Οι πολιτικές ηγεσίες ζουν μονίμως με βολικές ψευδαισθήσεις. Πιστεύουν για παράδειγμα ότι αν προσθέσουμε μερικά μηδενικά στους αμυντικούς προϋπολογισμούς και αγοραστούν τα πιο «εξωτικά» και τεχνολογικά προηγμένα οπλικά συστήματα από τα ράφια ξένων πατρόνων, τότε αυτομάτως θωρακίζεται η άμυνά μας.
Επιμέλεια iEpikaira
Πέφτουν από τα σύννεφα, όμως, όταν η πραγματικότητα έρχεται να επιβεβαιώσει το βασικό αξίωμα της στρατιωτικής επιστήμης: Η ισχύς είναι μέγεθος σχετικό, όχι απόλυτο.
Η παγίδα των εθελοτυφλούντων ελίτ και τα «μαγικά όπλα»
Οι αθηναϊκές ελίτ, αντιμετωπίζουν την γεωστρατηγική σαν λογιστικό πίνακα. Θεωρούν ότι όποιος ξοδεύει τα περισσότερα, κερδίζει κιόλας. Αγνοούν συστηματικά τις συμπιεζόμενες λαϊκές τάξεις και τον ανθρώπινο παράγοντα, ξεχνώντας ότι οι πόλεμοι δεν κερδίζονται από τα ταμπλό των ενδείξεων, αλλά από τη δυνατότητα προσαρμογής και τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες του τόπου.
Αρκεί να ανατρέξουμε στο Έπος του ’40. Η Ελλάδα δεν νίκησε επειδή διέθετε ογκώδεις μηχανοκίνητους σχηματισμούς –θα ήταν ολέθριο σφάλμα αν είχε επενδύσει σε αυτούς επιχειρώντας να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τους Ιταλούς– αλλά επειδή είχε αξιοποιήσει το ορεινό ανάγλυφο, την αποκεντρωτική διοίκηση (Auftragstaktik) και «πρωτόγονα» μεν, απόλυτα προσαρμοσμένα δε μέσα, όπως τα μουλάρια. Οι Έλληνες στρατιώτες κατάφεραν να επιβάλλουν ένα δυσανάλογο κόστος στον αντίπαλο, καταρρίπτοντας την θεωρία περί αήττητης υπεροπλίας.
Από την Πίνδο στη σύγχρονη ασσυμετρία
Αυτό το ιστορικό δίδαγμα παραμένει αναλλοίωτο στα σύγχρονα πεδία πολέμου. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε πολύ πίσω. Από τη μια πλευρά, υπερδυνάμεις –γράφε Αμερική– και περιφερειακοί γίγαντες –γράφε Σαουδική Αραβία– επενδύουν τρισεκατομμύρια σε τεχνολογίες αιχμής. Από την άλλη, δυνάμεις με ελάχιστους πόρους –όπως απέδειξαν ο Ανσάρ Αλλάχ στην Υεμένη και το Ιράν απέναντι στην ισχύ των ΗΠΑ– επιβεβαιώνουν ότι η ασυμμετρία μπορεί να εξουδετερώσει ασύλληπτα οπλοστάσια.
Όταν ένας αντίπαλος επιτυγχάνει να αναπτύξει ικανότητες που επιφέρουν δυσανάλογο οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό κόστος στον επιτιθέμενο, τότε η αξία των πανάκριβων εξοπλισμών εκμηδενίζεται. Μια πλατφόρμα ή μια στρατηγική υποδομή δισεκατομμυρίων μπορεί να ακυρωθεί από φθηνά, ευέλικτα και καλά προσαρμοσμένα μέσα. Το κόστος της εμπλοκής γίνεται απαγορευτικό για τον ισχυρό, και αυτός είναι ο ορισμός της αποτελεσματικής αποτροπής.
Η γεωπολιτική ενηλικίωση που αποφεύγουμε
Είναι καιρός να ξυπνήσουμε. Η εθνική μας ασφάλεια δεν θωρακίζεται με ευχολόγια, ούτε με την τυφλή εξάρτηση σε εισαγόμενα «υπερόπλα» που αγνοούν τη δική μας γεωγραφία και τις δικές μας δυνατότητες προβολής ισχύος.
Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η αποτροπή χτίζεται με εγχώρια στρατηγική σκέψη, με ευελιξία, με την προσαρμογή στις ιδιαιτερότητες, το ανάγλυφο της χώρας, και κυρίως με την ικανότητα να καταστήσουμε το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας δυσβάστακτο για τον αντίπαλο, τότε απλώς αγοράζουμε χρόνο μέσα σε μια φενάκη ασφάλειας.
Οι αμυντικοί πόλεμοι δεν κερδίζονται με βάση το ποιος σπαταλά τα περισσότερα χρήματα. Κερδίζονται από εκείνον που ξέρει να κάνει το τίμημα της νίκης απαγορευτικό για τον επιτιθέμενο.
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com
