Αυτή τη φορά έρχονται για να διαδηλώσουν χωρίς συντονισμένη έκκληση όπως πέρυσι. Ζητούν ενεργειακή ασφάλεια, επενδύσεις αλλά και ειρήνη. Αναφορές και για εμπλοκή ακροδεξιών.
Από την μεγάλη διαδήλωση αγροτών τον Ιανουάριο του 2024 στην Πύλη του ΒρανδεμβούργουΕικόνα: Florian Gaertner/photothek/picture alliance
Ανταπόκριση από το Βερολίνο
Οι αγρότες ξανάρχονται στο Βερολίνο με τρακτέρ και προκαλούν κυκλοφοριακά προβλήματα σε κεντρικούς κόμβους της γερμανικής πρωτεύουσας σήμερα Σάββατο και αύριο Κυριακή.
Γερμανικά μέσα, κυρίως του Βερολίνου, κάνουν λόγο για περίπου 1.000 τρακτέρ και η πλευρά των διαδηλωτών υπολογίζει έως και 10.000 διαδηλωτές με τους αριθμούς ακόμη να μην επιβεβαιώνονται.
Η διαδήλωση επίσημα διοργανώνεται από την ένωση «Χέρι με μέρι για την χώρα μας» (Hand in Hand für unser Land). Αν και τα αιτήματα είναι ασαφή σε σχέση με τις διεκδικήσεις τον περσινό χειμώνα, με μήλον της έριδος τότε τις περικοπές στις αγροτικές επιδοτήσεις για το ντίζελ, αυτή τη φορά οι διαδηλωτές ζητούν λιγότερη γραφειοκρατία, φοροελαφρύνσεις, περισσότερη διαφάνεια, επενδύσεις στον αγροτικό τομέα αλλά και προσωπική ευθύνη από τους πολιτικoύς.
Ζητούν επίσης κοινωνική δικαιοσύνη, συνεπή εφαρμογή των νόμων για το άσυλο και τη μετανάστευση αλλά και διασφάλιση της ειρήνης, εντός και εκτός των γερμανικών συνόρων.
Εργαλειοποίηση από την ακροδεξιά;
Αγροτικό δρεπάνι και γερμανική σημαία. Από τις αγροτικές διαδηλώσεις του 2024Εικόνα: Florian Gaertner/photothek/picture alliance
Σύμφωνα με την εφημερίδα Tagesspiegel του Βερολίνου προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι στη λίστα των ομιλητών στις νέες διαμαρτυρίες συναντά κανείς και γνωστούς λαϊκιστές από τον χώρο της ακροδεξιάς. Η κινητοποίηση των αγροτών έγινε μέσω διαδικτύου και social media, κυρίως μέσω Tik Tok και Telegram.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της ίδια εφημερίδας, ένα όνομα τραβά κυρίως τα βλέμματα. Ο λόγος για τον Άνσελμ Λεντς, θιασώτη θεωριών συνωμοσίας και εκδότη του εντύπου «Δημοκρατική Αντίσταση», το οποίο άρχισε να κυκλοφορεί την περίοδο της πανδημίας και είναι γνωστό για τη διάδοση fake news. O ίδιος στο παρελθόν είχε απευθύνει έκκληση σε οπαδούς του για «επανάσταση» και είχε χαρακτηρίσει τη γερμανική κυβέρνηση «φασιστική».
Μεταξύ των ομιλητών συγκαταλέγεται και ο επιχειρηματίας Άξελ Τρουκ από τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, ο οποίος είχε στο παρελθόν χαρακτηρίσει τον εμβολιασμό κατά της Covid-19 «γενοκτονία». Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιεί συναντά κανείς εξτρεμιστικές απόψεις αλλά και αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας.
Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, με αφορμή τις εξελίξεις στην Ουκρανία, πως όταν συμφέροντα ισχυρών κρατών υπαγορεύουν την εξωτερική πολιτική μιας χώρας, τότε η χώρα αυτή θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Διότι τα συμφέροντα των υποβολέων υπερβαίνουν τα εθνικά συμφέροντα και σε εμπλέκουν σε περιπέτειες πάνω από τις δυνάμεις σου. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε ότι ενώ η χώρα μας στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο συμπεριλαμβάνονταν μεταξύ των νικητών και με τη Συνθήκη των Σεβρών οι σύμμαχοι εκπλήρωναν τους πλέον ακραίους πόθους μας, οδηγηθήκαμε στη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή.
Τώρα που ο Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ και ο καγκελάριος Σολτς αναλογιζόμενος, προφανώς εν όψει των επικείμενων εκλογών, τις συνέπειες των κυρώσεων κατά της Ρωσίας για την γερμανική και την ευρωπαϊκή οικονομία αποκαθιστά τις γέφυρες με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο πρόεδρος Ζελένσκι αντιλήφθηκε ότι υπήρξε παίγνιο στις σκοπιμότητες της Δύσης; Μάλιστα η απόφαση του προέδρου Μπάιντεν, δύο μόλις μήνες πριν την αποχώρησή του, να επιτρέψει στο Κίεβο τη χρήση πυραύλων ATACMS για πλήγματα σε ρωσικό έδαφος; ήδη οδηγεί σε κλιμάκωση του πολέμου και θα αποδειχθεί φονικότερη γαι τον ουκρανικό λαό.
Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι θα κληθεί μια μέρα από τον λαό της Ουκρανίας να λογοδοτήσει για τις απώλειες των δεκάδων χιλιάδων μαχητών αλλά και των αμάχων, για τα εκατομμύρια των προσφύγων που αναζήτησαν ασφάλεια σε χώρες της Ευρώπης, για την τεράστια καταστροφή στις υποδομές της χώρας αλλά και τον ακρωτηριασμό της. Διότι:
Πρώτον, από το 2014 οι συμφωνίες Μινσκ 1 και Μινσκ 2, που είχαν συνυπογραφεί από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και είχαν εγκριθεί με ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, προέβλεπαν: Την ειρήνευση μεταξύ των τότε αντιμαχομένων, του Κιέβου και των ρωσόφωνων αυτονομιστών του Ντονμπάς, και τον τρόπο συνύπαρξης τους: Με τη χορήγηση μερικής αυτονομίας στους ρωσόφωνους και σεβασμό στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Σε τί περισσότερο προσδοκούσε ο πρόεδρος Ζελένσκι από τον πόλεμο, ακόμη κι αν αναδειχθεί νικήτρια η Ουκρανία;
Δεύτερον, την «1η Μαρτίου 2024, η Wall Street Journal δημοσίευσε άρθρο που αποκάλυπτε ότι στη συνάντηση που είχαν στην Κωνσταντινούπολη, αμέσως με την εισβολή της Ρωσίας, αντιπροσωπείες της Ρωσίας και της Ουκρανίας, είχε συμφωνηθεί σε ποσοστό 90% τερματισμός του πολέμου, που μεταξύ άλλων περιελάμβανε ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αποκλεισμό της προσχωρήσεώς της στο ΝΑΤΟ. Αλλά όμως κάποια από τα κράτη της Συμμαχίας είχαν αντιρρήσεις και ο πόλεμος συνεχίζεται». (Καθημερινή 17/3/2024). Αυτό το επιβεβαίωσε και η Βικτόρια Νούλαντ, πρώην υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ. Παραδέχθηκε ότι η ειρηνευτική συμφωνία Ουκρανίας-Ρωσίας, η οποία κόντευε να ολοκληρωθεί την άνοιξη του 2022, «κατέρρευσε» επειδή οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες δυτικές κυβερνήσεις πίεσαν την κυβέρνηση Ζελένσκι ότι δεν ήταν «καλή συμφωνία». Σημειώνεται ότι ακόμη και μέλη της ουκρανικής αντιπροσωπείας δήλωσαν σε πρόσφατες συνεντεύξεις ότι αυτή ήταν μια πολύ καλή συμφωνία, η καλύτερη συμφωνία που μπορούσε να λάβει η Ουκρανία και ήταν ένας «πολύ πραγματικός συμβιβασμός». Άμεσα, δηλαδή, μετά την εισβολή υπήρχε η δυνατότητα τερματισμού του πολέμου. Όμως, ο πρόεδρος Ζελένσκι ασπάστηκε τις υποδείξεις των υποβολέων του. Η συνέχισή του ποιά συμφέροντα υπηρέτησε και υπηρετεί;
