Δ. Μακροδημόπουλος: Η δημοκρατία στη Γερμανία και στην Ευρώπη

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Δεν ήταν μόνον οι εκλογές στη Σαξονία – Άνχαλτ όπου η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) υπερδιπλασίασε το ποσοστό που είχε λάβει το 2021 θριαμβεύοντας ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) το υποδιπλασίασαν. Και στις εκλογές στο Μεκλεμβούργο επαναλήφθηκε το ίδιο αλλά και  στο Βερολίνο πάλι η AfD διπλασίασε το ποσοστό της ενώ το  CDU είχε σοβαρότατες απώλειες. Ξαφνικά όσοι ψήφισαν την  AfD έγιναν νεοφασίστες;;; Παρόλα αυτά ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς διεμήνυσε ότι θα παραμείνει στη θέση του προχωρώντας το πλάνο των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησής του. Όμως στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος οι εκλεγμένοι δεν πρέπει να είναι απλοί διαχειριστές της βούλησης του λαού και μόνον;  Δήλωσε μάλιστα ότι «αυτές οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν το αντίδοτο στο δηλητήριο του αυταρχισμού, το οποίο διεισδύει όλο και πιο βαθιά στην κοινωνία μας». Ποιός είναι αυταρχικός εν προκειμένω;

Τί επέφερε αυτή την ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας; Έγραφε ο Eric Gujer, πολιτικός συντάκτης και εκδότης, στη  Neue Zurcher Zeitung  το 2012: «Η πλειοψηφία των Γερμανών επιθυμεί περισσότερο για τη χώρα τους έναν ρόλο μεγάλης Ελβετίας στο εικονοστάσιο της παγκόσμιας πολιτικής… Το Βερολίνο δεν ασκεί παρά απρόθυμα τον ηγετικό του ρόλο – ρόλο κατά προτίμηση οικονομικό, σπανίως εξωτερικής πολιτικής και ποτέ στρατιωτικό». Ο Μερτς, όπως και ο προκάτοχός του Σολτς, εμφανίζεται πολεμοκάπηλος, διακινεί σενάρια απειλών κατά της Γερμανίας, εκφοβίζει τους πολίτες μιλώντας για καταφύγια, προμήθειες έκτακτης ανάγκης, και επικείμενο πόλεμο, ανήγαγε μάλιστα σε υπαρξιακό θέμα το συμβάν στη Λειψία για να δικαιολογήσει την πολιτική του. Με τη στροφή της βιομηχανίας στην πολεμική βιομηχανία ελπίζει να αντιμετωπίσει τη συρρίκνωσή της . Οι πολίτες όμως αντιλαμβάνονται ότι η ύφεση της γερμανικής οικονομίας και τα συνακόλουθα που επέφερε στο βιοτικό τους επίπεδο είναι το αποτέλεσμα της απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο, νιώθουν προσβεβλημένοι για την καταπάτηση της εθνικής τους κυριαρχίας με το σαμποτάζ στους αγωγούς Nord Stream 1 & 2, αντιλαμβάνονται ότι οι κυρώσεις επιστρέφουν στους ίδιους και γίνονται μπούμερανγκ για τη ζωή τους. Γιαυτό και καταψηφίζουν τον παραλογισμό του καγκελαρίου στρεφόμενοι στην AfD αφού και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) με καγκελάριο τον Σολτς ακολούθησαν την ίδια πολιτική. Σήμερα CDU και  SPD συγκυβερνούν, οπότε οι αντιδράσεις στράφηκαν υπέρ της AfD. Βέβαια ο πόλεμος υπήρξε “δώρο του Θεού”, για τους κυβερνώντες στην Ευρώπη σύμφωνα με τον Emmanuel Todd  . Αφενός διότι επισείοντας τη ρωσική απειλή μπορούν και αποπροσανατολίζουν τους λαούς από τα κοινωνικά προβλήματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της δημοκρατίας και αφετέρου διότι η ΕΕ σε συνθήκες διάλυσης χρειαζόταν έναν εχθρό για να συνέλθει

