Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ
Φωτογραφία: άνεργος “μπροστινός” σε αναζήτηση Έλληνα συνεταίρου.
Από εμφάνιση, θα την έλεγες και συριζαία. Μαλλί λευκό με πράσινες και μωβ ανταύγειες, ακριβό κούρεμα, γυαλιά με έντονο κοκκάλινο σκελετό ΚΚΕ εσωτερικού ή έστω ανθρώπων κάποιας ηλικίας με ευαισθησίες, αεικίνητη παρά τα παραπανήσια κιλά της, σίφουνας πάνω στο παπί, σίφουνας και στις δουλειές της, μόνο που να, ξεχνάει. Αν και βγάζει πραξικοπηματικά τα κοινόχρηστα χρόνια τώρα, πάντα ξεχνάει να δώσει αποδείξεις, χρεώνει διπλά το πετρέλαιο, τα ποσά τα βγάζει με το μάτι και πρέπει να τα βάλεις στην τράπεζα μαζί με το ενοίκιο για να μην μπορεί να σε κατηγορήσει ότι δεν πλήρωσες ποτέ. Την ίδια πολιτική έχει στο μπαράκι. Κι εκεί ξεχνάει να κόψει αποδείξεις, αν δεν καθίσεις μπάστακας να περιμένεις. Το μηχάνημα για τις κάρτες εννιά φορές στις δέκα είναι χαλασμένο κι όποτε να περάσεις οι εργαζόμενοι είναι καινούριες φάτσες. Το μόνιμο παράπονό της είναι ότι δεν βρίσκει προσωπικό και ότι είναι ανίκανοι για το σπουδαίο έργο του να σηκώνουν δίσκους, να σκουπίζουν τραπέζια και να βάζουν τα άπλυτα στο πλυντήριο. Κάτι έχει το μαγαζί της και τραβάει τους ανεπίδεκτους μαθήσεως. Θυσιάζεται που τους εκπαιδεύει και τους πληρώνει κι από πάνω! Θυσιάζεται επίσης γιατί δεν δουλεύει με αχυρανθρώπους όπως όλη η αγορά της Θεσσαλονίκης, «μπροστινούς» δηλαδή, όχι όπως τον μπροστινό σου στο θρανίο, αλλά τον Αφγανό αγνώστου διαμονής που φαίνεται στα χαρτιά, ενώ εσύ δουλεύεις και θυσιάζεσαι και ρίχνεις μια πτώχευση το χρόνο. Παραδόξως, οι εφορείες της Θεσσαλονίκης δεν ανησυχούν ποτέ για αυτούς τους μελαχρινούς, ατσούμπαλους επιχειρηματίες κι όλο τους δίνουν το δικαίωμα στο όνειρο. Κάθεται λοιπόν η κυρά-Μπέτυ από την τιμιότητά της και την ξεζουμίζει η εφορεία. Δεν είναι άξια συγχαρητηρίων;
Μου κάθεται στο στομάχι η κυρά-Μπέτυ για την άνεση να κλέβει τους πάντες και να ξεφουρνίζει ψέματα για τα πάντα. Είναι, θα έλεγα, ένα κλασικό μικρομεσαίο λαμόγιο, αν και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είναι καθόλου σπάνια περίπτωση. Πολλοί από αυτούς έχουν ταλέντο να εντοπίζουν και να καταγγέλλουν δημόσια τη διαφθορά. Στις σελίδες του διαδικτύου που αγωνιούν για την Ελλάδα, όλοι είμαστε πατριώτες, έτοιμοι να βάλουμε τη χώρα στον ίσιο δρόμο με κάθε κόστος κι ένα δάκρυ μας πνίγει κάθε φορά που ακούμε σε βιντεοκλήση το ευρηματικό κατηγορώ του Καθηγητή Ιωαννίδη. Στον κόσμο αυτού του κακού παραμυθιού, τη νύφη την πληρώνουν τα κορόιδα, γιατί αυτοί που άλλα λένε κι άλλα κάνουν, δεν αποκλίνουν ποτέ από τα συμφέροντά τους κι όταν, που λέει ο λόγος, γίνει το μεγάλο μπαμ, δεν θα πάθουν απολύτως τίποτα. Τα κορόιδα είναι εκείνα που θα αγοράζουν μισό κιλό αντί για ένα στον μανάβη.
Βλέποντας όλες αυτές τις καλοσυνάτες, εύθυμες, όξω καρδιά φυσιογνωμίες γύρω μου, τους άνετους, ωραίους, που όλο κλαίγονται και κατακεραυνώνουν τους χειρισμούς της κυβέρνησης, νιώθω ότι κάτι δεν κολλάει. Τους συμφέρει πολύ ο γελωτοποιός που χοροπηδά, ο ανεκδιήγητος που ξεπουλάει τη χώρα κομμάτι-κομμάτι, οι μαφιόζες που αποφασίζουν και διατάζουν γιατί έτσι. Κρυφά μέσα τους δεν θέλουν τίποτα να αλλάξει. Αν οι νόμοι ισχύσουν, αν πληρώσουν όσοι ευθύνονται, αν η Βουλή ξαναπιάσει να ελέγξει, θα χάσουν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Είναι ένας ασθενικός, χαμένος από τα πριν εμφύλιος. Όταν το πράγμα πράγματι δεν θα πηγαίνει άλλο, αυτοί θα έχουν καταθέσεις στα νησιά Κέιμαν και άκρες που τις καλλιεργούν υποστηρίζοντας με βλέμμα πόνου στραμμένο στον ουρανό, κάθε δίκαιη υπόθεση. Τα κορόιδα θα πληρώσουν και πάλι. Αλλά αυτά δεν βγάζουν κραυγές για τη σωτηρία της Ελλάδας. Περιμένουν στις ουρές στα δημόσια νοσοκομεία, μετράνε τί θα κόψουν. Θα μείνουν εδώ, μην πεις από φιλοπατρία και τα λοιπά, ας πούμε αδράνεια, ας πούμε διαστροφή. Έχει κι αναπόφευκτη καταστροφή την τραγική ομορφιά της.
