Η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών ΜΙΤ πραγματοποίησε, τις τελευταίες τρεις ημέρες, 157 αεροπορικές επιδρομές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου ΑΝΚΑ κατά κουρδικών στόχων στο βόρειο Ιράκ και τη Συρία, μετά την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στην Τουρκική Αεροδιαστημική Βιομηχανία στην ‘Αγκυρα, την περασμένη Τετάρτη.
Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ του Γ. Μανδαλίδη
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Oι Βούλγαροι ξεκίνησαν σήμερα να ψηφίζουν στις βουλευτικές εκλογές, τις έβδομες που διεξάγονται από το 2021 χωρίς να υπάρχει πραγματικά ελπίδα η χώρα να βγει από το πολιτικό αδιέξοδο.
Το κύμα διαδηλώσεων κατά της ενδημικής διαφθοράς το 2020 προκάλεσε την ανατροπή του υπό το κόμμα Gerb κυβερνητικού συνασπισμού, όμως οι απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις που πραγματοποιούνται έκτοτε στην πιο φτωχή χώρα της ΕΕ έχουν κάνει να κοπάσει ο άνεμος αλλαγής κατά των συντηρητικών.
Συνέπεια; Το Gerb του πρώην πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ εμφανίζεται να κερδίζει το μεγαλύτερο ποσοστό στην πρόθεση ψήφου, με 26%.
Όμως κινδυνεύει να μην βρει συμμάχους για να σχηματίσει κυβέρνηση, καθώς το κοινοβούλιο προμηνύεται να είναι κατακερματισμένο.
Εξάλλου το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές παραμένει χαμηλό. Πριν πέντε μήνες – στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές—μόνο το 34% των ψηφοφόρων πήγαν στις κάλπες, το χαμηλότερο ποσοστό μετά την πτώση του κομμουνισμού πριν 35 χρόνια.
Εν μέσω αυτής της πρωτοφανούς από το 1989 πολιτικής κρίσης, οι ρωσόφιλοι εθνικιστές του κόμματος Vazrajdane (Αναγέννηση) κατάφεραν να εδραιώσουν την παρουσία τους. Οι δημοσκοπήσεις τους δίνουν το 13% με 14%, όσο και στους μεταρρυθμιστές του συνασπισμού «Συνεχίζουμε την Αλλαγή / Δημοκρατική Βουλγαρία» (CC/BD), που βλέπουν το ποσοστό τους να μειώνεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.
Με μεγάλη παρουσία στην προεκλογική εκστρατεία το Vazrajdane βασίζεται στην υιοθέτηση το καλοκαίρι από το κοινοβούλιο, έπειτα από πρωτοβουλία του, νομοσχεδίου κατά της ΛΟΑΤΚΙ+ «προπαγάνδας» στα σχολεία.
Το νομοσχέδιο είναι εμπνευσμένο από τη ρωσική νομοθεσία, σε μια χώρα που παρά το γεγονός ότι είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, παραμένει ιδιαίτερα ρωσόφιλη.
«Η επιρροή του Vazrajdane αυξάνεται στον βαθμό που το κόμμα έχει αναχθεί σε πιθανό σύμμαχο του Gerb», σχολίασε ο Ντομπρομίρ Ζιβκόφ διευθυντής του ινστιτούτου Market Links.
Ο Μπορίσοφ, που στήριξε το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο, έχει ανοίξει την πόρτα της προσέγγισης στο Vazrajdane, αν και έχει παραδεχθεί ότι «οι εταίροι μας στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον δεν θα επιτρέψουν» ένα τέτοιο σενάριο.
Όταν κυβερνούσε ο 65χρονος Μπορίσοφ φρόντιζε να μην αποξενώσει τη Ρωσία, σεβόμενος ωστόσο τις θέσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τάχθηκε ανοικτά κατά της Μόσχας, όμως ενδεχόμενη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ενδέχεται να αλλάξει τα δεδομένα, εκτίμησε ο Ζιβκόφ.
Ο 44χρονος αυτός βουλευτής ηγείται του κόμματος της μουσουλμανικής μειονότητας (MDL), το οποίο ενδέχεται να συγκεντρώσει περισσότερο από το 7% των ψήφων.
Λόγω του πολιτικού αδιεξόδου στη Βουλγαρία, το οποίο ανησυχεί του ξένους επενδυτές, αναβλήθηκε η εφαρμογή μεταρρυθμίσεων κατά της διαφθοράς και η ενεργειακή μετάβαση της χώρας, κάτι που προκάλεσε την καθυστέρηση της καταβολής δισεκατομμυρίων ευρώ ευρωπαϊκών κεφαλαίων.
Η κατάσταση προκάλεσε εξάλλου την αναβολή της ένταξης της Βουλγαρίας στην ευρωζώνη και τον χώρο Σένγκεν.
Εξάλλου το κόστος διοργάνωσης επτά εκλογών ανέρχεται στα 300 εκατ. ευρώ.
https://hellasjournal.com/2024/10/kourastikan-na-psifizoun-ke-na-min-vgazoun-kivernisi-stin-voulgaria-pali-ekloges-simera-7i-fora-mesa-se-tria-chronia-stin-anampoumpoula-i-rosofili-cheronte/
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, Φιλελεύθερος
Η παρουσία των Βρετανών σε μια διευρυμένη συνάντηση για το Κυπριακό μπορεί να αμφισβητείται από την κατοχική Τουρκία, ωστόσο οι διάφορες ιδέες του Φόρεϊν Όφις, επανέρχονται στο παρασκήνιο ενόψει του ενδεχόμενου επανέναρξης των συνομιλιών.
Οι Βρετανικές ιδέες, που αφορούν πρωτίστως τα θέματα της κυριαρχίας και του διαμοιρασμού των εξουσιών, αρμοδιοτήτων, θεωρούνται από κύκλους των Ηνωμένων Εθνών ως εργαλείο για να πεισθεί η τουρκική πλευρά και να… συνεργασθεί.
Είναι σαφές πως οι διάφορες βρετανικές αλχημείες επιχειρούν να «λύσουν» διάφορα θέματα, που «χωρίζουν» τους εμπλεκόμενους, πλην όμως είναι σαφές ότι το Λονδίνο κλείνει τα μάτι στην Άγκυρα.
Οι ιδέες αυτές, που βρίσκονται ενώπιον στελεχών της Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών, αναφέρονται σε μια προσέγγιση, που εν πολλοίς επιχειρεί να κινηθεί γύρω από το θέμα της κυριαρχίας και της κυριαρχικής ισότητας, που αποτελεί τη βασική αξίωση της κατοχικής πλευράς.
Από τις βασικές ιδέες που διακινούνται είναι κι αυτή των κοινοτικών κυρίαρχων κρατιδίων (Community States), τα οποία, με βάση το βρετανικό σενάριο, θα ιδρύσουν την Κυπριακή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, «με τον ίδιο τρόπο που ιδρύθηκε και η Κυπριακή Δημοκρατία το 1960, δηλαδή από τις δύο κοινότητες…».
Ενόψει δε και του γεγονότος ότι συντηρείται και η γνωστή τουρκική αξίωση για να καθοριστεί το καθεστώς των Τουρκοκυπρίων μετά από μια νέα αποτυχία, επιχειρείται να διαμορφωθεί και εδώ φόρμουλα.
Να δοθεί, δηλαδή, διέξοδος ( way out) στην αποσχιστική οντότητα, να… λειτουργήσει διεθνώς. Επιστρατεύονται δε και μοντέλα που ισχύουν σήμερα όπως είναι αυτό της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.
