«12 χρόνια στην κυβέρνηση δεν έκαναν τίποτα για τους μετανάστες» – Διαμαρτυρία κατά του Ράμα στη Θεσσαλονίκη
Θεσσαλονίκη.
Ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα είχε σήμερα συνάντηση με Αλβανούς που ζουν στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της περιοδείας με τη διασπορά.
Ο Ράμα έγινε δεκτός με ζητωκραυγές κατά τη διάρκεια της ομιλίας που έγινε ενώπιον υποστηρικτών που ήταν συγκεντρωμένοι σε αίθουσα στο «Porto Palace», στη Θεσσαλονίκη, αλλά στο μεταξύ μια ομάδα Αλβανών που ζουν στην Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε εναντίον του έξω από την αίθουσα της ομιλίας του.
Ο δημοσιογράφος του «Euronews Albania» Τζενσίλ Σκέμπι τους ρώτησε για τους λόγους της διαμαρτυρίας τους.
«Δεν ήσουν εκεί μέσα; Δεν είδες ότι οι κάμερες έπαιρναν μόνο τον πρωθυπουργό και δεν άκουγαν τα παράπονα, ελάχιστοι χειροκροτούσαν, κάθισα και άκουγα 1μιση ώρα για ψέματα.
»Αυτοί που πάνε φυλακή μπαίνουν γιατί τους χαλάνε τη δουλειά, δεν με νοιάζει αν είναι ο Μέτα ή ο Μπερίσα στη φυλακή, με νοιάζει η αύξηση των συντάξεων.
Είναι 12 χρόνια στην κυβέρνηση, δεν έχει κάνει τίποτα για μετανάστες και έρχεται ψάχνοντας ψήφους.
Τι λόγο έχει να ζητήσει την ψήφο μας ο Έντι Ράμα, ήρθε κάνει τον πατριώτη εδώ για 5 λεπτά.
Αλήθεια, ο Έντι Ράμα δεν ήταν αυτός που σκέπασε το άγαλμα του εθνικού ήρωα Σκεντέρμπεη στη μέση των Τιράνων, όταν ήρθε ο Ερντογάν στην Αλβανία; Γιατί παίζει τον πατριώτη εδώ;». είπε ένας από τους διαδηλωτές.
Πριν ο Ράμα προχωρήσει σε ένα νέο κρεσέντο προκλήσεων από την δεύτερη συγκέντρωση του επί ελληνικού εδάφους, στην Θεσσαλονίκη, η αλβανική κυβέρνηση κήρυξε τον εορτασμό της 80ης επετείου της Απελευθέρωσης (29 Νοεμβρίου του 1944, όπου οι Ναζί αποχώρησαν από την Αλβανία). Το πρόβλημα είναι ότι ο εορτασμός αυτός δεν σχετίζεται με τα ιστορικά γεγονότα και θυμίζει περισσότερο τους εορτασμούς που πραγματοποιούσε το κομμουνιστικό καθεστώς.
Στην πραγματικότητα, η Αλβανία δεν είχε αντισταθεί κατά των Ναζί. Απλώς οι Βρετανοί, στο πλαίσιο της πολιτικής τους στα Βαλκάνια, είχαν συμπεριλάβει και την Αλβανία στο μέτωπο του αντιναζιστικού αγώνα.
Οι Αλβανοί, με την συνεργασία των Ιταλών φασιστών και των Γερμανών, προσδοκούσαν σε αλλαγή συνόρων για να συμπεριληφθούν στην Αλβανία εδάφη γειτονικών τους κρατών.
Όπως αποδεικνύουν και φωτογραφίες της εποχής (βλ. φωτογραφία εξώφυλλου, όπου απεικονίζεται και ο σημερινός επικεφαλής του κόμματος των Αλβανοτσάμηδων, PDIU) είχε πραγματοποιηθεί παλλαϊκό συλλαλητήριο στα Τίρανα, με κύριο σύνθημα: «Χίτλερ και Ντούτσε θα μας δώσουν Κόσσοβο και Τσαμουριά»!Η ίδια ιστορική διαστρέβλωση παρατηρείται και στον δήθεν “πόθο” των Αλβανών περί απαλλαγής τους απ’ τον οθωμανικό ζυγό, καθώς η ανακήρυξη ανεξάρτητου αλβανικού κράτους (το 1912) ήταν σχεδιασμός της Αυστροουγγαρίας.
Η εισαγωγή αυτή είναι απαραίτητη, ώστε να κατανοηθεί το πραγματικό νόημα των εκδηλώσεων. Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που διοργανώνονται επετειακές εκδηλώσεις, με την πλήρη συνέργειατης επισήμου πολιτείας, που και την ιστορία διαστρεβλώνουν και το εθνικιστικό αφήγημα συντηρούν, όπως και τον ανθελληνισμό.
Τα τελευταία χρόνια με μια σειρά εκδηλώσεων, εκδόσεων, τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ κτλ, η αλβανική κοινωνία υποβάλλεται σε μια πλύση εγκεφάλου – με πρόχειρο τρόπο, αλλά με καταφανή στόχευση – ώστε να υιοθετήσει την αναθεώρηση της ιστορίας. Εάν κανείς παρακολουθήσει προσεκτικά – ειδικά τους σχολικούς εορτασμούς και τα σχολικά βιβλία – διαπιστώνει ότι απουσιάζουν οι αναφορές στους πραγματικούς εισβολείς και κατακτητές των Βαλκανίων.
Ως κύριος εχθρός, σύμφωνα με την νέα ιστοριογραφία και την σχετική προπαγάνδα, σαφώς και παρουσιάζεται ο Ελληνισμός. Οι δε υποστηρικτές της σχετικής προπαγάνδας δεν φαίνεται να υπολογίζουν ότι εκτός από την τεράστια ζημιά στην ιστορική αλήθεια, προσβάλλουν την ίδια την εθνική τους περηφάνεια, επιβεβαιώνοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι πρόκειται για μια χώρα επιρρεπή στον τυχοδιωκτισμό και στις ευκαιριακές συμμαχίες.
Ανθελληνική εκδήλωση στην Αλβανία
Από την επίσημη εβδομαδιαία έκδοση “ΟΥΣΤΡΙΑ” (Ο Στρατός) του υπουργείου Αμύνης της Αλβανίας – χώρας μέλους του ΝΑΤΟ – συγκεκριμένα στο φύλλο αρ. 42 (827897) της 25ης Οκτωβρίου του 2024 και στη σελίδα 6, δύναται κανείς να πληροφορηθεί σε εκτενές ρεπορτάζ, για μία εκδήλωση συλλογικοτήτων σε περιοχή του Αργυροκάστρου και του Δελβίνου, με ξεκάθαρο ανθελληνικό πρόσημο και στόχευση. Η εκδήλωση είχε την αγαστή υποστήριξη του αλβανικού κράτους, όπως δείχνει και η δημοσίευση στην επίσημη εφημερίδα των ενόπλων δυνάμεων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το αμυντικό δόγμα της χώρας.