Εξωτερική πολιτική καθ’ υπαγόρευση των υποβολέων της ακολουθεί και η χώρα μας, γιαυτό είναι αντιφατική σε σημείο ώστε να διερωτάσαι πότε εναρμονίζεται με τα εθνικά συμφέροντα. Γιαυτό υπέστη τη Μικρασιατική καταστροφή, γιαυτό χάνεται ο ελληνισμός της Βόρειας Ηπείρου. Αυτή η συνεχής ένταση με την Τουρκία αφενός και η πλήρης ανοχή έναντι της Αλβανίας για την εθνική μειονότητα της Βόρειας Ηπείρου αφετέρου, είναι αποτέλεσμα της εναρμόνισης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας με την περιφερειακή πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων. Αυτό το “παιχνίδι” ανάμεσα σε Ελλάδα – Τουρκία με τα F -16 και τα F- 35 αντί της προσπάθειας των ΗΠΑ για ειρήνευση και όχι υπόθαλψη της ελληνοτουρκικής κρίσης με τον ανταγωνισμό εξοπλισμών, αποδεικνύει ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εξυπηρετείται από την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες ώστε να μπορεί να διεισδύει στην περιοχή. Απόδειξη η μετατροπή της πατρίδας μας σε απέραντη αμερικανική βάση στο όνομα της προστασίας μας έναντι της τουρκικής απειλής. Το 1992 η χώρα μας, με αφορμή την επικείμενη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας είχε προβάλλει το αίτημα των “ομοειδών περιπτώσεων” μεταξύ Β. Ηπείρου και Κοσσόβου. Το Κόσσοβο έχει καταστεί ανεξάρτητο κράτος ενώ ο ελληνισμός της Β. Ηπείρου απομειούται και υφίσταται την ανθελληνική πολιτική των Τιράνων χωρίς αντιδράσεις από την Αθήνα. Μάλιστα η υπόθεση Μπελέρη υπήρξε το Βατερλό της ελληνικής διπλωματίας με την εκλογή του εκλεγέντος δημάρχου της Χειμάρρας στο ευρωκοινοβούλιο. Υπέρμετρος πατριωτισμός προς ανατολάς, πλήρης ανοχή προς βορρά. Η χώρα μας αξιοποιείται από τα δυτικά συμφέροντα ως αιχμή του δόρατος έναντι της Τουρκίας ενώ ταυτόχρονα, προς εκπλήρωση των σχεδιασμών ΗΠΑ και ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια, υφίσταται συνεχείς ταπεινώσεις από τα Τίρανα. Συναινεί μάλιστα στην ένταξη της Αλβανίας και του Κοσσόβου στην ΕΕ, κατ’ επιταγή της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών. Ποιές θα είναι οι συνέπειες όλων αυτών;
Η Θεσσαλονίκη πράγματι έγινε φτωχότερη όπως έγραφε σε κύριο τίτλο εφημερίδα της πόλης.
Φτωχότερη γιατί ο Γιάννης Μπουτάρης και γενικά η οικογένεια Μπουτάρη, υπήρξαν εμβληματικά πρόσωπα για την Θεσσαλονίκη.
Παραδοσιακός οινοποιός με τεράστια ιστορία και παράδοση στο χώρο του κρασιού, ως πρωτοπόρος οδήγησε την ελληνική οινοποιία σε διεθνή μονοπάτια λειτουργώντας ταυτοχρόνως και ως πρεσβευτής.
Η προσωπικότητά του στην οινοποιία, τον έφερε στην αχανή Κίνα, όπου εισήγαγε για καλλιέργεια ειδικές ποικιλίες αμπελώνων.
Όμως δεν υστέρησε και στα κοινά. Η αγάπη του για τη γενέθλια πόλη, τον οδήγησε στο ύπατο αυτοδιοικητικό αξίωμα του δημάρχου.
Παρά τα περιορισμένα κονδύλια της Δημοτικής Αρχής επί δημαρχίας του εκτελέστηκαν πολλά μικρής εμβέλειας κυρίως, αλλά πολύ χρήσιμα έργα.
Πεζοδρομήσεις, εξωραϊσμός αστικών περιοχών, διαπλατύνσεις, δεντροφυτεύσεις, διανοίξεις – που οι περίοικοι και εμπλεκόμενοι εξετίμησαν δεόντως, μια και έδιναν λύσεις σε χρονίζοντα ζητήματα.
Όμως, δεν έμεινε απαθής και αδιάφορος στα ζητήματα του περιβάλλοντος και της φύσης. Ενίσχυσε δραστηριότητες και κινήσεις προς την κατεύθυνση αυτή. Ενίσχυσε ακόμη φιλοζωϊκές δραστηριότητες, ενώ προσωπικά ηγήθηκε του Αρκτούρου, για την προστασία της άρκτου.
Ζωηρό και έμπρακτο υπήρξε το ενδιαφέρον του Γιάννη Μπουτάρη για τα αθλητικά δρώμενα στην πόλη.
Κύριος χορηγός και αιμοδότης του ιστορικού ποδοσφαιρικού συλλόγου ΑΡΗΣ, του οποίου ήταν ένθερμος οπαδός και φίλος χωρίς να είναι αμέτοχος στις αθλητικές δραστηριότητες.
Ως άνθρωπος είχε και εκείνος τις ιδιορρυθμίες του. Μιλούσε ευθέως, χωρίς περιστροφές, ότι κι αν έλεγε. Συνδύαζε τις ιδιότητες του λαϊκού ευπατρίδη. Ήταν και του σαλονιού και του λιμανιού.
Με την απώλειά του η Θεσσαλονίκη είναι πράγματι φτωχότερη.
Έφυγε ένας από τους τελευταίους ευπατρίδες της Θεσσαλονίκης.
«Παρακολουθεί και είναι έτοιμος να επέμβει»
Του Στράτου Σιμιτζή
Είναι πλέον ή βέβαιον πως ο Αλέξης Τσίπρας ολοένα και θα πυκνώσει τις δημόσιες εμφανίσεις του, προκειμένου τελικά να εφαρμόσει το σχέδιό του, γιατί μόνον ένας άπειρος περί τα πολιτικά και αφελής θα πίστευε πως σε τέτοια παραγωγική ηλικία θα εγκατέλειπε οποιαδήποτε σχέση με την πολιτική.
Μάλιστα, σήμερα ένας λόγος παραπάνω να ετοιμάζει την επάνοδό του στην ενεργό πολιτική δράση όταν διαπιστώνει ότι το κραταιό κόμμα που άφησε έχει τριχοτομηθεί και έπεται συνέχεια.
Θα επιχειρήσω μια λίγο τολμηρή προσέγγιση.
Ο Αλέξης Τσίπρας, άνθρωπος νέος, δυναμικός και πανέξυπνος είναι πολύ πιθανόν να περιμένει να γίνει παράκλητος απ’ όλους αυτούς τους εν δυνάμει αρχηγίσκους που διέλυσαν την άλλοτε κραταιά παράταξη. Και ένας Θεός ξέρει πόσο άσχημα θα αισθάνεται ως ιδρυτής και ηγέτης, όταν διαπιστώνει τα χάλια στα οποία βρίσκεται.
Σε αυτή τη φάση ο Αλέξης Τσίπρας θα παρεμβαίνει όποτε κρίνει αλλά θα τελεί σε μόνιμη εγρήγορση για να επανεμφανιστεί ως σωτήρας.
Όλα αυτά είναι εκτιμήσεις και σκέψεις, που όμως έχουν μεγάλη πιθανότητα να υλοποιηθούν γιατί κάπως συμβαίνει στην πολιτική ζωή. Και ο Αλέξης Τσίπρας θα χτυπήσει την κατάλληλη στιγμή γιατί έχει αυτή την δυνατότητα. Άλλωστε με ποιον επίδοξο ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συγκριθεί;
Είναι βέβαιο πως μόλις εκδηλωθεί θα παραμερίσουν και θα υποταχθούν όλοι.
Ίδωμεν! Τα πράγματα όμως αυτό δείχνουν.
«Κοντός ψαλμός αλληλούϊα»
Του Στράτου Σιμιτζή
Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, έμειναν έκπληκτοι από την καθολική εκλογική επικράτηση του Ντόναλντ Τράμπ.
