Η ΝΕΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΑΞΗ
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Σε μια εκτεταμένη ανάλυσή του για το www.rieas.gr, ο Δημήτρης Τσαϊλάς περιγράφει τη Μεσόγειο ως έναν χώρο που εισέρχεται σε νέα στρατηγική εποχή. Η μεταψυχροπολεμική τάξη, η οποία στηρίχθηκε για δεκαετίες στην αμερικανική κυριαρχία, στην ευρωπαϊκή οικονομική επιρροή και σε μια σχετικά σταθερή θαλάσσια ισορροπία, υποχωρεί πλέον μπροστά σε ένα πιο ρευστό, ανταγωνιστικό και επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον.
Οι πόλεμοι στη Γάζα και στη Συρία, η αντιπαράθεση Ισραήλ–Ιράν, η άνοδος περιφερειακών δυνάμεων και η επιστροφή του ανταγωνισμού των μεγάλων ισχύων διαμορφώνουν ένα νέο μεσογειακό σύστημα. Σε αυτό το σύστημα, η ισχύς, η τεχνολογία, η θάλασσα και η αποτρεπτική ικανότητα επιστρέφουν στο κέντρο της πολιτικής.
Η βασική διαπίστωση της ανάλυσης είναι ότι η Μεσόγειος δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως περιφερειακός χώρος δευτερεύουσας σημασίας. Αντιθέτως, μετατρέπεται σε κεντρικό πεδίο αντιπαράθεσης, όπου διασταυρώνονται ενεργειακά συμφέροντα, στρατιωτικές δυνατότητες, θαλάσσιοι διάδρομοι, υποθαλάσσιες υποδομές, μεταναστευτικές πιέσεις, τεχνολογικά δίκτυα και ανταγωνιστικές εθνικές στρατηγικές.
Τρεις εξελίξεις καθορίζουν αυτή τη μετάβαση.
Πρώτον, η σκληρή ισχύς επιστρέφει ως βασικό νόμισμα της διεθνούς πολιτικής. Η στρατιωτική ικανότητα, η αποτροπή, η τεχνολογική υπεροχή και η δυνατότητα προβολής ισχύος δεν αποτελούν πλέον κατάλοιπα μιας παλαιότερης εποχής. Αντιθέτως, γίνονται ξανά αποφασιστικοί παράγοντες για την επιβίωση, την επιρροή και την πολιτική αυτονομία των κρατών.
Δεύτερον, αναδύονται πιο αυτόνομοι και πιο διεκδικητικοί περιφερειακοί δρώντες. Η Τουρκία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μαρόκο δεν περιμένουν πλέον παθητικά τις πρωτοβουλίες των μεγάλων δυνάμεων. Οικοδομούν δικές τους ζώνες επιρροής, χρησιμοποιούν στρατιωτικά, οικονομικά και τεχνολογικά εργαλεία και επιδιώκουν να καθορίσουν οι ίδιες τους όρους του περιφερειακού παιχνιδιού.
Τρίτον, ο θαλάσσιος χώρος επανέρχεται ως κεντρικό πεδίο ανταγωνισμού. Ενεργειακοί διάδρομοι, λιμάνια, υποθαλάσσια καλώδια, κρίσιμες υποδομές, εμπορικοί κόμβοι και θαλάσσιες ζώνες αποκτούν τεράστια στρατηγική αξία. Η θάλασσα δεν είναι απλώς πεδίο μεταφορών ή οικονομικής δραστηριότητας. Είναι χώρος κυριαρχίας, αποτροπής, ελέγχου και γεωπολιτικής επιρροής.
Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, η έννοια της κυριαρχίας αποκτά πιο πρακτικό και πιο απαιτητικό περιεχόμενο. Δεν αρκεί πλέον η κυριαρχία να νοείται μόνο ως νομικό δικαίωμα. Δεν αρκεί η διεθνής αναγνώριση, ούτε η επίκληση των συνθηκών, ούτε η προσφυγή στο διεθνές δίκαιο, όσο αναγκαία και αν είναι όλα αυτά. Πραγματική κυριαρχία σημαίνει ικανότητα ενός κράτους να υπερασπίζεται τα σύνορά του, να προστατεύει τις θαλάσσιες ζώνες του, να διασφαλίζει τις κρίσιμες υποδομές του, να διατηρεί ελευθερία κινήσεων και να αποτρέπει αποτελεσματικά κάθε απειλή.
