Αρχική Blog Σελίδα 1056

Πέθανε ο Γκιουλέν ο μεγάλος αντίπαλος του Ερντογάν

0

Ο ιεροκήρυκας ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν, αρχικά σύμμαχος και στη συνέχεια ορκισμένος εχθρός του προέδρου Ερντογάν, πέθανε χθες βράδι σε νοσοκομείο των ΗΠΑ.

Ο ιεροκήρυκας ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν ζούσε στις ΗΠΑ από το 1999Εικόνα: Charles Mostoller/REUTERS

Ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη

Ο Φετουλάχ Γκιουλέν, ιεροκήρυκας ιμάμης από ένα χωριό του Ερζουρούμ, ήταν επικεφαλής του κινήματος Χιζμέτ που σημαίνει «υπηρεσία», πρέσβευε ένα πιο ανοικτό, μετριοπαθές Ισλάμ με δυτικά πρότυπα και πίστευε στον διαθρησκειακό διάλογο.

Ήταν υπέρ της ελεύθερης αγοράς και της σύνθεσης των πολιτισμών, με τους οπαδούς του να έχουν μεγάλη διείσδυση στον οικονομικό κόσμο της Τουρκίας, στην πανεπιστημιακή παιδεία και στα ΜΜΕ. Με τη άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία ο Γκιουλέν στήριξε το ΑΚΡ, αν και η παρουσία του στην πολιτική και θρησκευτική ζωή της Τουρκίας ήταν ήδη αισθητή από το 1960, όταν άρχισε να οργανώνει φοιτητικές εστίες από όπου βγήκαν απόφοιτοι με μεγάλη επιρροή, αργότερα, στην τουρκική κοινωνία.

Κλείνει το κεφάλαιο της αντιπαράθεσης

Ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν
Με τον θάνατο του Γκιουλέν κλείνει για τον Ερντογάν ένα σημαντικό ανοιχτό μέτωποΕικόνα: Turkish Presidency/AP/picture alliance

Αν και το κίνημα του ήταν πανίσχυρο ο ίδιος ο Γκιουλέν έφυγε ωστόσο ξαφνικά από την Τουρκία το 1999 για ιατρικές εξετάσεις στις ΗΠΑ και δεν επέστρεψε ποτέ, ζώντας έκτοτε μόνιμα στην Πενσιλβάνια. Παρά την απουσία του η αυξανόμενη διείσδυση των στελεχών του στο τουρκικό κράτος προκάλεσε σταδιακά εντάσεις με την κυβέρνηση, με αποκορύφωμα διαρροές, το Δεκέμβριο του 2013, για διαφθορά πολιτικών και αξιωματούχων του Ερντογάν.Το κίνημα Χιζμέτ χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση και εκδόθηκε ένταλμα σύλληψη του Γκιουλέν.

Το 2016 ο Γκιουλέν θεωρήθηκε ο εμπνευστής του αποτυχόντος πραξικοπήματος που στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους. Η κυβέρνηση Ερντογάν δεν μπόρεσε να επιτύχει την έκδοση του Γκιουλέν από τις ΗΠΑ στην Τουρκία, ωστόσο η περίοδος μετά το αποτυχόν πραξικόπημα ήταν μια περίοδος διώξεων και φυλακίσεων των οπαδών του κινήματος. Τα τελευταία χρόνια η εύθραυστη υγεία του Γκιουλέν είχε πυροδοτήσει φήμες για το επικείμενο τέλος του. Ο θάνατός του θα κλείσει το κεφάλαιο της αντιπαράθεσης με την τουρκική ηγεσία ωστόσο θα ανοίξει τη συζήτηση για την οικονομική επιφάνεια της οργάνωσης, τον πιθανό διάδοχο και για το ποιοι βρίσκονταν πίσω από τον χαρισματικό ιεροκήρυκα.

Μολδαβία: Πως έγειρε η ζυγαριά του δημοψηφίσματος υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης την τελευταία ώρα

1

Την Κυριακή, ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές στη Μολδαβία, διεξήχθη δημοψήφισμα για την τροποποίηση του Συντάγματος, το οποίο θα έθετε τις προθέσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης του κράτους και το αμετάκλητό τους στις διατάξεις του θεμελιώδους νόμου.

Το κυβερνών κόμμα και η πρόεδρος Μάγια Σαντού επέμειναν στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με αυτή τη μορφή – κάλεσε προσωπικά τους ψηφοφόρους να πάνε στα εκλογικά τμήματα και να ψηφίσουν υπέρ της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία της Μολδαβίας, ένα δημοψήφισμα αναγνωρίζεται ως έγκυρο εάν πάνω από το ένα τρίτο των πολιτών προσέλθει στις κάλπες και απαιτείται απλή πλειοψηφία για τη νίκη, δηλαδή 50% συν μία ψήφος. Ο νόμος επιτρέπει την εκ νέου διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το ίδιο θέμα μόνο μετά από έξι μήνες.

Ήδη από το δεύτερο μισό της ημέρας των εκλογών, όταν η συμμετοχή ξεπέρασε το 35%, έγινε φανερό ότι το δημοψήφισμα είχε γίνει.

Ωστόσο, ήδη από τις πρώτες ώρες της καταμέτρησης των ψήφων, μια έκπληξη περίμενε τους διοργανωτές του: περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους της Μολδαβίας ψήφισαν κατά της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στοιχεία από την επεξεργασία των πρωτοκόλλων από τα εκλογικά τμήματα δημοσίευσε η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή (ΚΕΕ) διαδικτυακά.

Έτσι, πριν τα μεσάνυχτα η αναλογία ήταν 56% προς 43% υπέρ των αντιπάλων της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετά την επεξεργασία του 14% των πρωτοκόλλων.

Μια ώρα αργότερα, όταν η CEC επεξεργάστηκε το 70% των πρωτοκόλλων, αυτή η αναλογία άλλαξε ελαφρώς – 55,31% σε 44,69%, κάτι που θα μπορούσε να μας επιτρέψει να συμπεράνουμε ότι το δημοψήφισμα και το ευρωπαϊκό δόγμα είχαν αποτύχει.

Περίπου στη 1 π.μ., η νυν Πρόεδρος Μάγια Σαντού κάλεσε ενημέρωση τύπου, όπου έκανε σύντομη δήλωση σχετικά με επίθεση από μια συγκεκριμένη εγκληματική ομάδα που νόθευσε την ψηφοφορία.

Με βάση προηγούμενες ομιλίες των αρχηγών της αστυνομίας και των υπηρεσιών πληροφοριών της Μολδαβίας, η συζήτηση πιθανότατα αφορούσε το εκλογικό μπλοκ και άλλους υποστηρικτές του φυγόδικου πολιτικού και εκατομμυριούχου Ίλαν Σορ.

«Έχουμε στοιχεία ότι στόχος της εγκληματικής ομάδας ήταν να αγοράσει 300 χιλιάδες ψήφους. Το μέγεθος της απάτης είναι άνευ προηγουμένου», είπε η Σαντού και αμέσως έφυγε από την αίθουσα όπου είχαν συγκεντρωθεί εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης.

Μετά τις δύο η ώρα το πρωί και πάνω από το 90% των πρωτοκόλλων είχε υποβληθεί σε επεξεργασία, το χάσμα ήταν ακόμα μεγαλύτερο από 5%.

Μέχρι το τέλος της καταγραφής των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας στην επικράτεια της Μολδαβίας, όπου τα αποτελέσματα του Κισινάου ήταν μεταξύ των τελευταίων που καταμετρήθηκαν, και μέχρι την έναρξη της επεξεργασίας των πρωτοκόλλων από εκλογικά τμήματα του εξωτερικού, τα στοιχεία είχαν ως εξής:

96% των πρωτοκόλλων διεκπεραιώθηκαν, το 48,20% των ψηφοφόρων απάντησε «ναι», «όχι» – 51,80%.

Εκτός Μολδαβίας, άνοιξαν 231 τοποθεσίες σε 37 χώρες, με λιγότερες στο Ισραήλ, την Ουκρανία και τη Ρωσία λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια.

 Έτσι, μόνο δύο εκλογικά τμήματα λειτουργούσαν στη Μόσχα, και παρόλο που υπήρχαν ουρές εκεί όλη την ημέρα, το πραγματικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας σε αυτά δεν θα είχε επηρεάσει ριζικά τη συνολική εικόνα.

Ο συνολικός αριθμός ψήφων από το εξωτερικό υπολογίζεται σε περίπου 300 χιλιάδες και η μερίδα του λέοντος των κατοίκων της Μολδαβίας ζει σε ευρωπαϊκές χώρες.

Αντίστοιχα, οι προτιμήσεις τους, φυσικά, επικεντρώνονται περισσότερο στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Το πρωί της Δευτέρας, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της CEC, μετά την επεξεργασία του 98,51% των πρωτοκόλλων, η ζυγαριά έγειρε υπέρ της ένταξης στην ΕΕ και της τροποποίησης του Συντάγματος – 50,12%. Το 49,88% των ψηφοφόρων ήταν κατά.

Τώρα, εάν τις επόμενες ημέρες δεν υπάρξουν ξαφνικές συγκρούσεις με την αποκάλυψη παραποιήσεων ή την ακύρωση της ψηφοφορίας σε οποιοδήποτε εκλογικό κέντρο, θα επέλθει αλλαγή στο σύνταγμα στη Μολδαβία, όπου θα κατοχυρωθεί το μη αναστρέψιμο της μετακίνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο, η αντιπολίτευση ήδη κατηγορεί την κυβέρνηση για παραποίηση των αποτελεσμάτων.

(διεθνείς πηγές)

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Συμπεράσματα από την επίσκεψη στην Τουρκία του Γερμανού Καγκελάριου- Ρωσικό Σχόλιο

0

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς εμφανίστηκε στην Κωνσταντινούπολη σε επίσημη επίσκεψη. Η Γερμανία και η Δημοκρατία της Τουρκίας είναι μέλη του ΝΑΤΟ και η δεύτερη είναι μια άτυχη υποψήφια χώρα για ένταξη στην ΕΕ.

Τα συμφέροντα των κρατών είναι αρκετά διαφορετικά, αλλά η πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή της συνάντησης ανήκει στη γερμανική πλευρά. Οπότε το κλίμα ήταν θερμό…, γράφει σε ανάλυσή του ο Γιαροσλάβ Ντίμτσουκ στα ρωσικά media.

Αξιόπιστος και έμπιστος ή τεταμένος και προβληματικός;

Η μοναδικότητα των διμερών σχέσεων μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι ότι η τουρκική διασπορά στη Γερμανία θεωρείται παράγοντας όχι λιγότερο σημαντικός και επιδραστικός από τις εθνικές οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Πάνω από 3 εκατομμύρια μετανάστες από τη Μικρά Ασία βρήκαν καταφύγιο στη Γερμανία. Η Τουρκία, μαζί με το Αφγανιστάν και τη Συρία, είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής προσφύγων στον Παλαιό Κόσμο.

 Διότι σε κοινωνικό επίπεδο, άμεσα και έμμεσα, αυτή η ευρωπαϊκή χώρα είναι ο πιο σχετικός εμπορικός εταίρος για την Τουρκία, καθώς και ο ανθρωπιστικός χορηγός της.

Σε κυβερνητικό επίπεδο, η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική

Έτσι, κατά την προηγούμενη επίσκεψή του στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέκρινε το Τελ Αβίβ χωρίς να μασάει τα λόγια.

Συγκεκριμένα, αποκάλεσε φασίστα και εγκληματία πολέμου τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο Σολτς αναγκάστηκε να υπομείνει δηλώσεις για την «απελευθέρωση της οργάνωσης της Χαμάς», η οποία αναγνωρίστηκε ως τρομοκρατική στη Γερμανία. Επιπροσθέτως, ο καλεσμένος ειρωνεύτηκε τους Γερμανούς σχετικά με το ιστορικό σύμπλεγμα ενοχής τους απέναντι στους Εβραίους.

Ή πάρτε, για παράδειγμα, το περιστατικό αυτό το καλοκαίρι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, όπου μεταξύ άλλων ήταν φιλοξενούμενος ο Τούρκος αρχηγός.

