόεδρος διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους, μέλους των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών Οργανισμών να συνομιλεί, ως ίσος προς ίσον, με έναν «Πρόεδρο» που αναγνωρίζει μόνο η Τουρκία; Γιατί επιτρέπεται στον κ. Γκουτέρες να καλεί στον ΟΗΕ τον κ. Τατάρ; Ως τι τον καλεί, μαζί με τον κ. Χριστοδουλίδη, ως πρόεδρο κράτους ή ως πρόεδρο αποσχιστικής κοινότητας που επιδιώκει τη διεθνή αναγνώριση;

Ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Χριστοδουλίδης, οι υπουργοί τους και τα μεγάλα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα και την Κύπρο θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι: «Ουδείς κατακτητής αποσύρεται οικειοθελώς». Για να αποσυρθεί πρέπει το κόστος της κατάκτησης γι’ αυτόν να είναι υψηλότερο από το όποιο όφελος. Γι’ αυτό, θα έπρεπε άμεσα να εγκαταλειφθεί η κατευναστική πολιτική, οι συναντήσεις, οι συνομιλίες και οι ελληνικές υποχωρήσεις με δήθεν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) με τους κατακτητές. Θα έπρεπε να καταγγέλλεται διαρκώς η Τουρκία για το διαρκές έγκλημά της και θα έπρεπε να βρίσκει συνεχώς απέναντί της την Ελλάδα και την Κύπρο σε πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό (μέσω ΕΕ), ενεργειακό και αμυντικό επίπεδο.

Τα στρατεύματα κατοχής δεν πρόκειται να αποχωρήσουν ποτέ από τη Βόρεια Κύπρο που έχει καταστεί βάση προβολής ισχύος της Τουρκίας και διεκδίκησης θαλασσίων ζωνών (ΑΟΖ) στην Ανατολική Μεσόγειο. Αντίθετα με την, επί πενήντα χρόνια, πολιτική επιδίωξης τής όποιας λύσης, υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος και η ελεύθερη Κύπρος να υπαχθεί στον γεωπολιτικό έλεγχο της Άγκυρας.

«Ακόμη κι αν δεν υπήρχε στην Κύπρο ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα. Καμιά χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη για ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται  στην καρδιά του ζωτικού χώρου της». Αχμέτ Νταβούτογλου-«Το στρατηγικό Βάθος».

Τουρκόφοβοι, τουρκόπληκτοι και τουρκόφιλοι πολιτικοί δεν αγωνίζονται για την απελευθέρωση της κατεχόμενης, αλλά για την παράδοση και της ελεύθερης Κύπρου στην Τουρκία, στο όνομα της επανένωσης της πατρίδας μας. Τόσος ενδοτισμός, τόση άγνοια κινδύνου, τόση γεωπολιτική αφέλεια.

Υ.Γ. Αναμένεται η συνέχεια των διαπραγματεύσεων με άτυπες πενταμερείς συναντήσεις (τρείς  εγγυήτριες δυνάμεις, Ελλάδα, Τουρκία, Μ. Βρετανία και οι δύο Κοινότητες). Πάλι η Κυπριακή Δημοκρατία υποβαθμίζεται σε ελληνική Κοινότητα.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

China and Russia Arctic Policy Convergence? Shifting Geopolitics in the North

Από
anixneuseis
-
0
 October 14, 2024
By Antonio Graceffo

Earlier this month, the China Coast Guard claimed to have entered the Arctic Ocean for the first time as part of a joint patrol with Russia. In mid-September, Russia and China launched “Ocean-24,” a large-scale naval and air exercise spanning the Pacific and Arctic Oceans. The drill involved over 400 warships, submarines, and support vessels, along with more than 120 aircraft and 90,000 troops. Around the same time, the North American Aerospace Defense Command (NORAD) tracked four Russian military aircraft entering Alaska’s air defense identification zone (ADIZ).

These recent incursions follow similar incidents from earlier this summer. In July, two Russian and two Chinese bombers flew within 200 miles of Alaska’s coast, and NORAD reported the aircraft crossing Alaska’s ADIZ. That same month, the US Coast Guard also identified Chinese military vessels operating near the Aleutian Islands, within the US exclusive economic zone. These actions highlight not only the deepening collaboration between the world’s second- and third-largest militaries but also a growing pattern of incursions into the Arctic, the Bering Strait, and waters near Alaska. This northward push appears to be part of China’s broader strategy to assert dominance in the Arctic.

China has declared itself a “near-Arctic state” as part of a broader strategy to gain influence in the Arctic, though this is a self-proclaimed title not officially recognized by Arctic nations or international bodies.

The Arctic Council, an intergovernmental forum, addresses issues faced by Arctic governments and indigenous peoples. The council’s eight member states, which exercise sovereignty over the lands within the Arctic Circle, are Canada, Denmark, Finland, Iceland, Norway, Russia, Sweden, and the United States. China, however, has only been admitted as an observer.

The Arctic Council’s work became more complicated following Russia’s invasion of Ukraine. At that time, Russia held the rotating chair of the council; however, soon after the invasion, the council issued a letter condemning Moscow’s actions and suspended all operations involving Russia. In 2023, the chair passed to Norway, and in 2024, Russia suspended its dues payments, though it did not formally withdraw. Even before the Ukraine war, the council’s work was hindered by Russia’s significant military buildup in the Arctic. Now, Russia’s expanding military cooperation with China in the Arctic further complicates the council’s ability to maintain regional security, freedom of navigation, and environmental protections.

