Η Ελλάδα συμφώνησε για κάλυψη εξόδων και εκπαίδευση Ουκρανών πιλότων για F-16, ρωσικά media

Από

October 18, 2024

Η Ελλάδα εξέφρασε την ετοιμότητά της να υποστηρίξει ενεργά την Ουκρανία στην εκπαίδευση τεχνικού προσωπικού για την εξυπηρέτηση των μαχητικών F-16, καθώς και να παράσχει πόρους για την επιτάχυνση της εκπαίδευσης των Ουκρανών πιλότων, γράφουν τα ρωσικά media.

Οι αναφορές αναφέρονται στο Γραφείο του Προέδρου της Ουκρανίας. Η απόφαση της Αθήνας ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου διεθνούς υποστήριξης για το Κίεβο εν μέσω της συνεχιζόμενης σύγκρουσης με τη Ρωσία, όπως σημειώνεται.

Σύμφωνα με Ουκρανούς αξιωματούχους, η συμμετοχή της Ελλάδας στην εκπαίδευση του προσωπικού και η παροχή πόρων για την εκπαίδευση πιλότων F-16 θα είναι ένα σημαντικό βήμα προς την ενίσχυση της αεροπορίας της Ουκρανίας.

Μεταξύ άλλων, οι ειδικοί δεν αποκλείουν η Ελλάδα να λάβει μέρος στην επισκευή ουκρανικών μαχητικών F-16 στο έδαφός της.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Ποιος είναι ο Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος της Ρόδου που θα συναντηθεί με την Κατερίνα Σακελλαροπούλου

Από

pcuser

October 18, 2024

Ποιος είναι ο Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος της Ρόδου που θα συναντηθεί με την Κατερίνα Σακελλαροπούλου

Μετά από πρόσκληση της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου, ο Mεγάλος Μάγιστρος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Νοσοκομειακού Τάγματος του Αγίου Ιωάννη των Ιεροσολύμων, της Ρόδου και της Μάλτας, Fra’ John Dunlap, θα πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, στις 18 και 19 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Δημοκρατικής, θα φτάσει με το ιδιωτικό τζετ του Τάγματος το απόγευμα της Παρασκευής στη Ρόδο. Θα συνοδεύεται από εννεαμελή αποστολή που θα απαρτίζεται μεταξύ άλλων από τον Μέγα Καγκελάριο (Grand Chancellor) Ρικάρντο Πατερνό ντε Μοντεκούπο, τον Μέγα Κομεντάριο (Grand Commander) Εμμανουέλ Ρουσό, τον Μέγα Οσπιταλάριο (Grand Hospitaller) Αλεσάντρο ντε Φρανσίσις και τον σύμβουλο του Τάγματος εκπρόσωπο του Τάγματος κ. Νικόλαο Δεληγιάννη.

Όπως αναφέρεται το πρωί του Σαββάτου θα πραγματοποιηθεί Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Φραγκίσκου και στη συνέχεια ο Μέγας Μάγιστρος John T. Dunlop θα πραγματοποιήσει με τη συνοδεία του επίσκεψη στον περιφερειάρχη Γιώργο Χατζημάρκο και στο δήμαρχο Αλέξανδρο Κολιάδη. Το μεσημέρι θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης από τον κ. John T. Dunlap και την υπουργό Πολιτισμού κα Λίνα Μενδώνη. Θα ακολουθήσει επίσημο γεύμα στη Μεσαιωνική Πόλη και το απόγευμα του Σαββάτου ο Μέγας Μάγιστρος θα αναχωρήσει από τη Ρόδο με το ιδιωτικό τζετ.

Πρόγραμμα κινήσεων

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου

11:20 Κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη
11:30 Επίσημη τελετή Υποδοχής στο Προεδρικό Μέγαρο
11:40 Κατ’ ιδίαν συνάντηση της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου με τον Mεγάλο Μάγιστρο του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Νοσοκομειακού Τάγματος του Αγίου Ιωάννη των Ιεροσολύμων, της Ρόδου και της Μάλτας, Fra’ John Dunlap
12:00 Διευρυμένες συνομιλίες δύο αντιπροσωπειών
12:30 Τελετή ανταλλαγής παρασήμων
12:45 Επίσημο γεύμα στο Προεδρικό Μέγαρο προς τιμήν του Mεγάλου Μαγίστρου
17:30 Αναχώρηση για Ρόδο

Σάββατο 19 Οκτωβρίου

10:15 Συνάντηση με τον Δήμαρχο Ρόδου Αλέξανδρο Κολιάδη
10:45 Συνάντηση με τον Περιφερειάρχη Ν. Αιγαίου Γιώργο Χατζημάρκο
12:30 Επίσημα εγκαίνια έκθεσης «Από τους Ιωαννίτες στους Ιππότες της Μάλτας» στο Παλάτι του Μαγίστρου
16:30 Αναχώρηση

Ποιος είναι ο John Dunlap

Το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Νοσοκομειακό (Οσπιτάλιο) Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας (Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας, ΚΣΤΜ) είναι κυρίαρχη οντότητα, μερικώς αναγνωρισμένη ως μέλος-παρατηρητής στα Ηνωμένα Έθνη, καθώς και τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το Τάγμα αριθμεί στις μέρες μας 12.500 μέλη και 80.000 μονίμους εθελοντές, μαζί με 13.000 σε ιατρικό προσωπικό.

Το Τάγμα υπόκειται στη διεθνή νομοθεσία. Προέρχεται από τους Ιωαννίτες Ιππότες, μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 1050 στην Ιερουσαλήμ ως νοσοκομείο των Αμαλφιτών, με σκοπό να φροντίζει τους φτωχούς και ασθενείς προσκυνητές των Αγίων Τόπων. Έπειτα από την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ το 1099 στη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας, το νοσοκομείο μεταβλήθηκε σε θρησκευτικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Όταν οι χριστιανοί έχασαν την Ιερουσαλήμ, το Τάγμα λειτουργούσε από τη Ρόδο (1310-1523) και στη συνέχεια από τη Μάλτα (1530-1798), στην οποία ήταν κυρίαρχο.

Η ύπαρξη του κράτους αυτού τερματίσθηκε από τον Ναπολέοντα, όμως το τάγμα παρέμεινε και επέζησε ως σήμερα με την τότε μορφή του.

Το Τάγμα της Μάλτας έχει διπλωματικές σχέσεις με 103 κράτη, πολλά από τα οποία δεν έχουν ως κυρίαρχη θρησκεία τη ρωμαιοκαθολική, όπως επίσης και από άλλες 5 χώρες, καθώς επίσης και από διεθνείς οργανισμούς, όπως η ΕΕ και ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός.

Κυβερνήτης του Τάγματος βάσει Συντάγματος είναι ο Μέγας Μάγιστρος, του οποίου η θητεία είναι ισόβια.Από τις 13 Ιουνίου 2022 Μέγας Μάγιστρος (Grand Master) είναι ο John Dunlap, δικηγόρος στο επάγγελμα και νομικός σύμβουλος του Μόνιμου Παρατηρητή της Αγίας Έδρας στα Ηνωμένα Έθνη. Ο John Dunlap έγινε δεκτός ως Ιππότης της Μαγίστριας Χάριτος του Τάγματος της Μάλτας το 1996. Δήλωσε προσωρινούς όρκους ως Ιππότης της Δικαιοσύνης το 2004 και στις 7 Ιουνίου 2008 διακήρυξε αιώνιους όρκους ως Ιππότης της Δικαιοσύνης στην Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Τον Μάιο του 2014 ο John Dunlap εξελέγη για πενταετή θητεία ως μέλος του Κυρίαρχου Συμβουλίου. Στις 13 Ιουνίου 2022 ο Πάπας Φραγκίσκος διόρισε τον John Dunlap αναπληρωτή του Μεγάλου Μαγίστρου του Τάγματος. Εξελέγη επίσημα επικεφαλής του τάγματος στις 3 Μαΐου 2023, οπότε και ανέλαβε καθήκοντα.

Η εκλογή του John Dunlap κατέστη δυνατή με τις αναθεωρήσεις του 2022 στο σύνταγμα του Τάγματος που διέταξε ο Πάπας Φραγκίσκος, οι οποίες αφαίρεσαν την παραδοσιακή απαίτηση να μπορεί ο Μέγας Διδάσκαλος να αποδεικνύει ευγενή καταγωγή.

www.msn.com/el-gr/news/other/ποιος-είναι-ο-μέγας-μάγιστρος-του-τάγματος-της-ρόδου-που-θα-συναντηθεί-με-την-κατερίνα-σακελλαροπούλου

Τι συζητήθηκε στην άτυπη τριμερή. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης μίλησε στο Euronews για τις λεπτομέρειες

Από

anixneuseis

October 18, 2024

18/10/2024, 07:19

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Euronews.gr αποκαλύπτει τα όσα συζητήθηκαν στη Νέα Υόρκη – Η άρνηση Τατάρ, η επιμονή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και οι κόκκινες γραμμές της Λευκωσίας

Τις λεπτομέρειες της άτυπης τριμερούς συνάντησης για το Κυπριακό στη Νέα Υόρκη, υπό τον ΓΓ του ΟΗΕ, αποκαλύπτει μιλώντας στο Euronews ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης.

«Δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού, ή συζήτηση που ξεφεύγει εκτός του πλαισίου των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών», σημειώνει χαρακτηριστικά και τονίζει με έμφαση: «Ξέρω πού θέλουμε να πάμε. Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά. Ξέρουμε ποιες είναι οι κόκκινες μας γραμμές».

Εξηγεί ότι οι θέσεις που άκουσε από τον Ερσίν Τατάρ ήταν οι ίδιες που διατυπώνει εδώ και καιρό δημόσια, και υπογραμμίζει ότι ο ίδιος είχε προτάσεις σε μια σειρά από θέματα.

«Δυστυχώς όλα απορρίφθηκαν από τον κύριο Τατάρ», λέει ο Νίκος Χριστοδουλίδης και παρουσιάζει αναλυτικά τις προτάσεις του.

Παραδέχεται ότι η εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν μπορεί παρά να λειτουργεί θετικά και εποικοδομητικά στο Κυπριακό και τονίζει πως η πρόοδος στις ευρωτουρκικές σχέσεις περνάει μέσα και από το Κυπριακό.

Αυτούσια η συνέντευξη του Προέδρου στο Euronews

Μαρία Ψαρά: Κύριε Πρόεδρε, φτάσατε στις Βρυξέλλες από τη Νέα Υόρκη, όπου έγινε η άτυπη τριμερής συνάντηση για το Κυπριακό. Ζήτησε συζήτηση ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ «έξω από το κουτί». Τι σημαίνει αυτό; Υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Ζήτησε μια άτυπη συζήτηση, γιατί ήταν άτυπη και η συνάντηση. Είχαμε έναν ελεύθερο διάλογο για να δούμε πώς δημιουργούνται οι προοπτικές για να επαναρχίσει ο διάλογος και να καταλήξουμε σε λύση του Κυπριακού στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου. Εξάλλου, ο ΓΓ είναι ο πρώτος που είναι δεσμευμένος από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Άρα δεν τίθεται θέμα συζήτησης ή πρωτοβουλίας από πλευράς του Γενικού Γραμματέα για να συζητήσουμε λύσεις εκτός του πλαισίου. Ήταν ιδιαίτερα σημαντικό ότι ο Γενικός Γραμματέας του Ηνωμένου Εθνών, πήρε αυτή την πρωτοβουλία εν μέσω δύο πολέμων. Βλέπουμε τι γίνεται στην Ουκρανία. Εδώ στις Βρυξέλλες είναι ο πρόεδρος της Ουκρανίας, ακριβώς γιατί υπάρχει αυτή η ανησυχία για τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Βλέπουμε τι γίνεται στη Μέση Ανατολή και ο ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών παίρνει αυτή την πρωτοβουλία. Αυτό είναι ξεκάθαρη ένδειξη του ότι είναι δεσμευμένος στην ανάγκη για να επιλυθεί το Κυπριακό και μας το ανέφερε και στη συνάντηση και χαίρομαι, παρόλο που το επιθυμητό για μένα αποτέλεσμα- θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής- ήταν να πετύχουμε να ανακοινώσουμε την επανέναρξη των συνομιλιών. Αυτό δεν κατέστη εφικτό. Οι θέσεις που εξέφρασε ο κύριος Τατάρ ήταν οι γνωστές δημόσιες θέσεις. Δεν άκουσα κάτι καινούριο, αλλά είδα έναν Γενικό Γραμματέα, ο οποίος επιμένει και με τη δική μας ενθάρρυνση θα συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια με μία άτυπη διευρυμένη συνάντηση, ενώ υπάρχει και η συνάντηση μου με τον κύριο Τατάρ στην Λευκωσία για να δούμε τις προοπτικές, το ενδεχόμενο να έχουμε περισσότερα σημεία διέλευσης προς τις κατεχόμενες περιοχές. Από εκεί και πέρα υπήρξαν και άλλες εισηγήσεις από δικής μας πλευράς. Δυστυχώς δεν ήταν θετική η ανταπόκριση από πλευράς του κυρίου Τατάρ, αλλά θα επιμένουμε. Θα επιμένουμε γιατί βλέπουμε σε διεθνές επίπεδο αυτή την- αν θέλετε- αναβαθμισμένη προσέγγιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία αγγίζει και την ενίσχυση των προσπαθειών μας για επίλυση του Κυπριακού.

Μαρία Ψαρά: Κάποιοι όμως ήδη έχουν ξεκινήσει να μιλούν κύριε Πρόεδρε για υποχωρήσεις. Υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσει η Κυπριακή Δημοκρατία από τις βασικές της θέσεις για το Κυπριακό;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού, ή συζήτηση που ξεφεύγει εκτός του πλαισίου των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Και δεν υπάρχει, εάν θέλετε, πέραν από τον κύριο Τατάρ, δηλαδή την τουρκική προσέγγιση, οποιαδήποτε ενθάρρυνση από τον οιονδήποτε προς αυτήν την κατεύθυνση. Άρα όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, δεν ανταποκρίνονται στο τι συζητήθηκε, αλλά και στην προσπάθεια του Γενικού Γραμματέα.

Μαρία Ψαρά: Υπάρχει χρονοδιάγραμμα συγκεκριμένο ; Μάλλον καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχει, ή υπάρχει και δεν ανακοινώνεται;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Όχι, δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα υπό την έννοια ότι γνωρίζουμε πότε θα γίνει αυτή η διευρυμένη, αλλά αν μπορώ να σας πω ότι επιστρέφοντας στη Λευκωσία θα επικοινωνήσω με τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών τόσο για το θέμα του καθορισμού το συντομότερο δυνατόν αυτής της άτυπης διευρυμένης συνάντησης, αλλά και για τη συνάντηση μου με τον κύριο Τατάρ στη Λευκωσία. Ξέρετε, το έχω πει πολλές φορές και το εννοώ απόλυτα : Ξέρω πού θέλουμε να πάμε. Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά. Ξέρουμε ποιες είναι οι κόκκινες μας γραμμές. Για παράδειγμα, σας ανέφερα προηγουμένως, δεν υπάρχει θέμα συζήτησης, άλλης λύσης, εκτός του πλαισίου και έχουμε τα δεδομένα των δρόμων που θέλουμε να ακολουθήσουμε που πρέπει να ακολουθήσουμε- αυτό που ακολουθούμε- για να πετύχουμε τον στόχο.