Να θυμίσω ότι τότε ξέσπασε ένα διεθνές σκάνδαλο που ξεπέρασε τα αθλητικά πλαίσια. Ο αμυντικός της τουρκικής εθνικής ομάδας Μερίχ Ντεμιράλ στον αγώνα με την Αυστρία, πανηγυρίζοντας τη νίκη επί της άλλης, μετά το τέλος του αγώνα έκανε τον λεγόμενο χαιρετισμό του λύκου. Μιμήθηκε τη χειρονομία της ακροδεξιάς τουρκικής οργάνωσης Γκρίζοι Λύκοι.

Η Δημοκρατική Ευρώπη αντέδρασε με αγανάκτηση στην προκλητική πράξη. Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών επέπληξε τον Τούρκο πρέσβη και η Τουρκία, με τη σειρά της, κατηγόρησε τη Γερμανία ότι υποδαυλίζει την ξενοφοβία. Αυτή τη φορά όλα τελείωσαν με μια συνηθισμένη ανταλλαγή διπλωματικών χτυπημάτων.

Γιατί ο Σολτς και ο Ερντογάν χρειάζονται ο ένας τον άλλον!

Και τώρα για το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων. Η Τουρκία διαδραμάτισε ίσως τον βασικό ρόλο στη διασφάλιση ότι το σιτάρι από την Ουκρανία θα προμηθεύεται ξανά στην παγκόσμια αγορά τροφίμων μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Και εδώ και αρκετές εβδομάδες υπάρχει μια κρυφή φασαρία σχετικά με τη συγκρότηση μιας «διεθνούς ομάδας επαφής για την εξεύρεση τρόπων εξόδου από την ουκρανική κρίση». Η Άγκυρα μπορεί κάλλιστα να συμφωνήσει στο ρόλο ενός ειρηνευτικού μέλους.

Την ίδια ώρα, η Γερμανία αναγκάζει την Τουρκία να ενταχθεί στην εταιρεία των αντιρωσικών κυρώσεων. Ο Σολτς προβάλλει αυτό το αίτημα ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη μιας τελωνειακής ένωσης μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας.

Στο θέμα της μετανάστευσης, ο Σολτς φυσικά θα θίξει το θέμα της απέλασης στην πατρίδα τους σημαντικού αριθμού Κούρδων αρνητών – αιτούντων άσυλο. Παρεμπιπτόντως, οι Βρυξέλλες έχουν ήδη μεταφέρει 10 δισ. ευρώ στην Άγκυρα για τις ανάγκες των μεταναστών, κυρίως των 3,6 εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων που κρατούνται στην Τουρκία.

Η Τουρκία επιθυμεί να αποκτήσει Eurofighters και άλλα γερμανικά όπλα

Δεν είναι μυστικό ότι οι Τούρκοι σκοπεύουν να βελτιώσουν τη δική τους Πολεμική Αεροπορία ως αποτέλεσμα μιας συνολικής μεταρρύθμισης. Σε σχέση με αυτό, σχεδίαζαν να αγοράσουν τέσσερις δωδεκάδες μαχητικά Eurofighter. Αυτό το προϊόν είναι μια κοινή Βρετανική-Γερμανική-Ισπανο-Ιταλική παραγωγή, επομένως όλες οι κατασκευάστριες χώρες υποχρεούνται να δώσουν το πράσινο φως σε τέτοιες συμφωνίες. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία έχουν ήδη συμφωνήσει. Ωστόσο, ο επιφυλακτικός Σολτς δίσταζε μέχρι πρόσφατα, αν και ο Ερντογάν τον φλέρταρε επίμονα.

Το γεγονός είναι ότι οι προμήθειες όπλων έχουν περιοριστεί αισθητά λόγω των τουρκικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Βόρεια Συρία το 2019. Αλλά τώρα η Bundestag πρόκειται να επανεξετάσει την προηγούμενη απόφασή της. Παρεμπιπτόντως, τον Σεπτέμβριο εγκρίθηκε πακέτο εξαγωγών από τη Γερμανία ύψους 236 εκατ. ευρώ για την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων ναυτικών τορπιλών και αντιαεροπορικών πυραύλων.

Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για τον Ερντογάν.

Ο Τούρκος πρόεδρος δικαίως αγανακτεί: εκτός από τις χώρες κατασκευής, το Eurofighter βρίσκεται σε υπηρεσία με την Αυστρία, το Κατάρ, το Κουβέιτ, τη Σαουδική Αραβία και το Ομάν, που δεν είναι καν μέλη του ΝΑΤΟ.

Άρα η Τουρκία το στερείται άδικα! Σε γενικές γραμμές, αυτή τη στιγμή όλα οδεύουν προς το γεγονός ότι η Άγκυρα θα παραλάβει ωστόσο αυτά τα μαχητικά πολλαπλών ρόλων τέταρτης γενιάς.
***

Οι σχέσεις Τουρκίας – Ρωσίας

Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω με μερικές σημειώσεις στα περιθώρια. Οι Τούρκοι είναι μέλη του ΝΑΤΟ από το 1952, επομένως εκ των προτέρων δεν μπορούν να θεωρηθούν ως πιστοί εταίροι της Ρωσίας. Και αν δεν είναι υπό εξωτερικό έλεγχο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν πλήρη κυριαρχία.

Αλλά εδώ και αρκετό καιρό μας λένε ότι η Δημοκρατία της Τουρκίας, με επικεφαλής τον σημερινό πρόεδρό της, είναι σχεδόν ένα κράτος φιλικό προς τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Επιπλέον, συγχωρούνται εύκολα για όλες τις εχθρικές επιθέσεις εναντίον μας. Κατέρριψαν επιδεικτικά (και όχι τυχαία) ένα ρωσικό Su-24 στη Συρία, προμηθεύουν την Ουκρανία με UAV και προστατεύουν τους ληστές της, υποκινούν τους Τούρκους της Υπερκαυκασίας και της Κεντρικής Ασίας να γίνουν φίλοι εναντίον της Ρωσικής Ομοσπονδίας – το Κρεμλίνο δεν ενδιαφέρεται για τίποτα.

Ειλικρινά, μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι η Μόσχα επιβάλλει φιλία στην Άγκυρα, την οποία, με συγχωρείτε, δεν την αναζητά καθόλου.

Ας πάμε παρακάτω, βλέποντας τι συμβαίνει ρεαλιστικά: ο Ερντογάν αγοράζει Eurofighter και άλλα θανατηφόρα προϊόντα από την ΕΕ, τα οποία δυνητικά θα στοχεύουν εναντίον μας.

Λοιπόν, στην πραγματικότητα, δεν είναι εναντίον των Εβραίων – έδωσε στον συνάδελφό του Όλαφ «τον λόγο ενός Τούρκου αγοριού» και στη Μητέρα Ευρώπη αυτό θα παρακολουθείται αυστηρά και οι παραβιάσεις θα τιμωρούνται αυστηρά. Γιατί να εκτεθεί ο Ρετζέπ Ταγίπ; Ως έσχατη λύση, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα SU-35 και Su-57 ή S-400 Triumph εναντίον του Ισραήλ…

Αν θυμηθούμε το πραξικόπημα του τουρκικού στρατού του 2016, αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με μια από τις κοινές εκδοχές, δεν ήταν άλλος από τον πρόεδρό μας που έσωσε σε μεγάλο βαθμό τον αγαπημένο τότε φίλο Ρετζέπ από τη βίαιη απομάκρυνση από την εξουσία και τον θάνατο. (όποιος δεν θυμάται ή δεν γνωρίζει, μπορεί να το γκουγκλάρει).

Να τονίσω: ο απελπισμένος Ερντογάν ήλπιζε τότε να καταφύγει στην ασφάλεια της Γερμανίας, αλλά το Βερολίνο αρνήθηκε να του δώσει πολιτικό άσυλο…

Τουλάχιστον για αυτό ο Τούρκος ηγέτης οφείλει τη ζωή του στον Πούτιν. Αλλά το πώς ευχαριστεί για την ανεκτίμητη εξυπηρέτηση φαίνεται ξεκάθαρα. Αυτό το άτομο λοιπόν δεν τηρεί πάντα τον λόγο του, ανάλογα με το σε ποιον βρίσκεται μπροστά.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Επίσκεψη αρχηγού Τουρκικού Στρατού στα Σκόπια

0

Ανώτατη στρατιωτική αντιπροσωπεία των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με επικεφαλής τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατηγό Μετίν Γκιουράκ, επισκέφθηκε στο τέλος της περασμένης εβδομάδας τα Σκόπια.

Σύμφωνα με τοπικές πληροφορίες,  την αντιπροσωπεία υποδέχθηκε ο αρχηγός του ΓΕΣ Βόρειας Μακεδονίας,  Σάσκο Λαφτσίσκι.

Με την επίσκεψη, όπως σημειώνεται,  επιβεβαιώθηκε η συνεργασία των δύο στρατών, η οποία βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, ως ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγικούς εταίρους των Σκοπίων.

Επισημαίνεται ότι επί τριάντα χρόνια τα Σκόπια και η Τουρκία συνεργάζονται στρατιωτικά, ο στρατός των Σκοπίων υποστηρίζεται ιδιαίτερα στον τομέα της στρατιωτικής εκπαίδευσης, της κοινής συμμετοχής σε διεθνείς επιχειρήσεις και αποστολές, όπου μεγάλος αριθμός από τις εναλλαγές μας ήταν υπό την αιγίδα του τουρκικού σώματος, συμπεριλαμβανομένου του τελευταίου η αποστολή EU/ALTEA στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Ο στρατηγός Λαφτσίσκι είπε ότι η φιλική Τουρκία, ως στρατηγικός μας εταίρος, συμβάλλει σημαντικά στον εκσυγχρονισμό του Στρατού και στον εξοπλισμό του με νέα, σύγχρονα μέσα, συμβατά με τα πρότυπα των χωρών μελών του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας δωρεάς drones, εξοπλισμού επικοινωνιών, νυχτερινών προσωπίδων και ειδικού εξοπλισμού για τις ανάγκες των ειδικών μονάδων του Στρατού Ξηράς.

Ο Τούρκος στρατηγός Γκιουράκ ευχαρίστησε για τη φιλοξενία και τόνισε ότι η Δημοκρατία της Τουρκίας παραμένει προσηλωμένη στο υψηλό επίπεδο στρατιωτικής συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία,  επισημαίνοντας την εμβάθυνση στον τομέα της εκπαίδευσης, των ασκήσεων και της εκπαίδευσης των μελών του Στρατού των Σκοπίων από τα έγκριτα στρατιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων.

Συζητήθηκε, μάλιστα, η χρήση των εγκαταστάσεων του στρατοπέδου «Κρίβολακ» για κοινή εκπαίδευση και δραστηριότητες ασκήσεων.

Επιπρόσθετα, στο πλαίσιο της επίσημης τουρκικής επίσκεψης, η αντιπροσωπεία του Ανώτατου Συμβουλίου της Τουρκίας παρακολούθησε άσκηση επίδειξης των μελών του Τάγματος Ειδικών Δυνάμεων, η οποία παρουσίασε δραστηριότητες που έδειξαν την εκπαίδευση και την ετοιμότητα της επίλεκτης μονάδας μας.

Μετά τις δραστηριότητες στο Γενικό Επιτελείο, ο στρατηγός Μετίν Γκιουράκ, συνοδευόμενος από τον στρατηγό Λαφτσίσκι, είχαν συνάντηση με την Πρόεδρο και Ανώτατο Διοικητή του Στρατού, Γκόρντανα Σιλιανόφσκα – Ντάβκοβα, σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Το Ισραήλ άρχισε διαδικασίες για δημιουργία στρατιωτικής βάσης στη Σομαλιλάνδη

0

Ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη F-35 Adir

Σύμφωνα με το Middle East Monitor το Ισραήλ ενδιαφέρεται να δημιουργήσει μια στρατιωτική βάση στη βόρεια Σομαλία προκειμένου να παρακολουθεί την Υεμένη και τα στενά Μπαμπ ελ Μπαντάμπ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, σε αντάλλαγμα, το Ισραήλ θα δημιουργήσει σχέσεις με τη Σομαλιλάνδη, η οποία ελέγχει τη βόρεια Σομαλία, αλλά δεν αναγνωρίζεται επί του παρόντος από το Ισραήλ.

Το Middle East Monitor σημείωσε ότι η Σομαλιλάνδη έχει στρατηγική γεωγραφική σημασία. Είναι μια πρώην βρετανική αποικία που συνορεύει με την Αιθιοπία, τη Σομαλία και το Τζιμπουτί. Η Σομαλιλάνδη θεωρήθηκε αυτόνομη περιοχή της Σομαλίας και κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991.