Όμως, δεν γίνεται να μην επισημανθεί και το timing που πραγματοποιήθηκε αυτή η εκδήλωση, συγκεκριμένα κατά τις προετοιμασίες του Ελληνισμού για τον εορτασμό του Ιστορικού “ΟΧΙ”: Για τον εορτασμό της θυσίας του κατά του Φασισμού και υπέρ του ιδανικού της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας των μικρών χωρών – και βεβαίως στην περίπτωση του Ελληνισμού προφανώς και το “μικρό” αναφέρεται μόνο στα αριθμητικά μεγέθη…
Συγκεκριμένα στον Αυχένα της Σκερφίτσα, Λιάπικοι πληθυσμοί, με την παρότρυνση τοπικών αρχών, ανέγειραν αναμνηστικό μνημείο για μία υποτιθέμενη μάχη κατά των ελληνικών δυνάμεων, το καλοκαίρι του 1914. Στην ουσία επρόκειτο για μικρές συγκρούσεις που διαδραματίστηκαν την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, μεταξύ δυνάμεων Βορειοηπειρωτών και Τουρκαλβανών, που το προηγούμενο διάστημα είχαν προβεί σε λεηλασίες ελληνικών και ορθόδοξων κοινοτήτων. Αντί να αντιμετωπιστεί το γεγονός ως ένα περιστατικό ήσσονος ιστορικής σημασίας και να αποτελεί το έναυσμα για ενδυνάμωση των σχέσεων με την Ελλάδα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Εργαλειοποιείται και όχι απλά για πολιτικά οφέλη.
Στην εκδήλωση αυτή συμμετείχε ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αλβανίας, Σαντούσι Σοκόλ, οι βουλευτές του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος Πέτρο Κώτσι και Βουλνέτ Σιναϊ, ανώτεροι υπάλληλοι και δήμαρχοι ή εκπρόσωποί τους, ιστορικοί των κρατικών ερευνητικών και εκπαιδευτικώνφορέων κ.α. Όλα αυτά προς απόδειξη ότι ο σκοπός του εορτασμού δεν είναι ένας έστω τυπικός φόρος τιμής στα θύματα ενός επεισοδίου που είχε πραγματοποιηθεί σε μία ευαίσθητη ιστορική περίοδο. Στην πραγματικότητα, στην εκδήλωση αυτή φωτογραφίζονταν οι Έλληνες ως εχθροί της Αλβανίας και ως απειλή για τους Αλβανούς.
Αναθεώρηση της ιστορίας
Δεν θέλει ούτε πολύ φαντασία, ούτε ιδιαίτερες γνώσεις ιστορίας και πολιτικής για να αντιληφθεί κανείς ότι οι άμεσοι επωφελούμενοι από την σχετική προπαγάνδα είναι αρχικά η Τουρκία που εμφανίζεται ως προστάτιδα των Αλβανών μουσουλμάνων, αλλά εμμέσως και οι Γερμανοί, που επιδιώκουν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή.
Εξάλλου πληθώρα κρατικών φορέων της Τουρκίας και υποτιθέμενες ΜΚΟ – που στην πραγματικότητα χρηματοδοτούνται από κρατικά κονδύλια και είναι υπό τον έλεγχο του δικτύου της τουρκικής πρεσβείας – εκδοτικοί οίκοι και ΜΜΕ, υποστηρίζουν μια “νέα προσέγγιση της ιστορίας” στις περιοχές των Βαλκανίων.
Στο σύνολο τους οι φορείς αυτοί εξωραΐζουν την προνομιακή θέση που κατείχαν οι Αλβανοί μουσουλμάνοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, υποστηρίζοντας επί της ουσίας ότι οι Έλληνες και οι Σέρβοι δεν επεδίωκαν την ελευθερία τους με τους αιματηρούς αγώνες τους, αλλά να σφετεριστούν εδάφη των Αλβανών!
Όμως και οι Ιταλοί επωφελούνται επιπλέον, καθώς μένουν στο απυρόβλητο – εξάλλου οι Αλβανοί δεν είχαν επιδείξει αντιστασιακή μνεία κατά της κατοχής του Μουσολίνι. Η διαδικασία αναθεώρησης της νεότερης ιστορίας – και με τη συνδρομή γερμανικών ιδρυμάτων – αν και πιο διακριτική, επιδιώκει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα:
Να εξωραϊστεί ή έστω να μην γίνεται εκτενής αναφορά στην περίοδο που τα Βαλκάνια και οι λαοί της ήταν κατεχόμενα υπό το Γ΄ Γερμανικό Ράιχ…
του Παναγιώτη Μπάρκα, Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αργυροκάστρου
ΚΑΛΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΤΩΝ ΛΟΓΙΩΝ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΙΧ ΑΙΩΝΑ.
Τα ιστορικοεθνικά μηνύματα του Αλβανού Πρωθυπουργού Έντι Ράμα στη συνάντηση με οπαδούς του Κόμματός του, Αλβανούς μετανάστες, χθες, στη Θεσσαλονίκη, δεν άντεξαν ιδιαίτερα στα μηνύματα των Αλβανών συμπατριωτών του στην Ελλάδα.
Οι ανησυχίες εκείνων αφορούσαν την δημιουργία συνθηκών από την κυβέρνηση των Τιράνων για τη διατήρηση της εθνικής τους ταυτότητας στη δεύτερη γενιά μεταναστών στην Ελλάδα και στο μέλλον, την βελτίωση των σχέσεων με τον αλβανικό εθνικό κορμό, τη δημιουργία πραγματικών δημοκρατικών προϋποθέσεων στη χώρα καταγωγής τους, την δυνατότητα επενδύσεων στη γενέτειρά τους κλπ.
ΟΙ ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΑΛΒΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Η Β. ΉΠΕΙΡΟΣ «ΕΧΕΙ ΠΕΘΑΝΕΙ»
Από τη δική του πλευρά, στη συνηθισμένη μακροσκελή ομιλία του, ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, ήταν πιο ήπιος σε σχέση με την ομιλία του Μαΐου στην Αθήνα, κυρίως αναφορικά με τη διαχρονικότητα του Αλβανισμού στην Ελλάδα και τα προμηνύματα καλλιέργειας στη βάση αυτή, διαχρονικής αλβανικής εθνότητας στην Ελλάδα.
Εντούτοις, σε μια αίθουσα που έλλειπαν εκ΄νέου και παντελώς οι ελληνικές σημαίας και ελληνικά σύμβολα,(διαφορετικά από τις συναντήσεις του Ράμα σε Ιταλία και ΗΠΑ), ο Αλβανός πρωθυπουργός χαρακτήρισε ξανά τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα ως «Αλβανούς της Ελλάδας», η οποία Ελλάδα, κατά τον Ράμα, αποτελεί το δικό τους κοινό σπίτι με τους Έλληνεςκαι εκείνοι είναι ισότιμοι πολίτες της Ευρώπης και χωρίς καμιά διάκριση από τους Έλληνες, όπως είπε χαρακτηριστικά.
Χαρακτήρισε τον όρο «Βόρειο Ήπειρος» στα συνθήματα των διαμαρτυρόμενων ελληνικών σωματίων εναντίον του, «νεκρό που έχει πεθάνει από κοινού με τα όνειρα των ξοφλημένων κύκλων και ατόμων».
Χαρακτήρισε την Ελλάδα στρατηγικό εταίρο, η οποία από κοινού με την Τουρκία και την Ιταλία, αποτελούν το τρίγωνο των στρατηγικών εταίρων στην περιοχή.
ΡΑΜΑ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του αναφερότανε ξανά στην ιστορία των Αλβανών στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά στη Θεσσαλονίκη. Επέλεξε πάντως την ίδια ταχτική. Χρησιμοποίησε για την συγκεκριμένη ιστορική πτυχή τη σύγχρονη ευρωπαϊκή γλώσσα. Με πάτημα στις αξίες αυτές, αναφέρθηκε στην ιστορική φυσιογνωμία της Θεσσαλονίκης την οποία έκρινε πολυεθνική και πολυπολιτισμική, όπου οι Έλληνες αποτελούσαν απλό μέλος των υπολοίπων εθνοτήτων των Εβραίων, των Τούρκων, των Βουλγάρων, των Αρμενίων κλπ, αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι κακώς ορίστηκε από τους Έλληνες «ορθόδοξη πόλη». Μεταξύ αυτών των εθνοτήτων και στο πλευρό των εβραίων είχαν τον δικό τους σπουδαίο, κατά τον Ράμα, ρόλο οι Αλβανοί.
Στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τον Ράμα οι Αλβανοί ανέπτυξαν το εμπόριο, τον εθνικό πολιτισμό και εθνική πολιτική. Έχουν ακόμα είπε, «τους τοίχους των δακρύων και τους Αλβανούς μάρτυρες που θυσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη».
Ο Αλβανός πρωθυπουργός απέφυγε να αναφερθεί στη συνεργασία των Αλβανών μουσουλμάνων με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ταυτόχρονα βάφτισε Αλβανούςτους Έλληνες με καταγωγή από τις περιοχές του σημερινού αλβανικού κράτους, κυρίως από την Κορυτσά.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Ράμα στην ανάγκη γνώσης και προβολής των Αλβανικών προσωπικοτήτων στη Θεσσαλονίκη και της αλβανικής ιστορικής πραγματικότητας στην πολυεθνική πόλη, κατά τον Ράμα.
Ακριβώς, αυτή η ρομαντική προσέγγιση της ιστορίας των Αλβανών στη Θεσσαλονίκη καθορίζει για το Ράμα το ιστορικό μέλλον και των Ελληνοαλβανικών σχέσεων.
«Η ιστορία της Θεσσαλονίκης , είπε ο Ράμα, αποτελεί ένα διδακτικό βιβλίο που προμηνύει το κοινό μέλλον των Αλβανών και Ελλήνων»
Στο πλαίσιο αυτό ο Αλβανός πρωθυπουργός απευθυνόμενος στους οπαδούς του στην αίθουσα είπες:
«Εσείς, οι Αλβανοί της Ελλάδας και οι Έλληνες της Αλβανίας αποτελείται την ουσία ενός αδιάσπαστου πυρήνα μιας γειτονίας, η οποία θα πρέπει να αποτελεί την πηγή φιλίας και όχι αντιπαράθεσης ….»
Η ΑΠΗΧΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ
Οι Αλβανικές εθνικές αποστροφές του Ράμα, οι οποίες ήταν ταυτόσημες με την ρομαντική ρητορική των Αλβανών λογίων της εθνικής ιδεολογίας του ΧΙΧ-ΧΧ αιώνα, άφησαν όντως έκπληκτο το κοινό, το οποίο ωστόσο χειροκροτούσε και επευφημούσε με ιδιαίτερο ζήλο κάθε φορά που αναπτύσσονταν αλβανική ρητορική σε βάρος της Ελλάδας.
Στην Αλβανία ωστόσο, η δεύτερη επίσκεψη του Ράμα στην Ελλάδα για συναντήσεις με Αλβανούς μετανάστες και οι ομιλίες του χαρακτηρίστηκαν ιστορική επιτυχία, που επιβεβαιώνουν την ανύψωση του ρόλου της Αλβανίας στην περιοχή, την αλλαγή ρόλων μεταξύ Ελλάδας και Αλβανία, όπου τα Τίρανα χαίρουν τώρα μεγαλύτερη στήριξη των δυτικών εταίρων.
Ανάθρεψε την αλβανική εθνικιστική ρητορική, ότι πλέον μπαίνει ένα τέλος στις μόνιμες εθνικιστικές βλέψεις της Ελλάδας προς την Αλβανία και ότι ήρθε πλέον η στιγμή διεκδίκησης περισσότερων οφειλόμενων από Ελλάδα και προς κάθε κατεύθυνση.
Είμαι από κλίση ιστορικός, ελάχιστα αφοσιωμένος στην ηθικολογία. Δύο ρεπορτάζ στο αμερικανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Politico με ώθησαν, πρόσφατα, να επανεξετάσω ένα σενάριο που με απασχολεί εδώ και σχεδόν μια δεκαετία.
Τα ρεπορτάζ με πήγαν πίσω, σε μια εποχή λίγο περισσότερο από δύο αιώνες πριν, σε ένα επεισόδιο της Γαλλικής Επανάστασης, κατά τη διάρκεια των καυτών, μεθυστικών ημερών του Ιουλίου του 1794, όταν μια απρόσωπη ομάδα βουλευτών στην Εθνοσυνέλευση, χτυπημένη και στριμωγμένη από φόβο για εβδομάδες , αν όχι μήνες, συνωμότησε για να ανατρέψει την επαναστατική Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας, το δικτατορικό σκέλος των πιο ριζοσπαστικών μελών της Λέσχης των Ιακωβίνων, μεταξύ των οποίων, πρώτος και κύριος, ο Μαξιμιλιέν Ροβεσπιέρος.
Εκείνοι οι επαναστάτες που είχαν επιζήσει από τον τρόμο και το πραξικόπημα της 9ης Θερμιδώρ, που κατάφεραν να κρυφτούν στις πιο θυελλώδεις στιγμές επαναστατικής βίας, που είχαν πέσει ο ένας πάνω στον άλλο για να κολακέψουν και να διευκολύνουν τον Ροβεσπιέρο να σώσει τα τομάρια τους στο απόγειο της δύναμής του, έπεφταν τώρα ο ένας πάνω στον άλλον για να τον καταγγείλουν, ισχυριζόμενοι, ο ένας μετά τον άλλον. ότι είχαν εξαπατηθεί, τυφλωθεί, έμειναν άναυδοι. Τελικά συνειδητοποίησαν την αλήθεια, αναφώνησαν. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να υποστηρίξουν, να συμφωνήσουν, να εκτελέσουν τις εντολές του αχρείου, του δεσπότη που μέχρι τότε ονόμαζαν Αδιάφθορο;
Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος
Το θέαμα όπως εκτυλίχθηκε τις επόμενες μέρες είχε ήδη επαναληφθεί σε περισσότερες από μία περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Όπως έγραψε για πρώτη φορά ο ιστορικός R.R. Palmer το 1941, «Μια παλιά διαδικασία επαναλήφθηκε. Οι επαναστάτες εγκατέλειπαν το ένα βυθιζόμενο πλοίο μετά το άλλο… [Α]μετά τον Θερμιδώρ, άνδρες που είχαν συνεργαστεί με τον Ροβεσπιέρο και συμφώνησαν μαζί του δήλωναν θορυβωδώς, για να προστατεύσουν τον εαυτό τους, ότι ήταν πάντα εχθροί του. Ότι είχαν αντιταχθεί κρυφά στα υποκριτικά σχέδιά του ή ότι, με την πατριωτική τους αθωότητα, είχαν γίνει απατεώνες του».