Μαρία Ψαρά: Έχετε ενημερωθεί αν ο Γενικός Γραμματέας έχει επικοινωνήσει με τη Βρετανία για να συμμετέχει;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Η διευρυμένη άτυπη συνάντηση δεν μπορεί να έχει την οποιαδήποτε άλλη μορφή απ’ αυτήν που (σ.σ.: είχαν όσες) έγιναν και στο παρελθόν. Υπάρχουν τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις θα είναι οι παρούσες σε αυτή την άτυπη συνάντηση. Δεν θεωρώ οποιαδήποτε από τις τρεις εγγυήτριες θα είναι αρνητική σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εκείνο που αναμένω είναι από τη μια ο καθορισμός της ημερομηνίας, αλλά και από την άλλη- εμάς μας ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό, το ανέφερα και στο Γενικό Γραμματέα- όλο αυτό το διάστημα μέχρι την πραγματοποίηση αυτής της συνάντησης να προετοιμαστούμε για να έχουμε αποτέλεσμα. Να μην πάμε σε μία συνάντηση, απλά να επαναλάβουμε αυτό και να μην υπάρξει αποτέλεσμα, γιατί είναι σημαντικό. Το πιο σημαντικό είναι να υπάρξει αποτέλεσμα προς την κατεύθυνση επανέναρξης των συνομιλιών.

Μαρία Ψαρά: Λύστε μου μια απορία : Γιατί η τ/κ πλευρά δεν θέλει τη συμμετοχή της Βρετανίας; Και σας ρωτώ γιατί λένε κάποιοι ότι αυτό υποδηλώνει μία λύση πακέτο για τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Όχι. Όσοι γνωρίζουν το Κυπριακό και ασχολήθηκαν με το Κυπριακό διαχρονικά γνωρίζουν ότι αυτή ήταν η προσέγγιση της τουρκικής και της τουρκοκυπριακής πλευράς. Να υποβαθμίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, να υποβαθμίσουν την ελληνοκυπριακή πλευρά. Και πάντα επιζητούσαν αυτές τις τετραμερείς συναντήσεις που- ξέρετε, θέλω να το επαναλάβω, δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, δεν μπορεί να γίνει μια τέτοια συνάντηση και ξέρετε, όταν και εφόσον επαναρχίσουν οι συνομιλίες και το αναφέρω σήμερα για πρώτη φορά- όταν βρεθήκαμε με το Γενικό Γραμματέα και τον τ/κ ηγέτη παρουσίασα συγκεκριμένα τα τρία τραπέζια στα οποία θα πρέπει να συζητούνται τα διάφορα θέματα. Γιατί έχουμε την συμφωνία της Συμμαχίας, έχουμε την συμφωνία των εγγυήσεων και έχουμε και τις εσωτερικές πτυχές. Πήγαμε προετοιμασμένοι σε αυτή τη συνάντηση. Πείσαμε τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Να σας θυμίσω ότι όταν ήμουν στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση, ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας μου μετέφερε : «είμαι έτοιμος, βλέπω την πολιτική δέσμευση. Κάναμε πολλά, όχι λόγια, πράξεις και δείξαμε στην πράξη την πολιτική μας δέσμευση και αναμένω την απάντηση από τουρκικής πλευράς, θα το θέσω στη συνάντηση που θα έχουμε τον κύριο Ερντογάν». Το έπραξε. Υπήρξε αυτή η συνάντηση, τώρα μας ενδιαφέρει η συνέχεια.

Θα σας πω και κάτι που μόλις έγινε: Είχα την ευκαιρία να συζητήσω με τον Γερμανό καγκελάριο, ο οποίος και στο παρελθόν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Υπενθυμίζω ότι η αποδοχή από πλευράς Τουρκίας της κυρίας Ολγκίν ως προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα, έγινε μετά από παρέμβαση του Γερμανού Καγκελάριου. Ο ίδιος ταξιδεύει αύριο (την Παρασκευή) στην Τουρκία. Το Σάββατο θα συναντηθεί με τον κύριο Ερντογάν. Συζητήσαμε συγκεκριμένα για το Κυπριακό και τα ευρωτουρκικά. Έχουμε συμπεράσματα του Απριλίου 2024 που καθορίζουν τον οδικό χάρτη θετικών εξελίξεων στα ευρω-τουρκικά που περνούν μέσα και από θετικές εξελίξεις στο Κυπριακό και εμείς έχουμε δείξει, έχουμε δώσει δείγματα γραφής : Η συμμετοχή του κυρίου Φιντάν στο άτυπο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών μετά από αρκετά χρόνια, εποικοδομητική διάθεση στα συμπεράσματα με τη συμπερίληψη και των δικών μας ανησυχιών, 14 μονομερή μέτρα της Κυπριακής Δημοκρατίας προς τους τουρκοκύπριους, αποδοχή της προσωπικής απεσταλμένης- αν και εμείς θα προτιμούσαμε ειδικό απεσταλμένο στο Κυπριακό- αποδοχή της πρώτης πρότασης του Γενικού Γραμματεία που απέρριψαν οι Τουρκοκύπριοι και ούτω καθεξής.

Άρα, δεν αμφισβητεί κανείς από τη μία τη δική μας πολιτική βούληση, αλλά από την άλλη, ήταν οι δικές μας ενέργειες που έφεραν – αν θέλετε- το να ξεκινήσει και πάλι το διεθνές ενδιαφέρον για το Κυπριακό. Εκείνο όμως που με ενδιαφέρει περισσότερο εκείνο που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι να υπάρξει συγκεκριμένο αποτέλεσμα που δεν μπορεί να είναι άλλο από την επανέναρξη των συνομιλιών.

Μαρία Ψαρά: Επειδή όμως έχουμε και την επίσκεψη Φιντάν στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου, πόσο ρόλο παίζει η εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε σχέση με το Κυπριακό;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Η εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν μπορεί παρά να λειτουργεί θετικά, εποικοδομητικά στο Κυπριακό. Αυτή είναι η ξεκάθαρη μας θέση. Αυτό πραγματικά πιστεύω και ναι μπορούν να μεταφερθούν μηνύματα στην Τουρκία μέσω της και της ελληνικής κυβέρνησης. Υπάρχει και μια άλλη ιδιομορφία. Η εμπλοκή της Τουρκίας στο Κυπριακό είναι βασικότατη. Αγγίζει όλα τα θέματα: Και την εσωτερική πτυχή και τη διεθνή πτυχή, όλες τις διαστάσεις του Κυπριακού. Στην περίπτωση της ελληνικής κυβέρνησης, και θέλω να το αναφέρω δημόσια : Η ελληνική κυβέρνηση εμπλέκεται στο Κυπριακό στο θέμα των εγγυήσεων και των στρατευμάτων, ως προκύπτει μέσα από τη συνθήκη εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι αποφάσεις όσον αφορά την εσωτερική πτυχή είναι οι αποφάσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και χαίρομαι που έχουμε αυτή την – αν θέλετε- πλήρη κατανόηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Και επαναλαμβάνω : Η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και, αν θέλουμε να μιλήσουμε για πλήρη εξομάλυση, όλοι το γνωρίζουν, είναι θέση του Έλληνα πρωθυπουργού, το ανέφερε δημόσια στη Λευκωσία, περνά μόνο μέσα και από τη λύση του Κυπριακού.

Μαρία Ψαρά: Επιβεβαιώθηκε ότι η βοηθός Γενική Γραμματέας του ΟΗΕ, Ρόζμαρι Ντι Κάρλο, την οποία ξέρετε από παλιά, έτσι κι αλλιώς, θα αναλάβει. Έχετε μιλήσει μαζί της; Θα μιλήσετε; Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Λοιπόν στη συνάντηση με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη ζήτησα από το Γενικό Γραμματέα ότι μαζί με αυτές τις πρωτοβουλίες είναι καλό να διοριστεί προσωπικός ή ειδικός απεσταλμένος, κάποιος που θα λάβει το ρόλο αποκλειστικά να ασχοληθεί με το Κυπριακό.

Μαρία Ψαρά: Συγνώμη γιατί την Ολγκίν δεν την ήθελε ο Τατάρ, σωστά;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Ναι, εγώ είπα δεν έχω πρόβλημα, η κυρία Όλγκίν μπορεί να διοριστεί, μπορεί να διορίσετε κυρίε Γενικέ Γραμματέα, οποιαδήποτε άλλη προσωπικότητα. Και ο Γενικός Γραμματέας απάντησε, «εγώ είμαι έτοιμος να επαναδιορήσω την κυρία Ολγκίν». Η απάντησή του κυρίου Τατάρ ήταν αρνητική και μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Γενικός Γραμματέας είπε ότι αυτόν τον ρόλο θα τον αναλάβει η βοηθός Γενική Γραμματέας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η κυρία Ντι Κάρλο, την οποία γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά και αναμένουμε να δούμε θεωρώ και στην Κύπρο έτσι ώστε να συζητήσουμε τα επόμενα βήματα. Αλλά ο Γενικός Γραμματέας, όπως προκύπτει μέσα από τη συζήτηση, θέλει να κρατήσει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια.

Μαρία Ψαρά: Είναι κάτι που φαίνεται σαν προσωπικό στοίχημα και για τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα.

Νίκος Χριστοδουλίδης: Ναι, και ο ίδιος είπε «βλέπω τι γίνεται στην περιοχή». Ο ίδιος είπε, «προέρχομαι από την Μεσόγειο». Γνωρίζουμε την καταγωγή του από την Πορτογαλία. «Βλέπουμε όλες αυτές τις αρνητικές εξελίξεις. Πιστεύω στην Κύπρο, πιστεύω στην επίλυση του Κυπριακού» (σ.σ.: είπε ο ΓΓ του ΟΗΕ) και αυτό θεωρώ είναι θετικό.

Μαρία Ψαρά: Μία όμως ειλικρινής απορία, τι διαφορετικό θα κάνει η κυρία Ντι Κάρλο σε σχέση με την κυρία Ολγκίν; Τι είναι αυτό που δεν αρέσει στον τ/κ ηγέτη;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Σε σχέση με την απάντηση του τουρκοκύπρου ηγέτη, δεν μπορώ να απαντήσω εκ μέρους του. Οποιεσδήποτε δυσκολίες ή προβλήματα μπορεί να θέσει σε αυτή την προσπάθεια, σίγουρα θα το κάνει. Αλλά δεν θέλω να μιλήσω εκ μέρους του σε καμία απολύτως περίπτωση. Έχει ρόλο να διαδραματίσει η κυρία Ντι Κάρλο. Αν θέλετε ως γενικότερο σχόλιο, το ότι θα αναλάβει η κυρία Ντι Κάρλο είναι ακόμη πιο σημαντικό. Είναι Βοηθός Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, απόλυτα δεσμευμένη από τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, είναι η δεύτερη πιο υψηλή αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών. Θα προετοιμάσει αυτή τη συνάντηση και ελπίζουμε να υπάρξουν αποτελέσματα.

Μαρία Ψαρά: Θα επιμείνω λίγο στο χρονοδιάγραμμα. Πάμε για άνοιγμα οδοφραγμάτων…

Νίκος Χριστοδουλίδης: Θα δούμε. Να συζητήσουμε, έχουμε μια συγκεκριμένη πρόταση που αφορά ένα από τα δύο οδοφράγματα που θέλουμε να ανοίξουν για να διευκολύνουν την καθημερινότητα των πολιτών. Κι αν υπάρχει θετική ανταπόκριση από τον κύριο Τατάρ, θα προχωρήσουμε. Ξέρετε, πήγαμε στη συνάντηση με πολύ συγκεκριμένες εισηγήσεις. Δεν ήταν μόνο τα οδοφράγματα. Υπήρχαν προτάσεις σε σχέση με τη νεολαία, σε σχέση με μία επιτροπή αλήθειας στο θέμα των αγνοουμένων. Δυστυχώς όλα απορρίφθηκαν από τον κύριο Τατάρ και θεωρώ ότι και η εμμονή του Γενικού Γραμματέα επηρέασε στο να αποδεχθεί αυτή την συζήτηση.

Δεν ξέρουμε ακόμη για αποτέλεσμα. Ήμασταν έτοιμοι, ήμουν έτοιμος από την δική μου πλευρά να ανακοινώσουμε θετικά συγκεκριμένα μέτρα, μετά τη συνάντηση. Δυστυχώς δεν κατέστη εφικτό, άρα πηγαίνουμε σε αυτή τη συζήτηση.

Μαρία Ψαρά: Ήθελα να σας ρωτήσω όμως και για την διάθεση που διαπιστώσατε από την άλλη πλευρά. Μιλάει ο κ. Τατάρ για κυριαρχική ισότητα και ότι αν δεν εξασφαλιστεί αυτό δεν πρόκειται να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγμάσεων. Βλέπετε διάθεση και μία συζήτηση ;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Κοιτάξτε, είναι γνωστές οι θέσεις και αυτές επανέλαβε και κατά τη διάρκεια του δείπνου, τις οποίες απάντησα πολύ συγκεκριμένα γιατί δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν αποδεκτά όλα αυτά που λέει. Πέραν του ότι ξεφεύγουν του πλαισίου των ψηφισμάτων, είναι και πολλοί άλλοι παράγοντες. Θα σας πω όμως κάτι: Κατ’ επανάληψη στην Κύπρο επιχείρησα να έχουμε μία έστω και κοινωνική συνάντηση με τον κύριο Τατάρ. Πολλές των περιπτώσεων μετέφερα και ο ίδιος προσωπικά την πρόσκληση, το έκανα και μέσω της κυρίας Ολγκίν. Υπήρχε πάντα αυτή η αρνητική απάντηση. Τότε έγινε αυτή η άτυπη συνάντηση στη Νέα Υόρκη, με δική μας επαναλαμβάνω επιμονή, με δική μας πρωτοβουλία, γιατί εμείς ενδιαφερόμαστε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο για το Κυπριακό. Είναι ένα θετικό βήμα. Δεν έφερε το αποτέλεσμα, αλλά θεωρώ ότι η προοπτική είναι εκεί και έχουμε τον τρόπο και τα μέσα να πράξουμε ό,τι είναι δυνατόν για να υπάρξει αποτέλεσμα και αυτό θα κάνουμε. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά, επαναλαμβάνω, πού θέλουμε να πάμε και τι θα πράξουμε για να φτάσουμε στον στόχο.

Μαρία Ψαρά: Άρα η αρχή έγινε. Μένει να δούμε πώς θα δρομολογηθεί.

Νίκος Χριστοδουλίδης: Σίγουρα ποτέ δεν ξέρετε. Πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε καν συζήτηση για κάτι τέτοιο και εδώ βλέπουμε ένα Γενικό Γραμματέα που αναλαμβάνει αυτή την πρωτοβουλία εν μέσω δύο πολέμων. Ήταν οι δικές μας ενέργειες όλους αυτούς τους 19 μήνες, επαναλαμβάνω όχι με λόγια, ότι είμαστε δεσμευμένοι σε μία λύση και ούτω καθεξής. Με πράξεις, ενέργειες συγκεκριμένες.

Μαρία Ψαρά: Ισχύει ότι ο κύριος Τατάρ αναφέρθηκε στο θέμα των διώξεων κατά προσώπων που εμπλέκονται σε σφετερισμό ελληνοκυπριακής περιουσίας;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Ναι, μεγάλο μέρος των παρεμβάσεων του κυρίου Τατάρ αφορούσε αυτό το θέμα και ζήτησε μάλιστα τη δική μου παρέμβαση για ένα τέτοιο θέμα. Φυσικά και του εξήγησα, αν θέλετε έκανα και επίκληση στον Γενικό Γραμματέα ως πρώην επικεφαλής κράτους κράτους δικαίου, κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι δεν υπάρχει καμία παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας στη δικαστική εξουσία. Και μάλιστα παρουσίασα και μία κοινή δήλωση των Ελληνοκυπριακών και των τ/κ κομμάτων που λένε ξεκάθαρα ότι αυτή η εκμετάλλευση που γίνεται, ο σφετερισμός των περιουσιών, λειτουργεί αρνητικά τόσο σε σχέση με την προοπτική επίλυσης του Κυπριακού, αλλά και το περιεχόμενο της λύσης. Άρα η απάντησή μου προς τον κύριο Τατάρ ήταν ξεκάθαρη.