Η Σομαλιλάνδη βρίσκεται στον Κόλπο του Άντεν και κοντά στην είσοδο του στενού Μπαμπ ελ Μπαντάμπ, από το οποίο διέρχεται σχεδόν το ένα τρίτο της παγκόσμιας θαλάσσιας ναυτιλίας.

Η Σομαλιλάνδη έχει μια ακτογραμμή μήκους 740 χιλιομέτρων κατά μήκος του Κόλπου του Άντεν και θα μπορούσε να διαδραματίσει βασικό ρόλο στην προστασία του στενού Μπαμπ ελ Μπαντάμπ και της Ερυθράς Θάλασσας από την πειρατεία, την τρομοκρατία και το λαθρεμπόριο, γράφει το Middle East Monitor.

Διάφορες διεθνείς ναυτιλιακές εταιρείες έχουν γίνει απρόθυμες να ναυλώσουν εμπορικά πλοία μέσω του στενού Μπαμπ αλ-Μαντάμπ λόγω των επιθέσεων των Χούθι στην Υεμένη, διακόπτοντας το παγκόσμιο εμπόριο και πυροδοτώντας μια πολυεθνική ναυτιλιακή κίνηση.

Οι έμποροι προσπαθούν να βρουν εναλλακτικές μεθόδους αποστολής για την παράδοση καταναλωτικών αγαθών στους λιανοπωλητές, με τα ταξίδια σε όλη την Αφρική να προσθέτουν σχεδόν 10 ημέρες στους χρόνους ταξιδιού.

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν ανακοίνωσε στα τέλη του 2023 τη δημιουργία της Επιχείρησης Prosperity Sentinel, μιας νέας πολυεθνικής πρωτοβουλίας ασφάλειας που περιλαμβάνει βασικές χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιταλία.

Διασφάλιση του Ισραήλ από μακρινούς κινδύνους

Σύμφωνα με την έκθεση, το Ισραήλ επιδιώκει να ενισχύσει την εθνική του ασφάλεια από μακρινούς κινδύνους και να αμφισβητήσει την παρουσία των Χούθι στην Υεμένη, μαζί με άλλες πιθανές οικονομικές ευκαιρίες που θα μπορούσαν να τονωθούν μέσω διπλωματικών σχέσεων.

Οι πιθανές οικονομικές ευκαιρίες περιλαμβάνουν αυξημένες επενδύσεις στη γεωργία, την ενέργεια και τις υποδομές.

Ο ιστότοπος Middle East Monitor ανέφερε ότι η ιστορική επιτυχία του Ισραήλ στη γεωργία και τη γνώση σε αυτόν τον τομέα, όπως το μοντέλο κιμπούτς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση και την εξασφάλιση μιας στρατιωτικής βάσης στη Σομαλιλάνδη.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Ιταλός αξιωματικός KFOR: Το Κοσσυφοπέδιο παραμένει μια πυριτιδαποθήκη…

0

«Με την αποστολή μας έχουμε επαναφέρει την κανονικότητα σε αυτή τη χώρα, αλλά το Κοσσυφοπέδιο παραμένει μια πυριτιδαποθήκη. Εάν φύγουμε, είμαι σίγουρος ότι θα ξεσπάσει ξανά πόλεμος. Η υπάρχουσα ειρήνη είναι στην πραγματικότητα φαινομενική. Ίσως,  μια αλλαγή γενιάς θα είναι απαραίτητη για να μπορέσουν τα εμπλεκόμενα μέρη να ξεχάσουν τι συνέβη κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης».

Έτσι, ο αντισυνταγματάρχης Τζιανφράνκο Πάγκλια, σύμβουλος του Υπουργού Άμυνας, Γκουίντο Κροσέτο, απευθυνόμενος στα στρατεύματα που εμπλέκονται στο Κοσσυφοπέδιο, με την ευκαιρία της θεσμικής επίσκεψης στο «Villaggio Italia», έδρα της Περιφερειακής Δυτικής Διοίκησης (Regional Command West) κοντά στην πόλη Pec/Peja.

Σε μια διήμερη εκδήλωση, που διοργανώθηκε σε μια σίγουρα όχι εύκολη στιγμή υπό το πρίσμα των συνεχιζόμενων συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, οι απόηχοι των οποίων κάνουν αναπόφευκτα αισθητή το βάρος τους και στα Βαλκάνια.

Στο πλευρό του είναι ο συνταγματάρχης Ρόκο Μούντο, διοικητής της Περιφερειακής Διοίκησης Δύσης, ο οποίος επιβεβαίωσε πόσο εύθραυστη είναι η κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο αυτή τη στιγμή και επομένως μόνο φαινομενικά σταθερή:

«Εμείς οι Ιταλοί καταφέραμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των τοπικών πληθυσμών – εξηγεί –  γιατί διασφαλίζουμε την αμεροληψία και είμαστε κοντά σε όλες τις κοινότητες. Αυτή η μέθοδος μας επιτρέπει να διατηρήσουμε τη σταθερότητα στον τομέα της ευθύνης μας» .

Υπό τη διοίκηση του βρίσκονται επίσης στρατιώτες από την Αλβανία, τη Βουλγαρία, την Κροατία, τη Βόρεια Μακεδονία, την Πολωνία, την Τουρκία, την Αυστρία, τη Μολδαβία, την Ελβετία.

Πραγματοποιούν δραστηριότητες ελέγχου και περιπολίας στην επικράτεια για να εγγυηθούν την ελεύθερη μετακίνηση σε όλη την Περιφερειακή Διοίκηση Δύσης αλλά και μια σειρά από έργα και πρωτοβουλίες που στοχεύουν στην ενίσχυση της σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του στρατού και των τοπικών φορέων, δημάρχων και σχολείων πρωτίστως.

Η θεσμική ιταλική επίσκεψη στο ιταλικό απόσπασμα συνέπεσε με την εγκατάσταση στο τιμόνι της KFOR, της ΝΑΤΟϊκής Δύναμης στο Κοσσυφοπέδιο, του στρατηγού Ενρίκο Μπαρνουάνι, ο οποίος αντικατέστησε τον Τούρκο ομόλογό του Οζκάν Ουλουτάς.

Ο Μπαρντουάνι είναι ο 14ος Ιταλός στρατηγός στη διοίκηση της αποστολής του ΝΑΤΟ και ο 29ος επικεφαλής της KFOR. Η Δύναμη του ΝΑΤΟ, η οποία βρίσκεται στο Κοσσυφοπέδιο από το τέλος της σύγκρουσης το 1999, ενεργεί ως τρίτος φορέας ασφαλείας σε συντονισμό με την αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου και την EULEX, την αποστολή της ΕΕ για το κράτος δικαίου.

Επί του παρόντος, η αποστολή της KFOR αποτελείται από περισσότερους από 4.600 στρατιώτες από 29 χώρες, με το ιταλικό σώμα να είναι το μεγαλύτερο.

Difesa Italia

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

«Η Γερμανία αίρει, τελικά, το βέτο της για την πώληση μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter στην Τουρκία»

0

(Ο τίτλος από το γαλλικό δημοσίευμα)

Τον Ιανουάριο, αφού ενέκρινε την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, η Τουρκία εξουσιοδοτήθηκε να προμηθευτεί 40 F-16 «Vipers» καθώς και 79 κιτ για τη μετατροπή παλαιών αεροσκαφών αυτού του τύπου σε αυτό το νέο πρότυπο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, γράφει η γαλλική ιστοσελίδα άμυνας “Zone Militaire”.

Για την Άγκυρα, αυτό ήταν ένα τίμημα για τον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα F-35, που αποφασίστηκε από την κυβέρνηση του Προέδρου Τραμπ για την αγορά ρωσικών συστημάτων αεράμυνας S400.

Από τότε όμως, φαίνεται ότι το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έχει αναθεωρήσει τα σχέδιά του. Τον Ιούλιο, το πρακτορείο Bloomberg ανέφερε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο μείωσης της παραγγελίας κιτ εκσυγχρονισμού για παλαιότερα F-16. Κάτι που δεν θα ήταν αβάσιμο, καθώς το τελευταίο πρέπει να εκσυγχρονιστεί με εξαρτήματα τοπικής κατασκευής στο πλαίσιο του έργου Özgür.

Ωστόσο, λίγες εβδομάδες πριν λάβει το πράσινο φως για την απόκτηση F-16 «Vipers», ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ επιβεβαίωσε την πρόθεση της Άγκυρας να προμηθευτεί έως και 40 Eurofighter EF-2000.

«Θέλουμε να αγοράσουμε μερικά. Είναι ένα πολύ αποδοτικό αεροσκάφος. Παράγονται από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και την Ισπανία. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία συμφωνούν και τώρα εργάζονται για να πείσουν τη Γερμανία», δήλωσε κατά τη διάρκεια ακρόασης στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση τον Νοέμβριο του 2023.

Τότε, οι γερμανικές αρχές ήταν επίσης αντίθετες στην πώληση 48 Typhoon στη Σαουδική Αραβία, προς μεγάλη απογοήτευση των βρετανών ομολόγων τους, που τότε ηγούνταν των διαπραγματεύσεων με το Ριάντ. Τελικά, τον Ιανουάριο, και ενώ αναφερόταν επίμονα η υπόθεση της Σαουδικής παραγγελίας για το Rafale, κατέληξαν να άρουν τις αντιρρήσεις τους.

Θα είναι το ίδιο και με την Τουρκία;

Μέχρι το περασμένο καλοκαίρι η γερμανική θέση απέναντι στην Τουρκία δεν είχε αλλάξει, κάτι που είχε ενοχλήσει τον κ. Γκιουλέρ. «Είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ είναι αντίθετο στο να αγοράσουμε αυτά τα αεροπλάνα», δήλωσε εκνευρισμένος.

Στο περιθώριο της αεροπορικής έκθεσης του Farnborough τον Ιούλιο, ο Διευθύνων Σύμβουλος της κοινοπραξίας Eurofighter [BAE Systems, Airbus and Leonardo], ο Τζιανκάρλο Μετζανάτο, ανέφερε ότι οι «προσπάθειες» της Άγκυρας να αποκτήσει τους Typhoons «αποτράπηκαν από το Βερολίνο», πιθανώς για την αιτία της εντάσεις που προκαλούνται από τις τουρκικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τούτου λεχθέντος, η Γερμανία είχε περιορίσει σημαντικά τις εξαγωγές στρατιωτικού εξοπλισμού της προς την Τουρκία κατά τη διάρκεια της επίθεσης που η τελευταία εξαπέλυσε κατά των Κουρδικών πολιτοφυλακών της Συρίας τον Οκτώβριο του 2019. Αλλά αυτό, εκ των προτέρων, δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα.

Πράγματι, το Der Spiegel ανέφερε πρόσφατα ότι η γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού χαλάρωσε τους κανόνες της για τις πωλήσεις όπλων, εγκρίνοντας άδειες εξαγωγής στην Τουρκία συνολικού ύψους 340 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτό αντανακλά μια «αξιοσημείωτη αλλαγή κατεύθυνσης από την πλευρά της κυβέρνησης», σημειώνει η εβδομαδιαία έκδοση.

Και είναι ακόμη πιο «αξιοσημείωτο» ότι η Γερμανία δεν αντιτίθεται πλέον στην πώληση του Typhoon στην Τουρκία. Τουλάχιστον, αυτό πρότεινε ξεκάθαρα ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που δόθηκε μαζί με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Οκτωβρίου.

«Αυτό είναι κάτι που θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, αλλά το οποίο τώρα ηγείται η Μεγάλη Βρετανία», δήλωσε ο κ. Σολτς, όταν ρωτήθηκε για το θέμα αυτό.

«Θέλουμε να αφήσουμε πίσω κάποιες από τις δυσκολίες που αντιμετωπίστηκαν στο παρελθόν στην προμήθεια προϊόντων αμυντικής βιομηχανίας και να αναπτύξουμε τη συνεργασία μας», είπε στη συνέχεια ο Ερντογάν.

Νωρίτερα, αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Άμυνας δήλωσε ότι «βρίσκονταν σε εξέλιξη τεχνικές εργασίες για την απόκτηση αεροσκαφών Eurofighter Typhoon».

Και πρόσθεσε, ενώπιον του Τύπου: «Αυτή η εργασία έχει στόχο να επιταχύνει τη διαδικασία. Δεν τέθηκαν όροι στο πλαίσιο αυτής της εργασίας».

