Αρχική Blog Σελίδα 1024

America Was Never Isolationist

0

Fareed Zakaria’s “America First” is a lazy exercise in the abuse of history.

October 26, 2024

This article appeared in The American Conservative on October 26, 2024.

Recurring fears of isolationism are a fixture of American politics. Such anxieties bubble to the surface once a generation as an American electorate challenges the inherited wisdom of a postwar status quo. Whether it be the late 1950s, early 1970s, early 1990s, or the present, American “isolationism” always seems to be on the rise, and thus, establishment media commentators and politicos feel obliged to fight back against it. In the current war against the “i‑word,” Fareed Zakaria recently devoted a 45-minute CNN special to the subject of American “isolationism,” its history, and its implications on the forthcoming 2024 presidential race.

The documentary has three significant problems. First, it is primarily based on an inaccurate accounting of the past, one which holds that the United States was a disinterested geopolitical actor before the horrors of the Second World War. Second, Zakaria often downplays the costs of the American global order and seeks to assure the viewer that they were—and are—worth the price, suggesting that American prosperity relies on global leadership. Finally, he warns of the dangers of returning to a mythical “isolationist” past compared to the destructive interventionism he terms “internationalist.”

First, the history. In his retelling of the run-up to the Second World War, Zakaria portrays the United States as a geopolitically disinterested power. He does not mention the U.S. government’s imperial footprint in the Pacific. Zakaria breezes through the mechanics of America’s incremental entry into the First World War, presenting the United States as a reluctant belligerent in Europe’s total war. In truth, by 1916, the United States, while officially neutral, was supporting the Allies with both financial and material aid. When, as Zakaria tells it, “Germany ramped up its aggression with an all-out attack on American ships,” those ships were carrying American arms and ammunition to Germany’s enemies.

Thus, American involvement in the war and the imperial competition that preceded it remains largely underexamined, with critical questions remaining unasked, such as whether it was in America’s best interest to enter the war at all.

Zakaria similarly implies that the American ostrich act of the interwar period was responsible for the rise of the Axis, particularly Nazi military aggression. Echoing a common but regularly debunked claim, Zakaria charges that, after the Great War, “the United States had returned to its isolationist roots with a vengeance.” While the U.S. maintained protective tariffs, U.S. exports actually expanded in the 1920s. Geopolitically, the U.S. remained an imperial power in the Pacific as well as Latin America, participated in arms-control agreements, and organized assistance to feed the starving people of a war-torn Europe. As the late political scientist Bear F. Braumoeller noted, “the characterization of America as isolationist in the interwar period is simply wrong.”

One is treated to a similarly simplistic interpretation of the immediate origins of the Second World War and America’s entry into it. Throughout his treatment of the late interwar period, Zakaria places fault for German expansionism at the feet of a reluctant United States, asserting that “Hitler knew America would do nothing to stop the great German war machine.” Absent from his account are structural forces like the Great Depression, the complicated relationship between Stalin and Hitler (which helped usher in the war), and the lack of decisive action on the part of France and Great Britain, two powers that arguably possessed the means but lacked the will to enforce peace in Europe. Zakaria’s account is not unusual, but rather a standard hawkish narrative that the rise of Hitler and the horrors that ensued were America’s fault.

Zakaria’s cartoonish history persists into his narrative of the early Cold War. During that era, Zakaria’s villain is the arch-isolationist Senator Robert A. Taft (R‑OH), who fought against the political outsider, Second World War hero, and committed internationalist General Dwight D. Eisenhower. Yet Taft was no “isolationist.” As a young lawyer and senator, Taft believed in the utility of international law, so long as it was enforced by a responsible Congress that looked after American sovereignty. And, while Taft largely toed the noninterventionist line on the eve of America’s entry into the Second World War, he was less rigid in his foreign policy views by the late 1940s. During the early Cold War, Taft supported some activist foreign policy measures but opposed others, a direction that sought to maintain American freedom of maneuver, one that prioritized strategic aims in East Asia over those in Western Europe while building a military capable of hemispheric deterrence.

The real political divide between Taft and Eisenhower was concerned not with isolation versus engagement but with the contours of a postwar world, an order about which Eisenhower himself displayed great concern at home and abroad. In his coverage of this moment, much like his account of the present, Zakaria presents us with a false choice between a relapse into a mythic and benighted “isolationist” past or a vaguely defined “internationalist” future.

In arguing that the mantle of leadership comes cheaply, Zakaria rightly notes that the toll of the “brushfire wars” of the Cold War and the post–Cold War era was an order of magnitude smaller than the catastrophes of the World Wars. Yet the costs of such wars were hidden by radical advances in military medicine, which increased the ratio of wounded to killed in action, and by the luxury of owning the world’s reserve currency. Activist foreign policies are lubricated when the government can pay the cost in treasure by putting it on the credit card and pay the toll in blood by squeezing it out of increasingly small pockets of an all-volunteer and largely generational martial caste.

What is most striking is that Zakaria largely misses the cause of the resurgence of an “America First” ideology: a recognition of the costs of empire. While some members of the America First movement of the 1930s and its later iterations were motivated by bigotry, most were animated by a desire to preserve liberal domestic order and freedom of maneuver on the global stage.

On the domestic front, the America Firsters, informed by the antecedents of the 19th-century populist movements, believed that dramatic increases in military spending benefited the few at the expense of the many. They similarly recognized, informed by their experience during the Great War, that global power came at the cost of civil liberties in the form of the Sedition Act, increased policing power, and violent private mobs. Lastly, they believed that entry into the Great War and the potential signing of the Versailles Treaty hooked their country to the imperial desires of the Old World. The total costs were just too much to bear for a country that saw itself as a republican nation set apart from the bickering powers of Europe.

None of these issues have been or can be resolved, as they are persistent tradeoffs at the core of the country’s activist foreign policy. “Isolationism” is ever-present because U.S. foreign policy relies on the resources of the American people, through the shedding of their blood and the expropriation of their treasure. As in the past, their reluctance provides policymakers feedback on their assessment whether the game is worth the candle, and whether they are willing to pay the costs.

If the United States is to maneuver through this period of global turmoil with its institutions intact and some measure of global influence, its leadership class needs to adapt the nation’s foreign policy aims in light of domestic constraints and recognize the limits of its own power. Zakaria uses a simplistic model of the past as an instrument to guide the future. In doing so, he does violence both to history and to the future.

About the Author

Δ. Αυγερινοπούλου: η COP29 στο Μπακού και ο Νέος Συλλογικός Ποσοτικός Στόχος

0

της Δρος Διονυσίας-Θεοδώρας Αυγερινοπούλου*

Η κλιματική κρίση, μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας, κλιμακώνεται σε πρωτοφανή επίπεδα. Καθώς το παγκόσμιο κλίμα μεταβάλλεται, οι ακραίες θερμοκρασίες αυξάνονται, οι έντονες βροχοπτώσεις, οι παρατεταμένες ξηρασίες και οι συχνότερες πυρκαγιές γίνονται όλο και πιο συχνές, επηρεάζοντας τον τρόπο ζωής μας και την οικολογική ισορροπία. Η έκθεση του World Weather Attribution (WWA), διεθνούς ομάδας επιστημόνων που ερευνά τη σύνδεση της κλιματικής αλλαγής με τα ακραία καιρικά φαινόμενα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι τέσσερις ημέρες βροχόπτωσης που προκάλεσε η καταιγίδα Μπόρις ήταν οι πιο βροχερές που έχουν καταγραφεί ποτέ στην κεντρική Ευρώπη, ενώ πρόσφατα παρακολουθήσαμε τα δραματικά γεγονότα στην περιοχή της Βαλένθια της Ισπανίας αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, πρωτοφανούς βροχοπτώσεως. Στην Ελλάδα ακόμα και σήμερα προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε τις ζημίες που προκάλεσε η κακοκαιρία Daniel. Είναι πλέον σαφές ότι οι χώρες θα πρέπει να ενσωματώσουν την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή και την ανθεκτικότητα των υποδομών, των οικοσυστήματων τους και των οικονομιών τους σε υφιστάμενες πολιτικές, κλάδους, προγράμματα και δράσεις, ώστε να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες απειλές από την προϊούσα κλιματική κρίση.