Από το 2016 σκέφτομαι αν μπορούμε να δούμε την αποκάλυψη της αλήθειας για τους Ρεπουμπλικανούς, για να μην αναφέρουμε τους κομματικούς μεγαλοπρεπείς μανδαρίνους. Τι θα χρειαζόταν για να καταγγείλουν, επιτέλους, τον άνθρωπο που κανένας, με την λογική στη θέση της, δεν θα αποκαλούσε αδιάφθορο, του οποίου τα λάθη ήταν εκεί για να τα δουν όλοι, του οποίου την ασυνείδητη πλειοδοσία υιοθετούν, τώρα, με αχαλίνωτο ενθουσιασμό;
Πότε θα άρχιζε να αναβλύζει ο καταρράκτης των δικαιολογιών; Ναι, αλλά όλοι μας ξεγελαστήκαμε, είπε η σιωπηλή πλειοψηφία το 1794, ασφαλείς πλέον στις θέσεις τους (τουλάχιστον μέχρι την 18η Μπρυμέρ και την άνοδο του Ναπολέοντα). Γιατί, στις 7 Ιανουαρίου 2021, ή σε οποιοδήποτε σημείο μετά, δεν άνοιξαν διάπλατα οι πύλες των κατηγοριών και της καταγγελίας, η κοινή γνώμη δεν στράφηκε οριστικά εναντίον του Αμερικανού υποκριτή, Ντόναλντ Τραμπ; Γιατί Ροβεσπιέρος και όχι Τραμπ;
Λιγότερο από μία εβδομάδα πριν την ημέρα των εκλογών, αποκαλύφθηκε από τον Τζον Κέλι, κάποτε αρχηγό του επιτελείου του, τότε, Προέδρου Τραμπ, ότι ο Τραμπ είχε επαινέσει τον Χίτλερ ή κάτι τέτοιο. Γιατί μας τα λέει τώρα, αναρωτιέται κανείς, και όχι όταν συνέβησαν ή κάποιον χρόνο μεταγενέστερα;
Επίθεση οπαδών του Τράμπ στο Καπιτώλιο. Απόπειρα πραξικοπήματος χαρακτηρίστηκε
Γιατί να μην καρφώσετε το καρφί στο φέρετρο μετά την αποτυχημένη εξέγερση της 6ης Ιανουαρίου;
Αρκεί, τώρα, για τους άλλους που είχαν γίνει μάρτυρες τέτοιων παρωδιών να βγουν μπροστά, να αντιστρέψουν το ρεύμα; Είχαν εξαπατηθεί, επίσης, έτσι δεν ήταν. Θα ήταν τόσο εύκολο να το πούμε, εύκολο για τους υπόλοιπους να το πιστέψουμε. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ξεγέλασε πολλούς από εμάς;
Μια στάλα πρώην συμβούλων του Τραμπ και εκπροσώπων του κόμματος, τον αποδοκιμάζουν πιο φανερά και έντονα τελευταία. Ο δημοσιογράφος Mike Allen εικάζει ότι θα είναι θέμα χρόνου μέχρι οι Ρεπουμπλικάνοι να γυρίσουν την πλάτη στον Τραμπ, υπό την προϋπόθεση ότι θα χάσει ξανά στις 5 Νοεμβρίου, και θα χάσει άσχημα. Σύμφωνα με την καλύτερη εικασία, αυτό δεν είναι πιθανό να συμβεί, ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό μπορεί να συμβεί επειδή δεν έχουν ξεγελαστεί όλοι ή δεν είναι έτοιμοι να παραδεχτούν την αλήθεια.
Au contraire. Σε μια άλλη γωνιά αυτήν, ακριβώς, την ημέρα στέκονται όχι λιγότεροι από 236 σημερινοί Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι για ένα ευρύ φάσμα αξιωμάτων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι έχουν αποδεχθεί ή παρασυρθεί από το Μεγάλο Ψέμα, το «Big Lie», υποστηρίζοντας ότι οι εκλογές του 2020 είχαν κλαπεί, ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε όντως κερδίσει αλλά δεν του επέτρεψαν να παραμείνει στην εξουσία.
Παρ’ όλες τις αποκαλύψεις, παρά την εκκωφαντική έλλειψη απτών αποδείξεων, επιμένουν. Πόσοι άλλοι είναι πρόθυμοι να ψηφίσουν αυτούς τους ίδιους υποψηφίους αρνητές; Θα υποφέρουν ποτέ από τύψεις μεταμέλειας;
Από την αρχή αυτού του ημερολογιακού έτους παρακολουθώ τις προεκλογικές εκστρατείες με ένα μάτι, κουρασμένος, επιφυλακτικός, ελπίζοντας, θέλοντας να πειστώ ότι το πνεύμα του Τζον Λοκ του αμερικανικού φιλελευθερισμού θα κυριαρχούσε, ότι τα προστατευτικά κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί ως αναπόσπαστο μέρος του αμερικανικού κοινωνικού συμβολαίου θα ήταν αρκετά για να περιορίσουν εκείνα τα λίγα «κακά αυγά» [σσ. <<Bad egg>> στα αγγλικά σημαίνει <<ανέντιμο άτομο>>] που αρνήθηκαν να δεχτούν τη συναίνεση των πολλών, της καθαρής πλειοψηφίας, εκείνων από εμάς που λίγο-πολύ τα πηγαίνουμε καλά μεταξύ μας στην φυσική μας κατάσταση, ανεξάρτητα από το πολιτικό κόμμα που υποστηρίζουμε.
Σχεδόν τα παράτησα πριν ξεκινήσω, μια μέρα στις αρχές Ιανουαρίου, διαβάζοντας τον τίτλο και τον υπότιτλο μιας στήλης της Karen Tumulty στην Washington Post.
«Αν, γνωρίζοντας όλα όσα γνωρίζουν τώρα οι Αμερικανοί για τον Τραμπ», έγραψε η Tumulty, «τον επανεκλέξουν – ή ακόμα και αν φθάσει κοντά στην επανεκλογή – θα είναι καιρός να σταματήσουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας». Αυτό είμαστε πραγματικά;
Θυμάμαι κάτι που είπα σε Έλληνες δημοσιογράφους στην κρατική τηλεόραση την επομένη της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ — και αφού η Χίλαρι Κλίντον παραδέχτηκε την ήττα της– το 2016. Ίσως οι Αμερικανοί είναι απλώς πιο συντηρητικοί από όσο νομίζετε ότι είναι. Όχι προφητικά, όχι από διάθεση παραίτησης, είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Τώρα, το 2024, μόλις δύο χρόνια πριν από την 250η επέτειο της υπογραφής της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, φαίνεται ότι οι Αμερικανοί είναι επίσης πιο πονηροί και πιο μισαλλόδοξοι και πιο επιρρεπείς από ό,τι ήμασταν διατεθειμένοι να παραδεχτούμε, για όποιον «Αμερική» σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό. Ίσως υπάρχουν περισσότερα “κακά αυγά” ανάμεσά μας από όσα είχα προετοιμαστεί να συνειδητοποιήσω.
Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι είμαι αυτός που έχει παραπλανηθεί. Αλίμονο! Ίσως, όπως είχε υποστηρίξει, ήδη, τον Απρίλιο ο κυβερνήτης του Νιου Χάμσαϊρ Κρις Σουνούνου, σύμφωνα με τα περισσότερα ρεπορτάζ στο Politico, αυτό είμαστε πράγματι, τουλάχιστον, «εγώ και το 51% της Αμερικής» που δεν βλέπουν τα πολλά λάθη και τα παραπτώματα του Ντόναλντ Τραμπ ως απαξιωτικά για να καταλάβει ξανά την Προεδρία.
Οι υπολογιαμοί με προβληματίζουν βαθιά. Βλέπετε, οι σκληροπυρηνικοί Ρεπουμπλικάνοι υποστηρικτές του Ντόναλντ Τραμπ και του κινήματός του δεν είναι αρκετά πολλοί για να τον εκλέξουν. Χρειάζονται βοήθεια από μια άλλη ομάδα στην αμερικανική πολιτική, τους ανεξάρτητους, αυτούς χωρίς επίσημες κομματικές σχέσεις. Η προέλευσή τους κυμαίνεται, και το συνολικό ποσοστό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που δεν έχουν κομματικές τάσεις, επίσης, εμφανίζει ανοδικές τάσεις από χρόνο σε χρόνο. Μπορείτε να τους αποκαλείτε Αμερικανούς βασιλιάδες, αν θέλετε. Εγώ ο ίδιος ψήφισα υποψηφίους και των δύο κομμάτων. (Ήταν πηγή υπερηφάνειας το γεγονός ότι οι φοιτητές στα προπτυχιακά μαθήματα πολιτικής που δίδασκα δεν μπορούσαν να καταλάβουν αν έγειρα δεξιά ή αριστερά στο πολιτικό φάσμα.) Θα είναι πολίτες σαν εμένα που δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα που θα γείρουν τη ζυγαριά και θα αποφασίζουν ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τώρα, είναι κατανοητό ότι οι πιστοί MAGA (Make America Great Again) που έχουν υποστηρίξει την υποψηφιότητα Τραμπ, οι οποίοι έχουν επενδύσει τόσα πολλά στην υποψηφιότητά του, θα πρέπει να αντισταθούν στον πειρασμό να τον “πουλήσουν” όταν έρχονται αντιμέτωποι με τόσες αποκαλύψεις αυτού του είδους (ο ίδιος υποψήφιος τον οποίο υποστηρίζουν τόσο ένθερμα προσποιείται επανειλημμένα άγνοια όταν δεν ισχυρίζεται ότι ξέρει τα πάντα). Η εκστρατεία Τραμπ στην πραγματικότητα διπλασιάζει την καθαρότητα του κινήματος MAGA. Δεν είναι παρά ένα πλήθος Αμερικανών με ψήφους. Όσοι έχουν αντισταθεί, από πλευράς αρχών, στη διαυγή έκκληση για κομματική πειθαρχία, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσανατολισμού, δεν έχουν τέτοια δικαιολογία.