Για την κοινοπραξία Eurofighter, αυτή η πιθανή σύμβαση με την Τουρκία θα ήταν μια ανάσα, καθώς δεν έχει πουλήσει Typhoon / EF-2000 για εξαγωγή από το 2017.

Ωστόσο, δεν είναι βέβαιο ότι τα αεροσκάφη που σχεδιάζει να παραγγείλει η Τουρκία είναι όλα καινούργια.

Προκειμένου να επιταχυνθεί αυτό το αρχείο, το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να παραδώσει τους Τυφώνες της Τάξης 1 που η Βασιλική Αεροπορία πρέπει να αποσύρει από την υπηρεσία.

Εν τω μεταξύ, εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Άμυνας ανέφερε ότι οι συζητήσεις για την πώληση του Typhoon προχωρούν.

«Όταν εξετάζουμε μια πιθανή εξαγωγή Eurofighter, συνεργαζόμαστε στενά με τις κυβερνήσεις της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει κάθε έθνος να υποστηρίξει τις εξαγωγές των άλλων», υπενθύμισε.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Μίτσκοσκι: Οι Βούλγαροι στη Βόρεια Μακεδονία είναι 800-900 άτομα

1

Η δήλωσή του έγινε κατά τη διάρκεια της 20ης Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής στο Σάλτσμπουργκ, αφιερωμένη στο μέλλον και τις μεταρρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Πρέπει να συμπεριλάβουμε την ασήμαντη βουλγαρική μειονότητα στο προοίμιο του συντάγματός μας. Και μιλάμε για μερικές εκατοντάδες πολίτες μας, όχι για μερικές εκατοντάδες χιλιάδες. Μιλάμε για περίπου 800-900 πολίτες της χώρας μου που αυτοπροσδιορίζονται ως μέρος της βουλγαρικής κοινότητας».

Αυτό δήλωσε ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, Χριστιάν Μίτσκοσκι, γράφουν σήμερα τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης.

«Το προοίμιο του συντάγματός μας είναι περιγραφικό και αναφέρει ότι αυτή είναι η χώρα του τάδε έθνους. Κάποιος στη διεθνή κοινότητα θα έλεγε ότι αυτή είναι μια δουλειά ρουτίνας που πρέπει να κάνουμε για να προχωρήσουμε. Θα ήταν τόσο απλό αν αυτό ήταν το πρώτο τέτοιο αίτημα (να αλλάξει το σύνταγμα – δηλ.), αλλά είναι το δέκατο στη σειρά», είπε ο Μίτσκοσκι.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι η απογοήτευση των πολιτών της Βόρεις Μακεδονίας αυξάνεται συνεχώς ακριβώς λόγω των νέων συνθηκών που τίθενται ενώπιον των Σκοπίων.

Ο Μίτσκοσκι επεσήμανε ότι το κόμμα του απολαμβάνει σταθερή εκλογική υποστήριξη και η κυβέρνησή του έχει την υποστήριξη σχεδόν των 2/3 των εκπροσώπων στο κοινοβούλιο.

«Και τώρα πρέπει να σταθώ μπροστά στους συμπολίτες μου και να πω: Κοιτάξτε αγαπητοί μου συμπολίτες, μαθητές μου, πρέπει να αλλάξουμε ξανά το σύνταγμα, αλλά όπως ξέρετε έχει γίνει κοινός τόπος».

Κανείς δεν μας καταλαβαίνει. Είμαστε μια μικρή μεσόγεια χώρα στην καρδιά των Βαλκανίων και πρέπει να κάνουμε αυτό το βήμα αν θέλουμε να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις», είπε ο πρωθυπουργός.

Ανέφερε και πάλι ότι τα δικαιώματα της σλαβομακεδονικής μειονότητας στη Βουλγαρία έχουν παραβιαστεί και το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο έχει επανειλημμένα επιβάλει κυρώσεις στη Σόφια σε σχέση με αυτό το θέμα.

«Τι συμβαίνει με τη ‘μακεδονική’ μειονότητα στη Βουλγαρία. Και δεν μιλάμε για μερικές εκατοντάδες άτομα, μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Έχουν παραβιαστεί τα δικαιώματα κανενός ότι πρέπει να κάνουμε αυτές τις αλλαγές ξανά και ξανά και ξανά;

Ποιοι είμαστε εμείς οι πολιτικοί για να κρίνουμε αν έχουν παραβιαστεί τα δικαιώματα κάποιου;

Αντίθετα, δεν μπορούμε παρά να κάνουμε κατάχρηση αυτής της ερώτησης. Στην Ευρώπη υπάρχει ένας θεσμός που κρίνει αν έχουν παραβιαστεί τα δικαιώματα κάποιου ή όχι.

Το όνομα αυτού του ιδρύματος είναι Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου.

Και τι αποφάσισε αυτό το δικαστήριο τα τελευταία χρόνια;

14 αποφάσεις υπέρ της ‘μακεδονικής’ μειονότητας στη Βουλγαρία, αργότερα θα εξηγήσω γιατί το δικαστήριο πήρε αυτές τις αποφάσεις και Μηδέν φορές υπέρ της βουλγαρικής μειονότητας στη «Μακεδονία».

14 προς 0.

Και τι να πούμε για τη ‘μακεδονική’ μειονότητα στη Βουλγαρία, η οποία όχι μόνο δεν αποτελεί μέρος του συντάγματος, αλλά δεν τους επιτρέπεται ούτε να εγγράψουν τη Μη Κυβερνητική Οργάνωσή τους (ΜΚΟ)», πρόσθεσε ο Μίτκοσκι.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι παρ’ όλες τις δυσκολίες, το 75% των πολιτών της Βόρειας Μακεδονίας συνεχίζει να στηρίζει το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας.

«Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα επιχείρημα ότι μπορώ να σταθώ ενώπιον των πολιτών μου και να πω: Κοιτάξτε πρέπει να το δεχτείτε αυτό (συνταγματικές αλλαγές – δηλ.) και κανείς δεν μπορεί να σας εγγυηθεί ότι σε 6 μήνες κάποιος άλλος, ανατολικά από εμάς, δεν θα το κάνει θέλει κάτι επιπλέον.

Γιατί φοβάμαι;

Αυτός δεν είναι ένας φόβος που βασίζεται σε ψευδαισθήσεις, είναι ένας φόβος που βασίζεται σε στοιχεία και προηγούμενες εμπειρίες των τελευταίων 25 ετών.

Γιατί φοβόμαστε;

Στο διαπραγματευτικό μας πλαίσιο με την ΕΕ, για πρώτη και ελπίζουμε τελευταία φορά, έχουμε μια διμερή διαμάχη με προτεραιότητα έναντι των κριτηρίων της Κοπεγχάγης.

Καμία από τις προηγούμενες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας δεν βρισκόταν σε παρόμοια κατάσταση.

Γι’ αυτό εμείς ως νέα κυβέρνηση θέλουμε να είμαστε εποικοδομητικοί, θέλουμε να μιλήσουμε. Θέλουμε να καθίσουμε στο τραπέζι και να εξηγήσουμε την απογοήτευση των πολιτών μας που νιώθουν προδομένοι.

Παρ’ όλες τις δυσκολίες στο παρελθόν, τα 3/4 των πολιτών της χώρας μου θέλουν να είναι μέρος της Ε.Ε. Όχι ευρωσκεπτικιστές, αλλά φιλοευρωπαίοι είναι η συντριπτική πλειοψηφία στη Βόρεια Μακεδονία. Μιλάμε για περισσότερο από 75%», είπε ο Μίτσκοσκι.

Πρόσθεσε ότι εάν η Συμφωνία των Πρεσπών είναι «αριστούργημα της ευρωπαϊκής διπλωματίας», τότε θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα αντίστοιχο «αριστούργημα» για την επίλυση της «τεχνητής διαμάχης» με τη Βουλγαρία, καταλήγει η Bgnes.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Οι ειρηνευτικές συμφωνίες και ο πόλεμος στην Ουκρανία

0

 του Hal Brands*

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πηγαίνει καλά για τα καλά παιδιά. Η Ουκρανία χάνει στο ανατολικό μέτωπο, με τις δυνάμεις της να πάσχουν τόσο σε ανθρώπινο προσωπικό όσο και σε εξοπλισμό. Η θερινή διείσδυση σε ρωσικό έδαφος συζητήθηκε πολύ, αλλά δεν άλλαξε την πορεία των συγκρούσεων. Τα πλήγματα σε ρωσικό έδαφος έχουν ενδιαφέρον, αλλά προκαλούν αμηχανία στη Δύση. Το λεγόμενο «σχέδιο νίκης» του Κιέβου, που περιλαμβάνει πίεση για ένταξη στο ΝΑΤΟ, δεν χαίρει ιδιαίτερης αμερικανικής υποστήριξης.

Όσο τα αδιέξοδα εντείνονται, τόσο αυξάνεται η πίεση στην Ουάσινγκτον για μια διευθέτηση με διαπραγματεύσεις. Το πιο απλό είναι το σχέδιο του Τραμπ: να καθίσει στο ίδιο τραπέζι τον Πούτιν και τον Ζελένσκι και να τους απειλήσει με συνέπειες αν ο πόλεμος δεν λάβει τέλος. Είναι βέβαιο ότι μια διακοπή της αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία θα τη γονάτιζε. Είναι λιγότερο βέβαιο αν η απειλή της αύξησης της βοήθειας θα φόβιζε τον Πούτιν, ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπόψη ότι ο Τραμπ διαμαρτύρεται εδώ και χρόνια για το πόσο κοστίζει η υπάρχουσα βοήθεια.

Ο Τραμπ φαίνεται να πιστεύει ότι η Ουκρανία θα αποδεχθεί την απώλεια των κατεχομένων εδαφών της (ίσως με αντάλλαγμα ένα μέρος των εδαφών που έχει καταλάβει στη Ρωσία) και θα συμφωνήσει σε περιορισμένες σχέσεις με τη Δύση, με αντάλλαγμα μια κατάπαυση του πυρός που θα κρατήσει όσο θέλει ο Πούτιν.

Μια δεύτερη προσέγγιση, που υποστηρίζεται από κύκλους της εθνικής ασφαλείας των Δημοκρατικών, είναι πιο ρεαλιστική. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να βοηθούν την Ουκρανία να υπερασπίζεται το έδαφός της, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή το τίμημα των ρωσικών επιθέσεων θα γίνει απαγορευτικό. Αν εκλεγεί η Κάμαλα Χάρις, μπορεί να προωθήσει ένα νέο πακέτο βοήθειας προς την Ουκρανία για να δείξει στον Πούτιν ότι δεν μπορεί να νικήσει τη Δύση. Ίσως τότε η Ουκρανία και η Δύση να μπορέσουν να ασκήσουν διπλωματία από θέση ενότητας και ισχύος.

Όμως κι αυτή η προσέγγιση έχει αδυναμίες. Αν η υποστήριξη που παρέχει μέχρι σήμερα η Ουάσινγκτον δεν έχει αποφέρει καρπούς, γιατί θα αλλάξει κάτι με μια στρατηγική που βασικά είναι μία από τα ίδια; Ο Πούτιν δεν μπορεί βέβαια να αντέξει για πάντα μεγάλες απώλειες ανδρών και όπλων, αλλά ο πληθυσμός της Ρωσίας είναι τετραπλάσιος από εκείνον της Ουκρανίας, οπότε ο στρατός του Ζελένσκι θα εξαντληθεί πριν από εκείνον του Πούτιν.

Η αντίφαση σήμερα είναι η ίδια μ’ εκείνη που είχε παρατηρηθεί στην αρχή του πολέμου: η Ουάσινγκτον θέλει να νικήσει η Ουκρανία, την ίδια στιγμή όμως θέλει και να περιορίσει την αμερικανική ανάμιξη.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε. Πολλοί πιστεύουν σήμερα ότι ένα ειρηνευτικό σχέδιο θα μείωνε το κόστος και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ υποστηρίζοντας την Ουκρανία. Η επίτευξη όμως μιας συμφωνίας που δεν θα ισοδυναμεί με παράδοση ίσως να ενέχει μεγαλύτερο κόστος και κινδύνους για τις ΗΠΑ σε σχέση με σήμερα. Ο Πούτιν το γνωρίζει. Μια συμβιβαστική γλώσσα από τη χώρα που επέμενε πάντα ότι ο Ρώσος πρόεδρος πρέπει να ηττηθεί και να ανατραπεί, θα τον έπειθε ότι τα πράγματα πάνε όπως τα θέλει. Ο Πούτιν θα μπορούσε λοιπόν να απαντήσει σε μια ειρηνευτική πρωτοβουλία θέτοντας μαξιμαλιστικούς στόχους, ενώ την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του θα συνεχίσουν να βομβαρδίζουν.

