Γιώργος Πουκαμισάς*
Έχω υπηρετήσει στην Κύπρο. Καταλαβαίνω τον πόνο και θαυμάζω την αντοχή του κυπριακού
Ελληνισμού, από τους αιώνες της καθόδου των Αχαιών στην μεγαλόνησο. Είναι το κομμάτι
της κληρονομιάς μας που μας υποβάλλει πώς θα ήταν η απέναντι Μικρασία, αν οι εκεί
Ρωμηοί αδελφοί μας δεν είχαν εξαφανιστεί.
Η Κύπρος είναι κράτος ανεξάρτητο. Η Ελλάς δεν ανταποκρίθηκε στο νομικό και ιστορικό
απέναντί της καθήκον, ήδη το 1967, με κορύφωση την προδοτική ανατροπή του νομίμου
αρχηγού του κράτους, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που άνοιξε τον δρόμο στην αυτόχρημα
παράνομη τουρκική εισβολή και την έκτοτε κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους. Οι
ευθύνες της χούντας των Αθηνών, συλλογικά και ενός εκάστου των στρατιωτικών ιθυνόντων,
είναι ενώπιον της Ιστορίας απαράγραπτες.
Εμείς οι Ελλαδικοί, να μην λησμονούμε ότι η χούντα κατέρρευσε λόγω της κυπριακής
τραγωδίας και όχι λόγω της εσωτερικής αντιστάσεως. Δεν έρριξε την χούντα το Πολυτεχνείο,
αντιθέτως αθελήτως ματαίωσε μία έξοδο προς κατευθυνόμενη δημοκρατία. Κατά συνέπεια,
κάθε 23 Ιουλίου, πριν συνωθηθούμε στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου των Αθηνών,
να στρέφουμε τον νου στην ακρωτηριασμένη Κύπρο, και να ζητούμε συγχώρεση από τον Θεό
και τους αδελφούς Κυπρίους για όσα αφήσαμε να γίνουν. Να θυμόμαστε και να κλίνουμε το
γόνυ στους ήρωες της ΕΟΚΑ 1955-1959 που έπεσαν για την Ελευθερία, η οποία όμως δεν
ήρθε. Για το ματαιωμένο όνειρο.
Να μην είμαστε εύπιστοι και ευήθεις απέναντι στους ξένους που αγαπούν την Ελλάδα αλλά
υποτιμούν τους Έλληνες. Να έχουμε αξιόπιστες υπηρεσίες πληροφοριών, με στελέχη
μορφωμένα, ικανά να ξεχωρίζουν την ήρα από το στάρι.
Ο αγώνας το καλοκαίρι του 1974 δεν χάθηκε στο πεδίο των πληροφοριών. Χάθηκε στα
σκοτεινά δώματα ανικάνων και επιόρκων αξιωματικών που δεν ήθελαν να ακούσουν τις
προειδοποιήσεις πατριωτών και πεπειραμένων διπλωματικών, όπως ο αείμνηστος
Ευστάθιος Λαγάκος. Εν προκειμένω, ευθύνες αναλογούν και στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ο
οποίος επέδειξε άγνοια κινδύνου απέναντι στη χούντα, παρά τις προειδοποιήσεις.
Τεράστιες οι ευθύνες των ΗΠΑ, προσωπικά του Henry Kissinger, που ανησυχούσε ότι η
Κύπρος θα γίνει Κούβα της Μεσογείου και επομένως θα επηρέαζε την ασφάλεια του Ισραήλ.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, άχρι καιρού ακρωτηριασμένη, επέζησε, και υπό τις δεδομένες
συνθήκες εμεγαλούργησε. Με την οικονομική αλκή της και την ευρωπαϊκή υπόστασή της
έγινε πόλος έλξεως για την φθίνουσα, πιεζόμενη υπό το καθεστώς της Άγκυρας
μουσουλμανοκυπριακή κοινότητα.