Ωστόσο η προσαρμογή και η αύξηση της ανθεκτικότητας δεν αρκούν. Απαιτείται και αυξημένη δράση για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, καθώς υπολογίζεται ότι αυτά τα ακραία φαινόμενα δεν είναι παροδικά, αλλά αντιθέτως υπολογίζεται επί παραδείγματι ότι αυτές οι καταιγίδες θα προκαλούν τουλάχιστον 5% περισσότερη βροχή και θα συμβαίνουν περίπου 50% πιο συχνά σε σχέση με τώρα, αν η θερμοκρασία του πλανήτη αυξηθεί κατά 2  °  Κελσίου, κάτι που αναμένεται να συμβεί τη δεκαετία του 2050. Ομοίως θα συνεχίσει να αυξάνεται η συχνότητα και η ένταση των λοιπόν ακραίων καιρικών φαινομένων με ανυπολόγιστες απώλειες. Το μόνο ασφαλές «καταφύγιο» είναι η επίτευξη της μέσης αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας έως τους 1,5 ° C. Η COP29, η 29η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή, που θα πραγματοποιηθεί στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν από τις 11 ως τις 22 Νοεμβρίου, έρχεται να εξετάσει τις παγκόσμιες ενέργειες για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και να ενισχύσει την παγκόσμια συνεργασία και κυρίως να σταματήσει την μέση αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας στους 1,5 ° C με μια σειρά από προτεραιότητες και δράσεις.

Οι Παγκόσμιοι Στόχοι της COP29

Η διεθνής κοινότητα, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, έχει θέσει φιλόδοξους στόχους για την επίτευξη ουδετερότητας άνθρακα έως το 2050, με ενδιάμεσους σταθμούς τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 50% έως το 2030 ελπίζοντας να επιτύχει τον στόχο των 1,5 βαθμών Κελσίου. Η COP29 στοχεύει να ενισχύσει αυτή τη δέσμευση, προωθώντας τα μέτρα που λαμβάνονται και τις επιπλέον ανάγκες που προκύπτουν για την προστασία του κλίματος και τη μετάβαση σε μια οικονομία χαμηλού άνθρακα. Στην κορυφή των προτεραιοτήτων βρίσκεται η αύξηση της χρηματοδότησης, η προώθηση των ΑΠΕ και της ενεργειακής απόδοσης και η προστασία των φυσικών οικοσυστημάτων.

Στο κέντρο των συζητήσεων θα βρεθεί η λήψη απόφασης για τον Νέο Συλλογικό Ποσοτικό Στόχο (New Collective Quantified Goal – NCQG) για την κλιματική χρηματοδότηση των αναπτυσσόμενων χωρών. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του νέου Στόχου NCQG απαιτείται μια νέα ευρεία προσέγγιση εντός ενός παγκοσμίου χρηματοδοτικού πλαισίου για την κλιματική αλλαγή το οποίο θα συμπεριλαμβάνει όλες τις πηγές χρηματοδότησης για το κλίμα, δημόσιες και ιδιωτικές, οι οποίες και θα αλληλοσυμπληρώνονται. Καθώς δε οι δημόσιες πηγές χρηματοδότησης δεν είναι αρκετές για να καλύψουν το χρηματοδοτικό κενό που υπάρχει για να πετύχουμε την μετάβαση σε μια οικονομία ανθεκτική και κλιματικά ουδέτερη σε παγκόσμιο επίπεδο, απαιτείται η μόχλευση ιδιωτικών και καινοτόμων πηγών κλιματικής χρηματοδότησης.

Εμπόδια στην Υλοποίηση των Στόχων

Ωστόσο, οι προκλήσεις είναι μεγάλες. Οι μεγαλύτερες οικονομίες, παρά τις δεσμεύσεις τους, δυσκολεύονται να υλοποιήσουν τους στόχους που έχουν θέσει. Οι Εθνικά Καθορισμένες Συνεισφορές (National Determined Contributions – NDCs) που έχουν υποβληθεί ως τώρα στο πλαίσιο της υλοποίησης της Συμφωνίας των Παρισίων και του Πρώτου Παγκόσμιου Απολογισμού (Global Stocktake) απέχουν πολύ από την επίτευξη του στόχου 1,5 ° C. Η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα σε πολλές χώρες παραμένει ισχυρή, ενώ το κόστος της ενεργειακής μετάβασης αποτελεί σημαντικό βάρος για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Επιπλέον, η πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα, καθώς και η έλλειψη ενιαίας θέσης σε διεθνές επίπεδο, επιβραδύνουν τη διαδικασία. Η δέσμευση που ελήφθη στο Ντουμπάι στην COP28 για την σταδιακή απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα είναι σημαντικό να προωθηθεί σε διεθνές επίπεδο και μάλιστα πρέπει να επιτευχθεί το μέγιστο της κατανάλωσής τους σε αυτή τη δεκαετία, ώστε να επιτευχθεί ο μετριασμός των εκπομπών τους τα επόμενα χρόνια.

Οι διαφωνίες σχετικά με την κατανομή της χρηματοδότησης μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς και το πώς θα επιμεριστεί η ευθύνη για τη μείωση των εκπομπών, εντείνουν τις δυσκολίες. Πολλές αναπτυσσόμενες χώρες απαιτούν μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια και υποστήριξη στην μεταφορά τεχνολογίας και στο χτίσιμο των δυνατοτήτων, για να επιτύχουν τους κλιματικούς στόχους τους. Ο νέος παγκόσμιος στόχος στοχεύει να αντιμετωπίσει το πρώτο ζήτημα, ενώ ειδικές συμφωνίες προωθούνται στο πλαίσιο της COP για την μεταφορά τεχνολογίας και το capacity building.

Η Στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελλάδας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διατηρεί ηγετικό ρόλο στην παγκόσμια προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, έχοντας θέσει τον στόχο της κλιματικής ουδετερότητας έως το 2050 μέσω της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας (Green Deal). Η Ευρώπη πιέζει για αυστηρότερους κανονισμούς και φιλόδοξα μέτρα, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να διασφαλίσει την ομαλή και δίκαιη μετάβαση προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στην COP29, αναμένεται ότι η Ε.Ε. θα προτείνει επιπλέον πρωτοβουλίες για την προστασία των δασών, τη διαχείριση της γης και τη διαμόρφωση μιας ανθεκτικής αγροτικής πολιτικής.

Η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά στην ευρωπαϊκή προσπάθεια, στοχεύοντας στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και στην προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως η αιολική και η ηλιακή. Η ελληνική Κυβέρνηση έχει εφαρμόσει μέτρα για τη μείωση της εξάρτησης από το λιγνίτη και επενδύει σε πράσινες υποδομές και νέες τεχνολογίες. Έχει ήδη υιοθετήσει τον πρώτο Κλιματικό Νόμο και πρόσφατα το νέο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα. Παρά τις προσπάθειες αυτές, η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει δυσκολίες λόγω της γεωγραφικής της θέσης και των αυξανόμενων θερμοκρασιών που την καθιστούν ευάλωτη σε ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως επί παραδείγματι οι πιο συχνές και καταστροφικές πυρκαγιές, αλλά και πλημμύρες όπως είδαμε ανωτέρω. H παρουσία της χώρας μας στην COP29 θα είναι πολύ ισχυρή με τουλάχιστον 45 σημαντικούς διαλόγους να λαμβάνουν χώρα στο Ελληνικό περίπτερο στο Μπακού, ενώ η αποστολή τόσο η κυβερνητική όσο και η κοινοβουλευτική θα είναι ιδιαίτερα ενισχυμένη, με επικεφαλής τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η COP29 στο Μπακού αποτελεί μια κρίσιμη στιγμή για την ανθρωπότητα. Η ανάγκη για συλλογική δράση, ενισχυμένη χρηματοδότηση και καινοτομία είναι επιτακτική, ενώ η συνεργασία και η δέσμευση είναι ο μόνος δρόμος προς τη μείωση των επιπτώσεων της κλιματικής κρίσης. Οι δυσκολίες είναι μεγάλες, αλλά η συνάντηση στο Μπακού μπορεί να αποτελέσει ένα αποφασιστικό βήμα για ένα πιο βιώσιμο μέλλον.

Άρθρο στο ΑΠΕ-ΜΠΕ της Δρος Διονυσίας-Θεοδώρας Αυγερινοπούλου, προέδρου της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής, βουλευτού Ν. Ηλείας, Ν.Δ.  

Χαμός στον «Ιανό»: «Φύγε Καραγκιοζάκο!» -Ο Τατσόπουλος πέταξε εικόνα της Παναγίας στον Καραγιάννη [βίντεο]

4

 

Επεισόδιο μεταξύ Τατσόπουλου – Καραγιάννη στον «Ιανό» / Φωτογραφία YouTube
11/11/2024  22:46
«Άναψαν τα αίματα» κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Πέτρου Τατσόπουλου «Το Παιδί του Διαβόλου».