Εδώ επανέρχεται η κλασική γεωπολιτική σκέψη. Η ιστορία, η γεωγραφία και η ισχύς εξακολουθούν να καθορίζουν την τύχη των κρατών, ακόμη και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Τα κράτη που αντιλαμβάνονται εγκαίρως τις μεταβολές του διεθνούς περιβάλλοντος προσαρμόζονται, ενισχύουν τα μέσα ισχύος τους και διεκδικούν ρόλο. Όσα παραμένουν εγκλωβισμένα σε παθητικές αναγνώσεις της πραγματικότητας κινδυνεύουν να μετατραπούν από δρώντες σε αντικείμενα των στρατηγικών άλλων.
Σημαντική θέση στην ανάλυση καταλαμβάνει και η αναδιάταξη της αμερικανικής ισχύος. Η Ουάσινγκτον δεν αποσύρεται από τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Αλλάζει τρόπο εμπλοκής. Το νέο μοντέλο δεν στηρίζεται σε μεγάλες κατοχές, μακροχρόνια κρατικά οικοδομήματα ή ιδεολογικές σταυροφορίες. Στηρίζεται σε επιλεκτική παρουσία, διμερείς σχέσεις, στρατηγικές συνεργασίες, οικονομική πίεση και ισχυρή αποτροπή.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι Συμφωνίες του Αβραάμ αποκτούν ευρύτερη στρατηγική σημασία. Δεν αποτελούν μόνο μηχανισμό προσέγγισης μεταξύ Ισραήλ και αραβικών μοναρχιών. Δημιουργούν έναν νέο άξονα συνεργασίας που συνδέει το Ισραήλ, τις μοναρχίες του Κόλπου και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο άξονας αυτός αφορά ασφαλώς το Ιράν, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτό. Επεκτείνεται στην τεχνολογία, στην ενέργεια, στην κυβερνοασφάλεια, στις επενδύσεις, στη θαλάσσια ασφάλεια και στον έλεγχο κρίσιμων δικτύων.
Το Ισραήλ αναδεικνύεται έτσι σε ανερχόμενη στρατηγική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. Παρά το σοκ της 7ης Οκτωβρίου 2023 και τα σοβαρά προβλήματα ασφαλείας που αποκαλύφθηκαν, επέδειξε ικανότητα ταχείας ανάκτησης αποτροπής και προβολής ισχύος σε πολλαπλά μέτωπα: στη Γάζα, στον Λίβανο, στη Συρία και έναντι του Ιράν.
Η ισραηλινή ισχύς στηρίζεται σε τέσσερις πυλώνες: στρατιωτική υπεροχή, τεχνολογική καινοτομία, ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών και διευρυνόμενο δίκτυο συμμαχιών. Η σύζευξη ισραηλινής τεχνολογίας, αραβικού κεφαλαίου και αμερικανικής στρατηγικής υποστήριξης δημιουργεί έναν νέο πόλο ισχύος, με επιρροή που ξεπερνά τα όρια της Μέσης Ανατολής και αγγίζει ολόκληρη τη Μεσόγειο.
Για την Ελλάδα, η σχέση με το Ισραήλ αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η συνεργασία στους τομείς της ενέργειας, της άμυνας, των πληροφοριών, της κυβερνοασφάλειας και της θαλάσσιας ασφάλειας δεν είναι απλώς διμερής επιλογή. Είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής προσαρμογής σε έναν χώρο όπου οι ισορροπίες αλλάζουν γρήγορα.
Απέναντι σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Τουρκία προβάλλει ως ο σημαντικότερος αναθεωρητικός παράγοντας για τον Ελληνισμό. Η τουρκική πρόκληση δεν είναι συγκυριακή, ούτε εξαρτάται αποκλειστικά από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Είναι δομική, διότι απορρέει από τη γεωγραφία, το δημογραφικό μέγεθος, τη στρατιωτική ισχύ, την ιστορική φιλοδοξία και το μακροπρόθεσμο όραμα της Άγκυρας να καταστεί αυτόνομη περιφερειακή δύναμη.
