Αρχική Blog Σελίδα 970

Κωνσταντινούπολη: Συνελήφθησαν σπουδαστές της Σχολής Ικάρων που άνοιξαν ελληνικές σημαίες έξω από την Αγία Σοφία

Από
pcuser
-
0

Θα ελεγχθούν για τυχόν πειθαρχικό παράπτωμα από την υπηρεσία τους

Σπουδαστές της Σχολής Ικάρων που ταξίδεψαν στην Κωνσταντινούπολη, το περασμένο Σάββατο (21/12) συνελήφθησαν από τις τουρκικές αρχές όταν άνοιξαν ελληνικές σημαίες έξω από την Αγία Σοφία.

Το περιστατικό σημειώθηκε όταν τρεις Κύπριοι και δυο Έλληνες ταξίδεψαν στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να ζητήσουν την απαιτούμενη άδεια για να ταξιδέψουν στο εξωτερικό συνεπώς και να ενημερώσουν όπως είθισται από την εσωτερική διαδικασία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, άνοιξαν ελληνικές σημαίες κατά την επίσκεψή τους στην Αγία Σοφία με αποτέλεσμα συλληφθούν οι τέσσερις ενώ ο άλλος Έλληνας κατάφερε να φύγει από το σημείο καθώς ήταν σε πιο μακρινή απόσταση.

Άμεση ήταν η κινητοποίηση του προξενείου το οποίο προέβη σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες μετά την ενημέρωση από τις τουρκικές αρχές για το περιστατικό.

Οι σπουδαστές αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με πληροφορίες οι Ίκαροι, θα ελεγχθούν για τυχόν πειθαρχικό παράπτωμα από την υπηρεσία τους.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/konstantinoupoli-synelifthisan-ikaroi-pou-anoiksan-ellinikes-simaies-ekso-apo-tin-agia-sofia/

Διοικητής Αλβανικής Ομάδας Ανταρτών στη Συρία: Γιατί διαφέραμε από τους άλλους…

Από
anixneuseis
-
0

Ο Αβντούλ Γιασάρι ή Αμπού Κατάντ Αλμπάνι, από τα Σκόπια της Βόρειας Μακεδονίας, πολεμά στη Συρία εναντίον του Μπασάρ αλ Άσαντ εδώ και 12 χρόνια.

Ο διοικητής της αλβανικής μονάδας «Τζεμάτι Αλμπάν», σε συνέντευξή του στο A2 CNN, έδειξε σε τι διαφέρει η μονάδα του που αποτελείται από Αλβανούς από τις άλλες εξτρεμιστικές ομάδες.

Αναφερόμενος στην είσοδο των ανταρτών στην πρωτεύουσα, Δαμασκό, είπε ότι έγινε με τη βοήθεια του Αλλάχ:

«Η στρατιωτική εκστρατεία που οδήγησε στην ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ ήταν πολύ γρήγορη και δεν υπάρχει άλλη εξήγηση παρά η θέληση του Αλλάχ. Μετά από 12 χρόνια θυσίας, ο συριακός λαός ευλογήθηκε με αυτή τη γρήγορη και εύκολη νίκη».

«Αν και υπάρχουν φωνές που θέλουν να μειώσουν αυτή τη νίκη, αποδίδοντας τη νίκη σε διαφορετικά κράτη ή διακρατικά σχέδια ή συμφωνίες, η πραγματικότητα είναι ότι η νίκη ήρθε με τις δυνάμεις και τις δυνατότητες της συριακής αντίστασης», είπε ο Αμπού Κατάντ Αλμπάνι.

«Θέλαμε να ξεχωρίζουμε από το ISIS»

Ο διοικητής εξήγησε επίσης πώς αποτελείται η στρατιωτική μονάδα που ηγείται και την ιδεολογία στην οποία ανήκουν.

« Ήμασταν περίπου 40 Αλβανοί από όλα τα αλβανικά εδάφη, αλλά και από τη διασπορά. Δεν αντιπροσωπευόμαστε από μια συγκεκριμένη ιδεολογία.

Από εξτρεμιστικές ομάδες όπως το ISIS, που έχουν εκπροσωπήσει το Ισλάμ στην πιο ακραία μορφή του, η ομάδα μας ξεχωρίζει γιατί θέλαμε να μην επαναληφθούν τα λάθη που έγιναν στην αντίσταση του Ιράκ και στην αντίσταση της Συρίας.