Μαρία Ψαρά: Ωραία να σας ρωτήσω τώρα και για τον ρόλο που μπορεί να έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση σε όλη αυτή τη διαδικασία του Κυπριακού. Είπατε ότι μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο και είναι έτοιμη να το κάνει. Μιλήσατε και με την Πρόεδρο Φον ντερ Λάιεν στο προσυνέδριο του ΕΛΚ. Για πείτε μας πώς ακριβώς το σκέφτεστε αυτό δεδομένων των δυσκολιών να συμμετέχουν ακόμα και οι εγγυήτριες δυνάμεις σε μία διευρυμένη συνάντηση;

Νίκος Χριστοδουλίδης: Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα συνεχίσει να είναι και μετά από μια ενδεχόμενη λύση. Άρα το περιεχόμενο της λύσης, επηρεάζει και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν έχουμε ένα κράτος που δεν μπορεί να λειτουργήσει εσωτερικά, δεν θα μπορεί να λειτουργήσει όταν έρχεται και στις Βρυξέλλες πολλές των περιπτώσεων ακόμα να δημιουργεί πρόβλημα και στις Βρυξέλλες. Αυτό είναι το πρώτο ζητούμενο. Το δεύτερο : Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι κοινή θέση μέσα από τα συμπεράσματα ότι όλοι θέλουμε να δούμε να υπάρχει πρόοδος στις ευρωτουρκικές σχέσεις. Ε, αυτή η πρόοδος περνάει και από το Κυπριακό. Είναι η δεύτερη διάσταση και χαίρομαι- οφείλω να το πω ότι η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιδεικνύει ένα αυξημένο ενδιαφέρον για το Κυπριακό. Πρέπει να πάμε, πέρα από τις δηλώσεις σε κάτι πιο συγκεκριμένο και θεωρούμε ότι ένας πιο πρωταγωνιστικός ρόλος από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι μόνο θα μας βοηθήσει και στην επανέναρξη των συνομιλιών, αλλά και στο περιεχόμενο των συζητήσεων, ειδικά όσον αφορά την εσωτερική πτυχή του Κυπριακού, αλλά θα βοηθήσει και την Τουρκία, άρα θα δημιουργήσει μια, αν θέλετε, win – win κατάσταση πραγμάτων για όλους τους εμπλεκόμενους και είναι αυτό το ρόλο που θέλουμε να δούμε από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Συνάντηση 20ετίας» στις Βρυξέλλες

Από

anixneuseis

October 18, 2024

Πραγματοποιήθηκε «Συνάντηση 20ετίας» (Reunion) στις Βρυξέλλες, στο εστιατόριο Roy d’Espagne της Grand Place με συμμετέχοντες άτομα, φοιτητές και φοιτήτριες, του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, που συμμετείχαν από το 2004 σε εκπαιδευτικές εκδρομές στις Βρυξέλλες. Συνολικά συμμετείχαν στις εν λόγω εκδρομές γύρω στα 600 άτομα.

Το Reunion έλαβε χώρα το Σάββατο 5 Οκτωβρίου, ενώ τα 52 άτομα της ομάδας του 2024 συνέχισαν το εκπαιδευτικό τους ταξίδι στη βελγική πρωτεύουσα και κατά την εβδομάδα της 7ης Οκτωβρίου. Παρακολούθησαν δέκα ομιλίες που έλαβαν χώρα στις εγκαταστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ), της Επιτροπής των Περιφερειών όπως και της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας.

Στο βραδινό του Reunion παρέστησαν και στελέχη των θεσμικών οργάνων της ΕΕ που συνέβαλαν με τις εισηγήσεις και παρουσιάσεις τους στην πραγμάτωση των εκπαιδευτικών αυτών εκδρομών. Παρευρέθηκαν ειδικότερα, ο κ. Ιωάννης Βράιλας, ο πρέσβης μας στην Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία, η κα Κατερίνα Σερίφη από την ΕΟΚΕ, ο κ. Ρέβελας πρώην στέλεχος της υπηρεσίας Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας, ο κ. Λευτέρης Μπουρδάκης στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο κ. Χρήστος Mπετσιρτζόγλου, από τη Γενική Γραμματεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο κ. Πάνος Γρέδης πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τώρα εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου, ο κ. Σταύρος Παπαγιαννέας, επικοινωνιολόγος με παρελθόν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και πρόεδρος της SP Communications, ο κ. Ιορδανίδης, στέλεχος του Έλληνα επιτρόπου του κου Μαργαρίτη Σχοινά και ο Θεόδωρος Καλλιάνος, πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βόννης, ο οποίος συνέβαλε και στην διοργάνωση των επισκέψεων των φοιτητών/τριών μας από το 2004 και μετά.

Η οργάνωση των δράσεων αυτών της 20ετίας ανήκει στον Δημήτρη Μάρδα, Καθ/τή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Χακάν Φιντάν: Ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση, ομιλεί για “ζητήματα” στο Αιγαίο και τη Θράκη!!!

Από

anixneuseis

October 18, 2024

Ο ισλαμιστής υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν με τους δημοσιογράφους του Καναλιού Haber Global. Φωτογραφία από βίντεο via Haber Global

18/10/2024

Η ηρεμία αυτή τη στιγμή στο Αιγαίο είναι πολύ πολύτιμη, δήλωσε αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά ο ισλαμιστής υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν.

Τόνισε ότι και οι δύο πλευρές έχουν τη μέγιστη ευαισθησία για τη μείωση της έντασης. Έκανε λόγο για λύση των προβλημάτων προς το συμφέρον των δύο χωρών, μίλησε όμως και για ζητήματα στο Αιγαίο, έθεσε θέμα τουρκικής μειονότητας στη Θράκη και είπε ότι ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση.

Σε εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο Haber Global, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας ανέφερε ότι υπάρχει μια αναζήτηση ομαλοποίησης που ξεκίνησε σε επίπεδο ηγετών με την Ελλάδα μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2023 και ανατέθηκε στους δύο υπουργούς Εξωτερικών να αναζητήσουν τρόπους για να λύσουν αυτό το πρόβλημα ειρηνικά.

«Είμαστε πραγματικά σε αναζήτηση αυτού με τον Έλληνα συνάδελφό μου» είπε ο κ. Φιντάν.

«Βρισκόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση που και οι δύο πλευρές δείχνουν τη μέγιστη ευαισθησία όσον αφορά τη μείωση της έντασης. Κατά καιρούς προκύπτουν κάποια επεισόδια και προκλήσεις, τα βλέπουμε και εμείς ως Τουρκία, αλλά βλέπουμε ότι η ελληνική πολιτική στην παρούσα φάση, η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, ακολουθεί μια στάση προς την κατεύθυνση να μην αυξηθεί η ένταση και να συνεχιστούν οι συνομιλίες με θετικό τρόπο» είπε στη συνέχεια ο Τούρκος ΥΠΕΞ και προσέθεσε:

«Πώς μπορούμε να εξελίξουμε αυτή τη διαδικασία σε πρακτικές λύσεις; Διότι υπάρχει ένα σύμπλεγμα προβλημάτων μεταξύ μας, δηλαδή οι θαλάσσιες περιοχές, οι εναέριες περιοχές, η υφαλοκρηπίδα, το πρόβλημα των μειονοτήτων, δηλαδή το πρόβλημα της τουρκικής μειονότητας, το πρόβλημα της μουσουλμανικής μειονότητας, υπάρχουν προβλήματα που αφορούν τη λατρεία εκεί, υπάρχουν προβλήματα που αφορούν το διορισμό του μουφτή, υπάρχουν προβλήματα που αφορούν την εκπαίδευση, υπάρχουν θέσεις που έχουν πάρει και οι δύο χώρες στην Κύπρο, υπάρχουν θέματα που αφορούν τη Μεσόγειο, θέματα που αφορούν το Αιγαίο».

«Υπάρχει μια άποψη για το πώς μπορούμε να λύσουμε όλα αυτά τα ζητήματα προς το συμφέρον και των δύο χωρών, με έναν τρόπο που και οι δύο χώρες μπορούν να αποδεχθούν» είπε ο Χακάν Φιντάν και τόνισε ότι «ακόμη και αυτή η ίδια η άποψη είναι πραγματικά απίστευτα πολύτιμη».

Όπως είπε, «βλέπουμε την ίδια προσέγγιση και από την ελληνική πλευρά, τόσο από την πλευρά του πρωθυπουργού όσο και από την πλευρά του συναδέλφου μου, του υπουργού Εξωτερικών, και ευχόμαστε οι προσπάθειές μας να φέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Αυτή είναι η πρόθεσή μας, τόσο για την τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη, όσο και γενικά για όλα τα προβλήματα στο Αιγαίο και τα ζητήματα στη Μεσόγειο».

Ο Χακάν Φιντάν, απαντώντας στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων του Haber Global είπε επίσης:

«Δεν είμαστε μια χώρα που προσδιορίζει την πολιτική της μέσα από την Ελλάδα, δηλαδή δεν είναι εκείνη το ‘”έτερο εγώ’ μας. Δεν είμαστε σε μια κατάσταση όπου τα πολιτικά μας κόμματα την χρειάζονται (σ.σ. την Ελλάδα) πάρα πολύ για να υπάρξουν στην πολιτική.

Δόξα τω Θεώ, η τουρκική πολιτική έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, έχει διαφοροποιηθεί πάρα πολύ, είναι σε μια κατάσταση που κοιτάει σε πολύ πιο σημαντικά, πολύ πιο στρατηγικά, πολύ πιο υψηλά ζητήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αγνοούμε αυτά τα προβλήματα. Όχι, αλλά είμαστε σε ένα σημείο που σκεφτόμαστε πιο σφαιρικά και σε μια ευρύτερη προοπτική, δηλαδή όπως και στο Αιγαίο έχουμε συμφέροντα και ζητήματα στη Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα, στην Αφρική, στην Κεντρική Ασία, στην Ασία και τον Ειρηνικό και προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε όλα αυτά ταυτόχρονα.

Και όταν κοιτάξετε την ιστορία της Ελλάδας, την απόσπασή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον ετεροπροσδιορισμό της, δηλαδή με εμάς, αναπόφευκτα είναι ο κύριος καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής εκεί».

Σύμφωνα με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, με εξαίρεση ένα διάστημα που το ενδιαφέρον της Αθήνας είχε στραφεί στα Σκόπια για το πρόβλημα της ονομασίας, «που αφορούσε την ιστορική ταυτότητα της Ελλάδας», όπως είπε, «στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, ειδικά σε περιόδους δεξιών κυβερνήσεων, το θέμα ήταν πάντα η Τουρκία».

Στη συνέχεια αναρωτήθηκε πώς μπορούμε να προχωρήσουμε με πιο ειρηνικές μεθόδους, λέγοντας ότι η περιοχή χρειάζεται ειρήνη και ηρεμία. «

Εννοώ, υπάρχει ήδη ένας μεγάλος πόλεμος που γίνεται στη Μαύρη Θάλασσα, και αυτή η ηρεμία στο Αιγαίο είναι τόσο πολύτιμη, το να δράσουμε συνειδητά και υπεύθυνα» είπε και συμπλήρωσε:

«Αλλά όλοι γνωρίζουν ότι ο στρατός μας είναι έτοιμος να αποκρούσει οποιαδήποτε πρόκληση. Έχει λάβει σχετικές οδηγίες. Αλλά η προτεραιότητά μας είναι πράγματι να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας με διπλωματικό τρόπο».

Ερωτηθείς για την κριτική περί υποχωρητικότητας που δέχεται η κυβέρνηση από την αντιπολίτευση σε θέματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών απάντησε ότι κριτική είναι απαραίτητη.

«Αν η κυβέρνηση κρύβει κάτι, ο Τύπος και η αντιπολίτευση θα το βρουν και θα το δείξουν στο κοινό. Όταν πηγαίνεις στην παραπληροφόρηση, το περιστατικό εξελίσσεται σε άλλη διάσταση. Τις περισσότερες φορές, λέγεται ‘έτσι είναι’ χωρίς καμία βάση, χωρίς κανένα σημείο αναφοράς. Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής στα εθνικά θέματα είναι σοβαρά, δεν είναι αστεία. Θα πρέπει να προσεγγίζονται με προσοχή. Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν τα όριά τους σε αυτόν τον τομέα» σχολίασε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γ. Μανδαλίδης
Κωνσταντινούπολη, Turkey

Iran’s Terrible, Horrible, Very Bad Year

Από

anixneuseis

October 18, 2024

Oct 12, 2024

People walk next to stands with the flags of Lebanon, Hezbollah, and Iran in Tehran, Iran, October 7, 2024

Photo by Majid Asgaripour/WANA via Reuters

By Raphael S. Cohen

This commentary originally appeared on Foreign Policy on October 9, 2024.

There is no shortage of misery in the Middle East today. As the region marked the one-year anniversary of Hamas’s October 7 massacre, Israel mourned the murder of around 1,200 Israelis and worried about the fate of the remaining 100 hostages held by Hamas. Tens of thousands of Palestinians have been killed in the subsequent war, hundreds of thousands are currently homeless, and much of Gaza lies in ruins. Lebanon, too, is now devolving into a war zone.

Often overlooked amid all this misery is Iran, which is also having a terrible, horrible, very bad year. But unlike most of the other actors here, it has only itself to blame.

Consider where Iran was strategically on October 6, 2023. The United States, torn between competing demands for its military forces, was looking to reduce its military presence in the Middle East. That brought Iran closer than ever to achieving one of its long-term goals: ridding the region of U.S. influence. Israel, meanwhile, was tearing itself apart at home over controversial judicial reforms. Iran had suffered a strategic blow a few years prior with the passage of the Abraham Accords, which promoted Israel-Arab ties, but Tehran had arguably countered this in part by forging closer military ties to Moscow. True, Iran remained under significant sanctions, but the Biden administration unfroze some $6 billion in Iranian funds in exchange for freeing American prisoners.

Often overlooked amid all the misery in the Middle East is Iran, which is also having a terrible, horrible, very bad year.

Now consider where Iran is just a year later. Hamas, an Iranian proxy, has been decimated. Israel has shown that it can reach into a VIP guest house in Tehran to kill Hamas’s leaders. Hezbollah, the crown jewel of Iran’s proxy network, has been mauled to the point where Iran needs to strike Israel on the group’s behalf, rather than vice versa. Israel’s fractured political spectrum doesn’t agree on much, but it is united when it comes to making Iran pay for its missile attacks on the country. The Abraham Accords—which normalized Israel’s relationship with the United Arab Emirates and Bahrain—are strained but remain intact, and Saudi-Israeli normalization remains possible in the longer term, even if it is not in the cards right now. In fact, despite the violence, it is easier to fly to Tel Aviv from Dubai than from many European cities. And the U.S. military is once again surging into the region. Further Western sanctions relief—in this geopolitical climate—is currently off the table.

While Israel faces strategic problems of its own, at least Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu can argue that he did not start this war. By contrast, it is an open question to what extent Iran’s leaders helped plan the October 7 attack and set the region aflame in the process. Even if Iran was merely caught up in one of its proxies going rogue, it certainly did have a direct role in the missile barrages against Israel and, by extension, the retaliatory strikes that followed.

Perhaps the silver lining for Iran here is that it could have been worse. Tehran’s missile attacks—in April and again in October—failed to kill Israelis or cause significant damage. Had they done that, Israel’s retaliation would likely have been significantly more robust

But this gets to the crux: Iran’s tolerance for risk is growing. Firing hundreds of ballistic missiles at a militarily superior adversary is a dangerous game. Firing them while repeatedly calling for the annihilation of a likely nuclear-armed, militarily superior, superpower-backed state with a right-wing government inclined to hit back hard is a potentially suicidal gamble.