Η Τουρκία επιδιώκει επιρροή στη Συρία, στη Λιβύη, στα Βαλκάνια, στην Αφρική, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα. Η στρατηγική της συνδυάζει στρατιωτική ισχύ, οικονομική διείσδυση, διπλωματία, ιδεολογική επιρροή και αξιοποίηση γεωγραφικών πλεονεκτημάτων. Δεν πρόκειται για αποσπασματική πολιτική, αλλά για συστηματική προσπάθεια αναβάθμισης της Τουρκίας σε δύναμη με λόγο σε πολλαπλά γεωπολιτικά θέατρα.
Κεντρικό σημείο αυτής της στρατηγικής είναι η «Γαλάζια Πατρίδα» — Mavi Vatan. Δεν πρόκειται απλώς για ναυτικό δόγμα. Πρόκειται για ολοκληρωμένο γεωπολιτικό όραμα που συνδέει κυριαρχία, ενέργεια, ναυτική ισχύ, θαλάσσιες δικαιοδοσίες και εθνική ταυτότητα. Για την Ελλάδα, η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι επικίνδυνη επειδή αμφισβητεί το ισχύον θαλάσσιο καθεστώς, το διεθνές δίκαιο και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Η απάντηση σε αυτή την πρόκληση δεν μπορεί να είναι μόνο ρητορική. Απαιτεί αξιόπιστη αποτροπή, ναυτική υπεροχή, μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό και ισχυρές συμμαχίες. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει τη θάλασσα ως δευτερεύον πεδίο πολιτικής. Για τον Ελληνισμό, η θάλασσα είναι χώρος επιβίωσης.
Ιδιαίτερο βάρος έχει και η άνοδος των μοναρχιών του Κόλπου. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν είναι πλέον μόνο εξαγωγείς υδρογονανθράκων. Μετατρέπουν τον οικονομικό τους πλούτο σε γεωπολιτική επιρροή μέσω επενδύσεων, υποδομών, τεχνολογίας, λιμανιών, ενεργειακών διαδρόμων και χρηματοδότησης ανοικοδόμησης.
Η επιρροή τους απλώνεται σε χώρες όπως η Αίγυπτος, ο Λίβανος και η Λιβύη, αλλά αγγίζει και την Ελλάδα. Η νέα γεωπολιτική δεν ασκείται μόνο με στρατούς. Ασκείται και με κεφάλαια, τεχνολογικές συνεργασίες, ενεργειακά δίκτυα, logistics και έλεγχο κρίσιμων οικονομικών υποδομών. Όποιος ελέγχει τα δίκτυα, τις ροές και τους κόμβους, αποκτά στρατηγικό βάθος.
Αντιθέτως, η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται στρατηγικά αμήχανη και συχνά απούσα. Παραμένει οικονομικός γίγαντας, αλλά δεν διαθέτει αντίστοιχη γεωπολιτική βαρύτητα στη Μεσόγειο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει στρέψει την ευρωπαϊκή προσοχή προς τα ανατολικά, αφήνοντας το νότιο μέτωπο σε δεύτερη μοίρα. Όμως η Μεσόγειος επηρεάζει άμεσα την ευρωπαϊκή ασφάλεια: ενέργεια, μετανάστευση, τρομοκρατία, εμπόριο, θαλάσσιες οδοί και πολιτική σταθερότητα.
Για την Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει πολύτιμη. Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την εθνική ισχύ. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος, αλλά όχι ως υποκατάστατο της ελληνικής αποτροπής. Η ασφάλεια ενός κράτους δεν ανατίθεται. Οικοδομείται.
Το σημαντικότερο συμπέρασμα αφορά τη θαλάσσια ισχύ ως ιστορική και στρατηγική προϋπόθεση του Ελληνισμού. Από τη Σαλαμίνα μέχρι το Βυζάντιο, από τη ναυτοσύνη της διασποράς μέχρι το σύγχρονο ελληνικό κράτος, η θάλασσα υπήρξε ο χώρος όπου κρίθηκαν η επιβίωση, η ευημερία και η πολιτική αυτονομία των Ελλήνων.