Έχουν ένα ελαφρυντικό. Τους παραπλάνησαν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων με τις αλλοπρόσαλλες προβλέψεις τους και τα ρευστά προγνωστικά τους.
Ο Αμερικανός για ένα κυρίως ενδιαφέρεται. Το δολάριο και πως θα το αποκτήσει.
Και από τους δύο υποψηφίους μόνο ο Τράμπ θα μπορούσε να εγγυηθεί. Άλλωστε είχε δώσει δείγματα γραφής κατά την πρώτη θητεία του στο ύπατο αξίωμα των ΗΠΑ.
Μάλιστα η επιβεβαίωση ήρθε κατά τον πιο θεαματικό τρόπο.
Την επόμενη κιόλας της εκλογής του Ντόναλντ Τράμπ, οι δείκτες των χρηματιστηρίων χτύπησαν οροφή. Νέα ιστορικά υψηλά για DOW Jones και τα άλλα.
Άραγε πρέπει να πούμε κάτι άλλο; Τα πράγματα είναι απλά. Οι περισπούδαστες και βαθυστόχαστες αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων θα τις αφήσουμε σε αυτούς που αρέσκονται σε …πρασινάδες και μπαρούφες.
«Κοντός ψαλμός αλληλούϊα».
«Οι μικρόψυχοι και μεμψίμοιροι δεν θα λείψουν»
Του Στράτου Σιμιτζή
Η Θεσσαλονίκη προετοιμάζεται να εγκαινιάσει ένα ιστορικό έργο. Το μετρό της.
Μεγάλες στιγμές για την πόλη που έχει ιστορία δύο χιλιάδων τριακοσίων τριάντα εννέα χρόνων συνεχούς ροής όπως σημειώνει ο διαπρεπής ιστορικός καθηγητής Απόστολος Βακαλόπουλος.
Παρ’ όλα αυτά οι μικρόψυχοι πικρόχολοι πάντοτε θα υπάρχουν.
Κάτι τέτοιες φωνές ακούγονται και παραληρούν «Τι το ήθελε το μετρό η Θεσσαλονίκη, δεν είναι δα και τόσο μεγάλη πόλη.. Τόση φασαρία, τόση αναστάτωση δεν άξιζε η πόλη..» Λένε..
Αυτοί που τόσο νοιάζονται για την πόλη, δεν σκέφτονται πόσοι Έλληνες βρήκαν δουλειά και απασχόληση, πόσοι θα βρουν μόνιμη απασχόληση και πόσο θα απαλλαγεί η πόλη από τον βραχνά του κυκλοφοριακού φόρου που αγγίζει το χαώδες;
Όσο για το μέγεθος της πόλης, η Βαρκελώνη είναι πολύ μικρότερη της Θεσσαλονίκης και διαθέτει μετρό με δέκα γραμμές.
Μικρόψυχα ανθρωπάκια!
Μήπως γκρινιάζετε γιατί το μετρό το έπιασε ζεστά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το κάνει έργο; Μήπως αυτό σας ενοχλεί;
Θα σας περάσει.
Ευτυχώς οι Θεσσαλονικείς θα συμμετάσχουν ολόθερμα στο πανηγυρικό χαρακτήρα που θα δώσει στα εγκαίνια του μετρό η Κυβέρνηση. Γιατί για εκείνους θα είναι μια μεγάλη κατάκτηση, ένας ιστορικός σταθμός στην μακραίωνη ιστορία της πόλεως.
Μπορεί να ξεσπάσει στις ημέρες μας, ένας θερμός Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος; Ως γνωστόν, «θα νικήσει αυτός που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε να μην πολεμήσει», σύμφωνα με την Τέχνη του Πολέμου του Σουν Τσου.
Έχουν όμως την σοφία, οι ηγεσίες των σύγχρονων υπερδυνάμεων, να κρίνουν πότε να πολεμήσουν και πότε να ειρηνεύσουν; Φυσικά, για τον Σύγχρονο Άνθρωπο, που ζει επί καιρώ σε απειροπόλεμες και ειρηνικές κοινωνίες, ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος μοιάζει απλώς αδιανόητος, όμως καθώς παραμένει σύμφυτη με τον άνθρωπο, η ακατανίκητη επιδίωξη της κυριαρχίας και η αδάμαστη δοκιμή των ορίων, για αυτό ακριβώς ένας θερμός Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε δυνητικά να συμβεί…
«Είτε η ανθρωπότητα θα τελειώσει τους πολέμους είτε οι πόλεμοι θα αποτελειώσουν την ανθρωπότητα», κατά την περίφημη, ειρηνιστική ρήση του Τζων Κένεντυ.
Γιατί όμως οι σημερινοί άνθρωποι νομίζουν πως ένας θερμός Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν μπορεί να γίνει; Κυρίως επειδή οι περισσότεροι ανακαλούν την ιστορική εμπειρία του Ψυχρού Πολέμου (1945-1991), όταν οι υπερδυνάμεις δεν ενεπλάκησαν σε έναν θερμό παγκόσμιο πόλεμο. Τούτο όμως, τότε συνέβη, επειδή τα αντίπαλα στρατόπεδα είχαν συμφωνήσει σε μία διπολική κατανομή αυστηρώς οριοθετημένων σφαιρών επιρροής, χωρίς να επιδεικνύουν την ιμπεριαλιστική φιλοδοξία η μία υπερδύναμη να παρεισφρήσει στην ανταγωνιστική ζώνη επιρροής της άλλης για να ανατρέψει με την βία την ηγεμονία της, ενώ όποτε αυτή η παρείσφρηση περιστασιακά συνέβη, όπως με την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας (1962), οι μεταπολεμικές ηγεσίες, που είχαν βιώσει το τραύμα της προηγούμενης ανθρωποσφαγής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, φάνηκε φιλοσοφικά πως δεν προέκριναν την καταστροφική επιλογή της παγκόσμιας σύρραξης.
Πλέον, στα χρόνια μας, αυτοί οι διεθνείς όροι δεν ισχύουν. Ο πολυπολικός κόσμος της εποχής μας είναι περισσότερο χαοτικός, τα στρατόπεδα των υπερδυνάμεων δεν είναι σαφή, ενώ συμβαίνουν μεταστροφές των υποτελών κρατών και εισπηδήσεις στις ζώνες επιρροής του άλλου, με αποτέλεσμα η Οικουμένη να είναι σε αναβρασμό.
Οι υπερδυνάμεις μετά την εμπειρία της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, της μονοκρατορίας των Η.Π.Α., του πολυπολικού κόσμου και της παγκοσμιοποίησης, δεν έχουν πλέον αυστηρώς οριοθετημένες ζώνες επιρροής, αλλά ερίζουν για την παγκόσμια ηγεμονία, και αυτή η έριδα, εφ’ όσον δεν επιλυθεί με μία σαφή συμφωνία, μπορεί αδιαμφισβήτητα να εξελιχθεί δυνητικά σε έναν θερμό παγκόσμιο πόλεμο.
Ultimum refugium, στερνό καταφύγιο όσων θεωρούν έναν θερμό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο ως αδιανόητο, είναι το υπαρκτό πυρηνικό οπλοστάσιο των υπερδυνάμεων, ως αποτρεπτικός παράγοντας, για την αμοιβαία καταστροφική επιλογή ενός πυρηνικού ολέθρου. Όπως όμως πλέον αποδεικνύεται ιστορικά από τον Πόλεμο στην Ουκρανία, οι υπερδυνάμεις επιδεικνύουν την εξαιρετική προσαρμοστικότητα να πολεμούν οριακά, χωρίς να διαβαίνουν εν υστάτοις το πυρηνικό κατώφλι, ενώ συνάμα επικαλούνται την πυρηνική απειλή για να περιορίζουν η μία την άλλη, στην εκατέρωθεν στρατιωτική δράση και αντίδρασή τους.