Πρωταρχικό γι’ αυτούς ήταν η καταστροφή του εχθρού και όχι η αποφυγή απωλειών αμάχων. Αλλά είχαμε πάντα την πεποίθηση ότι οι μάχες κοντά σε αμάχους πρέπει να αποφεύγονται. Αυτή ήταν η πρώτη ρήξη μεταξύ μας», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ora News

«Το αδελφάτο των Ηλυσίων»: Τα βράδια μεταξύ Ε.Μακρόν και των συμβούλων του ή «The boys club»!

Από
anixneuseis
-
0

«Μικρέ π@στη» και «μεγάλη αδερφή» είναι μερικές απο τις φράσεις που αποκαλούν ο ένας τον άλλον αποκαλύπτει η Le Monde

Αποκαλυπτικά είναι όσα λέγονται πίσω από τις κλειστές του Μεγάρου των Ιλισίων καθώς ο Εμανουέλ Μακρόν και το επιτελείο του, «boys club» όπως αποκαλείται η προεδρική ομάδα, επιδίδονται σε απίστευτους διαλόγους αισχρών προσφωνήσεων και μέσα στο αλκοόλ.

Ρεπορτάζ της Monde αποκαλύπτει τις βωμολοχίες και την ποταπή ατμόσφαιρα στις συσκέψεις του παραπαίοντος προέδρου της Γαλλίας.

Όταν τα βράδια συναντά τους φίλους του ο Μακρόν, γράφει η γαλλική εφημερίδα, χαλαρώνουν όλοι μαζί έπειτα από μια κουραστική ημέρα. Οι συνομιλίες τους περιλαμβάνουν χαρακτηρισμούς όπως «μικρέ π@στη» και «μεγάλη αδερφή» σε μηνύματα ή διά ζώσης με ένα γιαπωνέζικο ή σκοτσέζικο ουίσκι. Το αγαπημένο του προέδρου είναι το Lagavulin 16ετούς παλαίωσης.

Η Monde αναφέρει ότι οι συζητήσεις τους περιλαμβάνουν μιμήσεις ηθοποιών από τα 60’s και αποφθέγματα του Μισέλ Οντιάρ. Ένας από τους συνεργάτες εξηγεί ότι αυτές οι κουβέντες υπερβαίνουν την παντελή αδιαφορία τους για τα πρωτόκολλα και την αξιοπρέπεια του αξιώματος που υπηρετούν.

Οι αποκαλύψεις αυτές καταδεικνύουν μια πλευρά της προεδρικής ζωής που απέχει παρασάγγας από την εικόνα σοβαρότητας και επισημότητας που προϋποθέτει η ηγεσία μιας χώρας.

Γιώργος Τσουκαλάς: ««ΝΤΕ ΓΚΡΕΣ»

