Μια ουσιαστική αποδόμηση των εύκολων ιστορικών αναλογιών επιχειρεί ο οικονομολόγος-οικονομέτρης Γιώργος Αδαλής, μέσα από την ανάλυσή του στο International Institute of Strategy, υποστηρίζοντας ότι η σημερινή κρίση στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να ερμηνευθεί με όρους πετρελαϊκού σοκ της δεκαετίας του 1970.
Κατά τον Αδαλή, το πετρέλαιο παραμένει στο κέντρο της σύγκρουσης, όχι όμως ως απλή πρώτη ύλη, αλλά ως κόμβος γεωπολιτικής ισχύος, χρηματοπιστωτικής συμπεριφοράς, κρατικών στρατηγικών και εφοδιαστικών αλυσίδων. Το πραγματικό διακύβευμα, τονίζει, δεν είναι απλώς η τιμή, αλλά η δυνατότητα απρόσκοπτης πρόσβασης.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει στο Στενό του Ορμούζ, το οποίο δεν θεωρεί απλό θαλάσσιο πέρασμα, αλλά γεωοικονομικό νευραλγικό κόμβο. Όπως επισημαίνει, ακόμη και χωρίς πλήρες κλείσιμο, η αβεβαιότητα για την ασφάλεια της διέλευσης αρκεί ώστε να μεταβληθούν τα ασφάλιστρα κινδύνου, οι χρόνοι παράδοσης, οι εμπορικές επιλογές και τελικά η ίδια η αρχιτεκτονική της αγοράς.
Η ανάλυσή του στέκεται και στην κυριαρχία της ρευστότητας σε περιόδους κρίσης. Σε αντίθεση με την κοινή προσδοκία περί εκτίναξης μόνο των safe haven, ο Αδαλής υπογραμμίζει ότι όταν το σοκ γίνεται πραγματικό, οι αγορές επιστρέφουν στο δολάριο, όχι ιδεολογικά, αλλά λειτουργικά, επειδή εκεί υπάρχει το απαιτούμενο βάθος και η αναγκαία εμπιστοσύνη.
Τέλος, τοποθετεί την κρίση μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αναδιάταξης ισχύος στη Μέση Ανατολή, μετά τις Συμφωνίες του Αβραάμ και την αποσταθεροποίηση που ακολούθησε την 7η Οκτωβρίου. Η μάχη, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν αφορά μόνο το παρόν της περιοχής, αλλά τους κανόνες της επόμενης ημέρας.