Η Κύπρος όμως, αιμάσσουσα, εξυπηρέτησε εμμέσως την προηγηθείσα ένταξη της Ελλάδος
στην Ε.Ο.Κ./Ε.Ε., καθώς οι Δυτικοευρωπαίοι ήθελαν κάπως να αποζημιώσουν για τις δικές
τους αβελτηρίες και με την στάση τους απέναντι στην Αθήνα, να σταθούν φιλικοί απέναντι
στο ελληνικό έθνος, ως σύνολο.
Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. το 2004, χωρίς προηγούμενη επίλυση του
προβλήματος εισβολής-κατοχής, υπήρξε ιστορική επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας, αλλά
και της κυβέρνησης της Λευκωσίας. Ιστορικά δικαιωμένη επίσης είναι η καταψήφιση τον
Απρίλιο 2004 του Σχεδίου Αννάν, με όλες τις επί μέρους παρατηρήσεις που κανείς δύναται
να κάνει. Οι υποχρεώσεις των Αθηνών δεν τελείωσαν τότε, όπως κάποιοι διετείνοντο. Ούτε
εφεξής μπορεί η Κύπρος, μόνη, να αναζητεί το ευρωπαϊκό πεπρωμένο της, στην γεωγραφική
και πολιτική δυστοπία η οποία την περιβάλλει από βορρά και από ανατολάς. Εμείς
παραμένουμε εγγυήτρια δύναμη βάσει των ιδρυτικών συνθηκών της Κυπριακής
Δημοκρατίας και καθώς έχουμε λόγο για το σύστημα εγγυήσεων και την παραμονή ξένων
στρατευμάτων, δεν μπορούμε να αγνοούμε τις ευθύνες και υποχρεώσεις μας.
Η νέα πρωτοβουλία του Γεν. Γραμματέως
Η σε εξέλιξη προσφορά των καλών υπηρεσιών του ΓΓΟΗΕ διά της κας Ολγκίν, υποχρεώνει σε
συνολική επανεξέταση του σχεδίου διευθετήσεως, όπως τουλάχιστον αυτό διαρρέεται. Ο
διορισμός του Επιτρόπου Raffaele Fitto αποτελεί σαφή ένδειξη του ενδιαφέροντος των
Βρυξελλών για πρόοδο στο Κυπριακό, ενδιαφέροντος που είναι πάντως στενά συνδεδεμένο
με την αναθέρμανση των οικονομικών κυρίως σχέσεων Ε.Ε. Τουρκίας (ανακαίνιση της
Τελωνειακής Ενώσεως, εξυπηρετήσεις στις διατραπεζικές συναλλαγές κ.λπ.). Τα σημεία
δείχνουν προθέσεις για διαδικασία επείγοντος.
Κατ’ αρχάς πρέπει έπαινος στην κυπριακή κυβέρνηση που επί μακρόν, σε ό,τι την αφορά,
ετήρησε και προφύλαξε την εμπιστευτικότητα της διαμεσολάβησης. Η συνέχεια όμως
απαιτεί ιδιαίτερη περίσκεψη.
Το πλαίσιο της «αποκεντρωμένης ομοσπονδίας» το οποίο προάγεται, πέραν επωνυμίας και
τίτλου, θα είναι λειτουργικό, άρα βιώσιμο; Θα προνοείται η επιστροφή επαρκούς ποσοστού
εδάφους στους Ελληνοκυπρίους στις πεδιάδες της Μεσαορίας και της Μόρφου; Πως θα
προστατευτεί η διεθνής προσωπικότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν τυχόν η νέα
σύσταση του κράτους καταρρεύσει; Ποιές θα είναι ακριβώς οι εξουσίες και αρμοδιότητες
της κεντρικής κυβέρνησης; Απαιτείται ακόμη και στο πλαίσιο αποκεντρωμένης οικονομίας η
λειτουργία μιας και μόνης Κεντρικής Τράπεζας, μιας και μόνης υπηρεσίας ελέγχου των
εισόδων, αεροπορικών και θαλασσίων, στο κράτος, μία ενεργειακή πολιτική, μία αλιευτική
