ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Γιώργος Πουκαμισάς
Έχω υπηρετήσει στην Κύπρο. Καταλαβαίνω τον πόνο και θαυμάζω την αντοχή του
κυπριακού Ελληνισμού, από τους αιώνες της καθόδου των Αχαιών στην
μεγαλόνησο. Είναι το κομμάτι της κληρονομιάς μας που μας υποβάλλει πώς θα ήταν
η απέναντι Μικρασία, αν οι εκεί Ρωμηοί αδελφοί μας δεν είχαν εξαφανιστεί.
Η Κύπρος είναι κράτος ανεξάρτητο. Η Ελλάς δεν ανταποκρίθηκε στο νομικό και
ιστορικό απέναντί της καθήκον, ήδη το 1967, με κορύφωση την προδοτική
ανατροπή του νομίμου αρχηγού του κράτους, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που άνοιξε
τον δρόμο στην αυτόχρημα παράνομη τουρκική εισβολή και την έκτοτε κατοχή του
37% του κυπριακού εδάφους. Οι ευθύνες της χούντας των Αθηνών, συλλογικά και
ενός εκάστου των στρατιωτικών ιθυνόντων, είναι ενώπιον της Ιστορίας
απαράγραπτες.
Εμείς οι Ελλαδικοί, να μην λησμονούμε ότι η χούντα κατέρρευσε λόγω της
κυπριακής τραγωδίας και όχι λόγω της εσωτερικής αντιστάσεως. Δεν έρριξε την
χούντα το Πολυτεχνείο, αντιθέτως αθελήτως ματαίωσε μία έξοδο προς
κατευθυνόμενη δημοκρατία. Κατά συνέπεια, κάθε 23 Ιουλίου, πριν συνωθηθούμε
στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου των Αθηνών, να στρέφουμε τον νού στην
ακρωτηριασμένη Κύπρο, και να ζητούμε συγχώρεση από τον Θεό και τους
αδελφούς Κυπρίους για όσα αφήσαμε να γίνουν. Να θυμόμαστε και να κλίνουμε το
γόνυ στους ήρωες της ΕΟΚΑ 1955-1959 που έπεσαν για την Ελευθερία, η οποία
όμως δεν ήρθε. Για το ματαιωμένο όνειρο.
Να μην είμαστε εύπιστοι και ευήθεις απέναντι στους ξένους που αγαπούν την
Ελλάδα αλλά υποτιμούν τους Έλληνες. Να έχουμε αξιόπιστες υπηρεσίες
πληροφοριών, με στελέχη μορφωμένα, ικανά να ξεχωρίζουν την ήρα από το στάρι.
Ο αγώνας το καλοκαίρι του 1974 δεν χάθηκε στο πεδίο των πληροφοριών. Χάθηκε
στα σκοτεινά δώματα ανικάνων και επιόρκων αξιωματικών που δεν ήθελαν να
ακούσουν τις προειδοποιήσεις πατριωτών και πεπειραμένων διπλωματικών, όπως ο
αείμνηστος Ευστάθιος Λαγάκος. Εν προκειμένω, ευθύνες αναλογούν και στον
Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ο οποίος επέδειξε άγνοια κινδύνου απέναντι στη χούντα,
παρά τις προειδοποιήσεις.
Τεράστιες οι ευθύνες των ΗΠΑ, προσωπικά του Henry Kissinger, που ανησυχούσε
ότι η Κύπρος θα γίνει Κούβα της Μεσογείου.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, άχρι καιρού ακρωτηριασμένη, επέζησε, και υπό τις
δεδομένες συνθήκες εμεγαλούργησε. Με την οικονομική αλκή της και την
ευρωπαϊκή υπόστασή της έγινε πόλος έλξεως για την φθίνουσα, πιεζόμενη υπό το
καθεστώς της Άγκυρας μουσουλμανοκυπριακή κοινότητα.
Η Κύπρος όμως, αιμάσσουσα, εξυπηρέτησε εμμέσως την προηγηθείσα ένταξη της
Ελλάδος στην Ε.Ο.Κ./Ε.Ε., καθώς οι Δυτικοευρωπαίοι ήθελαν κάπως να
αποζημιώσουν για τις δικές τους αβελτηρίες και με την στάση τους απέναντι στην
Αθήνα, να σταθούν φιλικοί απέναντι στο ελληνικό έθνος, ως σύνολο.
Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. το 2004, χωρίς προηγούμενη
επίλυση του προβλήματος εισβολής-κατοχής, υπήρξε ιστορική επιτυχία της
ελληνικής διπλωματίας, αλλά και της κυβέρνησης της Λευκωσίας. Ιστορικά
δικαιωμένη επίσης είναι η καταψήφιση τον Απρίλιο 2004 του Σχεδίου Αννάν, με
όλες τις επί μέρους παρατηρήσεις που κανείς δύναται να κάνει. Οι υποχρεώσεις των
Αθηνών δεν τελείωσαν τότε, όπως κάποιοι διετείνοντο. Ούτε εφεξής μπορεί η
Κύπρος, μόνη, να αναζητεί το ευρωπαϊκό πεπρωμένο της, στην γεωγραφική και
πολιτική δυστοπία η οποία την περιβάλλει από βορρά και από ανατολάς. Εμείς
παραμένουμε εγγυήτρια δύναμη βάσει των ιδρυτικών συνθηκών της Κυπριακής
Δημοκρατίας και καθώς έχουμε λόγο για το σύστημα εγγυήσεων και την παραμονή
ξένων στρατευμάτων, δεν μπορούμε να αγνοούμε τις ευθύνες και υποχρεώσεις μας.
Η νέα πρωτοβουλία του Γεν. Γραμματέως.
Η σε εξέλιξη προσφορά των καλών υπηρεσιών του ΓΓ ΟΗΕ διά της κας Ολγκίν,
υποχρεώνει σε συνολική επανεξέταση του σχεδίου διευθετήσεως, όπως
τουλάχιστον αυτό διαρρέεται. Ο διορισμός του Επιτρόπου Raffaele Fitto αποτελεί
σαφή ένδειξη του ενδιαφέροντος των Βρυξελλών για πρόοδο στο Κυπριακό,
ενδιαφέροντος που είναι πάντως στενά συνδεδεμένο με την αναθέρμανση των
οικονομικών κυρίως σχέσεων Ε.Ε. Τουρκίας (ανακαίνιση της Τελωνειακής
Ενώσεως, εξυπηρετήσεις στις διατραπεζικές συναλλαγές κλπ.). Τα σημεία δείχνουν
προθέσεις για διαδικασία επείγοντος.
Κατ’ αρχάς πρέπει έπαινος στην κυπριακή κυβέρνηση που επί μακρόν, σε ό,τι την
αφορά, ετήρησε και προφύλαξε την εμπιστευτικότητα της διαμεσολάβησης. Η
συνέχεια όμως απαιτεί ιδιαίτερη περίσκεψη.
Το πλαίσιο της «αποκεντρωμένης ομοσπονδίας» το οποίο προάγεται, πέραν
επωνυμίας και τίτλου, θα είναι λειτουργικό, άρα βιώσιμο; Θα προνοείται η
επιστροφή επαρκούς ποσοστού εδάφους στους Ελληνοκυπρίους στις πεδιάδες της
Μεσαορίας και της Μόρφου; Πως θα προστατευτεί η διεθνής προσωπικότητα της
Κυπριακής Δημοκρατίας, αν τυχόν η νέα σύσταση του κράτους καταρρεύσει; Ποιές
θα είναι ακριβώς οι εξουσίες και αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης;
Απαιτείται ακόμη και στο πλαίσιο αποκεντρωμένης οικονομίας η λειτουργία μιας και
μόνης Κεντρικής Τράπεζας, μιας και μόνης υπηρεσίας ελέγχου των εισόδων,
αεροπορικών και θαλασσίων, στο κράτος, μία ενεργειακή πολιτική, μία αλιευτική
πολιτική υπό την αιγίδα της Ε. Επιτροπής, ενιαία υπηρεσία αρχαιοτήτων; Θα
περιέρχεται η «αρμοδιότης των αρμοδιοτήτων» (Κompetenzenkompetenz) στο λιτό
κεντρικό κράτος; Θα προκύψει σε πρώιμο στάδιο, άρση απαγορεύσεως κατάπλου
πλοίων υπό κυπριακή σημαία σε τουρκικά λιμάνια και υπέρπτησης κυπριακών
αεροσκαφών από τον εναέριο χώρο της Τ.; Πέραν αυτών, θα έχει κάθε ομόσπονδη
πολιτεία την δική της πολιτική έναντι των γειτόνων; Μα είναι αυτό δυνατόν;
Ακόμη, με ποιό χρονοδιάγραμμα θα αποχωρήσουν τα στρατεύματα κατοχής; Πότε
θα αναπτυχθούν οι νέοι κυανόκρανοι; Ποιοί θα μετέχουν στην σύνθεση της
πολυεθνικής δυνάμεως ΗΕ; Θα είναι τμήμα τους τα αποσπάσματα Ελλάδος –
Τουρκίας; Πως θα διαμορφωθεί η νέα εγγυητική συμφωνία; Θα πρόκειται για
απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε.; Δεν πρέπει να διαφυλαχθεί το
«κεκτημένο» του Κραν Μοντανά (2017) σε ό,τι αφορά εγγυήσεις (άρση
δικαιώματος μονομερούς επεμβάσεως) και ξένα στρατεύματα; Δεν θα υπάρξει
ανασκόπηση του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων; Πως το νέο κράτος θα
ισορροπήσει μεταξύ μιας βουλιμικής Τουρκίας, Ελλάδος, Η.Β., Αιγύπτου και Ισραήλ,
και πως η δράση του εντός της Ε.Ε. θα είναι ευάγωγη; Πότε θα τεθεί ο καρπός της
νέας διαπραγμάτευσης στην κρίση των Κυπρίων πολιτών; Ιδού μερικά από το
πλήθος ερωτημάτων που εγείρονται για τον ενδιαφερόμενο παρατηρητή.
