Αρχική Blog Σελίδα 1034

Γιατί σιωπά ο Άρειος Πάγος εμπρός στις αποκαλύψεις των ΝΥΤ;

0

Το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό μέσο της υφηλίου, αφιερώνει 4000 λέξεις για να περιγράψει τις τρομακτικές καταγγελίες για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και ειδικά στην ελληνική δικαιοσύνη.

Στο αφιέρωμα, παρατίθεται επώνυμη καταγγελία σύμφωνα με την οποία ισχυρός οικονομικός παράγοντας επιχείρησε να χρηματίσει Έλληνα δικαστή, προκειμένου να πέσει στα «μαλακά» για σοβαρότατη υπόθεση στην οποία εμπλέκεται. Αναφέρεται μάλιστα και η εμπλοκή του εισαγγελέα υιού του δικαστή. 

Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα, αυτό το άρθρο των New York Times θα είχε προκαλέσει γενικό συναγερμό στην ηγεσία της δικαιοσύνης. Ήδη θα είχαν κληθεί οι καταγγέλλοντες για να κατονομάσουν τον δικαστή και τον εισαγγελέα. Αυτόματα, η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου θα είχε διατάξει έρευνα για την συγκεκριμένη υπόθεση, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν όντως υπήρξε μεροληπτική στάση υπέρ του καταγγελόμενου.

Πρακτικά, θα είχαν σηκωθεί τα μολύβια και τα ανώτατα κλιμάκια της δικαιοσύνης θα ασχολούντο μόνο με τις συγκεκριμένες καταγγελίες μέχρι να διαπιστωθεί η αξιοπιστία τους.

Μέχρι αυτή τη στιγμή λοιπόν δεν έχει γίνει τίποτα τέτοιο. Γεγονός που εκθέτει όχι μόνο την πατρίδα μας, αλλά και προσωπικά την πρόεδρο του Αρείου Πάγου κ. Κλάπα και την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Αδειλίνη.

newsbreak.gr

Nέο δημοσίευμα των New York Times για την αντιδικία Μαρινάκη – Καρυπίδη: Σοκαριστικές καταγγελίες για τη «Θύρα 7», τον Ρουμπέτη και «στημένα παιχνίδια»

Το «The Athletic» των New York Times δημοσιεύει τα όσα υποστήριξε η Καρυπίδη κατά Μαρινάκη στη δίκη στο Λονδίνο.
12:56 – 01/11/2024

Σε μια σειρά από νέες κατηγορίες προχώρησε η Ειρήνη Καρυπίδη σε βάρος του Βαγγέλη Μαρινάκη, ενώπιον του δικαστηρίου στην αγγλική πρωτεύουσα. Η διαμάχη των δύο πλευρών έχει οδηγηθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ύστερα από μήνυση που έχει καταθέσει ο Βαγγέλης Μαρινάκης σε βάρος της Ειρήνης Καρυπίδη, προέδρου και διευθύνουσα συμβούλου της ΠΑΕ Άρης, αδελφής του Θεόδωρου Καρυπίδη για συκοφαντική δυσφήμηση.

Η υπόθεση απασχολεί μεγάλα διεθνή ΜΜΕ, τα οποία καλύπτουν τις εξελίξεις με εκτενή δημοσιεύματα. Ακολουθεί το δημοσίευμα του The Athletic, του αθλητικού τμήματος των New York Times για τις τελευταίες εξελίξεις.

Το ρεπορτάζ φέρει την υπογραφή του Ντάνιελ Τέιλορ, αρχισυντάκτη του The Athletic. Ο Τέιλορ έχει βραβευτεί τέσσερις φορές ως ο κορυφαίος δημοσιογράφος για το ποδόσφαιρο και το 2022 έλαβε το βραβείο του κορυφαίου αθλητικογράφου της χρονιάς. Στο παρελθόν έχει διατελέσει επικεφαλής του ποδοσφαιρικού τμήματος του Guardian και του Observer και έχει γράψει πέντε βιβλία για το άθλημα.

M07b5g5Q_400x400_65e0b.jpg

Ολόκληρο το δημοσίευμα

Ήταν η μέρα που το στέλεχος του ποδοσφαιρικού συλλόγου που κατηγορήθηκε για συκοφαντική δυσφήμιση του Ευάγγελου Μαρινάκη, προχώρησε σε μια σειρά από εκρηκτικές νέες κατηγορίες που αφορούσαν στημένους αγώνες, δωροδοκία και μια «βεντέτα» που, όπως είπε, την έκανε να φοβάται για τη ζωή της.

Η Ειρήνη Καρυπίδη, πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος του ελληνικού συλλόγου Άρης Θεσσαλονίκης, υποστήριξε μέσω των δικηγόρων της στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να εκδικαστεί η υπόθεση, καθώς τα όσα υποστηρίζει σχετίζονται με άλλη χώρα, εν προκειμένω την Ελλάδα.

Η υπόθεση έφτασε στη βρετανική δικαιοσύνη ύστερα από τη μήνυση που κατέθεσε ο Μαρινάκης σε βάρος της ως, όπως ισχυρίζεται ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, ενορχηστρώτρια μιας «εκστρατείας συκοφαντίας» με στόχο να βλάψει τη φήμη του ιδιοκτήτη της Nottingham Forest.

Η Ειρήνη Καρυπίδη κατηγορείται ότι ενορχήστρωσε κρυφά μια εξάμηνη εκστρατεία κατά του Μαρινάκη, με τους ισχυρισμούς ότι έστησε αγώνες, έκανε λαθρεμπόριο ρωσικού πετρελαίου και συμμετείχε σε μεγάλης κλίμακας μεταφορά ηρωίνης ως αρχηγός ενός εγκληματικού δικτύου γνωστού ως «The System» (Το σύστημα).

Ο Μαρινάκης, ο οποίος αρνείται κατηγορηματικά κάθε αδίκημα, κατέθεσε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και συνωμοσία. Ο μεγιστάνας της ναυτιλίας φέρεται να ζητάει αποζημίωση 5 εκατομμυρίων λιρών (6,5 εκατομμυρίων δολαρίων) και γρήγορα έγινε σαφές, στην αίθουσα ότι η Καρυπίδη είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο του οποίου η ελληνική ομάδα, ο Ολυμπιακός, κέρδισε το Europa Conference League την περασμένη σεζόν.

* Στη φωτογραφία η Ειρήνη Καρυπίδη

eirhnh_karypidh_d8141.jpg

Καρυπίδη: «Στόχος μου να μάθουν όλοι την αλήθεια»

Το επιχείρημα της Καρυπίδη είναι ότι δεν πρέπει να μηνυθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο για αυτούς τους ισχυρισμούς και ότι ενώ είναι αποδεδειγμένα αληθείς, αφορούν ζητήματα που στην πραγματικότητα σχετίζονταν στενότερα με άλλες χώρες (σ.σ. την Ελλάδα).

Η ίδια ισχυρίστηκε ότι η οικογένειά της έπεσε θύμα μιας βεντέτας, με απειλές για τη ζωή της ίδιας και των υπόλοιπων μελών της, αφού ο αδερφός της, Θεόδωρος, ιδιοκτήτης του Άρη, αρνήθηκε τις απαιτήσεις του Μαρινάκη να «στήσει» έναν αγώνα μεταξύ της ομάδας του και του Ολυμπιακού.

Ένα πρόσωπο του οργανωμένου εγκλήματος με το όνομα Βασίλης Ρουμπέτης δούλευε για τον Μαρινάκη στην Ελλάδα ως το «όπλο» του, «τρώγοντας» ανθρώπους – δηλαδή σκοτώνοντάς τους. Ο Μαρινάκης, όπως ανέφερε, της καυχήθηκε ανοιχτά για τη σοβαρή εγκληματική δραστηριότητά του και «δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει το γεγονός ότι κάνει λαθρεμπόριο πετρελαίου από τη Ρωσία και το Ιράν».

Το κίνητρό της για να μιλήσει εναντίον του Μαρινάκη ήταν, όπως αναφέρει να «αποκαλύψει την αλήθεια στους πολίτες στην Ελλάδα και αλλού», αλλά και ένα «αίσθημα απόγνωσης και απελπισίας», που επιδεινώθηκε από το ότι φέρεται να σπίλωσε την οικογένειά της μέσω της ελληνικής αυτοκρατορίας των μέσων ενημέρωσης που έχει δημιουργήσει. Πιστεύει ότι υπάρχει «ουσιαστική αλήθεια» στο ότι ο Μαρινάκης «ήταν ο οργανωτής πίσω από την υπόθεση διακίνησης ναρκωτικών Noor One», που σχετίζεται με την ανακάλυψη το 2014 2,1 τόνων ηρωίνης.

Η Καρυπίδη φοβόταν τόσο πολύ για την ασφάλειά της που θέλησε να αποτρέψει τον Μαρινάκη από περισσότερες επιθέσεις, φέρνοντας στον Άρη ως επενδυτή τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή πυγμαχίας Floyd Mayweather.

6201773_bd15e.jpg

Η αρχή της ρήξης: Ο αγώνας Άρης – Ολυμπιακός (2-2)

Οι πιο ηχηροί ισχυρισμοί της Καρυπίδη επικεντρώθηκαν στον άντρα που στο παρελθόν τον θεωρούσε οικογενειακό φίλο και επιχειρηματικό σύμμαχο. «Όσο περισσότερο τον γνωρίζαμε εγώ και ο αδερφός μου (τον Μαρινάκη), τόσο περισσότερο πιστεύαμε τις δυσμενείς και αρνητικές αναφορές των μέσων ενημέρωσης για τις πράξεις του», ανέφερε στην κατάθεση 13 σελίδων.

«Ο αδερφός μου, ειδικότερα, μαρτύρησε τον τρόπο λειτουργίας του στο πλαίσιο στημένων αγώνων ποδοσφαίρου, το ότι υπερηφανευόταν πως ήταν λαθρέμπορος πετρελαίου και παραβάτης των διεθνών κυρώσεων και το ότι εκφόβιζε οποιονδήποτε του εναντιωνόταν, από διαιτητές ποδοσφαίρου που έπαιρναν αποφάσεις κατά του Ολυμπιακού μέχρι αντίπαλους επιχειρηματίες».

Η αλλαγή στη σχέση τους, σύμφωνα με την Καρυπίδη, ξεκίνησε ύστερα από την ισοπαλία 2-2 μεταξύ Ολυμπιακού και Άρη προς το τέλος της σεζόν 2022-23. «Τις μέρες πριν από το ματς, ο Μαρινάκης ζητούσε και πίεζε επίμονα τον Θόδωρο να στήσει το παιχνίδι υπέρ του Ολυμπιακού», ανέφερε η δήλωσή της, προσθέτοντας ότι το ίδιο συνέβη και στην πρώτη αναμέτρηση των δύο ομάδων εκείνη τη σεζόν.

«Ο κ. Μαρινάκης ήταν πολύ απογοητευμένος και απαιτούσε ο Ολυμπιακός να κερδίσει το παιχνίδι, πάση θυσία, καθώς η νίκη του θα του εξασφάλιζε τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος στο τέλος της χρονιάς. Ο Θόδωρος ήταν ξεκάθαρος μαζί του ότι όλα τα παιχνίδια θα γίνονταν κανονικά. Σε εκείνο τον αγώνα, ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με 2-0 όταν ο Άρης ισοφάρισε σε 2-2. Σε αυτό το σημείο, ο Μαρινάκης απείλησε τον Θόδωρο λέγοντάς του ότι δεν τον νοιάζει αν θα έβαζε αυτογκόλ (ο Άρης), αλλά ότι δεν θα έφευγε ζωντανός από το γήπεδο αν ο Ολυμπιακός έχανε αυτό το παιχνίδι. Στο τέλος του παιχνιδιού, ο Μαρινάκης επέστρεψε για να επιτεθεί φραστικά στον Θόδωρο, λέγοντάς του “τελείωσες” και “θα σε καταστρέψω, θα σε εξαφανίσω από την Ελλάδα και από το ποδόσφαιρο».

6202002_0f69f.jpg

«Ο Ρουμπέτης, το “όπλο” του Μαρινάκη»

«Eκτός γηπέδου, τον αδερφό μου πλησίασε ο Βασίλης Ρουμπέτης, το δεξί χέρι του Μαρινάκη, και ένα πρόσωπο του οργανωμένου εγκλήματος (δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 2023) που είχε ρόλο στον Ολυμπιακό και στην ομάδα του Μαρινάκη. Ο Ρουμπέτης του είπε τα εξής: “Έχω εντολή από τον Μαρινάκη να σε εξαφανίσουν. Δεν θα έχεις πού να κρυφτείς. Θα σε ανατινάξω στην Πόρσε που έχεις έξω με τα επτά”, δηλαδή τον αριθμό πινακίδας του αυτοκινήτου του αδελφού μου, που είναι ‘7777′. Θα σου κάψω το γραφείο. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι μπορούμε να σου κάνουμε, θα εξαφανίσουμε εσένα και την οικογένειά σου, θα γονατίσεις και θα παρακαλάς για τη ζωή σου”. Σε κάποιο σημείο ο Ρουμπέτης προσπάθησε να χτυπήσει τον Θεόδωρο αλλά άλλα άτομα μπήκαν ανάμεσα και επέτρεψαν στον Θεόδωρο να διαφύγει και να κατευθυνθεί στα αποδυτήρια του Άρη».

Screenshot_2024-11-01_125831_e265b.png

«Ο ρόλος του Βρέντζου»

Το επόμενο πρωί, ο Θεόδωρος έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον (Ιωάννη) Βρέντζο, προφανώς κατόπιν εντολής του Μαρινάκη, για να του πει ξανά ότι ο αδερφός μου τελείωσε με το ποδόσφαιρο, ότι οι εφιάλτες μας μόλις άρχισαν και ότι ο Μαρινάκης θα κάνει τα πάντα για να τελειώσει επαγγελματικά και από όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ο Βρέντζος είναι διευθυντής της Nottingham Forest και του Ολυμπιακού, ο οποίος εργάστηκε στο παρελθόν στο City Ground ως διευθύνων σύμβουλος του αγγλικού συλλόγου και εξακολουθεί να ασχολείται ενεργά με τις υψηλού επιπέδου συναλλαγές του συλλόγου. Πλέον εδρεύει στην Αθήνα και λειτουργεί για λογαριασμό και των δύο συλλόγων.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν ξανά στη Θεσσαλονίκη και ο Άρης κέρδισε με 2-1. Ο Ολυμπιακός τερμάτισε τρίτος στο πρωτάθλημα, με την ΑΕΚ να παίρνει τον τίτλο. «Από εκείνη τη μέρα, αυτός (ο Μαρινάκης) νόμιζε ότι ήταν υπεύθυνος που έχασε το πρωτάθλημα», αναφέρεται στην κατάθεση. «Άρχισε να απειλεί εμένα και την οικογένειά μου με κάθε δυνατό τρόπο».

6297855_396ce.jpg

«Με στρίμωξαν με τον γιο μου… Μας έστειλαν από τον Πειραιά»

«Ο Ρουμπέτης σε συζητήσεις με τον αδερφό μου είχε εκμυστηρευτεί ότι ήταν το “πιστόλι/όπλο” του Μαρινάκη, ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για να “τρώει” ανθρώπους – δηλαδή να τους σκοτώνει – και για να καθαρίσει όλη τη βρώμικη δουλειά του Μαρινάκη. Όλα αυτά έγιναν για να εκφοβίσουν εμένα και τον αδερφό μου, υπονοώντας ότι ο κ. Μαρινάκης περιβάλλεται από επικίνδυνους άνδρες που θα έκαναν τα πάντα για αυτόν και την ομάδα».

Η Καρυπίδη ισχυρίστηκε ότι άρχισε «να λαμβάνει απειλητικά μηνύματα από διάφορους εγκληματίες ότι ο Μαρινάκης ήθελε να μας βλάψει», με αποτέλεσμα η οικογένειά της να αυξήσει τα μέτρα προσωπικής ασφάλειας. Ένας φύλακας στο σπίτι της ανέφερε ότι δύο κουκουλοφόροι έκαναν κύκλους γύρω από την ιδιοκτησία της. Υπήρξαν μηνύματα στους τοίχους και σημειώθηκε εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της.

«Τον Οκτώβριο του 2023, καθώς πήγαινα τον δίχρονο γιο μου στο νηπιαγωγείο, με ακολούθησαν δύο μηχανάκια που με στρίμωξαν στα φανάρια. Κάνοντάς μου κίνηση να κατεβάσω το παράθυρό μου, ένας (αναβάτης) μου είπε ότι ήξερε τα πάντα για μένα και ότι θα δω τι θα ακολουθούσε στη συνέχεια. Ο μοτοσικλετιστής απείλησε εμένα και το παιδί μου και δήλωσε ότι τους είχαν στείλει από τον Πειραιά (έδρα του Μαρινάκη), κάτι που δεν άφηνε καμία αμφιβολία στο μυαλό μου ότι αυτός ο εκφοβισμός έγινε από τον κ. Μαρινάκη. Κατέρρευσα από τον φόβο. Σε αυτό το στάδιο κατάλαβα πόσο αδίστακτος μπορεί να είναι και ότι μας εκφοβίζει και μας απειλεί γιατί φοβόταν πόσο δύσκολο θα ήταν να κερδίσει το πρωτάθλημα παίζοντας εναντίον μας. Για να πετύχει τον στόχο του, θα έφτανε στο σημείο να απειλήσει τη ζωή μας και τις ζωές των παιδιών μας, και ποιος ξέρει τι άλλο είναι ικανός να κάνει;».

«Είχε προσπαθήσει να στήσει και τη Βέροια»

Σύμφωνα με τη δήλωση της Καρυπίδη, ο Μαρινάκης είχε προηγουμένως προσφέρει στον αδελφό της δωροδοκία 100.000 ευρώ (£84.000, 109.000 $) όταν η οικογένεια είχε την ιδιοκτησία της Βέροιας, ενός άλλου ελληνικού συλλόγου. Οι παίκτες της Βέροιας είχαν κληθεί να δώσουν κατάθεση για καταγγελίες για στημένους αγώνες από αγώνα με τον Ολυμπιακό το 2013. Όπως είπε, ο Μαρινάκης ήθελε ο αδερφός της να «παρέμβει στις καταθέσεις» και έκανε αυτή τη δωροδοκία παρουσία του δικηγόρου του.

Τι υποστηρίζει ο Μαρινάκης – Η εμπλοκή και του γιου του Μιλτιάδη

Ο Μαρινάκης επιμένει ότι όλα αυτά είναι αναληθή. Λέει επίσης ότι δεν γνώριζε τον Ρουμπέτη εκτός από το ότι ήταν οπαδός του Ολυμπιακού. Ο Βρέντζος αρνείται επίσης κατηγορηματικά τις εις βάρος του κατηγορίες. Ο Μαρινάκης, που επέλεξε να μην παραστεί στο δικαστήριο, πιστεύει ότι η Καρυπίδη χρησιμοποιεί σκόπιμα την υπόθεση, η οποία έχει τραβήξει το ενδιαφέρον πολλών δημοσιογράφων, για να τον συκοφαντήσει ξανά, γνωρίζοντας ότι τα σχόλιά της θα δημοσιοποιηθούν ευρέως από τα διεθνή ΜΜΕ. Αυτός και η νομική του ομάδα λένε ότι οι ισχυρισμοί της έχουν ελάχιστη σχέση με την υπόθεση (τη μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση).

Η Καρυπίδη συνέχισε με πολλές κατηγορίες και εναντίον του γιου του Μαρινάκη, Μιλτιάδη, υποστηρίζοντας ότι είχε δει τον αδερφό της στο δρόμο τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους και «τον απείλησε με τους πέντε σωματοφύλακές του, του επιτέθηκε φραστικά και στη συνέχεια τον έφτυσε». Τον Ιούλιο, είπε, ο Μιλτιάδης και οι σωματοφύλακές του «εκτόξευσαν λεκτικές απειλές προς τη δική μας ομάδα ασφαλείας» έξω από μια εκδήλωση που διοργάνωσε η ελληνική Super League. Οι ισχυρισμοί έχουν επίσης διαψευστεί από τον Μιλτιάδη, ο οποίος έχει εμφανή εμπλοκή τόσο με τη Forest όσο και με τον Ολυμπιακό.

Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από καμία πλευρά είναι ότι η σχέση μεταξύ των οικογενειών Μαρινάκη και Καρυπίδη κατέρρευσε θεαματικά το 2023.

6330882_25bd4.jpg

Η «εκστρατεία συκοφαντίας» στο Νότιγχαμ

Όπως αποκάλυψε χθες το The Athletic, ο Μαρινάκης μηνύει την Καριπίδη και τον Άρι Χάροου, τον πρώην στενό συνεργάτη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ότι διεξήγαγαν εξάμηνη εκστρατεία για να τον δυσφημήσουν χρησιμοποιώντας «ψευδείς και συκοφαντικές» δηλώσεις. Ο Χάροου αρνείται οποιαδήποτε ανάμειξη και αυτός, όπως και η Καρυπίδη, επιδιώκει να καταρρίψει την αγωγή εναντίον του. Λέει ότι έχει οδηγηθεί άδικα σε διαμάχη μεταξύ δύο αντιμαχόμενων ελληνικών οικογενειών.

Οι επιθέσεις κατά του Μαρινάκη, σύμφωνα με την αγωγή, γίνονταν μέσω της εταιρείας ψηφιακού μάρκετινγκ με έδρα το Τέξας, τη Harris Media, μιας σελίδας στο Twitter και ενός καναλιού στο Youtube, καθώς και μέσω δυσφημιστικών μηνυμάτων σε στάσεις λεωφορείων στο Νότιγχαμ, αλλά και μέσω ενός βαν που θα κυκλοφορούσε στους δρόμους του Νότιγχαμ πριν από δύο αγώνες της Forest. Ο Χάροου λέει ότι «ήταν καθαρά ο μεσάζοντας (μεταξύ Καριπίδη και Haris Media) και δεν είχε κανένα ενεργό ρόλο».

Σε γραπτή δήλωση που παρουσιάστηκε στο δικαστήριο, ο Μαρινάκης είπε ότι ανησυχούσε τόσο «για την ασφάλειά του και της οικογένειάς του» που ένιωθε υποχρεωμένος να μην προσέλθει στο γήπεδο στην ισοπαλία του Κυπέλλου Αγγλίας με την Μπλάκπουλ τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους.

Κατηγορίες και για «λαθρεμπόριο ρωσικού πετρελαίου»

Στο Ανώτατο Δικαστήριο, ήταν η πρώτη φορά που η Καρυπίδη δημοσιοποίησε γιατί πίστευε ότι οι κατηγορίες της για τον Μαρινάκη ήταν αληθινές. Στην κατάθεσή της υποστήριξε ότι άκουσε τον Μαρινάκη να αναφέρεται ανοιχτά για την εγκληματική του δράση και, κατά καιρούς, το είδε και η ίδια.

«Από την εμπειρία μου, ο κ. Μαρινάκης δεν έχει κάνει καμία προσπάθεια να κρύψει το γεγονός ότι διακινεί λαθραία πετρέλαιο από τη Ρωσία και το Ιράν, μέσω των ΗΑΕ (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) και άλλων χωρών, χρησιμοποιώντας το στόλο των πετρελαιοφόρων του, πολλά από τα οποία αγόρασε από τη Ρωσία όταν επιβλήθηκαν οι κυρώσεις», ανέφερε στη δήλωσή της στο δικαστήριο. «Συνήθιζε να καυχιόταν ανοιχτά στον Θεόδωρο, σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, ότι ήταν λαθρέμπορος πετρελαίου». Ο Μαρινάκης, ο οποίος αγόρασε τη Forest το 2017, λέει ότι οι συναλλαγές του είναι απολύτως νόμιμες και ότι του προκάλεσε «τεράστιο άγχος» να παρουσιάζεται ως επικεφαλής ενός εγκληματικού δικτύου.

6294759_b6d8a.jpg

Η υπόθεση Noor One

Για την υπόθεση Noor One, η Καρυπίδη στην κατάθεσή της υποστήριξε ότι ήταν παρόντες μαζί με τον αδερφό της όταν ο Μαρινάκης κάλεσε έναν δικαστή στο σπίτι του και του προσέφερε δωροδοκία για να βεβαιωθεί ότι δεν θα του ασκηθεί δίωξη για λαθρεμπόριο ηρωίνης. Ο γιος του δικαστή ήταν ο εισαγγελέας, είπε, και ο Μαρινάκης ήθελε να «αποσυρθεί ήσυχα» η υπόθεση εναντίον του μέσα σε δύο μήνες.

Εάν ο γιος του δικαστή το έκανε αυτό, συμπεριλαμβανομένης μιας δημόσιας δήλωσης ότι δεν υπήρχαν απολύτως αποδεικτικά στοιχεία, ο Μαρινάκης φέρεται να προσφέρθηκε να του πληρώσει 200.000 ευρώ.

«Ο δικαστής του είπε ότι δεν μπορούσε να παρέμβει στην απονομή της δικαιοσύνης και υπενθύμισε στον κ. Μαρινάκη ότι η απόπειρα δωροδοκίας αξιωματικού του δικαστηρίου ήταν σοβαρό αδίκημα», είπε η Καρυπίδη. «Ο κ. Μαρινάκης θύμωσε και έγινε επιθετικός και άρχισε να απειλεί τον δικαστή ότι θα σκότωνε τον ίδιο και κάθε μέλος της οικογένειάς του αν ο γιος του δεν έκανε ό,τι του είπαν.

Έτρεξε στον δικαστή και τον άρπαξε με δύναμη από το λαιμό και άρχισε να του φωνάζει ότι θα τον σκοτώσει. Ένιωσα ότι μόνο η παρέμβαση του Θόδωρου απέτρεψε οποιονδήποτε σοβαρό τραυματισμό του. Ο δικαστής έκλαιγε και ήταν εμφανώς σοκαρισμένος μετά την επίθεση».

Οι δικηγόροι του Μαρινάκη απέρριψαν τους ισχυρισμούς της, λέγοντας ότι «τίποτα από αυτά δεν έχει εξειδικευτεί ή τεκμηριωθεί σωστά» και τα περιέγραψαν ως «απλώς ένα συνονθύλευμα που έχει σχεδιαστεί για να μολύνει περαιτέρω τον ενάγοντα χωρίς καμία ουσία».

Υποστηρίζουν ότι η υπόθεση πρέπει να προχωρήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς η φερόμενη συκοφαντία έλαβε χώρα εδώ, και αντιτίθενται στο να μετατρέψει την ακρόαση η Καρυπίδη σε μια «μικρή δίκη» της ουσίας των ισχυρισμών της. Η Καρυπίδη υποστήριξε επίσης στη δήλωσή της ότι, ενώ ήταν φίλοι, προσπάθησε να αμφισβητήσει τον Μαρινάκη για την εγκληματική του συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης της υποτιθέμενης αντίδρασής του στην απώλεια μιας δικαστικής υπόθεσης το 2022 εναντίον ενός άλλου εφοπλιστή, του Κρίτωνα Λεντούδη.

Tο σύστημα των ΜΜΕ

Ο Μαρινάκης, υποστήριξε, είχε απαντήσει σε εκείνη τη δικαστική ήττα καλώντας έναν εκδότη των ΜΜΕ και στενό φίλο στο γραφείο του, καθώς και τον Βρέντζο, και «τους υπαγόρευσε τι να γράψουν εναντίον του εφοπλιστή. Τους έδωσε εντολή να το ταχυδρομήσουν σε όλες τις αρχές και τα υπουργεία για να τον καταστρέψουν (τον Λεντούδη) οικονομικά».

Και συνέχισε: «Θυμάμαι ότι ήταν τόσο τρελαμένος που ήθελε να στείλει κάποιους τραμπούκους να χτυπήσουν τον Λεντούδη σε ένα εστιατόριο στο Ψυχικό, στην Αθήνα, όπου σύχναζε με την οικογένειά του. Αναστατώθηκα πολύ και άρχισα να του λέω ότι το πήγαινε πολύ μακριά και ότι αυτό δεν ήταν σωστό και προσπάθησαν να τον ηρεμήσω. Μετά από μια ώρα, (ο εκδότης) επέστρεψε με την καταγγελία εναντίον του Λεντούδη, τυπωμένη σε πολλά αντίτυπα, και όταν τον ρώτησα πώς μπορούσε να την προμηθευτεί τόσο γρήγορα, μου απάντησε ότι το έχουν κάνει τόσες φορές για πρόσωπα που αντίκεινται στα συμφέροντα του κ. Μαρινάκη και ότι έχουν ακόμη και ένα ολόκληρο σύστημα σε εφαρμογή για να πάρουν ό,τι χρειάζονται».

Τελικά, όπως ισχυρίζεται, συνέβη το ίδιο και με την οικογένειά της, με αποτέλεσμα οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί του Μαρινάκη να αναφέρουν ότι «είμασταν ελεγχόμενοι, ότι εκδίδαμε εικονικά τιμολόγια και ξεπλέναμε «μαύρο χρήμα» ενώ εκείνος έστελνε επιστολές στο Γραφείο Εσωτερικών Εσόδων, στις φορολογικές αρχές, στην αρχή νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και στην οικονομική αστυνομία».

Είχε χρησιμοποιήσει τις ίδιες τακτικές, ισχυρίστηκε, στη «δωροδοκία δημοσίων αξιωματούχων και υπουργών, καθώς και στον έλεγχο επαγγελματικών αγώνων ποδοσφαίρου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό». Και συνέχισε: «Του άρεσε να καυχιέται για όλα αυτά και μάλιστα μιλούσε ανοιχτά στο τηλέφωνο, γιατί θεωρούσε τον εαυτό του ανέγγιχτο λόγω της κυριαρχίας στα ΜΜΕ στην Ελλάδα. Νομίζει ότι τους κρατάει όλους και, αν δεν κάνουν αυτό που θέλει, απλώς περνάει μια δημοσίευση ή τους στοχοποιεί (στα δικά του μέσα ενημέρωσης) για να πάρει αυτό που θέλει».

5993796_3effe.jpg

«Εγώ ήμουν το θύμα σε όλα αυτά, όχι ο κ. Μαρινάκης»

Ο Μαρινάκης, ο Βρέντζος και ο εκδότης έχουν αρνηθεί κατηγορηματικά και αυτούς τους ισχυρισμούς. Στη δήλωση της Καρυπίδη αποκαλύφθηκε ότι είχε ξεκινήσει τη δική της νομική διαδικασία στην Ελλάδα τον περασμένο Σεπτέμβριο. Υποστηρίζει ότι αυτή θα καλύψει κάποιους από τους ίδιους λόγους με την υπόθεση του Ηνωμένου Βασιλείου, πράγμα που σημαίνει ότι η διαδικασία στο Λονδίνο θα πρέπει να διακοπεί. Όμως ο Μαρινάκης επισημαίνει ότι δεν ασκεί μήνυση για αυτή την υπόθεση.

Εδώ, όμως, στο Ανώτατο Δικαστήριο ήταν ως κατηγορούμενη, παρακολουθώντας τις διαδικασίες από ένα από τα μεσαία έδρανα καθώς η νομική της ομάδα δεχόταν ότι συμμετείχε στην πληρωμή για τα μηνύματα, τις αναρτήσεις και τα βίντεο κατά του Μαρινάκη. Η Καριπίδη και ο Χάροου είχαν ήδη συνεργαστεί για να φέρουν στον Άρη τον σπουδαίο Μέιγουεδερ της πυγμαχίας ως πιθανό επενδυτή. Στη συνέχεια, ο Χάροου τη σύστησε στη Harris Media, ένα πρακτορείο που συνεργάστηκε για λίγο με τον Ντόναλντ Τραμπ στην επιτυχημένη εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016.

«Η ιδέα ενός επενδυτή στην ΠΑΕ Άρης ήταν να αφαιρέσει την πίεση που μου προκαλούσε ο κ. Μαρινάκης ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του συλλόγου», εξήγησε στη δήλωσή της. «Είδα ότι ένας διεθνής πρωταθλητής πυγμαχίας, όπως ο κ. Mayweather, έκανε τον κ. Μαρινάκη να το ξανασκεφτεί πριν μας επιτεθεί, ή προτού ζητήσει να χάσει ο Άρης σκόπιμα ματς με τον Ολυμπιακό».

karupidh_8d53d.jpg

«Εγώ ήμουν το θύμα σε όλα αυτά, όχι ο κ. Μαρινάκης», ανέφερε στη δήλωσή της η Καρυπίδη. «Αναγκάστηκα να βρεθώ σε αυτή τη θέση εξαιτίας της συνεχιζόμενης εκστρατείας εκφοβισμού και παρενόχλησης του κ. Μαρινάκη εναντίον μου και της οικογένειάς μου, η οποία κατέληξε στην ενέδρα σε εμένα και του μικρού γιου μου από τους δύο μοτοσικλετιστές. Έχω αντίρρηση για τον όρο “εκστρατεία δυσφήμισης”. Στόχος είναι να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τον κ. Μαρινάκη στον λαό της Ελλάδας και αλλού, και η επιχείρηση στα μέσα ενημέρωσης και το Διαδίκτυο αφορούσε την αποκάλυψη της αλήθειας».

Αυτό προκάλεσε μια καυστική απάντηση από τον δικηγόρο του Μαρινάκη, Ντέιβιντ Σέρμπορν, στο δικαστήριο. «Αν αυτό ήταν πραγματικά μια προσπάθεια για την αποκάλυψη της αλήθειας, γιατί να δημιουργήσετε έναν ψευδή “λογαριασμό δυσαρεστημένων θαυμαστών της Νότιγχαμ Φόρεστ”, που δημοσιεύτηκε στα αγγλικά, στους Άγγλους και να οδηγήσετε ένα βαν γύρω από το Νότιγχαμ; Είναι ψέμα». Η νομική ομάδα για τον Μαρινάκη λέει ότι είναι αντικείμενο «ψευδών, εξωφρενικών και συκοφαντικών ισχυρισμών για την προώθηση μιας ευρύτερης, επαγγελματικής εκστρατείας συκοφαντικής δυσφήμισης που υποκινήθηκε εναντίον του». Ο Μαρινάκης, λένε, «απάντησε πλήρως σε όλους τους ισχυρισμούς, με στοιχεία που προσκομίστηκαν για λογαριασμό του».

Τα δύο στρατόπεδα θα μάθουν τις επόμενες εβδομάδες εάν τα αιτήματα Καρυπίδη και Χάροου θα γίνουν δεκτά ή εάν όχι, οπότε θα ενημερωθούν για τον ορισμό της ημερομηνίας για τη δίκη.

ieidiseis.gr

«Ελληνικές αρχαιότητες του Λούβρου» 

0

Η Φιλόπτωχος Αδελφότης Ανδρών Θεσσαλονίκης (Φ.Α.Α.Θ.), διοργανώνει Έκθεση Φωτογραφίας με θέμα «Ελληνικές αρχαιότητες του Λούβρου» που περιλαμβάνει 100 φωτογραφίες των Δημήτρη Μάρδα και François Bange πριν τη μεγάλη ανακαίνιση του μουσείου, το 1981.

Τα εκθέματα, στην πλειοψηφία τους από μάρμαρο, ανήκουν ως επί το πλείστον, στην Ελληνιστική εποχή (323 π.Χ. έως 31 π.Χ.) και ιδίως στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (27 π.Χ. έως 476 μ.Χ.). Ένας μεγάλος αριθμός είναι αντίγραφα πρωτοτύπων γλυπτών των Κηφισοδότου, Πραξιτέλους, Λεωχάρους, Λυσίππου (4ος αιώνας π.Χ.), καθώς και των Φειδία, Αλκαμένους και Καλάμη (5ος αιώνας π.Χ.). Λίγα εκθέματα χρονολογούνται τον 6ο και 7ο αιώνα π.Χ.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου και ώρα 7:30 μ.μ., στην αίθουσα τέχνης της Φ.Α.Α.Θ. (Αγ. Σοφίας 38).

Διάρκεια έκθεσης: 6 – 26 Νοεμβρίου 2024.

Ώρες λειτουργίας της Έκθεσης:

Kαθημερινά: 11:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00.

Σάββατο: 11:00 – 14:00.

Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη.

Δ. Μακροδημόπουλος: μετά την Ουκρανία, η Μολδαβία και η Γεωργία;

0

του Δημήτρη  Νακροδημόπουλου

Η δυτικοστραφής Μάγια Σάντου κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στη Μολδαβία

Όσα αξιοπερίεργα συνέβησαν στη Μολδαβία, στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική κατοχύρωση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και στην εκλογή προέδρου, αλλά και στην Γεωργία  για τις βουλευτικές εκλογές, δεν αφορούν μόνον τις δύο χώρες αλλά αποτελούν προανάκρουσμα εξελίξεων ύψιστης σημασίας. Διότι η Ουκρανία και η Μολδαβία, για τις οποίες κατά τη σύνοδο κορυφής  της ΕΕ τον περασμένο Δεκέμβριο ανακοινώθηκε η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, που ήδη δρομολογήθηκαν από τον Ιούνιο, όπως και η Γεωργία,  στην οποία χορηγήθηκε καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που δυνητικά αποτελεί το έναυσμα για νέες εμπόλεμες συγκρούσεις:  Και στα τρία κράτη υπάρχουν περιοχές που έχουν  αποσχιστεί και αυτονομηθεί de facto, η πλειοψηφία του πληθυσμού τους είναι ρωσόφωνοι και εδρεύουν ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις. Στην Ουκρανία η περιοχή του Ντονμπάς από το 2014 και το 2022, στη Γεωργία η Ν. Οσετία και η Αμπχαζία από το 2008 και στη Μολδαβία η  Υπερδνειστερία που αυτονομήθηκε από το 1991 ύστερα από σύντομο εμφύλιο πόλεμο. Το γεγονός αυτό που θα έπρεπε να οδηγήσει στην αποτροπή μιας τέτοιας απόφασης  διότι μετά βεβαιότητος  οδηγεί σε μόνιμες προστριβές με τη Μόσχα και προετοιμάζει νέες εστίες συγκρούσεων, ίσως και την επέκταση του πόλεμου πέραν της Ουκρανίας για την αποδυνάμωση της Ρωσίας, προφανώς αξιολογήθηκε θετικά. Γιαυτό και οι διαδικασίες μέχρι σήμερα ήσαν fast track. Γιαυτό τα τρία κράτη δεν αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να επιτύχουν τα περίφημα κριτήρια –σε θέματα καταπολέμησης της διαφθοράς, σεβασμού του κράτους δικαίου, υπεράσπισης των μειονοτήτων, ισοσκελισμένου προϋπολογισμού κ.ο.κ.– αλλά αξιολογήθηκαν σύμφωνα με γεωπολιτικές επιδιώξεις. Πληροί κάποια από αυτές τις χώρες, στο ελάχιστο τα κριτήρια ένταξης, μήπως διαφαίνεται προοπτική εκπλήρωσής τους στο μακροπρόθεσμο μέλλον;

Ενδεικτικές του ρόλου της ΕΕ και της Ρωσίας σε Μολδαβία και Γεωργία είναι οι πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις. Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στη Μολδαβία στις 27 Οκτωβρίου, σύμφωνα με τα εκλογικά αποτελέσματα που ανακοίνωνε η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή (ΚΕΕ) διαδικτυακά, πριν τα μεσάνυχτα της ημέρας διεξαγωγής των εκλογών, η αναλογία ήταν 56% προς 43% υπέρ των αντιπάλων της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με καταμετρημένο το 14% των ψήφων. Μια ώρα αργότερα, όταν η ΚΕΕ επεξεργάστηκε το 70% των ψηφισάντων, αυτή η αναλογία άλλαξε ελαφρώς – 55,31% προς 44,69%, κάτι που θα μπορούσε να μας επιτρέψει να συμπεράνουμε ότι το δημοψήφισμα και το ευρωπαϊκό δόγμα είχαν αποτύχει. Μετά τις 2 π.μ. με καταμετρημένο πάνω από το 90% των ψήφων, το χάσμα ήταν ακόμη μεγαλύτερο από 5%. Με το τέλος της καταγραφής των αποτελεσμάτων στην επικράτεια της Μολδαβίας, με καταμετρημένο το 96% των ψηφισάντων, το 48,20% των ψηφοφόρων απάντησε «ναι» και «όχι» το 51,80%. Όμως, με την προσθήκη των ψήφων του εξωτερικού η πλάστιγγα έγειρε και τελικά το “ναι” επικράτησε με 50,39%! Αποδείχθηκε όμως ότι οι ψηφοφόροι εντός της επικράτειας της χώρας τάχθηκαν κατά της ένταξης της χώρας στην ΕΕ. Ενδιάμεσα στις 1 π.μ. η πρόεδρος Μάγια Σάντου κατήγγειλε τη δράση “εγκληματικής ομάδας”, όπως είπε, που στόχευε να εξαγοράσει  χιλιάδες ψήφους. Μα η ίδια δεν ήλεγχε απόλυτα τους μηχανισμούς όπως φάνηκε στις διαδηλώσεις πριν ένα και πλέον χρόνο;

Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε και στο δεύτερο γύρο των εκλογών για την ανάδειξη προέδρου, όπου επανεξελέγη η Μάγια Σάντου. Με καταμετρημένο το 80% των ψήφων προηγείτο ο Αλεξάντερ Στογιάνογλο με 51,85% και με το 90% των ψήφων με 50,81% γαι να υπερτερήσει τελικά η Μάγια Σάντου με 54% με την προσθήκη των ψήφων του εξωτερικού.. «Μετράς τις ψήφους, βλέπεις πόσες λείπουν από τη “σωστή” υποψήφια και φέρνεις τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων από εκλογικά κέντρα στο εξωτερικό (ψήφοι της διασποράς)», υποστήριξε από την άλλη πλευρά μέσω του Telegram ο Αντρέι Κλίσας, υψηλόβαθμο μέλος του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας της Ανω Βουλής του ρωσικού Κοινοβουλίου. Όμως, πριν τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών προηγήθηκε εκστρατεία σε κλίμα έντασης «Εάν σας προσφέρουν χρήματα για να καταψηφίσετε έναν υποψήφιο, αρνηθείτε», προειδοποιούσε η αστυνομία, με μηνύματα μέσω τηλεφώνου ή ανακοινώσεων με μεγάφωνα σε σούπερ μάρκετ στοχεύοντας τον ρωσόφιλο υποψήφιο!