Η ένταση σημειώθηκε μεταξύ του συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου και του εκδότη του Εκκλησία Online, Ανδρέα Καραγιάννη, κατά την παρουσίαση στον «Ιανό» του βιβλίου του συγγραφέα.

Μόλις εμφανίστηκε στον χώρο ο Ανδρέας Καραγιάννης, ο Πέτρος Τατσόπουλος του απευθύνθηκε κρατώντας το μικρόφωνο, λέγοντας: «Ανδρέα, τα 15 λεπτά δημοσιότητας τα έχεις αποσπάσει. Όχι στη μέση της εκδήλωσης! Στο τέλος της εκδήλωσης όλοι οι απατεώνες θα μπορέσουν να πάρουν τον λόγο. Θα έχουμε το δεκάλεπτο των απατεώνων στο τέλος της εκδήλωσης, μέχρι τότε μπορείς να περιμένεις ή να βγεις έξω».

 

Μόλις ο Ανδρέας Καραγιάννης άρχισε να κατευθύνεται προς το τραπέζι, ο Πέτρος Τατσόπουλος του έλεγε «φύγε καραγκιοζάκο, φύγε!». Στη συνέχεια ο κ. Καραγιάννης τοποθέτησε ένα αντικείμενο (σύμφωνα με το ekklhsiaonline.gr ήταν εικόνα της Παναγίας και του Οσίου Δαυίδ) και ο συγγραφέας το πέταξε προς το μέρος του. «Να’ σαι καλά» είπε αποχωρώντας ο Ανδρέας Καραγιάννης τη στιγμή που ο Πέτρος Τατσόπουλος του έλεγε: «Έκανες την παράστασή σου καραγκιοζάκο».

Το βιβλίο του κ. Τατσόπουλου με τίτλο «Το Παιδί του Διαβόλου», σύμφωνα με τον Ανδρέα Καραγιάννη, αναφέρεται τόσο στον ίδιο όσο και σε θαύματα-απάτες.

Η περιγραφή του βιβλίου από τον εκδοτικό οίκο
«Στη χώρα όπου δημοφιλείς άγιοι, νεκροί εδώ και τρεις αιώνες, απαιτούν κάθε είκοσι πέντε χρόνια να τους αλλάζουν τα άμφια και αγράμματοι καλόγεροι συνομιλούν με σαύρες ή ρίχνουν στα σκουπίδια τον Δαρβίνο, ακόμα και η πιο παρανοϊκή τερατολογία εντάσσεται σε μια ιδιότυπη “κανονικότητα” ενώ ταυτόχρονα κάθε απόπειρα για την άρθρωση στοιχειωδώς “ορθού λόγου” αντιμετωπίζεται ως “εξωφρενική”, αν όχι ως υπαγορευμένη από τον ίδιο τον Διάβολο.Πάνω και πίσω από αυτή τη μεσαιωνική παλινδρόμηση, στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη συναίνεση των πολιτικών αρχών και τη δικαιοσύνη ηχηρά απούσα, στήνεται ένας θηριώδης “εισπρακτικός μηχανισμός” γύρω από ανεξέλεγκτα “ιερά λείψανα” κι εξόφθαλμες “απάτες θαυμάτων” με ανυπολόγιστα κέρδη. Ο Πέτρος Τατσόπουλος, δεκαοχτώ χρόνια μετά τη γλυκόπικρη Καλοσύνη των ξένων, επανέρχεται με μια αυτοβιογραφική αφήγηση υψηλής έντασης και με την ανυποχώρητη πρόθεση να πει τα πράγματα με το όνομά τους».

iefimerida.gr

Πρόωρες εκλογές: Τι προβλέπει το Γερμανικό Σύνταγμα

0

Ολοταχώς για πρόωρες εκλογές βαδίζει η Γερμανία. Μένει να φανεί πότε ακριβώς. Ποια είναι τα επόμενα βήματα και οι προθεσμίες βάσει του Γερμανικού Συντάγματος.

Το γερμανικό κοινοβούλιο στο ΒερολίνοΕικόνα: Frank Peters/Zoonar/picture alliance 

Oι πρόωρες εκλογές στη Γερμανία δεν είναι μια εύκολη υπόθεση που λειτουργεί με αυτοματισμούς. Ακόμη κι αν προκηρυχθούν άμεσα ή το ταχύτερο δυνατόν εκλογές, χρειάζεται ένα εύλογο διάστημα προετοιμασίας δύο περίπου μηνών, αν λάβει κανείς υπόψιν του το γράμμα των συνταγματικών διατάξεων.

Σε συνέντευξή του το βράδυ της Κυριακής στο πρώτο πρόγραμμα της δημόσιας τηλεόρασης ο Όλαφ Σολτς δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο επίσπευσης της ψήφου εμπιστοσύνης ακόμη και εντός Δεκεμβρίου, εάν η αρμόδια εκλογική επιτροπή το κρίνει εφικτό και εάν συμφωνήσει η αξιωματική αντιπολίτευση.

Η αξιωματική αντιπολίτευση διά του επικεφαλής των Χριστιανοδημοκρατών Φρίντριχ Μερτς πιέζει για ψήφο εμπιστοσύνης ακόμη και μεθαύριο, Τετάρτη, κάτι όμως που ίσως φαίνεται βεβιασμένο. Πιο πιθανό σενάριο θεωρείται μια ενδιάμεση λύση από την αρχική πρόταση του καγκελαρίου για ψήφο εμπιστοσύνης μέσα Ιανουαρίου και πρόωρες εκλογές στα μέσα Μαρτίου και την πρόταση των Χριστιανοδημοκρατών.

Σπανίως πρόωρες εκλογές μεταπολεμικά

Μια από τις μεταπολεμικές σταθερές της Γερμανίας είναι η προσφυγή στις κάλπες στο τέλος κάθε τετραετίας, προσφέροντας ασφάλεια και σταθερότητα στο πολιτικό σύστημα. Μόλις πέντε φορές συνολικά στη μεταπολεμική γερμανική ιστορία καγκελάριοι έχουν ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στη Μπούντεσταγκ.

Βίλι Μπραντ, Βόννη 1972
Ο Βίλι Μπραντ ζητά ψήφο εμπιστοσύνης στη Βόννη το 1972Εικόνα: picture alliance/dpa

Σε τρεις περιπτώσεις το έκαναν για να προκαλέσουν πρόωρες εκλογές βάσει όσων ορίζει το γερμανικό Σύνταγμα: το 1972 ο Βίλι Μπραντ, το 1982 ο Χέλμουτ Κολ και το 2005 ο Γκέρχαρντ Σρέντερ. Στις άλλες δύο περιπτώσεις στόχος ήταν απλώς η επιβεβαίωση της κοινοβουλευτικές στήριξης: το 1982 ο Χέλμουτ Σμιτ και το 2002 πάλι ο Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Η Γερμανία βρίσκεται και πάλι σε μια τέτοια κατάσταση. Ανεξάρτητα από το αν οι πρόωρες εκλογές διενεργηθούν τον Μάρτιο ή νωρίτερα σε κάθε περίπτωση υπάρχουν οι αναγκαίες θεσμικές δικλίδες που εγγράφονται στο Γερμανικό Σύνταγμα. Γι αυτό άλλωστε ο (συνταγματολόγος) Πρόεδρος της Δημοκρατίας Φρανκ-Bάλτερ ΣταΪνμάιερ έκανε λόγο απλώς για πολιτική και όχι συνταγματική κρίση, παραπέμποντας στις συνταγκατικές διαδικασίες. «Πρόωρες εκλογές δεν σημαίνουν το τέλος του κόσμου», είπε στο διάγγελμά του προ ημερών.

Τι προβλέπει το άρθρο 68 του Συντάγματος

Εξαιτίας της εμπειρίας των ασταθών κυβερνήσεων κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, το μεταπολεμικό γερμανικό Σύνταγμα, ο Θεμελιώδης Νόμος της Βόννης δεν προβλέπει αυτόματη διάλυση της βουλής. Βάσει του άρθρου 68 του γερμανικού Συντάγματος ο/ η καγκελάριος μπορεί μόνο να ζητήσει από τη βουλή ψήφο εμπιστοσύνης. Μπορεί μάλιστα να συνδέσει το αίτημα αυτό και με συγκεκριμένο νομοσχέδιο, όχι όμως απαραίτητα.