Στην περίπτωση της Κύπρου, αναφέρεται όπως προσφέρεται η δυνατότητα, μετά την εφαρμογή της συμφωνίας και αφού διανυθεί μεγάλο χρονικό διάστημα, της διενέργειας δημοψηφίσματος για απόσχιση. Το μόνο που είναι σαφές πως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου για να γίνει δημοψήφισμα απόσχισης πρέπει τούτο να εγκριθεί από την κεντρική κυβέρνηση, το Λονδίνο.
Είναι προφανές πως όλα όσα γίνονται παρασκηνιακά στηρίζονται στη λογική, που περιλαμβάνεται και στο ανακοινωθέν του Γ.Γ. του ΟΗΕ, που εκδόθηκε μετά το δείπνο, ότι ο στόχος είναι η «γεφύρωση των διαφορών». Γι αυτό και αναζητείται η «χρυσή τομή», η οποία στην προκειμένη περίπτωση προσεγγίζει τις τουρκικές αξιώσεις.
Είναι δε σαφές πως όλα τα στοιχεία, που αξιολογούνται για να αξιοποιηθούν παραπέμπουν σε ένα συνομοσπονδιακό μοντέλο. Άλλωστε αυτός είναι και ο στρατηγικός στόχος της Άγκυρας για πλήρη έλεγχο του νησιού. Σημειώνεται ότι η κατοχική πλευρά πως με τη συνομοσπονδία θα φανεί πως «υποχώρησε» από τα δυο κράτη.
Η Λευκωσία έχει καταθέσει την πρόταση με τα τρία τραπέζια, που διαμορφώθηκε με τρόπο ώστε να γίνει αποδεκτή από την τουρκική πλευρά. Πρόταση που έχει απορριφθεί από τον Τατάρ.
Παράλληλα, έχοντας υπόψη τις διάφορες παρασκηνιακές διεργασίες και κινήσεις επιχειρεί, πριν όλα αυτά έλθουν ενώπιον της, να προετοιμαστεί για όλα τα ενδεχόμενα.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει ενώπιον του επεξεργασμένα σενάρια και παράλληλα με κάθε ευκαιρία διαμηνύει πως δεν πρόκειται να μπει σε συζητήσεις, που οδηγούν σε ένα συνομοσπονδιακό μοντέλο ή μια συμφωνία να δίνει δυνατότητες απόσχισης.
Ο Πρόεδρος πέραν από την προετοιμασία σεναρίων, που θα χρησιμοποιηθούν όταν και όποτε χρειαστεί, επιστρατεύει και παράγοντες, σε Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον, που μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά.
Ένα έγγραφο, που έχει ετοιμαστεί και το οποίο θεωρείται μετεξέλιξη της έκθεσης της τέως Προσωπικής Απεσταλμένης του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μαρίας Άνχελ Ολγκίν Κουεγιάρ, βρίσκεται στο γραφείο του κ. Γκουτέρες για δοθεί στους εμπλεκόμενους «την κατάλληλη στιγμή».
Πρόκειται για την ατζέντα μιας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, η οποία στηρίζεται στο γνωστό Πλαίσιο, που προφορικά παρουσιάσθηκε στο Κραν Μοντανά ενώ παράλληλα τυγχάνουν επεξεργασίας
Την ίδια ώρα, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Βοηθός Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, Ρόζμαρι Ντι Κάρλο, αναμένεται να έλθει στην Κύπρο, εντός Νοεμβρίου για να δώσει συνέχεια με τα όσα συζητήθηκαν στο δείπνο της Νέας Υόρκης. Θα είναι το πρώτο βήμα και θα αφορά το ενδεχόμενο της διάνοιξης νέων οδοφραγμάτων, στη βάση των εκατέρωθεν εισηγήσεων.
Στα διπλωματικά γραφεία συζητείται η τουρκική θέση ότι η Βρετανία είτε δεν θα πρέπει να συμμετέχει σε μια πολυμερή συνάντηση για το Κυπριακό είτε θα πρέπει να εκπροσωπηθεί με τεχνοκράτη και όχι υπουργό.
Αυτό θέλουν και προωθούν οι Τούρκοι ενώ φαίνεται να το συζητούν και διάφοροι άλλοι. Κάποιοι εκ των οποίων υποστηρίζουν τη φόρμουλα αυτή χωρίς να γνωρίζουν και τους λόγους. Το θέμα δεν είναι, ασφαλώς, διαδικαστικό κυρίως όταν όλοι γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους η κατοχική πλευρά επιμένει σε τετραμερή διάσκεψη.
Την ίδια ώρα, η υποβαθμισμένη εκπροσώπηση των Βρετανών, στέλνει πολλά μηνύματα και πρωτίστως συνιστά κίνηση ικανοποίησης των τουρκικών επιδιώξεων. Κι αυτό δεν γίνεται συνεχώς. Υπενθυμίζεται ότι στο Κραν Μοντανά, η Βρετανία εκπροσωπήθηκε με τον Υφυπουργό Ευρώπης.
https://hellasjournal.com/2024/10/askisis-epi-chartou-gia-to-thema-tis-kiriarchias-me-aroma-forein-ofis-alla-ke-tis-pithanis-aposchisis-psevdokratous-katevenoun-apo-to-rafi-i-vretanikes-idees-ke-ine-provlima/
Διακομματική επιστολή προς τον Υπουργό Εξωτερικών Anthony Blinken απέστειλαν μέλη του Κογκρέσου εγείροντας το ζήτημα της προκλητικής συμπεριφοράς και της εμπρηστικής ρητορικής του Τούρκου Προέδρου εναντίον συμμάχων του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ.
Η πρωτοβουλία- που στηρίζεται από την Αμερικανοεβραϊκή Επιτροπή (AJC) και το Ινστιτούτο FDD Action- ανήκει στους βουλευτές Josh Gottheimer και Gus Bilirakis.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην επιστολή που εστάλη στο Στέητ Ντιπάρτμεντ:
“Η πρόσφατη συμπεριφορά του Ερντογάν υπονομεύει τις προσπάθειες των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας. Μια περίοδο κατα την οποία η Δημοκρατία βάλλεται από παντού διεθνώς, είναι ζωτικής σημασίας οι συμμαχικές δυνάμεις να στηρίξουν αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και πολεμούν τον αυταρχισμό. Καταδικάζουμε απερίφραστα την αντιδημοκρατική συμπεριφορά που παραβιάζει τις κοινές αξίες.
Καλούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να καταδικάσει δημοσίως τη ρητορική και τις ενέργειες του Προέδρου Ερντογάν που υπονομεύουν την υποστήριξη των βασικών συμμάχων μας στο εξωτερικό, ιδιαίτερα του Ισραήλ.”
Όπως συνεχίζουν οι συντάκτες της επιστολής “παρά το γεγονός ότι τον Ιούλιο σας ζητήσαμε να καταδικάσετε τη συνεχιζόμενη υποστήριξή του Ερντογαν στην τρομοκρατική οργάνωση που ευθύνεται για τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, ο ίδιος συνεχίζει να κάνει δηλώσεις και να προωθεί πολιτικές που υπονομεύουν τις διεθνείς συνεργασίες και συμμαχίες των ΗΠΑ.
Τα σχόλια του Ερντογάν είναι απεχθή και η συμπεριφορά του συνεχίζει να υπονομεύει την ασφάλεια της Αμερικής και τα συμφέροντα των ΗΠΑ στο εξωτερικό ενώ εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αυταρχικών καθεστώτων με τα οποία ευθυγραμμίζεται. Εγκατέλειψε την προσπάθεια της Τουρκίας να ενταχθεί στην Ευρώπη Ένωση και τώρα φιλοδοξεί να γίνει μέλος των BRICS.