Το ίδιο συνέβη και στις βουλευτικέ εκλογές στη Γεωργία, όπου το φιλορωσικό κόμμα “Γεωργιανό όνειρο”, επικράτησε με 54%, νίκη που αμφισβητήθηκε από τη φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση. Μάλιστα η πρόεδρος της χώρας Σαλομέ Ζουραμπισβίλι, γεννημένη στο Παρίσι, με σπουδές στο Κολούμπια, μαθήτρια του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, που υπηρέτησε επί 30 χρόνια στο γαλλικό διπλωματικό σώμα και αποποιήθηκε τη γαλλική υπηκοότητα μόλις το 2018 για να γίνει πρόεδρος, αμφισβήτησε το εκλογικό αποτέλεσμα και κάλεσε τον γεωργιανό λαό να αντιδράσει και να βγει στους δρόμους!

Όλα αυτά αφορούν κατ’ αρχάς τους δύο λαούς. Όμως η ομοιότητα των συνθηκών με την Ουκρανία είναι τόσο προφανής ώστε δεν είναι δύσκολο να προδικάσει κανείς τη συνέχεια. Με υποβολέα πάλι την ΕΕ ως προπομπό των συμφερόντων των ΗΠΑ.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4/10/2024

 

Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΕ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. Πως θα επιβιώσει απο τις συγκρούσεις και προκλήσεις;

8

του Γιώργου Χατζηθεοφάνους*

Η Ευρώπη στο μεταίχμιο. Δεν είναι η πρώτη φορά. Κάθε φορά που η Ευρώπη έρχεται  αντιμέτωπη με μια κρίση βρίσκεται σε μεταίχμιο. Και εμφανίζονται κάποιες Κασσάνδρες, που προβλέπουν τη διάλυση του Ευρώ μέχρι και της Ένωσης. Στην οικονομική κρίση υπήρξαν και νομπελίστες τέτοιοι.

Βέβαια διαψεύστηκαν διότι η Ευρώπη όχι μόνο δεν διαλύθηκε αλλά αντίθετα θωρακίστηκε με τη δημιουργία νέων θεσμών και μηχανισμών  όπως π.χ. Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) ESM. Ο Σουμάν είπε πως η Ευρώπη δεν θα δημιουργηθεί μέσα σε μια μέρα, αλλά σταδιακά με συγκεκριμένα επιτεύγματα που θα δημιουργήσουν πρώτα μια πραγματική αλληλεγγύη, ενώ ο ο Ζαν Μονέ ότι οι άνθρωποι αποδέχονται την αλλαγή όταν κατανοούν την αναγκαιότητα κι αυτό συμβαίνει όταν έρχονται αντιμέτωποι με κρίσεις. Με λίγα λόγια η Ευρώπη θα χτιστεί βήμα βήμα, κρίση κρίση. Έτσι πορεύτηκε η Ευρώπη μέχρι σήμερα.

Εδώ βέβαια μπαίνουν δύο ερωτήματα. Στο σημερινό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από μεγάλη δυναμική, με αλλαγές που γίνονται με ταχύτητες που προκαλούν ζάλη έχει την πολυτέλεια η Ευρώπη να συνεχίσει να κινείται με τους δικούς της αργούς ρυθμούς; Και το δεύτερο ερώτημα είναι εάν όλες οι κρίσεις είναι διαχειρίσιμες. Υπάρχει κρίση  που μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση αυτού του οικοδομήματος;  Ή αν θέλετε πόσα «ρίχτερ κρίσης» μπορεί να διαχειριστεί η Ένωση; Η άποψή μου είναι ότι όσο οι χώρες-μέλη ενισχύουν την εθνική τους ισχύ στο πλαίσιο της προώθησης των εθνικών τους συμφερόντων με τη συμμετοχή τους στο εγχείρημα αυτό όλες οι φυγόκεντρες δυνάμεις, που πραγματικά εμφανίζονται κατά καιρούς, θα εξουδετερώνονται.

Ποια είναι τα μεγάλα προβλήματα που σήμερα καλείται η Ευρώπη να διαχειριστεί;

Πρώτα από όλα η οικονομία. Κατά την προσωπική μου άποψη το πλέον σημαντικό θέμα καθόσον η οικονομική ευημερία των ευρωπαίων πολιτών αποτελεί βασικό πυλώνα της Ένωσης όπως και της δημοκρατίας. Είδαμε τι έγινε στις ΗΠΑ.  Όταν η μεσαία τάξη επλήγη από τον παγκόσμιο μονοπωλιακό καπιταλισμό και δεν είχε χρήματα ούτε για να πληρώσει το κολέγιο για τα παιδιά της, στράφηκε σε έναν απολυταρχικό «αντισυστημικό» πολιτικό όπως ο Τραμπ. Είδαμε εικόνες στο Καπιτώλιο σαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Η Ευρώπη βρίσκεται εδώ και κάποια χρόνια σε μια κατάσταση που ο Λάρρυ Σάμερς ονόμασε μακροχρόνια δομική στασιμότητα.  Αντιμετωπίζει σοβαρή αδυναμία αντιμετώπισης του προερχόμενου από την Ασία ανταγωνισμού, όπου το μοντέλο της αυταρχικής διακυβέρνησης της Κίνας με αυστηρή όμως προσήλωση στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς φαίνεται ότι αποδίδει. Αντίθετα η Ευρώπη λόγω απουσίας ενός κεντρικού οργάνου για την γρήγορη λήψη αποφάσεων σ αυτό το άκρως δυναμικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον φαίνεται να υστερεί.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι η Ευρώπη χρειάζεται ένα Υπουργείο Οικονομικών και μια κοινή δημοσιονομική πολιτική. Είναι το επόμενο μεγάλο βήμα για μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη καθόσον η πολιτική ολοκλήρωση δεν φαίνεται στο ορατό μέλλον. Αυτή η ανάγκη δεν προέκυψε ξαφνικά. Ήταν γνωστή από την πρώτη μέρα του Ευρώ. Απλά σήμερα καθίσταται επιτακτική για τους λόγους που ανέφερα.

Το κοινό νόμισμα πέραν της Κεντρικής Τράπεζας που ασκεί την νομισματική πολιτική χρειάζεται κι ένα Υπουργείο Οικονομικών για να ασκεί τη δημοσιονομική πολιτική.

Αυτός ο γίγαντας για να τρέξει χρειάζεται και τα δύο πόδια. Με την πατερίτσα αρχικά της Συνθήκης του Μάαστριχ αλλά και το δημοσιονομικό Σύμφωνο του 2012 (τη Συνθήκη για τη σταθερότητα, τον συντονισμό και τη διακυβέρνηση που εισήγαγε αυστηρότερες διατάξεις), αντί της κοινής δημοσιονομικής πολιτικής,   δεν μπορεί να περπατήσει γρήγορα και κυρίως να τρέξει σε αυτό το άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Τι θα γίνει με τη διαχείριση του μεταναστευτικού; Εκεί που ήμασταν σε  καλό δρόμο αντικατάστασης της εθνικής ταυτότητας με την Ευρωπαϊκή μας προέκυψε η θρησκευτική ταυτότητα λόγω του ριζοσπαστικού ισλάμ που εμφανίστηκε στην καρδιά της Ευρώπης με όχημα το μεταναστευτικό.  Τι θα γίνει με το θέμα αυτό; Οι πολιτισμοί, όπως και οι άνθρωποι  χάνονται πολλές φορές από το ισχυρό τους σημείο λέει η Μαρία Ευθυμίου.

Το ισχυρό σημείο του δυτικού πολιτισμού τα τελευταία 300 χρόνια είναι η ελευθερία και η ανοχή.

Αυτό ακριβώς κάνει τη Δύση σήμερα επιρρεπή στην καταστροφή της, αφού αν ήθελε να αναχαιτίσει τις διαφαινόμενες αρνητικές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις σε σχέση με το Ισλάμ στο εσωτερικό της, θα χρειαζόταν να πάψει να είναι ανοιχτή και ανεκτική,  θα χρειαζόταν να ανατρέψει τον εαυτό της,  να χάσει την ψυχή της, δηλαδή μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Σήμερα οι εξελίξεις στο διεθνές πολυπολικό σύστημα και η ανασφάλεια που προκάλεσε η επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία δημιουργούν την ανάγκη της υιοθέτησης και της σκληρής, πέραν της ήπιας, ισχύος. 10.000 βορειοκορεάτες έρχονται να πολεμήσουν στην Ουκρανία στο πλευρό της Ρωσίας, όχι κάπου μακριά αλλά στην καρδιά της Ευρώπης.  Φοβάμαι πως δεν έχουμε αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Κι εδώ όμως μπαίνει ένα σοβαρό ερώτημα. Το πέρασμα από την ήπια στην σκληρή ισχύ θα είναι ανώδυνο αν σκεφτούμε πως η Ένωση θέλοντας να αφήσει πίσω της το αιματηρό παρελθόν της και μετά από δύο παγκόσμιους καταστροφικούς πολέμους αποκήρυξε την σκληρή ισχύ και επέλεξε την επίλυση των διαφορών με διαπραγμάτευση στη βάση του διεθνούς δικαίου; Ειδικά μάλιστα μετά την κατάρρευση του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού που η Ευρώπη υιοθέτησε την αιώνια ειρήνη του Καντ.

Υπάρχει κίνδυνος να ξυπνήσουν μνήμες του παρελθόντος με την επιστροφή στην σκληρή ισχύ; Δημιουργεί κίνδυνο εκτροχιασμού έως και κατάρρευσης η επιλογή αυτή πριν την πολιτική ολοκλήρωση; Πόσο θα επηρεάσει την ταυτότητα και το μέλλον αν θέλετε της Ένωσης αυτή η αλλαγή; Τι θα σημαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο και την παγκόσμια ειρήνη αυτό το πέρασμα στην σκληρή ισχύ μιας Ευρώπης που αποτέλεσε πρότυπο κοινά αποδεκτών, σε παγκόσμιο επίπεδο, αξιών, και είχε μια αξιοσημείωτη συμβολή στον «εκπολιτισμό» του πλανήτη;  Και βέβαια θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τη διαφορετική κουλτούρα των λαών στο ζήτημα των διεθνών σχέσεων. Μέχρι που είναι διατεθειμένη π.χ. η Γαλλία να περιορίσει την αυτονομία της ως παγκόσμιος παίκτης έχοντας παραδοσιακά μια σχετική κουλτούρα,  στο όνομα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής (ΚΕΠΠΑ) και Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ); 

Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας έχουν γίνει πολλά και ιδιαίτερα σημαντικά βήματα στον τομέα αυτό. Η ΕΕ απέκτησε νομική προσωπικότητα και μπορεί να υπογράφει διεθνείς συνθήκες, αναβαθμίστηκε ο θεσμός του Υπατου Εκπροσώπου της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας όπως ονομάστηκε, με αυξημένες αρμοδιότητες και ως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ουσιαστικά τίθεται επικεφαλής και συντονίζει ένα λαβύρινθο σχετικών θεσμικών οργάνων, χαρακτηριστικό κι αυτό της ένωσης. Ο κανόνας της διπλής πλειοψηφίας έρχεται να δώσει λύσεις σε κάποια αδιέξοδα, και βέβαια η ρήτρα της αμοιβαίας συνδρομής (άρθρο 42.7) καθώς και η ρήτρα αλληλεγγύης.

Όλα αυτά είναι αναμφισβήτητα σημαντικά βήματα. Όμως συνεχίζει η Ένωση να απέχει μακράν απόσταση από μια ΚΕΠΠΑ με ουσιαστικό περιεχόμενο από τη στιγμή που δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα η υποστήριξη των οποίων είναι αντικείμενο της εξωτερικής πολιτικής.

Ποια συμφέροντα θα υποστηρίξει η Ένωση στις ελληνοτουρκικές διαφορές; Της Ελλάδας ή της Γερμανίας; Διότι μπορεί κάποια εθνικά συμφέροντα, και κυρίως μείζονα και δευτερεύοντα, των κρατών-μελών της Ένωσης να έχουν γίνει Ευρωπαϊκά μέσα από συγκεκριμένες κυρίως αποκλειστικές αρμοδιότητες που οι συνθήκες παραχώρησαν στην Ένωση όμως τα ζωτικά και βασικά, τα συμφέροντα επιβίωσης παραμένουν εθνική υπόθεση.

Μπορεί κάποιος σήμερα να κατηγορήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση για πολλά ενδεχομένως λάθη και να εντοπίσει αρκετά δομικά κυρίως προβλήματα στην οργάνωση και τη λειτουργία της, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αποτελεί ό,τι καλύτερο υπήρξε ποτέ στην παγκόσμια ιστορία ως τέτοιο εγχείρημα. Τα προβλήματα, τα λάθη και οι παθογένειες πρέπει να εντοπίζονται, να καταγράφονται, να αναδεικνύονται και να θεραπεύονται στο πλαίσιο δημιουργίας μιας Ευρώπης όπως την οραματίστηκαν οι ιδρυτές πατέρες και την οραματίζονται σήμερα οι Ευρωπαϊστές κι όχι να αποκρύπτονται και κυρίως δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα εναντίον της Ενωμένης Ευρώπης ενισχύοντας τον ευρωσκεπτικισμό και τις εγωιστικές εθνικές πολιτικές. Η διάλυση της ΕΕ, που αποτελεί ένα υπαρκτό ενδεχόμενο, θα οδηγήσει σε περαιτέρω ενίσχυση του εθνικισμού και θα αποτελέσει  μια μεγάλη ήττα της δημοκρατίας στη Γηραιά Ήπειρο με σοβαρές δυσάρεστες συνέπειες ακόμη και στην ειρήνη.

Στην κατεύθυνση αυτή θα πρέπει και η Ελλάδα να πάρει σχετικές πρωτοβουλίες με προτάσεις για μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη στους κόλπους της οποίας οι πολίτες θα απολαμβάνουν ασφάλεια, ελευθερία και δικαιοσύνη στη βάση των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών και υψηλά επίπεδα ευημερίας.

Και θα κλείσω με κάτι που θεωρώ σημαντικό. Θα πρέπει οι πολίτες να είναι καλά ενημερωμένοι για το περιεχόμενο της ΕΕ και να μην προσδοκούν πράγματα που εξ ορισμού σήμερα δεν μπορεί να δώσει κάτι που οδηγεί σε απογοητεύσεις και τροφοδοτεί περαιτέρω τον Ευρωσκεπτισκισμό.

*Εισήγηση Γιώργου Χατζηθεοφάνους, Υποστρατήγου ε.α. στο

“Ινστιτούτο Αλέξανδρος Παπαναστασίου (ΙΝΑΠ)” Ξενοδοχείο Caravel. 3/11 17:45-20:30 

Συμμετέχοντες

Λάβδας Κων/νος Καθηγητής. Διεθνών και ευρωπαϊκών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος. Στρατηγικός ΑναλυτήςNon-Resident Fellow in International Security, GCSP

Παϊπάης Βασίλης, Αναπληρωτής Καθηγητής IR, St. Andrews University, Scotland

Παυλόπουλος Γιάννης, Αντιναύαρχος ε.α., Επίτιμος Αρχηγός Στόλου και ΣΑΣΕΒΑΣ

Πουκαμισάς Γεώργιος, Πρέσβης ε.τ.

Χατζηθεοφάνους Γεώργιος, Υποστράτηγος ε.α.-Οικονομολόγος

Moderator

Φίλης Γεώργιος, Δρ Γεωπολιτικής, Professor of International Relations at “Ledra college” Nicosia.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δ. Τσαϊλάς: πως το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να ισχυροποιηθεί χωρίς μεγάλο κόστος

1

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Το Πολεμικό Ναυτικό, δεδομένης της στρατηγικής και των προκλήσεων που αντιμετωπίζει στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, βρίσκεται σε κρίσιμη θέση.

Τα θαλάσσια συμφέροντα της Ελλάδας εκτείνονται σε χιλιάδες νησιά και η χώρα χρειάζεται ένα ικανό ναυτικό για να προστατεύσει την κυριαρχία, τις θαλάσσιες ζώνες της και τους οικονομικούς θαλάσσιους διαδρόμους, ιδιαίτερα λόγω των εντάσεων στην περιοχή. Η προσθήκη ισχύος πυρός με τρόπο που να συνάδει με τις δημοσιονομικές ανάγκες απαιτεί στρατηγική σκέψη και καινοτομία, ειδικά υπό το φως των οικονομικών περιορισμών της Ελλάδας.

Θα μπορούσαμε να επενδύσουμε σε σταδιακές, οικονομικά αποδοτικές αναβαθμίσεις των υφιστάμενων φρεγατών (Φ/Γ) και ταχέων σκαφών (ΤΠΚ). Αυτό περιλαμβάνει την ενημέρωση των ραντάρ, των συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου (EW) και την προσθήκη πυραύλων κατά πλοίων και προηγμένων πυραύλων εδάφους-αέρος (SAM). Συστήματα όπως οι αντιπλοϊκοί πύραυλοι Exocet και Harpoon, που είναι ευρέως διαθέσιμα στην αγορά, μπορούν να προσθέσουν σημαντικές επιθετικές δυνατότητες με λογικό κόστος. Προσθέτοντας αρθρωτά όπλα και πακέτα αισθητήρων που μπορούν να μετακινηθούν μεταξύ πλοίων ανάλογα με τις ανάγκες, το Πολεμικό Ναυτικό θα μπορούσε να εξοπλίσει τον στόλο με προηγμένες ικανότητες χωρίς να επενδύσει σε νέα σκαριά.

