Αρχική Blog Σελίδα 1031

Κυβέρνηση «εκδίκησης»; Τι θα μπορούσαν να σημαίνουν άλλα τέσσερα χρόνια Τραμπ

0

Ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε τις εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και πρόκειται να γίνει ο 47ος πρόεδρος της χώρας.

Μιλάμε με ειδικούς για να αποκωδικοποιήσουμε εάν ο Τραμπ θα μπορούσε να επικεντρώσει τη δεύτερη θητεία του στην «εκδίκηση εναντίον των Δημοκρατικών» για τις σωρεία νομικών υποθέσεων που έχει αντιμετωπίσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Αλλά η νίκη του Τραμπ υπόσχεται επίσης να αναδιαμορφώσει τη γεωπολιτική – και την παγκόσμια οικονομία. Εξετάζοντας πώς ανταποκρίθηκαν οι παγκόσμιοι ηγέτες στο τι σημαίνει η επανεκλογή του για μεγάλους πολέμους, παρακολουθούμε τους μυριάδες τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζεται το εκλογικό αποτέλεσμα σε διαφορετικές πρωτεύουσες.

Και προσφέρουμε μια γεύση των επιπτώσεων που μπορεί να έχει η υποσχεθείσα πολιτική του για δραματικά αυξημένους δασμούς στο παγκόσμιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) και στα νομίσματα. Δεν θα είναι όμορφο.

Οι ειδικοί προειδοποιούν για «διολίσθηση στον αυταρχισμό», καθώς ο Τραμπ υπόσχεται να πατάξει τους επικριτές, να εφαρμόσει σκληροπυρηνικές πολιτικές.

Οι επικριτές λένε ότι ο εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να ηγηθεί μιας κυβέρνησης γεμάτη πιστούς που σκοπεύουν να κυνηγούν τους αντιπάλους τους [Αρχείο: Brian Snyder/Reuters]

 

6 Νοεμβρίου 2024

Έχει προτείνει τη χρήση του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών ενάντια σε έναν «εχθρό εκ των έσω».

Έχει απειλήσει να διώξει δικηγόρους, Δημοκρατικούς και άλλους τους οποίους ψευδώς κατηγορεί ότι διέπραξαν εκλογική νοθεία και δεσμεύτηκε να πραγματοποιήσει τη «μεγαλύτερη επιχείρηση απέλασης» μεταναστών χωρίς χαρτιά στην ιστορία των ΗΠΑ.

Και μόλις επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, έχει πει ότι θα είναι δικτάτορας την πρώτη του μέρα.

Τώρα, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ξεπεράσει τις 270 ψήφους του Εκλογικού Κολλεγίου που χρειαζόταν για να κερδίσει την προεδρία, σύμφωνα με το Associated Press – και μένει να δούμε αν ο Ρεπουμπλικανός θα τηρήσει αυτές τις εμπρηστικές προεκλογικές υποσχέσεις.

Οι ειδικοί έχουν προειδοποιήσει ότι ο Τραμπ, αν τηρηθεί ο λόγος του, ετοιμάζεται να ηγηθεί μιας κυβέρνησης γεμάτη πιστούς, αυταρχικής με σκοπό την «εκδίκηση» – και το πρόγραμμα που έχει στο μυαλό του θα έχει τρομερές συνέπειες για τη χώρα.

«Αυτό που παίρνουμε όταν στοιβάζεται μια διοίκηση με πιστούς είναι ότι αντανακλάται η βούληση της μειοψηφίας. Δεν θα υπάρξει κυβέρνηση συνασπισμού», δήλωσε η Ρίνα Σαχ, πολιτική στρατηγικής και πρώην ανώτερη βοηθός των Ρεπουμπλικανών νομοθετών.

«Θα είναι για εκδίκηση εναντίον των Δημοκρατικών», πρόσθεσε. «Θα είναι μια τρομακτική επανάληψη της εκτελεστικής εξουσίας, πιο τρομακτική από όσο την είδαμε.

«Θέλει να ξαναγράψει τους κανόνες. Μας είπε τόσα».

Αθ. Κωτσόπουλος: Τί κρύβεται πίσω από την πολιτική κρίση στην Γερμανία

2

EPA/CLEMENS BILAN
Προ λίγου ο σοσιαλιστής Καγκελάριος της Γερμανιάς Όλαφ Σολτς, σε μια πρωτοφανή απόφαση, αποφάσισε να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την απομάκρυνση του υπουργού Οικονομικών και προέδρου ενός από τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού, των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) Κρίστιαν Λίντνερ. Αυτή η απόφαση στην ουσία σημαίνει το τέλος του κυβερνητικού συνασπισμού και της ίδιας της κυβέρνησης.

Ο καγκελάριος έριξε όλη την ευθύνη στον πρόεδρο των Ελεύθερων Δημοκρατών. Εδώ και καιρό ο Λίντνερ μπλόκαρε σειρά νομοσχεδίων και είχε χάσει την εμπιστοσύνη του Καγκελάριου. Ποιοι είναι όμως οι πραγματικοί λόγοι της μεγάλης σύγκρουσης; Η απάντηση είναι οι χαώδεις ιδεολογικές διάφορες.

Η σημερινή αφορμή: Ο Σολτς ζήτησε την συναίνεση του έως σήμερα υπουργού Οικονομικών για την χαλάρωση του συνταγματικά προβλεπόμενου επονομαζόμενου μηχανισμού «φρένου του δημοσίου χρέους» (Schuldenbremse) και της απαγόρευσης νέου δανεισμού πέρα του ποσοστού 0,35 % του ονομαστικού δημοσίου χρέους, με στόχο να χρηματοδοτήσει νέες δημόσιες επενδύσεις και λοιπές σχετικές επιδοτήσεις, καθώς και να ενισχύσει τις γερμανικές δαπάνες για την άμυνα και την στήριξη της Ουκρανίας. Ο Λίντνερ, με βάση τα όσα ισχυρίστηκε ο καγκελάριος, αρνήθηκε και αντιπρότεινε να βρεθούν τα χρήματα δίχως δανεισμό, αλλά από μειώσεις συντάξεων και δαπανών υγείας. Ο πρώην υπουργός παράλληλα του δήλωσε πως διαφωνεί πλέον με την περαιτέρω χρηματοδότηση της Ουκρανίας. Ο ίδιος ο Λίντνερ ανέφερε πως ο Σολτς του ζήτησε σε ύφος τελεσιγράφου την άρση του «φρένου χρέους».

Σε μια τέτοια διαμετρικά αντίθετη ιδεολογική αντιπαράθεση, ο καγκελάριος επέλεξε την αποπομπή του κυβερνητικού του εταίρου. Στο διάγγελμά του είπε ότι δεν θα τολμήσει να μειώσει το κοινωνικό κράτος, ότι αυτό δεν αποτελεί επιλογή του και πως δεν επιθυμεί να διακινδυνεύσει την ασφάλεια της Γερμανίας. Ανακοίνωσε ότι στις 15 Ιανουαρίου θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από την Bundestag και πως αν χάσει θα οδηγηθεί η Γερμανία σε εκλογές τον Μάρτιο του 2025. Το ίδιο είχε κάνει και ένας άλλος Σοσιαλιστής καγκελάριος το 2005, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ: Είχε οδηγήσει την χώρα σε πρόωρες εκλογές, χάνοντας τις για μια μονάδα από την μετέπειτα καγκελάριο Μέρκελ.

Τί πρέπει να κάνει η Γερμανία

Η Γερμανία, μετά και την χθεσινή εκλογή Τραμπ, πρέπει κατά την άποψη του γράφοντος να πάρει άμεσα μεγάλες αποφάσεις, όποια κυβέρνηση και να προκύψει. Να κατανοήσει ότι, πρώτον, η αύξηση του δημοσίου χρέους είναι μονόδρομος για να χρηματοδοτηθούν τεράστιες επενδύσεις σε τεχνολογία και άμυνα. Η Αμερική με τον Τραμπ μάλλον θα μειώσει δραστικά την οικονομική στήριξη στην Ουκρανία, επομένως το πιθανότερο είναι η Ρωσία να κερδίσει εδάφη της. Η Γερμανία και η Ευρώπη πρέπει να εξοπλιστούν στρατιωτικά και άμεσα. Αλλιώς μιλάμε για εμμονή σε νεοφιλελεύθερες-άκαμπτες ιδεοληψίες, όταν η πραγματικότητα φωνάζει, καθώς η Ρωσία δεν θα παύσει να έχει επεκτατικές βλέψεις.

Παράλληλα η Ευρώπη πρέπει το ταχύτερο να επιταχύνει την πολιτική και στρατιωτική της ένωση για να καταστεί ισχυρός πόλος με κοινή φωνή και ισχύ, ειδάλλως θα διαλυθεί. Το κοινό ευρωπαϊκό δημόσιο χρέος είναι επίσης μονόδρομος. Μόνο έτσι θα υπάρξει ομόρροπη ανάπτυξη πανευρωπαϊκά.

Στη Γερμανία πέφτει ο κλήρος ως το ισχυρότερο κράτος της Ευρώπης να αποφασίσει επιτέλους να κάνει το προφανές: Να οικοδομήσει το συντομότερο, όχι μια “γερμανική” Ευρώπη, αλλά μια εύρωστη πολιτικά και στρατιωτικά Ευρώπη, η οποία θα καταστεί εν τέλει μια υπερδύναμη. Είναι η μόνη λύση η οποία μπορεί να εξασφαλίσει μακροχρόνια ειρήνη και ευημερία.

Ας ελπίσουμε αυτήν την φορά η Γερμανία να ξεπεράσει το παρελθόν και τις εμμονές της και να κατανοήσει το συμφέρον τόσο της ίδιας, όσο και της Ευρώπης συνολικά. Και να κατανοήσει ότι αν το κοινωνικό κράτος δεν προστατεύει τους αδύναμους, δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή και ενότητα. Έστω και με αύξηση του δημοσίου χρέους του γερμανικού, ή του κοινού ευρωπαϊκού στο μέλλον. Αλλιώς τα χρόνια που έρχονται θα είναι για όλους τους Ευρωπαίους μελανά…

slpress.gr

 

Μητσοτάκης από Βουδαπέστη: Εμφατική η νίκη Τραμπ, ήρθε η ώρα να «ξυπνήσουμε» από τη γεωπολιτική μας αφέλεια

2

 

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης
07/11/2024  12:18  UPD: 07/11/2024  14:36
«Η Ευρώπη πρέπει να παίζει πιο ενεργό ρόλο στις λύσεις των παγκόσμιων προβλημάτων», δήλωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προσερχόμενος στη Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας που διεξάγεται στη Βουδαπέστη.