Μετά το Μάαστριχτ, επακόλουθο της διάλυσης της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η δημοκρατία, η σχέση του εκλογικού σώματος με τους εκλεγμένους που το εκπροσωπούν έγινε προκλητικά αντιφατική Θάλεγα ότι δεν υπάρχει δημοψήφισμα σε κράτος μέλος της ΕΕ όπου η διάσταση μεταξύ των κομμάτων και του εκλογικού σώματος για την επιθυμητή έκβαση του δημοψηφίσματος να μη ήταν μεγάλη. . Μάλιστα στην περίπτωση καταψήφισης της πρότασης των Βρυξελλών, το δημοψήφισμα επαναλαμβάνονταν με ανώδυνες τροποποιήσεις και εκφοβισμούς μέχρι να ψηφιστεί ή ακυρώνονταν. Να θυμίσουμε την περίπτωση του δημοψηφίσματος για το Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία το 2005 όπου το “όχι” υπερίσχυσε με μεγάλη διαφορά. Το δημοψήφισμα στις δύο χώρες δεν επαναλήφθηκε αλλά η Συνθήκη της Λισαβόνας που το αντικατέστησε, υπερψηφίστηκε από τα δύο κοινοβούλια παρακάμπτοντας τους λαούς χωρίς καμία αντίδραση. Ήταν ένα σημείο καμπής για τους λαούς σύμφωνα με τον Todd: Σε δύο χώρες με φιλελεύθερη δημοκρατική παράδοση οι λαοί δεν υπολογίζονται πλέον, «όχι απλώς εξ αιτίας των “ελίτ” που τους παρακάμπτουν αλλά επειδή έχουν καταστεί αδρανείς από έναν θρησκευτικό και ιδεολογικό μηδενισμό, (ώστε) καμιά συλλογική δράση δεν μπορεί να τους κινητοποιήσει».

Η δημοκρατία απαξιώθηκε και στις κοινοβουλευτικές εκλογές στη Γαλλία το 2024 από τον πρόεδρο Μακρόν: Ενώ την πρώτη Κυριακή των εκλογών, όταν καταγράφονται οι συσχετισμοί των κομμάτων, το κόμμα του Μακρόν κατατάχθηκε τρίτο, με πρώτη τη Λεπέν και δεύτερο τον Μελανσόν, και τη δεύτερη Κυριακή μετά την απόσυρση υποψηφίων άλλων κομμάτων για να αποτραπεί η επικράτηση της Λεπέν το κόμμα του Μακρόν κατατάχθηκε κοινοβουλευτικά δεύτερο, αγνόησε εντελώς τη λαϊκή βούληση στη συγκρότηση των κυβερνήσεων. Και προτίμησε να βυθίσει τη Γαλλία σε κυβερνητική κρίση εναλλάσσοντας τον ένα πρωθυπουργό της αρεσκείας του μετά τον άλλο παρά να σεβαστεί τη λαϊκή βούληση. Για να ακολουθήσει σήμερα ο Μερτς. Δεν γνωρίζω πλέον ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο “δημοκράτης”: Ο Μερτς ή η Βάïντελ, ο Μακρόν ή η Λεπέν; Προφανώς κανείς Όμως ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Οι λαοί θα πρέπει αν απαντήσουν, αρκεί να αφυπνιστούν! Με τις εκλογές, απλά εκτονώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια. Το ζητούμενο είναι να μην αξιοποιείται η άνοδος της Ακροδεξιάς ως “πλυντήριο” της νεοφιλελεύθερης και αντιδημοκρατικής πολιτικής που εφαρμόζουν τα συστημικά κόμματα που κυβερνούν τα κράτη της Ευρώπης διότι η πολιτική τους είναι αυτή που εκτοξεύει την Ακροδεξιά εκλογικά.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