Σε ό,τι με αφορά, θα έρθει μια μέρα, σύντομα, που θα αρνηθώ ότι γνωρίζω αυτούς τους ανεξάρτητους που έχουν σκεφτεί σοβαρά με την προοπτική της επανεκλογής του Ντόναλντ Τραμπ το 2024; Αν και δεν θα είναι μια χειρονομία που θα μου ερχόταν ενστικτωδώς να κάνω, γνωρίζω πραγματικά αυτούς τους ανθρώπους; Δεν είναι προδοσία του αισθήματος ανεξαρτησίας κάποιου να καταδικάζει τον Ντόναλντ Τραμπ- και να περιμένει από άλλους να το κάνουν — ακόμη και να αποδεχτεί κανείς εκ πρώτης όψεως τον ισχυρισμό ότι κάποτε τον ψήφισαν έκθαμβοι. Είναι η στάση που θα περίμενα από κάθε άτομο για το οποίο η ευπρέπεια είναι μια αξιοπρεπής αρετή. Δεν έχουμε αφήσει καμία αίσθηση ευπρέπειας; Αν όχι, τότε ποιοι στο διάολο είμαστε;
*Ο David Wisner είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Εκτελεστικός Διευθυντής του Michael and Kitty Dukakis Center for Public and Humanitarian Service στο ACT — Αμερικανικό Κολλέγιο Θεσσαλονίκης και συγγραφέας του Scenes from an American Childhood, που θα κυκλοφορήσει το 2025. Οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι αυστηρά προσωπικές.
Από τη συνάντηση του Έντι Ράμα στη Θεσσαλονίκη /eurokinissi
03/11/2024 11:47
Στη Θεσσαλονίκη βρέθηκε σήμερα, Κυριακή (3/11), ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Έντι Ράμα, για την πραγματοποίηση συνάντησης με Αλβανούς εργαζόμενους στην Ελλάδα.
Η συνάντηση ξεκίνησε στις 11:00 και ήταν μέρος των προσπαθειών της αλβανικής κυβέρνησης για τη διατήρηση επαφών με την αλβανική διασπορά, καθώς και για τη συζήτηση ζητημάτων που αφορούν τους μετανάστες, όπως η ένταξή τους στην κοινωνία και τα δικαιώματά τους στη χώρα υποδοχής.
Πολλοί είναι ωστόσο αυτοί που θεωρούν ότι η κίνηση αυτή είναι καθαρά πολιτική και ένας ακόμη τρόπος να εξασφαλίσει ο Ράμα ψήφους στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές του 2025.
Στην εκδήλωση τραγούδησε και η Άντζελα Περιστέρη, που εκπροσώπησε την Αλβανία στη Eurovision 2021.
Φωτογραφίες από τη συνάντηση του Έντι Ράμα με Αλβανούς εργαζόμενους στην Ελλάδα
Πριν λίγες μέρες, ο Εντι Ράμα δημοσίευσε την αφίσα της συγκέντρωσης, με λεζάντα στην ανάρτηση: «Θεσσαλονίκη, Κυριακή 3 Νοεμβρίου, 11π.μ. Υπερήφανος για τους Αλβανούς της Ελλάδας. Υπερήφανος για την Αλβανία».
Δρακόντεια τα μέτρα ασφαλείας στη Θεσσαλονίκη για την ομιλία Ράμα
Τα μέτρα ασφαλείας στη Θεσσαλονίκη για την ομιλία του Εντι Ράμα ήταν δρακόντεια και υπήρχαν πρόσθετα τόσο στην πόλη όσο και στους συνοριακούς σταθμούς στην ελληνοαλβανική και ελληνοσκοπιανή μεθόριο.
Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την παρουσία του Αλβανού πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη
Εν τω μεταξύ, συγκεντρώσεις εθνικιστικών οργανώσεων έγιναν έξω από το One Salonica με αφορμή την παρουσία του Αλβανού πρωθυπουργού.
Όπως αναφέρουν σε ανακοινώσεις τους οι διοργανωτές αντιδρούν στην παρουσία του Έντι Ράμα τη στιγμή που «το αλβανικό κράτος καταπατά συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα της αναγνωρισμένης Ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου» ενώ κάποιοι άλλοι αναφέρονταν τόσο στη φυλάκιση, την καθαίρεση και έπειτα την επίθεση με γιαούρτια και αυγά κατά του Φρέντη Μπελέρη αλλά και τη δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα.
Φωτογραφία: Shutterstock
03/11/2024 19:24
Αυστηρό μήνυμα στον Αλβανό πρωθυπουργό, Έντι Ράμα, με αφορμή την την ομιλία του από τη Θεσσαλονίκη, απευθύνουν ελληνικές διπλωματικές πηγές.
«Η ιστορία δεν παραγράφεται και διατηρεί ζωντανό το αίτημα για πλήρη σεβασμό, εκ μέρους της Αλβανίας, των δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας», σημειώνουν διπλωματικές πηγές.
«Αυτό συνιστά ρητή προϋπόθεση της ενταξιακής πορείας της Αλβανίας, σύμφωνα με την ομόφωνη θέση των 27 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 11ης Οκτωβρίου 2024», τονίζουν οι ίδιες πηγές.
Ράμα: Η Βόρειος Ήπειρος είναι ένας όρος που έχει πεθάνει
Σύμφωνα με το himara.gr, ο Έντι Ράμα από τη Θεσσαλονίκη χαρακτήρισε «φαντάσματα του παρελθόντος» άτομα που διαμαρτυρήθηκαν για την παρουσία του με φυλλάδια και συνθήματα που αφορούσαν τη Βόρεια Ήπειρο. Αφού εξέφρασε τη λύπη του για τις αντιδράσεις, υπογράμμισε ότι τέτοιες ενέργειες δεν βοηθούν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.
«Η Βόρειος Ήπειρος είναι ένας όρος που έχει πεθάνει», δήλωσε ο Ράμα. «Δεν είναι λόγος αυτός να καλλιεργούμε αρνητικά συναισθήματα απέναντι στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ένας απαραίτητος εταίρος που, μαζί με την Ιταλία και την Τουρκία, σχηματίζει ένα στρατηγικό τρίγωνο στην εξωτερική μας πολιτική».
Φωτογραφία: Shutterstock
03/11/2024 19:40
Για τον σεισμό που σημειώθηκε στη Χαλκιδική μίλησε ο καθηγητής σεισμολογίας του ΑΠΘ, Μανώλης Σκορδίλης.