«Βεβαίως, θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές, γιατί ως Ευρωπαίοι δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε, αν θέλετε, αυτή τη Βορειοατλαντική Συμμαχία ως μάρτυρες μάρτυρες μονάχα. Φυσικά, η Ευρώπη θα πρέπει να παίζει ρόλο ενεργό στις λύσεις παγκόσμιων προβλημάτων», σημείωσε ο κ. Μητσοτάκης.

Η δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την άφιξή του στην 5η Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας
Αυτή η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εδώ στη Βουδαπέστη λαμβάνει χώρα σε μια εποχή μεγάλων γεωπολιτικών αναταράξεων.

Θα ήθελα να ξεκινήσω εκφράζοντας τα συγχαρητήριά μου στον Πρόεδρο Τραμπ για την εμφατική νίκη του και να εκφράσω την ελπίδα ότι η διατλαντική σχέση θα παραμείνει ισχυρή προκειμένου να επιλύσουμε σημαντικά περιφερειακά και παγκόσμια προβλήματα.

Βέβαια, πρέπει να είμαστε αρκετά ρεαλιστές ως Ευρωπαίοι και δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε αυτή τη διατλαντική εταιρική σχέση από θέση αδυναμίας. Η Ευρώπη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί να αλλάξει τον εαυτό της για να αντιμετωπίσει έναν μεταβαλλόμενο κόσμο.

Επομένως, οι συζητήσεις που θα έχουμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ιδίως όσον αφορά στα ζητήματα της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας, είναι ιδιαίτερα επίκαιρες.

Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να «ξυπνήσουμε» από τη γεωπολιτική μας αφέλεια και να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να εξασφαλίσουμε πρόσθετους πόρους για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες προκλήσεις, είτε πρόκειται για ζητήματα ανταγωνιστικότητας είτε για ζητήματα ευρωπαϊκής άμυνας.

Ελπίζω ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου θα κάνουμε αυτή τη συζήτηση με τη σοβαρότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα που απαιτούν αυτοί οι καιροί.

Το «όραμα» του Γιώργου Γεραπετρίτη για τη «γειτονιά» μας ,όπως το αφηγείται ένα 24ωρο πριν υποδεχτεί τον Φιντάν

0

«Το όραμά μου είναι μια γειτονιά μακράς ειρήνης και ευημερίας μεταξύ των λαών μας» δηλώνει μεταξύ άλλων ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην τουρκική εφημερίδα «Hurriyet», εν όψει της επίσκεψης του Τούρκου ομολόγου του Χακάν Φιντάν στην Αθήνα, αύριο 8 Νοεμβρίου.

Ποιος δεν θέλει την ειρήνη; Άπαντες αυτό επιθυμούν .Με μία εξαίρεση που λέγεται Τουρκία. Η συμπεριφορά της γειτονικής χώρας δεν συμβαδίζει με το «όραμα Γεραπετρίτη». Αναφερόμαστε στη συμπεριφορά και μετά από την «διακήρυξη των Αθηνών». Όσα διαπράττει η Τουρκία σε άλλες εποχές -όχι μακρινές- θα οδηγούσαν σε κρίση. Αυτό έχει αποφευχθεί με ένα τρόπο που τον έχει καταλάβει και ο τελευταίος πολίτης: η ελληνική κυβέρνηση παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει.

Τι τι πραγματικά συζητάμε με τους Τούρκους ,μπορείτε να το μάθετε παρακολουθώντας τη συνέντευξη της κας Κ.Μαυρομμάτη, απόψε στις 21:30 στο militaire channel.

Στη συνέντευξη, που δημοσιεύεται στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, υπό τον τίτλο «Δεν ωφελεί η ένταση», ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας δηλώνει ότι στους 15 μήνες που πέρασαν από την απόφαση των ηγετών των δύο χωρών να εκκινήσει ο ελληνοτουρκικός διάλογος «διαπιστώνεται και από τις δύο πλευρές αξιοσημείωτη βούληση ώστε να οδηγηθούν οι διμερείς μας σχέσεις σε ένα διαφορετικό μονοπάτι». Σημειώνει επίσης ότι με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, τον οποίο θα υποδεχτεί αύριο στην Αθήνα, «έχουμε επιτύχει, βήμα-βήμα, ένα επίπεδο εμπιστοσύνης ώστε να συζητούμε με ειλικρίνεια και να προλαμβάνουμε κρίσεις». Τονίζει δε ότι «χωρίς να αγνοούμε τα ιστορικά βιώματα του παρελθόντος, οφείλουμε να χτίσουμε στέρεες γέφυρες φιλίας για το μέλλον. Όραμά μου είναι μια γειτονιά μακράς ειρήνης και ευημερίας μεταξύ των λαών μας».

Ερωτηθείς από τη δημοσιογράφο της τουρκικής εφημερίδας, Χαντέ Φιράτ, για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), ο Γιώργος Γεραπετρίτης επαναλαμβάνει ότι αυτή είναι η μία και μόνη διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία μπορεί να αχθεί ενώπιον διεθνούς δικαιοδοσίας.

«Αυτή δεν είναι μόνο η δική μας θέση αλλά και η θέση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας που επιβάλλει ότι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών με αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο και, αν η συμφωνία δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε εύλογο χρονικό πλαίσιο, τα ενδιαφερόμενα κράτη μπορεί να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης βάσει συνυποσχετικού» επισημαίνει ο υπουργός Εξωτερικών.

Επίσης ξεκαθαρίζει ότι «η εθνική κυριαρχία των κρατών δεν μπορεί να είναι αντικείμενο συζήτησης ή διεθνούς δικαιοδοσίας» και συμπληρώνει ότι «στο ζήτημα της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ μπορούμε να προχωρήσουμε συντεταγμένα σε μία ουσιαστική συζήτηση με αμοιβαία εποικοδομητικό πνεύμα. Και με τη βαθιά πεποίθηση ότι η οριστική επίλυση του ζητήματος αυτού θα ήταν καθοριστική για την αναβάθμιση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών σε όλα τα επίπεδα και για την αποφυγή δυνητικών εντάσεων».

Ο κ. Γεραπτρίτης δηλώνει ότι έχει πλήρη συναίσθηση της δυσκολίας του εγχειρήματος, αλλά «είναι χρέος να προσπαθήσουμε και πάντως οφείλουμε να διατηρήσουμε την καλή συνεργασία και τους ωφέλιμους διαύλους επικοινωνίας».

Σε άλλη ερώτηση της δημοσιογράφου για τα θαλάσσια πάρκα και τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό στο Αιγαίο, η οποία υποστηρίζει πως «η τουρκική κοινή γνώμη πιστεύει ότι οι πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος χρησιμοποιούνται για τη μεταβολή του status quo στο Αιγαίο», ο υπουργός Εξωτερικών δηλώνει: «Θα μου επιτρέψετε να επισημάνω ότι, κατά τη γνώμη μου, η αντίδραση που έχει προκληθεί στη σχετική συζήτηση είναι δυσανάλογη. Η ελληνική πλευρά είναι, όπως πάντοτε, σαφής και ειλικρινής και δεν έχει καμία απολύτως επιδίωξη παραπλάνησης. Τα δύο θαλάσσια πάρκα σε Αιγαίο και Ιόνιο Πέλαγος, τα όρια των οποίων καθορίζονται με αυστηρά περιβαλλοντικά κριτήρια, δεν θίγουν δικαιώματα άλλων. Αυτές οι πρωτοβουλίες θα πρέπει να ενώνουν τους λαούς μας, πόσω μάλλον όταν και οι δύο αντιμετωπίζουμε τις ίδιες προκλήσεις. Για δε τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό στο Αιγαίο, αυτό συνιστά υποχρέωση που απορρέει από το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εξάλλου οφείλει και η Τουρκία να λαμβάνει υπ’ όψιν στην ευρωπαϊκή της διαδρομή».

Σχετικά με το εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας και στο ερώτημα της δημοσιογράφου «εναντίον τίνος σκοπεύει η Ελλάδα να χρησιμοποιήσει τα όπλα που έχει αγοράσει» ο κ. Γεραπετρίτης τονίζει κατ’ αρχάς ότι «είμαστε βαθιά φιλειρηνικός λαός. Πιστεύουμε στον διάλογο και στην ειρηνική επίλυση των διαφορών, βάσει του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών».

Την ίδια στιγμή όμως, συνεχίζει, «δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις σύγχρονες απειλές ασφαλείας. Ζούμε σε μία περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας και ρευστότητας που ανάλογη δεν έχει γνωρίσει ο μεταπολεμικός κόσμος. Η ευρύτερη περιοχή μας βρίσκεται εν μέσω δύο πολεμικών συγκρούσεων, στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή. Σε αυτές τις συνθήκες, αποτελεί υποχρέωσή μας να μεριμνούμε για την αμυντική θωράκιση και την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας μου».

«Στόχος μας είναι να μη χρειαστεί ποτέ να χρησιμοποιήσουμε τον αμυντικό μας εξοπλισμό, διότι τότε θα έχει αποτύχει η διπλωματία μας» σημειώνει ο κ. Γεραπετρίτης.

Ο υπουργός Εξωτερικών δηλώνει ακόμη την πεποίθησή του ότι «η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ήδη δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για το Κυπριακό» κάνοντας την επισήμανση ότι με τον Τούρκο ομόλογό του συμπίπτει στην άποψη ότι «κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς διαβουλευτική στάση και παραγωγική σκέψη».

Η πρόσφατη άτυπη συνάντηση μεταξύ του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Τουρκοκύπριου ηγέτη, υπό την αιγίδα του γενικού γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στην Νέα Υόρκη, συνιστά ένα πρώτο βήμα μιας επανεκκίνησης των συζητήσεων, σύμφωνα με τον κ. Γεραπατρίτη.

Ο ίδιος τονίζει: «Εμείς παραμένουμε στη διάθεση του γενικού γραμματέα για να συμβάλουμε στον διάλογο για μια δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού, στο πλαίσιο των σχετικών αποφάσεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Σε έναν κόσμο γεμάτο διχασμούς, μια ενωμένη ευρωπαϊκή Κύπρος, πέρα από τις συνθήκες ευημερίας που θα δημιουργούσε για τους πολίτες της, θα αποτελούσε ένα εξαιρετικά ισχυρό οικουμενικό σύμβολο».

Σχετικά με τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς το κλίμα εξομάλυνσης των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών τονίζει κατ’ αρχάς, ότι «η περιοχή και ο κόσμος μας δεν αντέχει άλλες εστίες εντάσεων. Ελλάδα και Τουρκία οφείλουν να ζουν ειρηνικά. Αυτό πιστεύω ακράδαντα είναι το αμοιβαίο συμφέρον μας».

