Ο επόμενος —και σημαντικότερος— κύκλος σε μια μακρόχρονη μάχη
Bill McKibben
26 Ιουνίου 2026
Ένα από τα πλεονεκτήματα του να έχεις παρακολουθήσει την ιστορία του κλίματος από την αρχή είναι ότι τείνω να μην πανικοβάλλομαι όταν το «κλίμα» προσωρινά επισκιάζεται ως ζήτημα, σχεδόν πάντα χάρη στη σκληρή δουλειά της Big Oil. Συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μετά τον αρχικό θόρυβο γύρω από το νεοεμφανιζόμενο τότε δημόσια «φαινόμενο του θερμοκηπίου», και ξανά μετά τις συνομιλίες του Κιότο για το κλίμα. Όταν ο Αλ Γκορ έκανε την υπερθέρμανση του πλανήτη κεντρικό ζήτημα τη δεκαετία του 2000, η κατάρρευση των συνομιλιών της Κοπεγχάγης το έσπρωξε ξανά στο περιθώριο. Πολλοί από εμάς χτίσαμε το κίνημα που το επανέφερε στο προσκήνιο την ίδια δεκαετία, με κορύφωση τη Συμφωνία των Παρισίων. Όταν η δυναμική άρχισε να εξασθενεί, εμφανίστηκαν η Γκρέτα Τούνμπεργκ και οι συνοδοιπόροι της, χτίζοντας τη συναίνεση που μας οδήγησε μέχρι τον νόμο IRA.
Αυτή τη στιγμή, βέβαια, μια αναζωογονημένη δεξιά χρηματοδοτούμενη από τα ορυκτά καύσιμα έχει σκοτώσει εκείνη τη νομοθεσία-ορόσημο και έχει κάνει ό,τι μπορεί για να καταστρέψει την καθαρή ενέργεια στις ΗΠΑ. Η Αμερική έχει αποχωρήσει από τις παγκόσμιες συνομιλίες για το κλίμα. Σε όλο τον κόσμο, διάφοροι αυταρχικοί ηγέτες έχουν κάνει τη διαμαρτυρία πολύ πιο δύσκολη. Οι νέοι αυταρχικοί έχουν καταφέρει να εκφοβίσουν πολλούς από τους κεντρώους πολιτικούς σε μεγάλο μέρος του κόσμου, οι οποίοι δεν είναι πλέον πρόθυμοι να μιλούν πολύ για το «κλίμα». Πράγματι, υπάρχει μια ολόκληρη κρυφή βιομηχανία σχολιαστών και συμβούλων που τους προτρέπει να μην το κάνουν.
Αλλά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι αυτή η κατάσταση θα διαρκούσε για πολύ. Η φυσική είναι εκείνη που κινεί τα νήματα, και δεν μπορεί να αγνοείται για πολύ. Και τώρα νομίζω ότι μπορούμε να δούμε τον επόμενο από αυτούς τους κύκλους να ξεκινά — και αυτός, πιστεύω, θα είναι καθοριστικός. Έχουμε την ευκαιρία να διασφαλίσουμε ότι ο πολιτισμός θα βγει από αυτόν τον κύκλο στραμμένος στον φυσικό κόσμο.
Ειλικρινά, θα ήταν πολύ καλό αν όσοι μπορούν να το αντέξουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία έκαναν μια εθελοντική και μετρίου κόστους συνδρομή σε αυτό το ενημερωτικό δελτίο. Δεν θα πάρετε κάτι επιπλέον, μόνο τις ευχαριστίες μου.
Η πολιτική του κλίματος αρχίζει με το… κλίμα. Ίσως να ακούσατε ότι η Ευρώπη πέρασε την περασμένη εβδομάδα υποφέροντας από έναν πραγματικά αξιοσημείωτο καύσωνα, με τη Γαλλία να φτάνει σε νέο ιστορικό ρεκόρ θερμοκρασίας, το Ηνωμένο Βασίλειο να καταγράφει τη θερμότερη ημέρα του στην ιστορία και την Ισπανία να σπάει όλα τα προηγούμενα ρεκόρ της. Είναι πραγματικά βίαιο — και θυμίζει στους Ευρωπαίους τον καύσωνα του 2003, που τελικά σκότωσε 70.000 ανθρώπους. Ακόμη και σήμερα, η ήπειρος είναι ανεπαρκώς προετοιμασμένη για την ακραία ζέστη. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, η Angelique Chrisafis αναφέρει ότι:
Ο αντίκτυπος του καύσωνα έχει επιδεινωθεί σημαντικά από το υψηλό ποσοστό γαλλικών κτιρίων και υποδομών που δεν έχουν σχεδιαστεί για να αντέχουν τις υψηλές θερμοκρασίες. Το Παρίσι, μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της Ευρώπης, γνωστή για το κακά μονωμένο οικιστικό της απόθεμα, θεωρείται εδώ και χρόνια ότι έχει τον υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από καύσωνα από κάθε άλλη πρωτεύουσα της ηπείρου. Η γαλλική κυβέρνηση έχει δεχθεί κριτική για έλλειψη προετοιμασίας και για περικοπές στη χρηματοδότηση έργων που αποσκοπούσαν στην προσαρμογή των υποδομών στην κλιματική κρίση.