Προεδρικό Μέγαρο, διάλυση της κυβέρνησης συνασπισμού
O Σταϊνμάιερ επικυρώνει την αποπομπή Λίντνερ και την αποχώρηση των Φιλελεύθερων υπουργών – εκτός από τον Φ. ΒίσινγκΕικόνα: Kay Nietfeld/dpa/picture alliance

Στην πράξη τα συνταγματικά «εργαλεία» του άρθρου 68 ενεργοποιούνται όταν ο καγκελάριος θέλει να επιβεβαιώσει ότι έχει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας. Δεν ελέγχεται η σκοπιμότητα του καγκελαρίου, εάν δηλαδή θέλει πράγματι να προκαλέσει ή όχι πρόωρες εκλογές.

Εάν δεν καταφέρει να λάβει την εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, όπως αναμένεται στην περίπτωση του Όλαφ Σολτς, στο επόμενο βήμα ενεργοποιούνται οι αρμοδιότητες του Προέδρου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει τότε να προχωρήσει σε διάλυση της βουλής εντός 21 ημερών, σύμφωνα με το άρθρο 68.

Από τη διάλυση της βουλής μεσολαβούν 60 ημέρες για τις εκλογές (άρθρο 39). Ως προς τον ΠτΔ, διαθέτει τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει τη μη διάλυση της βουλής, κάτι βέβαια που απέκλεισε ήδη ο Πρόεδρος Φρανκ-Bάλτερ Σταϊνμάιερ, για την περίπτωση που ο Σολτς δεν λάβει την πλειοψηφία, όπως όλα δείχνουν.

Η «εποικοδομητική ψήφος δυσπιστίας» 

Γκέρχαρντ Σρέντερ και Άγκελα Μέρκελ
Γκ. Σρέντερ και Άνγλ. Μέρκλ μετά τις εκλογές του 2005, στις οποίες νίκησε η Μέρκελ- Προηγουμένως ο Σρέντερ προκάλεσε πρόωρες εκλογέςΕικόνα: Bernd Settnik/dpa/picture-alliance

Μια άλλη συνταγματική δυνατότητα για ανάδειξη νέου καγκελάριου χωρίς εκλογές θα προέκυπτε από το άρθρο 69 του Γερμανικού Συντάγματος. Πρόκειται βέβαια για μια δυνατότητα, την οποία δεν φαίνεται διατεθειμένος να αξιοποιήσει ο επικεφαλής των Χριστιανοδημοκρατών Φρίντριχ Μερτς. Ο λόγος για την «εποικοδομητική ψήφος εμπιστοσύνης».

Το άρθρο 69 προβλέπει με απλά λόγια τη δυνατότητα κυβερνητικής αλλαγής και ανάδειξης νέου καγκελαρίου χωρίς τη μεσολάβηση εκλογών. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει ο νυν καγκελάριος να ανατραπεί μέσω πρότασης δυσπιστίας. Ταυτόχρονα  η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα πρέπει να προτείνει και να ψηφίσει νέο καγκελάριο. Μια τέτοια πλειοψηφία δεν φαίνεται να υπάρχει τη δεδομένη στιγμή στη Μπούντεσταγκ, άρα το σενάριο ενεργοποίησης της δυνατότητας του άρθρο 69 φαντάζει ισχνό.

Πρόωρες εκλογές και σχηματισμός κυβέρνησης

Από τη στιγμή που αποφασιστεί η διάλυση της βουλής, μετά από την αποτυχία ενός καγκελαρίου να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και εφόσον ο Γερμανός Πρόεδρος δώσει τη συγκατάθεσή του, οι πρόωρες εκλογές προκηρύσσονται εξήντα ημέρες μετά το προεδρικό «ναι».

Το κόμματα θα πρέπει στο μεταξύ να έχουν καταρτίσει λίστες υποψηφίων σε κάθε επιμέρους κρατίδιο και τα κρατίδια, οι περιφέρειες και οι δήμοι να οργανώσουν πρακτικά τη διεξαγωγή των εκλογών, από την εκτύπωση φακέλων και ψηφοδελτίων μέχρι την άρτια συγκρότηση των εκλογικών κέντρων και των εκλογικών αντιπροσώπων. Θα είναι οι πρώτες ομοσπονδιακές εκλογές που θα διεξαχθούν βάσει του νέου εκλογικού νόμου, που ορίζει τον αριθμό των εκλεγμένων βουλευτών στους 630 στην ομοσπονδιακή βουλή.

Συγκυβέρνηση SPD, FDP, Πρασίνων, 2021
Από τις διαπραγματεύσεις για τη συγκυβέρνηση SPD, FDP, Πρασίνων το 2021Εικόνα: Chris Emil Janßen/imago images

Μετά τις εκλογές και το τελικό αποτέλεσμα, ξεκινά στη Γερμανία η διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης, που μπορεί να διαρκέσει μήνες, σε αντίθεση με άλλες χώρες με παράδοση στις μονοκομματικές κυβερνήσεις, όπως η Ελλάδα. Το 2021 χρειάστηκαν 73 ημέρες για τον σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης των «φαναριών» Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Φιλελευθέρων (από τα κόμματα των τριών κομμάτων που συμμετείχαν σε αυτή).

Σύμφωνα με αναλυτές πιο πιθανό μετεκλογικό σενάριο συνεργασίας φαίνεται να είναι αυτό ενός «μεγάλου συνασπισμού» Χριστιανοδημοκρατών/ Χριστιανοκοινωνιστών και Σοσιαλδημοκρατών. Όμως «χωρίς τον Όλαφ Σολτς», όπως διαμηνύουν κορυφαία στελέχη της Χριστιανικής Ένωσης, όπως ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Μάρκους Ζέντερ.

Ισραήλ: Οι κάρτες SIM της Χαμάς φέρνουν νέο πονοκέφαλο στον Νετανιάχου – Γνώριζε από πριν για την εισβολή της 7ης Οκτωβρίου;

0

Νέα έρευνα Ισραηλινού δημοσιογράφου για τους Times της Νέας Υόρκης επαναφέρει στο προσκήνιο το σενάριο ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου να είχε ενημερωθεί για την επικείμενη εισβολή της Χαμάς στα εδάφη του Ισραήλ, πριν αυτή εκδηλωθεί

Το εάν το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου είχε ενημέρωση ώρες πριν την έναρξη των επιθέσεων της Χαμάς στα ισραηλινά εδάφη στις 7 Οκτωβρίου του 2023 επανήλθε εσχάτως στο προσκήνιο στο Ισραήλ.

Αναλυτικό ρεπορτάζ του δημοσιογράφου, Ronen Bergman, ο οποίος αρθρογραφεί για την μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα του Ισραήλ – Yediot Ahronot – αλλά και τους Times της Νέας Υόρκης έχει ανοίξει νέος φάκελος έρευνας για το κατά πόσο ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου προσωπικά είχε λάβει γνώση για τα όσα ακολούθησαν με την επίθεση της Χαμάς και τη σφαγή του Μαύρου Σαββάτου αρκετές ώρες πριν αυτή υλοποιηθεί.

Σύμφωνα με τις πηγές που επικαλείται ο ισραηλινός δημοσιογράφος η ανώτατη στρατιωτική διοίκηση φέρεται να επικοινώνησε με το περιβάλλον του Νετανιάχου (δεν διευκρινίζεται εάν ο ίδιος προσωπικά έλαβε γνώση) ώρες πριν την έναρξη της επίθεσης και ενημέρωσε πως αρκετές κάρτες κινητών (SIM) ισραηλινών δικτύων ενεργοποιήθηκαν ταυτόχρονα εντός της Λωρίδας της Γάζας. Οι συγκεκριμένες κάρτες είχαν φτάσει σύμφωνα με το ρεπορτάζ στα χέρια της Χαμάς μέσω κινήσεων της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας αλλά και των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ ως έξτρα μέτρο προστασίας… Κοινώς οι μυστικές υπηρεσίες πούλησαν κάρτες ισραηλινών κινητών δικτύων στη Χαμάς καθώς η ενεργοποίησή τους θα έδινε σήμα στο Τελ Αβίβ για ύποπτη -επικίνδυνη δραστηριότητα.

Η Χαμάς λίγο πριν την εκκίνηση της εισβολής στα εδάφη του Ισραήλ έδωσε τις κάρτες στα μέλη της – κυρίως στις Ταξιαρχίες Κασάμ -που σκότωσαν περισσότερα από 1000 άτομα και απήγαγαν περισσότερα από 200- τα οποία τις ενεργοποίησαν πριν εισβάλλουν για να καταγράψουν το έργο τους και να το αναρτήσουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι τοπικές κάρτες κινητών δικτύων στη Γάζα δεν έχουν σήμα στο Ισραήλ.

