Για πρώτη φορά η Μαρία Καρυστιανού τοποθετείται με έντονα κριτικό τρόπο απέναντι στη σημερινή ελληνική εξωτερική πολιτική, με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ μπαίνει σε νέα εποχή, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιδιώκουν να διατηρήσουν τον στρατηγικό έλεγχο, αλλά να μεταφέρουν περισσότερες ευθύνες και δαπάνες στους Ευρωπαίους. Σε αυτό το νέο περιβάλλον, η ίδια θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να λειτουργεί πλέον ως «βολικός σύμμαχος ακόλουθος», αλλά να αποκτήσει σοβαρή, ενεργητική και διεκδικητική στάση.
Για την Τουρκία, εκτιμά ότι θα επιχειρήσει να παρουσιαστεί ως αναντικατάστατος κόμβος της Συμμαχίας στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή και στον Καύκασο, διεκδικώντας νέες υποδομές και αναβαθμισμένο ρόλο στο ΝΑΤΟ. Κατά την άποψή της, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η τουρκική στρατηγική, αλλά και η στάση του ΝΑΤΟ, το οποίο εμφανίζεται δήθεν ουδέτερο, ενώ στην πράξη δείχνει θεσμική ανοχή στον τουρκικό αναθεωρητισμό.
Η βασική της αιχμή στρέφεται προς την Αθήνα. Κατά την Καρυστιανού, η Ελλάδα έχει διαχρονικά εκπέμψει την εικόνα του «καλού παιδιού» που δεν διαμαρτύρεται, δεν προβάλλει βέτο και δεν έχει αξιώσεις. Αυτή η στάση, όπως λέει, δεν απέδωσε· αντίθετα, επέτρεψε στην Τουρκία να ενισχύσει τις διεκδικήσεις και την επιθετικότητά της. Γι’ αυτό θεωρεί ότι στη Σύνοδο της Άγκυρας η Ελλάδα πρέπει να πάει με αξιώσεις, όχι φοβικά, και να ασκήσει βέτο εάν χρειαστεί για την υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.
Για το Κυπριακό, τονίζει ότι η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να πονά για την Κύπρο και ότι η Κύπρος «δεν κείται μακράν» για τον ελληνικό λαό. Θεωρεί πως το γεγονός ότι μισό αιώνα μετά την τουρκική εισβολή το ζήτημα παραμένει άλυτο οφείλεται στην απουσία εθνικής στρατηγικής, πολιτικής βούλησης και διπλωματικής αποτελεσματικότητας. Επιμένει ότι Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο στα ζητήματα του Ελληνισμού.
Στα ελληνοτουρκικά, χαρακτηρίζει τη σημερινή εξωτερική πολιτική «φοβική και παθητική». Υποστηρίζει ότι η Τουρκία απειλεί καθημερινά και αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, ενώ η Αθήνα σιωπά στο όνομα των «ήρεμων νερών». Για την ίδια, η ειρήνη δεν σημαίνει να μην απαντάς στις απειλές· σημαίνει να υπερασπίζεσαι τα σύνορα και τα δικαιώματά σου με βάση το διεθνές δίκαιο.
Τη Συμφωνία των Πρεσπών τη χαρακτηρίζει «100% προδοσία» και υποστηρίζει ότι δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά η κατάληξη μιας πορείας που είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Ζητά αναθεώρηση της συμφωνίας και εξέταση των όρων με τους οποίους οδηγήθηκε εκεί η ελληνική πλευρά.
Συνδέει επίσης την εσωτερική κρίση λογοδοσίας με την εξωτερική αδυναμία της χώρας. Κατά την άποψή της, μια πολιτική ηγεσία που δεν μπορεί να σταθεροποιήσει τη χώρα οικονομικά και θεσμικά δεν μπορεί να διαχειριστεί με σοβαρότητα και ασφάλεια την εξωτερική πολιτική. Ειδικά για την Τουρκία, λέει ότι διακρίνει έντονο φόβο στο να διεκδικήσει η Ελλάδα τα δικαιώματά της, με αποτέλεσμα οι συνεχείς υποχωρήσεις να κάνουν δυσμενέστερη τη θέση της χώρας.
Στο ζήτημα της άμυνας, υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να προστατεύσει μόνη της τα συμφέροντά της, με σωστές συμμαχίες αλλά και με οικονομική, διπλωματική, στρατιωτική και πολιτική προετοιμασία. Προσθέτει ότι χρειάζεται ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας, την οποία θεωρεί εγκαταλελειμμένη.
Για τις σχέσεις Ελλάδας–Ισραήλ, δεν απορρίπτει τη συνεργασία. Αντιθέτως, λέει ότι σε μια δύσκολη και ασταθή γειτονιά είναι χρήσιμο να υπάρχουν καλές σχέσεις με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Κύπρο, χώρες της Μέσης Ανατολής και δυτικές χώρες, εφόσον εξυπηρετούνται τα ελληνικά συμφέροντα. Όμως θέτει όρο αρχής: η Ελλάδα δεν μπορεί να επικαλείται το διεθνές δίκαιο για την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά να σιωπά όταν παραβιάζεται αλλού, όπως στη Γάζα.
Τέλος, για τον προσανατολισμό της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, ξεκαθαρίζει ότι θέλει μια πολιτική που να προασπίζεται τα ελληνικά δικαιώματα, να προστατεύει σύνορα και πολίτες και να μη λειτουργεί ως παθητικός ακόλουθος ξένων επιταγών. Για την ίδια, εθνική αξιοπρέπεια σημαίνει μια χώρα που δεν παρακαλά, δεν σιωπά όταν θίγονται τα δικαιώματά της, αξιοποιεί τη γεωπολιτική της θέση και εμφανίζεται ως σοβαρός εταίρος με φωνή, άποψη και όρια.
Συμφωνώ απολύτως με τις θέσεις τής κ. Καρυστιανού.
Απολύτως λογικές και εμπεριστατωμένες οι θέσεις Καρυστιανού στα εθνικά θέματα.
Σε παρόμοιο μήκος κύματος με τις θέσεις Σαμαρά & Καραμανλή.
Αυτό δείχνει ότι υπάρχει ελπίδα!