Τα μισά γαλλικά σπίτια δεν έχουν επαρκή προστασία από τις υψηλές θερμοκρασίες, αφήνοντας τους κατοίκους τους επικίνδυνα υπερθερμασμένους, σύμφωνα με έκθεση της ΜΚΟ Fondation pour le Logement, δηλαδή Ίδρυμα για τη Στέγαση, που δημοσιεύθηκε αυτόν τον μήνα. Περίπου το 66% των Γάλλων δυσκολεύεται να αντέξει τη ζέστη μέσα στο σπίτι του.
Η Maïder Olivier, επικεφαλής της κλιματικής υπεράσπισης στην οργάνωση, δήλωσε ότι η Γαλλία έχει ένα «τεράστιο και επιδεινούμενο πρόβλημα κατοικιών-παγίδων θερμότητας». Είπε ότι η κλιματική ανισότητα στη Γαλλία αυξάνεται, με τα χαμηλού εισοδήματος προαστιακά συγκροτήματα κατοικιών να υποφέρουν περισσότερο από τους καύσωνες.
Προφανώς, τα αγγλικά σπίτια, ειδικά τα σύγχρονα, δεν είναι πολύ καλύτερα. Και η ζέστη έχει προκαλέσει αύξηση των εισαγωγών σε βρετανικά νοσοκομεία, ενώ ταυτόχρονα έχει προκαλέσει ζημιές σε νοσοκομειακό εξοπλισμό. Ο Andrew Gregory γράφει:
Αρκετοί οργανισμοί του NHS στην Αγγλία έχουν κηρύξει κατάσταση κρίσιμου περιστατικού ως άμεσο αποτέλεσμα της ακραίας ζέστης. Ένα νοσοκομείο το έκανε αφού τα μηχανήματά του παρουσίασαν βλάβες σε πολλούς τομείς, δήλωσε ένας γιατρός. Επηρεάστηκαν επίσης εργαστήρια που χρησιμοποιούνται για εξετάσεις, ενώ δύο γραμμικοί επιταχυντές, μηχανήματα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία καρκινοπαθών, σταμάτησαν να λειτουργούν λόγω των υψηλών θερμοκρασιών.
Ο γιατρός είπε ότι, παρότι εργάζονταν σε έναν σχετικά νέο χώρο περίθαλψης, αυτός ήταν «κολλημένος πάνω σε ένα παλιό βικτωριανό νοσοκομείο», δημιουργώντας σοβαρές προκλήσεις στις υποδομές. «Είναι απελπιστικό, πραγματικά», είπε.
Ο γιατρός είπε επίσης ότι ο οργανισμός του NHS στον οποίο ανήκει είχε αντιμετωπίσει «σοβαρά προβλήματα» με υπερθέρμανση διακομιστών πληροφορικής την Τετάρτη. «Νομίσαμε ότι θα τα χάναμε όλα, οπότε μας ζητήθηκε να κλείσουμε όλους τους μη απαραίτητους υπολογιστές και τον ηλεκτρικό εξοπλισμό, ακόμη και τα φώτα».
Αλλά δεν είναι μόνο τα μηχανήματα αιμοκάθαρσης που καταρρέουν. Στη Γαλλία, πυρηνικοί αντιδραστήρες χρειάστηκε να τεθούν εκτός λειτουργίας, επειδή το νερό των ποταμών που χρησιμοποιείται για την ψύξη τους είχε γίνει υπερβολικά ζεστό. Επίσης, ας χύσουμε και μερικά δάκρυα για τους καημένους Αμερικανούς τουρίστες που παραπονιούνται στη Wall Street Journal ότι τα ευρωπαϊκά εστιατόρια βάζουν πολύ λίγα παγάκια στα ποτά τους.
Κοιτάξτε, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το γιατί σπάνε αυτά τα ρεκόρ. Όπως γράφει ο Bob Henson στο Eye on the Storm:
Η ακραία ζέστη είναι μία από τις πιο μελετημένες συνέπειες της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, και οι συνδέσεις ανάμεσα σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται και στην ενισχυμένη, τοπική ακραία ζέστη δεν είναι μόνο διαισθητικά προφανείς, αλλά και καλά τεκμηριωμένες.
Σε αυτή την περίπτωση, ο αεροχείμαρρος —που τροφοδοτείται από τη διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στους πόλους και τον ισημερινό και αποσταθεροποιείται από το λιώσιμο στον Βορρά— έχει απορρυθμιστεί, δημιουργώντας αυτό που ονομάζεται «μπλοκάρισμα Ωμέγα», λόγω του χαρακτηριστικού του σχήματος. Ο ήλιος που χτυπά ασταμάτητα αυτόν τον θόλο θερμότητας είναι ανελέητος. Όπως αναφέρει η Lauren Dalban για το Inside Climate News:
«Υπάρχει μια θλιβερή αναπόφευκτη επανάληψη σε όλο αυτό, με επιστήμονες σαν εμένα να λέμε τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά, χρόνο με τον χρόνο», είπε σε email η Friederike Otto, καθηγήτρια κλιματικής επιστήμης στο Imperial College London, η οποία ηγείται του World Weather Attribution, μιας ομάδας που εργάζεται για να συνδέει τα ακραία καιρικά φαινόμενα με την κλιματική αλλαγή. «Με απλά λόγια, παραμένουμε σε ένα μονόδρομο ταξίδι προς ένα πιο επικίνδυνο μέλλον, και είναι ώρα να πατήσουμε φρένο».