Η τεράστια ακτογραμμή και το αρχιπέλαγος της Ελλάδας καθιστούν ιδανική επιχειρησιακή ικανότητα για μικρά, γρήγορα και βαριά οπλισμένα πλοία, σε συνεργασία με την Πολεμική Αεροπορία και τις επίγειες δυνάμεις του Στρατού Ξηράς. Το ΤΠΚ εξοπλισμένο με ισχυρούς αντιπλοϊκούς πυραύλους θα μπορούσε να επιχειρήσει αποτελεσματικά στα περιορισμένα ύδατα σε όλη την Ελλάδα. Αυτή η προσέγγιση εκμεταλλεύεται μικρά, ευέλικτα πλοία από θέσεις απόκρυψης. Τα ΤΠΚ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν «τακτικές σμήνους» για να συντρίψουν μεγαλύτερους, πιο βαριά οπλισμένους αντιπάλους, δίνοντας στο Πολεμικό Ναυτικό ένα ασύμμετρο πλεονέκτημα.

Το Πολεμικό Ναυτικό θα μπορούσε να εξετάσει την εγχώρια ναυπήγηση περισσότερων πυραυλοφόρων σκαφών, τα οποία προσφέρουν σημαντική ισχύ πυρός με χαμηλό κόστος. Αυτά τα σκάφη ταιριάζουν απόλυτα στο θαλάσσιο περιβάλλον της Ελλάδας, επιτρέποντας να χρησιμοποιούν τακτικές «shoot-and-scoot» ενώ παραμένουν σε απόκρυψη στο νησιωτικό έδαφος. Τα υπάρχοντα σχέδια, όπως για παράδειγμα οι κορβέτες κλάσης Sa’ar 6 του Ισραήλ, θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μοντέλο για οικονομικά αποδοτικά, οπλισμένα με πυραύλους περιπολικά σκάφη.

Η ανάπτυξη επίγειων συστοιχιών πυραύλων κατά πλοίων κατά μήκος της ακτογραμμής και των νησιών της Ελλάδας μπορεί να δημιουργήσει ένα εκτεταμένο αμυντικό δίκτυο χαμηλού κόστους. Συστήματα όπως το Norwegian Naval Strike Missile (NSM) ή το αμερικανικό σύστημα παράκτιας άμυνας Harpoon μπορεί να είναι πιο οικονομικά από την ανάπτυξη πρόσθετων ναυτικών μέσων. Η επένδυση σε κινητούς εκτοξευτές θα επιτρέψει στο Πολεμικό Ναυτικό να μεταφέρει αμυντικά στοιχεία στα νησιά, καθιστώντας πιο δύσκολο τον εντοπισμό τους και παρέχοντας ευέλικτη κάλυψη σε κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές.

Οι μη επανδρωμένες πλατφόρμες μπορούν να προσφέρουν έναν προσιτό τρόπο επέκτασης των δυνατοτήτων επιτήρησης, αναγνώρισης και επιθετικής ενέργειας. Τα μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας (USV) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πληροφορίες, επιτήρηση και αναγνώριση (ISR), ενώ τα μη επανδρωμένα υποβρύχια οχήματα (UUV) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αντίμετρα ναρκών και ανθυποβρυχιακό πόλεμο (ASW). Δεδομένης της αυξανόμενης διαθεσιμότητας αυτών των τεχνολογιών, τα μη επανδρωμένα συστήματα μπορούν να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστές ισχύος για το Πολεμικό Ναυτικό, ειδικά όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με μεγαλύτερες επανδρωμένες πλατφόρμες.

Το Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει ήδη έναν ικανό υποβρύχιο στόλο, συμπεριλαμβανομένων των υποβρυχίων Type 214, τα οποία χαίρουν μεγάλης εκτίμησης για τη δυνατότητα μη εντοπισμού τους και αντοχής τους. Η προσθήκη περισσότερων τορπιλών βαρεώς τύπου, νέων σόναρ ή αναβαθμίσεων πρόωσης ανεξάρτητα από τον φρέσκο αέρα θα μπορούσε να βελτιώσει τις δυνατότητες του τρέχοντος στόλου. Η ανάπτυξη μικρότερων, πιο αθόρυβων υποβρυχίων για επιχειρήσεις σε ρηχά νερά μπορεί να ενισχύσει τις παραθαλάσσιες δυνατότητες της Ελλάδας. Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για μυστικές επιχειρήσεις ή ISR σε αμφισβητούμενες περιοχές.

Η αύξηση των επενδύσεων σε δυνατότητες στον κυβερνοχώρο και στον ηλεκτρονικό πόλεμο EW μπορεί να επιτρέψει στην Ελλάδα να εξουδετερώσει ή να υποβαθμίσει τις δυνατότητες του αντιπάλου χωρίς να εμπλακεί σε άμεση μάχη. Παράκτιες παρεμβολές και κινητές μονάδες EW μπορούν να αναπτυχθούν για να διαταράξουν τις επικοινωνίες και τα ραντάρ σε αμφισβητούμενες ζώνες, δημιουργώντας ένα πιο ευνοϊκό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις του Πολεμικού Ναυτικού.

Δεδομένων των περιορισμένων πόρων, η εστίαση στο «χτύπησε και τρέξε» και σε άλλες τακτικές ασύμμετρου πολέμου μπορεί να επιτρέψει στο Πολεμικό Ναυτικό να ξεπεράσει τα βάρη του. Η εκπαίδευση με επίκεντρο την αστραπιαία επίθεση, τους ελιγμούς αποφυγής και τις αιφνιδιαστικές επιθέσεις χρησιμοποιώντας τη γεωγραφία των νησιών μπορεί να δημιουργήσει τακτικά πλεονεκτήματα. Αξιοποιώντας την τοπική γεωγραφική γνώση, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στο σύνολό τους, διακλαδικά με κοινές επιχειρήσεις μπορούν να επωφεληθούν από τα φυσικά σημεία πνιγμού (choke points) στο Αιγαίο και να αιφνιδιάσουν τις εχθρικές δυνάμεις μέσω τακτικής καινοτομίας και όχι καθαρής δύναμης πυρός.

Καθώς τα drones χαμηλού κόστους και τα μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (UAV) πολλαπλασιάζονται, οι δυνατότητες αντι-drone και αεράμυνας θα είναι απαραίτητες. Οι ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσαν να εξετάσουν μικρά αλλά αποτελεσματικά συστήματα αεράμυνας όπως το Iron Dome ή παρόμοια κοντινά οπλικά συστήματα (CIWS). Η ενσωμάτωση UAV για θαλάσσια επιτήρηση θα ενίσχυε επίσης την επίγνωση της κατάστασης, η οποία είναι κρίσιμη για την αντιμετώπιση πιθανών απειλών σε έναν προϋπολογισμό.

Μια καινοτόμος αντιμετώπιση στο Ναυτικό Πόλεμο με Εμπορικά Πλοία

Μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο σκέψης για τη ναυτική ισχύ, είναι κάτι που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού που ορίζει τη μαχητική ισχύ στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας, των δικτύων. Οι παραδοσιακές έννοιες του ναυτικού πολέμου -που χτίστηκαν γύρω από την ιδέα του «πολεμικού πλοίου» ως μοναδικής, αυτόνομης μονάδας μάχης- αμφισβητούνται. Με τις εξελίξεις στις κατανεμημένες και δικτυωμένες τεχνολογίες, η ισχύς μάχης δεν περιορίζεται πλέον σε κανένα σκάφος, αλλά μπορεί να διασκορπιστεί, να πολλαπλασιαστεί και να συγχρονιστεί σε διάφορες πλατφόρμες.

Η χρησιμοποίηση των εμπορικών φορτηγών πλοίων και ο εξοπλισμός τους με πυραυλικά συστήματα θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετικά οικονομική λύση για το Πολεμικό Ναυτικό για την ενίσχυση της ισχύος πυρός του. Αυτή η προσέγγιση αξιοποιεί το χαμηλό κόστος απόκτησης και λειτουργίας των εμπορικών σκαφών, ενώ ενσωματώνει προηγμένα όπλα με τρόπο που μεγιστοποιεί τον αιφνιδιασμό, την ευελιξία και την αποτροπή.

Τα φορτηγά πλοία είναι άμεσα διαθέσιμα με ένα κλάσμα του κόστους των νέων σύγχρονων πολεμικών πλοίων. Μπορούν να αγοραστούν φορτηγά χύδην φορτίου, πλοία εμπορευματοκιβωτίων ή ακόμη και μικρότερα φορτηγά με χαμηλό αρχικό κόστος, δημιουργώντας μια πλατφόρμα βάσης για αρθρωτό οπλισμό.

Τα εμπορικά πλοία μπορούν να επιχειρούν με μικρό αριθμό πληρωμάτων, μειώνοντας σημαντικά την απαίτηση προσωπικού σε σύγκριση με τα παραδοσιακά πολεμικά πλοία. Αυτό είναι ιδιαίτερα επωφελές για την Ελλάδα, η οποία θα μπορούσε να επανατοποθετήσει αυτό το προσωπικό σε πιο κρίσιμα καθήκοντα σε όλο τον στόλο.

Όπλα όπως πύραυλοι κρουζ κατά πλοίων ή επίθεσης ξηράς (π.χ. Harpoon, Naval Strike Missile ή ακόμα και συστήματα μεγαλύτερου βεληνεκούς) μπορούν να ενσωματωθούν σε εμπορευματοκιβώτια προτύπων ISO που δεν διακρίνονται από τα κανονικά εμπορευματοκιβώτια εμπορικής αποστολής. Αυτά τα συστήματα με εμπορευματοκιβώτια επιτρέπουν στο πλοίο να παραπλανά αναμιγνυόμενο στην εμπορική κυκλοφορία, καθιστώντας δύσκολο για τους αντιπάλους να το ξεχωρίσουν. Αυτή η προσέγγιση «λύκος με ένδυμα προβάτου» θα μπορούσε να δώσει στην Ελλάδα ένα απροσδόκητο στρατηγικό πλεονέκτημα καθιστώντας δυσκολότερο για τους αντιπάλους να εντοπίσουν ή να στοχεύσουν αυτά τα σκάφη.

Τα συστήματα εμπορευματοκιβωτίων επιτρέπουν γρήγορη αναδιαμόρφωση ανάλογα με τις ανάγκες της αποστολής. Εμπορευματοκιβώτια με διαφορετικά συστήματα πυραύλων, δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου ή ακόμη και drones για ISR (Intelligence, Surveillance, Reconnaissance) θα μπορούσαν να φορτωθούν και να εκφορτωθούν ανάλογα με τις ανάγκες.

Ένα τροποποιημένο φορτηγό πλοίο που μεταφέρει πυραυλικά συστήματα με εμπορευματοκιβώτια μπορεί να τοποθετηθεί ή να επανατοποθετηθεί κρυφά στις νησιωτικές αλυσίδες της Ελλάδας, καθιστώντας το μια κρυφή αλλά τρομερή απειλή στα αμφισβητούμενα από τον εχθρό ύδατα.

Λόγω της εμβέλειας και της χωρητικότητάς τους, αυτά τα πλοία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αμυντικές πλατφόρμες, εκτοξεύοντας πυραύλους από σχετικά ασφαλείς αποστάσεις ή από απρόβλεπτες τοποθεσίες. Η παρουσία τους θα ανάγκαζε τους αντιπάλους να επανεξετάσουν τη στόχευση τους, καθώς δεν θα γνώριζαν από πού θα μπορούσαν να προέλθουν πιθανά χτυπήματα.

Χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα λιμενική υποδομή, αυτά τα πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων θα μπορούσαν να μετακινηθούν γρήγορα μεταξύ τοποθεσιών, δημιουργώντας νέα σημεία εκτόξευσης χωρίς την ανάγκη υποστήριξης της παραδοσιακής ναυτικής βάσης.

Δεδομένου ότι αυτά τα πλοία δεν είναι ειδικά κατασκευασμένα πολεμικά πλοία, η συντήρησή τους μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω υφιστάμενων εμπορικών ναυπηγείων χρησιμοποιώντας τυποποιημένα εξαρτήματα, μειώνοντας τα λειτουργικά έξοδα. Αυτό συμβάλλει επίσης στη μείωση της υλικοτεχνικής πίεσης στις υποδομές υποστήριξης του Ελληνικού Ναυτικού. Σε αντίθεση με τα προηγμένα πολεμικά πλοία με πολύπλοκα συστήματα, τα πληρώματα πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων μπορούν να εκπαιδευτούν σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα για να εκτελούν βασικές λειτουργίες πλοίων, ενώ ένα μικρότερο τμήμα ειδικευμένου στρατιωτικού προσωπικού επιβλέπει τα οπλικά συστήματα. Βέβαια τα φορτηγά πλοία στερούνται της θωράκισης και των αμυντικών δυνατοτήτων ενός παραδοσιακού πολεμικού πλοίου, γεγονός που τα καθιστά ευάλωτα σε ανοιχτή σύγκρουση. Ωστόσο, θα μπορούσαν να συνδυαστούν με μια μικρότερη συνοδεία ή να βασιστούν στην αντιαεροπορική άμυνα της Ελλάδας με βάση τα νησιά για προστασία.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να συνεργαστεί με χώρες που έχουν πρωτοπορία σε παρόμοιες ιδέες, όπως το Ισραήλ (εμπορευματοκιβώτια πυραυλικών συστημάτων) ή τους συμμάχους του ΝΑΤΟ που μπορούν να παρέχουν πρόσβαση στην απαραίτητη τεχνολογία αρθρωτών πυραύλων. Οι υπάρχουσες αμυντικές συνεργασίες ενδέχεται να επιτρέψουν στην Ελλάδα να αποκτήσει παροπλισμένα ή αποθηκευμένα πυραυλικά συστήματα με χαμηλότερο κόστος, ειδικά για ενσωμάτωση σε αυτήν την αντισυμβατική πλατφόρμα.

Αυτή η ιδέα επιτρέπει στην Ελλάδα να προβάλλει την ισχύ ευρύτερα χωρίς να χρειάζεται να αντιμετωπίσει άμεσα μεγαλύτερο ναυτικό. Τοποθετημένα κοντά σε σημεία ελέγχου ή αμφισβητούμενες περιοχές, αυτά τα πλοία θα μπορούσαν να παρέχουν ένα ευέλικτο αποτρεπτικό μέσο. Η δυνατότητα προσθήκης και αφαίρεσης εμπορευματοκιβωτίων πυραύλων θα επιτρέψει στο Πολεμικό Ναυτικό να διατηρήσει την άρνηση και να διαχειριστεί την κλιμάκωση, παρουσιάζοντας μια χαμηλού προφίλ αλλά ισχυρή απειλή για τυχόν αντίπαλες κινήσεις.

Επιχειρώντας με εμπορικά διαθέσιμα πλοία και πυραύλους με εμπορευματοκιβώτια, η Ελλάδα θα μπορούσε να ενισχύσει οικονομικά τη ναυτική της ισχύ πυρός, διατηρώντας παράλληλα πόρους για άλλες αμυντικές ανάγκες υψηλής προτεραιότητας. Αυτή η αντισυμβατική προσέγγιση θα έκανε το Πολεμικό Ναυτικό εξαιρετικά προσαρμοστικό και ικανό για στρατηγικό αιφνιδιασμό, με ελάχιστη δημοσιονομική πίεση.

Συμπεράσματα

Η έναρξη με πλατφόρμες χαμηλού κόστους επιτρέπει στο Πολεμικό Ναυτικό να κλιμακωθεί ανάλογα με τις ανάγκες. Κάθε πλατφόρμα μπορεί να αναβαθμιστεί με πιο προηγμένους αισθητήρες, αμυντικά συστήματα ή νέους πυραύλους με την πάροδο του χρόνου, όπως το επιτρέπουν οι προϋπολογισμοί. Αυτή η επεκτάσιμη προσέγγιση παρέχει ευελιξία, επιτρέποντας στο ναυτικό να ανταποκρίνεται δυναμικά σε νέες απειλές.

Το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να παραμείνει σε επιφυλακή για αναδυόμενες, προσιτές τεχνολογίες -όπως μικρά, αυτόνομα drone σκάφη ή νέα συστήματα εμπορευματοκιβωτίων- για να εξελίσσει συνεχώς τον στόλο. Αυτή η προσαρμοστική, σταδιακή προσέγγιση μπορεί να διατηρήσει τη ναυτική ισχύ ανταγωνιστική χωρίς μεγάλες, αποσταθεροποιητικές οικονομικές επενδύσεις.

Εστιάζοντας σε αυτούς τους τομείς, το Πολεμικό Ναυτικό θα μπορούσε να οικοδομήσει μια πολυεπίπεδη, οικονομικά αποδοτική άμυνα ικανή να αποτρέψει ισχυρότερους αντιπάλους. Αυτή η προσέγγιση μεγιστοποιεί τα πλεονεκτήματα της γεωγραφίας, των συνεργασιών και της τακτικής καινοτομίας, ενώ παραμένει προσιτή και βιώσιμη.

Οπωσδήποτε, η μόχλευση των «περιορισμένων πόρων» ως επιχειρησιακή στρατηγική ευθυγραμμίζεται τέλεια με τις σύγχρονες ναυτικές έννοιες όπως η Διακλαδικότητα και οι Κατανεμημένες Ναυτικές Επιχειρήσεις. Σε μια εποχή όπου οι οικονομικοί πόροι είναι περιορισμένοι, οι προσιτές, οι μικρότερες πλατφόρμες μπορούν να μεταμορφώσουν τη δομή και τη στρατηγική του στόλου αυξάνοντας τόσο τη δυνατότητα επιβίωσης όσο και την τακτική ευελιξία. Έτσι το Πολεμικό Ναυτικό θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτή τη λογική για να επιτύχει οικονομικά αποδοτική αλλά τρομερή ναυτική ισχύ

Εστιάζοντας στην προσιτή τιμή ως βασικό πλεονέκτημα, η Ελλάδα μπορεί να οικοδομήσει ένα στόλο που θα αξιοποιεί τόσο τη στρατηγική ποσότητα όσο και το γεωγραφικό πλεονέκτημα. Το αποτέλεσμα είναι ένας «ιστός αποτροπής» σε όλο το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο που θα εμποδίζει τους αντιπάλους, θα ενισχύει την αμυντική στάση της Ελλάδας και θα προβάλλει μια αξιόπιστη, ανθεκτική θαλάσσια δύναμη χωρίς την οικονομική πίεση της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στόλου.

Το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να επανεφεύρει τον εαυτό του εκμεταλλευόμενοι  την απόκτηση δυνατοτήτων των Belharra σε συνδυασμό με μια επιπλέον δικτυωμένη δύναμη μικρότερων, προσιτών και αναλώσιμων πλατφορμών, όπου η καθεμία προσθέτει σε ένα μεγαλύτερο δίκτυο μάχης. Αυτή η προσέγγιση υποστηρίζει άμεσα τις αρχές του ναυτικού πολέμου που εδράζεται στη συγκέντρωση ανώτερης δύναμης σε αποφασιστικά σημεία, χρήση κατανεμημένων πλατφορμών για την αποτελεσματική συγκέντρωση ισχύος όταν και όπου μετράει.

Εν ολίγοις, η μαχητική ισχύς δεν συνδέεται πλέον με καμία ενιαία πλατφόρμα, αλλά είναι μάλλον μια αναδυόμενη ποιότητα μιας προσαρμόσιμης, ανθεκτικής και δικτυωμένης θαλάσσιας δύναμης. Μέσω διάσπαρτων και αρθρωτών δυνατοτήτων, η Ελλάδα θα μπορούσε να καταστήσει τη δημοσιονομική πολιτική μείωσης του χρέους το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της, χρησιμοποιώντας ένα σύγχρονο, ισχυρό αποτρεπτικό μέσο που μεγεθύνει τη δύναμη μάχης ακριβώς εκεί που έχει σημασία.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, του Strategy International και του Research Institute for European and American Studies.

 

 

 

 

 

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ: συγκρατούμενος των πρωτεργατών μιλά στις ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

43

 

Του Παντελή Σαββίδη

Α’ ΜΕΡΟΣ: Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Η σειρά ντοκυμαντέρ του Παπαχελά στον Σκάι επανέφερε στον δημόσιο λόγο την κρίσιμη δεκαετία 1964-1974 κατά την οποία διαμορφώθηκε μια γενιά. Σ αυτήν την γενιά ανήκω και εγώ.