China and Russia Arctic Policies Move Toward Convergence

Updates to Russia’s Foreign Policy Concept in 2023 place much greater emphasis on the Arctic, elevating it to the second most important geographic region after the “near abroad” (Commonwealth of Independent States – CIS). The shift is reflective of a general trend of Moscow focusing on domestic objectives over international cooperation. The Russia Arctic Policy 2035 outlines three primary goals, each of which could bring Moscow into conflict with other Arctic nations.

The first goal is to protect sovereignty and territorial integrity, a responsibility assigned to the Russian military. The Arctic now hosts Moscow’s Northern Fleet and nuclear-armed submarines in Kola Peninsula. The Kremlin aims to prevent any military force from threatening its Arctic interests while enhancing its combat capabilities in the region. Strengthening Arctic security is central to this goal.

The second objective focuses on developing the Arctic as a strategic resource base. Given that the Arctic already contributes 10% of Russia’s GDP and 20% of its exports, its economic significance is clear. The policy emphasizes the need for Russia to maximize its ability to exploit natural resources in the Arctic to safeguard national security and economic well-being.

The third goal of Russia’s Arctic policy is to establish the Northern Sea Route as a key global transport artery between Europe and Asia. An explicit link is made between control over the Northern Sea Route and Russia’s claims regarding Arctic sovereignty and territorial integrity, and this manifests in envisioning stricter regulations on foreign vessel transit. For instance, Russia has imposed new limitations on foreign warships using the Northern Sea Route.

Lastly, the policy aims to minimize the influence of Western-led forums like the Arctic Council, despite the fact that Russia continues to participate in them. Moscow remains open to cooperation but only with countries that respect its sovereign interests. Bilateral relations with non-Arctic states like China are also emphasized as a way to bolster Russia’s Arctic ambitions.

In 2018, China released its own Arctic strategy document, aiming to participate in Arctic governance, promote scientific research, and develop the “Polar Silk Road” to improve shipping routes between Asia and Europe. China’s involvement in Arctic affairs, especially through its partnerships with Russia, reflects its ambitions to secure access to resources and trade routes in the region, despite not having formal territorial claims or special rights. Over the past decade, China has invested over $90 billion in the region.

Partnering with Russia provides China significant legal advantages, particularly regarding access to the Arctic through Russia’s EEZ, which extends 200 nautical miles from its coastline, as established by the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). In the Bering Sea, which separates Russia and Alaska, the narrowest point of the Bering Strait is about 53 miles (85 km) wide. There’s additional ambiguity over the territorial agreement in the Bering Sea due to the Baker-Shevardnadze Agreement (1990), which delineated the boundary between the U.S. and the former Soviet Union. Although the U.S. recognized Russia as the USSR’s successor and agreed to maintain the same border, the Russian State Duma has yet to ratify the agreement. The US Senate ratified it in 1991 and continues to honor it, but the lack of ratification on Russia’s side creates uncertainty. Nevertheless, both countries generally adhere to the terms of the agreement, though under Putin, a growing faction within Russia rejects the status quo and pushes for a renegotiation.

US Arctic Policy

Historically, the Arctic has received limited attention in Washington’s defense allocations, likely because all nations with Arctic territorial claims, with the exception of Russia, have been US allies. Now, with Sweden, Finland, and Norway all joining NATO, the entire Arctic region is comprised of NATO members, further reducing the perceived threat level. Additionally, China was not seen as a significant military power until recently and has only developed an Arctic strategy over the past six years. Yet the geopolitics of the Arctic are clearly shifting as climate change makes its waters more traversable, and US Arctic policy increasingly looks like a laggard behind China and Russia, both of which afford the region greater strategic importance than Washington.

The US National Strategy for the Arctic Region for 2022-2032 focuses on four pillars: security through enhanced defense capabilities; addressing climate change by partnering with Alaskan communities to build resilience; promoting sustainable economic development in Alaska and across the Arctic; and upholding international cooperation and governance, particularly through the Arctic Council. The strategy also emphasizes deepening ties with Arctic allies and partners, planning for long-term investments, fostering cross-sectoral coalitions, and ensuring a whole-of-government approach to Arctic challenges.

In 2019, President Donald Trump proposed the idea of the U.S. purchasing Greenland to enhance national security, a suggestion that was widely mocked by the media. However, Greenland holds tremendous geopolitical and strategic value, particularly regarding Arctic defense. Acquiring Greenland would have allowed the United States to militarize the island without needing visas, permission, or paying rent to a foreign government, as is currently the case with the US presence at Pituffik (formerly Thule) air base on the western coast of Greenland. Additionally, control of Greenland would have extended the US EEZ by 2.1 million square kilometers, adding significant Arctic and North Atlantic waters to US jurisdiction. This would have expanded US control over valuable resources such as fishing grounds, oil, natural gas, and shipping lanes.

