της Γιώτας Παπαρούνα*
Θυμάμαι μικρό παιδί τον εαυτό μου να τρέχω στο μικρό μαγαζάκι στη Δάφνη για να πάρω παγωτό τέτοιες μέρες. Πίσω στο ταμείο υπήρχε ένα ξεθωριασμένο κάδρο με μία φωτογραφία ενός νεαρού παλληκαριού με μουστάκι και στρατιωτική στολή. Από κάτω διασταυρωμένα δαφνόφυλλα δόξας και η φράση αγνοούμενος της Κύπρου Ιούλιος 1974. Μια λιγνή γυναικεία μαυροφορεμένη φιγούρα ήταν πίσω από το ταμείο όσο υπήρχε το μαγαζάκι και σφίχτηκε η καρδιά μου όταν πέρασα και είχε γκρεμιστεί μετά από χρόνια.
Δεν τόλμησα ποτέ να ρωτήσω για εκείνον τον νέο αν ήταν άνδρας, αδερφός ή γιός, τι σημασία είχε εξάλλου. Πάντα ένιωθα ενοχές χωρίς να ξέρω γιατί. Ίσως γιατί δεν ρώτησα γιατί δεν έτρεξα γιατί δεν βοήθησα και δεν συμπαραστάθηκα. Κάθε φορά που περνούσα από κει ένας κόμπος με έπνιγε και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη και να σπάσω τη σιωπή. Ο βουβός πόνος που διαπερνούσε το χώρο και το χρόνο ήταν τόσο εκκωφαντικός που καμία φράση δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει αυτά που μοιραζόμασταν και ήταν πραγματικά πολλά και σημαντικά και θα τα πάρει καθένας μαζί του ως μαθήματα ζωής και μνήμες που μπορεί να μη αναφέρουμε ή να το αποφεύγουμε, αλλά υπάρχουν και πονάνε και είναι πάντα μέσα μας και μας κρατάνε ζωντανούς.
Πέρασαν 52 χρόνια από το διαρκές έγκλημα της Κύπρου και για χρόνια «δεν πουλούσε το Κυπριακό» και απέφευγαν τις αναφορές στις εφημερίδες και τα ΜΜΕ…..κι όμως είναι σαν να ήταν χθες και ο χρόνος πραγματικά σταμάτησε για όσους νιώθουν την αδικία και πνίγονται χωρίς να μπορούν να μιλήσουν. Δεν χρειάζεται άλλωστε, αρκεί να υπάρχει η μνήμη και να είναι πάντα εκεί να μας ξυπνάει από το λήθαργο της καθημερινότητάς μας ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα να παλέψουμε και να αναζητήσουμε από τα σκουπίδια της τηλεόρασης και τώρα πια και του διαδικτύου που καμία είτε φυσική είτε τεχνητή νοημοσύνη δεν θα μπορέσει να αποτυπώσει ποτέ. Επειδή δεν χρειάζονται πια λόγια αλλά πράξεις και η μνήμη είναι κι αυτή μία πράξη.
Το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» είναι συνειδητή επιλογή και όχι σύνθημα, ούτε μήνυμα ούτε άλλα τετριμμένα. Δεν ξεχνώ από πού έρχομαι, ποιος ήμουν, γιατί πάλευα και γιατί επέτρεψα να νικηθώ, γιατί αφέθηκα σαν τον βάτραχο να με…. βράσουν κι ενδόμυχα αναρωτιέμαι αν θυμάμαι να ξαναβρώ τον δρόμο να βγω από το Σπήλαιο, ως ιερό καθήκον και χρέος απέναντι σε εκείνους που φύγανε με τιμή.
Η Γιώτα Παπαρούνα είναι ερευνήτρια με σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακές σπουδές στις Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολείται ιδιαίτερα με ζητήματα μετανάστευσης και κοινωνικής συνοχής.
Φρονώ πως είναι ψυχολογικό θέμα -κυρία Παπαρούνα το ”γιατί επέτρεψα να νικηθώ και τα υπόλοιπα του επιλόγου σας”.
Τέτοια ερωτήματα ”μπαίνουν” και στην προσωπική μας ζωή -που εννοείται ότι την ορίζουμε-στην δε κοινή ζωή μας είναι ουτοπία να νομίζουμε ότι μπορούμε να έχουμε τον έλεγχό τους -αφού κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, με διαφορετική αφετηρία ,γνώσεις και εμπειρίες -ενώ στην πολιτική το 50+1 στην Δημοκρατία (στις Δικτατορίες το 1) καθορίζει την κοινή ζωή μας μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Υ.Γ Οι Ελληνοκύπριοι, που είναι αίμα μας ,-αλλά δεν ήταν έδαφος ελληνικό από το 1191 -,μας πόνεσαν πολύ για την εθνική αβελτηρία μας μέχρι τις 24 Ιουλίου 1974 ,αλλά για σκεφθείτε τους Ελληνομακεδόνες , πως πικράθηκαν μετά την Συμφωνία των Πρεσπών το 2108 ,που με υπογραφή του νομίμων -δημοκρατικά-εκπροσώπων μας δόθηκε το όνομά τους στους κατοίκους γειτονικού κράτους που ουδέποτε υπήρξαν οι Μακεδόνες του Ελληνισμού-να είστε καλά-.
Τι βλακείες,
Σύγκριση μιας πολιτικής απόφασης, που ΟΛΟΙ ψήφισαν, με εισβολή και κατοχή, που ΟΛΟΙ αγνόησαν.
Ωραία!!!
”Σύγκριση μιας πολιτικής απόφασης ,λέγε με Συμφωνία των Πρεσπών του 2018 ,που ΟΛΟΙ ψήφισαν” -οι οποίοι ΟΛΟΙ είναι ,
οι 145 βουλευτές του Σύριζα και οι ανεξάρτητοι βουλευτές Έλενα Κουντουρά ,Κατερίνα Παπακώστα, Σταύρος Θεοδωράκης ,Σπύρος Δανέλλης , Γιώργος Μαυρωτάς ,Σπύρος Λυκούδης Θανάσης Χριστοδουλόπουλος και ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος, από τους ΑΝΕΛ -σύνολο 153- όταν ΟΛΟΙ οι βουλευτές είναι 300,
ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΟΤΙ 147 -ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ- ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ δεν ψήφισαν την κύρωση αυτής της πολιτικής απόφασης-εξόφθαλμο λάθος σας- .