Λίγο μετά τον σεισμό, που ταρακούνησε μεταξύ άλλων τη Θεσσαλονίκη και τη Λάρισα, ο καθηγητής ανέφερε στο ThessToday: «Πρόκειται για ένα ρήγμα το οποίο πιθανόν ενεργοποιείται κατά διαστήματα που δεν γνωρίζουμε αν έχει δώσει μεγάλους σεισμούς, στο παρελθόν».
Όπως είπε «σεισμοί σε αυτά τα μεγέθη μπορούν να συμβούν, όπως σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας».
Ο σεισμός έγινε λίγο μετά τις 19:00 το απόγευμα της Κυριακής και ήταν μεγέθους 5,2 Ρίχτερ. Λίγο αργότερα σημειώθηκε δόνηση μεγέθους 4,2 Ρίχτερ.
Σεισμός 5,2 Ρίχτερ στη Χαλκιδική
03/11/2024 19:07
Σεισμός 5,2 Ρίχτερ στη Χαλκιδική σημειώθηκε το απόγευμα της Κυριακής, σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο.
Σύμφωνα με τις μετρήσεις του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, ο σεισμός καταγράφηκε σε εστιακό βάθος 15.9 Χλμ. και επίκεντρο που υπολογίζεται στα 12Χλμ. νότια-νοτιοδυτικά των Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής.
Το επίκεντρο εντοπίζεται σε θαλάσσια περιοχή.
Η δόνηση σημειώθηκε στις 19:03 και, όπως μεταδίδουν τοπικά ΜΜΕ, ταρακούνησε τη Θεσσαλονίκη, ενώ έγινε αισθητή και στη Λάρισα.
Μπαράζ μετασεισμών στη Χαλκιδική
Λίγο αργότερα, στις 19:07, ακολούθησε μία ακόμα δόνηση, σε επίκεντρο στα 11 Χλμ. νότια-νοτιοδυτικά των Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής, μεγέθους 4,2 Ρίχτερ. Σημειώθηκε ακόμα μία, ασθενέστερη, δόνηση, μεγέθους 2,8 Ρίχτερ.
Η σεισμική δραστηριότητα συνεχίστηκε με μικρότερης έντασης δονήσεις.
Παπαδόπουλος: Πολύ νωρίς για να ξέρουμε εάν ήταν ο κύριος σεισμός
Δεν υπάρχουν αναφορές για ζημιές στις περιοχές που επηρέασε ο σεισμός. Ο σεισμολόγος Γεράσιμος Παπαδόπουλος, μιλώντας στον ΣΚΑΪ είπε πως ο σεισμός επειδή ήταν αρκετά δυνατός έγινε αισθητός σε αρκετές περιοχές της Χαλκιδικής, της Θεσσαλονίκης και της κεντρικής Μακεδονίας.
Σύμφωνα με τον σεισμολόγο, δεν είναι ακόμη γνωστό εάν επρόκειτο για τον κύριο σεισμό, καθώς είναι πολύ νωρίς. Χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να απαντηθεί αυτό «το κρίσιμο ερώτημα», σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, ο οποίος εξήγησε ότι η συγκεκριμένη περιοχή δεν έχει ιδιαίτερα υψηλό σεισμικό δυναμικό, σύμφωνα με το παρελθόν της, αλλά οι σεισμολόγοι παρακολουθούν τη δραστηριότητα και θα αξιολογήσουν με μεγάλη προσοχή για να δώσουν απάντηση σχετικά με το εάν ο σεισμός μεγέθους 5,2 Ρίχτερ ήταν ο κύριος.
I am by inclination a historian, little given to moralizing. Two pieces of reporting in the American news outlet Politico prompted me recently to revisit a scenario that has preoccupied me for nearly a decade now. The stories took me back to a time a little over two centuries ago, to an episode in the French Revolution, during the hot, heady days of July 1794 when a faceless group of deputies in the National Assembly, browbeaten and cowering in fear for weeks, if not
months, conspired to overthrow the revolutionary Committee of Public Safety, the dictatorial arm of the most radical members of the Jacobin Club, among whom, first and foremost, Maximilien Robespierre.
Those revolutionaries who had survived the Terror and the coup of 9 Thermidor, who had managed to lie low during the stormiest moments of revolutionary violence, who had fallen over one another to flatter and facilitate Robespierre to save their hides at the height of his power, were now falling over one another to denounce him, alleging one after the other that they had been deceived, blinded, dumbstruck. Finally the scales had finally fallen from their eyes, they cried. How else could they have supported, agreed with, done the bidding of the scoundrel, the despot whom they had hitherto dubbed the Incorruptible?
Maximilien Robespierre
The spectacle as it unfolded in the ensuing days had already been repeated on more than one occasion during the course of the Revolution. As the historian R.R. Palmer first wrote in 1941,“An old process was repeated. Revolutionists had abandoned one sinking ship after another… [A]fter Thermidor, men who had worked with Robespierre and agreed with him vociferously declared, to protect themselves, that they had always been his enemies. That they had secretly opposed his hypocritical projects, or that, in their patriotic innocence, they had been his dupes.”
Since 2016 I have pondered whether the scales would fall from the eyes of the Republican rank and file, not to mention the party mandarins and grandees. What would it take for them finally to denounce the man no one in their right mind would call incorruptible, whose faults were there for all to see, whose unconscionable bidding they were now doing with unbridled enthusiasm?
When would the cascade of excuses start gushing out? Yes, but we were all fooled, said the silent majority in 1794, safe henceforth in their places (at least until 18 Brumaire and the rise of Napoleon). Why, on January 7, 2021, or at any point thereafter, had the floodgates of recrimination and denunciation not opened wide, had public opinion not turned definitively against the American pretender, Donald Trump? What does Trump have on Robespierre?
Here now, less than a week before election day, in one corner it has been revealed by John Kelly, then-President Trump’s sometime Chief of Staff, that Trump had praised Hitler for something or other. Why tell us now, one wonders, and not when it actually happened, or at any time subsequently?
FILE – Rioters loyal to President Donald Trump rally at the U.S. Capitol in Washington on Jan. 6, 2021. A North Carolina man has become the second member of the Proud Boys to plead guilty to conspiring with other members of the extremist group to stop Congress from certifying the Electoral College vote. Charles Donohoe pleaded guilty Friday to charges of conspiracy and assaulting federal officers during an appearance in federal court in Washington. (AP Photo/Jose Luis Magana, File)
Why not drive the nail into the coffin after the failed insurrection of January 6?
Will it suffice now for others who had witnessed such travesties to come forward, to turn the tide? They had been beguiled, too, hadn’t they. It would have been so easy to say, easy for the rest of us to believe. Didn’t Donald Trump trick a lot of us?
A trickle of former Trump advisors and party spokespersons have of late become more visible, more vocal, in their disapprobation. The journalist Mike Allen has speculated that it will only be a matter of time until Republicans turn their back on Trump, provided he loses again on
November 5, and loses badly. According to one’s best guess this is not likely to happen, however, in large part because not everyone has been fooled, or ready to claim as much.
Au contraire. In another corner this very day stand no fewer than 236 current Republican candidates for a wide range of public offices throughout the United States who have fallen in headfirst with the Big Lie, asserting that the 2020 election was stolen, that Donald Trump had actually won but been prevented from remaining in office.
Despite all the revelations, despite the deafening lack of tangible evidence, they do persist. How many more are willing to vote for these same denialist candidates? Will they ever suffer from buyer’s remorse?
Since the beginning of this calendar year I have been watching the campaigns with one eye, weary, wary, hoping, wanting to be convinced that the Lockean spirit of American liberalism would prevail, that the guardrails set up as an integral part of the American social contract would be sufficient to constrain those few bad eggs who refused to accept the consensus of the many, of the clear majority, of those of us who more or less get along with one another in our state of nature, regardless of which mainstream political party we support.