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό δημοσιογράφο η συγκεκριμένη δραστηριότητα κινητοποίησε ειδικό κλιμάκιο του στρατού που όχι μόνο την κατέγραψε αλλά προχώρησε και σε ενημέρωση του Πρωθυπουργικού γραφείου όπως προβλέπει το σχετικό πρωτόκολλο. Ο φάκελος έρευνας που έχει ανοίξει περιλαμβάνει επίσης και μία υπόθεση εκβιασμού ανώτατου στελέχους του στρατού το οποίο φέρεται να είναι ο άνθρωπος που έκανε την επικοινωνία.

Αξίζει να αναφερθεί πως εδώ και έναν χρόνο από την πιο πολύνεκρη τρομοκρατική ενέργεια που έχει ζήσει το Ισραήλ στα εδάφη του, ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου έχει ανοιχτά και δημόσια αρνηθεί πως είχε λάβει γνώση και ενημέρωση για το τι θα ακολουθούσε πριν την επίθεση της Χαμάς. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έχει προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές τόσο στις μυστικές υπηρεσίες όσο και στον στρατό τον τελευταίο χρόνο κάνοντας λόγο για σημαντικότατες ευθύνες. Το συγκεκριμένο δημοσίευμα έφερε σχετική ανακοίνωση από το πρωθυπουργικό γραφείο το οποίο κάνει λόγο για «ακόμη ένα μύθευμα».

protothema.gr

Το Ισραήλ «φλερτάρει» τώρα τους Κούρδους

0

Ο νέος υπουργός Εξωτερικών Γκιντόν Σάαρ τους χαρακτήρισε «φυσικούς συμμάχους», ενώ εξέφρασε την στήριξη του στους Δρούζους, αλλά και σε όλες τις μειονότητες στη Μέση Ανατολή.

Το στίγμα μιας στροφής στην περιφερειακή πολιτική έδωσε ο Γκιντόν ΣάαρΕικόνα: Emmanuel Dunand/Pool Photo/AP/picture alliance 

Την πρόθεση του Ισραήλ να βοηθήσει τους Κούρδους να αποκτήσουν πολιτική ανεξαρτησία τόνισε ο νέος Ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών Γκιντόν Σάαρ, ανέφερε στην επίσημη ομιλία του κατά την χθεσινοβραδινή τελετή παράδοσης-παραλαβής στην έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών στην Ιερουσαλήμ.

Χείρα βοηθείας από το Τελ Αβίβ

«Ο κουρδικός λαός είναι ο μεγαλύτερος λαός της περιοχής που δεν έχει αποκτήσει πολιτική ανεξαρτησία» τόνισε ο Γκιντόν Σάαρ, διευκρινίζοντας πως παρότι «στη Συρία έχει αποκτήσει de facto αυτονομία» και στο Ιράκ το καθεστώς αυτονομίας του στο βόρειο τμήμα της χώρας αναγνωρίζεται από το Ιρακινό Σύνταγμα, από την άλλη «υφίσταται την καταπίεση και την επιθετικότητα από το Ιράν και την Τουρκία». Χαρακτηρίζοντας τον κουρδικό λαό “φυσικό σύμμαχο” του Ισραήλ, ο νέος επικεφαλής της ισραηλινής διπλωματίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «το Ισραήλ πρέπει να τείνει χείρα βοηθείας».

Ο Γκιντόν Σάαρ τόνισε επίσης την ανάγκη να ενδυναμωθούν οι σχέσεις του Ισραήλ με την κοινότητα των Δρούζων που κατοικούν στην νότια Συρία και στον Λίβανο, προβάλλοντας ως παράδειγμα την πλήρη ενσωμάτωση των Δρούζων του Ισραήλ στην τοπική κοινωνία, στην δημόσια διοίκηση και στις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας.

Μια νέα περιφερειακή πολιτική

Διαδηλώσεις Κούρδων
Διαδηλώσεις Κούρδων εναντίον της καθαίρεσης δημάρχων τους στην ΤουρκίαΕικόνα: Ilyas Akengin/AFP/Getty Images

 

Η έμφαση που έδωσε κατά την χθεσινοβραδινή ομιλία του Γκιντόν Σάαρ, πιθανόν να προλέγει ένα νέο στίγμα που προτίθεται να διαμορφώσει την ισραηλινή περιφερειακή πολιτική κατά το προσεχές διάστημα – και μάλιστα ενόσω ο πόλεμος συνεχίζει να βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Σάαρ φρόντισε να εκθέσει και την αιτιολογική βάση των στόχων που φαίνεται να έχει θέσει ως στόχο της θητείας του, λέγοντας τα εξής: «Το Ισραήλ πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι πάντοτε θα αποτελεί μειονότητα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ως εκ τούτου, οι “φυσικοί σύμμαχοί του” είναι οι υπόλοιπες εθνικές μειονότητες της περιοχής, με τις οποίες οφείλει να ενδυναμώσει τις σχέσεις του».

Αναμένεται, λοιπόν, να διαπιστωθεί με ποιον τρόπο ο νέος ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών θα εφαρμόσει τις προθέσεις του. Παράλληλα όμως, και με εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον, αναμένονται οι αντιδράσεις των γειτονικών κρατών, όταν θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν πως το Ισραήλ φαίνεται να μην διστάζει να αξιοποιήσει εκκρεμή μειονοτικά αιτήματα, που θα μπορούσαν, υπό κατάλληλες συνθήκες και συγκυρίες, να οδηγήσουν ακόμα και σε περαιτέρω αναδιάταξη των ήδη διαταραγμένων περιφερειακών ισορροπιών.

Τα Σκόπια στις δέκα πιο μολυσμένες πόλεις του κόσμου

0

Σήμερα το πρωί, τα Σκόπια ήταν μεταξύ των δέκα πιο μολυσμένων πόλεων στον κόσμο. Σύμφωνα με τη λίστα της IQAir ,  ο αέρας είναι επικίνδυνος στην αναπνοή και ο δείκτης ρύπανσης είναι 153.

Στη λίστα IQAir,  τα Σκόπια κατατάσσονται ως η έκτη πιο μολυσμένη πόλη στον κόσμο μετά τη Λαχόρη στο Πακιστάν, το Νέο Δελχί στην Ινδία, τη Βαγδάτη στο Ιράκ, την Τεχεράνη στο Ιράν και την Τασκένδη στο Ουζμπεκιστάν.

Ο υπουργός Περιβάλλοντος Ιζέτ Μετζίτι δήλωσε πριν από λίγες ημέρες ότι η ρύπανση είναι ένα σύνθετο ζήτημα που δεν λύνεται με ένα μέτρο, αλλά με πολλά μέτρα. «Με το σύνολο των μέτρων που λαμβάνουμε, αργά αλλά σταθερά θα αποκτήσουμε καθαρότερο αέρα και καθαρότερο περιβάλλον», είπε ο Μετζίτι.

Ως θετικό παράδειγμα αξιολόγησε το τελευταίο έργο της Κυβέρνησης για διάθεση κονδυλίων στους δήμους για υλοποίηση κεφαλαιουχικών έργων, γιατί, όπως είπε, το 40% είναι για περιβαλλοντικά έργα και για υπόγειες υποδομές, που βοηθούν έμμεσα για καθαρότερο αέρα.

 «Εργαζόμαστε εντατικά για τη μείωση της ρύπανσης, που είναι πρόβλημα. Είναι αλήθεια ότι εδώ και πολύ καιρό τα Σκόπια και κάποιες άλλες πόλεις στην επικράτεια ήταν πολύ μολυσμένες, ιδιαίτερα οι αστικές περιοχές, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια μειώνονται οι μέρες που ο αέρας είναι πιο μολυσμένος. Υπάρχουν και άλλα μέτρα από το Υπουργείο και την Κυβέρνηση. Αυτές τις μέρες θα τεθούν σε λειτουργία κονδύλια της ΕΤΕπ ύψους 50 εκατ. ευρώ για υπόγειες υποδομές σε όλους τους δήμους που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι στιγμής» – είπε ο Μετζίτι κατά την επίσκεψη στον ΧΥΤΑ Ντρίσλα στα Σκόπια.

Σύμφωνα με αναλύσεις σε αρκετές πόλεις, όπως τόνισε, βασικός παράγοντας για τη μόλυνση του περιβάλλοντος διαβίωσης είναι τα νοικοκυριά που θερμαίνονται με καυσόξυλα ή με ακατάλληλα καύσιμα, γράφουν τα media των Σκοπίων.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Η Τουρκία έσπασε ρεκόρ εξαγωγών στη Σερβία

0

Η Τουρκία πέτυχε τις υψηλότερες εξαγωγές Ιανουαρίου-Οκτωβρίου όλων των εποχών στη Σερβία με 1 δισεκατομμύριο 471,1 εκατομμύρια δολάρια, γράφει σήμερα τουρκικό δημοσίευμα.