«Δεν μένουμε στις στερεότυπες αντιλήψεις, προσπαθούμε να γεφυρώσουμε τις διαφωνίες μας και, αν αυτές δεν γεφυρώνονται, προσπαθούμε τουλάχιστον αυτές να μην προκαλούν κρίσεις. Η εναλλακτική της μόνιμης υπερέντασης, της εχθροπαθούς ρητορικής και του διαρκούς κινδύνου θερμού επεισοδίου δεν ωφελεί κανέναν. Πρωτίστως δεν ωφελεί τους δύο λαούς» αναφέρει ο Γιώργος Γερπατρίτης.

Υπενθυμίζει δε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία συνεργάζονται στο πλαίσιο, διεθνών οργανισμών και επιπλέον, η Ελλάδα υποστηρίζει διαχρονικά την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Πιστεύω ότι η επικράτηση του καλού κλίματος, θα ωφελήσει επίσης, τις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας. Αν και αντιλαμβάνομαι την εύλογη επιθυμία της διεθνούς κοινότητας να διατηρηθεί η ηρεμία στην περιοχή μας, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν καθορίζονται έξωθεν, ούτε ετεροπροσδιορίζονται. Μόνοι μας οφείλουμε να βρούμε τον δρόμο της ειρήνης και της ευημερίας» σημειώνει ο υπουργός Εξωτερικών στη συνέντευξή του στη «Hurriyet».

Για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τέλος, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας υπενθυμίζει ότι η Ελλάδα τήρησε στάση αρχής από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση και παράλληλα επέμεινε «στην ανάγκη επίτευξης διαρκούς και βιώσιμης εκεχειρίας, στη διασφάλιση απρόσκοπτης ροής ανθρωπιστικής βοήθειας στις πληττόμενες περιοχές, στην άνευ όρων απελευθέρωση των ομήρων και στην εκπόνηση ενός συνολικού σχεδίου για την ανοικοδόμηση της Γάζας». Ανέδειξε επίσης «την ανάγκη να δοθεί απτό όραμα για την εγκαθίδρυση παλαιστινιακού κράτους στο πλαίσιο των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών».

«Η ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα είναι σήμερα οδυνηρή» σημειώνει ο κ. Γεραπετρίτης και προειδοποιεί ότι «η διάχυση των εχθροπραξιών στον Λίβανο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία».

Ο ίδιος παραδέχεται ότι «η διεθνής έννομη τάξη, παρά τις πολύπλευρες προσπάθειες, δεν έχει, δυστυχώς, καταφέρει έως σήμερα να οδηγήσει στον τερματισμό των εχθροπραξιών και να δώσει λύση σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο» και συμπληρώνει πως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι υποχρέωση όλων ανεξαιρέτως των κρατών να σέβονται τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων των ανθρώπων. «Σε αυτό εκπτώσεις δεν χωρούν» σχολιάζει.

https://www.militaire.gr/ellinotourkika-gerapetritis/

Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου: Τα 13 πρόσωπα – «κλειδιά» στη νέα θητεία του Ντόναλντ Τραμπ

0

Πομπέο, Κένεντι, Μασκ. Ποιοι θα μπορούσαν να είναι στη νέα κυβέρνηση του Τραμπ.

Ποια είναι τα «μεγάλα» ονόματα που μπορεί να αναλάβουν ρόλους στο υπουργικό συμβούλιο και στην ευρύτερη διοίκηση όταν ο Ντόναλντ Τραμπ αναλάβει καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2025.

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, που πρόκειται να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, δεν έχει ακόμη ξεκινήσει επίσημες συζητήσεις σχετικά με το νέο υπουργικό συμβούλιο.

Παρ’ όλα αυτά, εν μέσω των αεροπορικών του ταξιδιών, των τηλεοπτικών του εμφανίσεων και των συγκεντρώσεών του, οι εικασίες και οι φήμες περιστρέφονται γύρω από προσωπικότητες που θα μπορούσαν να έχουν ρόλο στη διοίκησή του, όπως γράφει o Guardian και το Reuters.

Έλον Μασκ

Elon_Musk_7a92f.jpg

Ο Έλον Μασκ, ο οποίος μετατράπηκε σε έναν πλήρη υποστηρικτή του Τραμπ και ο οποίος κατέχει δισεκατομμύρια σε ομοσπονδιακά συμβόλαια, φέρεται να έχει επιδιώξει ρόλο σε μια δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ ως υπεύθυνος των ρυθμιστικών αρχών που τον εποπτεύουν. Ο Τραμπ φάνηκε να αποκλείει έναν υπουργικό ρόλο για τον Μασκ, αλλά δήλωσε ότι θέλει ο δισεκατομμυριούχος της τεχνολογίας να έχει κάποιο απροσδιόριστο ρόλο στην κυβέρνησή του. Ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο έχει προτείνει τη δημιουργία ενός Τμήματος Κυβερνητικής Αποδοτικότητας.

Μάικ Πομπέο

Mike_Pompeo_56947.jpg

Ο Μάικ Πομπέο, πρώην διευθυντής της CIA και υπουργός Εξωτερικών και αφοσιωμένος σύμμαχος του Τραμπ, επέλεξε να μην αμφισβητήσει τον πρώην αφεντικό του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Ο ένθερμος υποστηρικτής του Ισραήλ και ορκισμένος εχθρός του Ιράν θεωρείται ευρέως βασικός υποψήφιος για έναν κορυφαίο ρόλο στη νέα κυβέρνηση, ενδεχομένως ως υπουργός Άμυνας.

Ρόμπερτ Κένεντι τζούνιορ

Robert_F_Kennedy_Jr_8e917.jpg

Ο Ρόμπερτ Κένεντι τζούνιορ, ο γιος του δολοφονηθέντος Μπόμπι Κένεντι και ανιψιός του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, του οποίου η ανεξάρτητη εκστρατεία για την προεδρία έφτασε κατά καιρούς μέχρι και το 10% των ψήφων, πιστεύει ακράδαντα ότι έχει μια ευκαιρία για έναν ρόλο στο υπουργικό συμβούλιο του Τραμπ, αφού υποστήριξε τον Ρεπουμπλικάνο. Ενώ ανώτερα μέλη της εκστρατείας του Τραμπ έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο ο Κένεντι να πάρει δουλειά στο υπουργείο Υγείας, ο Τραμπ έχει πει ότι θα τον αφήσει να «κάνει ό,τι θέλει» με την υγεία των γυναικών αν καταφέρει να μπει στον Λευκό Οίκο, αναφέροντας πως ο Κένεντι θα μπορούσε να «ξεσαλώσει» με τα τρόφιμα και τα φάρμακα.

Ρίτσαρντ Γκρένελ

Richard_Grenell_e346c.jpg

Ο πρώην συνεργάτης του Fox News, ο οποίος είναι μεταξύ των στενότερων συμβούλων εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ , είναι πιθανότατα υποψήφιος για το υπουργείο Εξωτερικών ή άλλες κορυφαίες θέσεις εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας. Πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Γερμανία και ένθερμος υποστηρικτής του πιστεύω «Πρώτα η Αμερική» του Τραμπ στη διεθνή σκηνή κατά την πρώτη θητεία του, έχει ταχθεί υπέρ της δημιουργίας μιας αυτόνομης ζώνης στην ανατολική Ουκρανία για τον τερματισμό του πολέμου εκεί, θέση που το Κίεβο θεωρεί απαράδεκτη.

Τομ Κότον

Tom_Cotton_c3a75.jpg

Ο ακροδεξιός Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής από το Αρκάνσας. Σε ένα περιβόητο δημοσίευμα των New York Times του 2020 με τίτλο Send In the Troops, ο Τομ Κότον, παρομοίασε τις διαδηλώσεις του Black Lives Matter με εξέγερση και προέτρεψε την κυβέρνηση να αναπτύξει τον αμερικανικό στρατό εναντίον των διαδηλωτών επικαλούμενος τον νόμο περί εξέγερσης. Είναι συμπαθής στους χρηματοδότες του Τραμπ και θεωρείται επίσης υποψήφιος για το υπουργείο Άμυνας.

Μπεν Κάρσον

Ben_Carson_7b147.jpg

Ένας συνταξιούχος νευροχειρουργός και πρώην υπουργός στέγασης των ΗΠΑ, ο Μπεν Κάρσον έχει προωθήσει την εθνική απαγόρευση των αμβλώσεων – μια στάση που έρχεται σε αντίθεση με τους περισσότερους Αμερικανούς και ακόμη και με τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ. Κατά τη διάρκεια της υποψηφιότητάς του το 2016 έπεσε σε αντιπαράθεση όταν σύγκρινε την άμβλωση με τη δουλεία και δήλωσε ότι ήθελε να δει το τέλος της απόφασης Roe v Wade (Ρόου εναντίον Ουέιντ). Όταν το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την απόφασή του στην υπόθεση Ντομπς, την αποκάλεσε «κρίσιμη διόρθωση». Ο Κάρσον θα μπορούσε να διοριστεί από τον Τραμπ ως υπουργός στέγασης και αστικής ανάπτυξης.

Σκοτ Μπέσεντ

Scott_Bessent_e1dcf.jpg

Ο Σκοτ Μπέσεντ, βασικός οικονομικός σύμβουλος του Τραμπ και σύμμαχος του Τζέι Ντι Βανς, διαχειριστής του αμοιβαίου κεφαλαίου αντιστάθμισης κινδύνου Key Square, θεωρείται πιθανός υποψήφιος για το υπουργικό συμβούλιο. Ο επενδυτής της Wall Street και εξέχων χρηματοδότης του Τραμπ έχει επαινέσει τη χρήση των δασμών από τον Τραμπ ως διαπραγματευτικό εργαλείο.

Μάικ Γουόλτζ

Mike_Waltz_affb6.jpg

Ένας πρώην «πράσινος μπερές» (ειδικές δυνάμεις) του αμερικανικού στρατού, ο οποίος τώρα υπηρετεί ως βουλευτής της Φλόριντα, ο Μάικλ Γουόλτζ έχει εδραιώσει τη φήμη του ως κορυφαίος υποστηρικτής μιας πιο σκληρής στάσης απέναντι στην Κίνα εντός της Βουλής των Αντιπροσώπων. Έπαιξε ηγετικό ρόλο στην υποστήριξη νομοθεσίας που αποσκοπούσε στη μείωση της εξάρτησης των ΗΠΑ από ορυκτά που προέρχονται από την Κίνα. Ο Γουόλτζ είναι γνωστό ότι διατηρεί σταθερή φιλία με τον Τραμπ και έχει επίσης εκφράσει την υποστήριξή του για την αμερικανική βοήθεια προς την Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα πιέζει για μεγαλύτερη εποπτεία των αμερικανικών κονδυλίων των φορολογουμένων που διατίθενται για την υποστήριξη των αμυντικών προσπαθειών του Κιέβου. Έχει προταθεί στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ως υποψήφιος είτε για υπουργός Άμυνας είτε για υπουργός Εξωτερικών.