Θα μπορούσα, φυσικά, να συνεχίσω για πολλή ώρα μιλώντας για τη ζέστη. Είναι φρικτή. Και ας θυμόμαστε ότι της δίνουμε τόση προσοχή εν μέρει επειδή στην Ευρώπη υπάρχουν πολλά μέσα ενημέρωσης, ορισμένα από αυτά αγγλόφωνα. Παρόμοιοι φρικτοί καύσωνες έχουν πλήξει μεγάλο μέρος της Ασίας αυτή την άνοιξη. Αλλά αυτό για το οποίο θέλω πραγματικά να μιλήσω είναι η πολιτική της σημασία. Πιστεύω ότι αυτός ο καύσωνας είναι ένα από εκείνα τα γεγονότα που θα βοηθήσουν να επιστρέψει το «κλίμα» στη μόδα του δημόσιου λόγου μας.
Η Βρετανία θα αποτελέσει ένα ενδιαφέρον τεστ. Η πολιτική της έχει ταραχθεί τα τελευταία δύο χρόνια από την παράξενη, στάσιμη ανικανότητα της κυβέρνησης των Εργατικών του Keir Starmer, η οποία τώρα πρόκειται να αντικατασταθεί από την κυβέρνηση του Andy Burnham. Ένα βασικό ερώτημα για τη νέα αυτή κυβέρνηση θα είναι ο ρόλος του Ed Miliband, ο οποίος υπηρετούσε ως υπουργός Ενέργειας και μπορεί να βρίσκεται σε τροχιά για τη θέση του υπουργού Οικονομικών. Στον ρόλο του υπήρξε σχεδόν μοναδικά αποτελεσματικός, κινήθηκε γρήγορα για να ενισχύσει τη φθηνή και καθαρή ανανεώσιμη ενέργεια στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Αλλά αυτό έχει αναστατώσει τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, η οποία ρίχνει πολλά χρήματα πίσω από το δεξιό Reform Party. Σύμφωνα με έρευνα του Απριλίου από τους Sam Bright και Adam Barnett, το κόμμα αυτό έχει συγκεντρώσει τα δύο τρίτα της χρηματοδότησής του από συμφέροντα του πετρελαίου. Μαζί με τον πάντα αποκρουστικό Τύπο του Murdoch, έχουν εξαπολύσει μια ολομέτωπη επίθεση στις πολιτικές «Net Zero», υποστηρίζοντας —όπως κάνει η Wall Street Journal του Murdoch στις Ηνωμένες Πολιτείες— ότι αυτές ευθύνονται για την αύξηση των τιμών της ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ολόκληρο το κατεστημένο συμμετέχει σε αυτή τη μάχη — ακόμη και τα βρετανικά εργατικά συνδικάτα. Δεν είναι διεφθαρμένα όπως οι πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά αντιστέκονται στην αλλαγή στο όνομα των σημερινών μελών τους. Και έχουν στρέψει τα πυρά τους στον Miliband. Η Sharon Graham, επικεφαλής του μεγάλου συνδικάτου UNITE, δήλωσε:
Οι θέσεις εργασίας στη Βρετανία είναι σημαντικές. Χρειαζόμαστε σε αυτόν τον ρόλο, δηλαδή στη θέση του υπουργού Οικονομικών, κάποιον που να το καταλαβαίνει αυτό, και αυτή τη στιγμή αυτός δεν είναι ο Ed Miliband. Έχει ακουστεί ότι ο Ed Miliband θα μπορούσε να γίνει υπουργός Οικονομικών· αυτό θα ήταν μια θηλιά στον λαιμό όσων πρέπει να κάνουμε για τις θέσεις εργασίας.
Ευτυχώς, αρχίζουμε να βλέπουμε σοβαρή αντίδραση απέναντι σε αυτή την ατελείωτη και ανεύθυνη καθυστέρηση στο ζήτημα του κλίματος. Ξεκινά από τους επιστήμονες. Στη Γαλλία, κορυφαίοι ερευνητές του κλίματος άρχισαν να μιλούν στη Le Monde, διαμαρτυρόμενοι για την αδυναμία των επιστημόνων να συνδέσουν αποτελεσματικά, για το κοινό, τα σημεία ανάμεσα στην κλιματική αλλαγή και τη ζέστη. Οι Βρετανοί επιστήμονες πήγαν ένα βήμα παραπέρα: εννέα από αυτούς έγραψαν στην αρμόδια αρχή που ρυθμίζει τον Τύπο, για να διαμαρτυρηθούν για την αδύναμη κάλυψη του θέματος.