Αυτή η πρόσφατη εξέλιξη απομυθοποιεί όλο και περισσότερο τον φόβο της αμοιβαίας καταστροφής, φέρνοντας πλησιέστερα το φονικό φάσμα ένας θερμού Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς αποδεικνύεται πως οι υπερδυνάμεις μπορούν να πολεμήσουν με συμβατικά στρατιωτικά μέσα, που μπορούν να εξελιχθούν έτι περαιτέρω με έναν πρωτότυπο συνδυασμό της παλιότερης πυραυλικής τεχνολογίας με τις νέες τεχνολογίες, της τεχνητής νοημοσύνης, της ρομποτικής και των μη επανδρωμένων μέσων, χωρίς να απαιτείται αναγκαίως η αμοιβαία καταστροφή τους μέσω των πυρηνικών όπλων.
Εν κατακλείδι, όπως θεωρεί ο Πρωταγόρας στον Θεαίτητο του Πλάτωνα, «πάντων χρηµάτων µέτρον ἐστίν ἄνθρωπος», εναπόκειται στην σοφία των ηγεσιών των ανθρώπινων κοινωνιών να αποφύγουν τον όλεθρο ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εξάλλου, έστω και αν τούτος ο πιθανός θερμός τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν αποδειχθεί ο τελευταίος, καθώς ίσως οι υπερδυνάμεις προνοήσουν εν τέλει να αποφύγουν την ολική καταστροφή της ανθρωπότητας, παρόλα αυτά θα είναι αναμφίβολα καταστροφικότερος από τον αμέσως προηγούμενο παγκόσμιο πόλεμο, και για αυτό πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθεί.
Μετά τις δηλώσεις του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος κατέκρινε την απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης για το ένταλμα σύλληψης του ιδίου και του υπουργού Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ, την οποία μάλιστα χαρακτήρισε κατά την προσφιλή του θέση ως «αντισημιτική», ήρθε η απάντηση του Ύπατου Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ζοζέπ Μπορέλ.
«Η απόφαση του ΔΠΔ να εκδώσει ένταλμα σύλληψης κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του πρώην υπουργού Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ δεν αφορά τον αντισημιτισμό και δεν είναι μια πολιτική απόφαση. Με ανησυχεί η ακραία πολιτικοποίηση των αντιδράσεων στην απόφαση του Δικαστηρίου».
Αυτό εξέφρασε ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ, Ζοζέπ Μπορέλ.
«Θέλω να υψώσω τη φωνή μου υπέρ του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και να υπενθυμίσω ότι οι αποφάσεις του είναι δεσμευτικές για τις χώρες της ΕΕ», επανέλαβε ο Ύπατος Εκπρόσωπος.
Σπατάλη χρημάτων από την ιταλική κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι σε ένα βλακώδες πρόγραμμα, για οποίο καυχιόντουσαν ότι βρήκαν την πανάκεια της αφρικανικής λαθρομετανάστευσης, ένα χάσιμο χρόνου για το ιταλικό κράτος.
Με τον σχολιασμό αυτό δημοσιεύει την αποχώρηση των Ιταλών από τα μεταναστευτικά κέντρα στην Αλβανία, η ιταλική La Ragione.
Το στρατόπεδο Γκιάρντε στη Αλβανία είναι έρημο. Έχουν απομείνει μόνο οι τελευταίοι 7 εργαζόμενοι της εταιρείας Medihospes που ασχολούνται με τη διοίκηση και την καθαριότητα.
Η ντροπή της Ιταλίας
Ο επικεφαλής της ιταλικής ομάδας στην επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων, Φιλιμπέρτο Ζαράτι, έχει αποκαλέσει αυτό το γεγονός το τελευταίο κεφάλαιο της κρατικής ντροπής της Μελόνι.
« Με την επιστροφή των χειριστών του οργάνου διοίκησης των ιταλικών κέντρων στην Αλβανία, βρισκόμαστε στο τελευταίο κεφάλαιο μιας κρατικής ντροπής. Η κυβέρνηση Μελόνι, ο υπουργός Εσωτερικών Πιαντεντόσι, όλοι όσοι καυχιόνταν ότι βρήκαν λύση στο θέμα των μεταναστών, πρέπει τώρα να απαντήσουν για τα πεταμένα χρήματα, για τη διεθνή βλακεία και για τη χαμένη αίσθηση του κράτους», όπως είπε.
«Μπορεί να μην είναι αντίο, αλλά αντίο στην Αλβανία. Όσοι πήγαν στο Σεντζίν της Αλβανίας καις στο Γκιάρντε ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους. Όλοι οι κοινωνικοί λειτουργοί του Medihospe, του συνεταιρισμού που διαχειρίζεται τα κέντρα κράτησης και επαναπατρισμού μεταναστών, θα επιστρέψουν αύριο στην Ιταλία.» – έτσι ξεκινά το άρθρο η «La Repubblica» .
« Στην άλλη πλευρά της Αδριατικής, υπάρχουν μόνο λίγοι Αλβανοί που φροντίζουν την υγειονομική υπηρεσία και την καθαριότητα, καθώς και επτά Ιταλοί: ο διευθυντής και ορισμένοι διοικητικοί υπάλληλοι. Κανείς δεν είναι εκεί για να διαχειριστεί τους μετανάστες. Και, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν μετανάστες. Από τις 11 Οκτωβρίου, όταν αυτά τα κέντρα λειτούργησαν, δεν είχαν σχεδόν καθόλου καταφύγιο », γράφουν τα ιταλικά ΜΜΕ.
Επίσης, η La Repubblica ανακοινώνει την επιστροφή 50 αστυνομικών, μειώνοντας τον αριθμό των ιταλικών δυνάμεων ασφαλείας σε αυτά τα κέντρα από 220 σε 170.
Το πλοίο Libra του ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού έχει σταματήσει προσωρινά, επίσημα, λόγω κακοκαιρίας. Το πλήρωμα μπορεί να επιστρέψει εντός 24 ωρών, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχουν προγραμματισμένα ταξίδια.
Ακόμη και τα στελέχη των εδαφικών επιτροπών διεθνούς προστασίας, που έπρεπε να εξετάσουν τις περιπτώσεις μεταναστών, έχουν ανατεθεί σε άλλα καθήκοντα.
Οι ελπίδες της κυβέρνησης στηρίζονται τώρα σε νομικές αλλαγές που στοχεύουν στην αντικατάσταση των τμημάτων μετανάστευσης των ιταλικών δικαστηρίων με τα εφετεία, ελπίζοντας ότι οι δικαστές θα αποφανθούν διαφορετικά από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Επίσης, στις 4 Δεκεμβρίου αναμένεται να αποφανθεί το ΣτΕ για τις καταγγελίες του Υπουργείου Εσωτερικών κατά της αποδοκιμασίας των απαγορεύσεων στην Αλβανία και κατά της αρμοδιότητας των δικαστηρίων να ελέγχουν τον κατάλογο των ασφαλών τόπων.
Ωστόσο, οι δικαστές ενδέχεται να παραπέμψουν την υπόθεση στο Δικαστήριο της ΕΕ, όπου εκκρεμούν ήδη αρκετές άλλες υποθέσεις. Ακόμη και με επείγουσα διαδικασία, θα χρειαζόταν μερικούς μήνες , γράφει το ιταλικό δημοσίευμα.
Οι αρχαιολόγοι στη Συρία έκαναν μια πολύ σημαντική ανακάλυψη. Τα γραπτά που βρέθηκαν σε πήλινους κυλίνδρους μεγέθους δακτύλου καταγράφηκαν ως το παλαιότερο αλφάβητο που έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής, γράφουν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Johns Hopkins διαπίστωσαν ότι αυτά τα γραπτά, που πιστεύεται ότι χρονολογούνται από το 2400 π.Χ., είναι 500 χρόνια παλαιότερα από άλλα γνωστά αλφάβητα.
Ο αρχαιολόγος Γκλέντ Σβάρτς, ο οποίος πραγματοποίησε την ανασκαφή, τόνισε ότι αυτή η ανακάλυψη είναι τόσο σημαντική που χρειάζεται να ξαναγράψουμε την ιστορία της γραφής. Παλαιότερα πιστεύονταν ότι το αλφάβητο εφευρέθηκε γύρω στο 1900 π.Χ.
Εκτός από τους ενεπίγραφους κυλίνδρους, έξι σκελετοί, πολύτιμα κοσμήματα και διάφορα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν επίσης στον τάφο που βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην περιοχή Tell Umm-el Marra. Ωστόσο, το τι σημαίνουν οι γραφές στους κυλίνδρους δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι πιθανότατα χρησιμοποιήθηκαν ως ετικέτες.