Παρόλο που ασχολήθηκα αρκετά με την ίδια περίοδο κάθε φορά που συναντώ ένα πρόσωπο που πρωταγωνίστησε σε εκείνα τα γεγονότα κάτι σημαντικό προστίθεται στην ενημέρωση και στην οπτική μου.

Καθώς, λοιπόν, αναζητώ πηγές πού έζησαν τά γεγονότα συνάντησα τον Επίλαρχο, όπως υπογράφει στα βιβλία του, Ιωάννη Αλμπάνη ο οποίος μυήθηκε στην ομάδα που πραγματοποίησε το πραξικόπημα υπο τον Παπαδόπουλο πρίν εκδηλωθεί και συμμετείχε το βράδυ της 21ης Απριλίου επικεφαλής ομάδος Τεθωρακισμένων {από το ΚΕΤΘ (ΓΟΥΔΗ) και ΤΟΜΑ από το Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού Χαϊδαρίου( Διοικητής ο Αντισυνταγματάρχης Αντώνιος Μέξης).

Μετά την Μεταπολίτευση ο Ι. Αλμπάνης κατηγορήθηκε τόσο γι’ αυτήν όσο και γιά άλλη, υποτιθέμενη, όπως λέει ο ίδιος, συμμετοχή του στο κατ ευφημισμόν Πραξικόπημα της Πυζάμας προς ανατροπήν της Νέας Καταστάσεως το οποίο, όπως μου διηγήθηκε, οργανώθηκε απο τον τότε ΥΠΕΘΑ Ευάγγελο Αβέρωφ προκειμένου να αρχίσει, και άρχισε,  η λεγομένη εκκαθάρισις τών Ενόπλων Δυνάμεων υπό των «Χουντικών σταγονιδίων».

Ο Ιωάννης Αλμπάνης, (με το βέλος) κατηγορούμενος στην δίκη για το Πραξικόπημα της Πυτζάμας

Ο Ιωάννης Αλμπάνης αφηγείται:

«Έτσι λοιπόν ευρέθη εις Δικαστικάς περιπετείας τόσον μετά της τριανδρίας τού Στρατιωτικού Καθεστώτος (Παπαδόπουλον-Παττακόν-Μακαρέζον) όσον και ετέρους Αξιωματικούς διά την «Πυζάμαν» βιώσας ούτω πώς εις τάς φυλακάς σχεδόν επι 3ετίαν χωρίς ποτέ να καταδικασθώ δι’ ό,τι εκατηγορούμην.

Ούτω πώς λοιπόν εύλογον ήτο συναγελαζόμενος μεθ’ όλης της ηγεσίας τού Καθεστώτος πλείστα όσα είδον και ήκουσον και επειδή ήμουν ο νεαρώτερος στην ηλικίαν μεταξύ των Απριλιανών τότε και επειδή είχον το χάρισμα τού γράφειν εκρίθη ότι θα έπρεπεν να γνωρίζω καλύτερον τά γεγονότα και εις λεπτομερείας ώστε μελλοντικώς, όπως τώρα, να τά παραδώσω όπως πραγματικώς έγιναν τότε και όχι όπως μέχρι σήμερον μετά 50 χρόνια ανακριβώς  παρουσιάζονται»

Αξιωματικός των Τεθωρακισμένων υπηρέτησε υπο τον Παττακό ώς ανθυπίλαρχος. Από αυτόν και μυήθηκε.

Εχει ενδιαφέρον η μύησίς του όπως την περιγράφει ο ίδιος “καθό ήρχισεν γενομένη εκτός τού φυσιολογικού χώρου της Στρατιωτικής Υπηρεσίας και πολύ πριν την 21ην Απριλίου 1967 ώς ακολούθως:

“Μία ομάδα, κυρίως φοιτητών της Νομικής, Μεταξικής ιδεολογίας, εξέδιδεν την εφημερίδα «4η Αυγούστου» και αναζητούσε συνδρομητές. Μιλάμε για αρχές τού 60 όταν η ιδεολογική αντιπαράθεση ήταν έντονη. Όπως έντονες ήταν και οι καθημερινές συγκρούσεις στους δρόμους. Στην εφημερίδα εγγράφονταν συνδρομητές αρκετοί Ευέλπιδες και εν ενεργεία Αξιωματικοί προσκείμενοι στην Μεταξική ιδεολογία.

Φαίνεται όμως ότι κάποιος έκ της εφημερίδος τά εγγραφόμενα ονόματα των Ευελπίδων-Αξιωματικών θα τά έδιδεν εις ένα μεμυημένον στέλεχος της Απριλιανής ομάδος καθό εκρίνετο ότι ήσαν πολύ προωθημένοι και εκ πεποιθήσεως προσκείμενοι αφ’ εαυτών προς τους σκοπούς της οργανώσεως των Απριλιανών”. Μετέπειτα ο Αλμπάνης είκασεν χωρίς βεβαιότητα αλλά συμπερασματικώς ότι «πρέπει να εδίδοντο εις κάποιον υψηλότατον Απριλιανόν στέλεχος” πού δεν θέλει να κατονομάσει “καθό μετά την 21ην Απριλίου μέλη της εφημερίδας τής 4ης Αυγούστου διετέλεσαν εις θέσεις δευτέρας γραμμής τού επισήμου Κυβερνητικού σχήματος της 21ης Απριλίου”.

“Επίσης φαίνεται ότι τό παραλαμβάνων τά ονόματα των εγγεγραμμένων συνδρομητών στέλεχος των Απριλιανών με την σειράν του τά έδιδεν εις τους αντιστοίχους Διοικητάς πού υπηρέτει ο καθένας απ’ αυτούς εφ’ οσον οι Διοικηταί ήσαν μεμυημένοι όπως ο Αλμπανης πού το ονομά του εδόθη εις τον Διοικητήν του Παττακόν”.

Ετσι, λοιπόν, λέει ο Ιωάννης Αλμπάνης “τοποθετηθείς εις το ΚΕΤΘ στο ΓΟΥΔΗ με Διοικητή τον έχοντα φήμην αυστηρού και ατέγκτου Ταξιάρχου Στυλιανού Παττακού εκλήθη απ’ αυτόν εις το Γραφείον του”.

“Εκεί μου απηύθυνε δύο ερωτήματα. Τό ένα ηταν εάν πιστεύει στην Μεταξική ιδεολογία και διαβάζει την εφημερίδα 4η Αυγούστου. Αμέσως αντελήφθη ότι εκ της εφημερίδος είχε φθάσει το όνομά μου εις τον Παττακό. Ακαριαίως τού απήντησα θετικά αφού πέραν των όσων είχον μελετήσει ο ίδιος είχον ακούσει πάρα πολλά περί της περιόδου Μεταξά  από τον πατέρα μου που είχε εργασθεί ως τεχνίτης εις τά έργα των οχυρών της Γραμμής Μεταξά”.

“Η επομένη ερώτηση τού Παττακού ήταν ως Ανθυπίλαρχος εάν ήμουν διατεθειμένος με τά άρματα να αναλάβω δράση για αυτές τις Μεταξικές ιδέες και η απάντησή μου ήταν, επίσης, θετική.

Έτσι, έγινα μέλος της Απριλιανής ομάδας με έναν κωδικό αριθμό αναγνώρισης για οποιονδήποτε τρίτον που θα μού τον έλεγε”.

Από την συζήτηση που είχα μαζί του προκύπτει ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήτο ευφυέστατος “με πολλές στροφές και ότι απελάμβανεν σεβασμού και από τους κατωτέρους αλλά κυρίως από τους ανωτέρους του κατά βαθμόν και Ταξιν της Σχολής των Ευελπίδων”.

Παραθέτει κατωτέρω “δύο σχετικά συμβάντα  που έλαβαν χώραν  πρό της 21ης Απριλίου πού θα αποδείξουν το αληθές, όπως λέει, περί αυτού.

1ον.Τό 1954 ο Γ.Παπαδόπουλος εφοίτα εις την Ανωτέραν Σχολήν Πολέμου και ήτο ο νεαρότερος και εις βαθμόν Ταγματάρχης αλλά και κατά Τάξιν έκ της Σχολής Ευελπίδων μεταξύ άλλων 60 ανωτέρων του. Με το πέρας της φοιτήσεως ο Διοικητής της Σχολής τότε Υποστράτηγος και μετέπειτα Στρατηγός Α/ΓΕΕΘΑ Αθανάσιος Φροντιστής ηρώτησεν τους μαθητάς εάν τους εδίδετο το δικαίωμα να επιιλέξουν ως Διοικητήν Στρατιάς ποίον θα εξέλεγον μεταξύ των 60 συμφοιτητών. Αμέσως και οι 59 ανώτεροι του κατά Τάξιν και βαθμόν επέλεξαν τον μικρότερόν των Γ.Παπαδόπουλον.!!! Ένα σαφές δείγμα αναγνωρίσεως ότι εστρόφαρεν υπέρ το δέον.

2ον.Οποια Στρατιωτική σύσκεψις ανωτάτου επιπέδου εγίνετο μεταξύ στρατηγών πάντοτε με το πρόσχημα δήθεν τού Γραμματέως τού Συμβουλίου εκαλείτο ο Γ.Παπαδόπουλος. Τούτο επεβεβαίωσεν εις τον Παπαχελάν και ο αδελφικός φίλος τού Παπαδοπούλου Νικ.Φαρμάκης τ.Βουλευτής της ΕΡΕ ότι «εκαλείτο υπο ανωτέρων Αξιωματικών διότι «ημπορούσε να κάμει πράγματα που αυτοί καίτοι ανώτεροί του δεν ημπορούσαν να κάμουν».

Επίσης ο Αλμπάνης μ’ ανέφερεν αφ’ οσα τού είχεν είπει ο ίδιος ο Γ.Παπαδόπουλος ότι “μετά την ίδρυσιν τού ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) εις την Μ.Ανατολήν το 1944 υπό τού τότε Αντισυνταγματάρχου Ιππικού Σόλωνος Γκίκα ώς αντιστάθμισμα τού αποτυχόντος Κομμουιστικού Πραξικοπήματος, το κίνημα τού ΙΔΕΑ το 1951 και την άνοδον της ΕΔΑ το 1958 ως Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως ο τότε Αντισυνταγματαρχης Γ.Παπαδόπουλος εκτελών χρέη Γεν. Γραμματέως τού ΙΔΕΑ ανησυχήσας απευθύνθη προς τον αρχικόν ιδρυτήν τού ΙΔΕΑ Σόλωνα Γκίκαν που τώρα ήτο Α/ΓΕΣ. Ο Γκίκας τού είπεν «κάμετε ό,τι θέλετε εγώ θα πολιτευθώ» όπερ κι’ εγένετο εκλεγείς βουλευτής με την ΕΡΕ το 1961-63″.

“Από τότε ο Παπαδόπουλος πήρε την όλη υπόθεση πάνω του μετονομάζων τον ΙΔΕΑ εις Εθνικήν Ενωσιν Νέων Αξιωματικών (ΕΕΝΑ) ή εν συντομία ΕΝΑ προφορικά. Η μετονομασία αυτή ήτο άκρως απόρρητος και ήτο γνωστή μόνον εις μυηθέντα μέλη του”.

Ο Επίλαρχος αφησεν να εννοηθεί ότι ο Παπαδόπουλος ήτο το μυαλό, ο Παττακός η αιχμή και ο Μακαρέζος ο ορθολογιστής των πραγμάτων.

“Ομως εξ ολων των άλλων πρωτοκλασάτων  στελεχών Λαδά, Μπαλόπουλον, Λέκαν, Ντερτιλή, Ασλανίδη, Μέξη, Κωνσταντοπούλου κ.α εκείνος που έφερεν το κύριον βάρος τής Οργανώσεως ΕΕΝΑ επί πολλά έτη και ήτο δεξί χέρι τού Γ.Παπαδοπούλου ήτο ο Δημ.Ιωαννίδης και τούτο διότι: Η μία απο τάς δύο αδελφάς τού Ιωαννίδη  Δέσποινα, σπουδάσασα ιατρός εις το Βέλγιον και υπηρετήσασα εις το Βελγικόν Κογκό διέθετεν ικανά χρήματα και ενεκεν αυτού ο Ιωαννίδης ημπόρεσε να αποκτήσει αυτοκίνητον Ι.Χ πράγμα που ήτο αδιανόητον διά την εποχήν εκείνην διά το σύνολον των Αξιωματικών. Ομως εκτός αυτού ο Ιωαννίδης ήτο ελεύθερος και είχε τρομακτικάς συνωμοτικάς ικανότητας και ατύπως εθεωρείτο ο Πατριάρχης της συνωμοτικότητος.

Ετσι λοιπόν ημπορούσε κατά σχεδίασιν τού Παπαδοπούλου αυθημερόν να κινείται ανα την Ελλάδα συνδέων τους διαφόρους μεμυημενους ή προς μύησιν Αξιωματικούς και να είναι παρών το πρωϊ στην Μοναδα του διό και ο Παπαδόπουλος ως ετόνισεν εις τον Αλμπάνην μεταφορικώς «εάν εξητάζετο το αίμα των ίσως να ήτο αδελφικόν». Τοσαύτην αδελφικήν σχέσιν είχεν μετά τού Ιωαννίδη. Αυτή η σχέσις απο το 1971 ενισχύθη τά μεγιστα ως κατωτέρω θα επεξηγηθή.

Επίσης αξίζει να καταγραφή ότι η αδελφή τού Ιωαννίδη Δέσποινα γνωρίσασα τον συμφοιτητήν της ιατρόν Ιάκωβον (Ζάκ) Αλαζράκην (Εβραϊκής καταγωγής) εις το Βέλγιον τον υπανδρεύθη χωρίς ποτέ ν’ αποκτήση παιδιά. Ειχον την τύχην να γνωρίσω την αδελφήν του Δέσποινα μετά το πέρας των Δικαστικών περιπέτειών μου όταν εξ ανάγκης διά προβλήματα υγείας επεσκεπτόμην την Κλινικήν «Κυανούς Σταυρός» που είχεν με τον σύζυγόν της Αλαζράκην απέναντι απο την Αμερικανικήν Πρεσβείαν εις Αθήνας.. Ποτέ δεν είχον συναντήσει τον Αλαζράκην ώστε να έχω προσωπικήν γνώμην ει μη μόνον εξ ακουσμάτων άλλων συγκρατουμένων μου εις τάς φυλακάς και έκ τού ιδίου τού Ιωαννίδη.

Τά μόνα που ημπορώ να καταγράψω ως αντελήφθην είναι ότι ο Ιωαννίδης επηρεάζετο παρα πολύ εις τάς αποφάσεις πού είχεν λαβει κατά το παρελθόν αλλά και την τότε τρέχουσαν περίοδον από τον γαμβρόν του Ζακ Αλαζράκην.

Αρκεί να σημειώσω ότι κατά τά λεγόμενα προς εμέ εκ τού Ιωαννίδου εις τάς εκλογάς τού 1977 τάς συνομιλίας με την Εθνικήν Παράταξιν προκειμένου βοηθηθή απο το κύκλωμα Ιωαννίδη τάς διεξήγαγεν έκ μέρους του ο Αλαζράκης.

Επίσης άπαντες οι τότε έγκλειστοι μικροί εις τον βαθμόν Αξιωματικοί οι προσκείμενοι εις τον Ιωαννίδην κατά τάς διαφόρους συζητήσεις εδείκνυον μίαν υπερβολικήν εμπιστοσύνην και θα έλεγον σεβασμόν και αξίαν πρός τον Αλαζράκην μνημονεύοντες αυτόν ως ΖΑΚ.Τό είπεν ο ΖΑΚ, το εκαμεν ο ΖΑΚ κ.λπ.

Εξαιρετικώς θα σημειώσω ότι ο Ι.Λαδάς ευλόγως αντι-ιωαννιδικός διετείνετο ότι ο Ζακ Αλαζράκης ήτο ο Σταθμάρχης της Μοσαντ στην Ελλάδα χωρίς ν’ αναφέρη οιονδήποτε στοιχείον επ’ αυτού. Ισως να εγνώριζεν περισσότερα καθό επί 5ετίαν υπήρξεν ο Γενικός Γραμματεύς τού Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και είχεν υπο Διοίκησίν του τά Σώματα Ασφαλείας.(Χωροφυλακή-Αστυνομία Πόλεων).

 

Ιάκωβος (Ζάκ) Αλαζράκης

Ετσι:

.α.Η μεγάλη αδελφική σχέσις Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη ένεκεν τού έργου συνδέσεως των μεμυημένων αλλά και της μυήσεως νέων καθ’ υπόδειξιν τού αρχισχεδιαστού Παπαδοπούλου επι πολλά έτη,

.β.Η γνώσις υπο τών λοιπών Απριλιανών στελεχών αυτής της συνδέσεως Παπαδοπούλου-Ιωαννίδη αλλά και τού σοβαροτάτου έργου πού επετέλει ο Ιωαννίδης ανά την Ελλάδα της συνδέσεως μεμυημένων ή μυήσεως νέων,

.γ.Η γνωσις υπο των λοιπών Απριλιανών ότι ήτο ο μοναδικός που εγνώριζεν σχεδόν όλον το δίκτυον των μεμυημένων και υπό μύησιν

.γ.Τάς αναμφισβητήτους συνωμοτικάς ικανότητας τού θεωρουμένου Πατριάρχου της Συνωμοσίας πού κατά το κοινώς λεγόμενον «ημπορούσε να υπανδρεύση ακόμη και καλόγηρον προκειμενου να πείση κάποιον και τον έπειθεν»

.δ.Η τρομερή μυστικοπάθεια, το μειλίχιον ύφος του και ο τρόπος ομιλίας του ήσαν αυτά τά οποία κατέστησαν τον Ιωαννίδην ως Διοικητήν της ΕΣΑ να είναι ο μοναδικός και αδιαμφισβήτητος φορεύς Ασφαλείας  τού Καθεστώτος αφού τη ουσία διοικούσε και την Γενικήν Ασφάλειαν της Αστυνομίας Πόλεων και Χωροφυλακής.

Η ισχύς και ο λόγος του εις τάς προαγωγάς και μεταθέσεις Αξιωματικών ήτο ισχυροτέρα και αυτού τού Α/ΓΕΣ διό και είχεν  τρομακτικήν επιρροήν ιδία επι των νεωτέρων Αξιωματικών.

Η εμπιστοσύνη και η απεριόριστος ισχύς του θα επαυξηθή απο το 1971 τοσούτον ώστε η ανατροπή Παπαδοπούλου η οποία εγένετο το 1973 να θεωρήται αστεία υπόθεσις ή άλλως άνευ αντιστάσεως τινός ως θα ιδωμεν κατωτέρω.

Εδώ σάν παρένθεση ο Αλμπάνης ανέφερεν ότι “εκτός απο τον κορμόν της κυρίας οργανώσεως ΕΕΝΑ υπό τον Παπαδόπουλον υπήρχον απο μόνες των αδέσποτες και ανεξάρτητες μικροομάδες άλλων Αξιωματικών έχουσαι τάς αυτάς ιδεολογικάς πεποιθήσεις δυνάμενας να αναλάβουν δράσιν. π.χ. η ομάς Αντισυνταγματάρχου Παπαγιάννη, η ομάς Συνταγματάρχου Σταματελοπούλου, Αντισυνταγματάρχου Παπαποστόλου κ.α. Αυταί αι ομάδες ενημερούντο ατύπως κατά διαστήματα ότι η κεντρική Οργάνωσις προχωρά και ώφειλον να είναι έτοιμοι προς συνένωσιν ολίγον χρόνον πρό της D ημέρας. Η αφ’ εαυτών συγκρότησις αυτών των ομάδων ήτο ο ιδιαίτερος δεσμός που είχεν αναπτυχθεί κατά την διάρκειαν τού  εμφυλίου 1946-49 και του πολέμου της Κορέας.