I almost gave up before I got started, one day in the very beginning of January, upon reading the headline and drophead of a column by Karen Tumulty in the Washington Post.
“If, knowing everything Americans now know about Trump,” Tumulty wrote, “they reelect him — or even come close— it will be time to quit lying to ourselves.” Is this who we really are?
I am reminded of something I told Greek journalists on national television the day after Donald Trump had been elected — and Hillary Clinton conceded defeat — in 2016. Maybe Americans are simply more conservative than you think they are. Not prophetically, not resignedly; it’s just the way things are. Now, in 2024, a mere two years before the Semiquincentennial of the signing of the Declaration of Independence, it would appear that Americans are also more cunning and more intolerant and more susceptible than we both have been willing to admit, for whome “America” means something very different. Maybe there are more bad eggs among us than I had been prepared to realize.
It looks in fact like I am the one who has been misguided. Alas! Perhaps, as New Hampshire Governor Chris Sununu had averred already in April, per more reporting in Politico, this is indeed who we are, at least that “me and 51% of America” who do not see Donald Trump’s many faults and misdeeds as disqualifying him from occupying the Presidency again.
The math troubles me deeply. You see, hard core Republican supporters of Donald Trump and his movement are not numerous enough to elect him, Electoral College of no Electoral College. They need help from another tribe in American politics, independents, those without formal party affiliation. Their identity fluctuates, and the overall percentage of registered voters who have no party affiliation also trends up and down from year to year. Call them American king-makers, if you like. I myself have voted for candidates of both parties; I have split my ticket. (It used to be a source of pride that students in the undergraduate politics courses I taught could not tell whether I leaned right or left on the political spectrum.) It will be citizens like me who belong to neither party who tip the scales and decide who the next President of the United States will be.
Now, it is understandable that the MAGA faithful who have endorsed candidate Trump, who have invested so much in his candidacy, should resist the temptation to sell him down the river when thus confronted with so many revelations of the damaging sort (the same candidate whom they so fervently support repeatedly feigns ignorance when he is not claiming to know everything). The Trump campaign is actually doubling down on the purity of the MAGA movement. They are still but a plurality of voting Americans. Those who have in principle resisted the clarion call to party loyalty, regardless of ideological orientation, have no such excuse.
Will it fall to me one day soon to deny knowing those independents who have seriously entertained the prospect of re-electing Donald Trump in 2024? While it is not a gesture that would come to me instinctively, do I really know these people? It is not a betrayal of one’s sense of independence to condemn Donald Trump and expect others to do so — even to accept on face value the claim that one was once bedazzled into voting for him. It is the attitude I would expect of any person for whom decency is an actionable virtue. Have we left no sense of decency? If not, then who the hell are we?
*David Wisner is Professor of International Relations and Executive Director of the Michael and Kitty Dukakis Center for Public and Humanitarian Service at ACT — the American College of Thessaloniki, and the author of Scenes from an American Childhood, forthcoming in 2025. The views expressed here are strictly his own.
Χθες οι ελληνικές Αρχές εξέδωσαν NAVTEX για έρευνες του πλοίου για εγκατάσταση καλωδίων από 2-7 Νοεμβρίου μεταξύ της Ρόδου και Καρπάθου
Η Τουρκία το απόγευμα του Σαββάτου (2/11) και μόλις πέντε ημέρες πριν από τη συνάντηση του Γ.Γεραπετρίτη και του Χ.Φιντάν, με αφορμή την συνέχιση των ερευνών του Ο/V AEGAEO για την ηλεκτρική διασύνδεση των Δωδεκανήσων εξέδωσε NAVTEX, στην οποία αναφέρει ότι η Ελλάδα κάνει έρευνες σε τουρκική υφαλοκρηπίδαστην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καρπάθου.
Την Παρασκευή (1/11) το απόγευμα οι ελληνικές Αρχές εξέδωσαν NAVTEX για έρευνες του πλοίου για εγκατάσταση καλωδίων από 2-7 Νοεμβρίου σε περιοχή μεταξύ της Ρόδου και Καρπάθου που εμπίπτει εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων (εκτός από μια μικρή περιοχή διεθνών υδάτων) και καταφανώς εντός ελληνικής μη οριοθετημένης υφαλοκρηπίδας.
Με τη NAVTEX που εξέδωσε η Τουρκία δηλώνει ότι «μέρος της περιοχής των ερευνών αφορά τουρκική υφαλοκρηπιδα η οποία απομένει να οριοθετηθεί με τα παράκτια κράτη» και συγχρόνως ζητά όλες οι «ερευνητικές δραστηριότητες σε περιοχές τουρκικής δικαιοδοσίας να συντονίζονται από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές».
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τουρκία εγείρει θέμα τουρκικής υφαλοκρηπίδας σε περιοχή που βρίσκεται εκτός και αυτού ακόμη του παράνομου τουρκολυβικού Μνημονίου και σε σημείο που δεν μπορεί να εγείρει αξιώσεις, παρά μόνο ίσως εάν γινόταν δεκτή η παράνομη και αντίθετη με το Δίκαιο της Θάλασσας αξίωση ότι τα νησιά δεν έχουν θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων των 6ν.μ.
H ελληνική NAVTEX
ZCZC QA42
011700 UTC OKT 24
STATHMOS IRAKLEIO AR.MIN. 1122/24
KARPATHIO PELAGOS
NISOS RODOS – NISOS KARPATHOS
EREVNITIKES ERGASIES GIA EGKATASTASI KALODION
APO TO PLOIO O/V 'AEGAEO'
APO 02 MECHRI 07 NOE 24
STI GRAMMI POU ENONEI TA SHMEIA:
35-53.25B 027-46.89A
35-52.62B 027-46.71A
35-52.17B 027-46.34A
35-51.76B 027-45.33A
35-51.80B 027-43.58A
35-53.22B 027-37.50A
35-53.55B 027-33.37A
35-53.29B 027-29.66A
35-52.08B 027-23.34A
35-51.45B 027-20.32A
35-48.86B 027-15.88A
35-38.57B 027-11.97A
35-36.62B 027-12.10A
35-34.10B 027-13.69A
AEGEAN SEA
1. SOME PART OF AREA PROMULGATED WITH NAVTEX HA42-1122/24
IS WITHIN TURKISH CONTINENTAL SHELF IN THE
AEGEAN SEA THE LIMITS OF WHICH ARE YET TO BE
DELIMITED BY COASTAL STATES.
2. ALL RESEARCH ACTIVITIES IN TURKISH MARITIME
JURISDICTION AREA MUST BE COORDINATED WITH
RELEVANT TURKISH AUTHORITIES.
Ο κ. Βενιζέλος υπογράμμισε ότι τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας, που αναδεικνύει η περίοδος της μεταπολίτευσης δεν είναι αποκομμένα μεταξύ τους, αλλά συνδέονται πλήρως με τις εσωτερικές, περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις
Ο πρώην υπουργός και πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, μίλησε για το βίβλιο «Η καμπύλη της μεταπολίτευσης 1974-2024», που παρουσιάστηκε σήμερα σε εκδήλωση, στο φουαγιέ του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
«Ολοι αντιλαμβάνονται και συνομολογούν, ότι πρόκειται για την καλύτερη πεντηκονταετία των διακοσίων ετών από τη σύσταση του ελληνικού κράτους», τόνισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, σημειώνοντας ότι το βιβλίο εμπεριέχει τα συμπεράσματα του ομότιτλου συνεδρίου του «Κύκλου Ιδεών», που πραγματοποιήθηκε το Μάιο του 2024 σχετικά με την ιστορική πορεία της χώρας κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης και τα συμπεράσματα που προέκυψαν, ως οδοδείκτη και ως έμπνευση για την ευόδωση των στρατηγικών στόχων και των προσδοκιών της χώρας στο παρόν και στο μέλλον.
