Marie-Pierre Lannelongue
Διευθύντρια σύνταξης, M Le magazine du Monde
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών βρίσκεται πλέον σε πλήρη εξέλιξη. Και οι συμβουλές που δίνει εδώ η Guillemette Faure, αρθρογράφος του M Le Magazine du Monde, θα αποδειχθούν πολύ χρήσιμες για όλους όσοι παρευρίσκονται στο φεστιβάλ —κριτικούς, μέλη οικογενειών ή φίλους σκηνοθετών και ηθοποιών— και βρίσκονται αντιμέτωποι με τη δοκιμασία που ακολουθεί μετά την προβολή μιας ταινίας.
Αν η ταινία είναι καλή, ξέρεις πάντα τι να πεις. Αν όμως ένιωσες πλήξη, απογοήτευση ή ακόμη και κατάπληξη μπροστά στην κενότητα του σεναρίου ή στις αδύναμες ερμηνείες των ηθοποιών, τότε τα πράγματα μπορεί να γίνουν δύσκολα. Η Faure προτείνει μια σειρά από φράσεις έκτακτης ανάγκης και στρατηγικές διαφυγής, από το «Δεν μπόρεσα να έρθω να σε χαιρετήσω, ήσουν περικυκλωμένος από κόσμο» μέχρι το «Ακόμη προσπαθώ να συνέλθω από την ταινία σου, θα σε ξαναπάρω αργότερα».
Αυτό το ρεπερτόριο μπορεί επίσης να προσαρμοστεί και για χρήση κατά τη διάρκεια της ιδιαίτερα σεβαστής λογοτεχνικής περιόδου στη Γαλλία, μιας παράδοσης που οι μεγάλες κινήσεις του δισεκατομμυριούχου Vincent Bolloré στον χώρο των εκδόσεων δεν έχουν ακόμη διαταράξει.
Καθώς οι Κάννες, ο κινηματογράφος και ο Bolloré βρίσκονται όλοι στην επικαιρότητα, αξίζει να σημειωθεί ότι 600 επαγγελματίες —η πιο διάσημη ανάμεσά τους είναι η ηθοποιός Juliette Binoche— εκμεταλλεύτηκαν την έναρξη του φεστιβάλ για να ξεκινήσουν μια συλλογή υπογραφών διαμαρτυρόμενοι για το σχέδιό του να αποκτήσει την UGC, τη μεγαλύτερη αλυσίδα κινηματογράφων της Γαλλίας.
Προειδοποιούν για την αυξανόμενη επιρροή του Bolloré στην κινηματογραφική παραγωγή στη Γαλλία, μία από τις μεγάλες κινηματογραφικές χώρες του κόσμου μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και την Ινδία. Φοβούνται ότι ο Bolloré, ο οποίος ήδη κατέχει το τηλεοπτικό κανάλι Canal+ που χρηματοδοτεί τη μεγάλη πλειονότητα των γαλλικών ταινιών, μπορεί να μπει στον πειρασμό να αναδιαμορφώσει ολόκληρη τη βιομηχανία σύμφωνα με τη δική του ατζέντα. Δηλαδή, σύμφωνα με τις πολύ συντηρητικές του απόψεις.
Ευτυχώς, αυτό απέχει ακόμη πολύ από το να είναι πραγματικότητα. Και εδώ παρουσιάζουμε τα πορτρέτα δύο σκηνοθετών που διαγωνίζονται στις Κάννες και εργάζονται με απόλυτη ελευθερία.
Ο πρώτος είναι ο Andrey Zvyagintsev. Εξόριστος στη Γαλλία και έντονα αντίθετος στον Πούτιν, αφηγείται στη νέα του ταινία, Minotaur, τις προσωπικές συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία, τον οποίο καταδικάζει απερίφραστα. Ωστόσο, η κατάσταση είναι τόσο τεταμένη ώστε πολλοί Ουκρανοί διαμαρτύρονται για την απλή παρουσία ενός Ρώσου στην επιλογή του φεστιβάλ, όσο αντίθετος προς το Κρεμλίνο κι αν είναι.
Ο άλλος κινηματογραφιστής είναι ένα μνημείο του σινεμά: ο Pedro Almodóvar. Αφού γύρισε μια ταινία στα αγγλικά με την Tilda Swinton και τη Julianne Moore, επιστρέφει στη μητρική του ισπανική γλώσσα και στα χαρακτηριστικά του θέματα —τη δημιουργία, την επιθυμία, τα όνειρα— με το Bitter Christmas.
Αλλά ο Almodóvar είναι επίσης βαθιά πολιτικός και, ως εξέχουσα μορφή της Αριστεράς, προσφέρει μια συναρπαστική οπτική για τη χώρα του και την κυβέρνηση του Pedro Sánchez, ο οποίος έχει γίνει κάτι σαν διεθνής ήρωας. Ο Sánchez έχει αντιταχθεί δυναμικά στις πολιτικές του Donald Trump, ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισαν το Κράτος της Παλαιστίνης και φαίνεται να έχει βγάλει τη χώρα του από την οικονομική στασιμότητα.
Όμως ο Almodóvar δεν είναι αφελής και ξέρει καλά πώς να παίζει το παιχνίδι των μέσων ενημέρωσης. Και, στα 76 του χρόνια και σε διαγωνιστικό τμήμα για έβδομη φορά, αναμφίβολα θα ήθελε επιτέλους να φέρει στο σπίτι του τον πρώτο του Χρυσό Φοίνικα.
Στο μεταξύ, και επειδή δεν φέρνουν όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην επικαιρότητα ευτυχία, επιλέξαμε δύο όμορφα μέρη για διαμονή στη Γαλλική Ριβιέρα, σε μικρή απόσταση από τις Κάννες. Και τα δύο έχουν επανεφευρεθεί από τους ιδιοκτήτες τους: το Hotel Le Provençal στην Hyères και το νησί Bendor ανοιχτά των ακτών του Bandol.
Για λίγη ακόμη ανάλαφρη απόδραση, σας παρουσιάζουμε μερικά εξαιρετικά σούσι μπαρ στο Παρίσι. Όλα ετοιμάζονται στην εντέλεια από Ιάπωνες δεξιοτέχνες, οι οποίοι επιτρέπουν επίσης στον εαυτό τους να επανερμηνεύσει τη γαλλική υψηλή γαστρονομία. Φυσικά, όλα αυτά έχουν το τίμημά τους. Αλλά δεν βλάπτει να ονειρεύεται κανείς. Ή να ελπίζει.
Αυτό ακριβώς βρίσκουμε εμπνευστικό στη Σχολή Επισκευής, η οποία άνοιξε σε μια εργατική πόλη του βορρά που αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις. Νέοι που έχουν εγκαταλείψει το σχολείο ή ενήλικες που επιστρέφουν στην αγορά εργασίας μαθαίνουν πώς να δίνουν νέα ζωή σε ρούχα και παπούτσια, ειδικά σε sneakers, τα οποία οι χρήστες τείνουν να πετούν με το πρώτο σημάδι φθοράς.
Όλοι ξεκινούν ένα επάγγελμα που είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον, και η σχολή υποστηρίζεται μάλιστα από τον όμιλο LVMH. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε περισσότερο.