Η προώθηση επιβλαβών, αντιδημοκρατικών πολιτικών από τον Ερντογάν και η ευθυγράμμιση του με τον “Άξονα του Κακού” επιβαρύνουν τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας. Αν συνεχιστεί αυτή η συμπεριφορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να εξετάσουν μέτρα για να διασφαλίσουν ότι η Τουρκία συμμορφώνεται με τις νατοϊκές υποχρεώσεις της.
Ενώ η διατήρηση της ενότητας του ΝΑΤΟ είναι απαραίτητη, η πρόσφατη αντι-ισραηλινή ρητορική του Ερντογάν και η σύσφιξη των σχέσεων με τη Ρωσία δεν μπορεί να αγνοηθεί. Καλούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να καταδικάσει δημόσια τη ρητορική και τις ενέργειες του Προέδρου Ερντογάν που υπονομεύουν την στήριξη βασικών συμμάχων στο εξωτερικό, ιδιαιτέρως του Ισραήλ.”
https://hellasjournal.com/2024/10/katadiki-apo-amerikanous-vouleftes-tis-empristikis-ritorikis-tou-erntogan-stirizoun-to-israil-zitoun-apo-ton-antoni-blinken-na-sinetisi-tin-tourkia/
Χρήστου Καπούτση
Η έκρυθμη, έκνομη, συγκρουσιακή και εκτός ελέγχου γεωπολιτική πραγματικότητα που «απλώνεται» από τις ακτές της Βαλτικής μέχρι και τις ακτές της Μεσογείου και της Αραβικής Θάλασσας, αφήνει το ισχυρό αποτύπωμά της και στις διμερείς διακρατικές σχέσεις. Ειδικά μάλιστα, όταν δυο γειτονικές χώρες όπως η Ελλάδα και η Τουρκία με σοβαρές εκκρεμότητες επί κυριαρχικών δικαιωμάτων, έχουν ρόλο στο πολεμικό και πολιτικοδιπλωματικό γίγνεσθαι της γεωγραφικής «γειτονιάς μας». Προφανώς, η Τουρκία, λόγω γεωστρατηγικής θέσης και στρατιωτικής ισχύος (η δεύτερη μετά τις ΗΠΑ μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ με συμβατικό οπλισμό), έχει βαρύνοντα λόγο και ρόλο στο παζλ του Στρατηγικού σχεδιασμού των γεωπολιτικών και γεωενεργειακών εξελίξεων.
Σε αυτό το ζοφερό και ασταθές διεθνές περιβάλλον, η Τουρκία, είτε με δηλώσεις των Υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών, είτε του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, είτε με VAVTEX, ή και κυρίως, με την επίδειξη στρατιωτικής πυγμής, στηρίζει και προωθεί τις πάγιες θέσεις της σε ότι αφορά το Αιγαίο. Και αυτή η εμμονή της Τουρκίας στην εκπεφρασμένη αναθεωρητική και επεκτατική πολιτική της, προφανώς και δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη.
Οι τουρκικές Αρχές εξέδωσαν NAVTEX με την οποία απαντούν στην αντίστοιχη ελληνική που εξέδωσε ο Σταθμός της Λήμνου στις 18 Οκτωβρίου για ερευνητικές εργασίες και για την εγκατάσταση καλωδίου μεταξύ Χίου και Λέσβου από το πλοίο O/V AEGAEO, για το διάστημα 20 – 25 Οκτωβρίου.
Και με τη νέα NAVTEX η Τουρκία εγείρει θέμα υφαλοκρηπίδας (οριοθέτησης και κυριαρχίας) στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου.
Η Τουρκία παρουσιάζει τα διεθνή ύδατα ως “αμφισβητούμενη” ζώνη, ενισχύοντας έτσι τις έωλες θεωρίες της, για «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, που δεν έχει διευκρινιστεί εισέτι το κυριαρχικό τους καθεστώς.
Αυτή η τελευταία τουρκική NAVTEX αποτελεί συνέχεια του παρομοίου επεισοδίου στην Κάσο. Και υποστηρίζει, ότι στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Χίου, Λέσβου και Λήμνου, όλες οι έρευνες θα πρέπει να συντονίζονται από τις τουρκικές Αρχές! Ο έρευνες θα πρέπει να πραγματοποιούνται με τη σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας, λέει η antinavtex που εξέδωσε η Τουρκική Υδρογραφική Υπηρεσία, που επισημαίνει, ότι: «Ορισμένα σημεία που δεσμεύτηκαν με δύο NAVTEX βρίσκονται εντός τουρκικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, τα όρια της οποίας δεν έχουν ακόμη καθοριστεί από τα παράκτια κράτη».
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών απαντά «χαμηλόφωνα» και σύμφωνα με Διπλωματικές πηγές επισημαίνει: «Το ερευνητικό πλοίο πραγματοποίησε εργασίες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η τουρκική NAVTEX είναι προδήλως αντίθετη στο διεθνές δίκαιο και θα προβούμε στις δέουσες ενέργειες. Το ερευνητικό πλοίο ολοκλήρωσε κανονικά την αποστολή του, σύμφωνα με τον προγραμματισμό».
Με νέα NAVTEX η Ελλάδα ενημερώνει ότι το πλοίο συνεχίζει τις έρευνές του ανάμεσα από Χίο – Σάμο.
Σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, τα νησιά , αλλά ακόμη και νησίδες , εφόσον διατηρούν έστω και στοιχειώδη οικονομική δραστηριότητα, δικαιούται ΑΟΖ. Λόγω της μορφολογίας στο Αιγαίο, η υφαλοκρηπίδα σχεδόν ταυτίζεται με την ΑΟΖ.
Η Άγκυρα δυναμιτίζει το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με αφορμή το ερευνητικό πλοίο ΑΙΓΑΙΟ (O/V AEGAEO), που διενεργεί εργασίες ανάμεσα σε Λέσβο – Χίο – Σάμο για την πόντιση καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης των νήσων. Όλα αυτά ενόψει της επικείμενης επίσκεψης του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Χακαν Φινταν στην Αθήνα, στις 8 Νοεμβρίου, για συνομιλίες με τον Έλληνα ομόλογό του Γιώργο Γεραπετρίτη, ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες θα γίνει δεκτός και από τον πρωθυπουργό Κυρ. Μητσοτάκη.
Η τουρκική NAVTEX που εκδόθηκε πριν την συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, Γιώργου Γεραπετρίτη και Χακάν Φιντάν στην Αθήνα, έχει ως κύριο στόχο, να διερευνηθούν , εκόντες άκοντες , οι δυνατότητες, αν είναι εφικτό, να γίνουν συζητήσεις για το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Να καθοριστεί ένα πλαίσιο συζήτησης και να καταγραφούν επισήμως οι απόψεις των δύο πλευρών.
Βέβαια, υπάρχει ένας γενικότερος προβληματισμός, ποια θα είναι τα θέματα , που θα συζητήσουν οι δυο υπουργοί εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας.
Η πρόσφατη εξέλιξη, ασκεί αρνητική επιρροή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα ελληνοτουρκικά, που τους τελευταίους μήνες είχαν καλλιεργηθεί προσδοκίες επαναπροσέγγισης των δύο πλευρών, ακόμη και σε θέματα υψηλής πολιτικής.
Σημειωτέον ότι η Κυβερνητική επιλογή των “ήρεμων νερών” στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας έχει προκαλέσει τριγμούς στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος που κορυφώθηκαν με ανταλλαγές «φιλοφρονήσεων» μεταξύ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.