Στον 21ο αιώνα, όμως, η θαλάσσια ισχύς δεν σημαίνει μόνο πολεμικό ναυτικό. Περιλαμβάνει ενεργειακές υποδομές, υποθαλάσσια καλώδια, κυβερνοασφάλεια, λιμάνια, logistics, αεροναυτική ισχύ, πληροφορίες, δορυφορική επιτήρηση, τεχνολογική ανθεκτικότητα και διεθνείς συνεργασίες. Η θάλασσα είναι πλέον ταυτόχρονα στρατιωτικό, οικονομικό, τεχνολογικό και πληροφοριακό πεδίο.
Το τελικό μήνυμα είναι σαφές. Η Ελλάδα δεν πρέπει να βλέπει τον εαυτό της ως παθητικό παρατηρητή ή ως απλό σύνορο της Ευρώπης. Βρίσκεται στο κέντρο του νέου μεσογειακού αιώνα. Η γεωγραφία της είναι πλεονέκτημα, αλλά μόνο εφόσον μετατραπεί σε στρατηγική ισχύ.
Αυτό απαιτεί ναυτικό εκσυγχρονισμό, αξιόπιστη αποτροπή, τεχνολογική καινοτομία, προστασία κρίσιμων υποδομών, εθνική ανθεκτικότητα, κοινωνική συνοχή και συνεκτικό στρατηγικό όραμα. Η ελληνική επιταγή είναι να αναλάβει η χώρα τον ρόλο της ως θαλάσσια δύναμη, να ενισχύσει τα μέσα εθνικής κυριαρχίας και να συμβάλει ενεργά στη διαμόρφωση της νέας μεσογειακής τάξης.
Διότι αν η Ελλάδα δεν καθορίσει η ίδια τη θέση της στη νέα Μεσόγειο, θα το κάνουν άλλοι για λογαριασμό της.
ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΔΩ
Άντε να σοβαρευτούμε και να αντιμετωπίζουμε τα εξωτερικά μας θέματα ,χωρίς ιδεολογισμούς και αντικυβερνητικούς αφορισμούς -κυρίως εις βάρος του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη και Υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη -,εύγε στον κ. αρθρογράφο-.
Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι η επί μισό αιώνα υφιστάμενη ελληνοτουρκική διένεξη για το Αιγαίο και το πρόβλημα της Κύπρου ,πρέπει να μας πείσουν και μάλιστα χωρίς πολλή σκέψη ότι τα επιτευχθέντα αποτελέσματα της Ιστορίας στο λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα δεν μπορούν να θεωρηθούν οριστικά ΚΑΙ ‘άρα”
ΘΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΙΤΕ ΜΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ , ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ,ΕΙΤΕ ΜΕ ΕΝΙΑΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ, στην οποίαν -ας μη ξεχνάμε- κυριαρχούσαν μέχρι το 19ο αιώνα οι πρόγονοί μας ,
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ , που είναι η Δύση-Ευρώπη , από την οποίαν ουδέποτε φύγαμε και την οποίαν σώνουμε από την Ανατολή ,από το 490 π.Χ.
Υ.Γ Σε κάθε περίπτωση ο ”ράφτης” κ Έρντογαν με την Γαλάζια Πατρίδα του θα διαπιστώσει ότι δεν είναι κατάλληλη για την λύση ή προώθηση ιστορικών -όπως της Μεγάλης Μεσογείου-προβλημάτων και θα ”τρομάζει” μήπως του ”φυτρώσουν” εθνικά κράτη βορειοανατολικά των συνόρων της Τουρκίας.
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης
¨ ΣΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ , που είναι η Δύση-Ευρώπη¨
Ποιᾶς ἱστορίας, ποιοῦ λαοῦ; Γιατί καὶ ἐπειδὴ ἡ ἱστορία μας δὲν ἀλλάζει καὶ εἴμαστε ἑνωμένοι καὶ μὲ τὴν Ἀνατολή, ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες πόλεις μας, ἀπὸ τήν πορεία καί τὶς πόλεις τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τοῦ παῖδα Διὸς ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν Εὐρωπαῖος, ἀπὸ τὴν πορεία τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀπὸ τὶς Βυζαντινές μας πόλεις καὶ πολιτισμό, ἀπὸ ἀπογόνους πολλῶν γενεῶν ποὺ βρίσκονται ἐκεῖ στὴν Ἀνατολή, ἀπογόνους καί πολιτισμό πού δέν θά ἀρνηθοῦμε ποτέ, πάντα εἴμαστε ἑνωμένοι καὶ μὲ τὴν Ἀνατολή.