While the United States missed this opportunity to increase its Arctic security (if it was ever remotely on the table to begin with), one positive takeaway here is that Greenland, as part of Denmark, is included in NATO. Since the start of the Ukraine war, NATO has increased cohesion and military spending, releasing its most comprehensive defense plans in decades in 2024. At the Arctic Circle Assembly in October 2023, NATO Military Committee Chair Admiral Bauer highlighted concerns over growing competition and militarization in the Arctic, particularly by Russia and China, as melting ice opens new sea routes. He outlined NATO’s Regional Plan North, focusing on the Atlantic and European Arctic, coordinated through the Allied Joint Force Command in Norfolk, and stressed the importance of Arctic defense coherence and freedom of navigation. Bauer also praised the Arctic Circle Assembly as a platform for discussing the region’s security, natural resources, and climate change. It stands to reason that, as NATO bolsters its regional defense plans, the Alliance’s role in Arctic defense will become even more crucial in the face of rising threats from Russia and China.

geopoliticalmonitor.com

Δεν είναι τα χωρικά ύδατα σαν τις πατάτες στη Λαϊκή, κυρία Γαβουνέλη…

Από
anixneuseis
-
3

16/10/2024

Την 12 Οκτωβρίου, ο Ταγίπ Ερντογάν, μετά την επίσκεψή του στη Σερβία δήλωσε ότι «είναι σημαντικό να υπάρχει βούληση και από τις δύο πλευρές να ορίσουν τα προβλήματα και να βρουν συγκεκριμένες λύσεις» και επίσης ξεκαθάρισε ότι «θα υπάρξει συζήτηση για όλα τα θέματα στη βάση της ολιστικής μας προσέγγισης της Τουρκίας για το Αιγαίο». Επίσης ανέφερε πως ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν θα μεταβεί στην Ελλάδα και θα έχει συνομιλίες για τα θέματα αυτά.

Ο Ερντογάν ανέφερε για πολλοστή φορά πως «Οι δύο χώρες μπορούν να επιδείξουν βούληση για λύση και να αφήσουν πίσω τους τα προβλήματα. Ζητάμε ανέκαθεν τον καθορισμό των περιοχών δικαιοδοσίας του θαλάσσιου και του εναέριου χώρου σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Ως χώρες της περιοχής, μπορούμε να αυξήσουμε την ασφάλεια και τη σταθερότητα και να μειώσουμε τους κινδύνους συγκρούσεων μόνο μέσω του διαλόγου και της συνεργασίας. Επιδιώκουμε τη δικαιοσύνη. Δεν επιβουλευόμαστε τα εδάφη κανενός και είμαστε πλήρως αποφασισμένοι να προστατεύσουμε τα δικαιώματά μας μέχρι τέλους».

Όμορφα λόγια μόνο που στη πράξη δεν επιβεβαιώνονται. Στις Μικρασιατικές ακτές, όχι μόνο παραμένουν οι Τουρκικές αποβατικές δυνάμεις, αλλά οι βάσεις τους εκεί ενισχύονται και το δόγμα τους είναι καθαρά επιθετικό, αφού και το αεροπλανοφόρο που ήθελαν να έχουν, είναι για μεταφορά μιας αποβατικής δύναμης.

Επιβουλεύονται λοιπόν νησιωτικά εδάφη που δεν τους ανήκουν, αφού με βάση το άρθρο 6 της Συνθήκης της Λωζάνης η κυριαρχία τους περιορίζεται όχι στα τρία ναυτικά μίλια που λένε, αλλά στα τρία μίλια που η σύμβαση λέει, δηλαδή στα 2,6 ναυτικά μίλια. Επίσης για ότι νησιά υπάρχουν πέρα από την απόσταση αυτή, πάλι με το άρθρο 16 της συνθήκης η Τουρκία έχει παραιτηθεί «παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως» εκτός από τα νησιά Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών. Ενόψει λοιπόν αυτής της συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας το Νοέμβριο, πολλά λέγονται από την τουρκική πλευρά και πολύ λίγα από την ελληνική.

Χωρική θάλασσα και αμφισβήτηση κυριαρχίας

Μας λέει συνεχώς ο Ερντογάν, επαναλαμβάνουν οι υπουργοί του και ο τουρκικός τύπος, και δεν διαψεύδεται από κανένα από την χώρα μας, το εξής «Θέλετε να πάμε Χάγη;». Να πάμε αλλά δεν είναι μόνο η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ γιατί πρέπει να ξεκαθαρίσει πρώτα το τοπίο στην περιοχή. Θέτει δηλαδή θέμα ιδιοκτησιακού καθεστώτος ενώ εμείς είμαστε προσκολλημένοι στη μία και μόνο διαφορά, την υφαλοκρηπίδα. Μας λέει βέβαια αυτό που θέλουμε και χρόνια επιζητούμε, δηλαδή να προσφύγουμε στη Χάγη, αλλά προσθέτει πως θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ποια νησιά είναι δικά μας και ποια δικά τους.

Δίκιο δεν έχει; Αφού και να πάμε με οποιοδήποτε αίτημα, θα μας πουν πάλι πως είτε είναι αναρμόδιοι, είτε πως πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει το ιδιοκτησιακό καθεστώς και κατ’ επέκταση η κυριαρχία. Παρά του ότι η Τουρκία, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάνης δεν δικαιούται να αμφισβητεί την κυριαρχία κανενός νησιού, εντούτοις αμφισβητεί την κυριαρχία μας σε 153 Ελληνικά νησιά τα οποία εμφανώς εποφθαλμιά, ενώ με βάση την ίδια συνθήκη, κατέχει καταχρηστικά 17 νησιά στο Αιγαίο.