«Τα ειδησεογραφικά ρεπορτάζ για τους καύσωνες συχνά δεν αναφέρουν την επίδραση της κλιματικής αλλαγής ή της καύσης ορυκτών καυσίμων στην αύξηση των θερμοκρασιών — για παράδειγμα, τρεις στις πέντε ειδήσεις κατά τον καύσωνα του Μαΐου δεν το ανέφεραν. Επίσης, τα δύο πέμπτα των ρεπορτάζ για το net zero δεν κάνουν καμία αναφορά στην κλιματική αλλαγή. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν προκαλεί έκπληξη το ότι το κοινό συχνά δεν κατανοεί αυτά τα ζητήματα ή τη σύνδεση μεταξύ τους».
Νομίζω ότι το αγαπημένο μου ήταν μια επιστολή προς τους London Times από τον βετεράνο ερευνητή του κλίματος Brian Hoskins του Imperial College London, την οποία αναδημοσιεύω εδώ απλώς επειδή μου αρέσει ο ρυθμός της:
Η πρόταση «το net zero δεν είναι ένα αυθαίρετο σύνθημα, αλλά κάτι που υπαγορεύεται από τους νόμους της φυσικής» θα πρέπει να γίνει σύνθημα-οδηγός για τα επόμενα χρόνια.
Και ιδού η δική μου εκτίμηση: ο Miliband θα δικαιωθεί, καταλαμβάνοντας μια σημαντική νέα θέση. Παρά τα παράπονα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, η πράσινη οικονομία της Βρετανίας είναι ένα από τα λίγα πράγματα που ανθούν στο νησί. Και ο ίδιος δεν κάνει πίσω. Σε συνέντευξη Τύπου την περασμένη εβδομάδα, ανακοίνωσε με έμφαση ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του πραγματοποιήθηκαν ιδιωτικές επενδύσεις άνω των 100 δισεκατομμυρίων λιρών στην καθαρή ενέργεια.
Ειδικοί δήλωσαν στον Guardian ότι τα νέα στοιχεία για τις επενδύσεις, όπως και προηγούμενα ευρήματα της Συνομοσπονδίας Βρετανικής Βιομηχανίας, σύμφωνα με τα οποία η οικονομία του net zero στο Ηνωμένο Βασίλειο αναπτύχθηκε ταχύτερα από την υπόλοιπη οικονομία και δημιούργησε καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, αντικρούουν τους ισχυρισμούς των συνδικαλιστικών ηγεσιών.
Ο Miliband είπε: «Είμαι περήφανος που ηγήθηκα ενός υπουργείου φιλικού προς τις επιχειρήσεις και την ανάπτυξη αυτά τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτό το επίτευγμα δεν συνέβη τυχαία, αλλά χάρη στη σαφήνεια της αποστολής, στις κυβερνητικές επενδύσεις και στη λογική του “χτίζουμε, δεν μπλοκάρουμε”. Όπως δείξαμε στον τομέα της ενέργειας, μια προοδευτική κυβέρνηση σε δύσκολες εποχές χρειάζεται συνεργασία με τις επιχειρήσεις για να εξασφαλίσει οικονομική ανάπτυξη, βασισμένη σε μια ενεργητική βιομηχανική στρατηγική».
Πράγματι, σαράντα προοδευτικοί οικονομολόγοι στο Ηνωμένο Βασίλειο έγραψαν αυτή την εβδομάδα στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, απορρίπτοντας την επίθεσή τους στο Net Zero.
«Δεν υπάρχει εναλλακτική στην πράσινη μετάβαση. Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής είναι ήδη εδώ. Ο Miliband έχει δίκιο που αντιτίθεται στην περαιτέρω επέκταση της εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Βόρεια Θάλασσα».
Αν ο Burnham έκανε πίσω από τις δεσμεύσεις για το Net Zero, θα απογοήτευε το 60% των Βρετανών που στηρίζουν αυτή τη στρατηγική. Ο Starmer παραπάτησε εν μέρει επειδή υιοθέτησε δεξιές θέσεις στο μεταναστευτικό, δίνοντας έτσι άνοιγμα στο Πράσινο Κόμμα. Αυτή η πόρτα θα ανοίξει πολύ περισσότερο αν κάνει πίσω στην κλιματική πολιτική, οπότε υποψιάζομαι ότι δεν θα το κάνει.
Και ο καύσωνας θα του δώσει την πολιτική κάλυψη για να κάνει το σωστό. Όπως είπε την περασμένη εβδομάδα ο επικεφαλής της Greenpeace UK:
Ο μόνος τρόπος να βγούμε από αυτόν τον κολασμένο διάδρομο είναι να μειώσουμε την εξάρτησή μας από τα ορυκτά καύσιμα. Ο επόμενος πρωθυπουργός μας πρέπει να δράσει με βάση τις αποδείξεις που βρίσκονται έξω από το παράθυρό του και με βάση τις συμβουλές των επιστημονικών του συμβούλων, παραμένοντας σταθερός στις κλιματικές πολιτικές. Η εναλλακτική είναι ξεραμένες δεξαμενές νερού, τρόφιμα που δεν θα μπορεί να αγοράσει ο κόσμος, κλειστά νοσοκομεία και σχολεία και λογαριασμοί που θα ανεβοκατεβαίνουν άγρια κάθε φορά που ξεσπά ένας νέος πετρελαϊκός πόλεμος.