Κυρίως αυταί αι ομάδες μή εχουσαι συνήθως οργανικά ένοπλα τμήματα εχρησιμο-ποιήθησαν διά τάς συλλήψεις Υπουργών και λοιπών Πολιτικών προσώπων κατά την 21ην Απριλίου 1967. Αρα έκ των προτέρων και πρό πολλού χρόνου ήσαν εντεταγμέναι εις το ολον σχέδιον και ένας έκαστος είχεν λάβει εντολήν ποίον πολιτικόν θα συνελάμβανεν, πού διέμενεν κ.λπ. καί άρα είχεν κάμει σχετικάς αναγνωρίσεις και προετοιμασίας χωρίς να το λέγη ούτε εις τον διπλανόν του.. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι έκαστον μεμυημένον μέλος της ομάδος πέραν τού αρχηγού τής ομαδος πού τον είχεν μυήσει ουδένα έτερον εγνωριζεν.

Ιδού σχετικά παραδείγματα:

.α.Τό απογευμα της 20ης Απριλίου 1967 άπαντες οι μυημένοι ηρχισαν προετοιμαζόμενοι διά την αποστολήν που τους ειχεν δώσει ο επικεφαλής της ομάδος. Ετσι συγκεκριμένα την 18.00 ώραν της 20ης Απριλίου, τυχαίως, συναντώνται εις την πλατεΊαν ΒΑΘΗΣ δύο μέλη της ομάδος Παπαγιάννη ήτοι οι Ταγματάρχαι Θεόκλητος Παπαγεωργίου και Θεόδωρος Θεο-φιλογιαννάκος χωρίς να γνωρίζουν ότι ανήκον εις την αυτήν ομάδα. Αμφότεροι είχον ως αποστολήν την σύλληψιν πολιτικών προσώπων. Ετσι συναντώμενοι ο μέν Παπαγεωργίου το πιστόλι το ειχε τοποθετημένον εις ένα κουτί τούρτας Ζαχαροπλαστείου ο δε Θεοφιλογιαννάκος εις μίαν θήκην ηλεκτρικού σιδήρου αφήνοντας να εξέχει διά να φαίνηται το καλώδιον τού σιδήρου.Καί ό εχων Παπαγεωργίου την «τούρταν» είπεν εις τον έχοντα το σίδηρον Θεοφιλογιαννάκον ότι πηγαίνει να ίδή τά ανήψια του και τους πήρε γλυκά ο δε Θεοφιλογιαννάκος ότι είχε χαλάσει το ηλεκτρικό σίδηρο και το επήγαινε διά επισκευή. Τοσαύτη συνωμοτική μυστικότης υπήρχεν ενώ ήσαν στην ίδια ομάδα, δεν το εγνώριζον καίτοι μετά απο 7 ώρες ο καθένας τους θα συνελάμβανεν κάποιον πολιτικόν πρόσωπον.

Ο ένας εξηπάτησεν τον έτερον με τούρτα και ηλεκτρικό σίδηρον αντιστοίχως.

.β.Εγώ είχον ως Ανθυπίλαρχος συγκάτοικον επί 2ετίαν τον επίσης Ανθυπίλαρχον Χρ.Χα…(δεν θέλει να αναφέρω το ονομά του) ο οποίος κι’ αυτός έδιαβαζε την 4ην Αυγούστου και τον είχε μυήσει, όπως εμένα, ο Παττακός. Επληροφορήθημεν ότι είχομεν μυηθεί απο τον Παττακόν μόλις πρό 2 ετών όταν απεφασίσαμεν να αποκαλύψωμεν μεταξύ μας τους ρόλους. Δύο έτη συγκάτοικοι, συμμαθηταί της ΣΣΕ, αδελφικοί φίλοι και αλληλοαπεκαλύφθημεν μετά 57 έτη ποίους ρόλους είχομεν και ότι είμεθα μυημένοι απο τον Παττακόν.

Την επόμενη Δευτέρα: ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

 

Γιατί οι μισοί Αμερικανοί δείχνουν λατρεία στον Τραμπ -Η ανάλυση του Economist

0

 

Ο Ρεπουμπλικανός προεδρικός υποψήφιος Ντόναλντ Τραμπ / Φωτογραφία: AP Photo / Evan Vucci
04/11/2024  15:08
Από το 2016 ο Ντόναλντ Τραμπ κυριαρχεί στον χώρο της αμερικανικής Δεξιάς, και πολλοί πολιτικοί παρατηρητές προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν πώς, παρά τα σκάνδαλα και το χάος της πρώτης του θητείας, που κορυφώθηκε με την προσπάθειά του να γαντζωθεί στην εξουσία παρ’ όλη την ήττα του στις εκλογές του 2020, σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί είναι έτοιμοι να τον ξαναστείλουν στον Λευκό Οίκο.

Πέρα από τις υπεραπλουστευτικές εξηγήσεις περί ρατσισμού, ξενοφοβίας και μισογυνισμού των οπαδών του, που τροφοδοτεί ο Τραμπ με εξοργιστικές δηλώσεις, παραπληροφόρηση και ψέματα, ο Economist επιχειρεί μια πιο ψύχραιμη ανάλυση βάσει συμπερασμάτων πολιτικών επιστημόνων, οικονομολόγων και πολιτικών κοινωνιολόγων, με τους πρώτους να υπογραμμίζουν τη σημασία των θεσμών, τους δεύτερους εκείνη των συνθηκών διαβίωσης και τους τελευταίους να δίνουν έμφαση στο πολιτισμικό χάσμα μεταξύ των ελίτ και του αυτοαποκαλούμενου «λαουτζίκου».

Το ιδιόμορφο αμερικανικό πολιτικό σύστημα ευνοεί τον Τραμπ
Σύμφωνα με την εξήγηση που δίνουν πολιτικοί επιστήμονες, ο Τραμπ επωφελείται ή εκμεταλλεύεται έξυπνα το ιδιόμορφο αμερικανικό πολιτικό σύστημα, που ενθαρρύνει το δικομματικό δίπολο.

Με τις ανοικτές προκριματικές εκλογές τα μέλη των κομμάτων διαθέτουν μεγαλύτερη εξουσία από τις κομματικές ελίτ στην επιλογή του προεδρικού υποψηφίου, κάτι που επέτρεψε στους θιασώτες του συνθήματος του Τραμπ «Να Ξανακάνουμε Μεγάλη την Αμερική» («Make America Great Again») να πάρουν υπό τον έλεγχό τους τον μηχανισμό ενός εκ των δύο μεγάλων κομμάτων, των Ρεπουμπλικανών.

Το ίδιο επιχείρησε και στους αντιπάλους τους Δημοκρατικούς η λαϊκιστική αριστερή πτέρυγα με τους Μπέρνι Σάντερς και στη συνέχεια με την Ελίζαμπεθ Γουόρεν το 2016, και προ τετραετίας αντίστοιχα, αλλά δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τα ποσοστά που απέσπασε ο Τραμπ στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών πριν την πρώτη του θητεία στον Λευκό Οίκο. Όπως σχολιάζει ο Economist στην ανάλυσή του, «αν μεταφυτευόταν η ευρωπαϊκού τύπου πολυκομματική δημοκρατία στην Αμερική, ένα κόμμα MAGA υπό την ηγεσία του Τραμπ θα μπορούσε να συγκεντρώσει μεγάλη υποστήριξη χωρίς να εξασφαλίσει την πλειοψηφία – όπως συμβαίνει στη Γερμανία με την ακροδεξιά AfD».

Στην Αμερική το δικομματικό σύστημα ευνοεί τους εξεγερμένους της βάσης, αναγκάζοντας τους κομματικούς ομόσταβλους να συνάψουν ειρήνη με τη νέα ηγεσία, κάτι που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την υποστήριξη που απολαμβάνει ο Τραμπ. Αλλά η συγκεκριμένη προσέγγιση δεν εξηγεί και τόσο επαρκώς το πώς ο Τραμπ έγινε ο πρώτος από την εποχή του Φράνκλιν Ρούσβελτ που εξασφάλισε τρεις απανωτές φορές το χρίσμα ενός μεγάλου κόμματος.

Η πολιτική οικονομία
Η δεύτερη εξήγηση, εκείνη της πολιτικής οικονομίας, ρίχνει ίσως φως στο πώς ο Τραμπ καταφέρνει να διατηρεί επί τόσα χρόνια την έλξη που ασκεί σε τόσο μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. Στη διάρκεια της πρώτης του θητείας και μέχρι την πανδημία της Covid-19 η αμερικανική οικονομία τα πήγαινε καλά, και μολονότι οι ψηφοφόροι δεν ενέκριναν τη διαγωγή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο -ειδικά την έφοδο των οπαδών του στο Καπιτώλιο-, η οργή τους για τον πληθωρισμό και η απαισιοδοξία τους για την πορεία της οικονομίας τούς ώθησαν να απορρίψουν τους κυβερνώντες Δημοκρατικούς προς όφελος του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου.

Όπως δείχνουν τα παραδείγματα χωρών όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Ινδία και η Ιαπωνία, οι ψηφοφόροι ρίχνουν «μαύρο» στους κυβερνώντες, αλλά η ιδέα ότι η πορεία της οικονομίας ωθεί μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος στην Αμερική να αλλάξει στρατόπεδο δεν υποστηρίζεται από τα δεδομένα. Από το 1990 έχει διπλασιαστεί το χάσμα στην ανά άτομο παραγωγή μεταξύ του Καναδά, της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας από τη μια πλευρά, και των ΗΠΑ από την άλλη. Η αμερικανική οικονομία, με τις γοργές αυξήσεις στους πραγματικούς μισθούς των φτωχότερων εργαζομένων, είναι αξιοζήλευτη. Το επιχείρημα ότι οι ανισότητες ωθούν τόσο πολλούς να ψηφίσουν τον Τραμπ αντικρούουν τα στοιχεία που δείχνουν πως οι μισθοί αυξάνονται στις «λησμονημένες» περιοχές των ΗΠΑ, ενώ δεν καταγράφεται αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας την τελευταία δεκαετία.

Ο Τραμπ χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων
Μια τρίτη εξήγηση για τη διαρκή σαγήνη του Τραμπ επιχειρεί η πολιτική κοινωνιολογία. Όσο πολωμένη και βαθιά διχασμένη είναι η πολιτική σκηνή στις ΗΠΑ εδώ και δέκα χρόνια, δεν παραμένει στατική. Δεν είναι τόσο τα εισοδήματα ή η φυλή που διχάζουν τους ψηφοφόρους, αλλά όλο και περισσότερο η εκπαίδευση. Οι Δημοκρατικοί προσελκύουν όλο και περισσότερο τους επαγγελματίες μάνατζερ που ζουν στα πλούσια προάστια και θεωρούν αποκρουστικό και ακατάλληλο τον Τραμπ για το ύπατο αξίωμα, ενώ οι εργατικές μάζες -ανάμεσά τους και ένα αυξανόμενο ποσοστό μη λευκών- τον θαυμάζουν που μιλά όπως αυτοί, απευθύνεται σε αυτούς και τους τάζει ένα αξιοπρεπές μέλλον, έστω κι αν γνωρίζουν ότι είναι μάλλον απίθανο να τηρήσει τις υποσχέσεις του.

«Ο Τραμπ κάνει πολλούς Αμερικανούς να νιώθουν “ορατοί”», σχολιάζει το άρθρο, ταυτιζόμενος με τις ανησυχίες τους, μη διστάζοντας παρά τη μεγάλη περιουσία του να φορέσει στολή οδοκαθαριστή ή εκείνη εργαζόμενου στα McDonald’s.

Οι Ρεπουμπλικανοί υπό τον Τραμπ δείχνουν να υιοθετούν όλο και πιο αριστερές οικονομικές πολιτικές, υποστηρίζοντας τις μειώσεις φόρων για την εργατική τάξη, τη διατήρηση του ισχύοντος συστήματος επιδομάτων και τον προστατευτισμό. Γι’ αυτό και τόσα μέλη βιομηχανικών συνδικάτων στρέφονται προς τον Τραμπ παρά την οικονομική ενίσχυση που έχουν λάβει από την κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν. Και γι’ αυτόν τον λόγο οι επιτελείς του Τραμπ έσπευσαν να επωφεληθούν από τις δηλώσεις του μπερδεμένου Μπάιντεν προ ημερών, που φάνηκε να αποκαλεί «σκουπίδια» τους οπαδούς του πρώην προέδρου των ΗΠΑ. «Δείτε: Οι Δημοκρατικοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είστε αξιοθρήνητοι» ήταν το μήνυμά τους.

Μα πώς μπορούν να λησμονούν οι οπαδοί του Τραμπ την προσπάθειά του να ανατρέψει το εκλογικό αποτέλεσμα του 2020, τον πενιχρό απολογισμό της πρώτης θητείας του ή την υπονόμευση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών;», διερωτώνται οι Δημοκρατικοί και πολλά πρώην μέλη της ελίτ των Ρεπουμπλικανών. Αλλά οι θαυμαστές του Τραμπ θεωρούν υπερβολική αυτή την κριτική, λέγοντας ότι το νομικό σύστημα επιστρατεύτηκε σε αδικαιολόγητο βαθμό εναντίον του. Και πιστεύουν -όσο κι αν αυτό είναι εσφαλμένο- ότι η αμερικανική οικονομία είναι σε ύφεση και ότι οι Δημοκρατικοί έφεραν τον πληθωρισμό και την ακρίβεια, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε όταν το ίνδαλμά τους ήταν στην εξουσία. Μάλιστα, τονίζουν πως επί Τραμπ δεν ξεκίνησαν νέες πολεμικές συγκρούσεις, την ώρα που επί Μπάιντεν μαίνονται πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή. Και, με τέτοια λατρεία για τον Τραμπ, δεν αποκλείεται να τον ξαναστείλουν στον Λευκό Οίκο.

iefimerida.gr

Η ΟΜΙΛΙΑ ΔΕΝΔΙΑ ΣΤΟ “Rotary Club”

1

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Θα επιμείνω όμως για την ανάγκη προσεκτικής ματιάς στο ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ της εκφωνηθείσης ομιλίας, όπως επίσης και για την ανάρτηση του σχετικού κειμένου, από την ιστοσελίδα του ΥΠΕΘΑ, ώστε να καταστεί ευρέως γνωστό. Θα πρόκειται για επιθετική κίνηση, ως αναγκαία απάντηση στην πλημμυρίδα παραπληροφόρησης/αποπληροφόρησης που μάς κατακλύζει για τα του ΥΠΕΘΑ, στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή του κειμένου. Και βεβαίως, στο ίδιο πλαίσιο, εντάσσεται και η (αυτό)παρουσίαση του ΕΛΚΑΚ, για το τόσο ευαίσθητο, όσο και εξειδικευμένο, έργο επωμίζεται. Ο ΥΕΘΑ μάλλον είπε αλήθειες στην ομιλία του στο “Rotary Club” Aθηνών της 25ης Οκτωβρίου 2024 κι αυτό έρχεται ενδεχομένως να ταράξει τα νερά, προκαλώντας αντιδράσεις. Οι προτάσεις του μπορεί να είναι του 21ου πρώτου αιώνα ενδεχομένως, σε μία Ελλάδα, πλήρως διαφορετική της μεταπολεμικής, όταν κρίθηκε “επιβεβλημένο” να φυτρώνουν Στρατόπεδα σε κάθε πρωτεύουσα Νομού και όχι μόνο, ως φόβητρο του “εσωτερικού εχθρού”, ισχυρό κατάλοιπο του μετεμφυλιακού κράτους….

Η ΟΜΙΛΙΑ ΔΕΝΔΙΑ ΣΤΟ “Rotary Club”
ΑΘΗΝΩΝ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΜΑΛΛΟΝ ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ ΕΘΙΞΕ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΠΡΟΚΑΛΩΝΤΑΣ «ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ»

Αρχίζω να γράφω το κείμενο που ακολουθεί με μία προσωπική εκμυστήρευση: Υπέπεσα, όπως θα εξηγήσω στη συνέχεια-και με τη βεβαιότητα μάλιστα ότι δεν θα είμαι ο μόνος, ούτε και ο τελευταίος-θύμα της μεθοδευμένης παραπληροφόρησης και αποπληροφόρησης που τείνει να λάβει το χαρακτήρα πλημμυρίδας στα δημόσια πράγματα. Και μάλιστα για θέματα τόσο ευαίσθητα, όσο και προδήλως εξόχως σημαντικά, όπως αυτά που αφορούν την άμυνα της Πατρίδας, δηλαδή την προάσπιση της ασφάλειας της χώρας, την υπεράσπιση της κυριαρχίας μας σε ξηρά-θάλασσα-αέρα και τη διαφύλαξη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Αφορμή η τελευταία «επίμαχη» ομιλία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, στη λέσχη των «Rotary Club» Αθηνών, της 25ης Οκτωβρίου 2024, για την οποία έφθασε ακόμη και να λοιδορηθεί περίπου από εκτροχιασμένα μιλιταίρε sites περί τα στρατιωτικά θέματα, όλως τυχαίως λαγούς των πιό δηλητηριωδών αντικυβερνητικών βελών, με επιλεκτική και σχεδόν αποκλειστική αναφορά σε τμήμα της εκεί ομιλίας του, διάρκειας λιγότερο από δύο λεπτά, από ένα λόγο του διάρκειας περί τα 45 λεπτά!

Και αυτό διόλου τυχαία, διότι αυτή ήταν η σκοπούμενη δαιμονοποιημένη εικόνα γιά τον ΥΕΘΑ, εκ των κορυφαίων Υπουργών στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, που ήθελε να πλασσάρουν οι εμπνευστές αυτού του σκοταδισμού, παρασύροντας (μόνον;..) στο χορό τους της ανευθυνότητας και τους εκφραστές του στρατιωτικού συνδικαλισμού στην ίδια τυφλή γραμμή. Και όπως φοβούμαι στην παγίδα ενδεχομένως να έπεσαν και απόστρατοι των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, με κίνητρα που δεν νοείται να ελεγχθούν βεβαίως ως προς τις προθέσεις τους, αλλά και με σπουδή που δεν ήταν απαραίτητη και που τελικώς θα μπορούσαν κάλλιστα να αποφύγουν. Και στο τέλος έσπευσαν να ζητήσουν εξηγήσεις από την αντιπολίτευση, από το επίπεδο του ΠΑΣΟΚ/Κιν.Αλλ.

Η καθυστερημένη-έστω-αίσθηση της ατομικής ευθύνης με οδήγησε στο να αναζητήσω το αυθεντικό κείμενο της συγκεκριμένης ομιλίας του ΥΕΘΑ. Και πράγματι βρήκα το σχετικό αρχείο σε μορφή video απο το you tube, δίχως-γιά λόγους που αδυνατώ να αντιληφθώ-να παρατίθεται και από τη Διεύθυνση Ενημέρωσης του ΥΠΕΘΑ, μαζύ με το κείμενο σε αναγνώσιμη μορφή (αρχείο doc), ώστε να μην επιτρέπονται επιλεκτικές «ενημερώσεις» που αδικούν την ουσία των πραγμάτων.

Κάθησα χθες και άκουσα ΔΥΟ φορές την σχετική ομιλία που εξεφώνησε ο ΥΕΘΑ, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, μαζί με τις απαντήσεις που έδωσε στις υποβληθείσες ερωτήσεις από το ακροατήριο. Και τελικώς έμεινα με μία εικόνα εντελώς διαμετρική από αυτήν που με ζηλευτή εχθρότητα επιχειρήθηκε να δοθεί. Δηλαδή με την πραγματική εικόνα για ένα κείμενο συνολικώς και επί μέρους ορθώς δομημένο και καταλλήλως προετοιμασμένο, σε ρέοντα, ενδιαφέροντα προφορικό μάλλον λόγο (δίχως βοηθητικές σημειώσεις εξ όσων αντελήφθην), που δεν κούρασε το ακροατήριο Δένδια, δίχως σχινοτενείς εκφράσεις και λεξιλαγνεία ειδικών στρατιωτικών όρων, μη γνωστών στο ευρύ κοινό.