That’s not the only thing Iran has done over the past year that was so risky that it could have threatened the regime’s stability itself, had it not been for Tehran’s incompetence. Iran reportedly tried to kill former U.S. President Donald Trump and other former senior Trump administration officials in retaliation for the killing of Iranian Quds Force leader Qassem Suleimani. Thankfully, those plots were foiled. But the attempt itself was a huge risk, especially given that Trump is a current candidate for the presidency and known for holding grievances. Indeed, after being briefed about the attempted assassination, Trump threatened to “blow [Iran’s] largest cities and the country itself to smithereens” if he gets back to the White House and Iran tried a similar ploy.

But whereas trying to assassinate a former—and potentially future—U.S. president on American soil is a gutsy move, imagine what would happen if such a plot actually succeeds. Republicans—many of whom are already pretty hawkish on Iran—would likely be calling for blood. Democrats would not likely let the killing of a former U.S. president go unpunished. Indeed, if one thing could upend the post-Iraq, post-Afghanistan received wisdom of eschewing regime change in the Middle East, killing a former president could be it. In short, if the Iranian regime survives this war, it will be thanks to luck and its own incompetence.

Of course, from the Iranian perspective, its actions—or at least its missile strikes—were driven by strategic necessities to reestablish deterrence after a series of Israeli and U.S. affronts to its sovereignty, such as striking Iranian diplomatic facilities in Syria and killing Islamic Revolutionary Guard Corps leaders. But there is little evidence that Iranian actions are having any deterrent effect whatsoever. If anything, Israeli leaders are talking even more openly than before about regime change in Tehran and even more adamantly about destroying the Iranian nuclear program.

The wisest option for Iran right now would be to retreat to the shadows, rebuild its proxy network, and fight another day.

Strategically, the wisest option for Iran right now would be to retreat to the shadows, rebuild its proxy network, and fight another day. After all, it will take time to rebuild Hamas and Hezbollah into the formidable fighting forces they once were. At the same time, Israel’s ties to its Arab neighbors and the West are already frayed, thanks to the bloodshed of the Gaza campaign and the Netanyahu administration’s unwillingness to commit to any sort of Palestinian state—a win, if a Pyrrhic one, for Iran. Pulling back also leaves open the prospect of some sort of future deal with the West over the medium term—which Iranian President Masoud Pezeshkian says he wants and even Trump says he’s open to supporting. That is not, however, what Iran seems intent on doing. Whether it’s because of Iranian domestic politics, concerns about losing face on the international stage, or simply a desire for revenge, the regime looks intent on doubling down. In a rare Friday prayer speech, Iranian Supreme Leader Ali Khamenei—with a rifle by his side in case anyone missed the point—praised the October 7 massacre and promised that Iran “won’t back down. Israel won’t last long.”

Iran’s seeming unwillingness to reverse course has important implications for the United States and the West’s approach to Iran. It raises the question of whether threatening Iran with further costs will be sufficient to force a change in direction. The United States and its European partners can sanction Iran all they want; Israel could bomb Iranian oil fields. But it may not change Iranian behavior.

If deterrence by punishment won’t work, then the United States and the West will need to resort to deterrence by denial—destroying Iran’s ability to attack Israel and aid its proxies. That would be hard to do, since it requires destroying significant chunks of Iran’s military capabilities rather than simply threatening to inflict pain. But if the Iranian regime seems intent on escalating, then the United States and its allies may have no other choice.

And if that happens, while this year may have been a terrible one for Iran, next year might be even worse.

rand.org

ΙΤΑΛΙΑ: Παγκόσμιο έγκλημα η παρένθετη μητρότητα!

Από

anixneuseis

October 18, 2024

της Francesca de Villasmundo

Το φύλλο συκής της «προοδευτικότητας» της ελληνικής νομολογίας για την παρένθετη μητρότητα είναι ότι τελείται «αφιλοκερδώς και χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα»… Μας πείσατε!…

Στην Ιταλία, η παρένθετη μητρότητα έχει γίνει παγκόσμιο έγκλημα. Η ιταλική Γερουσία έδωσε το πράσινο φως σε νομοσχέδιο που αποσκοπεί στην καταπολέμηση της παρένθετης μητρότητας. Είναι μια «μάχη πολιτισμού». Και μια πολιτισμική νίκη.

Ο νόμος απαγορεύει στους Ιταλούς να ασκούν παρένθετη μητρότητα όχι μόνο στη χώρα τους, όπου είναι ήδη παράνομη, αλλά και στο εξωτερικό

Στην Ιταλία, η παρένθετη μητρότητα είναι πλέον ένα παγκόσμιο έγκλημα, επομένως τιμωρείται ως τέτοιο ακόμη και αν ασκείται στο εξωτερικό. Το οριστικό πράσινο φως έδωσε η ιταλική Γερουσία στο νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της παρένθετης μητρότητας, το οποίο είχε ήδη ψηφιστεί στη Βουλή. Ο νόμος απαγορεύει στους Ιταλούς να ασκούν παρένθετη μητρότητα όχι μόνο στη χώρα τους, όπου είναι ήδη παράνομη, αλλά και στο εξωτερικό, σε κράτη όπου η πρακτική είναι δυνατή. Οι κεντροδεξιές δυνάμεις ψήφισαν υπέρ του μέτρου, ενώ η αντιπολίτευση εξέφρασε τη διαφωνία της με το νομοσχέδιο που επιθυμούν κατά προτεραιότητα τα Αδέλφια της Ιταλίας, το κόμμα της Giorgia Meloni, σημερινής πρωθυπουργού της Ιταλίας. Οι ψήφοι υπέρ ήταν 84 και κατά 58.

Παγκόσμια πρωτοπορεία

Ο νόμος που μόλις εγκρίθηκε από τη Βουλή προβλέπει ότι ακόμη και αν οι πράξεις διαπράττονται στο εξωτερικό, « ο Ιταλός πολίτης τιμωρείται σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία », η οποία προβλέπει ποινή φυλάκισης από τρεις μήνες έως δύο χρόνια και πρόστιμο 600.000 έως ένα εκατομμύρια ευρώ για όποιον δημιουργεί, οργανώνει ή διαφημίζει την εμπορία γαμετών ή εμβρύων ή παρένθετης μητρότητας. « Η σημερινή ψηφοφορία, η οποία επιτέλους καθιστά αποτελεσματική την απαγόρευση της ενοικίασης μήτρας για τους Ιταλούς πολίτες, μας τοποθετεί στην πρώτη γραμμή των εθνών στο μέτωπο των δικαιωμάτων », σχολίασε η Eugenia Roccella, Υπουργός Οικογένειας, Γέννησης και Ίσων Ευκαιριών. Το ιταλικό κοινοβούλιο, με την ισχυρή υποστήριξη της κυβέρνησης, επιβεβαίωσε σήμερα ότι η γονεϊκότητα δεν μπορεί να γίνει εμπορική σύμβαση. Αυτή η απλή αλήθεια, που ήδη περιέχεται στο νομικό μας σύστημα που τιμωρεί την παρεκκλίνουσα πρακτική της ενοικίασης της μήτρας ως έγκλημα, δεν μπορεί πλέον να παρακαμφθεί », συνέχισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κάνοντας λόγο για πραγματική « μάχη πολιτισμού ».

Σε ένα σημείωμα, ο πρόεδρος των γερουσιαστών της Forza Italia , Maurizio Gasparri, όρισε επίσης τη σημερινή έγκριση από τη Γερουσία ως « ένα βήμα στην πορεία προς έναν αυθεντικό νομικό πολιτισμό ». Κατόπιν επέκρινε τη στάση της «ορθοφρονούσας» αριστεράς: « Με εξέπληξε ο κυνισμός με τον οποίο πολλοί εκπρόσωποι του Grillini και της αριστεράς υπερασπίστηκαν την αγοραπωλησία παιδιών, που ασκούσαν κυνικά ζευγάρια Ιταλών, ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων, που κερδοσκοπούν την απελπισία φτωχών γυναικών, κυρίως από τον τρίτο κόσμο . « Όσοι εκμεταλλεύονται τη φτώχεια και την αδυναμία των άλλων για να αγοράσουν παιδιά είναι υπεύθυνοι για μια απαράδεκτη και απαράδεκτη πρακτική », δήλωσε περαιτέρω ο γερουσιαστής, αναφερόμενος στην πολιτική στάση της αντιπολίτευσης.

Το νομοσχέδιο συνάντησε την έντονη αντίθεση του προοδευτικού χώρου. Έτσι ο γραμματέας της +Europa Riccardo Magi έκανε λόγο για « μαύρη σελίδα, πολύ μαύρη για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες ». « Αυτό είναι ένα τεράστιο μέτρο όσον αφορά τη σοβαρότητά του. Για δύο τουλάχιστον λόγους », επιτέθηκε ο εκπρόσωπος της κεντροαριστεράς σχολιάζοντας την ψηφοφορία. Ο πρώτος, γράφει, « είναι ότι η γέννηση ενός παιδιού και η γονεϊκότητα εξισώνονται με «καθολικά εγκλήματα», όπως η παιδεραστία και η γενοκτονία ». Ο δεύτερος είναι ότι « για άλλη μια φορά η πολιτική προσπαθεί και καταφέρνει να ρυθμίσει τα σώματα και την αυτοδιάθεση των γυναικών ». Ως εκ τούτου, ο Magi ελπίζει ότι η διάταξη « θα παραμεριστεί από το Συνταγματικό Δικαστήριο ».

Επικροτούν οι Καθολικοί

Αντίθετα, ο καθολικός κόσμος χαίρεται, καθώς ήταν πάντα ενάντια στην πρακτική της παρένθετης μητρότητας, την οποία ο ίδιος ο Πάπας Φραγκίσκος όρισε ως « ποταπή», αν και είναι πολύ φιλικός προς τους ομοφυλόφιλους, κάτι που δεν είναι παρά αντίφαση. « Ελπίζω σε μια δέσμευση από τη διεθνή κοινότητα να απαγορεύσει αυτή την πρακτική σε παγκόσμιο επίπεδο », είπε νωρίτερα αυτό το έτος. Ο νόμος που εγκρίθηκε από τη Γερουσία κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση.

« Από σήμερα, η Ιταλία δεν θα είναι πλέον συνένοχος, έστω και έμμεσα », δήλωσε ο Jacopo Coghe, εκπρόσωπος της ProVita & Famiglia onlus , « μιας πρακτικής που εκμεταλλεύεται το γυναικείο σώμα ως πραγματικό «φούρνο» για να παράγει κομμένα παιδιά κατά παραγγελία σαν να ήταν αντικείμενα προς πώληση και αγορά. Είναι σαφές ότι από σήμερα, ακόμη περισσότερο από πριν, οι δικαστές θα πρέπει να απορρίπτουν αιτήματα μεταγραφής στα δημοτολόγια τα πιστοποιητικά γέννησης που προσκομίζουν ζευγάρια που έχουν νοικιάσει μήτρες στην αλλοδαπή… Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στις πολιτικές δυνάμεις που ψήφισαν υπέρ αυτού του αστικού νόμου .»

πηγή: Media-Press-Info

«Ο πόλεμος των Ρόουζ» για το διαζύγιο Όλγας – Μάτσα: «Ήταν βίαιη, έχει εξωφρενικές οικονομικές απαιτήσεις»

Από

pcuser

October 17, 2024

Το χρονικό ενός «αιματοβαμμένου» διαζυγίου μεταξύ της υπουργού Τουρισμού, Όλγας Κεφαλογιάννη και του γνωστού μουσικοσυνθέτη, Μίνωα Μάτσα.

Ένας μεγάλός έρωτας φαίνεται ότι θα καταλήξει σε έναν ανελέητο «Πόλεμο των Ρόουζ» για ένα «αιματοβαμμένο» διαζύγιο, όπου στον ρόλο της Χολιγουντιανής ηθοποιού, Κάθλιν Τέρνερ, είναι η υπουργός Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη και του Μάικλ Ντάγκλας ο σύζυγός της, Μίνως Μάτσας. Είναι απορίας άξιο πώς ένας μεγάλος έρωτας που συνεχίστηκε σε έναν επιτυχημένο γάμο που έφερε στον κόσμο δύο πανέμορφα παιδιά, κινδυνεύει τώρα να καταλήξει σε μια πραγματική μάχη στις αίθουσες δικαστηρίων. Δυστυχώς, πολλές φορές η ζωή έχει αποδείξει ότι οι μεγάλοι έρωτες καταλήγουν συχνά σε αβυσσαλέο μίσος.

Η αυλαία του πολέμου μόλις πριν δύο μέρες, στις 15 Οκτωβρίου, όταν η Όλγα Κεφαλογιάννη ανέλαβε την πρώτη επιθετική πρωτοβουλία. Δηλαδή κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων εναντίον του Μίνωα Μάτσα με την οποία αιτείται την εκδίωξή του από το κοινό σπίτι τους, στο Παλαιό Ψυχικό και την αποκλειστική επιμέλεια των δύο παιδιών τους.

Μέχρι τότε και οι δύο πρωταγωνιστές του δράματος είχε φανεί ότι θα επιχειρήσουν μια ήπια λύση μέσα από την έκδοση συναινετικού διαζυγίου. Ήδη οι δικηγόροι και των δύο πλευρών είχαν ξεκινήσει τις σχετικές προσπάθειες.

minws olga 3fa3f

Ασφαλιστικά μέτρα της Όλγας Κεφαλογιάννη και αντίθετη αίτηση από τον Μίνωα Μάτσα

Τι άλλαξε λοιπόν και δύο μέρες πριν έσκασε η «βόμβα» των ασφαλιστικών μέτρων της Όλγας Κεφαλογιάννη κατά του συζύγου της; Από την πλευρά του δεύτερου οι εξηγήσεις που δίνονται είναι συγκεκριμένες. Λέγεται ότι σε όλη τη διάρκεια της προσπάθειας για την έκδοση συναινετικού διαζυγίου, η υπουργός Τουρισμού είχε ως μοναδική της έγνοια να επιτύχει μια ιδιαίτερα σημαντική οικονομική συμφωνία με τον Μίνωα Μάτσα και την οικογένειά του. Η αποτυχία των διαβουλεύσεων, σύμφωνα με την πλευρά του συζύγου, είχε ως αποτέλεσμα την «εκδικητική» κίνηση από την πλευρά της Όλγας Κεφαλογιάννη να τον διώξει άμεσα από το σπίτι τους και να του στερήσει παράλληλα το δικαίωμα της συνεπιμέλειας των δύο παιδιών τους.

Σε μία κίνηση αντιπερισπασμού ο γνωστός μουσικοσυνθέτης, Μίνως Μάτσας, άσκησε αντίθετη αίτηση με την οποία ζητά τη συνεπιμέλεια των παιδιών τους. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι στην αίτηση του Μάτσα αναδεικνύονται με περιστατικά ακραίες συμπεριφορές της Όλγας Κεφαλογιάννη και σοβαρά προβλήματα διαχείρισης του θυμού της, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην αίτηση. Μάλιστα, από την πλευρά του συζύγου αναφέρονται και μάρτυρες οι οποίοι επιβεβαιώνουν, όπως λέγεται, τη βίαιη συμπεριφορά της υπουργού Τουρισμού.