Η Αθήνα, πάντως, οφείλει να εγκύψει στην διαπραγματευτική ύλη αμελλητί, σε
αγαστή συνεργασία με την Λευκωσία, όπως το έχει πράξει, τελευταία στο
Κρανμοντανά.
Αν είσαι ειδικός και σχετικός -όπως ο τέως πρέσβης κ. αρθρογράφος -γράφεις τα σωστά με λογική επεξεργασία πληροφοριών και βιωμάτων .
Λίγοι δέχονται σε Κύπρο -κυρίως- και Ελλάδα- την εκτίμηση του ότι ,
ο Μακάριος επέδειξε αδικαιολόγητη άγνοια κινδύνου από το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς και
θα εξεγερθούν τα εκατομμύρια των μετά την 24η Ιουλίου 1974 αντιστασιακών ότι,
”δεν έριξε την χούντα το Πολυτεχνείο. Αντιθέτως αθελήτως ματαίωσε μια έξοδο προς κατευθυνόμενη δημοκρατία ” .
ΝΑ ΣΚΕΦΘΟΥΜΕ -όσοι συμφωνούμε -εγώ συμφωνώ απολύτως γιατί το Πολυτεχνείο ”μας κληρονόμησε ”τον Ταξίαρχο Ιωαννίδη -τον νεκροθάφτη της Κύπρου με την άποψη αυτή του πρέσβη κ. Πουκαμισά -γιατί
η ημέρα της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973 -ΑΝΤΙ ΕΤΗΣΙΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΤΟΥ- , λίγες εβδομάδες μετά την ανάληψη της κυβερνήσεως από το ΑνδρεοΠΑΣΟΚ το 1981
ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ ΕΤΗΣΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ και γιορτάζεται μέχρι τις ημέρες μας με τα πολλά ελληνιστί event;;;.
Υ.Γ Να μη περιμένουμε πρόταση νόμου κάποιου κόμματος -ιδίως πρώην κυβερνητικού (γιατί όχι του ΠΑΣΟΚ , κατά το τρώσας και ιάσεται)- για την κατάργηση της ετήσιας σχολικής γιορτής για το Πολυτεχνείο και από το νηπιαγωγείο ;;;.
Ύστερα από 45 χρόνια καθιερώσεώς της έγινε ”δημοκρατικότερη” η νεολαία , που σε επικίνδυνη πλειοψηφία από τα Νηπιαγωγεία ”δεν θέλει κανέναν στο κεφάλι της” και καταστρέφει ό,τι βρει μπροστά της;;;. ‘Η
κινδυνεύει η Δημοκρατία μας -που από το 1981 είναι και στην Ευρωπαϊκή Ένωση , με υποχρεωτικά μέλη της με δημοκρατικά καθεστώτα, από στρατιωτική δικτατορία-;;;.
Μόνο από τους εξωγήινους κινδυνεύει η Δημοκρατία μας ”για να το ελαφρύνουμε” .
Είναι τέτοιος ο πόνος από την κατοχή που δεν πρόκειται ποτέ ο κυπριακός λαός όσο και να τον ποδηγετήσουν να ψηφίσει υπέρ της αποκεντρωμένης ομοσπονδίας.
Για αυτό καλύτερα άλυτο παρά στραβά λυμένο.
Και οι διαζευγμένοι ”σύζυγοι” αν ζουν 52 χρόνια σε διπλανά δωμάτια ,κάποτε θα ”σμίξουν” ,ειδικά αν τα λεφτά είναι πολλά και η συμπεθέρα Τουρκία θα σιωπήσει, γιατί φτώχυνε πολύ και αν ”κουνηθεί ” θα την φτωχύνουν περισσότερο οι κουμπάροι ΗΠΑ και Ε.Ε, που δεν θέλουν με τίποτε μουσουλμανικό κράτος στην Ανατολική Μεσόγειο απέναντι από το Ισραήλ.
Οι πόλεμοι στην Μέση Ανατολή επέσπευσαν την λύση του Κυπριακού,
Καιρός και οι Έλληνες να μη κοιτάμε πως να διώξουμε τον Μητσοτάκη ,αλλά να βλέπουμε τι γίνεται και απέναντι και στους γύρω μας , που έχουν τα χάλια τους .
Μάλλον από κοινού με τον Σαμαρά , πάει για υποψήφιος