Σχετικά με την Τουρκική NAVTEX υπήρξαν αντιδράσεις από την αντιπολίτευση, με τον τομεάρχη άμυνας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Κατρίνη να αναφέρει ότι «Η κυβέρνηση παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει και ετοιμάζεται για τη συνάντηση του κ. Γεραπετρίτη με τον κ. Φιντάν, σαν να μη συμβαίνει τίποτα». Και το ΚΚΕ επισημαίνει «Τα γεγονότα εκθέτουν την κυβερνητική πολιτική και την προσπάθεια καλλιέργειας εφησυχασμού, στο πνεύμα των λεγόμενων “ήρεμων νερών”, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις».
Εξηγήσεις έδωσε ο Υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης απαντώντας, στη Βουλή, σε σχετική επίκαιρη ερώτηση βουλευτή των «Σπαρτιατών» επισημαίνοντας ότι: «Τα ζητήματα κυριαρχίας δεν περιλαμβάνονται ούτε πρόκειται να περιληφθούν σε οποιονδήποτε διάλογο ο οποίος γίνεται για τα ελληνοτουρκικά. Το ζήτημα της κυριαρχίας, περιλαμβανομένης της επέκτασης των χωρικών υδάτων, είναι θέμα που αφορά αποκλειστικά και μόνο την ελληνική πολιτεία και θα ασκηθεί με τον προσήκοντα τρόπο. Είναι αυτονόητο ότι για την οποιαδήποτε συζήτηση, η οποία θα αφορά την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και υφαλοκρηπίδος, θα γίνει μόνον υπό την απόλυτη προϋπόθεση ότι υπάρχει πλήρης σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου και ότι αυτό συνιστά τη μία και μόνη διαφορά, η οποία θα τεθεί στο τραπέζι».
Όμως κ. Γεραπετρίτη, σε ποιο πλαίσιο είναι εφικτός ο διάλογος, όταν η Τουρκία αξιώνει η θαλάσσια περιοχή μεταξύ Χίου, Λέσβου και Λήμνου να θεωρείται τουρκική υφαλοκρηπίδα, όπως ρητά αναφέρει η τελευταία NAVTEX, που ως υπουργός εξωτερικών, ευλόγως απορρίψατε;
https://www.militaire.gr/i-toyrkia-vrychatai-gia-to-aigaio-i-ellada-psithyrizei-christos-kapoytsis/
Ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, στην πρώτη του δήλωση μετά την ισραηλινή αεροπορική επιδρομή εναντίον στρατιωτικών στόχων στο Ιράν τόνισε ότι η επίθεση του Ισραήλ τα ξημερώματα του Σαββάτου δεν πρέπει «ούτε να υποτιμάται ούτε να αντιμετωπίζεται με υπερβολή».
Σε χθεσινή ανακοίνωση το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε ότι το Ιράν είναι υποχρεωμένο να «αμυνθεί» έναντι της επίθεσης που εξαπέλυσε το Ισραήλ πλήττοντας στρατιωτικούς στόχους σε ολόκληρη την Ισλαμική Δημοκρατία.
Επιπλέον, ο πρόεδρος του Ιράν προειδοποίησε για νέες επιθέσεις κατά των εχθρών της χώρας του, ενώ ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου δήλωσε πως η αντίδραση του Ιράν στα ισραηλινά πλήγματα είναι αναπόφευκτη.
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/agiatolax-xamenei-i-epithesi-tou-israil-den-prepei-oute-na-ypotimatai-oute-na-antimetopizetai-me-ypervoli/
του Δημήτρη Μακροδημόπουλου
Ακούσαμε πριν λίγες ημέρες τον πρωθυπουργό της χώρας στα πλαίσια της εκδήλωσης “Εθνική Στρατηγική για την Περιφερειακή και Τοπική Ανάπτυξη. Συζητάμε, Αποφασίζουμε, Συζητάμε, Προχωράμε, ΜΑΖΙ για τον Έβρο” να δηλώνει στην Ορεστιάδα ότι «ο στρατηγικός ρόλος της Αλεξανδρούπολης έχει αναβαθμιστεί πέρα από κάθε προσδοκία» (3/10/2024). Τόσο ετεροχρονισμένα το διαπίστωσε; Αυτό συνέβη από το 1991 με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ, πριν 33 χρόνια και όχι σήμερα που αφυπνίστηκε η κυβέρνηση. Όταν δηλαδή η ΕΕ για να αξιοποιήσει την γεωπολιτική εκτίναξη της περιοχής δημιούργησε τον Διευρωπαϊκό άξονα IX που συνέδεε την Αλεξανδρούπολη με το Ελσίνκι περνώντας από Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία, Ουκρανία, Λευκορωσία, Ρωσία, Λιθουανία. Μάλιστα χρηματοδότησε και τον σιδηροδρομικό άξονα Αλεξανδρούπολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων που ανακαινίστηκε, χρηματοδότησε και το λιμάνι μάταια όμως. Έκτοτε, ποιός κυβέρνησε τη χώρα;
«Ο υπόλοιπος Έβρος, συνέχισε ο πρωθυπουργός, δεν έχει μπορέσει να ακολουθήσει τους ίδιους αναπτυξιακούς ρυθμούς (με την Αλεξανδρούπολη) και για εμάς η σύγκλιση μεταξύ των περιφερειακών αποτελεί κεντρική πολιτική προτεραιότητα». Όμως ποιούς αναπτυξιακούς ρυθμούς υπονοεί ο πρωθυπουργός για την Αλεξανδρούπολη και πού αποτυπώνονται αυτοί; Μήπως στην παραγωγή; Η βιομηχανική ζώνη του Άβαντα εδώ και μια εικοσαετία, όπως και οι άλλες βιομηχανικές ζώνες της Θράκης, έχει ερημώσει. Μήπως στις μεταφορές; Εδώ και μια δεκαπενταετία η Αλεξανδρούπολη, ο Έβρος και η Θράκη έχουν αποκοπεί σιδηροδρομικά από την υπόλοιπη Ελλάδα, πανευρωπαϊκό επίτευγμα, αποτυπώνοντας την παραγωγική της γύμνια
«Κάποια στιγμή, πρόσθεσε ο πρωθυπουργός, ο πόλεμος στην Ουκρανία θα τελειώσει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Οδησσός απέχει από τον Έβρο λιγότερο από 1000 km και σε αυτή την προσπάθεια η Ελλάδα δια μέσου του Έβρου μπορεί να παίξει ρόλο». Περίμενε το λιμάνι από το 1991 τον πόλεμο στην Ουκρανία το 2022 και την ανοικοδόμησή της με το πέρας του πολέμου στο απώτερο μέλλον για να αναβαθμιστεί; Η αδιαφορία των κυβερνώντων από το 1991 μέχρι σήμερα οδήγησαν στην ερήμωση του Έβρου και της Θράκης και στην αδυναμία εκμετάλλευσης του λιμένα παρά την γεωπολιτική εκτίναξη της περιοχής.
Αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός και στον σταθμό του υγροποιημένου αερίου στη Μάκρη της Αλεξανδρούπολης που μπήκε σε λειτουργία από 1ης Οκτωβρίου. . Αντιλήφθηκε κανείς στην πόλη, στη διάρκεια της κατασκευής του και με την έναρξη της λειτουργίας του, να άλλαξε κάτι όσον αφορά την αγορά εργασίας ή την οικονομική ζωή της πόλης; Δεν αντιλήφθηκε, ούτε πρόκειται να αντιληφθεί και με τον δεύτερο τερματικό σταθμό LNG που θα εγκατασταθεί στην ίδια θαλάσσια περιοχή, ούτε με τον αγωγό πετρελαίου Αλεξανδρούπολης – Μπουργκάς. Οι εκατοντάδες αγωγοί που διατρέχουν τα κράτη της Μ. Ανατολής, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας δεν συνέβαλαν στην ευημερία και στην ασφάλεια των λαών αλλά αντίθετα τα κράτη αυτά αποτελούν πεδίο σύγκρουσης ανταγωνιστικών συμφερόντων. Το φυσικό αέριο απλά διέρχεται μέσω των αγωγών χωρίς να αφήνει θετικό αποτύπωμα, αντίθετα είναι βέβαιο ότι έχει αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον αλλά και σε οικονομικές δραστηριότητες όπως η αλιεία, ο τουρισμός από τον οποίο εξαρτάται σήμερα η οικονομική ζωή της Αλεξανδρούπολης.