Εναλλακτικά, θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε μια τέτοια πρωτοβουλία, εφόσον θεωρεί ότι η αποκλιμάκωση θα τον βοηθήσει να νικήσει σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν νικήσει ο Τραμπ, άλλωστε, η Αμερική θα χάσει πολύ σύντομα το ενδιαφέρον της για την Ουκρανία.

Μια ειρηνευτική συμφωνία λοιπόν, καλή ή κακή για την Ουκρανία, δεν θα φέρει μια οριστική επίλυση της κρίσης. Ο Πούτιν δεν έχει εγκαταλείψει την επιδίωξη να κάνει την Ουκρανία προτεκτοράτο του. Μια κατεστραμμένη Ουκρανία δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Καμιά συμφωνία λοιπόν δεν θα λειτουργήσει αν η Δύση δεν παράσχει στην Ουκρανία τις εγγυήσεις ασφαλείας και τη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια που απαιτούνται για να πειστεί ο Πούτιν ότι η συνέχεια του πολέμου είναι μάταιη.

(*) O Χαλ Μπραντς είναι αρθρογράφος του Bloomberg

(Πηγή: Bloomberg)

Το Ισραήλ έπληξε 300 στόχους συνδεόμενους με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο – Πυραυλική επίθεση της Χεσμπολάχ στο Τελ Αβίβ

0

Ο στρατός του Ισραήλ ανακοίνωσε χθες Δευτέρα πως έπληξε 300 στόχους συνδεόμενους με το κίνημα Χεζμπολά στον Λίβανο μέσα σε 24 ώρες, καθώς αποφάσισε να διευρύνει την επίθεσή του εναντίον της προσκείμενης στο Ιράν παράταξης βάζοντας πλέον στο στόχαστρο το οικονομικό σύστημά της, την ώρα που οι ΗΠΑ διαβεβαίωσαν πως εργάζονται προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος «το γρηγορότερο».

Διαβάστε επίσης: Ισραηλινοί επιχειρηματίες προσφέρουν αμοιβή στους κατοίκους της Γάζας για να απελευθερώσουν τους ομήρους

Η Χεζμπολάχ έπληξε με πυραύλους την περιοχή Νιρίτ του Τελ Αβίβ – Eκτόξευσε ρουκέτες εναντίον ναυτική βάσης δυτικά της Χάιφα

Σειρήνες  ήχησαν στο κεντρικό Ισραήλ

Το Ισραήλ λέει πως σκότωσε αξιωματούχο αρμόδιο για τη χρηματοδότηση της Χεζμπολάχ του Λιβάνου στη Συρία

 Στην Ιορδανία αύριο ο Μπλίνκεν με σκοπό να ασκηθεί πίεση για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα

Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν αναμένεται να αρχίσει σήμερα στο Ισραήλ νέα περιοδεία στην Εγγύς Ανατολή, με διακηρυγμένο στόχο να ξαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για να συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας και να περιοριστεί η περιφερειακή κλιμάκωση – ενώ η ισραηλινή κυβέρνηση έχει ορκιστεί πως θα ανταποδώσει την πυραυλική επίθεση που εξαπολύθηκε από το Ιράν την 1η Οκτωβρίου εναντίον της επικράτειάς της.

Στον Λίβανο χθες βράδυ έγιναν βομβαρδισμοί κοντά στο νοσοκομείο Χαρίρι, τη μεγαλύτερη δημόσια δομή υγείας της χώρας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι 24, στη νότια Βηρυτό, σύμφωνα με το λιβανικό υπουργείο Υγείας.

Προηγουμένως, το υπουργείο έκανε λόγο για έξι νεκρούς, ανάμεσά τους παιδί, στην Μπααλμπέκ (ανατολικά) και τέσσερις εργαζόμενους σε υπηρεσία πρώτων βοηθειών συνδεόμενη με τη Χεζμπολά νεκρούς σε 24 ώρες στον Νότο, που σαρώνεται από ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές.

Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε πως στοχοποίησε υπόγειο καταφύγιο του σιιτικού κινήματος που περιείχε κατ’ αυτόν «δεκάδες εκατομμύρια δολάρια», στο πλαίσιο «σειράς πληγμάτων ακριβείας εναντίον οικονομικών συμφερόντων της Χεζμπολά».

Εξάλλου, σύμφωνα με πηγή του Γαλλικού Πρακτορείου στις δυνάμεις ασφαλείας του Λιβάνου, που μίλησε υπό τον όρο να μην κατονομαστεί, η εθνική αεροπορική εταιρεία Middle East Airlines χρειάστηκε να μεταφέρει τις προσγειώσεις των αεροσκαφών της σε άλλον διάδρομο του διεθνούς αεροδρομίου της Βηρυτού, διότι ο κύριος διάδρομος της εγκατάστασης βρίσκεται κοντά σε τοποθεσία όπου εξαπολύθηκε ισραηλινός βομβαρδισμός σε νότιο προάστιο της λιβανικής πρωτεύουσας.

Αραβόφωνος εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού, ο Αβιχάι Αντραΐ, αξίωσε προηγουμένως οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν δυο τομείς αυτής της περιοχής, αναφερόμενος ιδίως σε περίμετρο κοντά στο αεροδρόμιο.

Νωρίτερα, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως έπληξε κάπου 30 στόχους συνδεόμενους με τον χρηματοπιστωτικό οργανισμό Αλ Καρντ αλ Χάσαν, θεσμό της Χεζμπολά, που έβαλε στο στόχαστρο σ’ όλο τον Λίβανο από προχθές Κυριακή.

Η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα καταδίκασε τις «μεγάλες ζημιές σε πολιτικές εγκαταστάσεις» εξαιτίας των επιδρομών εναντίον του Αλ Καρντ αλ Χάσαν.

Υφιστάμενος αμερικανικές κυρώσεις, ο χρηματοπιστωτικός οργανισμός αυτός είναι μέρος δικτύου θεσμών, σχολείων και νοσοκομείων που έχει ιδρύσει η Χεζμπολά.

Τουλάχιστον 1.489 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στον Λίβανο από την 23η Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με καταμέτρηση του Γαλλικού Πρακτορείου βασισμένη σε επίσημα δεδομένα. Στα μέσα Οκτωβρίου, ο ΟΗΕ καταμετρούσε κάπου 700.000 εσωτερικά εκτοπισμένους στη χώρα, μερικές ημέρες αφού άρχισαν οι ισραηλινές χερσαίες επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο την 30ή Σεπτεμβρίου.

Το Ισραήλ λέει πως σκοπός του είναι να εξουδετερωθεί το σιιτικό κίνημα στους τομείς κοντά στα σύνορα των δυο κρατών, ώστε να επιτραπεί η ασφαλής επιστροφή περίπου 60.000 κατοίκων παραμεθόριων περιοχών του βορρά που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους εξαιτίας των ακατάπαυστων εκτοξεύσεων ρουκετών από τους σιίτες μαχητές τον τελευταίο χρόνο.

Η Χεζμπολά ανέλαβε την ευθύνη χθες για εκτοξεύσεις ρουκετών εναντίον βάσης των ισραηλινών υπηρεσιών κατασκοπείας σε προάστιο του Τελ Αβίβ.

Σε επίσκεψη στη Βηρυτό, ο αμερικανός ειδικός απεσταλμένος Άμος Χόκστιν διαβεβαίωσε πως η Ουάσιγκτον εργάζεται για να τερματιστεί «το γρηγορότερο» ο πόλεμος, επί τη βάσει της απόφασης 1701 (2006) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που αφορούσε το τέλος του προηγούμενου πολέμου ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολά.

Η απόφαση όριζε ότι οι μη κρατικές ένοπλες οργανώσεις όφειλαν να αποσυρθούν από τον νότιο Λίβανο, όπου -τουλάχιστον στη θεωρία- επιτρέπεται να είναι ανεπτυγμένοι μόνο οι κυανόκρανοι και ο λιβανικός στρατός.

Καθώς ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας αρχίζει σήμερα στο Ισραήλ νέα περιοδεία -την ενδέκατη από τον Οκτώβριο του 2023- στην περιφέρεια, η Τεχεράνη απηύθυνε προειδοποίηση στις ΗΠΑ, τονίζοντας πως θα φέρουν «την πλήρη ευθύνη» και θα είναι «συνένοχες» σε περίπτωση ισραηλινής «επίθεσης».

Η ιρανική διπλωματική αποστολή στα Ηνωμένα Έθνη αντέδρασε με αυτόν τον τρόπο σε δήλωση που έκανε ο αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν: είπε στον Τύπο πως γνωρίζει πώς και πότε θα ανταποδώσει το Ισραήλ την επίθεση του Ιράν την 1η Οκτωβρίου.

Στην Ουάσιγκτον, ο αμερικανός υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν ανακοίνωσε πως το προηγμένο σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας που εστάλη στο Ισραήλ έχει πλέον λάβει «θέση».

Μετά το Ισραήλ, ο Άντονι Μπλίνκεν σκοπεύει να ταξιδέψει στην Ιορδανία, προκειμένου να συζητήσει ιδίως με ιορδανούς αξιωματούχους για τις παραδόσεις ανθρωπιστικής βοήθειας στους κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας, δήλωσε χθες στον Τύπο, υπό τον όρο να μην κατονομαστεί, αμερικανός αξιωματούχος επί του αεροσκάφους με το οποίο ταξιδεύει ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ.

Στη Συρία, ισραηλινός βομβαρδισμός έπληξε αυτοκίνητο σκοτώνοντας δύο ανθρώπους στην πρωτεύουσα Δαμασκό, σύμφωνα με το συριακό υπουργείο Άμυνας. Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού αντιναύαρχος Ντανιέλ Χαγκάρι είπε πως «εξαλείφθηκε» στον βομβαρδισμό αυτόν ο επικεφαλής της «μονάδας 4.400», ο οποίος ήταν αρμόδιος «για τις μεταφορές κεφαλαίων της Χεζμπολά» που εξασφαλίζονται κυρίως από την πώληση ιρανικού πετρελαίου. Δεν δημοσιοποίησε το όνομά του.

Στη Λωρίδα της Γάζας, ο ισραηλινός στρατός συνεχίζει από την 6η Οκτωβρίου την καταστροφική επίθεσή του εναντίον στοιχείων της Χαμάς στον τομέα όπου βρίσκεται η Τζαμπάλια (βόρεια).

Τουλάχιστον τέσσερις Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν εκεί σε βομβαρδισμούς χθες Δευτέρα, σύμφωνα με την πολιτική προστασία.

Δεκάδες χιλιάδες Γαζαίοι έφυγαν από τον τομέα, όπου είχαν παγιδευτεί κάπου 400.000 άνθρωποι την περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα με την UNRWA, την υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τους παλαιστίνιους πρόσφυγες.

«Έπεφταν καπνογόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, φύγαμε με τα παιδιά μας χωρίς να πάρουμε τίποτα», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Σαΐμια Νάσιρ, τριαντάρα που προσέφυγε στην πόλη της Γάζας, με τη μικρή κόρη της, εννιά μηνών, στην αγκαλιά.

Στην άλλη πλευρά των συνόρων, αρκετές εκατοντάδες ισραηλινοί ακροδεξιοί, συμπεριλαμβανομένων βουλευτών και υπουργών, διαδήλωσαν υπέρ την επιστροφής εβραίων εποίκων στον παλαιστινιακό θύλακο, ο οποίος έχει υποστεί πελώρια καταστροφή.

Η Χαμάς, στην εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας από το 2007, διατρανώνει πως θα συνεχίσει να πολεμά, παρά τον θάνατο του Γιαχία Σινουάρ, ο οποίος χαρακτηριζόταν από την ισραηλινή κυβέρνηση εγκέφαλος της άνευ προηγουμένου εφόδου του στρατιωτικού βραχίονα του ισλαμιστικού κινήματος στο νότιο Ισραήλ την 7η Οκτωβρίου 2023, που αποτέλεσε το έναυσμα του πολέμου.

Το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα θα διευθύνεται προσωρινά από επιτροπή που έχει τη βάση της στο Κατάρ, ως την εκλογή διαδόχου του, ενημέρωσαν χθες Δευτέρα το AFP δυο πηγές του στη Χαμάς.

