ΑΠΟΣΤΑΣΙΕΣ

της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Γνωρίζω τον κύριο Βαγγέλη πολλά χρόνια. Φτιάχνει το καλύτερο ψωμί σ’ όλο τον νομό και μοιράζει τις μεγάλες παραγγελίες στις ταβέρνες με τρίκυκλο ποδήλατο. Τον ήξερα κλασικό νεοδημοκράτη. Έτσι παρουσιαζόταν τουλάχιστον. Φαινόταν ευδιάθετος, ήπια συντηρητικός, με διάθεση να δικαιολογεί τα περισσότερα κατορθώματα του κόμματός του και να σκαρώνει απαξιωτικές, ξεκαρδιστικές ατάκες για τους αντιπάλους. Χτες, με έκπληξη έμαθα ότι δεν θα ψηφίσει Νέα Δημοκρατία. Η έκπληξη έγινε μεγαλύτερη, όταν έμαθα ότι σε δύο εκλογές ψήφισε Τσίπρα, αλλά τώρα δεν θα τον ψηφίσει. Τι συνέβη και ο συμπαθής, εργατικός, ευχαριστημένος από τη νεοδημοκρατική ζωή του κ. Βαγγέλης αποστάτησε μία φορά κι ετοιμάζεται να αποστατήσει και δεύτερη; H απάντηση είναι απλή. Ένας αχαρακτήριστος νεοδημοκράτης απομάκρυνε τον γιό του από δημόσια θέση, όπου, αν και χωρίς κανένα ιδιαίτερο προσόν, απολάμβανε ικανοποιητικότατο μισθό με επιπλέον προνόμια. Τα χρόνια που ψήφιζε Νέα Δημοκρατία και το διαλαλούσε, ο γιός του βρίσκονταν στην προνομιούχα θέση και το σπίτι του είχε τέτοια ευμάρεια που ο δικός του γιός δεν γινόταν να πάει στο Δημοτικό της γειτονιάς του, αλλά κρίθηκε καταλληλότερο το Ανατόλια. Ο κ. Βαγγέλης δεν διευκρίνησε αν η μετακίνηση από τη χρυσοφόρα θέση ολοκληρώθηκε πριν από τον Τσίπρα, ή αν επί  Τσίπρα, υπήρχε ακόμα περιθώριο επαναπρόσληψης. Αυτός όμως δεν έκανε τίποτα και ο Μητσοτάκης τώρα δεν κινητοποιήθηκε για το δράμα του, που ο εγγονός του χρειάστηκε εν τέλει να συμβιβαστεί με τη δημόσια εκπαίδευση.

Δεν θα ξαναψηφίσει Τσίπρα. Μητσοτάκη σε καμία περίπτωση, αλλά στο βάθος της καρδιάς του παραμένει δεξιός. Πιστεύω κι εγώ ότι πράγματι έτσι είναι. Χαμογελαστός, ομιλητικός, με το πείραγμα έτοιμο στο στόμα, χωρίς την γκρίνια όσων, οι οικογένειές τους τουλάχιστον, είχαν ταλαιπωρηθεί από την εξουσία. Φορτώνει το χάρτινο σακκί με τα καρβέλια και διασχίζει τον κεντρικό δρόμο πέρα δώθε με το τρίκυκλο ποδήλατο για να μοιράσει. Το ποδήλατο έχει και σημαία -ελληνικό σημαιάκι- και λαστιχένιο κλάξον, που το βαράει για να χαιρετίσει τους νταλικιέρηδες, που κόβουν ταχύτητα.

Δεν θα ψηφίσει τα παρτάλια. Η ζωή ήταν ωραία για τον κ. Βαγγέλη. Τώρα στράβωσε, που τα χαμένα κορμιά δεν κοιτάζουν τα παιδιά του. Μα θα τους δείξει. Δεν ξέρει τί θα ψηφίσει. Μα θα ψηφίσει κάτι που θα τους έρθει κατακέφαλα.

Χρόνια γυρνάω στα χωριά. Ξεχωρίζω σε κάθε χωριό τον πιο καλοπροαίρετο, κι από κει ψωνίζω τα στοιχειώδη και λέω και καμιά κουβέντα για τον καιρό, ή όπως τώρα, για το τί θα ψηφίσουμε. Ο κ. Βαγγέλης με το τρελλό ποδήλατο και το ατελείωτο κέφι, επιβεβαίωσε την κύρια πολιτική αρχή των νεοελλήνων. Σε ψηφίζω για να μου δώσεις. Μου δίνεις και σε ψηφίζω. Δεν μου δίνεις όσα θέλω και σε καταγγέλλω. Από τζιμάνι παιδί, σε λέω παρτάλι. Μου ξαναδίνεις και μπορεί, πάλι, να το σκεφτώ. Άμα δεν έχεις να μου δώσεις, τί τη θέλεις τη φασαρία; ΄H αν, τέλος πάντων, δεν τα καταφέρνεις με τα ψέμματα, για να πιστεύουν οι άλλοι ότι μπορεί και να δώσεις. Ισχύει στα κατσάβραχα, όσο και στα Πανεπιστήμια με τα μπλέηζερ με τα χρυσά κουμπιά.

Το ξέρει ότι κάποια μέρα θα καεί το χωριό, γιατί όλοι κάτι περιμένουν να πάρουν και δεν σηκώνουν το χεράκι τους για το κοινό καλό, γιατί από το καινούριο γιοφύρι περνάει και το παιδί του κομμουνιστή και το δικό τους, ενώ το διευθυντηλίκι δυνητικά θα το απολαύσει μόνο το δικό τους. Η Καρυστιανού δεν δίνει ούτε υπόσχεση, άρα είναι παρτάλι, η Κωνσταντοπούλου θα δώσει, αλλά όχι σε εκείνον, που ήταν φανερά και κρυφά δεξιός. Ο Ανδρουλάκης δίνει στην Κρήτη, για τη Μακεδονία δεν περισσεύουν. Τη Θράκη δεν την αναφέρουν καν, ας μαζέψει τα ψίχουλα, όταν θα τινάζουν το τραπεζομάντηλο.

Σε τούτα τα χωριά, ποιος θα δώσει; Σε τούτα τα χωριά, πόσοι πολιτευτές πρέπει να γκρεμοτσακιστούν, μπας και ξαναγίνουνε χωριά; Δεν θα ξαναγίνουν τα χωριά. Βαδίζουμε σε κάτι άλλο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:

Έλλην που του διόρισαν τον γιό του.