Η περαιτέρω εκτίμησή μου είναι ότι το επερχόμενο Ελ Νίνιο θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα στην παγκόσμια κλιματική πολιτική — και ίσως ακόμη και στη δική μας χώρα, που σέρνεται σαν τελευταίο βαγόνι. Μπαίνουμε σε αυτή τη νέα περίοδο θέρμανσης σε κακή κατάσταση: πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι το θερμικό περιεχόμενο των ωκεανών βρίσκεται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Τα πράγματα είναι τόσο ζοφερά, ώστε ένας —μακάβριος;— επενδυτής δημιούργησε ένα fund σχεδιασμένο να βγάλει χρήματα από την επερχόμενη κρίση.
Το hedge fund Moreton Capital Partners στοχεύει να συγκεντρώσει 500 εκατομμύρια δολάρια για ένα ειδικό επενδυτικό όχημα που θα διαπραγματεύεται διάφορα εμπορεύματα τα οποία αναμένεται να επηρεαστούν από το καιρικό φαινόμενο, όπως το καλαμπόκι της Νότιας Αφρικής, το φοινικέλαιο της Μαλαισίας και το σιτάρι της Αυστραλίας. Οι αγορές υποτιμούν τους κινδύνους, σύμφωνα με τον συνιδρυτή της Moreton, Les Finemore.
«Πιστεύουμε ότι θα υπάρξει μια δραματική αναδιαμόρφωση της παγκόσμιας κατάστασης στα τρόφιμα», είπε ο Finemore σε βιντεοσυνέντευξη από την Πόλη του Μεξικού. «Θεωρούμε ότι σήμερα η αγορά αποτιμά αυτόν τον κίνδυνο πολύ λανθασμένα».
Οι Αμερικανοί πολιτικοί μπορεί να θεωρούν ότι η ευκολότερη βραχυπρόθεσμη επιλογή είναι να κάνουν πίσω στη συζήτηση για το κλίμα — και το πράσινο κίνημα ίσως τείνει να τους αφήσει να τη γλιτώσουν μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν κυρίως ως δημοψήφισμα για τη ψευδολογία της κυβέρνησης Τραμπ. Αν και είναι πολιτικό σφάλμα να μην καταγγέλλονται οι απίστευτα αντιδημοφιλείς επιθέσεις του Τραμπ στην ηλιακή και την αιολική ενέργεια. Αλλά του χρόνου, καθώς θα αρχίζει ουσιαστικά η περίοδος των προκριματικών εκλογών, το Ελ Νίνιο θα διασφαλίσει ότι το κλίμα θα επιστρέψει σταθερά στην πολιτική ατζέντα. Και, δεδομένης της έκρηξης της καθαρής ενέργειας, οι έξυπνοι υποψήφιοι θα μπορούν εύκολα να στηρίξουν αυτή την υπόθεση.
Το γεγονός ότι αυτός ο κύκλος συνεχίζεται από τη δεκαετία του 1980 δεν σημαίνει ότι μπορεί να συνεχίζεται για πάντα. Είναι σαφές ότι φτάνουμε σε απελπιστικά φυσικά σημεία καμπής. Γι’ αυτό, αυτή θα πρέπει να είναι η τελευταία στροφή του τροχού. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας πρέπει να έχουμε σπάσει αποφασιστικά την πολιτική δύναμη της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων, ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην ενεργειακή μετάβαση και να χτίσουμε έναν κόσμο ικανό να επιβιώσει από τη ζημιά που έχει προκαλέσει η Big Oil.
Ξεκινά τώρα.
Σε άλλα νέα για την ενέργεια και το κλίμα:
Από τον Michael Coren, μια συναρπαστική στήλη για τα νέα μοντέλα προσιτής μίσθωσης ηλιακών συστημάτων που αρχίζουν να εμφανίζονται.
Ένα νέο μοντέλο από μια ανερχόμενη εταιρεία που ονομάζεται Terra Energy ταράζει τα νερά στη Φλόριντα, το Τέξας και σύντομα στην Καλιφόρνια. Μετά από τρία χρόνια συνδρομής, οι πελάτες μπορούν να ακυρώσουν και να αφαιρέσουν τα πάνελ από τη στέγη τους δωρεάν. Αν τα κρατήσουν, «κλειδώνουν» μια χαμηλή και προβλέψιμη τιμή ηλεκτρικού ρεύματος σε σχέση με την τοπική τους εταιρεία κοινής ωφέλειας, όπως συμβαίνει και με κάθε άλλο μοντέλο μίσθωσης.