23/9/2026

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

spot_img

5 ΣΧΟΛΙΑ

    • Δημοκρατία έχουμε όταν αποφασίζει ο δήμος, όταν το σύνολο των πολιτών έχει την ευθύνη των αποφάσεων. Είναι εφικτό; Σήμερα με τη τεχνολογία είναι εφικτό.
      Όσον αφορά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία για να λειτουργεί θα πρέπει να τηρούνται αυτονόητοι κανόνες. Ότι κυβερνά αυτός που εκλέγεται και αποχωρεί αυτός που καταψηφίζεται. Παρόλα αυτά στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία η ψήφος εκχωρείται ως λευκή επιταγή. Ενδιαφέρουσες οι απόψεις Λεβίνσκι και Ζίμπλατ στο “Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες”
      Για να μη μακρηγορώ σας παραθέτω σχετικό και πρόσφατο κείμενό μου το οποίο αναρτήθηκε στις Ανιχνεύσεις καίτοι δεν μπόρεσα να το βρώ στο αρχέιο:
      Οι τερατογενέσεις της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας
      Είναι δυνατόν πολιτεύματα που αποκαλούνται δημοκρατικά να εκλέγουν ηγέτες, όπως ο πρόεδρος Τραμπ ή ο Μπένγιαμιν Νετανιάχου που προωθούν πολέμους, γενοκτονίες ή άλλους που λαμβάνουν αποφάσεις κατά των λαϊκών συμφερόντων ενώ από τις λαϊκές τάξεις εκλέγονται; Ένας, ο πρόεδρος, ο πρωθυπουργός, ή στην περίπτωση κυβερνήσεων συνεργασιών δύο ή τρεις πολιτικοί αποφασίζουν για τα πάντα ερήμην των πάντων. Πρόκειται για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία που o Ζακ Ρουσώ είχε επικρίνει πριν δύο και πλέον αιώνες Έγραφε χαρακτηριστικά ο Κορνήλιος Καστοριάδης: «Πριν από δύο αιώνες ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ασκώντας ακριβώς κριτική στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, έγραφε στο “Κοινωνικό Συμβόλαιο”, ότι “οι Άγγλοι πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι, αλλά στην πραγματικότητα είναι ελεύθεροι μια μόνο μέρα κάθε πέντε χρόνια”. Όμως ο Ρουσσώ έκανε λάθος, συνεχίζει ο Καστοριάδης, διότι οι Άγγλοι δεν ήταν ελεύθεροι ούτε καν αυτή τη μια μέρα κάθε πέντε χρόνια, αφού οι υποψήφιοι επιλέγονται από την κορυφή του κομματισμού μηχανισμού…. Με άλλα λόγια το παιχνίδι είναι στημένο και το ζήτημα περιορίζεται, λίγο έως πολύ, στο να μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ ενός μελαχρινού και ενός ξανθού βουλευτού». Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο ψηφοφόρος καλείται να αποφασίσει εντός προδιαγεγραμμένων ορίων που έχουν διαμορφωθεί ερήμην του αφού ακόμη και οι υποψήφιοι βουλευτές μεταξύ των οποίων καλούμεθα να επιλέξουμε «ελεύθερα» έχουν προεπιλεγεί. Ο Χανς Κέλσεν σημείωνε ότι μια δημοκρατία θεμελιωμένη στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς προϋποθέτει πάντα έναν ανώνυμο και σιωπηλό λαό που δεν συμμετέχει στην επεξεργασία του νόμου: “Είναι σαφές, καταλήγει, ότι καμία από τις υφιστάμενες “αντιπροσωπευτικές” δημοκρατίες δεν είναι πραγματικά αντιπροσωπευτική”. Δηλαδή επί δύο και πλέον αιώνες το σύστημα εκλογής αντιπροσώπων δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά ενώ κοσμογονικές αλλαγές έχουν συντελεστεί έκτοτε στην οικονομία, ιδιαίτερα στην τεχνολογία. Ήταν επόμενο λοιπόν η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στις εξελισσόμενες συνθήκες οικονομίας και τεχνολογίας να επιδεινώνει διαρκώς τη σχέση λαού – κεφαλαίου, να οξύνει τις ανισότητες και να περιορίζει τις ελευθερίες. Ο Πολ Κένεντι από το 1930 σημείωνε στο Economist, ότι “η μεγαλύτερη δυσκολία της γενιάς μας είναι ότι οι επιτυχίες μας στο οικονομικό επίπεδο ξεπερνούν την πρόοδο στο πολιτικό επίπεδο σε τέτοιο βαθμό, ώστε η οικονομία και η πολιτική δεν μπορούν πια να συμβαδίζουν…Οι εντάσεις μεταξύ των δύο αντιτιθέμενων εξελίξεων έχουν προκαλέσει διαδοχικά σοκ, κλυδωνισμούς και καταρρεύσεις στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων”. Η εκτόξευση της τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια διεύρυνε το χάσμα πολιτικής και οικονομίας με την οικονομία να κυριαρχεί επί της πολιτικής με την εκτόξευση του χρηματοπιστωτικού τομέα έναντι του παραγωγικού . Μάλιστα όπως σημείωνε από τη δεκαετία 1960 ο Χέμπερτ Μαρκούζε στον Μονοδιάστατο άνθρωπο “Μπροστά στις ολοκληρωτικές όψεις αυτής της κοινωνίας, η παραδοσιακή έννοια της ‘ουδετερότητας’ της τεχνολογία δεν μπορεί να υποστηριχθεί. Η τεχνολογία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη χρήση για την οποία προορίζεται: η τεχνολογική κοινωνία είναι ένα σύστημα κυριαρχίας που επενεργεί ήδη στην έννοια και στην κατασκευή των τεχνικών” Όταν έγραφε αυτές τις γραμμές η τεχνολογία ήδη είχε γεννήσει ολοκληρωτικούς πολέμους, βιομηχανικές σφαγές και ατομικές βόμβες