Ρόμπερτ Λάιτχιζερ

Robert_Lighthizer_d57f5.jpg

Ο Ρόμπερτ Λάιτχιζερ είναι ο πιο υψηλόβαθμος εμπορικός αξιωματούχος του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι σταθερός οπαδός των δασμών και ήταν μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ με την Κίνα. Περιγράφεται από τον Τραμπ ως «ο μεγαλύτερος εμπορικός αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών στην αμερικανική ιστορία», ο Λάιτχιζερ είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιστρέψει στο νέο υπουργικό συμβούλιο. Αν και ο Σκοτ Μπέσεντ και ο δισεκατομμυριούχος Τζον Πόλσον έχουν πιθανώς περισσότερες πιθανότητες να γίνουν υπουργοί Οικονομικών, ο Λάιτχαϊζερ έχει μερικές πιθανότητες: μπορεί να επαναλάβει τον παλιό του ρόλο ως εμπορικός αντιπρόσωπος των ΗΠΑ ή να γίνει ο νέος υπουργός Εμπορίου.

Μπρουκ Ρόλινς

Brooke_Rollins_844f7.jpg

Πρώην σύμβουλος εσωτερικής πολιτικής στον Λευκό Οίκο, η Μπρουκ Ρόλινς έχει στενή προσωπική σχέση με τον Τραμπ. Θεωρείται από πολλούς ως μία από τις πιο μετριοπαθείς συμβούλους του Τραμπ, υποστήριξε τις μεταρρυθμίσεις του πρώην προέδρου για την ποινική δικαιοσύνη κατά την πρώτη θητεία του, οι οποίες μείωσαν τις ποινές φυλάκισης για ορισμένα σχετικά ήσσονος σημασίας αδικήματα, και θεωρείται βασική υποψήφια για επικεφαλής του προσωπικού.

Σούζι Γουάιλς

Susie_Wiles_89049.jpg

Η Σούζι Γουάιλς, μία από τις δύο συνδιαχειρίστριες της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ, ενδέχεται να διεκδικήσει τη θέση του επικεφαλής προσωπικού με την Μπρουκ Ρόλινς. Αν και οι πολιτικές της απόψεις παραμένουν κάπως ασαφείς, θεωρείται ότι έχει ηγηθεί ενός επιτυχημένου και εξορθολογισμένου προεδρικού αγώνα. Οι υποστηρικτές της πιστεύουν ότι θα μπορούσε να εισαγάγει ένα επίπεδο οργάνωσης και πειθαρχίας που συχνά απουσίαζε κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ, η οποία σημαδεύτηκε από μια σειρά αλλαγών στον ρόλο του προσωπάρχη.

Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ

Donald_Trump_Jr_5634b.jpg

Αν και ήταν λιγότερο προβεβλημένος στην προεκλογική εκστρατεία από ό,τι σε προηγούμενους εκλογικούς κύκλους, ο μεγαλύτερος γιος του 47ου προέδρου, ο Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δραστηριοποιήθηκε παρασκηνιακά και υποστήριξε τον φίλο του Τζέι Ντι Βανς ως υποψήφιο αντιπρόεδρο. Έχει δημιουργήσει πιστούς οπαδούς στο Maga (Make America Great Again) μέσω του podcast του Triggered και έχει αναλάβει ρόλο μαζί με τον αδελφό του Έρικ Τραμπ στη μεταβατική διαδικασία για τη δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης. Οι επίσημοι συμπρόεδροι της μετάβασης είναι ο διευθύνων σύμβουλος της Cantor Fitzgerald, Χάουαρντ Λούτνικ, και η Λίντα Μακμάν, το πρώην στέλεχος που ήταν επικεφαλής της Small Business Administration κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας τουΤραμπ.

Στίβεν Μίλερ

Stephen_Miller_5749e.jpg

Ένας ανώτερος σύμβουλος πολιτικής στις αρχές της πρώτης θητείας του Τραμπ, ο οποίος ήταν ο κύριος «αρχιτέκτονας» της απαγόρευσης ταξιδιών για μουσουλμάνους, ο Στίβεν Μίλερ αναμένεται να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο για μια δεύτερη θητεία του Τραμπ που ο εκλεγμένος πρόεδρος έχει πει ότι θα φέρει τη μεγαλύτερη μαζική απέλαση στην ιστορία των ΗΠΑ. Ο αντιμεταναστευτικός εξτρεμιστής είναι επίσης ο ιδρυτής της America First Legal, μιας ομάδας που περιγράφεται από τον ίδιο ως η «πολυαναμενόμενη απάντηση» της δεξιάς στην Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών, και ήδη συμβάλλει στην προώθηση των σχεδίων για τη δεύτερη θητεία του Τραμπ.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/268190/oloi-oi-anthropoi-tou-proedrou-ta-13-prosopa-kleidia-sti-nea-thiteia-tou-donalnt-tramp

Άτυπη συνάντηση Μητσοτάκη, Ερντογάν, Χριστοδουλίδη και Ράμα στη Βουδαπέστη

1

Οι αμερικανικές εκλογές στο επίκεντρο της συζήτησης των ηγετών πριν την έναρξη των εργασιών της Συνόδου της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητα.

Σύντομη συζήτηση λίγο πριν ξεκινήσουν οι εργασίες της Συνόδου της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας στη Βουδαπέστη, είχαν ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, οι τέσσερις ηγέτες αντήλλαξαν απόψεις για το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, τις περιφερειακές και τις διεθνείς εξελίξεις.

Νωρίτερα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, προσερχόμενος στη Σύνοδο, είπε. «αυτή η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εδώ στη Βουδαπέστη λαμβάνει χώρα σε μια εποχή μεγάλων γεωπολιτικών αναταράξεων»

«Θα ήθελα να ξεκινήσω εκφράζοντας τα συγχαρητήριά μου στον Πρόεδρο Τραμπ για την εμφατική νίκη του και να εκφράσω την ελπίδα ότι η διατλαντική σχέση θα παραμείνει ισχυρή προκειμένου να επιλύσουμε σημαντικά περιφερειακά και παγκόσμια προβλήματα», ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης.

Και τόνισε: «Βέβαια, πρέπει να είμαστε αρκετά ρεαλιστές ως Ευρωπαίοι και δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε αυτή τη διατλαντική εταιρική σχέση από θέση αδυναμίας. Η Ευρώπη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί να αλλάξει τον εαυτό της για να αντιμετωπίσει έναν μεταβαλλόμενο κόσμο. Επομένως, οι συζητήσεις που θα έχουμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ιδίως όσον αφορά στα ζητήματα της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας, είναι ιδιαίτερα επίκαιρες. Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να “ξυπνήσουμε” από τη γεωπολιτική μας αφέλεια και να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να εξασφαλίσουμε πρόσθετους πόρους για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες προκλήσεις, είτε πρόκειται για ζητήματα ανταγωνιστικότητας είτε για ζητήματα ευρωπαϊκής άμυνας.

Ελπίζω ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου θα κάνουμε αυτή τη συζήτηση με τη σοβαρότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα που απαιτούν αυτοί οι καιροί».

https://www.ieidiseis.gr/politiki/268215/atypi-synantisi-mitsotaki-erntogan-xristodoulidi-kai-rama-sti-voudapesti-fotografies

Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ. ΖΗΤΩ ΟΙ BROLIGARCHS*

5

Natalia Antelava
Editor in Chief
codastory.com 

Από τους ινδουιστές ιερείς στους δρόμους του Δελχί, μέχρι τους συντηρητικούς ορθόδοξους χριστιανούς στη χώρα μου, τη Γεωργία, η θρησκευτική δεξιά σε όλο τον κόσμο φαίνεται ομόφωνη στην χαρούμενη αντίδρασή της στη θεαματική επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ.

Η αποφασιστικότητα της νίκης του Τραμπ είναι αποθαρρυντική. “Άγιος καπνός! Κυριολεκτικά τίποτα; Κυριολεκτικά όχι μία κομητεία;” άχναγε τον Τζέικ Τάπερ του CNN τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης, καθώς ο εκλογικός χάρτης του CNN έδειχνε ότι η Καμάλα Χάρις δεν ξεπέρασε τον Τζο Μπάιντεν σε μία μόνο κομητεία στην Πενσυλβάνια.

Θα δούμε πολύ ψάξιμο τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες καθώς οι Δημοκρατικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι υποστηρικτές των φιλελεύθερων ιδεών αλλού, αποδέχονται την ήττα τους και προσπαθούν να βρουν το δρόμο προς τα εμπρός.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα δεχτούν επίσης ότι ο φιλελευθερισμός, η ιδεολογία που τους ενώνει με τους ψηφοφόρους τους, που θριάμβευσε τη δεκαετία του 1990 δίνοντας τόσες πολλές ελπίδες για έναν καλύτερο, πιο προοδευτικό κόσμο, έχει πλέον χαθεί. Δεν είναι σε θέση να προσφέρει ουσιαστικές λύσεις στις πολλές κρίσεις μας. Χωρίς νέες ιδέες και νέα φαντασία, οι αντιδημοκρατικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα εργαλεία της δημοκρατίας για να συνεχίσουν να κερδίζουν.

Προς το παρόν, είναι οι υπερπλούσιοι και οι ακροδεξιοί λαϊκιστές πολιτικοί που υποστηρίζουν, που έχουν το μονοπώλιο της φαντασίας.

Δεν είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι ο Πίτερ Τιλς, ο Τζεφ Μπέζος και ο Έλον Μασκς του κόσμου, άνδρες που έχουν συσσωρεύσει απίστευτα χρήματα και δύναμη, που φτιάχνουν τους νέους κανόνες που θα διέπουν τη ζωή μας.

Αυτή η σεισμική πολιτική αλλαγή έρχεται τη στιγμή μιας μεγαλύτερης αλλαγής που σαρώνει τον κόσμο. Ακριβώς όπως ο ηλεκτρισμός άλλαξε τον τρόπο που τρώμε, κοιμόμαστε και εργαζόμαστε, η τεχνητή νοημοσύνη θα αλλάξει τον ίδιο τον ιστό της κοινωνίας μας. Καθώς η δύναμη και η πανταχού παρουσία των ψηφιακών υπηρεσιών αυξάνεται, τόσο αυξάνεται η δύναμη των ανδρών πίσω από τις εταιρείες που διαχειρίζονται την ψηφιακή αρχιτεκτονική της ζωής μας. Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, όπως μόλις τόνισε ο Axios «μόλις αποφάσισαν – μεταξύ πολλών άλλων – ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα αναπτυχθεί σε ένα περιβάλλον χωρίς κανόνες παρά κάτω απο την καθοδήγηση αυστηρότερων κανόνων».