Στην έφοδο του περασμένου Οκτωβρίου έχασαν τη ζωή τους τους 1.206 άνθρωποι στο Ισραήλ, στην πλειονότητά τους άμαχοι, σύμφωνα με καταμέτρηση του Γαλλικού Πρακτορείου βασισμένη σε επίσημα δεδομένα, που συμπεριλαμβάνει ομήρους θανόντες υπό αιχμαλωσία.

Από τους 251 ανθρώπους που απήχθησαν κατά τη διάρκεια της εφόδου, 97 εξακολουθούν να κρατούνται όμηροι στη Λωρίδα της Γάζας, πλην όμως 34 εξ αυτών έχουν κηρυχθεί νεκροί από τον ισραηλινό στρατό.

Τουλάχιστον 42.603 Παλαιστίνιοι, στην πλειονότητά τους άμαχοι, έχουν χάσει τη ζωή τους στις ευρείας κλίμακας ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις αντιποίνων στη Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα με τα δεδομένα του υπουργείου Υγείας της κυβέρνησης της Χαμάς, που θεωρούνται αξιόπιστα από τον ΟΗΕ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ιχνηλασίες στη βαβέλ των οριοθετήσεων θαλασσίων ζωνών

0

ΤΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΤΣΟΥΦΡΟΣ

Οι πολιτικοί στην Ελλάδα έχουν αναγάγει την υποχωρητικότητα σε επιστήμη και επιτίθενται κατά του λαού με χαρακτηρισμούς “παλληκάρια της φακής” και άλλα παρόμοια.

Μετά την σχετική δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη υπήρξαν πολλά αρνητικά σχόλια και αναλύσεις για το τι επιδιώκεται απο κυβερνητικής πλευράς να επιτευχθεί σε σχέση με την Τουρκία.

Κινήσεις του υπουργού εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη διαμορφώνουν μια εικόνα υποχωρητικότητας. Μια αλυσίδα προσώπων ανεξάρτητων, φαινομενικά, μεταξύ των διαμορφώνουν το κλίμα στην κοινή γνώμη για υποχωρήσεις και δεν έχει γίνει, απολύτως, σαφές γιατί η κυβέρνηση επείγεται να προβεί για να “λύσει” τα προβλήματα με την Τουρκία.

Φαίνεται πως το διακύβευμα, όχι το εθνικό, είναι τόσο μεγάλο που οδήγησε τον υπουργό εξωτερικών στη δήλωση “αν είναι να πετύχω μια ειρήνη στην περιοχή ας χαρακτηριστώ και μειοδότης”. Αν παραδοθείτε κ. Γεραπετρίτη θα πετύχετε την ειρήνη που επιθυμείτε;

Όπως οι κκ Τσίπρας και Κοτζιάς υποχώρησαν εκεί που αρνήθηκαν να υποχωρήσουν όλες οι κυβερνήσεις απο το 1990 και “έλυσαν” το σκοπιανό, έτσι και τώρα οι κκ Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης δηλώνουν πρόθυμοι να υποχωρήσουν εκεί που δεν το έκαναν οι κυβερνήσεις απο την μεταπολίτευση ως σήμερα για να “λύσουν” τις διαφορές με την Τουρκία.

Πρέσπες του Μακεδονικού οι μεν, Πρέσπες του Αιγαίου οι δε, όπως ευφυώς χαρακτηρίσθηκε η κυβερνητική πολιτική απέναντι την Τουρκία.

Στις στήλες αυτές αναρτήθηκε τις προηγούμενες ημέρες ένα άρθρο με τίτλο: “Είναι μειοδότες;” το οποίο έτυχε ευρείας ανάγνωσης.

Στο άρθρο αυτό επισημαίνονται ορισμένα στοιχεία όπου η κυβέρνηση παίζει εν ου παικτοίς.

Όλα τα επίμαχα σημεία του άρθρου τέθηκαν υπόψη καθηγητών διεθνούς δικαίου πριν δουν το φως της δημοσιότητας.

Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Υπάρχουν, ωστόσο, και διαφορετικές προσεγγίσεις σε οριμένα σημεία τις οποίες τις ημέρες, μετά την επίσκεψη Φιντάν στην Αθήνα, θα επιχειρήσουμε να θέσουμε σε δημόσιο διάλογο. Οι καθηγητές ανταποκρίθηκαν, κατ αρχάς, στην παράκλησή μας να μιλήσουν μεταξύ τους.

Το θέμα της οριοθέτησης μοιάζει, εν πρώτοις, εύκολη διαδικασία αν υπάρξει πολιτική βούληση αλλά έχει και κρυφές μεταβλητές οι οποίες πρέπει να αναδειχθούν.

Εκείνο που διαπιστώσαμε είναι ότι στα νομικά, γενικώς, και στο Διεθνές Δίκαιο ειδικώς, υπάρχει πολύς υποκειμενισμός.

Οι καθηγητές που διακονούν την σχετική επιστήμη δεν το αποδέχονται με την επισήμανση “δεν είναι και μαθηματικά τα νομικά”.

Ο κ. Θεόδωρος Κατσούφρος είναι ένας εκ των επιστημόνων που γνωρίζουν άριστα το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας και στον οποίο αποταθήκαμε, επίσης.

Μας έστειλε την απάντησή του την οποία δημοσιεύουμε με την άδεια του:

ΤΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΤΣΟΥΦΡΟΣ

Αγαπητέ κύριε Σαββίδη, η ανάλυσή σας είναι αμιγώς πολιτική και, όπως γνωρίζετε, η δική μου προσέγγιση είναι πάντοτε δικαιοκεντρική. Επομένως, περιττεύουν τα σχόλιά μου. Θίγετε πάντως και δύο νομικά ζητήματα επί των οποίων σας απαντώ αμέσως κατωτέρω, συμφωνώντας σε γενικές γραμμές με την άποψη του κυρίου Παντελή Καραγιαννίδη*, παρόλον ότι δημοσιεύσατε ήδη την άποψή σας, οπότε η καθυστερημένη -λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων- ερμηνεία μου στερείται πλέον αντικειμένου.

Πρώτον, όσον αφορά στην «παραχώρηση» ή στην «εκχώρηση» κυριαρχίας, το ισχύον σήμερα γενικού χαρακτήρα εύρος της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος είναι 6 νμ από το 1936. Υπενθυμίζω όμως ότι η Ελλάδα υιοθέτησε το 1931 ειδικού χαρακτήρα εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης για το σύνολο της επικράτειας στα 10 νμ αποκλειστικά για τους σκοπούς της αεροπλοΐας και της αστυνόμευσής της [Πρόκειται για το προεδρικό διάταγμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1931 το οποίο εκδόθηκε προς εφαρμογή του νόμου 5017 του 1931 περί πολιτικής αεροπορίας, το άρθρο 2 του οποίου ορίζει ότι η Ελλάδα ασκεί «πλήρη και απόλυτη κυριαρχία» επί του υπερκείμενου του εδάφους της ατμοσφαιρικού χώρου. Η ίδια διατύπωση απαντά και στο άρθρο 2§1 του νόμου 1815 του 1988 περί κώδικα αεροπορικού δικαίου: «Η Ελλάδα ασκεί πλήρη και αποκλειστική κυριαρχία στον ελληνικό εναέριο χώρο»]. Αυτό σημαίνει ότι από το 1931 ο εναέριος χώρος της Ελλάδας, εξομοιούμενος με έδαφος, εκτείνεται στα 10 νμ. Η Τουρκία δεν αμφισβήτησε το συγκεκριμένο εύρος επί μία τουλάχιστον τεσσαρακονταετία, ερχόμενη να υποστηρίξει όψιμα ότι η αναντιστοιχία μεταξύ 6 νμ και 10 νμ αντίκειται προς το διεθνές δίκαιο το οποίο ταυτίζει τα δύο μεγέθη. Πλην όμως, η κατά γενική ομολογία αποδοχή ότι το εύρος των 12 νμ αποτελεί σήμερα εθιμικό κανόνα του δικαίου της θάλασσας μας οδηγεί αναπόδραστα στο συμπέρασμα ότι η σχετική «παρανομία» μπορεί κάλλιστα να θεραπευτεί με τη γενίκευση του μέτρου και την αναγνώριση ενός κατ΄ελάχιστον εναρμονισμένου εύρους 10 νμ στην θάλασσα και στον αέρα.

Διατυπώνεται τελευταία η άποψη ότι, στο πλαίσιο μιας διαπραγμάτευσης με τη γείτονα, είναι αυτονόητο (!) η Ελλάδα να εκκινεί «από το μέγιστο που μπορεί να ζητήσει», αποδεχόμενη να συζητήσει τα 8 ή τα 9 νμ στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος (πρόσφατη συνέντευξη της καθηγήτριας διεθνούς δικαίου και προέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ Μαρίας Γαβουνέλη στην κρατική τηλεόραση), αγνοώντας παντελώς το γεγονός ότι, ενόσω εξακολουθεί να ισχύει το ειδικό εύρος των 10 νμ, η χώρα απεμπολεί εθνικό έδαφος, εκχωρεί με άλλα λόγια εθνική κυριαρχία έκτασης 2 νμ κατά μήκος των ακτών της επικράτειάς της (ηπειρωτικής και νησιωτικής). Η περίπτωση αυτή διαφέρει από την θεωρητική επίκληση του δικαιώματος στα 12 νμ το οποίο δεν ασκήθηκε μέχρι σήμερα στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος, παραμένοντας διαπραγματευτικό όπλο στη φαρέτρα της Ελλάδας η οποία επιφυλάσσεται να κάνει χρήση του όποτε το κρίνει σκόπιμο και επιβεβλημένο (ουδέν αξιόμεμπτον). Υπό την έννοια αυτή, δεν νοείται παραχώρηση υποθετικού εθνικού εδάφους. Συνεπώς, στο πλαίσιο της τυχόν διαπραγμάτευσης επί του συγκεκριμένους θέματος, πρέπει να εκφεύγει οποιασδήποτε συναφώς συζήτησης η «υποχώρηση» στα 8 ή στα 9 νμ τη στιγμή κατά την οποία η κόκκινη γραμμή μας είναι ασυζητητί τα 10 νμ» [την άποψη αυτή υποστήριξα σθεναρά σε άρθρο μου με τίτλο «10 μίλια: το έσχατο σημείο υποχώρησής μας» στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία ήδη πριν από τριάντα χρόνια (13 Ιουνίου 1995, στη σελίδα 9)].