 

Αυτό θα έπρεπε να το λέμε φωναχτά και να το διαλαλούμε στα πέρατα της γης και όχι να παραμένουμε άφωνοι! Με το να μην μιλούμε δεν λύνεται το πρόβλημα, απλά μετατίθεται. Εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που οι καλοί μας γείτονες διατύπωσαν τις βλέψεις τους, θα έπρεπε να το φωνάζουμε. Σε τέτοια θέματα θέλει δυνατή και σταθερή φωνή, διαφορετικά θα είναι σαν να τους δίνουμε δίκιο.

Οι Τούρκοι αξιωματούχοι, σε κάθε σχετική δήλωση τους είναι ξεκάθαροι και επειδή τίποτε δεν λέγεται τυχαία από αυτούς, θα έπρεπε να έχουν τύχει της άμεσης και αποστομωτικής μας απάντησης. Λένε οι Τούρκοι πως επιθυμούν μια συνολική και δίκαιη λύση σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και ευλόγως κάποιος θα διερωτηθεί: με βάση ποιο δίκαιο θα συζητηθεί η μόνη διαφορά για μάς (υφαλοκρηπίδα) ή οι διαφορές κατά αυτούς (Χωρική Θάλασσα, Εθνικός Εναέριος Χώρος, FIR, κυριαρχία αρκετών νησιών και στρατικοποίηση μερικών); Με το δίκαιο του ισχυρότερου ή με το δίκαιο που επικαλούνται, αλλά που δεν έχουν υπογράψει και αφορά τα περισσότερα θέματα που θέτουν;

Εθνική γραμμή και η κ. Γαβουνέλη του ΕΛΙΑΜΕΠ

Οι γείτονες μας βάζουν θέματα, κάθε φορά και πιο πολλά, τα λένε με όμορφα λόγια που ακούγονται σωστά στα αυτιά καθενός που δεν είναι γνώστης και δυστυχώς για το θέμα αυτό μιλάνε μόνο αυτοί. Από την πλευρά μας που έχουμε τόσα επιχειρήματα, σιγή ιχθύος. Λες και η Εθνική Στρατηγική και οι εθνικοί μας στόχοι είναι θέμα ενός προσώπου ή ενός μόνο κόμματος. Με έκπληξη βλέπουμε πως καμιά δήλωση δεν γίνεται τις μέρες αυτές από τους πολιτικούς μας για τα εθνικά μας θέματα, ενώ γίνονται δυστυχώς πολλές δηλώσεις για τα εσωτερικά των κομμάτων.

Στη χώρα μας υπάρχουν επτά Συλλογικά Κυβερνητικά Όργανα υπό τον πρωθυπουργό, εκ των οποίων τουλάχιστο τα δύο, θα μπορούσαν να εκφέρουν γνώμη για τα Εθνικά μας θέματα και να υποστηρίξουν τα Εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά κανένα φαίνεται δεν ενδιαφέρεται και δεν αρθρώνει λέξη.

Αφού δεν έχουμε ένα αρμόδιο όργανο, όπως έχει η Κύπρος το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, Άμυνας και Ασφάλειας, θα μπορούσε κάλλιστα το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής (Ε.Σ.Ε.Π.) με πρόεδρο τον Υπουργό Εξωτερικών και μέλη την Υφυπουργό Εξωτερικών, την πρόεδρο της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, την Γενική Γραμματέα του υπουργείουτ Εξωτερικών και από δύο τακτικά μέλη από τα 8 πολιτικά κόμματα, να συνεργαστεί με το ΚΥΣΕΑ για να προσδιορίσει τους Εθνικούς μας στόχους και επιδιώξεις. Έτσι θα υπάρχει μια κοινή γραμμή που θα ακολουθείτο από όλες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης. Κάτι που έχουν στη Τουρκία και κανείς δεν μπορεί να εκτραπεί από την πορεία που έχει χαράξει.

Δεν είναι πρέπον σε μια δημοκρατική Ελλάδα, να επιτρέπουμε σε ιδρύματα (όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ της κας Γαβουνέλη) να εκφέρουν γνώμη και μάλιστα σε κρατικά κανάλια, που είναι επιζήμια για την χώρα ή που να προσπαθεί να χειραγωγήσει τη κοινή γνώμη, εκτός και αν θέλουμε να την προετοιμάσουν για κάτι.

Η κ. Γαβουνέλη και τα χωρικά ύδατα

Πρόσφατα, στις 14 Οκτωβρίου, εν όψει τα επισκέψεως του Τούρκου ΥΠΕΞ, στην εκπομπή Συνδέσεις της ΕΡΤ ακούστηκαν ανήκουστα λόγια από το στόμα της καθηγήτριας του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική και προέδρου του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) κας Μαρία Γαβουνέλη η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, ανέφερε πως το εύρος της Χωρικής Θάλασσας είναι θέμα διαπραγμάτευσης!