Εδώ και χρόνια, η ομάδα μας στην Coda ερευνά τη μεταβαλλόμενη φύση και τη διευρυνόμενη γεωγραφία του αυταρχισμού ακολουθώντας τις τάσεις που τον διαμορφώνουν –παραπληροφόρηση, ολιγαρχία, καταχρήσεις εξουσίας και τεχνολογίας, πόλεμος κατά της επιστήμης– και δείχνοντας πώς συνδέονται. Καθώς η παγκόσμια μουσική διάθεση πρόκειται να αλλάξει, αυτές οι εκλογές φαίνονται σαν ένα coda για τη δική μας δουλειά. Θα ακολουθούμε τα νέα μοτίβα καθώς εμφανίζονται και ελπίζουμε ότι θα παραμείνετε στην ιστορία μαζί μας.

*Broligarchy: ομάδα στενά συνδεδεμένων ατόμων που κατέχουν σημαντική επιρροή. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ομάδα της ψηφιακής τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης.

ΨΑΧΝΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΚΕΡΔΙΣΕ Ο ΤΡΑΜΠ.-ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

4

του Παντελή Σαββίδη

Χθές έκανα μια προέγγιση των αιτιών της νίκης Τράμπ. Και τις εντόπισα στο ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα που δημιουργήθηκε απο τις συνέπειες του είδους της παγκοσμιοποίησης που επιλέχθηκε απο την κυρίαρχη, διεθνώς, τάξη.
Διαβάζω διάφορα σχόλια στα αμερικανικά μμε. (Στα ελληνικά μμε το αποφεύγω).
Δεν έχουν καταλάβει ή δεν θέλουν να καταλάβουν πως ο Τράμπ εξέφρασε, δεν δημιούργησε, ένα ρεύμα με παγκόσμια απήχηση που αυτό τον ανέδειξε στην προεδρία. Δεν ανέδειξε ο Τράμπ το ρεύμα.
Ο ένας ασχολείται με τις ικανότητες της Χάρις, ο άλλος με την ανικανότητα του αντιπροέδρου που επέλεξε, γενικώς ασχολούνται με υπολεπτομέρειες οι οποίες ουδόλως θα πέρασαν απο το μυαλό των ψηφοφόρων.
Παρατηρείται και κάτι ακόμη. Όλο το παγκόσμιο σύστημα έχει ενοχληθεί τα μέγιστα απο την εκλογή. Αλλά η πρόταση που μέχρι τώρα παρήγαγε (το παγκόσμιο σύστημα) ήταν αδιέξοδη.
Δημιουργούσε τεράστια προβλήματα τα οποία περιθωριοποιούσαν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού.

Είναι αυτό πολιτική επιλογή;

Ένα σημείο το οποίο κυριαρχεί στην αναλυτική σκέψη παλαιών σχολιαστών είναι αυτό που αποκαλούν τοποθέτηση του διεθνούς κεφαλαίου. Και εδώ υπάρχει ένα ερμηνευτικό πρόβλημα. Ο Τράμπ (όχι το ρεύμα του) δεν αποτελεί απειλή για το αμερικανικό και το διεθνές κατεστημένο. Ο Τράμπ εκφράζει ένα σημαντικό μέρος του κεφαλαίου. Και όσο και αν σας φανεί παράξενο, εκφράζει το πιο προοδευτικό και το πιο εκσυγχρονισμένο μέρος του κεφαλαίου. Εκφράζει το κεφάλαιο της ψηφιακής εποχής και της εποχής της Τεχνητής Νοημοσύνης. Μαζί του συσπειρώθηκαν οι ηγεσίες του κεφαλαίου αυτού. Γιατί; Αποτελεί ένα ερώτημα. Το διαδίκτυο τους ονομάζει broligarchs (bro αδελφός και oligarchs δηλαδή αδελφοί ολιγάρχες που σημαίνει ολιγάρχες με παρόμοιο αντικείμενο ενασχόλησης) και θεωρεί ότι συσπειρώθηκαν γύρω απο τον Τράμπ επειδή θα περιορίσει τους φόρους. Θα το δούμε.

Μου κάνει και κάτι άλλο εντύπωση. Ο μιαρός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν τις διεθνείς εξελίξεις (καλά, για τις εσωτερικές δεν γίνεται λόγος) τα ελληνικά ΜΜΕ.

Παρόλα αυτά ο πληθυσμός τα παρακολουθεί αν και σημαντικό μέρος του ψηφιακά εναλφάβητου τμήματος της κοινωνίας έχει περάσει στο διαδίκτυο.
Αλλά και το διαδίκτυο περνά τις παιδικές ασθένειες της ενημέρωσης.
Πολλοί που το χρησιμοποιούν το κάνουν για λόγους ψυχοθεραπευτικούς ενώ ο λαϊκισμός σε πολλές εκπομπές του έχει λάβει επικίνδυνες καρκινικές διαστάσεις.

Μέσα απο αυτό το χάος θα προκύψει το νέο.
Απλώς, σε όλα είμαστε στην αρχή.
Τα αμερικανικά ΜΜΕ εστιάζουν στην εκδίκηση που, όπως λένε, υποσχέθηκε να πάρει ο Τράμπ αλλά η δική μου εκτίμηση είναι ότι η νίκη που πέτυχε είναι τόσο μεγάλη που θα τον έκανε να ξεχάσει όλα όσα έλεγε πριν τις εκλογές.

Ο Τράμπ δεν είναι το πρόβλημα. Οι πολιτικές του, ίσως. Αλλά να τις δούμε.

Υπάρχει μια ανησυχία για τις επιλογές της οικονομικής του πολιτικής και του πληθωρισμού που θα προκαλέσουν. Ή, μια άλλη ανησυχία του Βερολίνου, για το πως οι ΗΠΑ επι Τράμπ, θα αντιμετωπίσουν την Γερμανία και την Ευρώπη.
Δεν θα τις αντιμετωπίσει, ίδίως την Ευρώπη που μας ενδιαφέρει, ο Τράμπ καλά αλλά αυτό δεν είναι αποτέλεσμα της προεδρικής εκλογής. Και υπήρχε και διευρύνθηκε με τον καιρό ένα σημαντικό μέρος του μηχανισμού διαμόρφωσης πολιτικής στην Ουάσιγκτον που άρχισε να αναθεωρεί την στάση του απέναντι στην Ουκρανία.
Αλλά οι αλλαγές στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ ως προς την Ευρώπη είναι μια ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποκτήσει βαθμούς αυτονομίας και γεωπολιτική υπόσταση. Διότι χωρίς αυτά θα συνεχίσει να είναι ο μπάτλερ των ΗΠΑ.
Εκεί που θα συναντήσει δυσκολίες σε σχέση με την Ευρώπη το υπο τον Τράμπ πολιτικό σύστημα είναι αίσθηση των ορίων στην πίεσή της. Μεγάλη πίεση θα ωθήσει την Γερμανία και την Ευρώπη σε άνοιγμα προς την Ρωσία διότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.
Αυτό ισχύει, κυρίως, για την Γερμανία και έχει και ιστορικό προηγούμενο.
Δεν ισχύει, τόσο, για την Γαλλία, ο πρόεδρος της οποίας έσπευσε με χαρά, χθες, να εκφράσει την ικανοποίηή του για την νίκη Τράμπ.
Η Γαλλία θα προσδοκά έναν νέο ρόλο στην Ευρώπη με τον Τράμπ διότι, ενδεχομένως, οι σχέσεις Τράμπ και Μακρόν να συμπίπτουν στο ουκρανικό. Κάτι που δεν φαίνεται να συμβαίνει με τον Τράμπ και τον γερμανό Σόλτς.
Το παιχνίδι, ακόμη, είναι ασαφές αλλά τα αμερικανικά ΜΜΕ σπεύδουν να πάρουν θέση στην κερκίδα. Έτσι γίνεται.

Σε ό,τι αφορά τα καθ ημάς να ευχηθούμε να μπορέσει να προσαρμοσθεί η κυβέρνηση στα νέα δεδομένα διότι οι κίνδυνοι για την εθνική ασφάλεια είναι ορατοί.

Να σημειώσουμε, ωστόσο, το παιδαριώδες και γι αυτό επικίνδυνο, της πολιτικής συμπεριφοράς του Μητσοτάκη στις διεθνείς εξελίξεις και τις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον την τελευταία τετραετία. Ενώ η σχέση αυτή δεν προσέφερε τίποτε στην Ελλάδα (στον ίδιο μπορεί να προσέφερε) έχει φέρει τη χώρα σε δύσκολη θέση ως προς τις αναμενόμενες διεθνείς εξελίξεις.
Είναι απο τις μοναδικές περιπτώσεις που μπορεί να πει κανείς πως,  ευτυχώς, δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη την Ελλάδα οι μεγάλες δυνάμεις στον ανταγωνισμό τους.
Και εδώ θα σας αναφέρω μια μικρή ιστορία σε σχέση με την Ελλάδα και την πολιτική της.

Πρωθυπουργός της Ελλάδας επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και συναντήθηκε με τον πρόεδρό των.
Ο πρόεδρος ευγενής, καθώς ήταν, λέει στον Έλληνα πρωθυπουργό: κύριε πρόεδρε, πείτε μου τι θέλετε απο τις ΗΠΑ.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός απαριθμεί τα αιτήματά του και όταν τελείωσε ο αμερικανός πρόεδρος του λέει:
δεν τα γνωρίζω τα θέματα, θα συμβουλευτώ τους συνεργάτες μου και ό,τι μπορώ να λύσω θα το κάνω.
Να σας πω και εγώ κάτι κ. πρόεδρε, είπε ο αμερικανός:
Η Ελλάδα τι δουλειά έχει και ανακατεύεται στην διαμάχη μας με τη Ρωσία;
Αν ο πρωθυπουργός έκανε ανάλογη επίσκεψη στη Μόσχα τα ίδια θα του έλεγαν και οι ρώσοι.