Οι ερευνητές προσδιόρισαν την ηλικία των πήλινων κυλίνδρων με χρονολόγηση άνθρακα. Αυτή η ανακάλυψη δείχνει ότι η ανθρωπότητα άρχισε να χρησιμοποιεί τεχνολογίες γραφής και επικοινωνίας πολύ νωρίτερα από ό,τι νομίζαμε, όπως γράφει η IndiaToday.
Το Γενί Τζαμί στην πόλη Μοναστήρι των Σκοπίων άνοιξε από τη δημοτική αρχή της πόλης ως «Χριστιανο-Μουσουλμανικό Μουσείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς».
Το Γενί Τζαμί, το οποίο οι ντόπιοι αποκαλούν και ως τζαμί Καντί Μαχμούντ, χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τους Οθωμανούς και το άνοιγμά του ως Μουσείου, προκάλεσε την οργή των Τούρκων, γράφουν τα τουρκικά media.
Συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος των Τούρκων στο Εξωτερικό και των Συναφών Κοινοτήτων (YTB) Αμπντουλάχ Ερέν, αντέδρασε σκληρά σε αυτή την απόφαση και έκανε μια δήλωση στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ανέφερε ότι το τζαμί Καντί Μαχμούντ έχει απομακρυνθεί από την αρχική θρησκευτική λειτουργία του, προσθέτοντας ότι οι αρχές της Βόρειας Μακεδονίας θα πρέπει να ανακαλέσουν αυτήν την απόφαση το συντομότερο δυνατό.
«Οι δημοτικές αρχές να αποσύρουν την απόφασή τους»
Ο Αμπντουλάχ Ερέν ενεργώντας ως προστάτης της ισλαμικής παρουσίας στην ιστορική πόλη Μοναστήρι δήλωσε χαρακτηριστικά:
«Ως αποτέλεσμα μιας άδικης απόφασης, το Γενί Τζαμί, γνωστό και ως Τζαμί Καντί Μαχμούντ, το οποίο είναι κειμήλιο των προγόνων μας, στο Μοναστήρι ή Μπίτολα, μια από τις σημαντικές πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας, δεν είναι αποδεκτό να διαχωριστεί από την κύρια λειτουργία του και να το αποκαλούν ως «Μουσείο Χριστιανικής-Μουσουλμανικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς», αδιάφορα αν υπάρχουν μουσουλμάνοι στην πόλη αυτή.
Ελπίζω ότι οι αρχές της Β. Μακεδονίας θα ανακαλέσουν αυτήν την απόφαση το συντομότερο δυνατό και ότι το Νέο Τζαμί θα αναγνωριστεί ως χώρος λατρείας και θα διατεθεί στους μουσουλμάνους. Θα ήθελα ιδιαίτερα να εκφράσω ότι, ως Τουρκία, είμαστε πάντα μαζί με τους συγγενείς και τις αδελφικές κοινότητες στη Βόρεια Μακεδονία».
Μετά τις επιτυχημένες δοκιμές κινητήρα, αναμένεται σύντομα η πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου «Cenk».
Η Τουρκία θα μπορούσε σύντομα να γίνει μια από τις χώρες που θα έχουν βαλλιστικό πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς στο πυραυλικό της οπλοστάσιο, αφού ένα από τα πιο προηγμένα έργα της τουρκικής στρατιωτικής βιομηχανίας μετά τον βαλλιστικό πύραυλο μικρού βεληνεκούς «Tayfun» είναι η ανάπτυξη του «Cenk» με βεληνεκές άνω των 1.000 χιλιομέτρων.
Αυτός ο πρώτος τουρκικός βαλλιστικός πύραυλος μεσαίου βεληνεκούς αναπτύσσεται από τη «Roketsan» και σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, θα πρέπει να είναι ο πρώτος υπερηχητικός πύραυλος που κατασκευάζεται στην Τουρκία, ο οποίος θα είναι εξοπλισμένος με την πιο προηγμένη τεχνολογία, σύμφωνα με το περιοδικό «Turkish Century» στον λογαριασμό της στην πλατφόρμα X .
Η εταιρεία Roketsan είναι κορυφαία εταιρεία στον τομέα της ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων από την Τουρκία και πέρυσι παρουσίασε τον βαλλιστικό πύραυλο «Tayfun» με βεληνεκές άνω των 550 χιλιομέτρων. Ακριβώς με βάση αυτόν τον πύραυλο αναπτύχθηκε το «Cenk».
Μετά τις επιτυχημένες δοκιμές κινητήρα, αναμένεται σύντομα η πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου «Cenk» (που προέρχεται από την περσική λέξη Jang = μάχη).
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι η τουρκική στρατιωτική βιομηχανία θα αναπτύξει έναν βαλλιστικό πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς κατά τη διάρκεια της δοκιμής του «Tayfun» στις 12 Μαΐου 2023.
Με την ευκαιρία αυτή, επισημάνθηκε ότι ο «Cenk» θα είναι ένας από τους πιο εξελιγμένους βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς στον κόσμο με υψηλή ευελιξία, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα θα είναι εξοπλισμένος με αποσπώμενη ελιγμένη κεφαλή ή ακόμη και με HGV (Hypersonic Glide Vehicle) που έχουν αυτή τη στιγμή σε επιχειρησιακή χρήση η Ρωσία και η Κίνα, και σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα.
Τα απομνημονεύματα της Μέρκελ κυκλοφορούν στις 26 Νοεμβρίου. Διαρροές στον Τύπο και μια συνέντευξη δίνουν την πρόγευση. Ένα βιβλίο που προκαλεί αντιδράσεις πριν καν διαβαστεί.
Είναι best-seller πριν καν κυκλοφορήσει. Ο λόγος για τα πολυαναμενόμενα Απομνημονεύματα της Άγκελα Μέρκελ με τίτλο «Ελευθερία: Αναμνήσεις 1954-2021» (Freiheit: Erinnerungen 1954-2021). Τα συνέγραψε χωρίς συμβούλους, ιστορικούς ή ghost-writer, απλώς με τη συμβολή της στενής συνεργάτιδάς της, Mπεάτε Μπάουμαν. Μόνες τους διάλεξαν και τον ποιοτικό και παραδοσιακό εκδοτικό οίκο Kiepenheuer & Witsch στην Κολωνία.
«Η Άγκελα Μέρκελ ανέλαβε την ευθύνη διακυβέρνησης της Γερμανίας για 16 χρόνια, είχε το τιμόνι της χώρας σε πολυάριθμες κρίσεις και διαμόρφωσε τη γερμανική και διεθνή πολιτική και κοινωνία με τις πράξεις και τη στάση της. Αλλά φυσικά η Άγκελα Μέρκελ δεν γεννήθηκε καγκελάριος» διαβάζουμε στο εισαγωγικό σημείωμα του πολυαναμενόμενου βιβλίου, που θα κυκλοφορήσει στις 26 Νοεμβρίου σε τριάντα γλώσσες, βεβαίως και στα ελληνικά. Μέχρι τότε το πλήρες περιεχόμενό του παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Πρόκειται για ένα βιβλίο, διαβάζουμε στο εισαγωγικό σημείωμα, «που ρίχνει φως στον τρόπο λήψης αποφάσεων στην εποχή μας και προσφέρει μια μοναδική ματιά στα ενδότερα της εξουσίας. Και αποτελεί μια καθοριστική έκκληση υπέρ της Ελευθερίας».
Πολιτικό εγχειρίδιο διαχείρισης κρίσεων
Άγκελα ΜέρκελΕικόνα: Bernd Von Jutrczenka/dpa/picture alliance
Oι πρώτες διαρροές στον γερμανικό Τύπο είναι αποκαλυπτικές. Πρόσωπα, πρωθυπουργοί, decision makers, κρίσεις, καθοριστικές στιγμές της σύγχρονης διεθνούς, ευρωπαϊκής και γερμανικής ιστορίας. Όλα και όλοι έρχονται, παρέρχονται και αναλύονται στο βιβλίο των 700 περίπου σελίδων υπό το «δόγμα Μέρκελ», με ρεαλισμό και διπλωματία. Ως καγκελάριος της Γερμανίας από το 2005 έως το 2021 έζησε από κοντά σχεδόν τους πάντες: Πούτιν, Τραμπ, Ομπάμα,Ερντογάν αλλά και όλους τους Έλληνες πρωθυπουργούς των σκληρών χρόνων της κρίσης. Πολλές φέρονται να είναι και οι αναφορές στο κρίσιμο 2015 επί διακυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα και στην τελική απόφαση για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Εν αναμονή λοιπόν της 26ης Νοεμβρίου για τις σελίδες που αφορούν την Ελλάδα.