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής πολύ ορθά ο δημοσιογράφος Κώστας Παπαχλιμίντζος λέγοντας επί λέξει: «Επειδή το μεγάλο θέμα είναι η ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, για να πας και να βρεις που αρχίζει και που τελειώνει δεν πρέπει πρώτα να έχεις κλείσει το θέμα με τα χωρικά ύδατα; να πείς δεν είναι στα έξι είναι στα 10 που είναι;» και πετάγεται η σοφή πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ) Μ. Γαβουνέλη για να απαντήσει κάνοντας εκπτώσεις στο εύρος της λέγοντας: 

«Στα 9; στα 8; Να αμέσως-αμέσως μια διαπραγμάτευση, δεν είναι;» και συνεχίζει η κα Γαβουνέλη: «Όταν ξεκινά κανείς μια διαπραγμάτευση ξεκινά από το μέγιστο που μπορεί να ζητήσει…Θεωρητικά (δεν ξέρω γιατί, μα εδώ την κα Γαβουνέλη έπιασε ξερόβηχας) είναι μονομερής όπως το ‘κανε στο Ιόνιο, εν τοις πράγμασι όμως θα είναι κομμάτι της διαπραγμάτευσης (!) αυτονόητο και λογικό…Η λογική οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης, είτε αγοράζουμε πατάτες στη λαϊκή είτε φτιάχνουμε την αιγιαλίτιδα είναι η ίδια…

Δεν μας τα λέει καλά η κα Γαβουνέλη, ή μήπως θέλει να μας προετοιμάσει για κάτι που έχει ήδη αποφασιστεί; Όλοι ξέρουμε πως σύμφωνα με το άρθρο 3 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας το οποίο δεν θα υπερβαίνει τα δώδεκα ναυτικά μίλια, μετρούμενα από τις γραμμές βάσεως και πως με τέτοια ενέργεια είναι μια από τις ελάχιστες μονομερείς πράξεις που η Σύμβαση προβλέπει.

Ώρα εγρἠγορσης

Εκτιμάται πως στην επικείμενη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών των χωρών μας, που προγραμματίζεται να γίνει νωρίτερα απ’ ότι αναμενόταν, θα πρέπει να υποστηρίξουμε σθεναρά τις θέσεις μας και οι θέσεις μας αυτές να γίνουν γνωστές σε όλους. Καλό θα ήταν πριν αυτή η συνάντηση γίνει, να εκπληρώσουμε τις πρόνοιες της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, σχετικά με τις γραμμές βάσεως, το εύρος της Χωρικής Θάλασσας και της Συνορεύουσας ζώνης (άρθρο 33 της σύμβασης) καθώς και την πρόθεση μας για ανακήρυξη ΑΟΖ (άρθρο 55, 74 και 75).

Όσο δεν το κάνουμε θα μας προλαβαίνουν οι εξελίξεις, θα δημιουργούνται από πολλούς εσφαλμένες εντυπώσεις και μακροπρόθεσμα μόνο χαμένοι θα είμαστε. Δεν μπορεί η Λιβύη να έχει από 5/12/2023 καθορίσει παράνομα γραμμές βάσεως, το εύρος της Χωρικής της Θάλασσας τα 12 ναυτικά μίλια και το εύρος της Συνορεύουσας Ζώνης μέχρι τα 24νμ από τις γραμμές βάσεως, όπως και η Αίγυπτος από τον Ιανουάριο του 1990, ενώ εμείς που είμαστε απέναντι, να μην το έχουμε πράξει ακόμη. Οι καιροί, ου μενετοί!

slpress.gr

 

Ελληνοτουρκική φιλία με φόντο την ιστορική αμνησία: Το παράδοξο μιας συναυλίας (photos)

Από
anixneuseis
-
0
  • Panagiotis Zouzounis
  • 14 Οκτωβρίου, 2024 , 7:30 πμ

Τη μια πανηγυρίζουμε που η εφημερίδα «Μilliyet» παρουσιάζει την Κω ως δυναμικό τουριστικό προορισμό, ενώ λίγο καιρό πίσω, έβαζε αλυτρωτικούς χάρτες στο πρωτοσέλιδό της παρουσιάζοντας την Κω ως «τουρκικό» νησί.

Την άλλη πάμε και φωτογραφιζόμαστε όλο καμάρι μπροστά απ’ τον βδελυρό σφαγέα του Ελληνισμού Μουσταφά Κεμάλ, τον υπεύθυνο για τις γενοκτονίες των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, τον άνθρωπο που εξολόθρευσε πάνω από μισό εκατομμύριο Έλληνες.

Και την παράλλη διοργανώνουμε «back 2back» συναυλίες σε Κω και Μπόντρουμ, για την προάσπιση της ελληνοτουρκικής φιλίας, για να πιούμε κι ένα πιοτί βρε αδερφέ και να χορέψουμε κι έναν καρσιλαμά.

Και που όλα αυτά; Σ’ έναν συναυλιακό χώρο με «περίεργο» διάκοσμο. Με λάβαρα του Μουσταφά Κεμάλ ολούθε γύρω. Και λίγα μέτρα πιο πέρα, εμείς αμέριμνοι, αλλαλάζοντες και καγχάζοντες να γλεντοκοπούμε και να τρωγοπίνουμε.

Ήθελα να ‘ξερα τι σόι «φιλία» είναι αυτή που πρέπει να την προασπίζουμε κιόλας, όταν στη πρώτη συναυλία στην Κω εμείς ήμασταν «κύριοι», ενώ σ’ εκείνη του Μπόντρουμ, είδαμε όσα είδαμε.

Και εντάξει… Να δεχτώ ότι στην Τουρκία αποτελεί θεσμό να διακοσμούνται τα δημόσια κτήρια και γραφεία με το πορτραίτο του Κεμάλ, θεωρείται άλλωστε κάτι σαν εθνοπατέρας της Τουρκίας.

Δέχομαι λοιπόν ότι ο Δήμαρχος Κω δεν φέρει ευθύνη για την περί ης ο λόγος φωτογραφία. Άλλωστε δεν είναι κι ο μόνος που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο φωτογραφήθηκε με φόντο τον Ατατούρκ.