Ενώ η προσέγγιση των διμερών σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Σερβίας συνεχίζεται, ιστορικά ρεκόρ παρατηρούνται επίσης στο διμερές εμπόριο.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρευρέθηκε στο Επιχειρηματικό Φόρουμ Τουρκίας-Σερβίας κατά την επίσκεψή του στη Σερβία τον περασμένο μήνα και δήλωσε:

«Οι επενδύσεις των τουρκικών εταιρειών που δημιουργούν θέσεις εργασίας στη Σερβία αυξάνονται μέρα με τη μέρα. Έχουμε περίπου 850 επενδυτές με τουρκικά κεφάλαια στη Σερβία. «Η προστιθέμενη αξία που παράγεται από αυτές τις εταιρείες έχει αυξηθεί από 1 TL σε 405 TL τα τελευταία 12 χρόνια», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς δήλωσε: «Οι σχέσεις μας με την Τουρκία υπερβαίνουν κατά πολύ την οικονομική συνεργασία. Για εμάς, οι σχέσεις με την Τουρκία σημαίνουν ειρήνη και σταθερότητα», είπε.

Στο πλαίσιο αυτό, υπογράφηκαν 11 συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Σερβίας, μεταξύ των οποίων στους τομείς της ενέργειας, του εμπορίου, της τεχνολογίας, του αθλητισμού, της κοινωνικής ασφάλισης, της διαχείρισης καταστροφών και των μέσων ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τουρκικής Συνέλευσης Εξαγωγέων (TİM), η Τουρκία πραγματοποίησε τις υψηλότερες εξαγωγές όλων των εποχών Ιανουαρίου-Οκτωβρίου στη Σερβία με 1 δισ. 471,1 εκατ. δολάρια.

Οι εξαγωγές της Τουρκίας στη Σερβία αυξήθηκαν κατά 21,5% τους 10 μήνες του έτους σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Γέμισε το Βελιγράδι με αφίσες Τραμπ για ενωμένη Σερβία

0

Αφίσες με χάρτη της «Ενωμένης Σερβίας», που περιλαμβάνουν την πρώην επαρχία Βαρντάρσκα (σημερινή Βόρεια Μακεδονία), κολλήθηκαν σήμερα στο κεντρικό τμήμα του Βελιγραδίου, σύμφωνα με σερβικά μέσα ενημέρωσης.

Οι αφίσες απεικονίζουν τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ίλον Μασκ με το σύνθημα, το οποίο αντιγράφει το προεκλογικό μήνυμα του νεοεκλεγμένου προέδρου των ΗΠΑ  «Make America Great Again»: «Make Serbia Great Again»/ Ας κάνουμε τη Σερβία ξανά μεγάλη.

 Οι αφίσες τοποθετήθηκαν από το  συντηρητικό κίνημα ‘Νάσι’. Σύμφωνα με το σερβικό κίνημα, στον χάρτη περιλαμβάνονται τα «ιστορικά σερβικά εδάφη».

«Με αυτή τη δράση, θέλουμε να υπενθυμίσουμε την ανάγκη να πάρει η Σερβία τη θέση που της αρμόζει στα Βαλκάνια και στον κόσμο, προκειμένου να διορθωθούν οι ιστορικές αδικίες που έχουν επιβληθεί στον λαό μας τις τελευταίες δεκαετίες», αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του κινήματος.

Οι «Νάσι» δηλώνουν υποστηρικτές του Τραμπ, «ο οποίος έχει αγωνιστεί για να διατηρήσει την κυριαρχία της πατρίδας του και έχει αντιταχθεί ανοιχτά σε παγκοσμιοποιητικά κινήματα που απειλούν τα εθνικά συμφέροντα».

«Η Σερβία πρέπει να αποκαταστήσει το μεγαλείο και τη δύναμή της», αναφέρει επίσης το έγγραφο. Το κίνημα πιστεύει ότι «η Σερβία πρέπει να επιστρέψει στα μέρη που ιστορικά της ανήκουν».

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται:

«Για αιώνες, ο σερβικός λαός υπέστη πιέσεις, διαιρέσεις και αδικίες. Τώρα είναι η ώρα να διεκδικήσουμε την εθνική μας ταυτότητα, ιστορία και κυριαρχία χωρίς φόβο ή δισταγμό. Αυτή η ενέργεια είναι ένα κάλεσμα προς όλους τους Σέρβους να συγκεντρωθούν γύρω από τα ιδανικά της ελευθερίας και της ενότητας και να επιμείνουν στον αγώνα για την επιστροφή της Σερβίας στον τόπο που ιστορικά ανήκει», είναι το καταληκτικό μήνυμα της ανακοίνωσης του κινήματος Νάσι.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Η Γκρέτα Τούνμπεργκ καταγγέλλει τον Ερντογάν για βοήθεια στο Ισραήλ

0

Φωτό: «Η Γκρέτα Τούνμπεργκ ισχυρίστηκε ότι οι αποστολές πετρελαίου στο Ισραήλ συνεχίζονται μέσω του αγωγού Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν», γράφει το δημοσίευμα

Η ακτιβίστρια για το κλίμα Γκρέτα Τούνμπεργκ υποστήριξε τους διαδηλωτές που καταγγέλλουν ότι το Αζερμπαϊτζάν συνεχίζει να στέλνει πετρέλαιο στο Ισραήλ μέσω της Τουρκίας.

Το τουρκικό υπουργείο Ενέργειας και Φυσικών Πόρων αρνήθηκε τις κατηγορίες, χαρακτηρίζοντάς τις «εντελώς αβάσιμες».

Η ομάδα που ονομάζεται «One Thousand Youths for Palestine» μοιράστηκε ένα βίντεο-μήνυμα από την Τούνμπεργκ στους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις 10 Νοεμβρίου.

Η Τούνμπεργκ κάλεσε σε διεθνείς διαδηλώσεις μπροστά στα τουρκικά προξενεία στις 11 Νοεμβρίου.

Το «One Thousand Youths for Palestine» και διάφορες ομάδες καλούν για ένα διεθνές ενεργειακό μποϊκοτάζ του Ισραήλ εδώ και αρκετό καιρό.

Στις 2 Μαΐου, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι οι εξαγωγές και οι εισαγωγές με το Ισραήλ σταμάτησαν «μέχρι να επιτρέψει μια αδιάκοπη και επαρκή ροή ανθρωπιστικής βοήθειας» στη Γάζα.

Οι καταγγελίες της  Γκρέτα Τούνμπεργκ  αναφέρονται στον αγωγό Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν (BTC).

Όπως διευκρινίζεται ο πετρελαιαγωγός Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν μεταφέρει αζερικό πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα στο λιμάνι Τζεϊχάν και από εκεί στις ευρωπαϊκές αγορές μέσω της Μεσογείου. Ο αγωγός λειτουργεία από το 2005.

Οι κατηγορίες των ακτιβιστών

Στο μήνυμα που δημοσιεύτηκε στη σελίδα της ομάδας που ονομάζεται Thousand Youths for Palestine στις 10 Νοεμβρίου, η Γκρέτα Τούνμπεργκ αναφέρει ότι οι αποστολές πετρελαίου στο Ισραήλ μέσω του αγωγού Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν συνεχίζονται.

Μάλιστα η Τούνμπεργκ δήλωσε για αυτό:

«Ο Πρόεδρος Ερντογάν μιλά για αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη, αλλά τα λιμάνια της Τουρκίας παραμένουν ανοιχτά, επιτρέποντας στο πετρέλαιο να ρέει στο Ισραήλ, τροφοδοτώντας τις μηχανές που σφάζουν τους Παλαιστίνιους.

«Ο αγωγός BTC, που λειτουργεί από την BP και την εταιρεία SOCAR του Αζερμπαϊτζάν, καλύπτει σχεδόν τις μισές από τις ανάγκες του Ισραήλ σε πετρέλαιο.

«Ενώ ο Ερντογάν και ο [ηγέτης του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ] Αλίεφ επωφελούνται από την εδραίωση της θέσης τους στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, οι Παλαιστίνιοι πληρώνουν το τίμημα με τη ζωή τους», γράφει ο βρετανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός στην τουρκική γλώσσα.

 ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

«Η Τουρκία πιέζει τις ΗΠΑ να σταματήσουν την υποστήριξη στους Κούρδους»

1

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Τουρκία ενισχύουν τις εικασίες ότι ο τουρκικός στρατός θα ξεκινήσει νέα επιχείρηση κατά της Συρίας.