πολιτική υπό την αιγίδα της Ε.Επιτροπής, ενιαία υπηρεσία αρχαιοτήτων; Θα περιέρχεται η
«αρμοδιότης των αρμοδιοτήτων» (Kompetenzenkompetenz) στο λιτό κεντρικό κράτος; Θα
προκύψει σε πρώιμο στάδιο, άρση απαγορεύσεως κατάπλου πλοίων υπό κυπριακή σημαία
σε τουρκικά λιμάνια και υπέρπτησης κυπριακών αεροσκαφών από τον εναέριο χώρο της Τ.;
Πέραν αυτών, θα έχει κάθε ομόσπονδη πολιτεία την δική της πολιτική έναντι των γειτόνων;
Μα είναι αυτό δυνατόν;
Ακόμη, με ποιό χρονοδιάγραμμα θα αποχωρήσουν τα στρατεύματα κατοχής; Πότε θα
αναπτυχθούν οι νέοι κυανόκρανοι; Ποιοί θα μετέχουν στην σύνθεση της πολυεθνικής
δυνάμεως ΗΕ; Θα είναι τμήμα τους τα αποσπάσματα Ελλάδος – Τουρκίας; Πως θα
διαμορφωθεί η νέα εγγυητική συμφωνία; Θα πρόκειται για απόφαση του Συμβουλίου
Ασφαλείας των Η.Ε.; Δεν πρέπει να διαφυλαχθεί το «κεκτημένο» του Κραν Μοντανά (2017)
σε ό,τι αφορά εγγυήσεις (άρση δικαιώματος μονομερούς επεμβάσεως) και ξένα
στρατεύματα; Δεν θα υπάρξει ανασκόπηση του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων; Πως
το νέο κράτος θα ισορροπήσει μεταξύ μιας βουλιμικής Τουρκίας, Ελλάδος, Η.Β., Αιγύπτου
και Ισραήλ, και πως η δράση του εντός της Ε.Ε. θα είναι ευάγωγη; Πότε θα τεθεί ο καρπός
της νέας διαπραγμάτευσης στην κρίση των Κυπρίων πολιτών;
Ιδού μερικά από το πλήθος ερωτημάτων που εγείρονται για τον ενδιαφερόμενο
παρατηρητή.
Αυτά επί του παρόντος, καθώς εγγύς είναι η επέτειος της τουρκικής εισβολής και το πένθος
βαρύ.
*Γιώργος Πουκαμισάς,
14 Ιουλίου 2026
Να ”ποντάρουμε” ,αγαπητέ κύριε πρέσβη, στο βέβαιο γεγονός ότι ,
μετά τους δύο πολέμους στην Μέση Ανατολή στην τελευταία 3ετία και λόγω της εγγύτητος της Κύπρου με το Ισραήλ ,μαζί με τα άλυτα προβλήματα ασφαλείας και ενεργείας με αγωγούς και ”παραγωγούς” στην Ανατολική Μεσόγειο ,
η ΔΥΣΗ δεν θα δεχθεί η Ομοσπονδιακή Κυπριακή Δημοκρατία να γίνει ορμητήριο μουσουλμάνων Σουνιτών ή Σιιτών φρουρών .
Τις όποιες εγγυήσεις της ασφάλειας της Κύπρου -που θα αποκτήσει όλα τα ευρωπαϊκά κεκτημένα στην νέα Συνθήκη- φρονώ ότι θα καλύψει το ΝΑΤΟ , ενώ θα παραμείνουν και οι Βρετανικές Βάσεις .
Τι κέρδισε -αν το καλοσκεφτούμε-η Τουρκία στα 52 χρόνια της κατοχής της στο νησί ;;;.
Φτώχυνε τους Τουρκοκυπρίους ,απομονώθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο ,πλήρωνε των 40.000 ”νοματαίων” στρατό της από το 1974 (ο Καραμανλής λέγεται ότι το υπογράμμισε αυτό το 1975 στον Ντεμιρέλ ) , αλλά έβγαλε το διαχρονικό γινάτι της για τους Γκιαούρηδες.
Αργήσαμε αλλά ποτέ δεν χάνει όποιος περιμένει την κατάλληλη συγκυρία όπως τώρα.
Όλη η Δύση σκιαμαχούσε με λόγια για 45 χρόνια με την Σοβιετική Ένωση και αυτή κατέρρευσε σε μια εβδομάδα.