Όπως φαίνεται το δικαστικό σίριαλ του διαζυγίου της κρητικής πολιτικού και του εξέχοντα μουσικοσυνθέτη θα έχει πολλά επεισόδια. Δυστυχώς, όχι σε μια σειρά του Netflix, για να την απολαύσουμε όλοι, αλλά σε σκοτεινές και ανήλιαγες αίθουσες δικαστηρίων. Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια του θέματος είναι ότι τα ρεπορτάζ και οι πληροφορίες που γράφτηκαν σε πολλά ΜΜΕ για «τρίτο πρόσωπο», συνδεδεμένο με τον Μίνωα Μάτσα, το οποίο έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην κρίση του ζευγαριού, από την πλευρά του συζύγου θεωρούνται υποβολιμαίες με στόχο να κρύψουν τα πραγματικά αίτια του χωρισμού τους. Τα οποία πάντοτε από την πλευρά του συζύγου επικεντρώνονται στον μόνιμο θυμό της υπουργού, τον βίαιο χαρακτήρα της, πολλά περιστατικά βίας κατά του Μάτσα και τεράστιες οικονομικές απαιτήσεις τόσο από τον ίδιο, όσο κι από την οικογένειά του. Είναι προφανές ότι η πλευρά της υπουργού Τουρισμού θα έχει τα δικά της επιχειρήματα και τη δική της «ερμηνεία» σχετικά με το πώς κατέληξαν σε αυτό το σημείο τα πράγματα. Τα οποία μάλλον δεν θα συμπίπτουν με τις απόψεις και τις καταγγελίες του συζύγου της. Η συνέχεια, δυστυχώς, θα παιχθεί στις δικαστικές αίθουσες.

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/265773/o-polemos-ton-roouz-gia-to-diazygio-olgas-matsa-itan-viaii-exei-eksofrenikes-oikonomikes-apaitiseis

Ε.Ράμα: Παραλήρημα από τον Αλβανό πρωθυπουργό – Βλέπει τους Σκοπιανούς ως Μακεδόνες και τον Αϊνστάιν για Αλβανό!

Από

pcuser

October 17, 2024

Ρεσιτάλ ανοησίας από τον Ράμα στο Λουξεμβούργο

Ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις για την είσοδο της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Έντι Ράμα άρχισε μια ανιστόρητη παραφιλολογία.

Μιλώντας στο πλαίσιο της δεύτερης διακυβερνητικής διάσκεψης ΕΕ- Αλβανίας, στο περιθώριο του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ στο Λουξεμβούργο, ο Ράμα είχε την επιθυμία να «διδάξει» ιστορία.

Συγκεκριμένα, απέφυγε να χαρακτηρίσει τους Σκοπιανούς όπως τους έχει δοθεί το όνομα, ενώ μάλιστα μίλησε με ύφος σιγουριάς για την αλβανική καταγωγή του Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Ακολουθούν αποσπάσματα από τις σχετικές δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού:

«Αγαπώ τον Μέγα Αλέξανδρο, όλοι τον αγαπάμε αλλά δε με νοιάζει πού γεννήθηκε και δεν προσποιούμαι ότι ως Αλβανός κληρονόμησα τα γονίδιά του.

To να αποτρέπετε την Μακεδονία και μετά τη Βόρεια Μακεδονία και ελπίζουμε ότι δε θα υπάρξει και Νότια Μακεδονία να το κάνει αυτό, κάνει πολύ μεγάλο κακό σε ένα έθνος.

Κάνει πολύ κακό στο λαό, κάνει μεγάλο κακό στην περιοχή. ‘Εχουμε ήδη πολλούς Αλβανούς που προσποιούνται ότι ο Ναπολέων ήταν Αλβανός. Θέλετε να ανοίξουμε διμερές πρόβλημα με τη Γαλλία γι’αυτό;

Γιατί μετά θα υπάρξει διμερής διένεξη για την Κορσική. Και μετά δε θα τελειώσει ποτέ. Ξέρετε, ο Αϊνστάιν ήταν Αλβανός. Τι πρέπει να κάνουμε;

Αφήστε τις χώρες να μεγαλώσουν, αφήστε τις χώρες να κάνουν τη δουλειά τους αφήστε τις χώρες να χτίσουν θεσμούς.

Και μετά όταν έρθει η ώρα να γίνουν μέλη πείτε όχι, δε μου αρέσει το όνομά σου αλλά τουλάχιστον τους έχετε δώσει τα πάντα για να λειτουργούν σαν κράτος μέλος.

Αλλά όχι όταν οι χώρες χρειάζονται το know how, όταν χρειάζονται τη βοήθεια, όταν χρειάζονται τη στήριξη γιατί τότε έχετε μία χώρα όπου πριν από 28 χρόνια ήταν μία αδιαμφισβήτητη ευρωατλαντική κοινότητα και κοιτάξτε σήμερα ποιος είναι ο πιο αρεστός πολιτικός στην Μακεδονία, στη Βόρεια Μακεδονία ή οτιδήποτε.

Γιατί δε θέλω τώρα να δεχτώ τηλεφώνημα από τους Έλληνες φίλους μου να λένε, είπες Μακεδονία. Όχι. Είναι βόρεια!».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/e-rama-paralirima-apo-ton-alvano-prothypourgo-vlepei-tous-skopianous-os-makedones-kai-ton-ainstain-gia-alvano/

Δ. Ιωάννου-Χρ. Ιωάννου: η αναγκαία για την ανάπτυξη «βιομηχανική πολιτική»

Από

anixneuseis

October 17, 2024

Χώρες που «έχασαν» τις τρεις πρώτες βιομηχανικές επαναστάσεις

Δημήτρης Α. Ιωάννου – Χρήστος Α. Ιωάννου

15.10.2024 | 07:25

Η Ελλάδα έχει ένα από τα μικρότερα στην Ευρώπη και στην ΕΕ ποσοστιαία μερίδια της βιομηχανίας ως προς το ΑΕΠ της. Το 2022 το ποσοστό αυτό ήταν 9,1% όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος της ΕΕ βρισκόταν στο 15%. Εν τούτοις, το ποσοστό της χώρας μας δεν είναι το χαμηλότερο στην ΕΕ. Υπάρχουν περιπτώσεις κάποιων άλλων μικρότερων χωρών που βρίσκονται ακόμη χαμηλότερα όπως είναι το Λουξεμβούργο με ποσοστό 3,8%, η Κύπρος με 5,2% και η Μάλτα με 7,1%. Πρόκειται για μικρές οικονομίες που είναι επικεντρωμένες στις υπηρεσίες. Ειδικά για τα δύο μικρά νησιά της Μεσογείου, την Κύπρο και την Μάλτα, μπορεί να ειπωθεί ότι η ισχνή βιομηχανική ανάπτυξη ήταν κάτι τελείως φυσιολογικό λόγω αντικειμενικών παραγόντων. Μικρές νησιωτικές οικονομίες, -που μάλιστα δεν διαθέτουν πρώτες ύλες-, εξ αιτίας της μικρής εσωτερικής αγοράς τους, δεν μπορούν να επωφεληθούν από οικονομίες κλίμακας. Ως εκ τούτου είναι πολύ δύσκολο να αναπτύξουν βιομηχανική υποδομή και είναι φυσικό οι βιομηχανίες τους να περιορίζονται σε αγαθά που καλύπτουν τις βασικές ανάγκες, από τη μία μεριά, ενώ από την άλλη, στην εποχή μας τουλάχιστον, χαρακτηρίζονται από την χαμηλή προστιθέμενη αξία τους. Είναι, δηλαδή, κυρίως βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων και ποτών, οικοδομικών υλικών και παραγωγής δευτερογενούς ενέργειας.

Υπό το πρίσμα αυτό γίνεται απόλυτα κατανοητό γιατί η Κύπρος και η Μάλτα έχουν τόσο χαμηλό ποσοστό συμμετοχής της βιομηχανίας στο ΑΕΠ: αυτό είναι συνέπεια του ότι “έχασαν”, δηλαδή έμειναν έξω και από την 1η, από την 2η και από την 3η βιομηχανική επανάσταση. Τις “έχασαν” διότι οι αντικειμενικές συνθήκες δεν ευνοούσαν κάτι άλλο. Και εξ αυτού προκύπτει, σήμερα, το ουσιώδες ερώτημα: οι χώρες που δεν έχουν συμμετάσχει και δεν έχουν επωφεληθεί ουσιαστικά από τις τρεις προηγούμενες βιομηχανικές επαναστάσεις, -όπως συμβαίνει και με την Ελλάδα- είναι, άραγε, καταδικασμένες να χάσουν και την 4η βιομηχανική επανάσταση; Είναι μοιραίο να βρίσκονται σε αδυναμία να αναπτύξουν σύγχρονες βιομηχανίες με τεχνολογία αιχμής και παραγωγικές δραστηριότητες υψηλής προστιθέμενης αξίας; Ευτυχώς η απάντηση σε αυτό το πολύ κρίσιμο ερώτημα, μπορεί να είναι αισιόδοξη. Ο χαρακτήρας της 4ης βιομηχανικής επανάστασης είναι τέτοιος ώστε το παρελθόν δεν προδικάζει το μέλλον. Η ανάπτυξη, δηλαδή η διάδοση της γνώσης και η χρησιμοποίησή της για την αύξηση της ευημερίας, στις τρέχουσες συνθήκες έρχεται με τελείως διαφορετικό τρόπο από ό,τι στο παρελθόν και είναι πιθανόν οι χαμένοι των προηγουμένων ιστορικών περιόδων να είναι οι “νικητές” της νέας εποχής.

Η Μάλτα ως παράδειγμα πως τίποτα δεν είναι προδικασμένο

Η Μάλτα είναι ένα καλό παράδειγμα “αισιοδοξίας”. Η μικρή, αυτή, νησιωτική χώρα, με το χαμηλό ποσοστό συμμετοχής της βιομηχανίας στο συνολικό ΑΕΠ της, διαθέτει, εν τούτοις, μια δυναμική βιομηχανία τεχνολογίας κατασκευής ημιαγωγών, με την εταιρεία ST Malta στο επίκεντρό της. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις παραγωγής ημιαγωγών στην Ευρώπη που προμηθεύει Ευρωπαίους, και όχι μόνο, πελάτες σε στρατηγικούς κλάδους, όπως οι επικοινωνίες και η αυτοκινητοβιομηχανία. Παράγει περίπου 2,7 εκατομμύρια ημιαγωγούς καθημερινά, και απασχολεί πάνω από 1800 στελέχη ειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού. Ο χώρος παραγωγής είναι ήδη ένα “έξυπνο εργοστάσιο” στην εποχή της “Βιομηχανίας 4.0” με ψηφιοποίηση και ρομποτική. Ως συνέπεια της λειτουργίας του οι ημιαγωγοί είναι το κύριο εξαγωγικό προϊόν της Μάλτας (κατευθυνόμενο προς την Γαλλία, την Γερμανία, την Ιαπωνία, την Σιγκαπούρη, την Κίνα και ακόμη και την ίδια την Ταϊβάν), συμβάλλοντας κατά 15% στο σύνολο των εξαγωγών αγαθών της χώρας. Ο κλάδος δημιουργεί περίπου το 8% της απασχόλησης στον μεταποιητικό τομέα, και αυτό που είναι πιό σημαντικό από όλα είναι πως γύρω από την ST Malta υπάρχει ένα ολόκληρο οικοσύστημα μικρομεσαίων επιχειρήσεων που συνδέονται με την αλυσίδα αξίας των ημιαγωγών. (Η οικονομία της Μάλτας χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων).

Τι είναι αυτό που έχει να διδάξει η Μάλτα στην Ελλάδα; Είναι κάτι πολύ βασικό: πως η κυβέρνηση και η σωστή αναπτυξιακή πολιτική μπορούν να μετατρέψουν μία παρωχημένου χαρακτήρα, βραδυπορούσα οικονομία σε οικονομία που συμμετέχει με έναν ορισμένο τρόπο στην 4η βιομηχανική επανάσταση. Το εργοστάσιο της ST Malta δημιουργήθηκε το 1981 από την εταιρεία Thomson, ως ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης, συσκευασίας και τυποποίησης ηλεκτρονικών ειδών της εποχής εκείνης, τα οποία παράγονταν αλλού, σε άλλες χώρες. Δηλαδή το εργοστάσιο, στην αρχική του μορφή, βρισκόταν στο χαμηλότερο επίπεδο της παραγωγικής αλυσίδας. Η σταδιακή μετατροπή του σε μονάδα παραγωγής ημιαγωγών, (μονάδα, δηλαδή, που βρίσκεται στην αιχμή των τεχνολογικών εξελίξεων), εν πολλοίς οφείλεται στις επιδοτήσεις και στην επιμονή των κυβερνήσεων της χώρας, οι οποίες, επωφελούμενες και των ευρωπαϊκών ενισχύσεων, έπειθαν την διάδοχο της Thomson εταιρεία, (και μητρική της STMalta) STMicroelectronics να αναβαθμίζει σταδιακά την μονάδα. Σήμερα η εταιρεία επωφελείται και από το πρόγραμμα για τα Σημαντικά Έργα Κοινού Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος (IPCEI) για τους ημιαγωγούς και την τεχνολογία επικοινωνίας, καθώς και από ευθείες κρατικές ενισχύσεις για νέες επενδύσεις, -κρατικές ενισχύσεις που έχουν προηγουμένως λάβει τις αναγκαίες ευρωπαϊκές εγκρίσεις. Η Malta Enterprise (κρατικός οργανισμός αντίστοιχος του Enterprise Greece) είχε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην σύνταξη του EU Chips Act και προωθεί με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση την δημιουργία του Ευρωπαϊκού Microchips Competence Centre στην Μάλτα, το οποίο μαζί με την ST Malta θα ενισχύσει τις start ups και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις του κλάδου. Οι κυβερνητικές εξαγγελίες στον Προϋπολογισμό του 2024 θεωρούν την βιομηχανία ημιαγωγών (και ορθά) σημαντικό πυλώνα της οικονομίας της Μάλτας σε μια οικονομική δραστηριότητα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Το στοιχείο της χαμηλής συμμετοχής του βιομηχανικού τομέα στο συνολικό ΑΕΠ της Μάλτας υπεραντισταθμίζεται, έτσι, από την ποιότητα και τον χαρακτήρα των εξαγωγών και την δυναμική που αυτό δημιουργεί για την μελλοντική ανάπτυξη της χώρας.

Τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» στην εποχή μας

Ως γνωστόν οι ημιαγωγοί, και τα ολοκληρωμένα κυκλώματα, είναι, σήμερα, το κρίσιμο πεδίο του διεθνούς γεωπολιτικού και τεχνολογικού ανταγωνισμού. Ο υπολανθάνων ανταγωνισμός όλων με όλους ουσιαστικά μετατράπηκε σε ανοικτό πόλεμο με το US Chips and Science Act τον Αύγουστο του 2022, που συνδύαζε και αναβάθμιζε προηγουμένους σχετικούς νόμους για την άμεση ενίσχυση των επενδύσεων στον συγκεκριμένο τομέα στις ΗΠΑ. Ακολούθησε το EU’s Chips Act το 2023. Αυτά και το India’s Chip grants είναι τα πιό εύγλωττα δείγματα των κρατικών προσπαθειών να επιδοτήσουν για εθνικούς σκοπούς, ή ακόμη και να αγοράσουν, την τεχνολογία και την παραγωγική ικανότητα που είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, συνειδητοποίησαν κάποια στιγμή ότι μεσοπρόθεσμα μπορεί να αντιμετωπίσουν ένα μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα στην προσπάθεια τους να ηγεμονεύσουν στην τεχνητή νοημοσύνη από το γεγονός ότι ενώ με εταιρείες όπως η Nvidia μπορούν και σχεδιάζουν τους πιο προηγμένους ημιαγωγούς, ακόμα και τους πλέον εξελιγμένους, 5ης γενεάς, αυτούς που το μέγεθός τους περιορίζεται στα 3 ή και στα 2 nanometres, δεν έχουν την γνώση και την δυνατότητα της παραγωγής τους. Και για τον λόγο αυτόν, εγκαταλείποντας κάθε προηγούμενη θεωρητική ορθοδοξία για την αποδοτικότητα του “ελεύθερου ανταγωνισμού” και την ελευθερία του εμπορίου, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ επιδίδονται σε κάθε είδους προστατευτική πολιτική και ταυτόχρονα πληρώνουν, -στην κυριολεξία- την Samsung και την TSMC προκειμένου να δημιουργήσουν έστω και κάποια εργοστάσια τους στο αμερικανικό έδαφος. Το ίδιο βέβαια προσπαθούν να κάνουν και η Ιαπωνία και πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης και της Ασίας. Η επιδότηση και η συμμετοχή των κυβερνήσεων στην δαπάνη της επένδυσης χωρίς μάλιστα, ορισμένες φορές, συμμετοχή στην απόδοση και στα κέρδη, έχει γίνει πλέον ο κανόνας.