Εστίασε ο πρωθυπουργός στον κεντρικό και το βόρειο Έβρο λέγοντας ότι «τα μέτρα έχουν ειδική μέριμνα γαι τον κεντρικό και βόρειο Έβρο». Όμως η κατάσταση εκεί είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Η δημογραφική κατάρρευση στον Έβρο είναι τόσο μεγάλη ώστε επέφερε στην ερήμωση περιοχών . Δεν μπορεί να αποτυπωθεί επακριβώς στα εφιαλτικά αποτελέσματα των απογραφών διότι μεγάλος αριθμός κατοίκων συνηθίζει να μην απογράφεται στις πόλεις όπου διαμένει μόνιμα αλλά στα χωριά της καταγωγής του. Είναι το αποτέλεσμα της μακροχρόνιας κυβερνητικής πολιτικής εγκατάλειψης του Έβρου. Μεγάλες βιομηχανικές μονάδες έκλεισαν (ΕΖΑΧ, κρέατος ΘΡΑΚΗ, κ.α) συμπαρασύροντας μεσαίες και μικρότερες μονάδες, δημόσιες υπηρεσίες αποχώρησαν, όπως και τράπεζες, τα δύο Κέντρα Υγείας υποβαθμίστηκαν και αντί να δοθούν κίνητρα στους νέους των χωριών επάνδρωσαν τη συνοριοφυλακή εγκαθιστάμενοι στα αστικά κέντρα συμπαρασύροντας και τους ανιόντες γονείς τους.
Ποιό ήταν το αποτέλεσμα της επίσκεψης του κ. Μητσοτάκη; Έβαλαν από 21 Οκτωβρίου για πολλοστή φορά με τη γνωστή κατάληξη δύο τρενάκια μεταξύ Αλεξ/πολης – Ορεστιάδας, έναντι των δέκα που υπήρχαν μέχρι το 2008 εμπαίζοντας τον κόσμο. Μπορεί σήμερα ο κάτοικος της Ορεστιάδας, της Αλεξανδρούπολης της Κομοτηνής να ταξιδέψει με τρένο σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα ενώ μέχρι το 2008 υπήρχε αυτή η δυνατότητα με τις 10 επιβατικές αμαξοστοιχίες που κυκλοφορούσαν προς Θεσσαλονίκη, εκ των οποίων οι τέσσερεις συνέχιζαν μέχρι την Αθήνα; Ενώ αυτή η δυνατότητα υπήρχε πριν 50 και 70 χρόνια, δεν υπάρχει σήμερα! Πώς φθάσαμε σε αυτή την εξαθλίωση; Ποιοί κυβέρνησαν από το 1991 τη χώρα μας, αυτοδύναμα μάλιστα; Δεν ήταν η ΝΔ, που εμφανίζεται σήμερα στα λόγια ως αναγεννητής της περιοχής, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, με μικρή παρένθεση από το ΣΥΡΙΖΑ;
Η Αλεξανδρούπολη επιβιώνει οικονομικά χάρις στον τουρισμό κυρίως των Τούρκων γειτόνων μας. Χωρίς αυτούς θα ήταν σε μόνιμη οικονομική κρίση. Παρόλα αυτά ακούσαμε τον τ. υφυπουργό Εξωτερικών επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, κ. Γιάννη Βαληνάκη σε συνέντευξή του στον Ρ/Σ Radiomax να εκφράζει φόβους, ότι “Η μονομερής εξάρτηση από τους Τούρκους επισκέπτες στην Αλεξανδρούπολη…προοδευτικά μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα…” (7/6/2024) ενώ στα μέσα Σεπτεμβρίου (16/10/2024) ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοίδης ήλθε στον Έβρο για να μας διαβεβαιώσει ότι “είμαστε όλοι εδώ οι Ένοπλες Δυνάμεις, η Ελληνική Αστυνομία και προστατεύουμε τα σύνορα της χώρας…”.και να εξαγγείλει νέα επέκταση του φράχτη. Είθισται να επισκέπτονται τον Έβρο και τη Θράκη αξιωματούχοι εξ Αθηνών και να μας εκφοβίζουν επισείοντας τον κίνδυνο εξ Ανατολών ώστε να λανθάνει η πολιτική εγκατάλειψης και ερήμωσης της περιοχής..
Μακροδημόπουλος Δημήτρης
Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412
22/10/2024
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Από το προωστήριο σκεύος με τα παρελκόμενα μηχανήματα, οι αντλίες και οι σωληνώσεις υπό πίεση και τα σε συνεχή ετοιμότητα πυροβόλα όπλα και ραντάρ που υπάρχουν στο πλοίο απαιτούν ακριβή και προσεκτική λειτουργία. Οποιοδήποτε λάθος θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφικές συνέπειες, γεγονός που υπογραμμίζει τη βαρύτητα κάθε ενέργειας και απόφασης που λαμβάνεται στο πλοίο.
Πέρα από τους εγγενείς φυσικούς κινδύνους συνήθους πλου, η μάχη εισάγει ένα εντελώς νέο επίπεδο κινδύνου. Ο ναυτικός πόλεμος φέρνει μαζί του έντονο άγχος, όπου ακόμη και μια στιγμή καθυστέρησης ή λάθους μπορεί να καθορίσει τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου, νίκης και ήττας. Μόνο ένα καλά εκπαιδευμένο πλήρωμα με υψηλή εξειδίκευση μπορεί να ελπίζει ότι θα λειτουργήσει αποτελεσματικά σε τέτοιες ακραίες συνθήκες, και ακόμη και τότε, η επιτυχία απέχει πολύ από το να είναι εγγυημένη.
Ωστόσο, ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που μπορεί να έχει ένα πλήρωμα σε αυτές τις καταστάσεις δεν είναι μόνο η τεχνική ικανότητα, αλλά η εμπιστοσύνη και ο δεσμός που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Στο απομονωτικό και χαοτικό περιβάλλον ενός πλοίου στη θάλασσα, τα στελέχη του πληρώματος πρέπει να βασίζονται τόσο στους συναδέλφους τους όσο και στα συστήματα του πλοίου. Το πλήρωμα γίνεται μια οικογένεια που πρέπει να επικοινωνεί, να συνεργάζεται και να υποστηρίζει ο ένας τον άλλον σε κάθε πρόκληση. Η εμπιστοσύνη είναι το θεμέλιο που επιτρέπει στα στελέχη να λειτουργούν ως συνεκτική μονάδα, ειδικά σε στιγμές κρίσης.