      Για να φθάσουμε σήμερα στο σημείο που αναλύουν ο Στήβ Λεβίτσκι και ο Ντάνιελ Ζίμπλατ στο βιβλίο τους «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες»: «Το τραγικό παράδοξο στην περίπτωση του εκλογικού δρόμου προς τον αυταρχισμό, είναι ότι αυτοί που επιδιώκουν την κατάλυση της δημοκρατίας χρησιμοποιούν συχνά τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε σταδιακά, “ανεπαισθήτως”, ακόμη και νομιμοφανώς, να πετύχουν τον στόχο τους». Για να επεξηγήσουν: «Ο εκλογικός δρόμος προς την κατάλυση της δημοκρατίας είναι και πιο ύπουλος ίσως… Με την έννοια ότι έχουν την έγκριση εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων ή γίνονται αποδεκτές από τα δικαστήρια. Μάλιστα, συχνά παρουσιάζονται σαν προσπάθεια για μια “καλύτερη”, “πιο αποτελεσματική” δημοκρατία… Έτσι για πολλούς η διάβρωση και η “αποψίλωση” της δημοκρατίας δεν γίνεται καν αντιληπτή».
      Υπήρξαν νησίδες δημοκρατίας; Ο Τόμας Τζέφερσον, ο τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ, πρότεινε να χωριστούν οι κομητείες σε συνοικίες, σε «στοιχειώδεις δημοκρατίες», στις οποίες ο ίδιος ο λαός, όχι μόνον οι αντιπρόσωποί του, θα μπορούσε να εκφράσει τη δημόσια ελευθερία του. Αυτό δεν ήταν πρωτοφανής καινοτομία για την Αμερική: Είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν σε τοπικές συνελεύσεις των κωμοπόλεων μέσω των οποίων οι κάτοικοι είχαν άμεση ενεργή συμμετοχή στην αυτοδιοίκηση. Σημείωνε η Χάνα Άρεντ για τον Τόμας Τζέφερσον: «Οι περιγραφές του συστήματος των συνοικιών που έκανε, άρχιζαν πάντα υπενθυμίζοντας πώς το σθένος της (Αμερικανικής) επανάστασής στο ξεκίνημά της οφειλόταν στις “μικρές Δημοκρατίες” (που υφίσταντο), πώς είχαν «ωθήσει ολόκληρο το έθνος σε ενεργητική δράση» Η «δυναμική αυτής της οργάνωσης» ήταν τόσο μεγάλη, ώστε «δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος στις Πολιτείες των δήμων αυτών που το σώμα του να μην παρασύρεται σε δράση από αυτή την ορμή». Σε αντίθεση με όσα βιώνουμε σήμερα που το σύστημα θέλει τον πολίτη απλό θεατή των εξελίξεων. Για να συμπληρώσει η Άρεντ: “Τα συνοικιακά συμβούλια προέκυψαν από ανθρώπους που απλώς ζούσαν στην ίδια γειτονιά και στη συνέχεια εξελίχτηκαν σε επαρχιακά συμβούλια και περιφερειακά συμβούλια….. Τα συμβούλια λένε: Θέλουμε να συμμετέχουμε, θέλουμε να συζητάμε, θέλουμε να φθάσει η φωνή μας στο κοινό και τέλος θέλουμε να έχουμε τη δυνατότητα να καθορίζουμε την πολιτική πορεία της χώρας μας” Για να προσθέσει “Ο χώρος πίσω από τα παραβάν που κλεινόμαστε για να ψηφίσουμε είναι μόνο για ένα άτομο, πολύ μικρός για να μας χωρέσει”
      Είναι δυνατό να εφαρμοστούν όσα έλεγαν ο Τζέφερσον, η Άρεντ αλλά και ο Καστοριάδης για άμεση δημοκρατία; Προβάλλονταν έως τώρα ως εμπόδιο η πληθυσμιακή πυκνότητα. Δεν έχουμε να οργανώσουμε 30 χιλιάδες πολίτες μας λένε αλλά 30 ή 300 εκατομμύρια. Όμως η τεχνολογία δεν δίνει τη δυνατότητα μόνον για καταστροφές, για γενοκτονίες, για εκτίναξη της ανεργίας. Μας δίνει τη δυνατότητα να αποφασίζουμε όλοι για όλα. Η αναθεώρηση του Συντάγματος δεν θα πρέπει να περιοριστεί σε λεπτομέρειες που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός εξωραΐζοντας τη διαδικασία, αλλά στην κατεύθυνση αξιοποίησης της τεχνολογίας ως μέσον πλήρους δημοκρατίας. Η τεχνολογία μας επιτρέπει ριζική ανατροπή λειτουργίας τους πολιτεύματος με τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων
      Μακροδημόπουλος Δημήτρης
      Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412
      9/5/2026