Τα πάντα ρει και ”ποιος γνωρίζει τι κρύβει ο Θεός για την Ελλάδα, την Κύπρο και όλο τον φιλόΧριστο Ελληνισμό”;;;.
Υ.Γ Καμιά φορά να μας ”φανερώσετε” τις απόψεις σας για την ενεργητική πολιτική στα εξωτερικά μας θέματα , που πρεσβεύουν όλοι αριστεροπροοδευτικοί ”για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα-έρρωσθε.
Σταύρος Αθαν.Ναλμπάντης.
Εἶναι πανάρχαια ἡ ἱστορία μας καὶ ἡ ἱστορικὴ συνέχειά μας, εἶναι πανάρχαιοι οἱ δεσμοὶ μὲ τὴν Κύπρο, τὸ ὅμαιμον, ὁμόγλωσσον, ὁμόθρησκον καὶ ὁμότροπον, γνωστοὶ δεσμοὶ ποὺ μᾶς συνδέουν ἄρρηκτα. Ἡ ἄγνοια τῆς ἱστορικῆς συνέχειάς μας ἀπὸ τοὺς ξένους, τῆς γλώσσας μας, τῆς θρησκείας μας, τῶν δεσμῶν αἵματος καὶ τοῦ τρόπου μας, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ δικαιολογεῖται γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἂν ὑπῆρχε ἕνα Ἐθνικό συμβούλιο ποὺ νὰ γνωρίζει καὶ νὰ στηρίζει διαχρονικά. Ἀλλὰ ἡ ἄγνοια δὲν ἀφορᾶ μόνο τοὺς ἐκτὸς καὶ βρέθηκε τό `χρυσοπράσινο φύλλο `ἕρμαιο συμφερόντων καὶ ὅσο συνεχίζεται δὲν φαίνεται κάτι καλύτερο γιά τό νησί τῆς ᾿Αφροδίτης ἀλλά καί γιά τόν Ἑλληνισμό γενικότερα.
Το Εθνικό Συμβούλιο-που στην Ελλάδα θα ήταν Βαβέλ γιατί δεν συμφωνούν ούτε δυο Έλληνες -προϋποθέτει ”εθνιστές” πολιτικούς και πολίτες, αλλά στην Ελλάδα μετά το 1919 και ιδίως στην Μεταπολίτευση κυριαρχούν οι διεθνιστές πολιτικοί και πολίτες, από τους οποίους μερικοί τώρα θυμήθηκαν και τον ”νέο” πατριωτισμό.
Ἐθνικὸ Συμβούλιο σημαίνει ἐκπροσώπηση ὅλων, καὶ εἶναι γνωστὸ ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ὅτι οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν ἀπὸ κοινοῦ τοὺς ἐχθρούς.
Ἡ λέξη ´εθνιστές ´ δὲν σημαίνει τίποτα, ἡ Ἑλληνικὴ συνείδηση εἶναι τὸ σωστό. Πῶς μοῦ φαίνεται ἐμένα πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει Ἐθνικὸ Συμβούλιο; Ὅσο γιὰ τόν ´´ νέο ´´ πατριωτισμό φαίνεται τούς ἦρθε ´θεία επιφοίτηση ´.
”Το πολεμούν όλοι οι Έλληνες τους κοινούς εχθρούς ”είναι -μερικές φορές (γνωστές)-σχήμα λόγου , (εξαίρεση οι Βαλκανικοί πόλεμοι και το 1940) , αλλά
σε Εθνικό Συμβούλιο δεν θα μπορούν να συνεννοηθούν ούτε δύο Έλληνες πολιτικοί (γνωστό του χούι από τον Τρωϊκό πόλεμο ,την αντιμετώπιση των Περσών και τους τρεις εμφυλίους από το1821 )
Υ.Γ Εάν είχαμε Εθνικό Συμβούλιο ΜΕ ΕΘΝΙΚΗ (όχι συντηρητική και προοδευτική, κατά πως λένε και γράφουν οι αριστεροί) ΓΡΑΜΜΗ,
δεν θα υπογράφονταν ούτε η Συμφωνία των Πρεσπών και ούτε οι Συμφωνίες της Μαδρίτης και του Ελσίνκι -και φυσικά δεν θα είχαμε και τα Ίμια, που μας ”γκρίζαραν” το Αιγαίο-.