Η Ινδία, χώρα σχεδιασμού αλλά όχι παραγωγής, καλεί τις ξένες εταιρείες να επενδύσουν στην παραγωγή ημιαγωγών στο έδαφός της επιδοτώντας με περίπου 250.000 δολάρια την κάθε θέση εργασίας. Κάτι αντίστοιχο, δηλαδή, με αυτό που συμβαίνει με τις ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με την νομοθεσία που έχει εισαγάγει, φυσικά προσπαθεί να κάνει το ίδιο, δηλαδή να προσελκύσει παραγωγούς ημιαγωγών 4ης και 5ης γενεάς που η ίδια δεν είναι σε θέση να παράγει. Η επιδίωξη πίσω από όλα αυτά δεν είναι μόνο να αυξηθεί η εγχώρια παραγωγή στις χώρες υποδοχής των επενδύσεων. Ακόμη περισσότερο είναι να καταφέρουν οι εγχώριοι παραγωγικοί συντελεστές, συνδεόμενοι με την συγκεκριμένη παραγωγική διαδικασία να αποκτήσουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες που θα δημιουργήσουν τα απαιτούμενο τεχνολογικό και οικονομικό οικοσύστημα στον εκάστοτε κρίσιμο τομέα, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι ημιαγωγοί και τα ολοκληρωμένα συστήματα.

Πρόκειται για μία ουσιαστική μεταστροφή του οικονομικού παραδείγματος ανάπτυξης όπως το γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Αυτό οφείλεται, κυρίως, στον τρόπο με τον οποίον πλέον μεταδίδεται η γνώση αλλά και στον τρόπο με τον οποίον εξ αιτίας αυτού επηρεάζεται ο τρόπος παραγωγής . Όταν το 1817 o David Ricardo στο Principles of political economy διατύπωσε την θεωρία του “συγκριτικού πλεονεκτήματος” το περιέγραψε ως “προικοδότηση” κάθε χώρας με συγκεκριμένους παραγωγικούς συντελεστές σε σχετική αφθονία ή σχετική σπάνιν, από την ιστορία της και την γεωγραφία της. Επρόκειτο για μία αντικειμενικά ορθή απεικόνιση και ερμηνεία της πραγματικότητας του κόσμου του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Στα μέσα του 20ου αιώνα, όμως, στον μεταπολεμικό κόσμο τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν-αν και αυτό δεν έγινε άμεσα αντιληπτό από την οικονομική θεωρία. Το “συγκριτικό πλεονέκτημα” πλέον έπαψε να είναι προϊόν της τυχαιότητας στην ιστορία και στην γεωγραφία και άρχισε να γίνεται περισσότερο προϊόν της αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής. Αυτό το έδειξαν οι περιπτώσεις χωρών που ανέπτυξαν τις οικονομίες τους χωρίς η ιστορία και η γεωγραφία να τις έχουν προικοδοτήσει. Το πέτυχαν αυτό εφαρμόζοντας κατάλληλες, (αλλά “ανορθόδοξες” για την κρατούσα οικονομική θεωρία), αναπτυξιακές πολιτικές. Τέτοιες χώρες ήταν η Ιαπωνία, η Ταιβάν, η Νότιος Κορέα, η Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ την περίοδο της σχετικής αυτονομίας του. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση, όμως, από όλες ήταν η Κίνα στην μετά το 1978 περίοδο. Κύριο χαρακτηριστικό της αναπτυξιακής τους πολιτικής ήταν ότι όλες αυτές οι χώρες δημιούργησαν το απαραίτητο “ανθρώπινο κεφάλαιο” το οποίο έγινε ο βασικός συντελεστής της παραγωγής ξεπερνώντας σε σημασία και τις πρώτες ύλες και την γεωγραφική θέση και την ιστορική παράδοση, και το φυσικό και χρηματικό κεφάλαιο και τα πάντα.

Αυτό που έδειξε η τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα είναι ότι τώρα, πλέον, εισερχόμαστε σε μία περίοδο όπου και το “ανθρώπινο κεφάλαιο”, παρά το ότι εξακολουθεί να είναι απαραίτητο, από μόνο του δεν αρκεί. Ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο της γνώσης και τα μέσα με τα οποία διαδίδεται έχουν μετασχηματίσει με τέτοιον τρόπο την πραγματικότητα του “ανθρωπίνου κεφαλαίου”, ώστε, προκειμένου να το αξιοποιήσει μία εθνική οικονομία πρέπει να έχει την δυνατότητα να προσελκύσει τον πρωτοπόρο του κάθε τομέα στο έδαφός της διότι αυτός είναι, πλέον, ο καταλύτης για την ανάπτυξη και αξιοποίηση του “συγκριτικού πλεονεκτήματος”. Μόνο έτσι μπορεί μία χώρα να μένει κοντά στην πρωτοπορία της ανάπτυξης, κρατώντας επαφή με τους κλάδους τεχνολογικής αιχμής.

Η Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει

Η Ελλάδα σήμερα είναι μία αδρανής και στάσιμη οικονομικά και αναπτυξιακά χώρα, η οποία περιμένει την ανάπτυξή της αφ΄ ενός από την εισροή των ευρωπαϊκών κονδυλίων, τα οποία διαχειρίζεται με το γνωστό πατροπαράδοτο ελληνικό τρόπο, και, αφ’ ετέρου, από την τυχόν αύξηση των ταξιδιωτικών εισπράξεων. Στην πραγματικότητα είναι μία οικονομία η οποία βρίσκεται σε αναπτυξιακή ακινησία και παρακολουθεί όσα συμβαίνουν διεθνώς σαν να μην την αφορούν ουδέ κατ’ ελάχιστον. Μόνο που αυτό πρέπει να αλλάξει πριν η Ελλάδα καταστεί οριστικά η απολύτως ουραγός χώρα της ευρωασιατικής ηπείρου. Θα πρέπει να αλλάξει με την υιοθέτηση και εφαρμογή μίας επιθετικής αναπτυξιακής πολιτικής η οποία θα στηρίζεται στα δεδομένα της τρέχουσας ιστορικής φάσης, -της φάσης που ο ανταγωνισμός αφορά την πρόσκτηση “συγκριτικών πλεονεκτημάτων”. Μιας αναπτυξιακής πολιτικής η οποία θα λειτουργεί με τον τρόπο με τον οποίον λειτουργούν, πλέον, όλες οι χώρες η οποίες βλέπουν το μέλλον με αξιώσεις επιτυχίας.

Η Ελλάδα θα πρέπει να προσελκύσει επενδύσεις οι οποίες θα λειτουργήσουν με καταλυτικό τρόπο για την ανάπτυξή της και για την μετατροπή της σε μία οικονομία της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Βέβαια ο όρος “4η βιομηχανική επανάσταση” είναι σε ένα βαθμό παραπλανητικός διότι οι εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα γύρω από την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης δεν αφορούν μόνο την βιομηχανία αλλά όλους τους κλάδους και τους τομείς της οικονομίας, όπως οι υπηρεσίες, -η διαφορά των οποίων, άλλωστε, με την βιομηχανία γίνεται όλο και πιό δυσδιάκριτη-, αλλά και η γεωργία. Με αυτή την έννοια υπάρχουν πάρα πολύ κλάδοι που συμμετέχουν στην 4η βιομηχανική επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ οι ημιαγωγοί και τα ολοκληρωμένα κυκλώματα δεν είναι παρά μόνο ένας από αυτούς. Βεβαίως είναι ο πιο βασικός, ο πιο αιχμιακός, αλλά όχι ο μοναδικός. Από όλους αυτούς τους κλάδους, λοιπόν, στην Ελλάδα δεν υπάρχει σήμερα έστω και μία παραγωγική μονάδα υπολογίσιμου μεγέθους που να εφάπτεται στην πρωτοπορία της τεχνολογικής αιχμής-με την εξαίρεση τεσσάρων μικρών ελληνικών επιχειρήσεων. Γι’ αυτό πρέπει να έρθουν στην Ελλάδα κάποιες μεγάλες, πρωτοποριακές, μονάδες, προκειμένου να λειτουργήσουν ως “καταλύτες” για να δημιουργηθούν γύρω τους τα clusters και τα σύστοιχα οικοσυστήματα που απαιτούνται για την πραγματική ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. (Σε κάποιους από τους πολλούς κλάδους της “νέας ανάπτυξης”, και όχι αναγκαστικά στους ημιαγωγούς).

Φυσικά όπως είναι η τρέχουσα κατάσταση, και όπως ήταν πάντα στην Ελλάδα, ουσιαστικές καινοτόμες επενδύσεις, από πρωτοποριακές εταιρείες, δεν πρόκειται να έρθουν. Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι το ελληνικό πελατειακό κράτος μπορεί να λειτουργήσει ως ταφόπλακα για κάθε παραγωγική προσπάθεια όσο δυναμική και αν είναι. Αν αυτό, άλλωστε, -δηλαδή το ότι καμμία μεγάλη, πρωτοποριακή, επιχείρηση δεν θα ερχόταν να κάνει μία σημαντική και υπολογίσιμη επένδυση στην Ελλάδα- ήταν μία φορά αλήθεια μέχρι το 2022, από την χρονιά αυτή και στην συνέχεια είναι δέκα φορές περισσότερο. Διότι μετά τα Chips Act και IRA της κυβερνήσεως των ΗΠΑ το 2022, οι μεγάλες πρωτοποριακές εταιρείες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, οι “παγκόσμιοι πρωταθλητές” του κλάδου τους, έχουν αλλάξει ολοκληρωτικά τον τρόπο με τον οποίο εξετάζουν και σχεδιάζουν πιθανές επενδύσεις. Το πρώτο πράγμα που λαμβάνουν υπ’ όψιν τους, πλέον, είναι το τι θα αποκομίσουν ως ανταμοιβή από την κυβέρνηση της φιλοξενούσας χώρας για την επένδυσή τους. Και η Ελλάδα, ως εκ τούτου, είναι παντελώς “άοπλη”- δεν έχει να προσφέρει τίποτα για να προσελκύσει κάποιες “καταλυτικές” επενδύσεις που θα την έφερναν στην νέα εποχή.

Αυτό θα πρέπει να αλλάξει δραστικά με τρεις τρόπους:

με το να στεγανοποιηθεί, εκ των προτέρων, οποιαδήποτε κρίσιμη και σημαντική επένδυση, από την καταστροφική επίδραση της ανικανότητας και της διαφθοράς του ελληνικού πελατειακού κράτους,
με το να κινητοποιηθούν πόροι για να καλύψει ποσοστό των επιθυμητών επενδύσεων το ελληνικό κράτος, όπως κάνουν πλέον όλα σχεδόν τα κράτη που έχουν φιλοδοξίες συμμετοχής στην νέα εποχή, ακόμη και αυτά που βρίσκονται στην κορυφή της τεχνολογικής αλυσίδας, όπως οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία,
με το να γίνει γνωστό αυτό στους δυνητικούς επενδυτές από την ίδια την ελληνική κυβέρνηση με μία ενεργητική πολιτική προβολής των δυνατοτήτων και των ευκαιριών επενδύσεων στην Ελλάδα.

Πρώτο βήμα είναι ένα δημιουργηθούν “Ειδικές οικονομικές ζώνες” σαν αυτές που δημιούργησε η Κίνα στην δεκαετία του 1980, αλλά και αυτές που έχουν σήμερα 19 ευρωπαϊκές χώρες. (Διεθνώς το 2023 ήταν ένα έτος που σημειώθηκε ρεκόρ ξένων αμέσων επενδύσεων στις “Ειδικές Οικονομικές Ζώνες”). Αυτές πρέπει να είναι περιοχές ελεύθερης παραγωγικής δραστηριότητας, στεγανοποιημένες από την ελληνική νομοθεσία και την δικαιοδοσία του ελληνικού Δημοσίου. Οι σημαντικές παραγωγικές επενδύσεις θα πρέπει να τοποθετούνται εκεί όπου δεν θα ισχύει τίποτα από τον εφιάλτη του νομικού πλαισίου της ελληνικής γραφειοκρατίας, με εξαίρεση τους περιβαλλοντικούς νόμους. Επίσης οι αποδόσεις και η κερδοφορία των επενδύσεων που θα επιλεγούν για ένταξη στις “Ειδικές οικονομικές ζώνες” θα πρέπει να είναι απαλλαγμένες από κάθε φορολογία, για μία πεντηκονταετία.

Δεύτερο βήμα θα πρέπει να είναι ότι, όπως συμβαίνει πλέον σε όλον τον κόσμο, έτσι και εδώ το ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να συνεισφέρει στις επενδύσεις που θεωρεί στρατηγικής σημασίας. Θα πρέπει δηλαδή να καταστήσει εξ αρχής δυνητικά προσοδοφόρες για τις ξένες εταιρείες προηγμένης τεχνολογίας την εγκατάσταση τους στην Ελλάδα- όπως ακριβώς κάνει η Chips Act στις ΗΠΑ. Για αυτό μπορεί να χρησιμοποιήσει και τα εναπομένοντα κονδύλια του Ταμείου Ανασυγκρότησης και Ανθεκτικότητας, (αναδρομολογώντας τα από διάφορες σκανδαλώδεις χρήσεις), και τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, και τα υπερπλεονάσματα που προϋπολογισμού και ακόμη κονδύλια τα οποία μπορεί και θα πρέπει να εξασφαλίσει με διάφορους άλλους τρόπους, (όπως η δημιουργία ειδικού επενδυτικού ταμείου).

Τρίτο βήμα είναι η ενεργοποίηση του κυβερνητικού σχηματισμού με την υιοθέτηση μίας επιθετικής και δυναμικής αναπτυξιακής πολιτικής. Ουσιαστική και πραγματική ανάπτυξη στους νέους τομείς της οικονομίας είναι παντελώς αδύνατη με την σημερινή στάση και συμπεριφορά της κυβέρνησης, διότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί με την μέθοδο της παθητικότητας και της αναμονής. Όχι μόνο γιατί η Ελλάδα δεν είναι εξ αντικειμένου επενδυτικός προορισμός αλλά και γιατί ακόμη και εάν διέθετε κάποια ελκυστικά στοιχεία αυτά θα ήταν εντελώς αφανή. Συνεπώς, σε συνδυασμό με τα δύο προηγούμενα βήματα, η προσέλκυση ξένων στρατηγικών επενδύσεων θα πρέπει να καταστεί κεντρικός άξονας της εθνικής οικονομικής πολιτικής. Θα πρέπει να δημιουργηθεί ειδικό Υπουργείο με εντεταλμένο Υπουργό πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης το οποίο, σε συνεργασία και με άλλες υπηρεσίες και φορείς, θα εκπονεί σχέδια επένδυσης και θα τα προτείνει με επιθετικό τρόπο στις εταιρείες “παγκόσμιους πρωταθλητές” του κάθε κλάδου. Θα τις προσκαλεί ενεργητικά να επενδύσουν στην Ελλάδα και να επωφεληθούν από τις επιδοτήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, την ελευθερία λειτουργίας στις “Ειδικές οικονομικές ζώνες”, την γεωγραφική θέση της χώρας, την ιδιότητά της ως μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και ό,τι άλλο μπορεί να είναι χρήσιμο και αποδοτικό στην περίπτωση του κάθε ξεχωριστού τομέα.