Υπήρξε και η περίπτωση του προηγούμενου Δημάρχου, αν όχι εκπροσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής, είτε της σημερινής είτε της προηγούμενης κυβέρνησης.

Αυτό που κανείς μας όμως δεν μπορεί να δεχτεί, είναι να λαμβάνει χώρα μια συναυλία για την προάσπιση δήθεν της ελληνοτουρκικής φιλίας, σ’ έναν χώρο που δεσπόζουν τα λάβαρα με το πρόσωπο του Κεμάλ. Κι όλο αυτό να γίνεται και με δικά μας χρήματα.

Αδιανόητα πράγματα! Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος απ’ την πολυμελή αποστολή ανθρώπων της Κω στο Μπόντρουμ, να επισημάνει στο Δήμαρχό μας τι πάει να κάνει και να τον αποτρέψει; Ούτε ένας;

Δεν βρέθηκε ούτε ένας άνθρωπος να επισημάνει το προφανές, ότι δεν υπάρχει φιλία με λάβαρα που αποτελούν αναφορά στο μαύρο παρελθόν; Ούτε ένας; Δεν βρέθηκε ένας να ζητήσει την απομάκρυνση των προσωπογραφιών του Κεμάλ έστω απ’ τον συναυλιακό χώρο;

Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος απ’ τη Δημοτική Αρχή να επισημάνει στην Αντιδήμαρχο Τουρισμού ότι η εφημερίδα την οποίαν υπερήφανα αναρτά στα social media και επαίρεται, πριν λίγο καιρό έθετε ζητήματα κυριαρχίας για την Κω και τα υπόλοιπα νησιά της Δωδεκανήσου μας;

Τόσο κοντόφθαλμα αντιλαμβάνονται ορισμένοι την διοίκηση του νησιού και προκειμένου να κάνουν τη «φιγούρα» τους, δεν διστάζουν να αμαυρώνουν την ιστορία του έθνους μας με τον χειρότερο τρόπο;

Θα μας μπλέξετε κύριοι και κυρίες. Θα μας μπλέξετε άσχημα. Πήγατε και πέσατε ως νεοσσοί σε όλες τις καλοστημένες παγίδες που σας έθεσαν κάποιοι. Και λέω κάποιοι, διότι προφανώς και η πλειοψηφία των Τούρκων και Ελλήνων πολιτών, δεν επιθυμούμε εντάσεις τέτοιου είδους.

Αφήστε λοιπόν την «εξωτερική πολιτική» στους αρμόδιους και φροντίστε πρωτίστως το νησί το οποίο εκλεγήκατε να υπηρετήσετε. Όλα τα λύσατε και πάτε τώρα να συσφίξετε τις σχέσεις με ανθρώπους που κάποιοι εξ’ αυτών, ίσως ακόμη να διακατέχονται από αλυτρωτικές και εθνικιστικές νοοτροπίες;

Αναγνωρίστε τα λάθη που έγιναν, δεσμευτείτε ότι δεν θα επαναληφθούν και μην πάτε να τα «καλύψετε» στηριζόμενοι στο ότι έχουν επαναληφθεί και από άλλους στο παρελθόν. Δεν αποτελεί άλλοθι για εσάς αυτό και ούτε σας τιμά.

Όλοι γνωρίζουμε τις καλές προθέσεις σας. Ολοι μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις καλές προθέσεις της πλειοψηφίας των απέναντι. Όλοι όμως είδαμε και την προβοκάτσια η οποία στήθηκε εις βάρος μας. Όλοι πλην υμών !

Άραγε ο Δήμαρχος Μπόντρουμ θα φωτογραφιζόταν ποτέ με φόντο το πορτραίτο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ή του Νικηταρά [sic!] Σταματελόπουλου του Τουρκοφάγου;

Άραγε οι Τούρκοι τραγουδιστές και τα μέλη της αποστολής τους, θα δέχονταν να παρευρεθούν σε ένα event που θα λάμβανε χώρα σε χώρο όποιος θα κοσμείτο από παραστάσεις της μάχης στα Δερβενάκια ή της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου ή της Ναυμαχίας του Γέροντα;

Δεν νομίζω…

Όχι επειδή εκείνοι είναι πατριώτες κι εσείς όχι. Αλοίμονο αν βγάλουμε τα πατριδόμετρα. Μακρυά από εμάς αυτά. Δεν θα έβγαζαν ποτέ αντίστοιχη φωτογραφία οι Τούρκοι, διότι σε αντίθεση με εμάς, εκείνοι δεν είναι τόσο ιστορικά «γενναιόδωροι» ή «large».