Η κατάργηση της φορολογικής έκπτωσης 30% για τους ιδιοκτήτες κατοικιών, στο πλαίσιο του περσινού νόμου One Big Beautiful Bill, αύξησε στην πράξη το κόστος ενός μέσου οικιακού ηλιακού συστήματος κατά 8.000 δολάρια.
Ενώ οι ιδιοκτήτες κατοικιών χάνουν, οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να απολαμβάνουν τη φορολογική έκπτωση για επενδύσεις στην ηλιακή ενέργεια έως το 2027, καθιστώντας τις μισθώσεις και τις συμφωνίες αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας πιο ελκυστικές. Αυτό ανατρέπει δύο δεκαετίες συμβουλών του τύπου «αγόρασε, μη μισθώνεις», επειδή μόνο επιχειρήσεις όπως η Terra και άλλες μπορούν να μεταφέρουν το όφελος της φορολογικής έκπτωσης στους ιδιοκτήτες κατοικιών.
Η ιδιοκτησία από τρίτους αποτελεί πλέον την πλειονότητα των νέων πωλήσεων οικιακών ηλιακών συστημάτων, σύμφωνα με τη Wood Mackenzie, εταιρεία ερευνών στον τομέα της ενέργειας, ενώ πέρυσι αντιστοιχούσε σε μειοψηφικό μερίδιο.
«Η ιστορική μας άποψη ήταν ότι η ιδιοκτησία είναι ο καλύτερος δρόμος», δήλωσε ο Thompson της EnergySage. «Αλλά δεν μπορούν όλοι να βρουν 30.000 δολάρια ή να πάρουν δάνειο. Τα νέα μοντέλα μίσθωσης είναι ένα όχημα που δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία».
Στο μεταξύ, ο Jeff St. John περιγράφει πώς η Sunrun, η Tesla και η RenewHome συνεργάζονται για να δημιουργήσουν ένα πραγματικά μεγάλο εικονικό εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας από όλες αυτές τις οικιακές μπαταρίες. Οι τρεις εταιρείες ανακοίνωσαν την Τετάρτη μια συμφωνία για την «παροχή άνω των 16 γιγαβάτ ευέλικτης ενεργειακής ισχύος» σε τεχνολογικούς κολοσσούς και εταιρείες κοινής ωφέλειας σε όλη την επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αυτά τα γιγαβάτ θα παραχθούν από εκατοντάδες χιλιάδες οικιακά συστήματα μπαταριών που διαχειρίζονται η Sunrun και η Tesla, καθώς και από περισσότερους από 8 εκατομμύρια έξυπνους θερμοστάτες και συσκευές που διαχειρίζεται η Renew Home.
Αυτές οι μπαταρίες και οι έξυπνοι θερμοστάτες είναι ήδη εγκατεστημένοι σε σπίτια και επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα, δήλωσε στο Canary Media ο Paul Dickson, πρόεδρος και επικεφαλής εσόδων της Sunrun. Ορισμένα από αυτά τα συστήματα είναι ήδη ενταγμένα σε προγράμματα εταιρειών κοινής ωφέλειας ή δικτύου, τα οποία ζητούν από τις μπαταρίες να εκφορτίζονται ή από τους θερμοστάτες να μειώνουν την κατανάλωση ενέργειας κατά τις λίγες ώρες του χρόνου που η ζήτηση στο δίκτυο φτάνει στο αποκορύφωμά της.
Ωστόσο, σημείωσε ότι «οι περισσότερες δομές για αυτά τα κατανεμημένα εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας αξιοποιούν τους διαθέσιμους πόρους μόνο για ένα μικρό μέρος του χρόνου κατά τον οποίο θα μπορούσαν πραγματικά να αξιοποιηθούν». Αυτή η νέα συνεργασία έχει στόχο να «νομιμοποιήσει περαιτέρω αυτές τις συσκευές ως βασικούς, διαθέσιμους και ελεγχόμενους ενεργειακούς πόρους».
Το πρόσφατο βιβλίο του ακτιβιστή για το κλίμα και συγγραφέα Mike Tidwell, The Lost Trees of Willow Avenue, θα αποτελέσει μέρος μιας νέας σειράς του PBS με τίτλο Sacred Ground with Tim Daly, η οποία επικεντρώνεται στο ηρωικό έργο αρκετών ακτιβιστών για το κλίμα στη Βόρεια Αμερική. Το δεύτερο επεισόδιο παραμένει πιστό στο χρονικό του Tidwell για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής σε έναν δρόμο της περιοχής της Ουάσιγκτον, από τα δέντρα που πεθαίνουν μέχρι τη νόσο Lyme και τις συνεχείς πλημμύρες. Καταγράφει επίσης το εμπνευσμένο έργο ανθρώπων που αντιστέκονται, όπως ο γείτονας του Tidwell και ακτιβιστής για το κλίμα, ο βουλευτής Jamie Raskin. Μπορείτε επίσης να δείτε και κάποιο πολύ παλιό υλικό με… εμένα.
Η Hannah Story Brown έχει μια εκτενή αφήγηση για το εξαιρετικά ανόητο σχέδιο κατασκευής ενός νέου αγωγού LNG μήκους 800 μιλίων μέσα από την καρδιά της Αλάσκας.