Αυτά τα τρία θα πρέπει να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της θετικής αναπτυξιακής πολιτικής της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης για την παρούσα ιστορική φάση της διεθνούς οικονομίας: “Ειδικές οικονομικές ζώνες” στις οποίες θα μπορούν να υπαχθούν μόνο οι επιλεγμένες επενδύσεις, σημαντική επιδοματική συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στην επένδυση με μακροχρόνια απαλλαγή φορολογίας των κερδών και δημιουργία Υπουργού ή Υπουργείου που θα προωθεί την ανάπτυξη αυτήν.

ΥΓ. Η Ελλάδα δεν είναι Ιρλανδία, δεν είναι Ελβετία, δεν είναι Δανία, δεν είναι Ολλανδία, δεν είναι Τσεχία και ίσως δεν είναι ούτε καν Ουρουγουάη, ώστε να έχει την πολυτέλεια να αρνηθεί στις μεγάλες ξένες εταιρείες τα data centers που δηλώνουν ότι προτίθενται να κατασκευάσουν στην χώρα μας. Όμως θα πρέπει να είναι σαφές πως τα data centers δεν είναι οι επενδύσεις για τις οποίες συζητάμε. Δεν είναι επενδύσεις, δηλαδή, που θα μπορούσαν να δράσουν σαν καταλύτες στην ανάπτυξη, δημιουργώντας “εξωτερικότητες” και σύστοιχα παράλληλα οικοσυστήματα μικρότερων ελληνικών επιχειρήσεων που μπορούν να ωθήσουν την οικονομία προς την 4η βιομηχανική επανάσταση. Στην πραγματικότητα τα data centerς είναι οχλούσες δραστηριότητες γιατί είναι ενεργοβόρες και υδροβόρες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες προσπαθούν να τις διασπείρουν σε πολλές χώρες, και ο λόγος, επίσης, που πολλές χώρες, όπως οι παραπάνω, προσπαθούν να αποτρέψουν την δημιουργία τους στο έδαφός τους.

(Το πόσο ενεργοβόρες δραστηριότητες είναι μαρτυρείται από το γεγονός πως η Amazon και η Μicrosoft, στις ΗΠΑ, νοικιάζουν, για μακροχρόνια χρήση, πυρηνικούς αντιδραστήρες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος προκειμένου να τροφοδοτούν από αυτούς κάποια τοπικά τους data centers). Το κυριότερο, δε, είναι πως δεν έχει αποδειχθεί πουθενά ότι τα data centers έχουν ουσιαστικές θετικές “εξωτερικότητες” για την ανάπτυξη στις περιοχές που εγκαθίστανται. Για τον λόγο, αυτό, ακόμη και αν οι ξένες εταιρείες θελήσουν τελικά να τα υλοποιήσουν επί ελληνικού εδάφους, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως απλές επενδύσεις χωρίς στρατηγική σημασία, και χωρίς προνόμια και επιδοτήσεις. Δεν είναι οι επενδύσεις που θα αλλάξουν την ελληνική οικονομία.

ot.gr

ΓΙΑΤΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ

Από

anixneuseis

October 17, 2024

Ο Ελληνο-τουρκικός διάλογος οδηγείται σε αδιέξοδο ή μακροπρόθεσμη σύγκρουση;

Πρέπει να συνεχιστεί η τακτική του διαλόγου για να αποκαλυφθεί η Τουρκία ως συγκρουσιακή δύναμη

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Η κυβέρνηση του Ερντογάν συνέδεσε τις εδαφικές και θαλάσσιες αξιώσεις της Τουρκίας με ισχυρά θέματα κυριαρχίας, εθνικής υπερηφάνειας και αποκατάστασης της επιρροής της Οθωμανικής εποχής, τα οποία έχουν βαθιά απήχηση στον τουρκικό πληθυσμό.

Η ρητορική της ανάκτησης εδαφών και υδάτων που κάποτε βρίσκονταν υπό οθωμανικό έλεγχο ήταν κεντρική ιδέα στο όραμα του Ερντογάν για μια ανανεωμένη Τουρκία, που συχνά αναφέρεται ως «Ο αιώνας της Τουρκίας». Αυτό το όραμα εμπνέει ένα ισχυρό μείγμα εθνικισμού, ιστορικής νοσταλγίας και απόρριψης προηγούμενων συνθηκών – κυρίως, της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), η οποία χάραξε τα σύνορα της Τουρκίας μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Υποσχόμενος επανειλημμένα να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη και να εξασφαλίσει την κυριαρχία της Τουρκίας σε αμφισβητούμενες περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο, ο Ερντογάν δημιούργησε ένα περιβάλλον όπου οποιοσδήποτε συμβιβασμός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προδοσία των εθνικών φιλοδοξιών. Αυτή η στρατηγική έχει εγκλωβίσει τον Ερντογάν και την κυβέρνησή του σε μια σκληροπυρηνική στάση, καθώς δεν έχουν την πολυτέλεια να φαίνονται αδύναμοι χωρίς να διακινδυνεύουν πολιτικές αντιδράσεις από την κύρια εκλογική τους περιφέρεια – τον τουρκικό λαό, ο οποίος έχει προετοιμαστεί να δει οποιαδήποτε παραχώρηση ως απώλεια εθνικής αξιοπρέπειας.

Η ιδέα της κυριαρχίας είναι ιδιαίτερα ισχυρή για μια χώρα όπως η Τουρκία, η οποία ήταν γαλβανισμένη από τα απομεινάρια μιας αυτοκρατορίας που κάποτε έλεγχε τεράστιες εκτάσεις. Πολλά μετα-αυτοκρατορικά κράτη είναι έντονα ευαίσθητα σε ζητήματα κυριαρχίας, ειδικά όταν οι ιστορικές εδαφικές απώλειες παραμένουν στη συλλογική μνήμη. Στην περίπτωση της Τουρκίας, αυτό έχει διοχετευθεί σε μια σταυροφορία για να αμφισβητήσει τους όρους συνθηκών όπως η Λωζάνη, που ο Ερντογάν έμμεσα ή ρητά πρότεινε ότι ήταν άδικες ή ταπεινωτικές για την Τουρκία.

Διαμορφώνοντας τις εδαφικές και θαλάσσιες διεκδικήσεις της Τουρκίας ως κυρίαρχα ζητήματα, ο Ερντογάν έχει συνδέσει αυτές τις διαμάχες με ένα ευρύτερο αφήγημα εθνικής αναγέννησης. Επικαλέστηκε επιδέξια το οθωμανικό μεγαλείο για να συγκεντρώσει εγχώρια υποστήριξη, και αυτό άσκησε τρομερή πίεση στην κυβέρνησή του να δώσει απτά αποτελέσματα.

Το τουρκικό κοινό, ιδιαίτερα η βάση του Ερντογάν, περιμένει νίκες με τη μορφή εδαφικών κερδών και πόρων.

Το τουρκικό κοινό, ιδιαίτερα η βάση του Ερντογάν, περιμένει νίκες με τη μορφή εδαφικών κερδών και πόρων.

Για κάθε ηγέτη, ειδικά για κάποιον σε ένα αυταρχικό κράτος όπως η Τουρκία, η διατήρηση μιας ισχυρής, αποφασιστικής εικόνας είναι απαραίτητη για την πολιτική επιβίωση. Στην Τουρκία, όπου ο Ερντογάν έχει καλλιεργήσει μια προσωπικότητα δύναμης και αποφασιστικότητας, οποιαδήποτε ένδειξη αδυναμίας ή δισταγμού μπροστά στην εξωτερική πίεση θα μπορούσε να είναι πολιτικά καταστροφική. Τα αυταρχικά καθεστώτα βασίζονται στην προβολή ισχύος, τόσο στο εσωτερικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, και ο συμβιβασμός σε αυτές τις βαθιά ριζωμένες εθνικές διεκδικήσεις θα μπορούσε να διαβρώσει την εικόνα του Ερντογάν ως προστάτη των τουρκικών συμφερόντων. Αυτή η ανάγκη να αποφευχθεί η αδύναμη εμφάνιση ενισχύεται από τον αυταρχικό χαρακτήρα της διακυβέρνησης του Ερντογάν. Οι ηγέτες σε τέτοια συστήματα συχνά καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να καταπνίξουν τη διαφωνία, να ελέγξουν την αφήγηση και να προβάλουν μια εικόνα αλάθητου. Ο συμβιβασμός, ειδικά σε ζητήματα τόσο φορτισμένα όπως η εθνική κυριαρχία και η ιστορική δικαιοσύνη, θεωρείται κίνδυνος για τη νομιμότητα. Για τον Ερντογάν, ο οποίος έχει συνδέσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του ταυτότητας με τον Αιώνα της Τουρκίας, η υποχώρηση ή η παραχώρηση εδάφους θα προκαλούσε κριτική από τους αντιπάλους και θα μπορούσε ακόμη και να προκαλέσει δυσαρέσκεια στη δική του βάση.

Ενώ ο Ερντογάν έχει δώσει τολμηρές υποσχέσεις, άφησε επίσης στον εαυτό του περιθώρια ελιγμών μη δεσμευόμενος σε μια καθορισμένη προθεσμία για την επίτευξη των υψηλών στόχων του Τουρκικού ονείρου του. Αυτή η στρατηγική ευελιξία επιτρέπει στον Ερντογάν να συνεχίσει να επιδιώκει την ατζέντα του χωρίς την πίεση να επιτύχει άμεσα αποτελέσματα. Η ιδέα του Τουρκικού Αιώνα, ένα μακροπρόθεσμο όραμα για την άνοδο της Τουρκίας στο πρώην μεγαλείο τον 21ο αιώνα, δίνει στον Ερντογάν ένα ευρύτερο χρονοδιάγραμμα για να συνεχίσει. Θέτοντας αυτούς τους στόχους ως μέρος μιας μεγάλης ιστορικής αποστολής, ο Ερντογάν μπορεί να δικαιολογήσει τη σταδιακή πρόοδο αντί να χρειάζεται άμεση επιτυχία. Αυτή η ανοιχτή προσέγγιση δίνει στον Ερντογάν την πολιτική ευελιξία να καθυστερήσει ή να επεκτείνει τις προσπάθειες για την επίτευξη αυτών των στόχων εάν οι συνθήκες γίνουν δυσμενείς. Μπορεί να πλαισιώσει τις όποιες αποτυχίες ως μέρος ενός μακροχρόνιου αγώνα για εθνική αναζωογόνηση, παρά ως αποτυχίες. Αυτό του δίνει την επιλογή να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική του, εφόσον το απόλυτο όραμα παραμένει άθικτο.

Αφού περιγράψαμε τις πολιτικές προσεγγίσεις του Ερντογάν και την αλληλεπίδραση αυτών ας ξεκινήσουμε με μια σειρά εκτιμήσεων για τις θαλάσσιες φιλοδοξίες της Τουρκίας, που βασίζονται σε μια σαφή κατανόηση της στρατηγικής τροχιάς της χώρας και των δυνατοτήτων της να γίνει ισχυρή ναυτική δύναμη.

Η δυνατότητα μας να προβαίνουμε στις εκτιμήσεις αυτές βασίζεται σε μια βαθιά εξοικείωση με το γεωπολιτικό πλαίσιο και τις στρατιωτικές φιλοδοξίες της Τουρκίας, ιδιαίτερα σε σχέση με το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας (Mavi Vatan).

Η πρώτη εκτίμηση, είναι ότι η Τουρκία θα μπορούσε να χτίσει ένα ισχυρό ναυτικό, και αντανακλά μια στρατηγική αντίληψη που, στο παρελθόν, θα μπορούσε να θεωρηθεί απίθανη από πολλούς παρατηρητές. Η Τουρκία, μια ιστορικά ηπειρωτική δύναμη, δεν θεωρείτο παραδοσιακά ως ναυτική δύναμη. Ωστόσο, οι ηπειρωτικές δυνάμεις έχουν, κατά καιρούς, αμφισβητήσει με επιτυχία τις κυρίαρχες θαλάσσιες δυνάμεις. Για παράδειγμα, η Αυτοκρατορική Γερμανία κατασκεύασε ένα τρομερό ναυτικό για να αμφισβητήσει το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και η Σοβιετική Ένωση δημιούργησε μια παγκόσμια ναυτική παρουσία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η ικανότητα της Τουρκίας να ακολουθήσει παρόμοια πορεία, αναπτύσσοντας το ναυτικό της από δευτερεύουσα δύναμη σε ισχυρή ναυτική δύναμη, ταιριάζει σε αυτό το ιστορικό προηγούμενο. Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας εκτείνονται πέρα από τις απλές ανησυχίες για την περιφερειακή ασφάλεια -οι στόχοι της αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου στρατηγικού οράματος που αποσκοπεί στην προβολή επιρροής πέρα από τα άμεσα ύδατα της.

Η δεύτερη εκτίμηση υποδηλώνει ότι η Τουρκία είναι ικανή να αναπτύξει προηγμένες ναυτικές τεχνολογίες, όπως βαλλιστικούς πυραύλους κατά πλοίων και μονάδες κρούσεως υψηλής τεχνολογίας. Αυτό υπογραμμίζει μια σημαντική αλλαγή στη ναυτική στρατηγική της Τουρκίας, που κινείται προς την τεχνολογική αυτάρκεια και τον εκσυγχρονισμό. Τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία έχει επενδύσει πολλά στην αμυντική τεχνολογία, παράγοντας μη επανδρωμένα αεροσκάφη, υποβρύχια και φρεγάτες και αναπτύσσοντας τα αντιτορπιλικά της κατηγορίας TF-2000 και το ελικοπτεροφόρο TCG Anadolu, που έχει σχεδιαστεί για να προβάλλει ισχύ σε περιφερειακό επίπεδο. Οι σκεπτικιστές στο παρελθόν μπορεί να αμφέβαλλαν για την ικανότητα της Τουρκίας να παράγει ή να αποκτά τέτοιο προηγμένο στρατιωτικό υλικό, αλλά σήμερα είναι καταφανής αυτή η στροφή. Η αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας, έχει προχωρήσει γρήγορα και έχει γίνει ένας σημαντικός εξαγωγέας όπλων. Αυτές οι εξελίξεις υπογραμμίζουν τη φιλοδοξία της Τουρκίας να ενισχύσει τις ναυτικές της ικανότητες και να διεξάγει εκτεταμένες θαλάσσιες επιχειρήσεις.

Η τελευταία εκτίμηση είναι ίσως η πιο ενδεικτική ότι οι φιλοδοξίες της Τουρκίας για τη Γαλάζια Πατρίδα είναι απίθανο να τελειώσουν μόλις επιτύχει τους στόχους της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αντίθετα, η τουρκική θαλάσσια δύναμη αναμένεται να γίνει παγκόσμια, με την Τουρκία να εγκαθιδρύει δυνητικά μεγαλύτερη παρουσία πέρα από τα περιφερειακά της ύδατα. Αυτή η εκτίμηση ευθυγραμμίζεται με την ολοένα και πιο δυναμική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, η οποία έχει δει τη χώρα να επεκτείνει τη στρατιωτική και πολιτική επιρροή της στη Λιβύη, στο Κέρας της Αφρικής και στην Ερυθρά Θάλασσα. Η αυξανόμενη ναυτική παρουσία της Τουρκίας, υποστηριζόμενη από τις δυνατότητες πολέμου με drone, τις κοινές ασκήσεις και τις στρατιωτικές της βάσεις σε μέρη όπως η Αλβανία, η Σομαλία και το Κατάρ, σηματοδοτεί την πρόθεσή της να προβάλει ισχύ πιο μακριά.

Η Γαλάζια Πατρίδα δεν αφορά μόνο την επίλυση εδαφικών διαφορών στη Μεσόγειο. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου οράματος της Τουρκίας ως παγκόσμιου ναυτικού παράγοντα, ικανού να προστατεύσει τα συμφέροντά της και να επεκτείνει την επιρροή της πολύ πέρα από τις παραδοσιακές σφαίρες της.