Η απουσία πειστικής εναλλακτικής λύσης στο πολιτικό σκηνικό κάνει πολλούς έλληνες να βλέπουν,θετικά, ακόμη, τον κ. Μητσοτάκη. Η επιμονή αυτή, όμως, ενέχει κινδύνους. Κυρίως εθνικούς. Ο Μητσοτάκης σαλαμοποιεί τα θέματα προσέγγισης με την Τουρκία ώστε να μην φανούν οι υποχωρήσεις του. Διότι υπάρχουν υποχωρήσεις.
Δεν αντιδρούν τυχαία οι Καραμανλής και Σαμαράς (οι αρχηγοί των άλλων πολιτικών κομμάτων το έχουν ρίξει στην πλάκα με τα συνέδρια, τις φράξιες κλπ και νομίζουν πως είναι φοιτητικές παρατάξεις).
Η προσαρμογή του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης στα νέα δεδομένα της Ουάσιγκτον είναι φανερή και καλώς γίνεται. Απο τις ΗΠΑ εξαρτάται σημαντικά η ασφάλεια της χώρας. Αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν μια αποτρπεπτική δύναμη τόσο ισχυρή που δεν θα απέτρεπε την Τουρκία απο το να κάνει, ακόμη, και σκέψη αμφισβήτησης. Άρα, η προσαρμογή στα νέα δεδομένα και η αναζήτηση διαύλων επικοινωνίας με την αμερικανική ηγεσία πρέπει να γίνει. Το θέμα είναι να διατηρθεί η αξιοπρέπεια του κράτους σε αυτήν την προσαρμογή και να αποτελέσει μάθημα.
Η Ελλάδα δεν έχει τις προϋποθέσεις να το παίζει πρωτοπαλίκαρο στις μεγάλες διεθνείς εξελίξεις. Γι αυτό καλόν είναι οι πρωθυπουργοί να μην την χρησιμοποιούν δι ίδιον όφελος. Διότι αν πέσει κάποια στιγμή ο πέλεκυς θα είναι βαρύς.
(Οι πρωθυπουργοί θα την έχουν εγκαταλείψει).

Τέλος, να σας διηγηθώ και ένα διαδακτικό ανέκδοτο. Μεθυσμένος ψάχνει ένα βράδυ κάτω απο στύλο της ΔΕΗ να βρει κάτι που έχασε. Περαστικός τον ρωτάει τι ψάχνει και ο μεθυσμένος του λέει για την απώλειά του. Ο περαστικός τον ρωτάει αν το έχασε εκεί που ψάχνει και ο μεθυσμένος απαντά: όχι. Αλλά εδώ έχει φως.

Κάπως έτσι ψάχνουν τα αμερικανικά και διεθνή ΜΜΕ να βρουν τι έφταιξε και νίκησε ο Τράμπ.

Η ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠΙΣΜΟΥ.- ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ

16

του Παντελή Σαββίδη

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα ενδιαφέροντα στις αμερικανικές εκλογές τα οποία δεν καταλάβαμε καλά.

Το πρώτο είναι το ρευστό ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα που διαμορφώθηκε και ονομάστηκε τραμπισμός. Δεν το δημιούργησε ο Τράμπ. Ο Τράμπ το εξέφρασε.

Το ρεύμα υπήρχε πριν τον Τράμπ και θα υπάρξει και αν χάσει (φαίνεται να κερδίζει).

Και αν εκλείψει ο Τράμπ, ο τραμπισμός είναι εκεί. Όχι, μόνο, εκεί αλλά σε όλο τον κόσμο.

Μέσα στην αλαζονεία τους ως οργανικών διανοουμένων (σιτίζονται και προβάλλονται από το σύστημα) οι διανοούμενοι της δύσης και, κυρίως, των ΗΠΑ δεν ενέσκηψαν επάνω στο ρεύμα αυτό για να το αναλύσουν, να δουν τις αιτίες που το δημιούργησαν και να προτείνουν πολιτικές και κοινωνικές λύσεις.

Αρκούνται και αυτοί και το σύστημα στο ότι ήλεγχαν, δεν ελέγχουν, πια, την ενημέρωση και μέσω του ελέγχου αυτού την χειραγώγηση του κόσμου. Ό,τι και να του πουν για την κατάστασή του αν ο άλλος πεινάει, δεν μπορούν να τον πείσουν ότι διακατέχεται απο ψευδαισθήσεις.

Σε μικροκοινωνικό επίπεδο όποιος απέκλινε από την κυρίαρχη αντίληψη εθεωρείτο παρωχημένος, κιτς, διανοητικά ανάπηρος, καθυστερημένος. Όλοι οι μικρομεσαίου διανοητικού διαμετρήματος συμπλεγματικοί βρήκαν καταφύγιο στην κυρίαρχη αντίληψη, αρκεί να υποτάσσονταν στην ιεραρχία της. Δόξα, τιμή χρήμα, αρκεί να δήλωναν υποταγή.

Αυτό το ρεύμα ξεφεύγει από τα κυρίαρχα κλασικά πολιτικά στερεότυπα. Δεν είναι ο κομματικός προλετάριος της παραδοσιακής αριστεράς, ούτε ο δήθεν διανοούμενος της αναθεωρητικής αριστεράς. Το βασικό υποκείμενο αυτού του ρεύματος αγωνιά για την ύπαρξη και την καθημερινότητά του. Έχει άλλα χαρακτηριστικά, σύμφυτα με την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Δεν έχει δουλειά, ή έστω, σταθερή δουλειά, μπορεί αύριο να μην έχει κατοικία, αναγκάζεται να συσσωρευθεί στις μεγάλες πόλεις για να τραφεί από τα σκουπίδια, αναπολεί τα παλαιότερα μεγαλεία αν ανήκε στη μεσαία τάξη, νοιώθει το κράτος να τον έχει εγκαταλείψει, δυστυχώς, με την απουσία κρατικής πολιτικής απέναντι στα μεταναστευτικά ρεύματα γίνεται αντιμετανάστης διότι εκεί εντοπίζει την αιτία της δυστυχίας του, περιφρονείται, εμπαίζεται, νοιώθει ότι το κράτος προτάσσει τα δευτερεύοντα έναντι των βασικών για την επιβίωσή του. Νοιώθει, ακόμη, πως το κράτος δεν του παρέχει καμιά ασφάλεια και αν χρειαστεί εκχωρεί και κυριαρχία, ή ηπιότερα, κυριαρχικά δικαιώματα σε χώρες όπως η Ελλάδα

Το ρεύμα αυτό ήταν απολύτως προβλέψιμο με την ιστορική αλλαγή που προκαλεί η ψηφιακή τεχνολογία και, κυρίως, η Τεχνητή Νοημοσύνη.

Τα κυρίαρχα κόμματα, όπως οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ ή η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και ο Συριζα στην Ελλάδα, η κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική νομενκλατούρα περιφρονούν και αδιαφορούν για το ρεύμα αυτό. Θα νοιώσουν την δυναμική του σε επόμενες εκλογές.

Εκεί που χρειάζεται απάντηση είναι το ερώτημα γιατί συμπλέουν με την πολιτική έκφραση του ρεύματος αυτού (τον Τράμπ) οι Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι;

Διότι για να γίνεις δισεκατομμυριούχος πρέπει να έχεις και ευφυία και διαίσθηση. Οι δισεκατομμυριούχοι υποστηρικτές του Τράμπ  γνωρίζουν καλά τις ανακατατάξεις που προκαλούν οι επιχειρήσεις τους και διαισθάνονται πως η διαχείριση των κοινωνικών προβλημάτων δεν μπορεί να γίνει από το αλαζονικό Παλιό Καθεστώς. Αν αφήσουν την διαχείρηση στους παλιούς υπαλλήλους τους, θα έχουν πρόβλημα με κοινωνικές εξεγέρσεις και οι ίδιοι.

Θα δώσει κοινωνικές λύσεις ο Τράμπ; Όχι. Είναι και υποκριτής και αλαζόνας. Ως εξουσιομανής, όμως, και με την επιχειρηματική αντίληψη των πραγμάτων θα προσεγγίσει τομείς που θα ανακουφίσουν τα στρώματα που τον ανέδειξαν στην προεδρία.

Άλλωστε, αυτά που θα κάνει είναι σύμφυτα της νοοτροπίας του. Της διαμόρφωσής του. Του είναι του. Δεν συμπαθεί τους φτωχούς μετανάστες και δεν θα έχει τρόπο να υψώσει τείχη ή να τους διώξει από την  χώρα του. Δεν έχει πρόβλημα να χαρακτηρίσει με χυδαιότητα τις γυναίκες, οπότε τα περί φύλων και φυλών δεν του προκαλούν ευαισθησίες. Και άλλα παρόμοια.

Ο Τράμπ θα έρθει γρήγορα σε αντίθεση με τα κοινωνικά στρώματα που τον ανέδειξαν στην προεδρία διότι πέραν της επιφάνειας δεν έχει τίποτε κοινό μαζί τους. Ήθελε να διεμβολίσει ένα σύστημα που τον απέρριπτε και το κατάφερε με τους μικρομεσαίους και περιθωριοποιημένους που, επίσης, το σύστημα απέρριψε.  Από εκεί και πέρα δεν έχουν τίποτε κοινό. Το ρεύμα θα υπάρξει ο Τράμπ θα έχει ημερομηνία λήξης.

Όσο για τους Δημοκρατικούς, αν δεν βρούν μια νέα κοινωνική και οικονομική πολιτική η απόστασή τους από την αμερικανική κοινωνία θα διευρύνεται.

Η τάση που σήμερα αμφισβήτησε τους Δημοκρατικούς είναι παγκόσμια. Και οι επισημάνσεις που γίνονται για τον Τράμπ, τον τραμπισμό και τους Δημοκρατικούς ισχύουν και για την Ελλάδα. Σε μια εκδοχή τραμπισμού θα μπορούσε να εξελιχθεί ο τσιπρισμός αν δεν ερχόταν σε αντίθεση με το κύριο ρεύμα που τον ανέδειξε στην εξουσία και ήθελε την δραχμή και την έξοδο από την ευρωζώνη. Και, βεβαίως, στη συνέχεια αν δεν είχε τόσο θολή εικόνα για τα σύνορα (θαλάσσια και μη) ή την σημασία των συμβόλων, όπως το Μακεδονικό. (Πρέπει να είναι πολύ αδιάβαστα τα στελέχη των ελληνικών κομμάτων).

Η Ευρώπη ανησυχεί απο την διαφαινόμενη επικράτηση Τράμπ διότι θα χάσει την χειμερία νάρκη της. Είχε συνηθίσει στο γερμανικό τρίπτυχο: φθηνή ενέργεια από την Ρωσία, κάλυψη από το ΝΑΤΟ με αμερικανικά, κυρίως, έξοδα ή έξοδα χωρών όπως η Ελλάδα και η Τουρκία και ενιαίος οικονομικός χώρος για να πουλά τα προϊόντα της.

Αυτά θα τελειώσουν με τον Τράμπ αλλά και θα τελείωναν και με την Χάρις. Η Αμερική βλέπει διαφορετικά, πλέον, τον κόσμο και ιεραρχεί διαφορετικά τις προτεραιότητές της.

Η Ευρώπη κατέχει για τις ΗΠΑ δευτερεύουσα, πλέον θέση. Τουριστική και οικονομική. Η Ευρώπη δεν το συνειδητοποίησε. Η εκλογή Τράμπ θα της παράσχει αυτό που παλαιότερα λέγαμε «βίαιο εκσυγχρονισμό». Ή, καλύτερα, βίαιη προσαρμογή στην νέα εποχή. Τέρμα η ενασχόλησή της με το φύλο των Αγγέλων. Αν θέλει η Ευρώπη να διαδραματίσει παγκόσμιο ρόλο και να λαμβάνεται υπόψη θα πρέπει να αποκτήσει γεωπολιτική υπόσταση. Δεν μπορεί να εξαντλείται στην επαρχιακή πολιτική του Βερολίνου να τους βάλουμε όλους στην Ένωση για να πουλάμε τα εμπορεύματά μας.