Είμασταν και θα είμαστε και με την Εγγύς Ανατολή γιατί εμείς με τον Μέγα Αλέξανδρο την δημιουργήσαμε ,ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΥΓΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ,το όνομα της οποίας και δώσαμε και
μετά το 1878 και το 1922 -ΙΔΙΩΣ – προσπαθούμε να γλιτώσουμε την φλούδα της γης μας και από το Αρκούδα και από το Τσακάλι ,καθώς μας επισήμαναν -και μας άφησαν εθνική εντολή-οι αείμνηστοι Γκάτσος και Χατζηδάκις.
Να θυμηθούμε και την φράση στη Βουλή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στις 12 Ιουνίου 1976 (το ξανάγραψα),
”Η Ελλάς πολιτικά ,οικονομικά ,αμυντικά και πολιτιστικά ανήκει εις την Δύση”, κάτι που τήρησαν απαρεγκλίτως και ο μεταμεληθείς Ανδρέας Παπανδρέου και οι σοσιαλαριστεροί Σημίτης και Τσίπρας .
Δεν θα υπηρετούμε -και ούτε θα το δείχνουμε-την πολιτική του ΚΚΕ του 5-8% , που δεν θέλει την Δύση.
Οι άλλοι Έλληνες -αριστεροί και δεξιοί -πολιτικοί μας κοροϊδεύουν -ΑΣΥΣΤΟΛΑ δε-.
«Είμασταν και θα είμαστε και με την Εγγύς Ανατολή γιατί εμείς με τον Μέγα Αλέξανδρο την δημιουργήσαμε»
Δημιούργησε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος τὴν Ἐγγὺς Ἀνατολή; Αὐτὸ διδαχθήκατε;
Στὴν ΤΝ ἀναφέρεται γιὰ τὴν Ἐγγὺς Ἀνατολή:
«Είναι ο τόπος όπου αναπτύχθηκαν οι πρώτοι μεγάλοι ανθρώπινοι πολιτισμοί, όπως οι Σουμέριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ασσύριοι και οι Χετταίοι, και όπου γεννήθηκε η γραφή, η γεωργία και οι πρώτες οργανωμένες πόλεις.» Ὅτι διέδωσε τὸν Ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ἐκεῖ εἶναι τὸ σωστό, ἀλλὰ ἐκεῖ ὑπῆρχαν καὶ ἀπὸ πρὶν Ἑλληνικὲς ἀποικίες.
«ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΥΓΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ» πῶς νὰ φύγουμε; τὸ ὄνομα εἶχε δοθεῖ πρῶτα ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα καὶ μετὰ ὀνομάσθηκε ἡ ἤπειρος. Δηλαδὴ ἡ Εὐρώπη δὲν ἔφυγε ἀπὸ ἐμᾶς.
Ἄλλωστε τὸ ὄνομα Εὐρώπη, φοινικικό, ἔχει μείνει γνωστὸ μὲ τὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάβητο γραμμένο μὲ τὰ φωνήεντα δηλαδή. Ὁ Κ. Καραμανλῆς τί δήλωσε; ”Η Ελλάς πολιτικά ,οικονομικά ,αμυντικά και πολιτιστικά ανήκει εις την Δύση”, δὲν εἶπε ἀνήκει στὴν Εὐρώπη. Καὶ ἔχει μείνει ἱστορικὴ ἡ ἀπάντηση τοῦ ᾿Α. Παπανδρέου ὅτι «ανήκουμε εις τους Έλληνες».
Αφήστε τον Ανδρέα Παπανδρέου -που σαν σήμερα ”μας άφησε” – , γιατί για την Δύση και την Ευρώπη ήταν ο πρώτος που έκανε συνεχείς ”κωλοτούμπες” και οριστικοποίησε την θέση του μετά το Μάαστριχτ , όπως ο κ. Τσίπρας μετά το 3ο Μνημόνιο.