Αυτές οι εκτιμήσεις αντικατοπτρίζουν μια ευρύτερη κατανόηση του εξελισσόμενου ρόλου της Τουρκίας ως θαλάσσιας δύναμης. Το γεωπολιτικό περιβάλλον της Τουρκίας, με τις πολύπλοκες σχέσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα, την οδήγησε να υιοθετήσει μια πιο φιλόδοξη ναυτική στρατηγική. Η επιδίωξη άντλησης ενεργειακών πόρων, σε συνδυασμό με τον στρατηγικό ανταγωνισμό με την Ελλάδα, την Κύπρο και άλλους περιφερειακούς παράγοντες, ώθησαν την Τουρκία να διεκδικήσει επιθετικά τα θαλάσσια δικαιώματά της υπό το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας. Επιπλέον, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για την παγκόσμια θαλάσσια δύναμη πηγάζει από την επιθυμία της να ενισχύσει τη θέση της στο ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας ταυτόχρονα την αυτονομία από τις δυτικές δυνάμεις και την οικοδόμηση δεσμών με μη δυτικούς εταίρους. Οι τουρκικές ναυτικές δυνατότητες, μαζί με την ικανότητά της να οικοδομεί σχέσεις μέσω στρατιωτικής βοήθειας και εξαγωγής τεχνολογίας, αποτελούν βασικά εργαλεία για την επέκταση της επιρροής της στην παγκόσμια σκηνή.

Είναι μάταιο να περιμένει κανείς από την Τουρκία να παραιτηθεί από τις αξιώσεις της για κυριαρχία στα ύδατα, τις χερσαίες μάζες και τον εναέριο χώρο που περικλείεται από το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας (Mavi Vatan).

Είναι μάταιο να περιμένει κανείς από την Τουρκία να παραιτηθεί από τις αξιώσεις της για κυριαρχία στα ύδατα, τις χερσαίες μάζες και τον εναέριο χώρο που περικλείεται από το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας (Mavi Vatan).

Το κεντρικό επιχείρημα μου είναι ότι η Τουρκία, υπό την κυριαρχία του AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης), είναι απίθανο να συμφωνήσει ποτέ σε έναν διαρκή κώδικα συμπεριφοράς ή συνθήκης που θα της απαιτούσε να εγκαταλείψει τις στρατηγικές θαλάσσιες φιλοδοξίες της. Αυτή η εκτίμηση έχει πολλές σημαντικές επιπτώσεις, τόσο για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας όσο και για τις διπλωματικές προσπάθειες άλλων περιφερειακών παραγόντων, ιδιαίτερα της Ελλάδας.

Το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας της Τουρκίας είναι ένα όραμα που έχει τις ρίζες του στην επιθυμία διασφάλισης φυσικών πόρων (όπως οι υδρογονάνθρακες) και διεκδίκησης της γεωπολιτικής της επιρροής, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις γειτονικών χωρών όπως της Ελλάδας και της Κύπρου. Η θεμελιώδης πτυχή της στρατηγικής της Τουρκίας δεν θα υποχωρήσει από αυτό που θεωρεί ως την «αδιαμφισβήτητη κυριαρχία» της σε αυτές τις περιοχές. Οποιαδήποτε διπλωματική συμφωνία που αμφισβητεί αυτή τη βασική πεποίθηση είναι πιθανό να θεωρηθεί στην Άγκυρα ως μη νόμιμη.

Ενώ η Ελλάδα και οι εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ενδέχεται να συνεχίσουν να επιδιώκουν διπλωματικές οδούς -όπως η πρόταση Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης ή συμφωνιών οριοθέτησης των συνόρων- δεν υπάρχει ελάχιστος λόγος να αναμένεται η Τουρκία να συναινέσει σε αυτές τις προτάσεις με οποιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο. Ακόμη και αν η Άγκυρα υπογράψει ένα σύμφωνο, υπάρχει σκεπτικισμός για το αν θα τηρήσει μια τέτοια συμφωνία, δεδομένης της ιστορικής απροθυμίας της Τουρκίας να συμβιβαστεί με τα στρατηγικά της συμφέροντα στην περιοχή.

Από την ελληνική σκοπιά, η πραγματική αξία της διπλωματίας δεν έγκειται στην πραγματική επίλυση των θαλάσσιων διαφορών, αλλά μάλλον στη διατήρηση της Τουρκίας σε άμυνα.

Πιέζοντας συνεχώς για διάλογο, συνθήκες και διαπραγματεύσεις -ενώ έχει πλήρη επίγνωση ότι η Τουρκία είναι απίθανο να παραχωρήσει- η Ελλάδα μπορεί να απεικονίσει την Τουρκία ως μια παράνομη μεγάλη δύναμη που αρνείται να παίξει με τους διεθνείς κανόνες της διπλωματίας και του δικαίου. Αυτή η τακτική μπορεί να μην αλλάξει την άμεση ισορροπία δυνάμεων, αλλά εξυπηρετεί έναν σημαντικό στρατηγικό σκοπό. Θυμίζει στη διεθνή κοινότητα την επιθετική στάση της Τουρκίας στη Μεσόγειο. Ενισχύει τον ρόλο της Ελλάδας ως υπεύθυνου παράγοντα στην επιδίωξη του διαλόγου και της ειρηνικής επίλυσης συγκρούσεων. Ενισχύει ενδεχομένως τη θέση της Ελλάδας σε πολυμερή φόρα, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπου η συμπεριφορά της Τουρκίας θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προβληματική ή αποσταθεροποιητική.

Η αμφιθυμία της Τουρκίας έναντι ορισμένων διεθνών συμφωνιών —ιδιαίτερα της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), την οποία δεν έχει επικυρώσει— τροφοδοτεί περαιτέρω αυτή τη δυναμική. Από την πλευρά της Άγκυρας, τα ισχύοντα νομικά πλαίσια που διέπουν τα θαλάσσια σύνορα και την κυριαρχία είναι δυσμενή και ωφελούν δυσανάλογα την Ελλάδα και την Κύπρο. Ως εκ τούτου, η Τουρκία προτιμά να διεκδικεί τις αξιώσεις της μέσω στρατιωτικής παρουσίας και διμερών διαπραγματεύσεων, παρά μέσω καθιερωμένων διεθνών νομικών μηχανισμών που ενδέχεται να περιορίσουν τις φιλοδοξίες της.

Για την Ελλάδα, η προώθηση των διπλωματικών προσπαθειών της έχει αξία πέρα από τα άμεσα αποτελέσματα οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης. Διατηρείται η πίεση στην Τουρκία και αποτροπή της από το να ενεργεί με πλήρη ατιμωρησία στην περιοχή. Αποκτάται διεθνή υποστήριξη, τοποθετώντας την Ελλάδα ως υπέρμαχο μιας τάξης βασισμένης σε κανόνες, σε αντίθεση με τις πιο διεκδικητικές ή μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας. Επιβραδύνει την πρόοδο της Τουρκίας προς την επίτευξη των στόχων της για τη Γαλάζια Πατρίδα εμπλέκοντάς την σε συνεχή διπλωματικό διάλογο και, ιδανικά, δημιουργώντας την αντίληψη ότι η Τουρκία είναι απομονωμένη ή ότι δεν πάει άλλο με τους γείτονές της.

Συμπεράσματα

Μια ρεαλιστική πολιτική προσέγγιση της Τουρκίας για τις θαλάσσιες διαφορές, είναι να δείχνουμε ότι η ηγεσία της τοποθετεί στρατηγικούς και πολιτικούς στόχους πάνω από την τήρηση των διεθνών κανόνων όπως η UNCLOS. Αυτό υποδηλώνει ότι το να περιμένει κανείς από την Τουρκία να σεβαστεί έναν μη δεσμευτικό κώδικα συμπεριφοράς, όταν έχει ήδη απορρίψει μια δεσμευτική συνθήκη, είναι μια μη ρεαλιστική διπλωματική στρατηγική. Αντίθετα, αυτό υπογραμμίζει τη βαθύτερη γεωπολιτική πρόκληση της αντιμετώπισης ενός κράτους που θεωρεί την κυριαρχία και τις περιφερειακές του φιλοδοξίες ως αδιαπραγμάτευτες, ιδιαίτερα στα αμφισβητούμενα ύδατα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Εκτιμάται ότι η όποια διαπραγμάτευση θα οδηγείται σε αδιέξοδο ή μακροπρόθεσμη σύγκρουση. Η προσπάθειά είναι να αποτυπώσουμε μια ρεαλιστική πολιτική κατανόηση των θαλάσσιων διαφορών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αναγνωρίζουμε ότι οι φιλοδοξίες της Τουρκίας είναι βαθιά ριζωμένες στην εθνική της στρατηγική και είναι απίθανο να περιοριστούν μόνο μέσω της διπλωματίας. Ωστόσο, η αξία της διπλωματίας ως εργαλείου όχι απαραίτητα για την επίλυση του ζητήματος, αλλά για τη διαχείριση της σύγκρουσης, τον περιορισμό των τουρκικών φιλοδοξιών και τον επηρεασμό της διεθνούς κοινής γνώμης είναι αδιαμφισβήτητη. Μακροπρόθεσμα, θα γίνεται διαχείριση αυτής της παρατεταμένης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου Ελλάδα και Τουρκία θα συνεχίζουν να συγκρούονται για τη Γαλάζια Πατρίδα, αλλά η στρατιωτική σύγκρουση θα μετριάζεται από τις συνεχιζόμενες διπλωματικές δεσμεύσεις που μπορεί να μην επιλύσουν ποτέ τα υποκείμενα ζητήματα.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.

Νεκρός ο ηγέτης της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ -Το επιβεβαιώνει ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ

Από

anixneuseis

October 17, 2024

17/10/2024 19:45
Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών δηλώνει ότι ο ηγέτης της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ σκοτώθηκε, όπως μετέδωσαν διεθνή πρακτορεία.

Ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ, Ισραέλ Κατς, είπε σε δήλωσή του: «Ο δολοφόνος Γιαχία Σινουάρ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη σφαγή και τις φρικαλεότητες της 7ης Οκτωβρίου, σκοτώθηκε σήμερα από στρατιώτες του IDF».

Οι Times of Israel αναφέρουν πως ο Κατς ανακοίνωσε τον θάνατο του Σινουάρ σε μήνυμα που έστειλε σε δεκάδες υπουργούς Εξωτερικών σε όλο τον κόσμο.

Λέει ότι αυτό τον καθιστά τον πρώτο Ισραηλινό αξιωματούχο που επιβεβαιώνει τη δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ, παρά το γεγονός ότι η ταυτοποίηση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.

Σύμφωνα με τους Times of Israel, ο Κατς έγραψε στο μήνυμά του:

«Αυτό είναι ένα μεγάλο στρατιωτικό και ηθικό επίτευγμα για το Ισραήλ και μια νίκη για ολόκληρο τον ελεύθερο κόσμο ενάντια στον κακό άξονα του ριζοσπαστικού Ισλάμ με επικεφαλής το Ιράν».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Κατς δήλωσε ότι η δολοφονία «δημιουργεί μια δυνατότητα» για την άμεση απελευθέρωση των ομήρων και για τη δημιουργία μιας Γάζας χωρίς τον έλεγχο της Χαμάς και του Ιράν.

«Το Ισραήλ χρειάζεται την υποστήριξη και τη βοήθειά σας τώρα περισσότερο από ποτέ για να προωθήσουμε από κοινού αυτούς τους σημαντικούς στόχους», είπε.

Νωρίτερα, έγινε γνωστό πως υπήρχαν πληροφορίες σχετικά με χτύπημα του Ισραήλ που σκότωσε τον Σινουάρ, ωστόσο ο θάνατός του δεν είχε επιβεβαιωθεί επίσημα, παρά μόνο μέσω πηγών σε ρεπορτάζ.

Δεν ανακοινώθηκαν ακόμη τα αποτελέσματα του τεστ DNA
Ο στρατός του Ισραήλ είχε ανακοινώσει πως εξετάζει τη σορό για να διαπιστώσει εάν πρόκειται για τον ηγέτη της Χαμάς, με τεστ DNA και άλλες μεθόδους.

Το BBC και το Sky News, συγκρίνοντας τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν και φέρονται να δείχνουν τη σορό, εκτίμησαν πως πράγματι υπάρχουν αρκετές ομοιότητες με το πρόσωπο του Σινουάρ.

Την ίδια ώρα, το Ισραήλ ενημέρωσε το Πεντάγωνο, ενώ νωρίτερα ενημερώθηκε και ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν.

Τα επόμενα βήματα μετά τον θάνατο του ηγέτη της Χαμάς
Δεν είναι ξεκάθαρο τι θα ακολουθήσει, καθώς κάποιοι αναλυτές εκτιμούν πως ο θάνατος του ηγέτη της Χαμάς μπορεί να οδηγήσει σε αποκλιμάκωση, αν και άλλες αναλύσεις οδηγούνται στο συμπέρασμα πως η εξέλιξη αυτή πρόκειται να αυξήσει την ένταση στη Μέση Ανατολή.

Πάντως, ήδη οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες επιχειρούν να χαρτογραφήσουν τις επόμενες κινήσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης, για να προβλέψουν ποιος θα είναι ο διάδοχός του -πιθανολογείται, μεταξύ άλλων, ο αδελφός του, Μοχάμεντ Σινουάρ.

1...1,0611,0621,063...3,039 Σελίδα 1,062 από 3,039

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η Ελλάδα συμφώνησε για κάλυψη εξόδων και εκπαίδευση Ουκρανών πιλότων για F-16, ρωσικά media

Ποιος είναι ο Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος της Ρόδου που θα συναντηθεί με την Κατερίνα Σακελλαροπούλου

Πρόγραμμα κινήσεων

Ποιος είναι ο John Dunlap

Τι συζητήθηκε στην άτυπη τριμερή. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης μίλησε στο Euronews για τις λεπτομέρειες

«Συνάντηση 20ετίας» στις Βρυξέλλες

Χακάν Φιντάν: Ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση, ομιλεί για “ζητήματα” στο Αιγαίο και τη Θράκη!!!

Iran’s Terrible, Horrible, Very Bad Year

ΙΤΑΛΙΑ: Παγκόσμιο έγκλημα η παρένθετη μητρότητα!

«Ο πόλεμος των Ρόουζ» για το διαζύγιο Όλγας – Μάτσα: «Ήταν βίαιη, έχει εξωφρενικές οικονομικές απαιτήσεις»

Ασφαλιστικά μέτρα της Όλγας Κεφαλογιάννη και αντίθετη αίτηση από τον Μίνωα Μάτσα

Ε.Ράμα: Παραλήρημα από τον Αλβανό πρωθυπουργό – Βλέπει τους Σκοπιανούς ως Μακεδόνες και τον Αϊνστάιν για Αλβανό!

Ρεσιτάλ ανοησίας από τον Ράμα στο Λουξεμβούργο

Δ. Ιωάννου-Χρ. Ιωάννου: η αναγκαία για την ανάπτυξη «βιομηχανική πολιτική»

Χώρες που «έχασαν» τις τρεις πρώτες βιομηχανικές επαναστάσεις

Η Μάλτα ως παράδειγμα πως τίποτα δεν είναι προδικασμένο

Τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» στην εποχή μας

Η Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει

ΓΙΑΤΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ

Ο Ελληνο-τουρκικός διάλογος οδηγείται σε αδιέξοδο ή μακροπρόθεσμη σύγκρουση;

Πρέπει να συνεχιστεί η τακτική του διαλόγου για να αποκαλυφθεί η Τουρκία ως συγκρουσιακή δύναμη

Το τουρκικό κοινό, ιδιαίτερα η βάση του Ερντογάν, περιμένει νίκες με τη μορφή εδαφικών κερδών και πόρων.

Νεκρός ο ηγέτης της Χαμάς Γιαχία Σινουάρ -Το επιβεβαιώνει ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