Τα σημεία, στα οποία εστιάζουν τα γερμανικά ΜΜΕ αυτές τις μέρες, με πρώτη την εφημερίδα Zeit που προδημοσίευσε αποσπάσματα, έχουν να κάνουν κυρίως με τις σχέσεις Γερμανίας και Ρωσίας, τις συχνές επαφές που είχε με τον Βλάντιμιρ Πούτιν (και που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ξεχωριστό βιβλίο) αλλά και με τον Ντόναλντ Τραμπ. Επίσης αναφέρεται διεξοδικά στη διαχείριση διαδοχικών κρίσεων: από την κατάρρευση της Lehman Brothers, στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, την ευρωκρίση μέχρι την προσφυγική κρίση και την πανδημία.
Για τον Πούτιν γράφει ότι «ήταν μονίμως σε επιφυλακή, μήπως και του συμπεριφερθεί κάποιος άσχημα. Ήταν πάντα έτοιμος να απολαύσει παιχνίδια εξουσίας με το σκυλί του και να κάνει τους άλλους να τον περιμένουν». Μια αναφορά στο περίφημο στιγμιότυπο με το μαύρο λαμπραντόρ του Πούτιν στο Κρεμλίνο, εν ώρα επίσημης συνάντησης, κι ενώ ο Πούτιν γνώριζε τον φόβο της Μέρκελ για τους σκύλους. Όσο για τον Τραμπ, η ίδια θυμάται ότι θαύμαζε τον Πούτιν και ότι έβλεπε τα πάντα ως «εργολαβία». Για τον Ίλον Μασκ, που πλέον μεταπηδά στην πολιτική δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ, εκφράζει την ανησυχία της για το γεγονός ότι ένας επιχειρηματίας, ο οποίος έχει τους περισσότερους δορυφόρους γύρω από τη γη, θα λαμβάνει πολιτικές αποφάσεις.
Επιμένει για Ουκρανία και NordStream
Με χαμόγελα Άγκελα Μέρκελ και Βλάντιμιρ Πούτιν στη Δρέσδη το 2006. Μιλούσαν γερμανικά και ρωσικάΕικόνα: Matthias Hiekel/dpa/picture-alliance
Στο βιβλίο της η Μέρκελ υπεραμύνεται του «όχι» που είπε το 2008 για μια γρήγορη ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ γιατί, όπως διατείνεται, γνώριζε τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο για τη Ρωσία και τον Πούτιν. Δικαιολογεί την άρνησή της ως ένα μέσο προστασίας απέναντι στην «επιθετικότητα του Πούτιν όπως λέει». Αποκαλύπτει μάλιστα ότι ο Πούτιν της είχε πει: «Δεν θα είσαι για πάντα καγκελάριος. Και τότε, θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ. Και αυτό ακριβώς θέλω να εμποδίσω».
Πάντως όσα έρχονται στο φως σχετικά με την Ουκρανία και τη Ρωσία, προκαλούν ήδη αντιδράσεις. Ο πρώην πρέσβης της Ουκρανίας στο Βερολίνο Αντρίι Μέλνικ, μιλώντας στο Spiegel, αποκαλεί «αποτυχημένη» την εξωτερική πολιτική της Μέρκελ, ειδικά ως προς την Ουκρανία και τη Ρωσία. «Θα ήταν ένδειξη δύναμης και όχι αδυναμίας να παραδεχόταν τουλάχιστον στα απομνημονεύματά της το φιάσκο, ώστε να αποφευχθούν στο μέλλον παρόμοιες καταστροφές».
Κριτική στην τρέχουσα γερμανική πολιτική
Άγκελα Μέρκελ και Φρίντριχ Μερτς το 2000 σε συνέδριο των ΧριστιανοδημοκρατώνΕικόνα: Michael Jung/dpa/picture alliance
Όσο για την ίδια την Άγκελα Μέρκελ φαίνεται ότι σχεδίαζε για καιρό αυτή τη στιγμή των απομνημονευμάτων, μελετημένα και αθόρυβα. Και δείχνει να το διασκεδάζει. Βέβαια δεν είχε υπολογίσει ότι θα συμπέσει με περίοδο πρόωρων εκλογών εν μέσω χειμώνα. Στη μοναδική συνέντευξη που παραχώρησε στο Spiegel πριν από τη δημοσίευση του βιβλίου σχολιάζει την αποτυχία της συγκυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων-Φιλελευθέρων και επιρρίπτει στους Σολτς και Λίντνερ ανδρική ανωριμότητα.
«Männer!» (Άνδρες!), αναφωνεί μετά από σχετική ερώτηση για τη διαμάχη των δύο ανδρών. Θεωρεί επίσης μη συμβατή με τον ρόλο του καγκελαρίου ως επικεφαλής ενός «συνταγματικού οργάνου», όπως λέει, την οργή του μπροστά στις κάμερες κατά του Λίντνερ, του υπ. Οικονομικών που απεπέμφθη μετά από ρήξη σχετικά με τον προϋπολογισμό, οδηγώντας τη συγκυβέρνηση στη διάλυση. Για την ίδια τη Μέρκελ «τυπική ανδρική συμπεριφορά» είναι το να «παίρνεις τα πράγματα προσωπικά. Στην πολιτική αυτό θα πρέπει να αποφεύγει κανείς όσο το δυνατόν περισσότερο». Όπως παρατηρεί: «Ως καγκελάριος πρέπει να αντιμετωπίσεις δύσκολες συνθήκες. Νιώθεις πολλά συναισθήματα, όμως είναι καλύτερα να φωνάζεις έχοντας απέναντί σου τον τοίχο, παρά μπροστά στο γερμανικό κοινό».
Βολές όμως ρίχνει εμμέσως και στο κόμμα της, τους Χριστιανοδημοκράτες του Φρίντριχ Μερτς (σφοδρού εσωκομματικού αντιπάλου της στο παρελθόν) ως προς την αυστηρή γραμμή που ακολουθούν στο μεταναστευτικό. Διαβάζοντας κανείς ξανά τα λεγόμενά της καταλήγει σε ένα συμπέρασμα: ότι δεν έχει μετανιώσει για εκείνο το ιστορικό «Wir schaffen das» (Θα τα καταφέρουμε), που άνοιξε τα γερμανικά σύνορα σε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες.
Η υπογραφή, τον Σεπτέμβριο του 2024, του Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κύπρο, αποτελεί την ολοκλήρωση σημαντικών βημάτων που είχαν ξεκινήσει καιρό πριν. Λίγο πριν τις αμερικανικές εκλογές, ο Κύπριος πρόεδρος, Νίκος Χριστοδουλίδης, εκλήθη στην Ουάσιγκτον σε συνάντηση με τον απερχόμενο πρόεδρο, Τζο Μπάϊντεν. Συμβολισμός που προκάλεσε εντύπωση και ανακίνησε πλείστα σενάρια περί αναβάθμισης της αμερικανικής παρουσίας και παρέμβασης στη μεγαλόνησο. Τελευταία, επίσης, έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια πληροφορίες περί αύξησης των αμερικανικών βάσεων στην Κύπρο. Εσχάτως, η αμερικανική εφημερίδα, Washington Post, αποκάλυψε την ύπαρξη ειδικής μονάδας στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Κύπρο με αποστολή της τη Μέση Ανατολή.
Ενα περιστατικό τον Νοέμβριο του 2023, οπότε στις ακτές της Κύπρου κατέπεσε στρατιωτικό ελικόπτερο τύπου MH-60 Black Hawk με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους πέντε Αμερικανοί μέλη των Ειδικών Δυνάμεων, αποκάλυψε την ύπαρξη μυστικής μονάδας του αμερικανικού στρατού που στάλθηκε στη Μεσόγειο στο πλαίσιο της υποστήριξης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ, αμέσως μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου 2023, αναφέρει η Washington Post.