Παραθέτοντας το video από το you tube θα προτείνω σε όποιον ακούσει την ομιλία Δένδια ΑΥΤΟΥΣΙΑ, πριν επιχειρήσει να μορφώσει προσωπική, τεκμηριωμένη γνώμη και θέση, ενδεχομένως και αντίθεση όπου θεωρεί ότι τούτο επιβάλλεται. Εάν δε το πράξει, θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για ένα κείμενο το οποίο:

-Δίχως να εμπίπτει σε στρατιωτικά απόρρητα, τα οποία δεν αφορούν στο ευρύ κοινό, αλλά μόνον στους κατ’ εξοχήν εξουσιοδοτημένους αρμοδίως στις ΕΔ, όπου και πρέπει να διακινούνται, εν τούτοις σκιαγραφείται με καθαρά λόγια τί σημαίνει Δομή Δυνάμεων για ένα σύγχρονο Στράτευμα,

-Υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά για τα είδη των εξοπλισμών που απαιτούνται ανά Κλάδο των ΕΔ, υπό το φως και των σύγχρονων δυνατοτήτων που επιτρέπει η τεχνολογία και για ρόλο που θα κληθούν να παίξουν, δίχως να υποτιμώνται τα «φθηνά» μέσα για την άμυνα, ιδίως για την Ανατολική νησιωτική Ελλάδα, δίχως κατ’ανάγκην την εμπλοκή πανάκριβων οπλικών συστημάτων νέας ή νεώτατης γενιάς, με ισοδύναμο αποτέλεσμα επιχειρήσεων στον αντίπαλο.

-Αναδεικνύει τον ιδιαίτερο ρόλο και βάρος του παράγοντος «καινοτομία», μέσω του ιδρυθέντος Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας, για την εξεύρεση, επεξεργασία και υποβολή σχετικών προτάσεων προς υλοποίηση από τα Γενικά Επιτελεία, ανακοινώνοντας και την επιτυχή εν κρυπτώ δοκιμή στο Αιγαίο του συστήματος anti-drone «Κένταυρος» από την ΕΑΒ και μία ιδιωτική εταιρεία , αντίπαλου δέους για την αντιμετώπιση μη επανδρωμένων αεροχημάτων παντός τύπου, των γνωστών UAVs, όπως τα Τουρκικά Bayrraktar, των οποίων αποτελούν τους καλύτερους εξολοθρευτές παγκοσμίως, ήδη τοποθετημένων σε Φ/Γ του Στόλου, από όπου και έχουν πιστοποιηθεί επιτυχώς.

-Αφιέρωσε μεγάλο μέρος για τον παράγοντα «άνθρωπος» στις ΕΔ, για τους Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς και Οπλίτες θητείας που θα απαιτήσει η βαθμιαία μετάβαση προς την «Agenda-2030» που έχει δρομολογήσει η σημερινή Κυβέρνηση και υλοποιεί η σημερινή Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία του ΥΠΕΘΑ. Προς τούτο έδωσε έμφαση στην ικανοποίηση του παράγοντος «στεγαστικό» για τα μόνιμα στελέχη των ΕΔ (τοποθετήσεις «με το κλειδί στο χέρι).

-Μίλησε για την ακατανόητη αναλογία Αξιωματικών/Υπαξιωματικών που είναι σήμερα 1:1 (έναντι της κρατούσης αναλογίας 1:9) , για να μιλήσει για τον «αρχιλοχία-μάνα του λόχου», με αντίστοιχη μείωση του αριθμού των υπηρετούντων Αξιωματικών, αποφοίτων Ανωτάτων Σχολών Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ), που καταλήγουν Αξιωματικοί και ουσιαστικώς αποξενώνονται από το αντικείμενο, για το οποίο και έχουν εκπαιδευθεί και προσληφθεί. Δεν μάσησε, επίσης, τα λόγια του για το είδος και το επίπεδο της στρατιωτικής θητείας που θα έπρεπε να υπηρετούν οι νέοι, κατ’ αντίθεση με το κρατούν σήμερα, με θητεία ευκαιριών κατά το φινλανδικό πρότυπο, σε αντιστοίχιση με τις απαιτήσεις της αγοράς.

-Τελευταίο, αλλά όχι και έσχατο από άποψη ιεράρχησης, ο ΥΕΘΑ καθόρισε, αρχίζοντας την ομιλία του, πολλαπλά επίπεδα από άποψη εξυπηρέτησης υψηλών εθνικών συμφερόντων που απαιτούν την εμπλοκή του στρατιωτικού σκέλους, το οποίο ακριβώς καλούνται να υπηρετήσουν οι ΕΔ, με την Σημαία που τις συνοδεύει πάντοτε και την προβολή ισχύος, στην οποία μεταφράζεται η παρουσία τους, στέλνοντας τα απαραίτητα μηνύματα σε εχθρούς-αντιπάλους και φίλους, συμμάχους και μη…

Ότι δεν χρειάζεται Ναυτοδικείο στην πρωτεύουσα της Ηπείρου, όπου όμως συνεχίζει να λειτουργεί επιβαρύνοντας τον Π/Υ του ΥΠΕΘΑ(…)αυτό δεν αποτελεί ανθυπολεπτομέρεια όσων είπε στην ομιλία του ο ΥΕΘΑ. Για να επισημάνει ότι 132 από τα 800+ λειτουργούντα σήμερα Στρατόπεδα των ΕΔ ανά την χώρα χρήζουν καταργήσεως, ώστε να αποδεσμευθούν πόροι του Π/Υ του ΥΠΕΘΑ, γεγονός που θα επιτρέψει και βελτίωση αποδοχών όσων πλέον θα υπηρετούν, ανάγκη που κατέδειξε και το μειωμένο ενδιαφέρον υποψηφίων γιά εισαγωγή στα ΑΣΕΙ, ειδικότερα στην ΣΣΕ, όπου οι εισαχθέντες την τρέχουσα ακαδημαϊκή χρονιά εμφανίζονται λιγότεροι κατά 64% σε σχέση με τις απαιτήσεις του Στρατού Ξηράς. Ώστε, δι΄αυτού του τρόπου να ανέλθει το ποσοστό στελέχωσης από το 27% που είναι σήμερα σε υψηλό βαθμό, σε ποσοστό που θα μπορούσε να φθάσει στο 70%. Ποιός εχέφρων θα μπορούσε να διαφωνήσει;

Θα επιμείνω όμως για την ανάγκη προσεκτικής ματιάς στο ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ της εκφωνηθείσης ομιλίας, όπως επίσης και για την ανάρτηση του σχετικού κειμένου, από την ιστοσελίδα του ΥΠΕΘΑ, ώστε να καταστεί ευρέως γνωστό.

Θα πρόκειται για επιθετική κίνηση, ως αναγκαία απάντηση στην πλημμυρίδα παραπληροφόρησης/αποπληροφόρησης που μάς κατακλύζει για τα του ΥΠΕΘΑ, στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή του κειμένου. Και βεβαίως, στο ίδιο πλαίσιο, εντάσσεται και η (αυτό)παρουσίαση του ΕΛΚΑΚ, για το τόσο ευαίσθητο, όσο και εξειδικευμένο, έργο επωμίζεται.

Ο ΥΕΘΑ μάλλον είπε αλήθειες στην ομιλία του στο “Rotary Club” Aθηνών της 25ης Οκτωβρίου 2024 κι αυτό έρχεται ενδεχομένως να ταράξει τα νερά, προκαλώντας αντιδράσεις. Οι προτάσεις του μπορεί να είναι του 21ου πρώτου αιώνα ενδεχομένως, σε μία Ελλάδα, πλήρως διαφορετική της μεταπολεμικής, όταν κρίθηκε “επιβεβλημένο” να φυτρώνουν Στρατόπεδα σε κάθε πρωτεύουσα Νομού και όχι μόνο, ως φόβητρο του “εσωτερικού εχθρού”, ισχυρό κατάλοιπο του μετεμφυλιακού κράτους. Αλλά και από τις ανάγκες των απαιτήσεων του προηγηθέντος ψυχρού πολέμου προς Βορρά, που ήθελε πυκνή διάταξη στρατοπέδων προς αντιμετώπιση της απειλής Βορείως των Βορείων συνόρων της Ελλάδος, από το τότε Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Υπό το φως των ανωτέρω, το Στρατόπεδο π.χ. του Συντάγματος Πεζικού Καλαμάτας που έχει κλείσει γιά να ανοίξει ξανά περισσότερες από μία φορά, πρέπει να κλείσει οριστικώς και δια παντός, όσο κι αν αυτό προκαλεί την-υποκινούμενη από τοπικούς βουλευτές-αντίδραση της τοπικής κοινωνίας.

Να υπενθυμίσω σχετικώς ότι είχε προηγηθεί η έντονη φημολογία για κατάργηση ή συγχώνευση των Στρατιωτικών Νοσοκομείων, για να δοθεί στη δημοσιότητα το ν/σ του ΥΠΕΘΑ για «ρύθμιση υγειονομικών θεμάτων των ΕΔ και άλλες διατάξεις», από την μελέτη του οποίου προκύπτει τί ΔΕΝ προβλέπει το νομοσχέδιο:

  • Σύσταση Κοινού Υγειονομικού Σώματος: ΟΥΔΕΝ ΨΕΥΔΕΣΤΕΡΟΝ
  • Κατάργηση / ενοποίηση Στρατιωτικών Νοσοκομείων: ΟΥΔΕΝ ΨΕΥΔΕΣΤΕΡΟΝ
  • Μεταφορά των Στρατιωτικών Νοσοκομείων στο Εθνικό Σύστημα Υγείας: ΟΥΔΕΝ ΨΕΥΔΕΣΤΕΡΟΝ
  • Συγχώνευση / ενοποίηση υγειονομικών δομών / υπηρεσιών: ΟΥΔΕΝ ΨΕΥΔΕΣΤΕΡΟΝ
  • Στελέχωση Εξειδικευμένων Κλαδικών Μονάδων από διαφορετικούς Κλάδους (π.χ. στελέχωση φρεγάτας με υγειονομικό προσωπικό του Στρατού Ξηράς): ΟΥΔΕΝ ΨΕΥΔΕΣΤΕΡΟΝ

Φοβούμαι ότι είναι μάταιο να αναμένεται “να μπουν στον κόπο” γιά επανόρθωση όσοι θορυβούσαν περί του αντιθέτου, αυταπατώμενοι ότι δεν θα αποκαλυφθούν. Αλλά η αλήθεια είναι έννοια δυναμική, δεν κρύβεται εις πείσμα όσων την πολεμούν!

Και η καταφυγή σε “καγχασμούς” (…) γιά όσα είπε ο ΥΕΘΑ στην ομιλία του και άλλα σχετικά μειωτικών προθέσεων εις βάρος του μάλλον γυρίζουν μπούμερανγκ στους εμπνευστές τους, προδίδοντας αδυναμία να παρακολουθούν τις εξελίξεις και να αρθρώνουν υπεύθυνα αρθρωμένο λόγο και δημιουργική κριτική, επ’ ωφελεία της βελτίωσης της εικόνας των πραγμάτων. Εάν, όμως, δεν το επιθυμούν ή αδυνατούν να το πράξουν, τότε αρκούνται σε “καγχασμούς” και άλλα συναφή κινδυνολογικά….

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

ΥΓ: Επικαλούμενος και τον κοινό νου, δεν μπορώ να αντιληφθώ την τόση σπουδή ανθυποπλοιάρχου ε.ε (κατώτερου Αξιωματικού ΠΝ, προφανώς εξ Υπαξιωματικών), να σπεύδει να προκαταλάβει πράγματα και καταστάσεις και να προεξοφλεί, σε πυκνές συνεντεύξεις του, “συρρίκνωση ΕΔ”, “μικρότερο Ναυτικό” κ.ο.κ.. προτάσσοντας την συνδικαλιστική του ιδιότητα εις την κορυφή της υπό έλεγχο ΣΥΡΙΖΑ Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (της γνωστής ΠΟΕΣ που τόσο προβάλλουν μιλιταίρε αντιπολιτευόμενα sites ειδικού Τύπου). Φρονώ, ότι, από το μικρό του γραφείο στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας όπου «υπηρετεί» κατά τα λοιπά, στον μικρό χρόνο που τού απομένει από αυτόν της συνδικαλιστικής αδείας που απολαμβάνει, μάλλον δεν πρέπει να έχει αποκτήσει την απαιτούμενη σφαιρική γνώση των πραγμάτων, από όσο η φυσική ηγεσία του ΠΝ εις το επίπεδο των μελών του Ανώτατου Ναυτικού Συμβουλίου και τελικώς του ίδιου του Αρχηγού ΓΕΝ, γενικότερα δε της Πολιτικής και Στρατιωτικής Ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ, ώστε να προβαίνει σε τέτοιους συλλήβδην αφορισμούς ή/και αναθέματα. Γενικότερα μιλώντας, η αυθεντική και πλήρης, απροκατάληπτη των φυσικών μεγέθους ενός εκάστου υπεύθυνη στάση μάλλον ωφελεί, παρά βλάπτει!

Can democracy work without journalism? With the US election upon us, we may be about to find out

0

Most serious news organisations are not serving the politically disengaged, yet it’s these voters who will decide the next president

With the US election upon us, we may be about to find out.

Because, more than ever before, the people who decide the election will be those who are least engaged with professional news media – the kind of researched, fact-checked content that you are likely to find in the New York Times or, for that matter, the Guardian.

Forty-three per cent of US citizens avoid the news, according to the latest Digital News Report – a worldwide survey of media use conducted by the Reuters Institute for Journalism at Oxford University.

Most of these people nevertheless encounter some news – not because of loyalty to a brand or because they actively seek out a preferred outlet, but because it comes at them, so to speak.

In Michigan, attack ads are inescapable. Are they changing any minds?
Read more

And what comes for free is either partisanly motivated, or funded by advertising – which means heavy with content pitched to draw eyeballs – sensationalism and clickbait.

It is the low news consumers on which the campaigning candidates are concentrating, and on which the result of the election depends.

There are significant things about news consumption that are different, this time around, from the last US election.

But before I get to how things have changed since 2020, the facts I have already given mean that all the controversies, among the politically engaged, about whether mainstream media are “sanewashing” Trump, or whether or not outlets such as the Washington Post or the Los Angeles Times publish editorial endorsements of a candidate, won’t affect the election result.

It is a debate of principal and morality, playing out among people who, overwhelmingly, have already made up their minds on how to vote. The citizens who will decide the election probably don’t even know about these controversies, and if they did they probably wouldn’t care.

The researchers at the Reuters Institute report that once disengaged from the news, people struggle to get back in, even if they want to.

Benjamin Toff, the author of a book on news avoidance, writes: “It’s like trying to tune into the fourth episode season of Game of Thrones without knowing who these people are, or what difference any of this makes. For a lot of people, that’s their feeling about the news.”

Traditionally, the journalistic mission has included making the important understandable, seeking to engage the disengaged. But while this still forms part of the rhetoric of the profession, the truth is that most serious news organisations publishing political news are not serving the politically disengaged.

Instead, with so much advertising having disappeared from media outlets to online platforms, the path to financial sustainability for serious journalism outlets lies in trying to get people who already read the news to spend more time with the outlet, and to convert them into paying subscribers.

This is essential to survival, for serious media. Yet also represents a failure of the journalistic mission.

All this challenges our conventional ideas about the connections between democracy and journalism.

It is true that democracy and journalism grew up together, and that each strengthens the other, but they are not as indivisible as the journalism profession suggests. Ancient Greece had democracy (though not for slaves) but no journalism. Al Jazeera provides journalism, but has its headquarters in non-democratic Qatar.

And, in today’s western democracies, we now have political journalism that risks no longer being mass media, but elite media.

And then on top of that, playing to the mass, we have content. All kinds of content, much of it partisan, distorted and sometimes straight-out lies.

In the last US election in 2020, we worried about misinformation and conspiracy theories spread through social media, and Facebook in particular.

Four years later, news consumption on Facebook is in decline across the world, largely because owner Meta has actively discouraged it. TikTok is on the rise as a source of news, overtaking X (formerly Twitter). Facebook and Twitter, for all their faults, did carry content from mainstream media outlets to new audiences.

But now, increasingly, it is podcasters and vodcasters and influencers who reach new audiences on social media. And they have at least some chance of reaching the disengaged and persuadable. That is why both Trump and Harris have been spending time with them.

The Guardian doesn’t ‘sanewash’ Trump or take orders from a billionaire owner. That’s why I’m proud to write here
Rebecca Solnit
Rebecca Solnit

It is fashionable to blame all our current societal ills on social media. Blocking access to social media for the young is now bipartisan – if ill-defined – policy in Australia. It is, after all, so much easier as a response to the mental health crises among the young than tackling the climate change crisis, which makes depression and anxiety almost inevitable.

Likewise, traditional news media outlets tend to blame social media for the spread of misinformation and the undermining of quality journalism.

But that is only partly right.

Surveys in Australia and the USA have shown that mainstream news media was in a crisis of trust from at least the 1970s, long before the internet, let alone Facebook and TikTok. It was therefore in rotten shape to respond to the challenges of the means of publication being in many more hands.

Meanwhile, a recent research paper published in Nature suggests, based on a survey, that fake news and misinformation is not as influential as we may think.

The survey showed that most people have low exposure to false and inflammatory content, and they tend to distrust it. However a narrow, partisan fringe seeks it out, believing content that confirms already hard-set views.

This suggests that political partisanship drives consumption of misinformation at least as much as the other way round.

There are a few bright spots in all this. The Reuters Digital News Media survey shows that countries that have strong investment in public service media – such as the public broadcasters of the BBC in Britain and the ABC in Australia – have much higher rates of engagement with news and more political engagement.

But that doesn’t apply to the USA, where public broadcasting is tiny.

Solutions? I don’t have any easy answers, and the problems are fast-moving targets. By the time of the next US election, many citizens may be consuming news written by artificial intelligence. If we are lucky, or if governments have been smart with their regulatory responses, the robots will be aggregating reliable sources.

But we have been neither smart nor lucky so far.

In the meantime, with the sands shifting beneath us, if we want voters to be well informed, we have to find a way of financially supporting and reinvigorating the journalistic mission – beyond internal chatter among an elite.

  • Margaret Simons is an award-winning freelance journalist and author. She is an honorary principal fellow of the Centre for Advancing Journalism and a member of the board of the Scott Trust, which owns Guardian Media Group

  • The Guardian

Τεκμηρίωση 139 ονομάτων του ISIS ως μισθοφόρων της Τουρκίας

0

Το Κέντρο Τεκμηρίωσης Παραβιάσεων αποκάλυψε ότι το τουρκικό κράτος κατοχής χρηματοδότησε δεκάδες μισθοφόρους, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών του ISIS, που εργάζονταν υπό την ομπρέλα του λεγόμενου «Εθνικού Στρατού» στις κατεχόμενες από την Τουρκία περιοχές της Συρίας στα βόρεια της χώρας.

Έκθεση που εκδόθηκε από το Κέντρο Τεκμηρίωσης Παραβιάσεων στη Βόρεια και Ανατολική Συρία ανέφερε ότι το τουρκικό κράτος κατοχής χρηματοδοτεί μισθοφόρους του ISIS στις περιοχές που κατέχει η Τουρκία στη βόρεια Συρία.

Η έκθεση αποκάλυψε τα ονόματα 139 στελεχών του ISIS, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών, που αναπτύχθηκαν μεταξύ διαφορετικών μισθοφορικών ομάδων της Τουρκίας από τον λεγόμενο «Εθνικό Στρατό» στις περιοχές του Αφρίν, του Αζάζ, του Girê Spî, της Serê Kaniyê, του al-Bab και της Jarablus.

Μεταξύ των πιο επιφανών ονομάτων είναι ο Omar Hajji Sultan, ένας από τους μαχητές του ISIS κοντά στους ηγέτες του ISIS, ο οποίος επί του παρόντος κατοικεί στην πόλη Girê Spî/Tal Abyad και είναι Σύρος υπήκοος, και ο Abu al-Wafa al-Tunisi, ηγέτης του ISIS και πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών της Τυνησίας που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην πόλη Serêkaniyê.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ένας αριθμός ηγετών του ISIS, μεταξύ των οποίων οι “Abu Bakr al-Baghdadi, Abu Ibrahim al-Qurashi και Abu Hussein al-Qurashi”, σκοτώθηκαν σε επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού σε συντονισμό με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις στις περιοχές που κατέχεται από την Τουρκία στη βόρεια Συρία κοντά στα τουρκικά σύνορα.