Οι από την σωστή πλευρά της Ιστορίας λέγαμε και λέμε ,γιατί οι αριστεροποοδευτικοί καταλαβαίνουν το εθνωφελές μετά τα πενήντα τους και μετά γελοιοποιούνται ”γλείφοντας εκεί που έφτυναν”.
Φταίει η ανωριμότητά τους , ή οι Μάρξ ,Ένγκελς και οι υπόλοιποι θεωρητικοί του ΤΙΠΟΤΑ ,που πωλούν γνώσεις χωρίς προτάσεις για ”το γε νυν έχον ” -με Δημοκρατία και χριστιανική αγάπη;;;. Ευτυχώς τα Ελληνόπουλα στην μεγάλη πλειοψηφία τους έπαυσαν να διαβάζουν τέτοια βιβλία και ”το έριξαν στο φάγωμεν ,πίωμεν ΣΥΝΕΧΩΣ δε.
Ο Αλέξανδρος δεν μάς πήγε στην Εγγύς Ανατολή, αλλά πολύ πιο μακριά, μέχρι το σημερινό Καράτσι τού Πακιστάν. Μένουν ακόμη κάποια αδιευκρίνιστα πράγματα, όπως γιατί μία επαρχία τής Κίνας ονομάζεται ΓΙΟΥΝΑΝ, πράγμα που σημαίνει σε όλες σχεδόν τις ασιατικές γλώσσες ΕΛΛΗΝΑΣ. Οι κάτοικοι τής επαρχίας αυτής δεν έχουν σινικά χαρακτηριστικά. Η Ελλάς κινεζικά ονομάζεται «Xī-là» (希腊), που σημαίνει «ο άλλος μεγάλος πολιτισμός». Αυτό προς Ανατολάς. Προς Νότο μάς πήγε Αίγυπτο και Κυρηναϊκή.
Σωστά παρατηρείς, Ελένη, ότι πολύ πριν τον Αλέξανδρο, άλλοι μεγάλοι πολιτισμοί είχαν υπάρξει εκεί, αλλά ο … δάσκαλος (πόσα κοπέλια να στράβωσε) δεν φαίνεται να τούς έχει ακούσει. Όσο για την Ιωνία, οι Έλληνες ζούσαν εκεί από τουλάχιστον 6.000 χρόνια.
Η ημιμάθεια χειροτέρα τής αμαθείας, όταν συνδυάζεται με ξεροκεφαλιά, ισχυρογνωμοσύνη και βλακεία.
¨Οι από την σωστή πλευρά της Ιστορίας λέγαμε και λέμε ¨
Μόνο τόν ἑαυτό σας ἐκπροσωπεῖτε καί κανέναν ἄλλον.
¨ για την Δύση και την Ευρώπη ¨ ἡ Εὐρώπη στήν Δύση εἶναι.
Ἔχουμε τούς ποιητές μας γιά τήν θέση μας στήν ἱστορία
«Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα!
Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια
της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά.
στον αιθέρα στέκει να
και στη θάλασσα μόνη της!»
σέ μελοποίηση τοῦ Μίκη Θεοδωράκη.
Ακόμη προχθές τού έγραφα ότι έχει το κακό χούι να μιλά για λογαριασμό άλλων. Η φράση, άλλωστε είναι ατελής, δε βγάζει νόημα. Χειρότερα ακόμη, που αποφεύγει να μάς προσδιορίσει ποια είναι η σωστή και ποια η λάθος πλευρά τής Ιστορίας, μία ανοησία που έμαθαν στον Κούλη οι επικοινωνιολόγοι του και που αυτός αβασάνιστα επαναλαμβάνει.
“ΣΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ , που είναι η ”
Η Δύση-Ευρώπη είναι γεωγραφικές περιοχές, που δεν δείχνουν εν προκειμένω κάποια “πλευρά” τής Ιστορίας. Απλώς έχει την δική τής Ιστορία.