(Πηγή Φωτογραφιών: kostv.gr)

realvoice995.gr

Η ΑΕΚ θυμίζει την τραγωδία της Κύπρου μέχρι να έρθει η… Απελευθέρωση

Από
XAK
-
0

Ο εφοπλιστής και γνωστός Ενωσίτης, Πόλυς Χατζηιωάννου, ο πρέσβης της Κύπρου στην Αθήνα, Σταύρος Αυγουστίδης, και η διευθύντρια Προσφυγικού Ελληνισμού, Έφη Μαυροπούλου, μιλούν στο Sportdog για την έκθεση: «ΚΥΠΡΟΣ: 50 Χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής. Ακόμα υπό κατοχή, ακόμα υπό διαίρεση»

Του Χρήστου Κωνσταντινίδη, Sportdog.gr

ΚΥΠΡΟΣ: 50 Χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής. Ακόμα υπό κατοχή, ακόμα υπό διαίρεση | ΦΩΤΟ: iNTIME

«Καρτερούμεν μέρα νύχτα,

να φυσήσει ένας αέρας,

στουν τον τόπο πο ‘ν καμένος

τζι εν θωρεί ποτέ δροσιάν,

για να φέξει καρτερούμεν,

το φως τζιηνής της μέρας

πο ‘ν να φέρειν στον καθέναν

τζιαι δροσιάν τζιαι ποσπασιάν

Αυτή οι στίχοι στην κυπριακή διάλεκτο ανήκουν στον ποιητή Δημήτρη Λιπέρτη (1866 – 1937) και έχουν τραγουδηθεί από τον Γιώργο Νταλάρα σε μουσική του Δημήτρη Λάγιου. Παρότι το ποίημα γράφτηκε σε διαφορετική χρονική περίοδο, τα λόγια του είναι τρομερά διαχρονικά, καθώς είναι της μοίρας γραφτό για τον Κυπριακό Ελληνισμό να αγωνίζεται, περιμένοντας συνεχώς την ημέρα της Λευτεριάς. 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και οι συνέπειες της συνεχόμενης και παράνομης κατοχής συνεχίζουν να αφήνουν ανοιχτές της πληγές.

Η προσφυγιά είναι το σκοτεινό δράμα που βιώνει η Μεγαλόνησος μέχρι σήμερα, με το εκτοπισμένο 1/3 του ελληνοκυπριακού ελληνισμού να έχει συγκεντρωθεί στο νότιο μέρος του νησιού, περιμένοντας για το… άγιο φως της απελευθέρωσης. Η προσφυγιά είναι η λέξη που συνδέει την Κύπρο με την ΑΕΚ. Η διοίκηση της Ένωσης με τη διοίκηση του Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού σε συνεργασία με την Κυπριακή Πρεσβεία στην Ελλάδα και χορηγούς τη SeaJets του Μάριου Ηλιόπουλου και τη Safe Bulkers του Πόλυ Χατζηιωάννου διοργάνωσε την πρώτη περιοδική έκθεση με θέμα «ΚΥΠΡΟΣ: 50 Χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής. Ακόμα υπό κατοχή, ακόμα υπό διαίρεση».

Πρόκειται για μια μια σειρά φωτογραφικών και ηχητικών ντοκουμέντων που συγκλονίζουν. Οι καταυλισμοί με τους πρόσφυγες, τα πρώτα μαύρα Χριστούγεννα που πέρασαν οι ξεσπιτωμένοι. Ο πόνος του παιδιού, ο πόνος του παππού, της γιαγιάς, του πατέρα, της μητέρας. Η έκφραση της δυστυχίας σκιάζει τα πρόσωπά τους, ενώ η αίσθηση της καταστροφής μεγεθύνεται μπροστά στην εικόνα των μνημείων που έχουν αμαυρωθεί από τη κτηνώδη βαρβαρότητα.

Η τραγωδία των αγνοούμενων ματώνει την ψυχή του θεατή. Οι συγγενείς, Ελλαδίτες και Κύπριοι Έλληνες, καθώς πολλοί υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία το ’74 στο νησί, τη ζούνε μέχρι σήμερα. Σαν στοιχειωμένοι αναζητούν τους δικούς τους και κάθε χρόνο μαθαίνουμε, ότι όλο και κάποιος αναγνωρίστηκε με τη μέθοδο του dna. Είναι μια διαδικασία ιδιαίτερα επίπονη, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς μπορεί να έφυγαν από τη ζωή με τον καημό ή μπορεί και να μην έμεινε κανείς συγγενής ζωντανός για να θάψει με θρησκευτικές τιμές τα λείψανα των ηρώων.

Σταύρος Αυγουστίδης – Πρέσβης Κύπρου

Δεν υπήρχε καλύτερος χώρος από το Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού

Ο πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα, κ. Σταύρος Αυγουστίδης, μιλώντας στο Sportdog υποστήριξε, ότι η προσφυγιά είναι το συνδετικό στοιχείο που ενώνει το δράμα της Κύπρου με την ΑΕΚ. Τόνισε, δε, ότι δεν υπήρχε καλύτερος χώρος να φιλοξενηθεί η συγκεκριμένη έκθεση, από το Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού, στέλνοντας παράλληλα ένα πολύ δυνατό μήνυμα.

«Σκοπός της έκθεσης είναι να υπενθυμίσει ένα τραγικό συμβάν, μια περίοδο 50 χρόνων τουρκικής κατοχής, μετά την εισβολή το 1974. Δεν υπήρχε καλύτερος χώρος να φιλοξενηθεί αυτή η έκθεση φωτογραφίας για διάφορους λόγους. Η ΑΕΚ είναι σωματείο που ιδρύθηκε από πρόσφυγες. Μιλάμε για το δράμα και τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής. Η προσφυγιά είναι ένα μέρος αυτής. Να φανταστείτε το 1/3 του Κυπριακού πληθυσμού, 200.000 άτομα έφυγαν από τις πατρογονικές τους εστίες, εκδιώχθηκαν προς τον νότο. Πόσο μοιάζει όλο αυτό, με αυτά που πέρασαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου πριν 100 και πλέον χρόνια. Αυτή η διασύνδεση και μόνο είναι χαρακτηριστική. Γιατί εδώ; Εδώ χτίστηκε το πρώτο Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού με όραμα του Δημήτρη Μελισσανίδη, το οποίο συνεχίζει ο Μάριος Ηλιόπουλος», ανέφερε ο Πρέσβης της Κύπρου και κατέληξε στέλνοντας το μήνυμα που σας προαναφέραμε:

«Είναι ένα όραμα που όταν το άκουσα, είπα, ότι σε μία γωνία αυτού του Μουσείου σίγουρα θα μπει και η Κύπρος. Μέχρι την Απελευθέρωσή μας. Μέχρι την ημέρα που οι πρόσφυγες θα επιστρέψουν στα σπίτια τους και θα δοθεί μια δίκαιη λύση στο Κυπριακό Πρόβλημα».

Ο πρέσβυς της Κύπρου την Ελλάδα Σταύρος Αυγουστίδης | ΦΩΤΟ: Χρήστος Κωνσταντινίδης

Έφη Μαυροπούλου – Διευθύντρια του Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού

«Να μάθουν οι νέοι για να μη λησμονήσουν»

Η διευθύντρια του Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού του γηπέδου της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, κα Έφη Μαυροπούλου, μιλώντας στο Sportdog, έκανε κάλεσμα στους νέους να επισκεφτούν την έκθεση, προκειμένου να μάθουν, να μη λησμονήσουν και μέσα από την ενημέρωση, η οποία παράγει έργο, να επέλθει μια δίκαιη λύση για τους ανθρώπους στην Κύπρο.

«Είναι γνωστοί οι δεσμοί της ΑΕΚ με την προσφυγιά. Άλλωστε αυτό την ξεχωρίζει από άλλες ομάδες. Δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητη σε αυτήν τη μαύρη επέτειο των 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Έτσι αποφασίσαμε η πρώτη περιοδική έκθεση που θα φιλοξενήσουμε και θα διοργανώσουμε να είναι αυτή.

Πριν από 50 χρόνια συντελέστηκε μια τραγωδία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο στόχος είναι να επουλώσουμε πληγές, να επιφέρουμε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση για τους ανθρώπους στην Κύπρο που βίωσαν όλη αυτήν την τραγωδία. Αυτό κάνει το Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού, με τη συνεργασία και την Αιγίδα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα», ανάφερε η κα Έφη Μαυροπούλου και κατέληξε:

«Θα θέλαμε αυτήν την σπουδαία περιοδική έκθεση, την πρώτη περιοδική έκθεση που φιλοξενούμε, να την επισκεφτούν όσο το δυνατόν περισσότεροι και όσο το δυνατόν περισσότερα νέα παιδιά, για να μάθουν και να μην λησμονήσουν αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού».

Η διευθύντρια του Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού της ΑΕΚ Έφη Μαυροπούλου | ΦΩΤΟ: iNTIME

Πόλυς Χατζηϊωάννου – Εφοπλιστής – πρώην μέτοχος ΠΑΕ ΑΕΚ

«Η έκθεση είναι σε έναν εξαιρετικό χώρο που έφτιαξε ο Μελισσανίδης»

Συγκινημένος για την έκθεση φωτογραφιών δήλωσε στο Sportdog ο κυπριακής καταγωγής εφοπλιστής και πρώην μέτοχος της ΠΑΕ ΑΕΚ, Πόλυς Χατζηιωάννου, του οποίου η εταιρεία Safe Bulkers είναι εκ των χορηγών της.

«Είμαι πολύ συγκινημένος για την έκθεση που διοργάνωσε το Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και την παράνομη κατοχή της μισής Κύπρου. Τα σχολεία που έρχονται εδώ και τα νέα παιδιά να θυμούνται. Δεν είναι για να ξύνουμε πληγές, είναι για να μην ξεχνάμε. Όλα αυτά πρέπει να γυρίσουν πίσω, να βρεθεί μια λύση βιώσιμη για όλους, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Να γυρίσουν πίσω στις εστίες τους. Ευχαριστούμε την ΠΑΕ ΑΕΚ για την έκθεση και ελπίζω να έρθει πολύς κόσμος να τη δει. Είναι σε ένα εξαιρετικό μουσείο που έφτιαξε ο Δημήτρης Μελισσανίδης, το οποίο αν δεν ήταν αυτός, και τον ευχαριστούμε, δεν θα υπήρχε», ανέφερε ο Ενωσίτης επιχειρηματίας.

Ο εφοπλιστής και γνωστός Ενωσίτης Πόλυς Χατζηιωάννου | ΦΩΤΟ: Χρήστος Κωνσταντινίδης

Η έκθεση «ΚΥΠΡΟΣ: 50 Χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής. Ακόμα υπό κατοχή, ακόμα υπό διαίρεση» είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στα θύματα αυτής της τραγωδίας. Η χρονική συγκυρία είναι ιδιαίτερη. Ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Εικόνες πολέμου στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή γεμίζουν την καθημερινη ειδησεογραφία. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και να υπενθυμίζουμε στην παγκόσμια κοινότητα, τί έχει συμβεί στην Κύπρο και όλα αυτά που υπέφερε και συνεχίζει να υποφέρει ο Κυπριακός Ελληνισμός.

1...1,0621,0631,064...3,039Σελίδα 1,063 από 3,039