Αυτή η εμπιστοσύνη δεν αποκτάται από τη μια μέρα στην άλλη. Απαιτεί χρόνο, κοινές εμπειρίες και αμοιβαίο σεβασμό, που σφυρηλατούνται μέσα από αμέτρητες ώρες εκπαίδευσης, εργασίας και ζωής δίπλα-δίπλα ο ένας με τον άλλο. Όταν πλησιάζει ο κίνδυνος, σημασία δεν έχει μόνο η ικανότητα ή το θάρρος του ατόμου, αλλά η εμπιστοσύνη που έχει κάθε στέλεχος στους συναδέλφους του πληρώματος για να εκτελέσουν τους ρόλους τους και να προστατεύσουν ο ένας τον άλλον. Για τις σύγχρονες μονάδες που αντιμετωπίζουν τη δυνατότητα μάχης για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η επένδυση στις σχέσεις μεταξύ του πληρώματος είναι εξίσου απαραίτητη με την ολοκλήρωση των τεχνικών δεξιοτήτων. Αυτοί οι δεσμοί εμπιστοσύνης και συναδελφικότητας μπορεί να σημαίνουν τη διαφορά μεταξύ επιβίωσης και καταστροφής, μεταξύ νίκης και απώλειας στον αγώνα υψηλής ποιότητας.
Για τα πληρώματα, το περιβάλλον στη θάλασσα είναι εγγενώς επικίνδυνο και οι κίνδυνοι είναι ακόμη πιο έντονοι σε καταστάσεις μάχης. Η αίσθηση δεσμών οικογένειας μεταξύ των μελών του πληρώματος είναι αυτό που τους επιτρέπει να εργάζονται απρόσκοπτα μαζί, δίνοντας τη συλλογική τους εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο για να αντιμετωπίσουν απειλητικές για τη ζωή τους προκλήσεις. Οι δεσμοί που δημιουργούνται μεταξύ των στελεχών, τους δίνουν τη δυνατότητα να ξεπεράσουν όχι μόνο τους συνεχείς κινδύνους που αντιμετωπίζουν αλλά και το ψυχολογικό άγχος της μάχης. Όταν τα άτομα αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος μιας δεμένης ομάδας, αναπτύσσουν μια αυξημένη αίσθηση πίστης και εμπιστοσύνης που τους επιτρέπει να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο πιο αποτελεσματικά ως ομάδα. Αυτοί οι οικογενειακοί δεσμοί γίνονται ζωτικό πλεονέκτημα όταν οι ζωές εξαρτώνται από τις πράξεις των γύρω τους.
Χωρίς εμπιστοσύνη, οι κίνδυνοι της μάχης επιδεινώνονται από ένστικτα φόβου και αυτοσυντήρησης. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κατάρρευση της εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών του πληρώματος μπορεί να οδηγήσει σε αταξία και παράλυση, υπονομεύοντας ακόμη και την πιο προηγμένη τεχνολογία ή σχέδια μάχης. Από την άλλη πλευρά, οι ισχυρές σχέσεις που βασίζονται στην εμπιστοσύνη προάγουν την ενότητα και επιτρέπουν την ομαλή συνεργασία, ακόμη και στις πιο χαοτικές περιστάσεις. Ένα πλήρωμα που εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον θα είναι πιο πιθανό να ενεργήσει με αυτοπεποίθηση, να παραμείνει συγκεντρωμένο στην αποστολή του και να παραμείνει ανθεκτικό στις αντιξοότητες.
Ιστορικά, οι δεσμοί μεταξύ των μελών του πληρώματος συχνά ενισχύονταν από τις κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις έξω από το πλοίο. Ο χρόνος που περνούσαμε μαζί εκτός της επίσημης δομής του στρατιωτικού καθήκοντος επέτρεψε στους ναυτικούς να οικοδομήσουν συντροφικότητα, φιλία και αμοιβαίο σεβασμό, ενισχύοντας περαιτέρω τη σύνδεσή τους ως οικογενειακή μονάδα. Αυτοί οι δεσμοί, με τη σειρά τους, μεταφέρθηκαν στη ζωή στο πλοίο, όπου η εμπιστοσύνη και η ομαδική εργασία έγιναν δεύτερη φύση. Αυτή η κοινή αίσθηση ευθύνης και πίστης ήταν ζωτικής σημασίας για να μπορέσουν οι προηγούμενες γενιές ναυτικών να πολεμήσουν και να κερδίσουν πολέμους στη θάλασσα.
Καθώς τα πολεμικά πλοία προετοιμάζονται για μελλοντική μάχη, η ενίσχυση αυτών των οικογενειακών δεσμών μεταξύ των πληρωμάτων παραμένει εξίσου σημαντική όσο ποτέ. Δεν πρόκειται μόνο για την τεχνική επάρκεια ή τον υπερσύγχρονο οπλισμό – πρόκειται για την οικοδόμηση της αίσθησης του ανήκειν και της εμπιστοσύνης που μπορεί να μεταφέρει ένα πλήρωμα στις πιο επικίνδυνες περιστάσεις.
Ο ρόλος του Κυβερνήτη καταρχάς και των αξιωματούχων στο πολεμικό πλοίο είναι κρίσιμος, ιδιαίτερα στο επικίνδυνο και υψηλού κινδύνου περιβάλλον της ναυτικής υπηρεσίας. Η ηγεσία σε αυτό το πλαίσιο δεν αφορά μόνο την καθοδήγηση ενός πληρώματος σε συνήθεις επιχειρήσεις, αλλά τη δημιουργία των συνθηκών όπου τα στελέχη μπορούν να ευδοκιμήσουν τόσο σε περιόδους ειρήνης όσο και υπό τις πιέσεις της μάχης. Για να επιτευχθεί αυτό, βασική αρχή είναι η ανθρωποκεντρική διοίκηση.
Η αποτελεσματική ηγεσία ξεκινά με την αληθινή γνώση των ανθρώπων που καθοδηγούμε, ειδικά στο απαιτητικό περιβάλλον της θάλασσας. Για τους Κυβερνήτες, αυτό σημαίνει ότι δεν αρκούνται στην κατανόηση των επαγγελματικών δεξιοτήτων και ευθυνών κάθε στελέχους αλλά απαιτούν εμβάθυνση στις προσωπικές λεπτομέρειες που διαμορφώνουν το ποιοι είναι ως άτομα. Αυτό περιλαμβάνει τη γνώση των αγωνιών, των ελπίδων, των φόβων και των φιλοδοξιών τους, καθώς και των προσωπικών τους καταβολών και κινήτρων. Επενδύοντας σε αυτές τις σχέσεις, οι Κυβερνήτες μπορούν να δημιουργήσουν μια κουλτούρα εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού που είναι απαραίτητη για την οικοδόμηση ενός συνεκτικού πληρώματος υψηλών επιδόσεων.
Αν και η ιδέα “γνωριμίας με τους ανθρώπους” μπορεί να φαίνεται απλή, στην πράξη μπορεί να είναι προκλητική. Η ηγεσία στο πλοίο συχνά έλκεται σε πολλαπλές κατευθύνσεις από ανταγωνιστικές προτεραιότητες—στόχους αποστολής, διοικητικά καθήκοντα, επιχειρησιακές απαιτήσεις και πολλά άλλα. Ωστόσο, οι πιο αποτελεσματικοί προϊστάμενοι αναγνωρίζουν ότι η γνωριμία με τους υφισταμένους τους πρέπει να παραμείνει κορυφαία προτεραιότητα, ακόμη και μέσα σε αυτές τις ανταγωνιστικές πιέσεις. Κατανοούν ότι οι ισχυρές, προσωπικές συνδέσεις μέσα σε μια ομάδα δεν είναι απλώς ωφέλιμες, είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία στον κόσμο υψηλού στρες και υψηλού κινδύνου των ναυτικών επιχειρήσεων.