Υπάρχει σωστή και λάθος πλευρά τής Ιστορίας και αν ναι, ποίος ο ορισμός εκάστης; Καταλαβαίνεις τι γράφεις, ή απλώς παπαγαλίζεις ό,τι σαχλαμάρα ξεφουρνίσει ο Μητσοτάκης;
Είναι προφανές ότι, μετά από τουλάχιστον 10 ερωτήσεις, αδυνατείς να ξεκαθαρίσεις τι θα πει η αρλούμπα “σωστή πλευρά τής Ιστορίας”. Η σιωπή είναι χρυσός, ειδικά όταν κανείς προσπαθεί να κρύψει ότι λέει/γράφει ανοησίες.
Πρός Επισκέπτη
“Ο Αλέξανδρος δεν μάς πήγε στην Εγγύς Ανατολή, αλλά πολύ πιο μακριά, μέχρι το σημερινό Καράτσι τού Πακιστάν.”
Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι Ἀλέξανδροι. Ὁ ἐπονομαζόμενος Μέγας Ἀλέξανδρος, ὁ γιὸς τοῦ Φιλίππου, εἶναι αὐτὸς ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Μακεδονία, πρῶτα ἐξεστράτευσε ἐναντίον τῆς Θήβας καὶ μετά ἔφθασε στὴν Σογδιανὴ στὴν Κεντρικὴ Ἀσία ὅπου βρῆκε την Ρωξάνη. Συμφωνῶ μὲ αὐτὰ ποὺ γράφεις, εἶναι γνωστὸ ὅτι στὴν Ἀσία εἶχαν γίνει ἀρχαιότερες ἐκστρατεῖες ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ, ἀπὸ τὸν Διόνυσο, ὑπάρχουν ἴχνη Μινωϊτικῆς τεχνοτροπίας σὲ κατασκευὲς ἀρχαιότατες.
Η Τροία στην … Ευρώπη ανήκε; Και … ποιος ήταν με την σωστή πλευρά τής Ιστορίας, οι Τρώες, ή οι Αχαιοί; Ο ΣΑΝ θα μάς το ξεκαθαρίσει.
Όταν αναφέρω σκέτο “Αλέξανδρος”, θεωρώ το “μέγας” αυτονόητο. Άλλως θα προσδιόριζα σε ποιον αναφέρομαι. Το ίδιο κάνω και όταν λέω “ο Ναπολέων”. Άλλως γράφω ο Ναπολέων Γ’.
Ἂν δὲν μποροῦν νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν γλώσσα σωστά, οὔτε καὶ τὴν γεωγραφία μποροῦν νὰ ὁρίσουν σὲ αὐτὴ τὴ χώρα. Γι αὐτὸ ὁ Ἐλύτης ἔγραφε «τὴ γλώσσα μοῦ ἔδωσαν Ἑλληνική». Ἡ ἐτυμολογία τοῦ ὀνόματος Ἀλέξανδρος εἶναι σαφής. Δὲν συζητάω γιὰ τὶς ἑρμηνεῖες καὶ παρερμηνεῖες, χωρὶς κἂν ὀρθὴ ἀνάγνωση, μὲ πρόθεση νὰ βροῦν λάθη ἐκεῖ ποὺ οἱ θεοὶ ἔστηναν τὰ μυστήριά τους, ἐκεῖ ποὺ ὀργανώνεται τὸ χάος, ἐκεῖ πού στήνονται γέφυρες, ἐκεῖ ποὺ τιμῶνται ἄνθρωποι, ἐκεῖ ποὺ ὀνομάζεται ἡ πράξη πολιτισμός, κάλλος, σεβασμός, ἡρωισμός, πάλη μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης, ἔρευνες γιὰ νὰ βρεθοῦν οἱ συνιστῶσες τῆς ζωῆς, ἄπειρες λεπτομέρειες καὶ ἀγωνίες νὰ μὴν ἀδικηθεῖ κανένας, συνδυασμοί γιά νὰ μὴν ξεχασθεῖ κανένας, γιὰ τὸ δέον γενέσθαι γράφω καὶ ὄχι γιὰ ὅσα ἀνορθόγραφα ἀπὸ ἡμιμάθεια συμβαίνουν.
Υπάρχει μια γνωστή φράση ”ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ”, για όλα όσα εκτός του θέματος ”Η Μεσόγειος μπαίνει σε νέα εποχή , η ελληνική επιταγή του 21ου αιώνα” σχολιάσθηκαν.
Επικαλούμαι και τους αναγνώστες.