Από αυτής της απόψεως, η εκλογή Τράμπ θα βοηθήσει την Ευρώπη να συνειδητοποιήσει ποια είναι και τι θέλει. Και επειδή ο Αμερικανός είναι λίγο αψύς και ο Τράμπ εκτός από αψύς και αγροίκος, θα τεθεί στους Ευρωπαίους το ερώτημα: εντάξει με το ΝΑΤΟ αν εκπληρώσετε τις οικονομικές υποχρεώσεις σας αλλά να το επεκτείνουμε και στον Ειρηνικό. Θα έρθετε αν σας καλέσουμε σε μια αντιπαράθεση με την Κίνα;

Τέλος, στα καθ ημάς, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας από την σημερινή εκλογή. Το δικό μας πρόβλημα δεν είναι οι ΗΠΑ αλλά οι ελληνικές κυβερνήσεις, το ελληνικό πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό σύστημα. Το πρόβλημα είναι εσωτερικό. Και δεν φαίνεται να αλλάζει.

Στην Ελλάδα τραμπισμός ως κοινωνικό ρεύμα υπάρχει αλλά, μόνο, στο διαδίκτυο. Σε κοινωνικό επίπεδο συσπειρώνεται γύρω από την κυρίαρχη αντίληψη έναντι πινακίου φακής.

Η Ελλάδα ζει, ακόμη, καταστάσεις οθωμανικές. Και η οικονομική της τάξη έχει την νοοτροπία των κοτζαμπάσηδων και η πολιτική της τάξη έχει την αίσθηση ότι λειτουργεί σε χαλιφάτο (δεν γνωρίζω άλλη χώρα όπου ο πρωθυπουργός να έχει τόσες αρμοδιότητες), δικαιοσύνη δεν υπάρχει (υπάγεται στον πρωθυπουργό) Μέσα Ενημέρωσης είναι ανύπαρκτα (σιτίζονται όλα από τον κρατικό κορβανά) και η κοινωνία είναι παθητική. Η πλειοψηφία της είναι τραμπικής απόκλισης αλλά δεν το εκδηλώνει διότι φοβάται ή αναβάλλει την εκδήλωση επειδή πήρε το συσσίτιό της.

Ο τραμπισμός είναι ένα ρεύμα το οποίο θα υπάρξει για πολλά χρόνια μετά τον Τράμπ. Είναι το αποτέλεσμα του ψηφιακού εκσυγχρονισμού Αν είχαμε σοβαρά κράτη θα τον είχαν προβλέψει και θα είχαν μετριάσει τα αποτελέσματά του.

Πάντως, από εμφυλίους ας μην ανησυχούμε. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε καμιά δυτική χώρα θα περάσει εμφύλιο. Ο εμφύλιος προϋποθέτει  ότι ένα πολιτικοιδεολογικό ρεύμα που θα θελήσει να κατακτήσει βίαια την εξουσία.

Στην προκειμένη περίπτωση μαζί με το ρεύμα συμπλέει και η νέα άρχουσα τάξη. Ευφυώς ποιούσα. Θα περιμέναμε κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα. Αλλά εδώ είναι τόσο βουλημική για πλούτο και εξουσία που θολώνει η σκέψη της.

 

 

Από τον Τζο Μπάιντεν πίσω ξανά στον Ντόναλντ Τραμπ-Νότης Μαριάς

0

Νότης Μαριάς

Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλείου, [email protected]

Η Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2024 ήταν μία σημαντική ημέρα που αναμένεται να αλλάξει πολλά πράγματα όσον αφορά τη δράση των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή.

Δεν πρέπει βέβαια να έχουμε καμία αυταπάτη: ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ θα στηρίξει τον σκληρό πυρήνα των αμερικανικών συμφερόντων στο εξωτερικό.

Σε πολιτικό επίπεδο, η μάχη στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις του αμερικανικού «εθνοκεντρικού καπιταλισμού» που εκφράζει ο Τραμπ και στις δυνάμεις που στηρίζουν την παγκοσμιοποίηση, τον «καπιταλισμό καζίνο» και στις πολεμικές βιομηχανίες που εξέφραζε ο Τζο Μπάιντεν, η Κάμαλα Χάρις και η ελίτ του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ.

Τον Τραμπ  στήριξαν οι αμερικανικοί κολοσσοί του  πετρελαίου και του φυσικού αερίου και τα τμήματα των αμερικανικών οικονομικών ομίλων και της βιομηχανίας τα οποία πλήττονται  από το άνοιγμα των αγορών λόγω παγκοσμιοποίησης. Και πλάι σ΄ αυτούς στήριξαν τον Τραμπ οι κάθε λογής δισεκατομμυριούχοι των ΗΠΑ που επωφελήθηκαν από τις μειώσεις φόρων στην πρώτη θητεία Τραμπ, αναμένοντας την ίδια πολιτική και στη δεύτερη θητεία του.

Έτσι στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπως άλλωστε συνέβη και επί θητείας Τζο Μπάιντεν, οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να γίνονται πλουσιότεροι και φτωχοί φτωχότεροι. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι μόνο κατά το τελευταίο έτος της θητείας του Τραμπ και μεσούσης της πανδημίας σύμφωνα με μελέτη του Brookings Institute (Brookings.edu 22/12/2020) οι πολυεθνικές Amazon και Walmart αύξησαν και οι δύο μαζί τα κέρδη τους κατά 10,7 δισ. δολάρια σε σχέση με το 2019, αύξηση περίπου 56%, ενώ η τιμή των μετοχών τους εκτοξεύθηκε κατά 70% και 36% αντίστοιχα. Αυτό είχε ως συνέπεια την αύξηση της περιουσίας του ιδιοκτήτη της πρώτης κατά 75,6 δισ. δολάρια και των 3 ιδιοκτητών της δεύτερης κατά 40,7 δισ. δολάρια. Όμως το 1 εκατ. εργαζόμενοι της Amazon και το 1,5 εκατ. εργαζόμενοι της Walmart πήραν ως επιπλέον αμοιβές κινδύνου μόνο 1,8 δισ. δολάρια και 1,6 δισ. δολάρια αντίστοιχα, ήτοι κατά μέσο όρο 1.800 δολάρια και 1.066 δολάρια αντίστοιχα έκαστος για όλο το διάστημα της πανδημίας, αφού το ωρομίσθιο των 15 δολαρίων των εργαζομένων στην  Amazon αυξήθηκε κατά 0,99 δολάρια, ήτοι 7%, ενώ το ωρομίσθιο των 11  δολαρίων της  Walmart αυξήθηκε κατά 0,71 δολάρια, ήτοι αύξηση 6%.

Η εκλογή Τραμπ ήταν αποτέλεσμα της έντονα αντισυστημικής τάσης που επικρατούσε στην αμερικανική κοινωνία, της αντίδρασής της απέναντι στην woke agenda και στην οικονομική κρίση και τον πληθωρισμό. Οι Αμερικανοί πολίτες ήθελαν να τιμωρήσουν με την ψήφο τους τις καθεστηκυίες δυνάμεις, με πρώτο το Δημοκρατικό κόμμα που με την πολιτική του Μπάιντεν «America is back» είχε στηρίξει την στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ και των χωρών του ΝΑΤΟ στον Πόλεμο στην Ουκρανία

Ο Ντόναλντ Τραμπ πράγματι απευθύνονταν στο ακροατήριο των λευκών, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου Αμερικανών, δηλαδή των μικρομεσαίων στρωμάτων που αντιτίθενται στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και σε ό,τι αυτή συνεπάγεται: ανταγωνισμός με τις ασιατικές επιχειρήσεις, εισροή μεταναστών κτλ.

Τα εκατομμύρια των αμερικανών που ψήφισαν τον Τραμπ ανήκαν σε εκείνα τα κοινωνικά στρώματα τα οποία δεν ήταν συνδεδεμένα ούτε με τα μεγάλα αγροτικά και βιομηχανικά συμφέροντα των ΗΠΑ, ούτε με τα συμφέροντα στον τομέα των υπηρεσιών, της χρηματοπιστωτικής σφαίρας, του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, των εταιριών παραγωγής όπλων και των κολοσσών της πράσινης μετάβασης. Μάλιστα τον ψήφισαν ακριβώς διότι υπόσχονταν μία περισσότερο προστατευτική εμπορική πολιτική, ένα νέο μερκαντιλισμό, και ένα ιδιότυπο «οικονομικό εθνικισμό», προκειμένου να αντιμετωπιστεί η οικονομική άνοδος της Κίνας και των BRICS.

Αυτό είναι το πρώτο κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο της εξωτερικής  πολιτικής που υπόσχεται ο Τραμπ, ο οποίος αναμένεται να εντείνει τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ με την Κίνα, να επιβάλει νέους δασμούς στην εισαγωγή κινεζικών προϊόντων  στις ΗΠΑ   και να στρέψει πλέον αποφασιστικά το στρατιωτικό, διπλωματικό και οικονομικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ στον Ινδο-Ειρηνικό επιδιώκοντας ταυτόχρονα να κλείσει τα διάφορα μέτωπα εμπλοκής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ αφορά τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Πράγματι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν φαίνεται να διακατέχεται από την ρωσοφοβία που επικρατούσε στους κύκλους του προκατόχου του. Σύμφωνα με δηλώσεις των στελεχών του στρατοπέδου Τραμπ αμέσως μετά την εκλογική του νίκη, οι ΗΠΑ θα πρέπει να προσεγγίσουν το θέμα της Ουκρανίας με ρεαλισμό όπως αυτός εκφράζεται πλέον επί του πεδίου. Πολύ δε περισσότερο καθώς κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο Τραμπ επέκρινε τον Μπάιντεν για την έντονη στρατιωτική και οικονομική εμπλοκή των ΗΠΑ στον Πόλεμο της Ουκρανίας.

Σε αντίθεση με την ψυχροπολεμική πολιτική των Μπάιντεν-Χάρις, ο Τραμπ,  δεν είναι ο εκλεκτός της βιομηχανίας όπλων αλλά, αντίθετα των συμφερόντων εκείνων που είχαν επενδύσει στη Ρωσία και επλήγησαν από τις κυρώσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας λόγω Ουκρανίας.

