του Δημήτρη Μακροδημόπουλου
Δεν ήταν μόνον οι εκλογές στη Σαξονία – Άνχαλτ όπου η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) υπερδιπλασίασε το ποσοστό που είχε λάβει το 2021 θριαμβεύοντας ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) το υποδιπλασίασαν. Και στις εκλογές στο Μεκλεμβούργο επαναλήφθηκε το ίδιο αλλά και στο Βερολίνο πάλι η AfD διπλασίασε το ποσοστό της ενώ το CDU είχε σοβαρότατες απώλειες. Ξαφνικά όσοι ψήφισαν την AfD έγιναν νεοφασίστες;;; Παρόλα αυτά ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς διεμήνυσε ότι θα παραμείνει στη θέση του προχωρώντας το πλάνο των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησής του. Όμως στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος οι εκλεγμένοι δεν πρέπει να είναι απλοί διαχειριστές της βούλησης του λαού και μόνον; Δήλωσε μάλιστα ότι «αυτές οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν το αντίδοτο στο δηλητήριο του αυταρχισμού, το οποίο διεισδύει όλο και πιο βαθιά στην κοινωνία μας». Ποιός είναι αυταρχικός εν προκειμένω;
Τί επέφερε αυτή την ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας; Έγραφε ο Eric Gujer, πολιτικός συντάκτης και εκδότης, στη Neue Zurcher Zeitung το 2012: «Η πλειοψηφία των Γερμανών επιθυμεί περισσότερο για τη χώρα τους έναν ρόλο μεγάλης Ελβετίας στο εικονοστάσιο της παγκόσμιας πολιτικής… Το Βερολίνο δεν ασκεί παρά απρόθυμα τον ηγετικό του ρόλο – ρόλο κατά προτίμηση οικονομικό, σπανίως εξωτερικής πολιτικής και ποτέ στρατιωτικό». Ο Μερτς, όπως και ο προκάτοχός του Σολτς, εμφανίζεται πολεμοκάπηλος, διακινεί σενάρια απειλών κατά της Γερμανίας, εκφοβίζει τους πολίτες μιλώντας για καταφύγια, προμήθειες έκτακτης ανάγκης, και επικείμενο πόλεμο, ανήγαγε μάλιστα σε υπαρξιακό θέμα το συμβάν στη Λειψία για να δικαιολογήσει την πολιτική του. Με τη στροφή της βιομηχανίας στην πολεμική βιομηχανία ελπίζει να αντιμετωπίσει τη συρρίκνωσή της . Οι πολίτες όμως αντιλαμβάνονται ότι η ύφεση της γερμανικής οικονομίας και τα συνακόλουθα που επέφερε στο βιοτικό τους επίπεδο είναι το αποτέλεσμα της απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο, νιώθουν προσβεβλημένοι για την καταπάτηση της εθνικής τους κυριαρχίας με το σαμποτάζ στους αγωγούς Nord Stream 1 & 2, αντιλαμβάνονται ότι οι κυρώσεις επιστρέφουν στους ίδιους και γίνονται μπούμερανγκ για τη ζωή τους. Γιαυτό και καταψηφίζουν τον παραλογισμό του καγκελαρίου στρεφόμενοι στην AfD αφού και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) με καγκελάριο τον Σολτς ακολούθησαν την ίδια πολιτική. Σήμερα CDU και SPD συγκυβερνούν, οπότε οι αντιδράσεις στράφηκαν υπέρ της AfD. Βέβαια ο πόλεμος υπήρξε “δώρο του Θεού”, για τους κυβερνώντες στην Ευρώπη σύμφωνα με τον Emmanuel Todd . Αφενός διότι επισείοντας τη ρωσική απειλή μπορούν και αποπροσανατολίζουν τους λαούς από τα κοινωνικά προβλήματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της δημοκρατίας και αφετέρου διότι η ΕΕ σε συνθήκες διάλυσης χρειαζόταν έναν εχθρό για να συνέλθει