      • Κατ’ αρχάς σας ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σας.
        Επιτρέψτε μου κάποιες επισημάνσεις/παρατηρήσεις:

        1. Ο όρος Δημοκρατία που προήλθε από το αρχαίο Αθηναϊκό πολίτευμα
        στηρίχθηκε σε τρείς βασικές αρχές:
        Ισηγορίας, Ισονομίας, Ισοκρατίας
        όπου αυτές οι αρχές εφαρμόζονται καθολικά στο σύνολο των πολιτών.
        Ισηγορία: Ίσος χρόνος/χώρος λόγου στις διαβουλεύσεις.
        Ισονομία: Νόμοι με ίση μεταχείριση των πολιτών.
        Ισοκρατία: Ίση δυνατότητα πρόσβασης στα αξιώματα.
        (κλήρωση ή εκλογή).
        Τα σημερινά πολιτεύματα δέν δέχονται τις τρείς παραπάνω αρχές και
        σε όλη την υφήλιο η νομοθετική λειτουργία εξασκείται σχεδόν αποκλειστικά
        από «αντιπροσωπευτικά σώματα».
        ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Είναι παραπλανητικό να χρησιμοποιείται ό όρος «δημοκρατία»
        για τα σύγχρονα «αντιπροσωπευτικά» πολιτεύματα.

        2. Στο κείμενό σας ενώ υπάρχουν επισημάνσεις και η συμφωνία σας
        «ότι καμία από τις υφιστάμενες “αντιπροσωπευτικές” δημοκρατίες δεν
        είναι πραγματικά αντιπροσωπευτική”» δέν υπάρχει χαρακτηρισμός του
        υπάρχοντος «αντιπροσωπευτικού» συστήματος.
        ΠΡΟΤΑΣΗ:
        – Το υφιστάμενο κοινοβουλευτικό καθεστώς (τουλάχιστον στη χώρα μας)
        είναι καθεστώς ολιγαρχικό. Με βάση αυτό χαρακτηρίζω το τρέχον
        ελληνικό πολίτευμα ως «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Ολιγαρχία».