Δίνοντας προτεραιότητα στην τακτική αλληλεπίδραση με τους υφισταμένους, είτε μέσω επίσημων κατ’ ιδίαν συναντήσεων, ανεπίσημων συνομιλιών ή χρόνου εργασίας μαζί τους, οι αξιωματούχοι αρχίζουν να δημιουργούν τους ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς που είναι απαραίτητοι για ένα ενωμένο πλήρωμα. Αυτοί οι δεσμοί ενισχύουν την εμπιστοσύνη, επιτρέποντας στα στελέχη να αισθάνονται άνετα να μοιράζονται τις ανησυχίες και τις προκλήσεις τους με τους αξιωματούχους τους. Όταν ένας προϊστάμενος δείχνει γνήσια φροντίδα και κατανόηση, ενισχύει το ηθικό, αυξάνει την πίστη και βοηθά στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου όλοι νιώθουν ότι υποστηρίζονται.
Τελικά, οι αξιωματούχοι που κάνουν συνειδητή προσπάθεια να γνωρίσουν τους ανθρώπους τους σε βαθύτερο επίπεδο είναι αυτοί που χτίζουν ανθεκτικές, αποτελεσματικές ομάδες. Σε ένα επάγγελμα όπου οι ζωές είναι στο όριο, αυτές οι συνδέσεις μπορεί να σημαίνουν τη διαφορά μεταξύ ενός πληρώματος που συγκεντρώνεται σαν οικογένεια και ενός πληρώματος που αγωνίζεται να λειτουργήσει ως συνεκτική μονάδα.
Συνοπτικά, η ναυτική ηγεσία απαιτεί μια ολιστική προσέγγιση που εστιάζει στην προσωπική ευημερία, την επαγγελματική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή του πληρώματος. Γνωρίζοντας τους ανθρώπους, καθοδηγώντας τους, καλλιεργώντας τους κοινωνικούς δεσμούς και διασφαλίζοντας ότι λαμβάνουν την κατάλληλη φροντίδα, οι αποτελεσματικοί Κυβερνήτες μπορούν να οικοδομήσουν την εμπιστοσύνη και την ενότητα που είναι απαραίτητη για να αντιμετωπίσουν τους ακραίους κινδύνους της ναυτικής ζωής, είτε σε επιχειρήσεις ρουτίνας είτε σε μάχες. Οι Κυβερνήτες που διαπρέπουν σε αυτούς τους τομείς θα είναι αυτοί που μπορούν να συγκεντρώσουν τα πληρώματά τους σε μια ισχυρή, οικογενειακή μονάδα ικανή να ξεπεράσει κάθε πρόκληση.
Στο σημερινό περίπλοκο θαλάσσιο περιβάλλον, οι άνθρωποι που υπηρετούν, τα στελέχη μας, είναι το πιο πολύτιμο πλεονέκτημά μας για τη διασφάλιση της νίκης. Η ανθεκτικότητα, οι δεξιότητες και η ενότητά τους είναι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που μας ξεχωρίζει από τους αντιπάλους μας. Αναγνωρίζοντας αυτό, οι αξιωματούχοι του Πολεμικού Ναυτικού δίνουν προτεραιότητα στην ανάπτυξη ισχυρών οικογενειακών δεσμών και δεσμών εμπιστοσύνης μεταξύ των πληρωμάτων τους, καθώς είναι η πιο ζωτική ευθύνη τους.
Τα πληρώματα που αντιμετωπίζουν το ένα το άλλο σαν οικογένεια -όπως αδέρφια, αδερφές, γιοι και κόρες- είναι αυτά που διαπρέπουν ακόμα και στις πιο αγχωτικές και επικίνδυνες συνθήκες. Αυτές οι ομάδες λειτουργούν ως συνεκτικές μονάδες, όπου η εμπιστοσύνη ρέει φυσικά και όλοι κατανοούν ότι η ευημερία τους είναι προτεραιότητα τόσο για τους συνομηλίκους τους όσο και για τους ηγέτες τους. Όταν τα μέλη του πληρώματος αισθάνονται αληθινά ότι τα βλέπουν, τα ακούνε και τα εκτιμούν οι ηγέτες τους, έχουν κίνητρο να καταβάλουν τον καλύτερο εαυτό τους, ανεξάρτητα από την πρόκληση.
Η εμπιστοσύνη χτίζεται όταν οι ηγέτες αφιερώνουν χρόνο για να γνωρίσουν τα στελέχη τους, να τους καθοδηγήσουν και να φροντίσουν για την ευημερία τους. Αυτή η επένδυση αποδίδει με τη μορφή υψηλού ηθικού και μιας κουλτούρας όπου οι ναυτικοί ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον να αναζητήσουν βοήθεια όταν χρειάζεται — είτε πρόκειται για ψυχική υγεία είτε για άλλα προσωπικά ζητήματα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι δεσμοί αμοιβαίας υποστήριξης γίνονται μια ισχυρή δύναμη που κρατά το πλήρωμα ενωμένο τόσο στην ακτή όσο και στη θάλασσα.
Όταν υπάρχουν αυτοί οι δεσμοί, τα πληρώματα όχι μόνο εκτελούν τα καθημερινά τους καθήκοντα πιο αποτελεσματικά αλλά και ενεργούν με εξαιρετικό θάρρος και ενότητα απέναντι στη μάχη. Προστατεύουν ο ένας τον άλλον, παίρνουν σωστές αποφάσεις υπό πίεση και είναι πρόθυμοι να υπερβούν τα όρια για χάρη της ομάδας τους. Οι Κυβερνήτες του ναυτικού που χτίζουν αυτή την αίσθηση της οικογένειας δημιουργούν πληρώματα που δεν είναι απλώς έτοιμα να ανταποκριθούν στις προκλήσεις – είναι προετοιμασμένοι να τις ξεπεράσουν με αριστεία.
*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.
Το Ιράν κατηγορεί το Ισραήλ για «νέα κλιμάκωση» στη Μέση Ανατολή μετά το μπαράζ επιθέσεων εναντίον στρατιωτικών στόχων τα ξημερώματα του Σαββάτου. Τα κρατικά ΜΜΕ του Ιράν επιβεβαίωσαν, αλλά μάλλον υποβάθμισαν την είδηση για τις ισραηλινές επιδρομές, μεταδίδοντας σχετικές ανακοινώσεις της αντιαεροπορικής άμυνας. Το μεσημέρι του Σαββάτου το πρακτορείο Tasnim μετέδωσε ότι σκοτώθηκαν δύο στρατιώτες από τις ισραηλινές επιθέσεις. Ωστόσο, λίγο πριν η κρατική τηλεόραση του Ιράν είχε αναφέρει ότι οι επιθέσεις προκάλεσαν μόνο «περιορισμένες ζημιές».
«Σήμερα το πρωί, σε μία πράξη κλιμάκωσης, το ψεύτικο καθεστώς επιτέθηκε σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Τεχεράνη, στο Κουζεστάν και το Ιλάμ. Παρότι το σύστημα αεράμυνας της χώρας αντιμετώπισε με επιτυχία αυτή την επιθετική ενέργεια, προκλήθηκαν περιορισμένες ζημιές. Ο σκοπός της επίθεσης διερευνάται» ανέφερε η ανακοίνωση που μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση.
Για το Ισραήλ ο σκοπός της επίθεσης είναι βέβαια ξεκάθαρος: πρόκειται για νόμιμα αντίποινα στη μαζική επίθεση με πυραύλους που εκτοξεύθηκαν από το έδαφος του Ιράν την 1η Οκτωβρίου, μία πράξη αντιποίνων για την οποία είχε προειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή η ισραηλινή κυβέρνηση. Ήδη όμως την ημέρα εκείνη η Τεχεράνη είχε προειδοποιήσει από την πλευρά της το Ισραήλ ότι, αν επιτεθεί, θα υπάρξει συνέχεια. Τί θα κάνει τώρα το Ιράν; Οι πρώτες ενδείξεις είναι ότι πράγματι θα δώσει συνέχεια.