Το δεύτερο νομικό ζήτημα αφορά στην δυνατότητα ή μη επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 νμ εάν έχει προηγηθεί οριοθέτηση (συμβατική ή δικαστική) της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ. Σημειωτέον ότι η αιγιαλίτιδα ζώνη διαφέρει από την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, τόσο ως προς τη νομική φύση της όσο και ως προς τον μονομερή καθορισμό του εύρους της αλλά και ως προς την οριοθέτησή της. Το δικαίωμα στα 12 νμ είναι εντελώς άσχετο προς την οριοθέτηση των άλλων δύο θαλάσσιων ζωνών και μπορεί να ασκηθεί οποτεδήποτε. Το αποδεικνύει περίτρανα η διεθνής πρακτική. Επί παραδείγματι, οι ΗΠΑ, το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης των οποίων ήταν 3 νμ, συνήψαν με την Κούβα το 1977 συμφωνία οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας τους και στη συνέχεια επεξέτειναν το 1988 την αιγιαλίτιδα ζώνη τους στα 12 νμ. Το γεγονός ότι η Νορβηγία είχε συνάψει διμερείς συμφωνίες οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας της με άλλα κράτη, αρχής γενομένης από το 1965 με την Δανία, δεν την εμπόδισε να εγκαταλείψει το 2003 το παραδοσιακό εύρος των 3 νμ για τα 12 νμ (ο κύριος Παναγιώτης Παύλος θα έπρεπε να είναι ενήμερος αυτής της πραγματικότητας λόγω του ότι ζει στη Νορβηγία!). Αλλά και όσον αφορά στην Ελλάδα, η σύναψη συμφωνίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Ιόνιο Πέλαγος με την Ιταλία το 1977 δεν την εμπόδισε να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στην ίδια θαλάσσια περιοχή το 2020. Το γεγονός μάλιστα ότι η επέκταση από τα 6 νμ στα 12 νμ μειώνει την έκταση της ΑΟΖ των 200 νμ (200 νμ μείον 6 νμ = 194 νμ, ενώ 200 νμ μείον 12 νμ = 188 νμ) είναι προς όφελος της Ελλάδας εφόσον η αιγιαλίτιδα ζώνη εξομοιώνεται με έδαφος, ενώ στην ΑΟΖ ασκούνται κυριαρχικά δικαιώματα και όχι κυριαρχία. Είναι δηλαδή αισθητή η ποιοτική διαφορά του νομικού καθεστώτος τους. Εξάλλου, καμία διάταξη της Σύμβασης του 1982 δεν απαγορεύει την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης ενός κράτους μέχρι τα 12 νμ μετά τη σύναψη συμφωνίας οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας της ή της ΑΟΖ της με άλλα κράτη. Τέλος, στη σχετική νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου δεν απαντά ούτε ένα δείγμα της στάσης του σε βάρος των 12 νμ. Απεναντίας, το ΔΔ ενθαρρύνει και αναγνωρίζει την πλήρη άσκηση του δικαιώματος των παράκτιων κρατών σε αιγιαλίτιδα ζώνη 12 νμ. Τόσο η ΑΟΖ (άρθρο 55 της Σύμβασης του 1982) όσο και η υφαλοκρηπίδα (άρθρο 76 της Σύμβασης του 1982) εκτείνονται πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης. Το άρθρο 57 της Σύμβασης και το αντίστοιχο άρθρο 76 αναφέρονται απλώς στο εξωτερικό όριο της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας το οποίο μετρείται από τις γραμμές βάσης (φυσική ακτογραμμή ή νοητές ευθείες) κάθε παράκτιου κράτους, οπότε δεν ενδιαφέρει ούτε επηρεάζει τις δύο θαλάσσιες ζώνες το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Αυτό εξηγεί και η καθηγήτρια Χαριτίνη Δίπλα στην οποία παραπέμπετε. Θα έλεγα μάλιστα ότι οι γραμμές βάσης είναι εκείνες οι οποίες ενδέχεται να επηρεάζουν σε ορισμένες περιπτώσεις την έκταση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας και όχι το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Εν κατακλείδι, η σύναψη συνυποσχετικού ενόσω ισχύουν τα 6 και όχι τα 12 νμ επιδρά στην οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος μόνο κατά το μέτρο που η επέκταση περιορίζει δραστικά την θαλάσσια περιοχή εντός της οποίας θα λάβει χώρα η χάραξη της οριογραμμής μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας (υπό την έννοια ότι η ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος θα καταλαμβάνει σε περίπτωση επέκτασής της από τα 6 στα 12 νμ λίγο παραπάνω από το 70%), με αποτέλεσμα να μειώνεται σε μεγάλο βαθμό το διακύβευμα ως προς την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα!

*σχετική συζήτηση έγινε σε μια ομάδα του what’s up

“Ο αόρατος στρατός του ιμάμη” – Το τρίγωνο Ερντογάν-Γκιουλέν-ΗΠΑ

0

Ο θάνατος του εξόριστου στην Πενσυλβάνια Φετουλάχ Γκιουλέν μπορεί να κλείνει τον κύκλο της προσωπικής σύγκρουσης με τον Ερντογάν, αλλά όχι και τη σύγκρουση του τουρκικού καθεστώτος με την αδελφότητα-δίκτυο, που ορισμένοι έχουν αποκαλέσει “Ο αόρατος στρατός του ιμάμη”. Το όνομα Φετουλάχ Γκιουλέν εισέβαλε στο διεθνές προσκήνιο όταν πριν από πολλά χρόνια είχε ψηφισθεί από το διεθνές κοινό πρώτος μεταξύ των 100 σημαντικότερων στοχαστών στον κόσμο!

Ο Τούρκος ισλαμιστής διανοούμενος και αρχηγός του θρησκευτικού τάγματος Νουρ είχε συγκεντρώσει 500.000 ψήφους, προκαλώντας αμηχανία στους οργανωτές (περιοδικά Foreign Policy και Prospect). Όπως είχε συμβεί παλαιότερα και με τον Κεμάλ, η πρωτιά του Γκιουλέν προέκυψε από μια οργανωμένη εκστρατεία των οπαδών του, που ψήφισαν μαζικά. Ο Γκιουλέν ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ιμάμης και ανέπτυξε τη σκέψη του στην ιδεολογική γραμμή που είχε χαράξει ο κουρδικής καταγωγής δάσκαλός του Σαΐντ-ι Νουρσί, ο ιδρυτής του ισλαμικού τάγματος Νουρ. Στην πορεία δημιούργησε ένα τεράστιο θρησκευτικό-κοινωνικό και εμμέσως πλην σαφώς πολιτικό δίκτυο, που έχει προ πολλού υπερβεί τα όρια της Τουρκίας.

Το κήρυγμα του Γκιουλέν, που έχει διατυπωθεί στα περίπου 60 βιβλία του, συνδυάζει τον ισλαμισμό με δυτικές αντιλήψεις και πρακτικές, ειδικά με παρότρυνση για ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας. Υποστηρίζει την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στον σύγχρονο κόσμο, αλλά με τρόπο που να διατηρούν τον συντηρητικό τρόπο ζωής στην ιδιωτική σφαίρα. Μιλάει για δημοκρατικό καπιταλισμό και αυτοπροβάλλεται ως συνεχιστής των αξιών του σουφισμού, που διατυπώθηκαν από στοχαστές όπως ο Τζαλαλαντίν Ρούμι. Στο πλαίσιο αυτό υποστηρίζει την ανεκτικότητα έναντι του διαφορετικού, την επίλυση των διαφορών με ειρηνικό τρόπο, τη φιλανθρωπία, την ταπεινοφροσύνη και την ανάγκη της μόρφωσης. Στην πραγματικότητα, ο Γκιουλέν χρησιμοποίησε δυτικές ιδεολογικές φόρμες για να μπολιάσει την οθωμανική εκδοχή του Ισλάμ.

Η αδελφότητα του Γκιουλέν υποστηρίχθηκε περισσότερο ή λιγότερο από τις κυβερνήσεις του Οζάλ, αλλά και του Ετσεβίτ, καθώς και από δημοσιογράφους και διανοούμενους. Τη χρηματοδότησαν πολλοί μεγάλοι επιχειρηματίες, όπως οι Σαμπαντζί, ο Ισαάκ Αλατόν και ο Ουζεΐρ Γκαρίχ (οι δύο τελευταίοι είναι εξισλαμισμένοι Εβραίοι). Ο Γκαρίχ σκοτώθηκε σε νεκροταφείο της Πόλης από στρατιώτη, εγκάθετο της Εργένεκον και ήταν από τους χρηματοδότες του πραξικοπήματος εναντίον του Χαϊντάρ Αλίγιεφ, το οποίο οργάνωσαν στο  Αζερμπαϊτζάν στελέχη των Γκρίζων Λύκων το 1995.

Στις αρτηρίες του συστήματος

Η διευρυνόμενη επιρροή της αδελφότητας και κυρίως η διείσδυσή της στις ένοπλες δυνάμεις και στα σώματα ασφαλείας θεωρήθηκε “αιτία πολέμου” από την κεμαλική στρατογραφειοκρατία. Αφορμή για τη δικαστική δίωξη του Γκιουλέν το 1999 ήταν ομιλία του σε κλειστό κύκλο οπαδών του, με την οποία είχε υποστηρίξει τη διείσδυσή στους κρατικούς μηχανισμούς, ώστε να επέλθει αλλαγή του μετακεμαλικού καθεστώτος από τα μέσα. «Πρέπει να κινηθείτε στις αρτηρίες του συστήματος χωρίς κανείς να καταλάβει την παρουσία σας μέχρις ότου φθάσετε σ’ όλα τα κέντρα εξουσίας… Μέχρι οι συνθήκες να ωριμάσουν, θα πρέπει να συνεχίσετε έτσι… Δεν ήρθε ακόμη η ώρα. Πρέπει να περιμένετε μέχρι τη στιγμή που θα είστε ολοκληρωμένοι και οι συνθήκες θα είναι ώριμες, μέχρι να μπορούμε να σηκώσουμε όλο τον κόσμο και να τον παρασύρουμε… Πρέπει να περιμένετε ωσότου έχετε στα χέρια σας όλη την κρατική εξουσία, μέχρι να έχετε φέρει με το μέρος σας όλη τη δύναμη των συνταγματικών θεσμών στην Τουρκία… Μέχρι τότε, οποιοδήποτε βήμα θα είναι πρόωρο, σαν να σπάσεις ένα αυγό αντί να το περιμένεις σαράντα μέρες να εκκολαφθεί. Θα ήταν σαν να σκοτώνεις το έμβρυο που κλείνει μέσα του».

Οι αντιλήψεις του Γκιουλέν επηρέασαν βαθιά τον ιδεολογικό προσανατολισμό και διευκόλυναν τη μετεξέλιξη του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ από το μοντέλο του Ερμπακάν στο μοντέλο του Ερντογάν. Για την ακρίβεια επικαθόρισαν την ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία του ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης). Μεταξύ του ΑΚΡ και της αδελφότητας υπήρχε στενή πολιτικοοργανωτική διαπλοκή. Η εκλογική νίκη του ΑΚΡ το 2002 διευκόλυνε την ενίσχυση της επιρροής του Γκιουλέν, ο οποίος το 2003 απηλλάγη απ’ όλες τις κατηγορίες που του είχε φορτώσει η κεμαλική στρατογραφειοκρατία. Παρέμεινε, όμως, αυτοεξόριστος στην Πενσυλβάνια , όπου έχει καταφύγει από το 1998, παρά την πρόσκληση του Ερντογάν να επιστρέψει (2012).

Ο Γκιουλέν αυτοπροβλήθηκε σαν εκφραστής του εκσυγχρονισμού του Ισλάμ. Ο ίδιος, μάλιστα, έδωσε έμφαση στην καλλιέργεια αυτής της εικόνας με την ανάληψη πρωτοβουλιών για διαπολιτισμικό και διαθρησκευτικό διάλογο, οι οποίες τον “νομιμοποίησαν” στα μάτια της Δύσης. Τον Σεπτέμβριο 2007 η αδελφότητα διοργάνωσε σε αίθουσα του Κογκρέσου εκδήλωση, στην οποία συμμετείχε και ο τότε ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος. Το δε βραβείο Rumi, που έχει θεσπίσει η αδελφότητα, απονεμήθηκε στον Ερντογάν και στον τότε Ισπανό ομόλογό του Θαπατέρο. Τον επόμενο μήνα της ίδιας χρονιάς το λονδρέζικο School of Oriental and African Studies και το London School of Economics διοργάνωσαν, υπό την αιγίδα της Βουλής των Λόρδων, συνέδριο για τον Γκιουλέν και την αδελφότητά του.

Στο βιβλίο του “Ο αόρατος στρατός του ιμάμη” ο δημοσιογράφος Αχμέτ Σικ αποκάλυψε στοιχεία για τη διείσδυση της αδελφότητας του Γκιουλέν στους κρατικούς μηχανισμούς της Τουρκίας και ειδικότερα στην Αστυνομία, στις μυστικές υπηρεσίες και στη Δικαιοσύνη. Αν και επικριτής της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας, ο Σικ καταδικάσθηκε το 2011 ως μέλος της! Μετά την αποφυλάκισή του (2012), ο συγγραφέας είχε δηλώσει: «Εάν τους ακουμπήσεις, καίγεσαι… Είτε είσαι δημοσιογράφος, είτε διανοούμενος, είτε ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εάν τολμήσεις να τους επικρίνεις, κατηγορείσαι ότι είσαι ή λαθρέμπορος ναρκωτικών ή τρομοκράτης».

Πολυσχιδές διεθνές δίκτυο

Στηριζόμενος στη γενναιόδωρη χρηματοδότηση από παραδοσιακούς μεγάλους επιχειρηματίες και κυρίως από τους ανερχόμενους επιχειρηματίες της Ανατολίας, ο Γκιουλέν οικοδόμησε ένα πολυσχιδές δίκτυο, το οποίο περιλαμβάνει επιχειρήσεις, ΜΜΕ, εκδόσεις, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Το δίκτυο, μάλιστα, επεκτάθηκε σ’ όλες τις ηπείρους, εκμεταλλευόμενο και αμερικανική χρηματοδότηση δεκάδων ή και εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.