Κέντρο στην Α. Μεσόγειο
Να σημειωθεί πως, εδώ και χρόνια η Κύπρος είναι ενταγμένη στους αμερικανικούς και ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς ως διαμετακομιστικό κέντρο, στην περίπτωση «θερμής» κρίσης στη Μέση Ανατολή, με αποστολή τη μεταφορά πολιτών ειδικά από τον Λίβανο στη μεγαλόνησο.
Ωστόσο, ο Οδικός Χάρτης Αμυντικής Συνεργασίας και ο «στρατηγικός διάλογος» Κύπρου – ΗΠΑ καθώς και οι πληροφορίες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι η Κύπρος μετατρέπεται σε κάτι μεγαλύτερο για τις ΗΠΑ. Ολα δείχνουν ότι οι διευκολύνσεις που συμφώνησε η Λευκωσία να παρέχει στις αμερικανικές Ενοπλες Δυνάμεις είναι πολλές και σημαντικές. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, μάλιστα, που την χαρακτηρίζουν ως «νέα Σούδα». Και προφανώς, οι στρατιωτικές «διευκολύνσεις» στην Κύπρο αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αλυσίδας των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα.
Η Κύπρος στο ΝΑΤΟ;
Ακρως ενδιαφέρον είναι εάν οι αμερικανικοί σχεδιασμοί στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που περιλαμβάνουν την Κύπρο, σηματοδοτούν μια στρατηγική σχέση ΗΠΑ – Κύπρου, και πολύ περισσότερο εάν θα οδηγήσουν στη δημιουργία ενός νέου σχήματος «ασφαλείας» για την περιοχή, σε συνάρτηση βεβαίως με τις εξελίξεις της σύγκρουσης στη Μ. Ανατολή.
Επιπλέον, εξαιρετικά σοβαρό είναι το ερώτημα, εάν στο πλαίσιο αυτών των σχεδιασμών εντάσσεται η πιθανότητα ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Κάτι που θα αλλάξει άρδην τα δεδομένα στην Α. Μεσόγειο, αφού η Κύπρος θα εμφανιστεί ως ο «πυλώνας» του ΝΑΤΟ στην περιοχή, αλλά και στο Κυπριακό και στις σχέσεις Λευκωσίας – Αγκυρας.
Να σημειωθεί, άλλωστε, ότι ανέκαθεν η Κύπρος, ιδιαίτερα για τους Βρετανούς που διαθέτουν τεράστια βάση στο νησί, αλλά και για την Τουρκία που έχει καταλάβει τα μισά εδάφη της, αποτελούσε και συνεχίζει να θεωρείται … «αβύθιστο αεροπλανοφόρο».
Βέβαια, η Τουρκία ως χώρα – μέλος του ΝΑΤΟ είναι βέβαιον ότι θα προβάλλει βέτο σε μια τέτοια πρόταση. Πάντως, ακόμα και στην «ειδική σχέση» της Κύπρου με το ΝΑΤΟ, η Αγκυρα ορθώνει συνεχώς εμπόδια, με διάφορες προσχηματικές δικαιολογίες. Το ίδιο έκανε και έναντι της Αυστρίας, με αποτέλεσμα να ψυχρανθούν στο παρελθόν οι σχέσεις Βιέννης – Αγκυρας. Να σημειωθεί πως η στρατιωτική προσέγγιση Κύπρου – ΗΠΑ έχει ενοχλήσει σφόδρα την Τουρκία.
Οπως και να’ χει, κατά ασφαλείς πληροφορίες, εδώ και χρόνια, παρασκηνιακά, η Λευκωσία βάζει θέμα ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, παρά τα εμπόδια που είναι δεδομένο ότι θα ορθώσει η Τουρκία. Τώρα, όμως, υπό το πρίσμα των θεαματικών εξελίξεων το τελευταίο διάστημα στη Μέση Ανατολή, και όσων πιθανώς θα ακολουθήσουν, αλλά και λόγω της αναβάθμισης της μεγαλονήσου που έως τώρα φαίνεται να προωθούν οι ΗΠΑ για λογαριασμό τους, για πολλούς πλέον η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν αποτελεί πλέον θεωρητικό σενάριο.
Κάτι, πάντως, που θα επηρεάσει άμεσα στην όποια μορφή επίλυσης του Κυπριακού. Μένει να φανεί, επίσης, και ποια θα είναι η πολιτική της νέας κυβέρνησης Τράμπ, τόσο ως προς την Τουρκία, όσο και προς την Κύπρο και την Α. Μεσόγειο.
Βάσεις
Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον κυπριακό Τύπο, λόγω της κατάστασης στη Μ. Ανατολή, έντονη είναι η αμερικανική -και συνολικότερα η ΝΑΤΟϊκή- παρουσία σε λιμάνια και αεροδρόμια του νησιού. Στη ναυτική βάση στο Μαρί κατασκευάζεται ελικοδρόμιο από τις αμερικανικές ΕΔ σε συνεργασία με την Εθνική Φρουρά. Πρόκειται για εγκαταστάσεις και μεγάλο διάδρομο προσγείωσης – απογείωσης, που θα φιλοξενεί ελικόπτερα και αεροσκάφη.
Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, σύμφωνα με τον κυπριακό Τύπο
Στα αεροδρόμια της Λάρνακας και της Πάφου προσγειώνονται κυρίως μεταγωγικά αεροσκάφη και ελικόπτερα. Στη βάση, «Ανδρέας Παπανδρέου», σταθμεύουν, εκτός των άλλων, εδρεύουν τα αμερικανικά ελικοφόρα αεροσκάφη V22-Osrpey (κάθετης απογείωσης – προσγείωσης), από τη δύναμη αεροπλανοφόρων. Η ίδια βάση χρησιμοποιείται και από γερμανικές μονάδες. Στο λιμάνι της Λεμεσού δένουν πολεμικά πλοία των ΗΠΑ και άλλων χωρών.
Δημιουργείται «Κέντρο Ελέγχου Ανατολικής Μεσογείου», το οποίο συντονίζει τις επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Στο μεταξύ, η Λευκωσία προγραμματίζει μεγάλες εξοπλιστικές αγορές από το Ισραήλ -και- για την αεράμυνα της. Ως γνωστόν, διαθέτει ρωσικής – σοβιετικής τεχνολογίας αντιαεροπορικά συστήματα, τα οποία η Δύση ζητάει να σταλούν ως βοήθεια στην Ουκρανία. Ηδη, «ξεφορτώθηκε» αρκετά συμβατικά οπλικά συστήματα ρωσικής κατασκευής, κάποια εκ των οποίων προς τη Σερβία.
Από τις βρετανικές βάσεις, επίσης, επιχειρούν βρετανικά και άλλα ΝΑΤΟϊκά μαχητικά αεροσκάφη στη Μ. Ανατολή, μεταξύ άλλων και στη Συρία, όπου ως γνωστόν έχουν αναπτυχθεί επίγειες, αεροπορικές και ναυτικές ρωσικές δυνάμεις. Στην Κύπρο, ακόμα, βρίσκονται και αμερικανικά κατασκοπευτικά αεροσκάφη, U-2Α, και αρκετοί άλλοι τύποι αεροσκαφών. Στον Άγιο Νικόλαο βρίσκεται και η βάση του παγκόσμιου Δυτικού κατασκοπευτικού δικτύου, «Echelon».
Η πτώση του ελικοπτέρου
Σύμφωνα με την έκθεση ατυχήματος του αμερικανικού ελικοπτέρου, στις 10 Νοεμβρίου 2023, που συνέταξαν οι Ενοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) των ΗΠΑ, και δημοσίευσε η Washington Post, «μια μυστική μονάδα ελικοπτέρων του αμερικανικού στρατού, που στάλθηκε στη Μεσόγειο πέρυσι σε απάντηση της επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ, και προκειμένου η κυβέρνηση Μπάϊντεν να υποστηρίξει το Ισραήλ και να αποθαρρύνει το Ιράν, εκτελούσε νυχτερινή άσκηση βολών, όταν ένα από τα ελικόπτερά της συνετρίβη στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι πέντε επιβαίνοντες σε αυτό».
Οπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, «το ελικόπτερο MH-60M και το πλήρωμά του ήταν μέρος του επίλεκτης 160ης Μοίρας Αεροπορίας Ειδικών Επιχειρήσεων, το οποίο έστειλε άμεσα δυνάμεις στην περιοχή στην αρχή της κρίσης στη Γάζα. Το Πεντάγωνο σπάνια παραδέχεται δημοσίως την αποστολή τέτοιων μονάδων, οι οποίες είναι γνωστές για τις υψηλού επιπέδου μονάδες Ειδικών Επιχειρήσεων. Οποιαδήποτε αποκάλυψη της παρουσίας τους σε επιχειρήσεις τόσο κοντά στις συγκρούσεις μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς πιθανότατα θα είχε προκαλέσει αντιδράσεις μεταξύ των αντιπάλων της αμερικανικής υποστήριξης προς το Ισραήλ».
Κατά την Washington Post, «το ελικόπτερο εκτελούσε άσκηση μαζί με δύο άλλα ειδικά διαμορφωμένα MH-60M Defensive Armed Penetrators, τα οποία είναι εξοπλισμένα με πιο επιθετικά όπλα από αυτά που διαθέτουν συνήθως τα Black Hawk. Τα πληρώματα απογειώθηκαν από τo Ακρωτήρι, ανεφοδιάστηκαν στον αέρα και προέβησαν σε βολές σε βαρέλι 37 γαλονιών που επέπλεε στη θάλασσα. Το ελικόπτερο που συνετρίβη δεν κατάφερε να ανακτήσει ύψος μετά τη ρίψη των πυρομαχικών και έπεσε στο νερό με ταχύτητα περίπου 140 μιλίων την ώρα. Στη συνέχεια, το αεροσκάφος ανατράπηκε και βυθίστηκε γρήγορα».
Προ μηνός, επίσης, το ABC ανέφερε ότι οι ΗΠΑ είχαν δαπανήσει περίπου 70 εκατομμύρια δολάρια για την διαμόρφωση βάσης ελικοπτέρων στην Κύπρο, η οποία λειτούργησε από το 2013 και έκλεισε τον Αύγουστο του 2017, αλλά δεν αποκλείεται -και αυτή- να εντάσσεται στα σχέδια επαναλειτουργίας και αύξησης της αμερικανικής παρουσίας στη μεγαλόνησο. Η κυπριακή κυβέρνηση και η αμερικανική πρεσβεία στη Λευκωσία αρνήθηκαν να προβούν σε οποιοδήποτε σχόλιο σχετικά με το αμερικανικό δημοσίευμα περί μυστικής βάσης ελικοπτέρων των ΗΠΑ στην Κύπρο.
Η κριτική μας στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης (και αυτής της κυβέρνησης, διότι γίνεται σε όλες) είναι σκληρή, μας λένε. Και το επιχείρημά τους είναι: αν δεν θέλετε την πολιτική της προσέγγισης, τι θέλετε, πόλεμο;
Αυτό το απλοϊκό δίλημμα χρησιμοποιούν και οι κυβερνήσεις για να δελεάσουν την κοινή γνώμη και να αντιμετωπίσουν την κριτική που τις γίνεται.
Όλες οι κυβερνήσεις κάτω απο την πίεση που δέχονται είτε απο τον διεθνή πράγοντα είτε απο την Τουρκία προσπαθούν να ελιχθούν παρουσιάζοντας προσεγγίσεις που περιέχουν ελληνικές υποχωρήσεις.
Μέσα στην πολυπλοκότητα του δικαίου αλλά και των τετελεσμένων που διαμορφώνονται οι παραχωρήσεις εμφανίζονται ως μηδανιμές και ως κάτι σύνηθες στις διεθνείς σχέσεις.
Μόνο που στην ελληνοτουρκική περίπτωση, απο το 1973, εκείνο που επιχειρείται να συζητηθεί και να μοιρασθεί είναι κάτι που ανήκει στην Ελλάδα. Και η Αθήνα, δε θέτει στο τραπέζι, ούτε ως διαπραγματευτική τακτική, τίποτε απο όσα θα μπορούσε να εγείρει και η Ελλάδα ως τουρκικές παραβιάσεις συμφωνηθέντων. (Ίμβρος, Τένεδος κλπ). Ο λόγος; Να μην χαρακτηρισθει η χώρα αναθεωρητική δύναμη.
Βρισκόμαστε, δηλαδή, μπροστά σε ένα φαινόμενο να απαιτείται, απο την Τουρκία “μοιρασιά” ελληνικής κυριαρχίας και ελληνικών δικαιωμάτων και οι ελληνικές κυβερνήσεις να μην μπορούν να διασφαλίσουν τα ελληνικά δικαιώματα και την κυριαρχία παρά μόνο με παραχωρήσεις που θα παρουσιασθούν με ρητορικούς ελιγμούς ή με διπλωματικές ευελιξίες ως κάτι αναγκαίο που επιβάλλεται να γίνει απο την πολιτική αρχών που ακολουθεί η χώρα. Και το ερώτημα είναι: πως αντιμετωπίζεις την πολιτική μιας τέτοιας κυβέρνησης;
Αν σταθείς κριτικά απέναντί της, η άλλη λύση είναι ο πόλεμος;
Βεβαίως όχι.
Κατ αρχας οι ελληνικές κυβερνήσεις απο το 1973 που η Τουρκία άρχισε να αμφιβητεί την ελληνική υφαλοκρηπίδα και τα ελληνικά δικαιώματα στο Αιγαίο, είχαν τον χρόνο να ετοιμάσουν την χώρα ώστε σήμερα κανείς να μην διενοείτο να προβάλει αμφισβητήσεις.
Δεν το έκαναν. Αυτή η αδιαφορία δεν ήταν στιγμιαία. Είναι διαχρονική. Προετοιμασία της χώρας δεν σημαίνει, απλώς, ότι αγοράζω όπλα. Αλλά διαμορφώνω και το ηθικό στην κοινωνία και το στρατό και μια λογική αποφασιστικότητας στο πολιτικό σύστημα που λειτουργούν ως αποτρεπτικοί παράγοντες στον εχθρό.
Μέχρι σήμερα έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Ο εχθρός έχει την αίσθηση ότι ούτε το πολιτικό σύστημα, ούτε η κοινωνία είναι διατεθειμένα να μπούν σε περιπέτειες στρατωτικής κλιμάκωσης. Άρα η όποια αποτροπή δεν είναι πειστική. Όσοι θέτουν το δίλημμα “παραχωρήσεις ή τι θέλετε, πόλεμο;” με τον τρόπο που το θέτουν, συμβάλλουν στην απομείωση της ελληνικής αποτροπής.
Κάτι πηγαίνει πολύ άσχημα στην διαμόρφωση του αποτρεπτικού μηνύματος και της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας.
Αυτό είναι που πρέπει να διορθωθεί. Και αν διορθωθεί αυτό τότε το δίλημμα παραχωρήσεις ή πόλεμος είναι ψευδές.
Το πραγματικό διακύβευμα είναι η αξιόπιστη αποτρεπτικότητα της Ελλάδας συνολικά. Όχι, μόνο των ενόπλων δυνάμεων. Που σημαίνει καθολική αλλαγή πολιτικής. Απο την οικονομία μέχρι το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας και την διαμόρφωση φρονήματος αποφασιστικότητας. Φυσικά, με ένα ικανό στράτευμα αποφασισμένο για όλα.
Αυτά πρεσβεύει η αμφισβήτηση της κυβερητικής πολιτκής. Δεν επιδιώκει τον πόλεμο. Αυτά δεν σημαίνουν πόλεμο. Σημαίνουν αποφυγή του πολέμου. Είναι ο μόνος τρόπος να τον αποφύγεις.
Όσοι, όμως, έχουν την αντίληψη “μην μας ζαλίζεις, ας πάρουν ό,τι είναι να πάρουν οι Τούρκοι και η κυβέρνηση θα φροντίσει να πάρουν τα λιγότερα δυνατά, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο”, δεν μας ενδιαφέρουν. Και, φυσικά, βρισκόμαστε απέναντί τους. Είναι εθελόδουλοι και φυσικοί προπαγανδιστές κάθε κυβέρνησης. Άχθος αρούρης.