ملف خاص: معلومات وأسماء قيادات ومقاتلي داعش الذين يقاتلون الآن ضمن صفوف الفصائل التابعة لتركيا والجيش السوري الجديد في سوريا

«Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι»! Ο Νότης Μαριάς για τα απίθανα της επίσκεψης Στάϊνμαιερ στην Ελλάδα

0

Νότης Μαριάς

Ποιες Γερμανικές αποζημιώσεις- Ο Σταϊνμάιερ ήρθε και μας πήρε από πάνω και 2,2 δισ. ευρώ.

Τελικά «εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι». Αυτό ισχύει κυριολεκτικά σε σχέση με τη Γερμανία και την υποχρέωσή της να καταβάλει τις Οφειλές της προς την Ελλάδα, οι οποίες πηγάζουν από τις πολεμικές επανορθώσεις/αποζημιώσεις, το κατοχικό δάνειο και τις αποζημιώσεις των συγγενών των θυμάτων της γερμανικής κατοχής.

Αυτό προκύπτει εξετάζοντας κανείς τα αποτελέσματα της τριήμερης επίσκεψης του Προέδρου της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ στην χώρας μας στο διάστημα 29-31 Οκτωβρίου 2024.

Ειδικότερα απαντώντας στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελαροπούλου η οποία έθεσε το θέμα των γερμανικών οφειλών ο herr Βάλτερ απάντησε:

«Οι νομικές μας θέσεις επί του ζητήματος των επανορθώσεων διαφέρουν και το γνωρίζετε. Εμείς είμαστε της άποψης ότι νομικά αυτό το θέμα θεωρείται λήξαν. Ωστόσο, παραμένουμε δεσμευμένοι απέναντι στην ιστορική μας ευθύνη, όχι μόνο αναφορικά με τη Θεσσαλονίκη, αλλά και αλλού. Αυτός ήταν και ο λόγος που με ώθησε να έρθω σε επαφή με τους εναπομείναντες στη Θεσσαλονίκη, με την εβραϊκή κοινότητα και να συζητήσουμε πώς θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα μνημείο για τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν» (www.efsyn.gr 30/10/2024).

Το νέο προκλητικό γερμανικό «Nein» για τις γερμανικές αποζημιώσεις προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην ελληνική κοινή γνώμη και φυσικά πυροδότησε το ήδη δυναμιτισμένο κλίμα που υπήρχε στην Κάνδανο ενόψει της εκεί επίσκεψης του Σταϊνμάιερ.

Έτσι οι κάτοικοι της μαρτυρικής Κανδάνου υποδέχθηκαν τον Γερμανό Πρόεδρο βροντοφωνάζοντας το σύνθημα «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» την ώρα που μια εκ των συγγενών των θυμάτων απευθυνόμενη στον her Βάλτερ του είπε εμφατικά: «Δεν θέλω να πιάσω το χέρι του σφαγέα». Επίσης άλλος απόγονος θύματος της κατοχής του είπε: «Πριν ογδόντα χρόνια εκτελέσατε τους γονείς μας, τώρα μας εκτελείτε για δεύτερη φορά» (www.dnews.gr 31/10/2024). Τέλος απευθυνόμενος στον Γερμανό Προέδρο ο Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος τόνισε: «Η χώρα σας όχι μόνο δεν συμπαραστάθηκε στη χώρα μας τα χρόνια των μνημονίων, αλλά την έσπρωξε στο ΔΝΤ. Και επειδή στην Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας είπατε ότι είστε δεσμευμένοι στην ιστορική σας ευθύνη, οι γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο είναι μια δέσμευση ιστορικής ευθύνης της χώρας σας» (www.dnews.gr  31/10/2024).

Είναι γεγονός ότι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα το «Nein»  του Σταϊνμάιερ  άναψε νέες φωτιές αντί να οδηγήσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας  το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων/αποζημιώσεων όπως εκτιμούσε η γερμανική πλευρά. Έτσι το Βερολίνο για άλλη μια φορά υποτίμησε το φρόνιμα και την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού ο οποίος όχι μόνο δεν επαιτεί αλλά απαιτεί την πλήρη εξόφληση των γερμανικών επανορθώσεων/αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.

Με πακέτο 2,2, δισ. ευρώ έφυγε ο Σταϊνμάιερ από την Αθήνα που προχωρά σε πρόωρη εξόφληση των δόσεων για το 2026, 2027 και 2028 του γερμανικού δανείου του πρώτου μνημονίου

Η αγανάκτηση όμως του Ελληνικού λαού άρχισε να χτυπάει πλέον κόκκινο καθώς ό Γερμανός Πρόεδρος όχι μόνο «έριξε πόρτα» στις ελληνικές αξιώσεις για εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου αλλά έφυγε αφού μας πήρε από πάνω και 2,2 δισ. ευρώ, όπως ήδη ανέλυσα σε σχετική μου συνέντευξη για το θέμα αυτό στο Μilitaire News (https://www.youtube.com/watch?v=e84QcEmcMKU).

Και αυτό γιατί η κυβέρνηση παραμονή της έλευσης του Σταϊνμάιερ επιβεβαίωσε με τον ποιο πανηγυρικό τρόπο ότι ήδη δρομολόγησε τις αναγκαίες διαδικασίες προκειμένου στα μέσα Δεκεμβρίου 2024 να προχωρήσει στην πρόωρη εξόφληση δόσεων ύψους 7,95 δισ. ευρώ που λήγουν το 2026, το 2027 και το 2028 των διμερών δανείων του πρώτου μνημονίου (www.ot.gr 28/10/2024).

Συγκεκριμένα, από το παραπάνω ποσό των 7,95 δισ. ευρώ, ποσό 2,2 δισ. ευρώ πηγαίνει στις τσέπες της γερμανικής κρατικής επενδυτικής τράπεζας KFW, η οποία δάνεισε την Ελλάδα στο πλαίσιο των διμερών δανείων του πρώτου μνημονίου το 2010.

Μάλιστα η Γερμανία γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα διεκδικεί τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο και προκειμένου να αποφύγει ενδεχόμενο συμψηφισμό ή ανταπαίτηση, αντί να προχωρήσει ως κράτος στη δανειοδότηση της Ελλάδας όπως έπραξε η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία και οι άλλες χώρες της ευρωζώνης τελικά προχώρησε στη δανειοδότηση της Αθήνας όχι απευθείας αλλά μέσω της KFW.

Επιπλέον όπως αποκαλύψαμε ήδη από το 2010 στη δανειακή σύμβαση Ελλάδας-κρατών Ευρωζώνης του πρώτου μνημονίου, το Βερολίνο πέρασε ρήτρα με την οποία απαγορεύει στην Αθήνα την υποβολή ένστασης συμψηφισμού και ανταπαίτησης φοβούμενο ακριβώς ότι μέσω συμψηφισμού ή ανταπαίτησης η Ελλάδα θα μπορούσε να αρχίσει να εισπράττει μέρος των πολεμικών επανορθώσεων/αποζημιώσεων ή του κατοχικού δανείου.

Τώρα με τα καμώματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη το Βερολίνο είναι ακόμη πιο ανακουφισμένο αφού πλέον έχει διασφαλίσει την πρόωρη εξόφληση των δανεικών δόσεων προς την KFW για το 2026, 2027 και το 2028 ύψους 2,2 δισ. ευρώ.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι κατά τη συνάντησή τους στις 30/10/2024 στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευθυνόμενος στον Σταϊνμάιερ και πριν καν θέσει το ζήτημα των επανορθώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου του είπε με νόημα: «Όπως γνωρίζετε, η Ελλάδα πηγαίνει πολύ, πολύ καλύτερα στο πεδίο της οικονομίας» (www.primeminister.gr 30/10/2024). Ο δε Σταϊνμάιερ αφού απαξίωσε καν να αναφερθεί  στις γερμανικές αποζημιώσεις, μπήκε αμέσως στο ψητό απαντώντας με νόημα «είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που η Ελλάδα έχει επιστρέψει σε τροχιά οικονομικής ανάπτυξης, τροφοδοτώντας τις διμερείς οικονομικές μας συναλλαγές» (www.primeminister.gr 30/10/2024).

Άλλωστε είναι γνωστό ότι σε  σχέση με τα διμερή ευρωπαϊκά δάνεια η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2022 προχώρησε σε πρόωρη αποπληρωμή διπλής δόσης (www.capital.gr 6/7/2023), δηλαδή για το 2022 και το 2023 (!!!) των δήθεν δανειακών οφειλών της Πατρίδας μας στην γερμανική κρατική τράπεζα KFW καθώς και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους τοκογλύφους δανειστές, με βάση τη δανειακή σύμβαση Ελλάδας -κρατών Ευρωζώνης της 8ης Μαΐου 2010 του πρώτου Μνημονίου, η οποία κατ΄ ευφημισμό χαρακτηρίζεται από τους μνημονιακούς κύκλους ως δανειακή διευκόλυνση για την Ελλάδα (Greek Loan FacilKity- GLF).

Στη συνέχεια στις 15 Δεκεμβρίου 2023 η κυβέρνηση προχώρησε και σε  πρόωρη αποπληρωμή της διπλής δόσης για το 2024 και το 2025 στην ΚFW και στους υπόλοιπους ευρωπαίους τοκογλύφους δανειστές (www.naftemporiki.gr 15/12/2023).

Και στα μέσα Δεκεμβρίου η κυβέρνηση θα προχωρήσει και στην  πρόωρη αποπληρωμή της τριπλής δόσης για το 2026, το 2027 και το 2028 στην ΚFW και στους υπόλοιπους ευρωπαίους τοκογλύφους δανειστές (www.in.gr  28/10/2024).

«Εις υγείαν λοιπόν των κορόιδων για άλλη μια φορά» όπως θα έλεγε και ο herr  Σταϊνμάιερ.

Επισυνάπτεται και το link της σχετικής συνέντευξής μου για το θέμα αυτό στο Μilitaire News που δόθηκε την 1η Νοεμβρίου 2024

https://www.youtube.com/watch?v=e84QcEmcMKU

Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και βουλευτής Ηρακλείου

https://www.militaire.gr/ekei-poy-mas-chrostagane-mas-piran-kai-to-vodi-o-notis-marias-gia-ta-apithana-tis-episkepsis-stainmaier-stin-ellada/

Το χτύπημα του ΡΚΚ στην Άγκυρα, το Ισραήλ και η Ελλάδα-Λάζαρος Καμπουρίδης

1

Το χτύπημα του ΡΚΚ στην τουρκική αεροδιαστημική εταιρία TUŞAS, έφερε στην επιφάνεια ένα σημαντικό παρασκήνιο, στο οποίο φαίνεται ότι ο Ερντογάν βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση και αναζητεί απεγνωσμένα λύσεις στο γεωπολιτικό πάζλ το οποίο διαμορφώθηκε το τελευταίο έτος και ειδικότερα μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς εναντίον του Ισραήλ.

Η επίθεση των δύο μελών του ΡΚΚ στην τουρκική εταιρία συνέβη αμέσως μετά τις δηλώσεις του κυβερνητικού εταίρου του Ερντογάν και προέδρου του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης Ντ. Μπαχτσελί, ο οποίος πρότεινε την ανακοίνωση του φυλακισμένου Κούρδου ηγέτη Α. Οτσαλάν για παράδοση του οπλισμού και διάλυση του ΡΚΚ προκειμένου την αποφυλάκισή του.

Μετά από τις ανταλλαγές απειλών Άγκυρας – Τελ Αβίβ και ειδικότερα όταν το Ισραήλ έδειξε ότι είχε ολοκληρώσει με την επιχείρηση εκκαθάρισης της Χαμάς στην Γάζα αποκαλύπτοντας ότι ο επόμενος αλλά όχι τελευταίος στόχος θα είναι η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ο Ερντογάν άρχισε την προσπάθειες προσέγγισης των Κούρδων καθώς αντιλήφθηκε ότι ο κουρδικός παράγοντας θα χρησιμοποιηθεί από το Ισραήλ, λαμβάνοντας υπόψη και τις δηλώσεις του Νετανιάχου, περί «αλλαγής του χάρτη της περιοχής».

Τρεις μήνες πριν από το χτύπημα στην TUŞAS, άρχισε από πλευράς τουρκικής κυβέρνησης μία προσπάθεια διαπραγμάτευσης με τον Οτσαλάν από τον οποίο ζητήθηκε η διαμεσολάβησή του ώστε το ΡΚΚ να παραδώσει τον οπλισμό του στην βάση μία νέας διαδικασίας επίλυσης του Κουρδικού με αντάλλαγμα την παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων στους Κούρδους.

Ο Κούρδος ηγέτης Οτσαλάν ανταποκρινόμενος στην πρόθεση Ερντογάν έστειλε άμεσα μήνυμα στο ΡΚΚ ζητώντας την διάλυση της οργάνωσης με αντάλλαγμα την παραχώρηση δικαιωμάτων στους Κούρδους και την απελευθέρωση του ίδιου. Η ηγετική ομάδα του ΡΚΚ όχι μόνο απάντησε αρνητικά αλλά έδωσε εντολή για σχεδίαση ένοπλης επίθεσης στην TUŞAS. Η απάντηση του ΡΚΚ ήταν αρνητική πιθανότατα λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στις πραγματικές προθέσεις του Ερντογάν αλλά και της επίγνωσης ότι αν και στριμωγμένο στο Β. Ιράκ, η υπόθεση δημιουργίας κουρδικών κρατικών δομών στη Β. Συρία έχει αρχίσει να υλοποιείται με την αμερικανική υποστήριξη.

Η δήλωση του Μπαχτσελί δεν ήταν τυχαία, καθώς έγινε σχεδόν δύο μήνες μετά την άρνηση του ΡΚΚ στο κάλεσμα Οτσαλάν και δεν αποσκοπούσε στο άνοιγμα ενός παραθύρου επίλυσης αλλά στην δημιουργία σχίσματος μεταξύ της ηγεσίας του ΡΚΚ, του Κούρδου ηγέτη  και του κουρδικού λαού.

Το χτύπημα του ΡΚΚ στην TUŞAS δεν σχετίζεται με την δήλωση Μπαχτσελί καθώς είχε σχεδιαστεί πολύ πριν. Αντιθέτως, η οργάνωση ήθελε να δώσει τέλος στα σενάρια περί συνέχισης των συζητήσεων ΡΚΚ – Οτσαλάν αλλά και στο παιχνίδι της τουρκικής κυβέρνησης για προσέγγιση και εκμετάλλευση του κουρδικού παράγοντα, στέλνοντας παράλληλα και ένα μήνυμα ισχύος και εκδίκησης προς την Άγκυρα. Εκδίκησης καθώς η TUŞAS είναι η εταιρεία η οποία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης στον περιορισμό της δράσης του ΡΚΚ με τους εξοπλισμούς που αυτή παράγει.

Αμέσως ακολούθησε υστερική αντίδραση από πλευράς Άγκυρας, με τον Ερντογάν να συγκαλεί άμεσα Συμβούλιο Ασφάλειας και με δηλώσεις του να επιτίθεται εναντίον των ΗΠΑ ισχυριζόμενος ότι στηρίζουν την τρομοκρατία, ενώ απευθυνόμενος στο Ισραήλ έκανε λόγο για σχεδιασμούς στην περιοχή οι οποίοι έχουν στοχοποιήσει την Τουρκία. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) τέθηκαν άμεσα σε συναγερμό και πραγματοποίησαν μπαράζ αεροπορικών επιθέσεων εναντίον κουρδικών θέσεων σε Ιράκ και Συρία. Το Προεδρείο Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet) εξέδωσε κήρυγμα το οποίο διαβάστηκε στην μεγάλη προσευχή της Παρασκευής της 25ης Οκτωβρίου σε όλα τα τζαμιά της Τουρκίας με κύριο μήνυμα, «Η άμυνα της πατρίδας είναι ιερή» κάτι το οποίο έγινε για πρώτη φορά. Τέλος, σε σχετικές εκπομπές στα τουρκικά ΜΜΕ συζητούνται σε καθημερινή βάση σχεδιασμοί ΗΠΑ – Ισραήλ οι οποίοι απειλούν την Τουρκία καθώς δημιουργείται νέο κουρδικό κράτος στα σύνορα της χώρας.

‘Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενες αναλύσεις, η Τουρκία έχει λάβει μία σειρά μέτρων το τελευταίο έτος με σκοπό την ετοιμότητα των ΤΕΔ έναντι του Ισραήλ. Αυτά αφορούν, την αναβάθμιση τη Αεροπορικής Βάσης του Ιντσιρλίκ, την αποχώρηση από την Συνθήκη Συμβατικών Δυνάμεων Ευρώπης (CFE), την  λήψη μέτρων ασφάλειας πληροφοριών στα στρατόπεδα, την ίδρυση νέων Σχηματισμών Ειδικών Δυνάμεων στην περιοχή της Αλεξανδρέττας, την αποστολή αντιαεροπορικών συστημάτων στην ελεγχόμενη από τους Τούρκους περιοχή Ιντλίπ της βόρειας Συρίας και την ανάθεση της δικαιοδοσίας κήρυξης της χώρας σε κατάσταση επιστράτευσης και πολέμου στον Πρόεδρο της χώρας με έκδοση σχετικού προεδρικού διατάγματος. Τέλος, αποφασίσθηκε ώστε να περιληφθεί το Ισραήλ στο υπό σύσταση νέο Έγγραφο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας (Ερυθρά Βίβλο) ως απειλή πρώτης προτεραιότητας για την Τουρκία.

Από τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι, η Τουρκία στο επιχειρησιακό πεδίο έχει προσανατολίσει την πολεμική της μηχανή στην ανατροπή των σχεδιασμών του Ισραήλ στα νότια – νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι ΤΕΔ διαχρονικά ποτέ δεν θεωρούσαν το Ισραήλ ως στρατιωτική απειλή, κάτι το οποίο πλέον αλλάζει αναγκάζοντας το τουρκικό στράτευμα να πραγματοποιήσει σοβαρές αλλαγές στο επιτελικό αλλά και στο επιχειρησιακό πεδίο με σκοπό την ανάσχεση των ισραηλινών βλέψεων οι οποίες απειλούν τα οράματα του Ερντογάν στην περιοχή.

Στις φετινές στρατιωτικές παρελάσεις Σχηματισμών της 1ης τουρκικής Στρατιάς στις πόλεις της Ανατολικής Θράκης λόγω των εορτασμών για την ημέρα της τουρκικής Δημοκρατίας (29 Οκτωβρίου), η συμμετοχή στρατιωτικών τμημάτων ήταν η ελάχιστη, ακριβώς επειδή η πλειοψηφία αυτών είναι εμπλεκόμενες στα μέτωπα της Συρίας και του Ιράκ.

Οι διαπραγματεύσεις Αθηνών – Άγκυρας οι οποίες φαίνεται ότι βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή, θα πρέπει να πραγματοποιηθούν έχοντας κατά νου ότι, την παρούσα χρονική περίοδο η Τουρκία δεν μπορεί να απειλήσει στρατιωτικά την Ελλάδα καθώς, η Άγκυρα δεν έχει επιλύσει ακόμη το σοβαρό πρόβλημα προμήθειας μαχητικών αεροσκαφών με αποτέλεσμα η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία να συνεχίζει να υπολείπεται σε πολύ μεγάλο βαθμό έναντι της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, δεν ευνοούν οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή και κυρίως, επειδή η Άγκυρα πέραν των άλλων, έχει προσανατολίσει την πολεμική της μηχανή προς το νότο και ειδικότερα προς Συρία – Ισραήλ.

  • Δημοσιεύεται στο «ΠΑΡΟΝ της Κυριακής»

https://www.militaire.gr/to-chtypima-toy-rkk-stin-agkyra-to-israil-kai-i-ellada-lazaros-kampoyridis/