Στην Τουρκία, η αδελφότητα Γκιουλέν έλεγχε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με σημαντικότερο το γνωστό Πανεπιστήμιο Φατίχ στην Κωνσταντινούπολη. Είχε ιδρύσει περισσότερα από 200 ιδιωτικά γυμνάσια και λύκεια, δεκάδες φοιτητικές εστίες, δεκάδες ιατρικά κέντρα και πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, τα οποία έδιναν υποτροφίες και οργάνωναν πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η αδελφότητα διαπαιδαγωγούσε μαθητές, αρκετούς από τους οποίους στη συνέχεια σπούδαζε με υποτροφίες σε πανεπιστήμια. Τους αριστούχους τους έστελνε με υποτροφίες για μεταπτυχιακά στη Δύση. Οι απόφοιτοι προωθούνταν σε σημαντικές θέσεις στον τουρκικό κρατικό μηχανισμό και έφτασαν να κατέχουν θέσεις-κλειδιά.

Κεμαλιστές είχαν καταγγείλει ότι η σχέση με την αδελφότητα αποτελούσε στη δεκαετία 2000 άτυπο αλλά καθοριστικό κριτήριο για τις προαγωγές στην Αστυνομία και στις μυστικές υπηρεσίες. Η κυβέρνηση Ερντογάν, πάντως, στηρίχθηκε στο δίκτυο Γκιουλέν εντός των μηχανισμών ασφαλείας για να επικρατήσει στον πόλεμό της με το κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Επανειλημμένως φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δημοσίευσαν μαγνητοφωνημένες συνομιλίες στελεχών του κεμαλικού “βαθέος κράτους”, αλλά και απόρρητα έγγραφα.

Τον Φεβρουάριο 2008, αναρτήθηκε μια απόρρητη ομιλία του ταξίαρχου Μουνίρ Ερτέν για επικείμενη στρατιωτική επιχείρηση των Τούρκων στο κουρδικό κρατίδιο στο βόρειο Ιράκ. Επίσης, αναρτήθηκε το περιεχόμενο εμπιστευτικής συνομιλίας με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου. Τον Μάρτιο 2008 αναρτήθηκε υποκλαπείσα συνομιλία ανάμεσα στον εισαγγελέα Σαμίρ Ντεμιρτσί και ένα συνάδελφό του για τον Ερντογάν. Είναι αρκετές οι υποκλαπείσες συνομιλίες που είδαν το φως δημοσιότητας σε ΜΜΕ που ελέγχονταν από την αδελφότητα Γκιουλέν. Εφημερίδες του πολιτικού Ισλάμ (Βακίτ, Γενί Σαφάκ και Ζαμάν) και η φιλοκυβερνητική Ταράφ είχαν δημοσιεύσει εμπιστευτικές συνομιλίες κρατικών και στρατιωτικών αξιωματούχων. Όλες αυτές οι αποκαλύψεις καλλιέργησαν το κλίμα και δικαιολόγησαν τις δικαστικές διώξεις εναντίον στελεχών του κεμαλικού “βαθέος κράτους”.

Η αδελφότητα Γκιουλέν διέθετε και συγκρότημα ΜΜΕ. Η εφημερίδα Ζαμάν, με κυκλοφορία περίπου 800.000 φύλλα ημερησίως, ήταν πρώτη στην Τουρκία και είχε ειδικές εκδόσεις για Αζερμπαϊτζάν, Βουλγαρία, Γερμανία, Καζακστάν, Αυστραλία, Ρουμανία, Κιργιζία, Τουρκμενιστάν, Βόρεια Μακεδονία και ΗΠΑ! Στο ίδιο συγκρότημα ανήκαν το κανάλι Samanyolu ΤV, το πρακτορείο ειδήσεων Cihan Haber Ajansi, το εβδομαδιαίο περιοδικό Aksiyon και τρία περιοδικά θρησκευτικοκοινωνικής κατεύθυνσης. Πέρα απ’ αυτά, υπάρχουν ενδείξεις ότι η αδελφότητα είχε έμμεση ιδιοκτησιακή σχέση ή ασκούσε καθοριστική επιρροή και σε άλλα σημαντικά ΜΜΕ. Η αδελφότητα είχε στην ιδιοκτησία της τον επιχειρηματικό όμιλο Isik Sigorta και την τράπεζα Asya. Το κίνημα επεκτάθηκε και στον τουριστικό τομέα με την ξενοδοχειακή επιχείρηση Asya Kizilcahamam Resort.

Διασύνδεση με αμερικανικές υπηρεσίες

Η αδελφότητα είχε ευρεία διείσδυση σε Κεντρική Ασία, Βαλκάνια και Αφρική, κυρίως μέσω της εκπαίδευσης. Τα σχολεία της έδιναν έμφαση στην καλλιέργεια ισλαμοτουρκικής κουλτούρας και στη διαμόρφωση φιλοτουρκικών μελλοντικών ελίτ. Στην Κεντρική Ασία ο Γκιουλέν είχε ιδρύσει περίπου 100 υψηλής ποιότητας σχολεία, στα οποία φοιτούσαν παιδιά των τοπικών ελίτ και αριστούχοι. Τα σχολεία αυτά δίδασκαν ως δεύτερη γλώσσα την τουρκική. Αν και απέφευγαν τον κραυγαλέο προσηλυτισμό, διακριτικά σφυρηλατούσαν στενές σχέσεις με την αδελφότητα. Στόχος του Γκιουλέν είναι να αποκτήσει ερείσματα στις ανερχόμενες μορφωμένες τοπικές ελίτ, οι οποίες θα μιλάνε άριστα αγγλικά και τουρκικά και, όταν στο μέλλον βρεθούν σε θέσεις εξουσίας, θα κληθούν να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους για τη βοήθεια που είχαν λάβει.

Ας σημειωθεί ότι η αδελφότητα Γκιουλέν στην Κεντρική Ασία είχε διασυνδεθεί με αμερικανικές ΜΚΟ και είχε κατηγορηθεί για πολιτικές παρεμβάσεις. Η αδελφότητα είχε καταγγελθεί για ανάμειξη σε προσπάθειες των αμερικανικών υπηρεσιών να δημιουργήσουν αντικαθεστωτικά κινήματα στην Κεντρική Ασία. Ο τότε πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν Καρίμωφ, μάλιστα, είχε καταγγείλει ότι οι επίδοξοι δολοφόνοι του το 1999 συνδέονταν με την αδελφότητα Γκιουλέν. Η ρωσική κυβέρνηση είχε κλείσει σχολεία του Γκιουλέν, ενώ αντίστοιχα μέτρα έχει λάβει και η κινεζική κυβέρνηση, επειδή η αδελφότητα είχε σχέσεις με το αποσχιστικό ισλαμικό κίνημα των Ουιγούρων.

Στην Ευρώπη, η αδελφότητα δεν ακολουθούσε την πεπατημένη άλλων ισλαμικών οργανώσεων. Δεν ίδρυε τζαμιά ούτε διοργάνωνε σεμινάρια για το Κοράνι. Όπου υπάρχει σημαντικός αριθμός Τούρκων μεταναστών ίδρυε φροντιστήρια για μαθητές. Στη Γερμανία ο Γκιουλέν είχε ιδρύσει πάνω από 100 τέτοια φροντιστήρια και στη Γαλλία περίπου 20. Όπου επιτρεπόταν, είχε ιδρύσει και ιδιωτικά σχολεία, τα οποία έδιναν έμφαση στην καλλιέργεια της ισλαμοτουρκικής ταυτότητας. Στο καθολικό πανεπιστήμιο της Αυστραλίας, μάλιστα, είχε ιδρυθεί το 2008 έδρα Γκιουλέν, με σκοπό τη μελέτη του μοντέλου Γκιουλέν που κατά μία έννοια “αποαραβοποιεί” το Ισλάμ. Από τον χώρο δράσης του Γκιουλέν δεν θα μπορούσε να λείπει η Θράκη. Το 2005 ίδρυσε στην περιοχή τα πρώτα φροντιστήρια με τον τίτλο Elite, καθώς και βιβλιοπωλείο-αναγνωστήριο στην Κομοτηνή. Σε Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και Βοσνία, η παρουσία της αδελφότητας ήταν έντονη. Στη Νοτιοανατολική Ασία και στην Αφρική ο Γκιουλέν ίδρυσε μεικτά σχολεία.

Το τρίγωνο Ερντογάν-Γκιουλέν-ΗΠΑ

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, η δράση της αδελφότητας στον μουσουλμανικό κόσμο είναι συμβατή με την αμερικανική στρατηγική. Η αδελφότητα, άλλωστε, υποστηρίζεται από το βαθύ αμερικανικό κράτος. Το στέλεχος της ΜΙΤ Οσμάν Νουρί Γκιουντές είχε δημοσίως καταγγείλει ότι ο Γκιουλέν είχε στενές σχέσεις με τη CIA. Σειρά από ενδείξεις οδηγούν σ’ αυτό το συμπέρασμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι όργανό τους. Αντιθέτως, όλα δείχνουν ότι είχε τη δική της ατζέντα.

Παραδοσιακά, οι Αμερικανοί ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στο τουρκικό πολιτικό Ισλάμ. Όταν, όμως, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 διαπίστωσαν αφενός την ιδεολογική μεταλλαγή, αφετέρου την πολιτική δυναμική του ΑΚΡ, ανέπτυξαν σχέσεις μαζί του. Όταν το κόμμα του Ερντογάν κέρδισε τις εκλογές (2002) οι ΗΠΑ το στήριξε. Με την εκλογή του Ομπάμα, μάλιστα, η στήριξη ενισχύθηκε όχι μόνο για γεωπολιτικούς λόγους, αλλά και σαν μοντέλο για τον μουσουλμανικό κόσμο.

Όταν ο Ερντογάν άνοιξε μέτωπο κατά του Ισραήλ στις ΗΠΑ άρχισαν να γίνονται δεύτερες σκέψεις, που ενισχύθηκαν από την ατζέντα ισλαμοποίησης της Τουρκίας. Όπως προκύπτει από έγγραφα που αποκάλυψε το Wikileaks, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Άγκυρα Τζέιμς Τζέφρι θεωρούσε ότι ο Γκιουλέν υπαγορεύει πολιτική στην κυβέρνηση Ερντογάν. Ενημέρωνε, μάλιστα, ότι η αδελφότητα έχει διεισδύσει τόσο πολύ στα σώματα ασφαλείας, ώστε να τα ελέγχει. Σύμφωνα με αμερικανικές εκτιμήσεις, ο Γκιουλέν διαχειριζόταν περίπου 25 δισ. δολάρια (προέρχονταν από χορηγίες και από αφανείς πηγές), με τα οποία χρηματοδοτούνταν οι κάθε είδους δραστηριότητες της αδελφότητας.

Όπως είναι γνωστό, από ένα χρονικό σημείο και πέρα οι σχέσεις Ερντογάν-Γκιουλέν άρχισαν να γεμίζουν σύννεφα κι αυτό συνέβη αφενός λόγω της τάσης αυτονόμησης του Ερντογάν από τις ΗΠΑ, αφετέρου λόγω της προσπάθειας του Τούρκου πρωθυπουργού να θέσει υπό τον δικό του έλεγχο τα ερείσματα της αδελφότητας στους κρίσιμους κρατικούς μηχανισμούς και όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν να τα ξηλώσει. Ο ανταγωνισμός κλιμακώθηκε και το 2016 εκδηλώθηκε η απόπειρα πραξικοπήματος, για το οποίο ο Ερντογάν κατηγόρησε την αδελφότητα, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι λειτούργησε σαν μακρύ χέρι της CIA.

Η αλήθεια είναι πιο σύνθετη, αλλά η καταγγελία δεν είναι τελείως αβάσιμη. Από τότε, το καθεστώς Ερντογάν ξεκίνησε εκστρατεία διώξεων της αδελφότητας Γκιουλέν και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Δεκάδες χιλιάδες μέλη της φυλακίστηκαν και απολύθηκαν από το κράτος. Στην πραγματικότητα, όταν ο Ερντογάν κέρδισε με τη βοήθεια της αδελφότητας τον πρώτο πόλεμό του εναντίον του κεμαλικού βαθέος κράτους, στη συνέχεια στράφηκε εναντίον του μέχρι τότε συμμάχου του Γκιουλέν, θεωρώντας σχεδόν τον “μακρύ χέρι” των ΗΠΑ. Και παρότι δεν έχει καταφέρει να εξαρθρώσει πλήρως την αδελφότητα, την έχει εξουδετερώσει ως παράγοντα ισχύος εντός της Τουρκίας.

slpress.gr