Υ.Γ Αφού ,αγαπητή κυρία Ελένη , ”ξέρουμε το βιός μας” , -που λέγαμε στον Έβρο- ”τι τα σκαλίζουμε ”, όταν χρόνια τώρα διδάσκεται ο φανατικός κομματισμός(διαχωρισμός των Ελλήνων) και από τα Νηπιαγωγεία;;;.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΖΕΙΤΕ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ.
Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔφτιαξαν αὐτὸν τὸν μοναδικὸ ἀξιοθαύμαστο πολιτισμὸ σὲ κενὸ ἀέρος, ἀλλὰ ζώντας καὶ βλέποντας διαφορετικοὺς λαοὺς γύρω τους, ἀναλύοντας καὶ συνθέτοντας διαφορετικὲς ἀπόψεις, ἀποτυπώνοντας τὴν πορεία τους σὲ ἀθάνατα ἔργα. Καὶ βέβαια πάλεψαν καὶ παλεύουν μὲ ἐχθροὺς εἴτε μέσα εἴτε ἔξω.
Κοιτᾶξτε τὸ δικό σας βιός, τῶν ἄλλων δὲν τὸ γνωρίζετε. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὸν δικό του βίο μόνο καὶ νὰ ἀντιμετωπίσει ὅσα ἡ ψυχή του στήνει ἐμπρός του.
Αὐτὴ τὴν ἐποχὴ δὲν ὑπάρχουν ἰδεολογικὲς διαφορὲς σὲ ἀντιπαλότητα ὅπως ἄλλοτε καὶ δὲν ὑπάρχει τέτοια δικαιολογία. Ἡ Ἐθνικὴ συνείδηση καὶ ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα εἶναι ὑποχρέωση ὅλων μας, ἰδιαιτέρως γιὰ αὐτὴ τὴν πατρίδα μὲ τὴν τεράστια διαδρομή, προχωρώντας μέσα ἀπὸ συμπληγάδες, τρικυμίες, ὁρατοὺς καὶ ἀόρατους ἐχθρούς, ἀλλὰ μὲ μία γλῶσσα φτιαγμένη νὰ μιλιέται ἀπὸ θεοὺς, μέ μία κληρονομιά πολιτισμοῦ τεράστια, σὲ ἕναν κόσμο πανέμορφο καὶ πανδύσκολο,
ἐντολὴ αὐτὸς ὁ κόσμος ὁ μικρός, ὁ μέγας. Οἱ ποιητές μας εἶναι ἡ πυξίδα μας, οἱ σηματωροὶ καὶ οἱ φύλακες.
«Κάθε λέξη κι από ‘να χελιδόνι για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος» είπε
«Και πολλά τα λιόδεντρα
που να κρησάρουν στα χέρια τους το φως
κι ελαφρό ν’ απλώνεται στον ύπνο σου
και πολλά τα τζιτζίκια
που να μην τα νιώθεις
όπως δε νιώθεις το σφυγμό στο χέρι σου
αλλά λίγο το νερό
για να το ‘χεις Θεό και να κατέχεις τι σημαίνει ο λόγος του
και το δέντρο μονάχο του
χωρίς κοπάδι
για να το κάνεις φίλο σου
και να γνωρίζεις τ’ ακριβό του τ’ όνομα
φτενό στα πόδια σου το χώμα
για να μην έχεις που ν’ απλώσεις ρίζα
και να τραβάς του βάθους ολοένα
και πλατύς επάνου ο ουρανός
για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη»
Εθνικό Συμβούλιο για τον πολιτισμό, στον οποίον πάντοτε αναφέρεσθε ,-αλλά αυτός δεν είναι πανάκεια- ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ(είναι και το ΚΑΣ) , αλλά για την πολιτική και ιδίως την εθνική δεν υπήρξε και ούτε θα υπάρξει το Εθνικό Συμβούλιο που θέλετε -το γνωρίζουν και οι ίδιοι οι πολιτικοί -.