Το τρίτο χαρακτηριστικό της εξωτερικής πολιτικής Τραμπ έχει σχέση με την Ευρώπη. Η στροφή του Τραμπ προς την ανάδειξη εκ νέου του  «έθνους-κράτους» ως βασικού παίκτη στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και η συνακόλουθη απαξίωση κάθε αντίληψης περί πολυμερών διεθνών διευθετήσεων και διεθνικών οικονομικών συγκροτημάτων, αναμένεται να έχει επιπτώσεις και στον τρόπο αντιμετώπισης της Ε.Ε.  από τις ΗΠΑ. Έχει σημασία δηλαδή η θεώρηση που διακατέχει την ομάδα του Τραμπ, που βλέπει την Ε.Ε. σαν  27 αυτοτελή κράτη και όχι σαν ένα ενιαίο σύνολο, ενώ ταυτόχρονα αναμένεται να δρομολογήσει την επιβολή και νέων δασμών κατά των ευρωπαϊκών προϊόντων. Επιπλέον δεν πρόκειται να διστάσει να κηρύξει εμπορικό πόλεμο και κατά της ΕΕ, όπως άλλωστε είχε πράξει και κατά την πρώτη του θητεία.

Λόγω της στροφής του υπέρ του «έθνους-κράτους», ο Τραμπ δεν αναμένεται να υποστηρίξει το μοντέλο της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Αυτό σημαίνει πιθανή ρήξη στις σχέσεις ΗΠΑ-Ε.Ε. και ενθάρρυνση των άμεσων σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και των κρατών μελών της Ε.Ε., χωρίς τη μεσολάβηση των Βρυξελλών.

Στο πλαίσιο αυτό αναμένεται επίσης αυξημένη πίεση του Τραμπ προς τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ να αναλάβουν ακόμη μεγαλύτερο βάρος της στήριξης της άμυνάς τους, γεγονός που εξ αντικειμένου αναμένεται να ενισχύσει έτι περαιτέρω τη στροφή της Ε.Ε. προς την «πολεμική οικονομία», όπερ σημαίνει αύξηση των φόρων, περιορισμό των δαπανών για κοινωνικές πολιτικές, λιτότητα, βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή εντός της ευρωζώνης, νέα μνημόνια και δραστική μείωση της οικονομικής και στρατιωτικής στήριξης των Βρυξελλών στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις ο Τραμπ αναμένεται να είναι από τους πιο ισχυρούς προέδρους των ΗΠΑ στις τελευταίες δεκαετίες καθώς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα κέρδισε τόσο τη Γερουσία όσο και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ταυτόχρονα ο Τραμπ διαθέτοντας και την πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είναι βέβαιο ότι δεν θα έχει απέναντι του τα διάφορα θεσμικά αντίβαρα τα οποία πολλές φορές περιόριζαν την ακτίνα δράσης του εκάστοτε ενοίκου του Λευκού Οίκου. Το γεγονός αυτό συνδυαζόμενο με τον ψυχισμό, τον χαρακτήρα και τον τρόπο λειτουργίας του ίδιου του Τραμπ δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για την ποιότητα και το ύφος της εσωτερικής διακυβέρνησης και κατά τη νέα προεδρική του θητεία.

Κανείς άλλωστε δεν ξεχνά ότι μεσούσης της διαδικασίας εξέτασης της καταλληλότητας του νέου κορονοεμβολίου από την ομοσπονδιακή Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου του 2020 ο Τραμπ μέσω twitter αφού χαρακτήρισε την FDA σαν «μια μεγάλη γριά αργή χελώνα» κάλεσε την κατά τα  άλλα ανεξάρτητη αυτή Αρχή να εγκρίνει άμεσα το νέο εμβόλιο κατά του κορονοϊού (AP News 11/12/2020). Και για να μην υπάρξει καμιά αμφιβολία ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Mark Meadows απείλησε τον επικεφαλής της FDA Stephen Hahn ότι αν δεν εκδώσει σχετική απόφαση μέχρι το βράδυ θα απολυθεί (CNN.com 12/12/2020). Και ω του θαύματος 7 ώρες αργότερα η κατά τα άλλα ανεξάρτητη FDA αποφάσισε με ψήφους 17 υπέρ, 4 κατά και 1 αποχή (Capital.gr 16/12/2020) ότι το νέο κορονοεμβόλιο είναι καθ΄ όλα ασφαλές και εγκρίνεται. Σύμφωνα με δημοσιεύματα είχαν προηγηθεί δύο επεισοδιακές συναντήσεις του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου  με τον επικεφαλής της FDA  για το ζήτημα αυτό.

Η συνέχεια επί της οθόνης στις 20 Ιανουαρίου 2025, οπότε ο Ντόναλντ Τραμπ θα ορκιστεί ως ο 47ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

https://www.militaire.gr/apo-ton-tzo-mpainten-piso-xana-ston-ntonalnt-tramp-notis-marias/

Γερμανία: Ο Σολτς θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, μετά την αποπομπή Λίντνερ

0

Η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε προκήρυξη νέων εκλογών μέχρι τον Μάρτιο

ΟΓερμανός καγκελάριος Oλαφ Σολτς θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στα μέσα Ιανουαρίου, μετά την απόφασή του να αποπέμψει τον υπουργό Οικονομικών και πρόεδρο των φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ.

Η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε προκήρυξη νέων εκλογών μέχρι τον Μάρτιο, σύμφωνα με το κρατικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο ARD.

Ο κ. Σολτς αναμένεται να προβεί σε δηλώσεις μετά την ολοκλήρωση συνομιλιών με τα τρία κόμματα του συνασπισμού.

Ηταν όλα «προετοιμασμένα»

Νωρίτερα, η εφημερίδα Bild μετέδωσε ότι ο Λίντνερ είχε προτείνει πρόωρες εκλογές, ως λύση στο αδιέξοδο, πρόταση που είχε απορρίψει ο Σολτς.

Οπως ανέφερε η εφημερίδα, επικαλούμενη συμμετέχοντες σε συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής στην καγκελαρία, ο Λίντνερ υποστήριξε ότι οι τελευταίες ημέρες έδειξαν ότι δεν υπάρχει αρκετός κοινός τόπος μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων (SPD, Πρασίνων, FDP), προκειμένου να επιτευχθεί πραγματική οικονομική ανάκαμψη.

Σύμφωνα με την Bild, ο Σολτς «πρόλαβε» τον αρχηγό του FDP, ο οποίος σχεδίαζε να τερματίσει αύριο τη συμμετοχή του FDP στην κυβέρνηση, αποσύροντας τους υπουργούς του. «Ολα ήταν προετοιμασμένα», αναφέρει η εφημερίδα.

Το κείμενο Λίντνερ και τα σενάρια για το μέλλον του συνασπισμού

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Κρίστιαν Λίντνερ κατέθεσε κείμενο θέσεων με το οποίο απαιτούσε άμεση αναστολή της πολιτικής για το κλίμα και σχεδόν εκ βάθρων αναθεώρηση της οικονομικής στρατηγικής της κυβέρνησης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι από την αποδοχή των προτάσεών του εξαρτάται και η παραμονή του FDP στην κυβέρνηση.

Μέχρι στιγμής, δεν είναι σαφές αν η αποπομπή Λίντνερ θα οδηγήσει και στην αποχώρηση του FDP από τον κυβερνητικό συνασπισμό. Σημειώνεται πως ακόμα και χωρίς το Κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών, ο Σολτς θα μπορούσε να συνεχίσει να ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, είτε μόνο με τους Σοσιαλδημοκράτες είτε με τους Πράσινους, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα.

https://www.kathimerini.gr/world/563310031/germania-o-solts-tha-zitisei-psifo-empistosynis-meta-tin-apopopmi-linter-apo-tin-kyvernisi/

Αποχαιρετισμός της ΚΟΕ στον Βαγγέλη Πισσία (1947-2024)

0

“Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Τετάρτης 6 Νοεμβρίου, ο φίλος και σύντροφός μας Βαγγέλης Πισσίας.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1947 και σπούδασε στο Πολυτεχνείο, στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε ως μηχανικός, καθηγητής και ερευνητής με πλούσιο έργο, ειδικά στους τομείς της γεωργικής ανάπτυξης και της διαχείρισης πόρων. Στο πλαίσιο αυτής της δραστηριότητας έζησε και εργάστηκε σε πολλές χώρες, ειδικά του «αναπτυσσόμενου κόσμου». Η δίψα για μόρφωση, η επιστημονική του κατάρτιση, αλλά και το διεθνιστικό του πνεύμα και η στήριξη στους καταπιεσμένους λαούς, υπήρξαν αλληλένδετα στοιχεία που συγκρότησαν τον χαρακτήρα του.

Από νεαρή ηλικία, ο Βαγγέλης Πισσίας εντάχθηκε στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα και πάλεψε μέσα από τις γραμμές του, μέχρι το 1982 οπότε και έκλεισε ο κύκλος του. Σε όλη του τη ζωή ήταν δραστήριος στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, πάντα με τη δική του ιδιαίτερη άποψη και συμβολή. Ανυποχώρητος αριστερός και κομμουνιστής, αλλά με ανοιχτό πνεύμα και ορίζοντες, αντιλαμβανόταν την ουσία της αντίθεσης στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, τη σημασία της εθνικής ανεξαρτησίας, την ενότητα του εθνικού και κοινωνικού-ταξικού ζητήματος.

Ο Βαγγέλης Πισσίας ήταν μεγάλος πεισματάρης όταν πίστευε ότι μπορούν να παρθούν πρωτοβουλίες και να δοθούν μάχες για να αλλάξουν τα πράγματα. Υπήρξε ο εμπνευστής της πρωτοβουλίας «Ένα καράβι για τη Γάζα» και δούλεψε ακούραστα για την επιτυχία αυτής της σημαντικής επιχείρησης αλληλεγγύης. Ήταν θερμός φίλος του Παλαιστινιακού λαού και εργάστηκε με μεγάλη αφοσίωση για την αλληλεγγύη με τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Η σχέση αυτή ήταν αμφίδρομη, είχε στενή επαφή και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από αγωνιστές, πολιτικά πρόσωπα και οργανώσεις της περιοχής.

Ανάμεσα σε άλλες του δραστηριότητες, ο Βαγγέλης Πισσίας έδινε το παρών για πολλά χρόνια και σε όλες τις πρωτοβουλίες της ΚΟΕ, της εφημερίδας Δρόμος και στα φεστιβάλ Resistance. Τελευταία του παρέμβαση υπήρξε η ομιλία του στο Συνέδριο για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας, τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα.

Ο θάνατος του Βαγγέλη Πισσία είναι μια μεγάλη απώλεια για τους πολιτικούς, κοινωνικούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες της εποχής μας. Η ΚΟΕ και όλα τα μέλη της, εκφράζουμε τη μεγάλη λύπη μας και τα θερμά μας συλλυπητήρια στους συγγενείς και τους δικούς του ανθρώπους”.