        3. Η κατακλείδα σας:
        «Η τεχνολογία μας επιτρέπει ριζική ανατροπή λειτουργίας τους
        πολιτεύματος με τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων.»
        Δίνει ένα σοβαρό επιχείρημα για το βιώσιμο της καθολικής αυτοπρόσωπης
        συμμετοχής των πολιτών στη νομοθετική και δικαστική λειτουργία.

        4. Η έννοια της «Ευρώπης» θα πρέπει να εξετασθεί με λεπτομέρεια.
        – Είναι γεωγραφικός απλά όρος;
        – Είναι γεωπολιτικός όρος;
        – Είναι το πολιτικό μόρφωμα με τον τίτλο Ευρωπαϊκή Ένωση η
        Ευρώπη;
        – Τί είδους θεσμός είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση;
        Επιπλέον:
        – Τα κράτη της «Ευρώπης» είναι κυρίαρχα;

        5. Υπάρχει πολιτικό κόμμα στη χώρα μας που πρεσβεύει την εγκαθίδρυση
        δημοκρατικού πολιτεύματος; (όπως έχει ορισθεί η έννοια παραπάνω).

  1. 1.Ας μη ξεχνάμε ότι στην ελληνική αρχαιότητα υπήρχαν κράτη πόλεις ενώ στην Ανατολή υπήρχαν κράτη – αυτοκρατορίες δεν ήταν δυνατή αυτή η λειτουργία του πολιτεύματος.
    2. Όλα τα κράτη της ΕΕ δεν ανήκουν στη Δύση, επομένως δεν υπάρχει εννοιολογική ενότητα. Η προσπάθεια των Βρυξελλών είναι εντός της ΕΕ να οικοδομηθεί εν μέρει και ο Τρίτος Κόσμος γαι φθηνές πρώτες ύλες και εργασία.
    3. Οι ρίζες του μέλλοντος της δημοκρατίας θα πρέπει αν αναζητηθούν σε όσα είπε ο Τζέφερσον και η Χάνα Άρεντ η οποία έβλεπε ως πρότυπο τα σοβιέτ (μια έννοια που έχει παρεξηγηθεί και παρερμηνευθεί) και τα εργασιακά συμβούλια στην εξέγερση της Βουδαπέστης το 1956.
    4. Στη χώρα μας πιστεύω ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για δημοκρατία αποτελεί το γεγονός ότι έχει αλλοτριωθεί η νοοτροπία μας.

  2. Στη χώρα μας αγαπητοί φίλοι στην οποίαν διαφωνούμε πολλές φορές και με τον εαυτό μας -που λέει ο λόγος- πως θα συμφωνήσουμε για την κοινωνία μας στο Πολίτευμα της Δημοκρατίας (χωρίς περιττά επίθετα του τύπου προοδευτική ,συντηρητική κλπ) , ένα Πολίτευμα ,στο οποίο -όπως το κατέγραψε αλάθητα σχεδόν ο Αριστοτέλης κυρίως – ισχύει η γνώμη της πλειοψηφίας -αναγκαστικά τώρα στην αντιπροσωπευτική έκφανσή της-, ο καθένας λέει και γράφει -χωρίς να παραβιάζει τους νόμους της πλειοψηφίας – ό,τι θέλει , γίνονται απολύτως (Σωκράτης) δεκτές οι αποφάσεις της δικαιοσύνης και που μέχρι τις επόμενες εκλογές οι πολίτες διαφωνούν με ψυχραιμία και ηρεμία ;;;.
    Έχουμε την ευτυχία ή την ατυχία να ζήσουν οι πρόγονοί μας σε όλα τα πολιτεύματα και να υπάρχουν πρόσωπα (γνωστά) , που τότε τα εκπροσωπούσαν και τα οποία και μιμούμαστε .
    ΈΛΛΗΝΕΣ αδιόρθωτοι ΕΣΜΕΝ και έτσι θα μείνουμε.

Comments are closed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,767ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
51,200ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

Τελευταία Άρθρα