Σύμφωνα με την εκτίμηση της εταιρείας Glenfarne, η κατασκευή του Alaska LNG θα μπορούσε να κοστίσει έως και 55 δισεκατομμύρια δολάρια. Το πραγματικό κόστος, αν τελικά κατασκευαστεί, πιθανότατα θα είναι πολύ υψηλότερο. Μια νέα έκθεση της Public Citizen, που ανέλυσε το τελικό κόστος κατασκευής εν λειτουργία τερματικών LNG στη Βόρεια Αμερική, διαπίστωσε ότι η μέση υπέρβαση κόστους ήταν 59,7%. Το LNG Canada, το έργο που μοιάζει περισσότερο με το Alaska LNG επειδή απαιτούσε έναν ειδικά κατασκευασμένο αγωγό σε εκατοντάδες μίλια δύσκολου εδάφους, ξεπέρασε τον προϋπολογισμό του κατά περισσότερο από 130%. Όπως σημειώνουν οι συγγραφείς της έκθεσης Lois Parshley και Mekedas Belayneh, «η προτεινόμενη διαδρομή του αγωγού της Αλάσκας διασχίζει μεγαλύτερη απόσταση και δυσκολότερο έδαφος, σε μια αγορά εργασίας που είναι δομικά πιο περιορισμένη από εκείνη του LNG Canada».
Έπειτα υπάρχει και ο ταχύτατα αυξανόμενος ανταγωνισμός από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η παγκόσμια παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από αιολικά και ηλιακά έχει αυξηθεί κατά περισσότερο από 350% από τα μέσα του 2020 και μόλις τον Απρίλιο ξεπέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία την παραγωγή από φυσικό αέριο. Χώρες σε όλο τον κόσμο επενδύουν πυρετωδώς στην πράσινη ενέργεια και τη βιομηχανία, για να προστατευθούν από τις ενεργειακές διακυμάνσεις των τιμών. Οποιοδήποτε φυσικό αέριο από αυτόν τον αγωγό μπορεί να μη βρίσκει αγοραστές μέχρι να ολοκληρωθεί το έργο.
Στο μεταξύ, ξέρετε τι πραγματικά βγάζει χρήματα; Η αιολική ενέργεια. Ακολουθεί η ενημέρωση του Paul Lovell από την Αϊόβα, το κέντρο της ζώνης των ανέμων στις μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες:
Ας πάρουμε την κομητεία Howard. Με πληθυσμό λίγο κάτω από 9.400 κατοίκους, περιορισμένη εμπορική ανάπτυξη και μια οικονομία που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη γεωργία, η κομητεία Howard απέκτησε το πρώτο της αιολικό πάρκο το 2008. Σήμερα, η κομητεία φιλοξενεί 147 ανεμογεννήτριες, με συνολική ισχύ 244 μεγαβάτ — αρκετή για να ηλεκτροδοτήσει περίπου 50.000 σπίτια — ενώ δύο ακόμη έργα βρίσκονται υπό ανάπτυξη.
Αυτές οι ανεμογεννήτριες έχουν συνολική φορολογητέα αξία άνω των 115 εκατομμυρίων δολαρίων. Μόνο τον περασμένο χρόνο απέφεραν 2,7 εκατομμύρια δολάρια σε φορολογικά έσοδα, ποσό που αντιστοιχεί στο 14,5% του συνολικού φορολογικού προϋπολογισμού της κομητείας.
Αυτά τα έσοδα είναι κρίσιμα. Η νέα νομοθεσία για τους φόρους ιδιοκτησίας, που υπογράφηκε φέτος, περιορίζει την αύξηση των γενικών εισφορών των κομητειών και των δήμων σε περίπου 2% τον χρόνο. Με τον πληθωρισμό στα υλικά και την εργασία να παραμένει πάνω από αυτό το ποσοστό, οι κομητείες της Αϊόβα βρίσκονται μπροστά σε δύσκολες δημοσιονομικές επιλογές. Η διεύρυνση της φορολογικής βάσης μέσω της ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας προσφέρει μια πρακτική λύση για τη διατήρηση ποιοτικών δημόσιων υπηρεσιών.
Πριν από τα αιολικά έργα, η κομητεία Howard μπορούσε να αντικαθιστά μόνο μία ή δύο γέφυρες τον χρόνο, ενώ οι αγροτικοί χωματόδρομοι υπέφεραν από σοβαρή και χρόνια έλλειψη συντήρησης. Για να ανατρέψει την κατάσταση, η κομητεία Howard χρησιμοποίησε χρηματοδότηση μέσω φορολογικής υπεραξίας, αξιοποιώντας τη μελλοντική αύξηση των φόρων ιδιοκτησίας από τις ανεμογεννήτριες για να χρηματοδοτήσει ομόλογα υποδομών. Από το 2010, αυτός ο μηχανισμός έχει βοηθήσει την κομητεία να αντικαταστήσει περισσότερες από 30 γέφυρες, να ασφαλτοστρώσει 20 μίλια δρόμων και να αγοράσει κρίσιμο εξοπλισμό συντήρησης. Οι συμφωνίες συντήρησης δρόμων με τους κατασκευαστές σήμαιναν ότι οι εταιρείες αιολικής ενέργειας, και όχι οι φορολογούμενοι, κάλυψαν το κόστος αναβάθμισης των τοπικών χωματόδρομων κατά τη διάρκεια της κατασκευής.