Στη διάρκεια της νύχτας και λίγες ώρες μετά τις πρώτες επιθέσεις κρατικός αξιωματούχος στην Τεχεράνη δηλώνει στο πρακτορείο Tasnim ότι «το Ισραήλ θα πρέπει να αναμένει μία ενδεδειγμένη απάντηση για όσα έπραξε». Λίγο αργότερα, το υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση, προειδοποιώντας ότι το Ιράν «έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να απαντήσει» και μάλιστα χαρακτηρίζοντας την μελλοντική απάντηση ως μία πράξη «αυτοάμυνας», όπως αυτή κατοχυρώνεται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Στην κεντρική πλατεία Αζαντί της Τεχεράνης περαστικοί μιλούν στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων. «Ναι, ανησυχούμε κάπως» λέει ένας από αυτούς. «Δεν περιμέναμε ένα απευθείας χτύπημα. Εγώ δούλευα νυχτερινή βάρδια και ξαφνικά άκουσα έναν κρότο, σαν κανονιοβολισμό. Ήταν τρομερός αυτός ο θόρυβος». «Ο πόλεμος είναι τρομακτικός» λέει μία νεαρή γυναίκα. «Όλοι ανησυχούν για το τί μπορεί να γίνει σε έναν πόλεμο, αλλά εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα γίνει πράγματι πόλεμος στο Ιράν».
Πάντως, από το πρωί του Σαββάτου όλοι προσπαθούν να δώσουν μία εικόνα ομαλότητας και «κανονικότητας». Στις 7.30 ώρα Κεντρικής Ευρώπης το Ιράν ανακοίνωσε ότι ανοίγει και πάλι τον εναέριο χώρο του. Ωστόσο, ορισμένες αεροπορικές εταιρείες αποφάσισαν να τροποποιήσουν το πρόγραμμα των δρομολογίων τους, τουλάχιστον για σήμερα. Η FlyDubai αποφάσισε να ακυρώσει τις πτήσεις προς το Ιράν, το Ιράκ, την Ιορδανία και το Ισραήλ. Αλλά και η Egyptair ανακοίνωσε ότι ακυρώνονται οι πτήσεις από το Κάιρο προς τη Βαγδάτη, το Ερμπίλ και το Αμάν της Ιορδανίας «λόγω των εξελίξεων στην περιοχή».
dpa, AFP, Reuters
Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) και συγκεκριμένα μια αυτόνομη ομάδα του στρατιωτικού του βραχίονα ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στην τουρκική αμυντική βιομηχανία TUSAS την περασμένη Τετάρτη στην Άγκυρα με πέντε νεκρούς. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε λίγο μετά τις δηλώσεις του αρχηγού του υπερσυντηρητικού κόμματος MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί για ενδεχόμενη απελευθέρωση του ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν, εάν η οργάνωση αφοπλιζόταν. Από την πλευρά του ωστόσο ότι PKK αρνείται οποιαδήποτε διασύνδεση των δύο εξελίξεων. Ποιο είναι εν τέλει το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν και ποιοι είναι οι στόχοι του;
Σύμφωνα με εκτιμήσεις οι Κούρδοι αποτελούν περίπου το 15-20% του πληθυσμού στη Τουρκία. Οι περισσότεροι ζουν στα νοτιοανατολικά. Κούρδοι ζουν επίσης στη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν. Στο βόρειο Ιράκ οι Κούρδοι ζουν σε ένα ημιαυτόνομο καθεστώς, ενώ ορισμένες περιοχές στη βόρεια Συρία βρίσκονται υπό τον έλεγχο των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), στις οποίες κυριαρχούν Κούρδοι. Η κατάσταση αυτή ενισχύει τους τουρκικούς φόβους για μια πιθανή ίδρυση κουρδικού κράτους στην ευρύτερη περιοχή.
Στην Τουρκία υπάρχουν δύο σχηματισμοί που διεκδικούν την εκπροσώπηση των κουρδικών συμφερόντων: το φιλοκουρδικό Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών (DEM) και το PKK. Το DEM εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο και τάσσεται υπέρ μιας ειρηνικής, πολιτικής λύσης. Σε αντίθεση το μαρξιστικό-λενινιστικό PKK φέρει όπλα και τα μέλη του θεωρούν τους εαυτούς τους αντάρτες.
Το PKK ιδρύθηκε το 1978 και βρίσκεται σε ένοπλη αντιπαράθεση με το τουρκικό κράτος από το 1984. Αρχικός του στόχος ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Από το 1995, ωστόσο, η οργάνωση αγωνίζεται για αυτονομία, πολιτιστικά δικαιώματα, καθώς και για ένα σύστημα αυτοδιοίκησης. Εκτιμάται ότι το ΡΚΚ έχει περίπου 60.000 μέλη, ανάμεσα στα οποία είναι ενεργοί μαχητές, υποστηρικτές και συμπαθούντες.
Η Τουρκία βομβαρδίζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα κουρδικές θέσεις σε Ιράκ και Συρία. Οι επιθέσεις στρέφονται κυρίως κατά του PKK και των συμμαχικών του ομάδων, ιδίως των Μονάδων Λαϊκής Αυτοάμυνας (YPG) στη Συρία.
Ο ιδρυτής του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, βρίσκεται στη φυλακή από το 1999. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη το 2002 όταν η Τουρκία κατήργησε την θανατική ποινή. Από τη φυλακή ο Οτσαλάν συνεχίζει να ασκεί επιρροή στην οργάνωση κυρίως μέσω μηνυμάτων που μεταδίδονται μέσω δικηγόρων ή ενδιάμεσων.
Στις 22 Οκτωβρίου, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, εδώ και χρόνια ηγέτης του υπερσυντηρητικού Εθνικιστικού Κινήματος (MHP), κάλεσε τον Οτσαλάν να ανακοινώσει τη διάλυση του PKK στο κοινοβούλιο. Στις 24 Οκτωβρίου, ο ηγέτης του ΡΚΚ απάντησε από τη φυλακή: «Έχω τη δύναμη να τερματίσω τη σύγκρουση και τη βία και να τη φέρω σε ένα νόμιμο και πολιτικό επίπεδο».
Σύμφωνα με ειδικούς, οι εξελίξεις στη ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής έχουν δρομολογήσει μια αλλαγή πορείας της Τουρκίας στο κουρδικό. Έτσι για παράδειγμα ο πολιτικός επιστήμονας Ερέν Ακσόγιογλου, πρώην σύμβουλος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, δηλώνει: «Η Τουρκία αντιμετωπίζει τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς ως απειλή. Με αυτό το δεδομένο, η Άγκυρα επιδιώκει να ενσωματώσει το κουρδικό κίνημα στη «Μεγάλη Τουρκία» θέτοντας έτσι υπό τον έλεγχό της όλους τους παράγοντες στο εσωτερικό. Με αυτόν τον τρόπο, οι «τρομοκράτες του χθες» θα γίνουν «αποδεκτοί πολίτες» στα μάτια της τουρκικής κυβέρνησης».
Μόλις μία ημέρα μετά τις δηλώσεις Μπαχτσελί στις 22 Οκτωβρίου η Άγκυρα συγκλονίστηκε από την τρομοκρατική επίθεση στην αμυντική βιομηχανία με νεκρούς και τραυματίες. Πολλοί στην Τουρκία βλέπουν την τρομοκρατική επίθεση ως προσπάθεια υπονόμευσης των προσπαθειών για ειρήνη.
Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
DW