Υπάρχουν εν τω μεταξύ και στην Βουλή και στο ΥΠΕΞ Επιτροπές για συζητήσεις επί των εθνικών θεμάτων , με αντιδικίες που ευτυχώς δεν κυκλοφορούν σε φέιγ βολάν.
Και σαυτό διαφωνούμε αξιοπρεπώς.
Ἡ πολιτικὴ εἶναι μόνο Ἐθνική. Ἐθνικὸ Συμβούλιο θὰ μποροῦσε νὰ θεωρεῖται μόνο ἂν συμπεριελάμβανε τὸν πολιτισμό.
Ἀπὸ κάποιο ἄρθρο ἀντιγράφω:
«Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θεωρούσε ότι ο πολιτισμός δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο ενός υπουργείου, αλλά οριζόντια κρατική πολιτική. Υποστήριζε ότι κάθε υπουργείο πρέπει να συνδέεται με τον πολιτισμό, ενσωματώνοντας την αισθητική, την παιδεία και την ιστορική μνήμη σε όλες τις λειτουργίες του».
π.χ.
«Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών: Χρηματοδοτεί τον πολιτισμό εξασφαλίζοντας τους απαραίτητους πόρους για έργα αναστήλωσης και υποδομών», πού ἀφορᾶ τό ΚΑΣ.
«Υπουργείο Εξωτερικών: Ασκεί «πολιτιστική διπλωματία», προβάλλοντας την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά στο εξωτερικό μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών και των μορφωτικών του ινστιτούτων.»
Δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει οὔτε πολιτιστικὴ ἐκδρομὴ στὶς πόλεις του Μεγαλέξανδρου, ποὺ βεβαίως ἐκπαιδεύθηκε ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη.
”Η πολιτική είναι μόνο εθνική”, τι ωραία που τα λέτε και δυστυχώς και τα γράφετε.
Ας αφήσω να γελάσουν όσοι σας διαβάσουν και ζουν στην Ελλάδα μετά το 1944 (με τον κηρυγμένο εμφύλιο για την εθνική πολιτική ) , το 1981 (με την Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας για την εθνική πολιτική ) και το 2015 (με το ή εμείς ή αυτοί ,επίσης για την εθνική πολιτική).
Χαίρομαι που συχνά αναφέρεστε στον αείμνηστο μοναδικό Καραμανλή ,τον οποίον ΦΥΣΙΚΑ για την εθνική πολιτική εξαπάτησε τον Μάρτιο του 1985 ο Ανδρέας σας και τον έδιωξε από Πρόεδρο της Δημοκρατίας με τα δίχρωμα ψηφοδέλτια και την ψήφο απάντων των ”δημοκρατικών ”βουλευτών ,μία από τις οποίες -η 180η-ήταν του ασκούντος καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας, που έπρεπε να απέχει .
Χωρίς ένα ημάρτομεν καμώνονται και για πατριώτες και για δημοκράτες εκείνοι οι Έλληνες πολιτικοί και όσοι τους υποστήριξαν και τους υποστηρίζουν.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ που τους χρειάζεται.
Υ.Γ Ας γραφούν και αυτά στην ΑΙ.
Ἐθνικὸ εἶναι τὸ ἀληθὲς ὅπως καταγράφεται νὰ ἔχει πεῖ ὁ Διονύσιος Σολωμός. Ὁ Κ. Καραμανλῆς πιστεύοντας στὸ Ἐθνικό, νομιμοποίησε τὸ ΚΚΕ. Εἶναι γραμμένο στὴν ΤΝ.
Όλοι το ξέρουμε για τον Καραμανλή εδώ και 52χρόνια -ο Ανδρέας όμως τους τα έδωσε όλα -στην κυριολεξία- και οι του ΚΚΕ -χωρίς αιδώ και με πολλή αγνωμοσύνη -κάνουν τις πραγματικές γιορτές μίσους και κατασκηνώνουν στο Βίτσι .
Την πολιτική τους κάνουν ,-που για εσάς κάθε πολιτική είναι και εθνική -και με σιωπή όλων των ”δημοκρατικών” κομμάτων.