Η Νέα Σκωτία φαίνεται πως πήρε το μήνυμα και ποντάρει δυναμικά στην αιολική ενέργεια — όχι μόνο για να τροφοδοτήσει το ένα εκατομμύριο κατοίκους της, αλλά και για να εξάγει ηλεκτρική ενέργεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ο Τραμπ εμποδίζει τις πολιτείες της ανατολικής ακτής να στήσουν δικά τους αιολικά πάρκα. Η Emma Graney αναφέρει:
Το έργο των 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων θα μπορούσε να παράγει έως και 40 γιγαβάτ ισχύος, αν αναπτυχθούν όλες οι φάσεις του. Το πρώτο στάδιο, στα 5.000 μεγαβάτ, θα παρήγαγε περίπου 24 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως — περίπου διπλάσια παραγωγή από εκείνη του υδροηλεκτρικού συγκροτήματος Sir Adam Beck στους Καταρράκτες του Νιαγάρα.
Το Wind West θα παρείχε αρχικά ηλεκτρική ενέργεια στον Ατλαντικό Καναδά, στο Κεμπέκ και ίσως στο Οντάριο, αλλά ο κ. Houston πιστεύει ότι τα καλώδια μεταφοράς που θα μεταφέρουν ηλεκτρική ενέργεια από αιολικά πάρκα θα φτάσουν μια μέρα από τη Νέα Σκωτία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Ο κόσμος πρέπει να αλλάξει λίγο για να συμβεί αυτό, αλλά θα αλλάξει», είπε.
Ήδη, η επαρχία έχει κάνει δοκιμαστικές προσεγγίσεις προς τους νότιους γείτονές της.
Τον Φεβρουάριο, ο κ. Houston υπέγραψε συμφωνία με την κυβερνήτη της Μασαχουσέτης, Maura Healey, για συνεργασία με στόχο την προμήθεια καθαρής ενέργειας στην πολιτεία από υπεράκτια αιολικά πάρκα. Είπε ότι η Νέα Αγγλία και η Νέα Υόρκη ενδιαφέρονται για παρόμοιες συμφωνίες.
Εξαιρετικά νέα από τη Γαλλία, όπου δικαστήριο έκρινε ότι ο κολοσσός των ορυκτών καυσίμων TotalEnergies είναι υπεύθυνος για τις εκπομπές που προκύπτουν όταν οι πελάτες της καίνε τα προϊόντα της — ένα είδος ευθύνης που οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να αποφύγουν.
«Η εξόρυξη, η διύλιση και η εμπορία ενός βαρελιού πετρελαίου οδηγεί αναπόφευκτα στην καύση του», ανέφερε το δικαστήριο, εξηγώντας γιατί η Total είχε ρόλο στις εκπομπές των πελατών της.
Νέο βιβλίο από τον Jason Dove Mark, ένα συναρπαστικό έργο για τις μεταβαλλόμενες γραμμές αναφοράς — και για το πώς αυτές διαστρεβλώνουν την αίσθησή μας για την αλλαγή. Μόλις πέρασα μερικές υπέροχες μέρες με τον Jeremy Jackson, τον επιστήμονα των ωκεανών που πρώτος έκανε ευρύτερα γνωστή αυτή την έννοια. Χαίρομαι που αποκτά όλο και περισσότερη προσοχή.
Ένα νέο είδος ταξιδιωτικής εκπομπής, που δεν καίει καθόλου καύσιμα αεροσκαφών. Δείτε το Adventures of the Not Jet Set του Parke Wilde. Ελπίζω όλοι να απολαμβάνουν κάποια περιπέτεια χαμηλού ανθρακικού αποτυπώματος. Το δικό μου μότο είναι ότι, παρ’ όλη τη ζημιά, αυτός παραμένει ένας όμορφος κόσμος, και μία από τις δουλειές μας είναι απλώς να γινόμαστε μάρτυρες της ομορφιάς του. Είναι ένα καθήκον που παίρνω στα σοβαρά.
Θα σας αφήσω με μια φωτογραφία που τράβηξα την περασμένη εβδομάδα στο Shelburne Farms, ένα από τα πιο όμορφα μέρη του Βερμόντ. Είχα πάει εκεί για να δώσω μια ομιλία, αλλά πριν από αυτήν έκανα μια βόλτα, κοιτάζοντας πέρα από τη λίμνη Champlain προς τα αγαπημένα μου βουνά Adirondacks. Μερικές φορές με ρωτούν πώς συνεχίζω, χρόνο με τον χρόνο, αυτή τη δουλειά. Και αυτό είναι ένα μεγάλο μέρος της απάντησης.