«Η αμερικανική προεδρία του Τραμπ θα επηρεάσει σοβαρά τις πολιτικές και στρατιωτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή», είπε ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημοσιογράφους στο αεροπλάνο την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου, κατά την επιστροφή του από τα ταξίδια του στην Κιργιζία και την Ουγγαρία.

Και συνέχισε: «Θα αξιολογήσουμε την αποχώρηση των στρατευμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Συρία».

Μετά τα λόγια του Ερντογάν, δημοσίευμα της Δευτέρας στο βρετανικό πρακτορείο ειδήσεων Reuters ανέφερε ότι η Άγκυρα πίεζε τις Ηνωμένες Πολιτείες να σταματήσουν να υποστηρίζουν τους Κούρδους μαχητές στη βόρεια Συρία.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι οι πιέσεις στη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ έφεραν στο φως το ενδεχόμενο η Τουρκία να ξεκινήσει ξανά νέα επιχείρηση στη βόρεια Συρία.

Στη συνέντευξή του στην εφημερίδα Milliyet , ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν δήλωσε:

«Υπενθυμίζουμε συνεχώς στους Αμερικανούς ομολόγους μας ότι πρέπει να τερματίσουν τη συνεργασία τους με την τρομοκρατική οργάνωση στη Συρία. Οι επαφές μας για αυτό το θέμα έχουν αυξηθεί. Βλέπουμε ότι η αμερικανική πλευρά είναι επίσης υπέρ περισσότερων συναντήσεων και διαβουλεύσεων».

Επιπλέον, ο Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ, ο οποίος αποχώρησε από την προεδρική κούρσα των ΗΠΑ υπέρ του Τραμπ, δήλωσε ότι ανησυχεί μήπως οι Αμερικανοί στρατιώτες γίνουν «τροφή» στον πόλεμο μεταξύ της Τουρκίας και των μαχητών στη Συρία.

Μιλώντας την περασμένη Τετάρτη, ο Κένεντι είπε: «Μιλούσαμε για τη Μέση Ανατολή, και πήρε ένα κομμάτι χαρτί και σχεδίασε έναν χάρτη της Μέσης Ανατολής με όλες τις χώρες πάνω του, κάτι που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν μπορούν να κάνουν».

Ενώ ο Κένεντι δήλωσε ότι ο Τραμπ του είπε ότι υπήρχαν 750.000 στρατιώτες στην Τουρκία και 250.000 στη Συρία, δεν εξήγησε αν εννοούσε τον συριακό στρατό ή τις δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας ή συνδυασμό των δύο.

Ο Κένεντι δήλωσε ότι ο Τραμπ του είπε: «Αν έρθουν αντιμέτωποι, θα μείνουμε στη μέση».

Πρόσθεσε ότι ο Τραμπ είπε ότι εάν η Τουρκία και οι Κούρδοι μαχητές έρθουν αντιμέτωποι, οι Αμερικανοί στρατιώτες θα είναι «τροφή στη μέση της σύγκρουσης».

Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), οι οποίες βρίσκονται υπό την ομπρέλα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και βρίσκονται σε κυρίαρχη θέση έναντι των SDF, πολεμώντας ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS) από το 2014.

Το YPG, το οποίο ελέγχει μεγάλα τμήματα της βόρειας Συρίας, θεωρείται από την Τουρκία ως προέκταση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και η Τουρκία έχει πραγματοποιήσει επανειλημμένες εισβολές στη Συρία σε μια προσπάθεια να εμποδίσει την οργάνωση να αποκτήσει σταθερά εδάφη κατά μήκος των συνόρων Συρίας-Τουρκίας.

Το PKK θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Τουρκία και πολλές άλλες χώρες.

Η συριακή κυβέρνηση, η οποία έχει ορκιστεί να πάρει πίσω όλα τα εδάφη που έχασε από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου το 2011, συγκρούστηκε επίσης με το YPG και τις υποστηριζόμενες από την Τουρκία ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης.

1Οι SDF κρατούν επίσης περισσότερους από 10.000 μαχητές του ISIS σε σχεδόν δύο δωδεκάδες κέντρα κράτησης στη βορειοανατολική Συρία, συμπεριλαμβανομένων 2.000 αλλοδαπών που αρνούνται να επαναπατριστούν.

Πέρυσι, η Γερουσία των ΗΠΑ ψήφισε υπέρ της παραμονής των αμερικανικών στρατευμάτων στη βόρεια Συρία.

Οι υποστηρικτές της συνεχιζόμενης παρουσίας των ΗΠΑ λένε ότι είναι απαραίτητο περίπου 900 στρατιώτες να παραμείνουν στη Συρία ως μέρος των περιφερειακών προσπαθειών για την παρακολούθηση και την αντιμετώπιση του Ιράν.

Η Τουρκία ασκεί πίεση στις ΗΠΑ εδώ και πολύ καιρό

Η Τουρκία πιέζει εδώ και πολλά χρόνια τον αμερικανικό στρατό να αποσυρθεί από τη Συρία και να τερματίσει την υποστήριξη εξοπλισμών στις κουρδικές δυνάμεις, τις οποίες θεωρεί ως επέκταση του PKK.

Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε πέρυσι ότι οι στρατιωτικές ενέργειες της Τουρκίας στη βόρεια Συρία αποτελούν απειλή για την ασφάλεια τόσο της περιοχής όσο και των Ηνωμένων Πολιτειών .

Ένα οπλισμένο μη επανδρωμένο αεροσκάφος της Τουρκίας καταρρίφθηκε από αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη F-16 κοντά στην περιοχή Χασάκα της Συρίας.

Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι το UAV έφτασε σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από τη βάση όπου βρίσκονταν Αμερικανοί στρατιώτες στην περιοχή.

Στη δήλωση της 12ης Οκτωβρίου 2023, που αναρτήθηκε στον επίσημο ιστότοπο του Λευκού Οίκου, «Οι στρατιωτικές ενέργειες της τουρκικής κυβέρνησης κατά της βορειοανατολικής Συρίας υπονομεύουν τον αγώνα για την ήττα του ISIS, θέτουν σε κίνδυνο τους αμάχους και την ασφάλεια της περιοχής και υπονομεύουν την εθνική ασφάλεια και εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών.»

Το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών (Πεντάγωνο) αξιολόγησε ως «αυτοάμυνα» την κατάρριψη οπλισμένου μη επανδρωμένου εναέριου οχήματος (UAV) της Τουρκίας στον εναέριο χώρο της Συρίας από αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη F-16.

Euronews, Reuters

  ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Η ΑΘΗΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ.

2
του Παναγιώτη Μπάρκα

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΣ Ο ΔΙΕΘΝΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΤΗΣ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

Προσβλητικότατος σε ότι αφορά την εθνική υπόσταση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού ο Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος της Ν. Δημοκρατίας στην Ελλάδα, κ. Δ. Καιρίδης. Ταυτόχρονα και αποκαλυπτικός σε ότι αφορά τη θέση της Αθήνας, τώρα και διαχρονικά, σε σχέση με το ίδιο θέμα. Εδώ εστιάζεται και η προσβολή.

ΚΑΙΡΙΔΗΣ: ΤΑΥΤΙΣΗ ΑΠΟΨΕΩΝ ΜΕ ΑΛΒΑΝΙΚΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥΣ

Στην εκπομπή του Τάκη Χατζή ( https://www.youtube.com/watch?v=-Vh1IG-e6jE )
ο κ. Καιρίδης τήρησε την ίδια θέση με τα εθνικιστικά κυκλώματα στην Αλβανία. Ότι η αποδοχή του όρου και της ύπαρξης της Βορείου Ηπείρου προϋποθέτει αλλαγή συνόρων και προσάρτηση αλβανικών εδαφών από την Ελλάδα.
Ο καθηγητής δεν είναι απλώς ότι δεν γνωρίζει να χωρίσει την ιστορία από την πραγματικότητα. Φαίνεται ότι δεν γνωρίζει πως ουδέποτέ η Βόρειος Ήπειρος ζήτησε επίσημα ένωση με την Ελλάδα. Ούτε βέβαια στην κορυφαία ιστορική στιγμή, με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του 1914.
Απλώς ζήτησε την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και την πέτυχε.
Ο Καθηγητής χειρότερα από την αριστερά, το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, είτε από τον Πάγκαλο του 1930, απαιτεί και στο όνομα της κυβέρνησής του, την υπακοή στις θέσεις των Τιράνων για το θέμα αυτό. Και δεν τον κάνει απλώς ως απαράδεκτη άρνηση, αλλά όπως είπαμε για να μη ενοχληθεί ο Ράμα και οι αλβανικοί εθνικιστικοί κύκλοι.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟ

Για να αρνηθεί την ύπαρξη του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, ο αξιότιμος καθηγητής πάει και πιο πέρα. Έθεσε παράλληλες γραμμές ανάμεσα στον Τουρκικό αναθεωρητισμό, ο οποίος όπως είναι γνωστό απαιτεί αλλαγή συνόρων σε βάρος του Ελληνισμού και της Ελλάδας (όπως γενικότερα με τον Νεοοθωμανισμό) και τα ελληνικά δίκαια και διαχρονική ελληνική ύπαρξη στην Αλβανία.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΚΕΣ ΑΤΟΠΕΣ ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΕΣ

Για τον ίδιο σκοπό αποκάλυψε το φόβο της Αθήνας αναφορικά με τα αντίβαρα που βάζουν η Άγκυρα και τα Τίρανα.
Μεταξύ των άλλων ο καθηγητής είπε ότι η αποδοχή του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία δίνει πάτημα στην Άγκυρα να διεκδικήσει την μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, δλδ ο καθηγητής αποδέχεται άμεσα τη θέση της Άγκυρας, ότι στη Θράκη πρόκειται για τουρκική μειονότητα και όχι για μουσουλμανική, και δηλώνει φόβο από την ταύτιση των δύο αυτών εντελώς διαφορετικών θεμάτων.
Το ίδιο κάνει και όταν ταυτίζει τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα (κοινότητα μεταναστών) με τον Ελληνισμό ως αναγνωρισμένη εθνική ελληνική μειονότητα στην Αλβανία.
Ό τι κάνουν με ιδιαίτερη βαρύτητα τελευταία και τα Τίρανα (ανεξαρτήτως που αυτόν τον παραλληλισμό τον κατοχύρωσε ο Παπούλιας το 1993). Και ξανά ο καθηγητής, εξ ονόματος της κυβέρνησής του, πηγαίνει πιο πέρα εκδηλώνοντας ξανά φόβο.

Είπε ακόμα, ότι ο Ράμα έχει στην Ελλάδα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανούς τους οποίους δεν θα πρέπει να τους ισοσταθμίσουμε με τις 20-30 χιλιάδες Έλληνες στην Αλβανία. !

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΛΥΨΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

Και για να σκεπάσει λίγο την όλη αυτή πικρή αλήθεια για το πώς σκέφτεται η Αθήνα έναντι του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, είπε το κλασικό ότι η Αθήνα μεριμνά για τα δικαιώματα του εδώ Ελληνισμού.

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ «ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ» ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ Ε. Ε. ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ

Πρόκειται για απάτη την οποία επιβεβαίωσε και η πρόσφατη εκστρατεία της Αθήνας για την δήθεν υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Αλβανίας;! Δυστυχώς, υπήρξε η κακώς και ως πεπατημένη, ταύτιση της «υπόθεσης Μπελέρη» με τα εθνικά δικαιώματα του Ελληνισμού της Αλβανίας.
Δλδ για συμφέροντα κύκλων στην Ελλάδα που παρέσυραν και την κυβέρνηση και όλο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα στην Ελλάδα, επικαλέστηκαν τα εθνικά μας δίκαια για να υπερασπιστούν ένα άτομο, που αυτή τη φορά ακούει στο όνομα Μπελέρη. Μόλις οι κύκλοι που βρίσκονται πίσω από την υπόθεση Μπελέρη, βρήκαν τη λύση, δλδ έκαναν τον Μπελέρη Ευρωβουλευτή, η επίσημη πολιτική της Ελλάδας και όλη η Ελλάδα, έπαψαν να μιλούν για τα δικαιώματα του Ελληνισμού στην Αλβανία.

Ούτε κανείς πρόσεξε ότι η αντιπαράθεση με τα Τίρανα χτίστηκε αυτή τη φορά στην πρόχειρη, αυθόρμητη και πρόσκαιρη ανύψωση του Ελληνικού Εθνικισμού (ως αντιαλβανισμού) κατά του γνωστού διαχρονικού, οργανωμένου και με στόχους αλβανικού ανθελληνισμού.

Ασφαλώς και δεν πρόσεξε κανείς ότι το τίμημα αυτής της απερίσκεπτης ελληνικής σκοπιμότητας, το πληρώνει ο Ελληνισμός της Αλβανίας.

Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΒΕΤΟ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΣΑΛΟΝΙΑ.

Επίσης, αν ληφθεί υπόψη ο τρόπος αφαίρεσης του «ελληνικού βέτο» κατά της ενταξιακής πορείας στην Ε. Ένωση της Αλβανίας, θα διανοηθεί ότι η απειλή για να τεθεί δεν αφορούσε ούτε το σεβασμό των εθνικών δικαιωμάτων της Ε.Ε. Μειονότητας, ούτε τη δημοκρατία της Αλβανίας, παρά μόνο τον Φρέντυ Μπελέρη. Το επιβεβαίωσε στα αλβανικά κανάλια στην πρόσφατη επίσκεψη στα Τίρανα ο ίδιος ο Μπελέρης.
Ο Ευρωβουλευτής της Ν. Δημοκρατίας επιβεβαίωσε μεταξύ των άλλων στα Τίρανα τους αλβανικούς ισχυρισμούς σε ότι αφορά το περιουσιακό. Είπε ότι το θέμα είναι παναλβανικό και δεν αφορά ιδιαίτερα τη Χιμάρα και τον Ελληνισμό.
Από την άλλη μετέφερε την αδύνατη θέση της Ελλάδας στη διαμάχη αυτή με τα Τίρανα. Είπε ότι η Δύση συνολικά στο θέμα Μπελέρη ήταν με τον Ράμα και ότι η Αθήνα φοβήθηκε το κόστος των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, αναφορικά με το ελληνικό βέτο κατά της Αλβανίας και αναδιπλώθηκε.
Στις θέσεις αυτές πάνε πακέτο και οι αποκαλύψεις και θέσεις του καθηγητή και βουλευτή της Ν. Δημοκρατίας κ. Καιρίδη. Άρα οι κατά καιρούς δηλώσεις της Αθήνας για προστασία των δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Αλβανίας, είναι απλώς απάτη και, αν δεν επιδιώκουν την εξυπηρέτηση άλλων ελλαδικών συμφερόντων, αποτελούν καθαρά προπαγάνδα.

Η ΑΘΗΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ «ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ» ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.

Αποδεικνύεται ωστόσο ότι η Αθήνα και κύκλοι εδώ ελέγχουν πλήρως και τον «Βορειοηπειρωτικό μηχανισμό» δήθεν υπεράσπισης των δικαιωμάτων του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο.
Συνεπώς, προκαλεί έντονα τη δικαιολογημένη διαμαρτυρία και αντίδραση η στάση δικών μας (Βορειοηπειρωτικών) ιστοσελίδων και συλλόγων. (Ασφαλώς δεν αξίζει ο κόπος να αναφερθεί κανείς στα ελληνικά άκρως ελεγχόμενα ΜΜΕ για τα οποία το εθνικό μας θέμα αποτελεί ένα εμπορεύσιμο προϊόν, χωρίς κόστος, αλλά που προσέφερε παχουλά κόμιστρα).
Μετά την εκλογή Μπελέρη ως ευρωβουλευτή οι βορειοηπειρωτικές ιστοσελίδες διέγραψαν δια μαγείας και ξέχασαν τον εθνικό πατριωτισμό με σημείο αναφοράς «την ηρωική Χιμάρα» και τον «εθνάρχη Μπελέρη».
Πιο εκκωφαντική ήταν η σιωπή τους στις προκλητικές δηλώσεις Ράμα για «τον νεκρό όρο Βόρειος Ήπειρος». Όλος αυτός ο γιγάντιος ιστός, ο οποίος κατά περίεργο τρόπο βρίσκει χρήματα να λειτουργήσει στην Ελλάδα, ή στο εξωτερικό, ξέχασε εντελώς τα εθνικά μας δικαιώματα. Όχι μόνο τόσο, αλλά εντελώς προκλητικά, οι ίδιες ιστοσελίδες ασχολούνται τώρα απλώς ειδησεογραφικά με την αλβανική επικαιρότητα. (Το πράττει μάλιστα και η κάποτε άκρως υπερμπελερική και εθνικιστική HIMARA.gr.) Κακές γλώσσες αποδίδουν «την ξεχασιά τους» στο γεγονός ότι η λυγερή από τη Δρόπολη που διαχειρίζονταν και διαπραγματεύονταν την υπόθεση Μπελέρη και στα ΜΜΕ δεν τήρησε το λόγο της στα υποσχόμενα, ενώ για λόγου της επωφελήθηκε παχουλά.