Μετά το Μάαστριχτ, επακόλουθο της διάλυσης της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η δημοκρατία, η σχέση του εκλογικού σώματος με τους εκλεγμένους που το εκπροσωπούν έγινε προκλητικά αντιφατική Θάλεγα ότι δεν υπάρχει δημοψήφισμα σε κράτος μέλος της ΕΕ όπου η διάσταση μεταξύ των κομμάτων και του εκλογικού σώματος για την επιθυμητή έκβαση του δημοψηφίσματος να μη ήταν μεγάλη. . Μάλιστα στην περίπτωση καταψήφισης της πρότασης των Βρυξελλών, το δημοψήφισμα επαναλαμβάνονταν με ανώδυνες τροποποιήσεις και εκφοβισμούς μέχρι να ψηφιστεί ή ακυρώνονταν. Να θυμίσουμε την περίπτωση του δημοψηφίσματος για το Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία το 2005 όπου το “όχι” υπερίσχυσε με μεγάλη διαφορά. Το δημοψήφισμα στις δύο χώρες δεν επαναλήφθηκε αλλά η Συνθήκη της Λισαβόνας που το αντικατέστησε, υπερψηφίστηκε από τα δύο κοινοβούλια παρακάμπτοντας τους λαούς χωρίς καμία αντίδραση. Ήταν ένα σημείο καμπής για τους λαούς σύμφωνα με τον Todd: Σε δύο χώρες με φιλελεύθερη δημοκρατική παράδοση οι λαοί δεν υπολογίζονται πλέον, «όχι απλώς εξ αιτίας των “ελίτ” που τους παρακάμπτουν αλλά επειδή έχουν καταστεί αδρανείς από έναν θρησκευτικό και ιδεολογικό μηδενισμό, (ώστε) καμιά συλλογική δράση δεν μπορεί να τους κινητοποιήσει».
Η δημοκρατία απαξιώθηκε και στις κοινοβουλευτικές εκλογές στη Γαλλία το 2024 από τον πρόεδρο Μακρόν: Ενώ την πρώτη Κυριακή των εκλογών, όταν καταγράφονται οι συσχετισμοί των κομμάτων, το κόμμα του Μακρόν κατατάχθηκε τρίτο, με πρώτη τη Λεπέν και δεύτερο τον Μελανσόν, και τη δεύτερη Κυριακή μετά την απόσυρση υποψηφίων άλλων κομμάτων για να αποτραπεί η επικράτηση της Λεπέν το κόμμα του Μακρόν κατατάχθηκε κοινοβουλευτικά δεύτερο, αγνόησε εντελώς τη λαϊκή βούληση στη συγκρότηση των κυβερνήσεων. Και προτίμησε να βυθίσει τη Γαλλία σε κυβερνητική κρίση εναλλάσσοντας τον ένα πρωθυπουργό της αρεσκείας του μετά τον άλλο παρά να σεβαστεί τη λαϊκή βούληση. Για να ακολουθήσει σήμερα ο Μερτς. Δεν γνωρίζω πλέον ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο “δημοκράτης”: Ο Μερτς ή η Βάïντελ, ο Μακρόν ή η Λεπέν; Προφανώς κανείς Όμως ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Οι λαοί θα πρέπει αν απαντήσουν, αρκεί να αφυπνιστούν! Με τις εκλογές, απλά εκτονώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια. Το ζητούμενο είναι να μην αξιοποιείται η άνοδος της Ακροδεξιάς ως “πλυντήριο” της νεοφιλελεύθερης και αντιδημοκρατικής πολιτικής που εφαρμόζουν τα συστημικά κόμματα που κυβερνούν τα κράτη της Ευρώπης διότι η πολιτική τους είναι αυτή που εκτοξεύει την Ακροδεξιά εκλογικά.
Μακροδημόπουλος Δημήτρης
Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412
23/9/2026
Ερώτημα: Μπορείτε να μας δώσετε ένα ορισμό του όρου «δημοκρατία»;