Ο κ. Βενιζέλος υπογράμμισε ότι τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας, που αναδεικνύει η περίοδος της μεταπολίτευσης δεν είναι αποκομμένα μεταξύ τους, αλλά συνδέονται πλήρως με τις εσωτερικές, περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις, «τα διεθνή και τα εγχώρια ορόσημα» που προηγήθηκαν, και συνετέλεσαν στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του νεώτερου ελληνικού κράτους, από την ίδρυση του και ιδιαίτερα κατά την τελευταία εκατονταετία, από τις αλλαγές των συνόρων, την ενσωμάτωση των προσφύγων της μικρασιατικής καταστροφής και την πορεία των διεθνών εξελίξεων οι οποίες καθόρισαν την ιστορική πορεία του τόπου και πρόσθεσε:
«Μήπως, όλα αυτά που συζητάμε, η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, η έκταση των χωρικών υδάτων, τα ζητήματα που αφορούν τον εναέριο χώρο, όλα αυτά που αφορούν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, την περιφερειακή κατάσταση στην Μεσόγειο, στα Βαλκάνια, στην μεγάλη παρευξείνια περιοχή, στην οποία, ας πούμε καθ’ ιστορική απονομή, είμαστε μέλος, δε μας στέλνουν πολύ κοντά στα μεγάλα ζητούμενα της έναρξης της Επανάστασης; Όταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος είπε απευθυνόμενος προς τον Μέτερνιχ, ότι ξέρετε, χρειάζεται ένα νέο δυναμικό ολοζώντανο κράτος, έστω και μικρό, το οποίο μαζί με την παρακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία θα ανακόπτει την κάθοδο της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες, στη Μεσόγειο; Μήπως αυτό δεν ήταν το σκεπτικό της από κοινού ένταξης της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, το1952; Μήπως αυτό δεν είναι τώρα το μεγάλο στρατηγικό διακύβευμα της Δύσης σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ακόμη και σε σχέση με την οξεία κρίση στην Μέση Ανατολή; Μήπως αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή δε συνδέονται με την τόσο σημαντική για μας στην Συνθήκη της Λωζάννης, που νομίζουμε ότι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στενά, ενώ αφορά οτιδήποτε σχετίζεται με τη Συρία, με το Ιράκ, με τις περιβόητες κουρδικές περιοχές, με τη Λιβύη, με οτιδήποτε μπορεί να τεθεί στο τραπέζι μια σύγχρονης συζήτησης, ενόψει και των αμερικανικών προεδρικών εκλογών την ερχόμενη Τρίτη, που είναι η καθοριστική στιγμή για τη στρατηγική υπόσταση της Δύσης».
«Αρα, βλέπετε, πώς όλα αυτά πρέπει να τα εισπράττει και να τα αξιολογεί η ελληνική κοινωνία; Της δώσαμε, λοιπόν, πρώτοι το λόγο, στο συνέδριο του Μαΐου», πρόσθεσε ο κ. Βενιζέλος.
Ο κ. Βενιζέλος έθεσε και τα τρία ερωτήματα που τέθηκαν και από τον «Κύκλο Ιδεών» προς την κοινωνία, εάν ισχύει το θεσμικό θεμέλιο της μεταπολίτευσης και «εάν έχουμε συνταγματικό πατριωτισμό», επίσης για το ρόλο που έπαιξε το «καταγωγικό τραύμα» της μεταπολίτευσης, η ευθύνη της δικτατορίας για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στην Κύπρο, η τουρκική εισβολή και η στρατιωτική ήττα του ελληνισμού, επί του εδάφους, με την κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού, το οποίο επηρεάζει, όπως είπε, «τις εσωτερικές προϋποθέσεις άσκησης της εξωτερική μας πολιτικής μέχρι σήμερα» και τέλος, τη συζήτηση για το «πολιτικό γονιδίωμα» της μεταπολίτευσης και για τις οικονομικές εξελίξεις.
LONDON, Nov 2 (Reuters) – A self-proclaimed straight speaker, Kemi Badenoch will bring a combative right-wing tone to the role of leader of Britain’s Conservative Party, vowing a return to “authentic conservatism” to rebuild a party facing an uphill struggle to return to power.
Britain’s first Black woman leader of a major political party, Badenoch is certain to shake up the Conservatives who suffered their worst election defeat in July under former leader and prime minister, Rishi Sunak.
In her sights is not just the left-leaning Labour government but also the right-wing populist Reform UK party led by veteran Brexit campaigner Nigel Farage, whose appeal drew traditional Conservative voters to his cause in July’s election.
But the anticipated swing to the right under Badenoch, 44, could alienate the more moderate wing of the party and some voters who were won over by the centrist Liberal Democrats at the election, when Labour won a landslide victory.
“So here is what we are going to do. We are going to rewrite the rules of the game,” she told the Conservative Party’s annual conference in the central English city of Birmingham earlier this year.
“Some people say I like a fight. I can’t imagine where they got that idea. But it’s not true, I do not like to fight but I’m not afraid to fight,” she said, pledging to go into combat against “left-wing nonsense” and for Conservative ideals.
Some critics say she is light on policy, but she says this is moot at a time when the Conservative Party is out of power. She called her leadership campaign “Renewal 2030” rather than using her name, a sign she believes the party needs time to recover to win power. The next election is due in 2029.
First elected in 2017 for Saffron Walden in southeast England, Badenoch was appointed trade minister in 2022, a rapid rise marked by a number of clashes with the media, celebrities and her own officials but also a surge in support in the then Conservative government who admired her no-nonsense approach.
TRUE CONSERVATIVE
Born in London and raised in Nigeria until 16 by her Nigerian father and mother, Badenoch says growing up in a place where “fear was everywhere” made her appreciate the safety of Britain and become a true defender of Conservative principles such as “free speech, free enterprise and free markets”.
She says the administrations of former prime ministers such as Sunak and Boris Johnson gave up those principles in favour of an approach that meant the party “spoke right and governed left”, handing votes to other parties.
She credits her father, a doctor who died in 2022, for teaching her to not be “afraid to do the right thing no matter what people said”.
Well-known Scottish actor David Tennant said in June he wanted her to “shut up” and wished she “did not exist any more” over her views on transgender and women’s rights.
“I will not shut up,” Badenoch responded on X, calling him “a rich, lefty, white male celebrity so blinded by ideology” that he couldn’t see the optics of attacking the only Black woman in government.
She also faced a backlash when she said 5-10% of civil servants, or apolitical officials working in government, were “very bad” and “should be in prison” for undermining ministers – a comment her team said was a joke.
Comments that maternity pay was “excessive” and people should exercise “more personal responsibility” also raised eyebrows – again she said she had been misrepresented.
While some might see such slip-ups as a problem, Badenoch sees her straight talking as an asset, one she says has helped her work well in teams in government.
“A lot of people are not used to a politician who says it like it is,” she said at the party conference.
“That is what we need to do now in this age where everybody has a short attention span, you need people who can cut through very quickly and communicate our values clearly, I think I can do that.”
του Παναγιώτη Μπάρκα, Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αργυροκάστρου
του David Wisner*
*Ο David Wisner είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Εκτελεστικός Διευθυντής του Michael and Kitty Dukakis Center for Public and Humanitarian Service στο ACT — Αμερικανικό Κολλέγιο Θεσσαλονίκης και συγγραφέας του Scenes from an American Childhood, που θα κυκλοφορήσει το 2025. Οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι αυστηρά προσωπικές.
by David Wisner