Από
anixneuseis
-
0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου 
«L’ État, c’ est moi», «το Κράτος είμαι εγώ», έλεγε ο Λουδοβίκος ΙΔ’, βασιλιάς της Γαλλίας τον 17ο αιώνα. Πριν από αιώνες, η έννομη σχέση του ανθρώπου με το κράτος δεν λέγονταν ιθαγένεια, αλλά υπηκοότητα, και έτσι οι βασιλιάδες, αφού δεν ήταν υπήκοοι, δεν θεωρούνταν πως είχαν υπηκοότητα, καθώς το Κράτος ήταν αυτοί. Όμως, τέτοια δεν ήταν η περίπτωση της νεώτερης Ελλάδας. Είχαν την ελληνική ιθαγένεια οι τέως βασιλιάδες;
Με την εξαίρεση του Όθωνα, που χρίστηκε βασιλιάς «της Ελλάδας», όλοι οι επόμενοι βασιλιάδες καλούνταν στο αξίωμα του βασιλιά «των Ελλήνων». Δεν ήταν δηλαδή Κυρίαρχοι της χώρας, ώστε από αυτούς να εκπορεύεται η κρατική εξουσία. Επίσης, δεν είχαν τον ελληνικό λαό ως υπήκοο. Αντιθέτως είχαν αναδειχτεί κατ’ επιλογήν του ελληνικού Λαού, ο οποίος ήταν ο μόνος Κυρίαρχος.
Το Σύνταγμα του 1864, που έμελλε να ισχύσει με τις αναθεωρήσεις του 1911 και του 1952 για περισσότερο από εκατό χρόνια, επανέφερε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας του επαναστατικού Συντάγματος της Τροιζήνας του 1827.
Συνεπώς, μετά το 1864, η νεώτερη Ελλάδα είχε το πολίτευμα της βασιλευομένης δημοκρατίας, που εδράζονταν στην δημοκρατική αρχή και όχι στη μοναρχική αρχή. Έτσι έκτοτε, το έθνος, ο λαός και όχι ο μονάρχης, ήταν η αποκλειστική πηγή και ο φορέας της κρατικής εξουσίας.
Παρά τις από μέρους των Ελλήνων βασιλιάδων, έμπρακτες υπερβάσεις, μικρές και μεγάλες παρερμηνείες και έκτακτες παραβιάσεις του Συντάγματος, καθώς πράγματι παρενέβαιναν στην πολιτική ζωή επιδιώκοντας τον έλεγχο του κράτους, όμως στην ελληνική βασιλευομένη Δημοκρατία, μετά το 1864, την υπέρτατη εξουσία είχε ο Λαός.
Είναι επίσης γνωστό, πως η ελληνική βασιλική οικογένεια συνήθιζε συχνά πυκνά να επιβεβαιώνεται στην εξουσία, με προσχηματικά δημοψηφίσματα (1920, 1935), πάντως με την άμεση προσφυγή στον λαό. Αν και τα προπολεμικά δημοψηφίσματα που επανέφεραν την βασιλεία έχουν εκ των υστέρων αμφισβητηθεί ως προς το κύρος τους, όμως νομικά συνιστούν τεκμήριο πως ο Ελληνικός Λαός, ως πηγή κάθε εξουσίας, ήταν ανώτερος από τους βασιλιάδες, οι οποίοι ελάμβαναν το αξίωμά τους, απευθείας από τον Λαό.
Τοιουτοτρόπως, για το πολίτευμα της νεώτερης Ελλάδας, μετά το 1864, οι βασιλιάδες δεν ήταν ανώτεροι από τον Λαό, αλλά απλώς οι ανώτατοι άρχοντες. Αν και στην απόλυτη μοναρχία, μπορεί να ίσχυε πως ο μονάρχης δεν είχε «υπηκοότητα», όμως, αυτή δεν ήταν η περίπτωση της νεώτερης Ελλάδας. Συνεπώς οι Έλληνες βασιλιάδες υπάγονταν στην εξουσία του Λαού και στους ελληνικούς νόμους, και είχαν την ελληνική ιθαγένεια. Για αυτό και ο Ν.Δ. 1298/1949, όριζε ξεκάθαρα σχετικά με την ελληνική βασιλική οικογένεια πως: «Ἄρθρον 2. Τήν Ἑλληνικὴν Βασιλικήν Οἰκογένειαν ἀποτελούσιν: α) ἅπαντες οἱ γνήσιοι καί νόμιμοι ἀπόγονοι (κατιόντες) τοῦ Βασιλέως Γεωργίου τοῦ Α` έφ` ὅσον, διατηροῦσι τήν ἑλληνικήν ἰθαγένειαν καὶ τὸ ἐκ τοῦ Συντάγματος δικαίωμά των (…). »
Καθώς στην νεώτερη Ελλάδα, μόνον το Σύνταγμα, ο Νόμος είναι πάνω από όλους, και όχι ο ανώτατος άρχοντας, μετά την Μεταπολίτευση, προέκυψε το νομικό ζήτημα εάν θα μπορούσε να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια από την τέως βασιλική οικογένεια, στην περίπτωση που δεν αποδέχονταν εγγράφως και ανεπιφυλάκτως το νέο πολίτευμα. Εξάλλου, έως την Μεταπολίτευση, η τέως βασιλική οικογένεια είχε την ελληνική ιθαγένεια, συνδεδεμένη με το ιδιαίτερο νομικό καθεστώς της έως τότε πολιτειακής ιδιότητάς της.
Τελικά, σύμφωνα με το άρθρο 5 του Ν. 2215/1994, ορίστηκε πως «Ελληνική ιθαγένεια στον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ και στα μέλη της οικογένειάς του, μετά τη λήξη της ισχύος του ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος που διείπε την ιθαγένειά τους πριν τη μεταβολή της μορφής του πολιτεύματος, αναγνωρίζεται και αποδεικνύεται μόνον εφόσον συντρέχουν σωρευτικά οι ακόλουθες προυποθέσεις:
α) Εφόσον διατυπωθεί ενώπιον του ληξιάρχου Αθηνών ρητή και ανεπιφύλακτη δήλωση σεβασμού στο Σύνταγμα, αποδοχής και αναγνώρισης του πολιτεύματος της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 8ης Δεκεμβρίου 1974, με το οποίο καθορίσθηκε κατά τρόπο μη υποκείμενο σε μεταβολή η μορφή του πολιτεύματος.
β) Εφόσον δηλωθεί, ρητά και ανεπιφύλακτα, ενώπιον του ιδίου ληξιάρχου παραίτηση από τις κάθε είδους διεκδικήσεις, οι οποίες συνδέονται με την κατά το παρελθόν άσκηση πολιτειακού αξιώματος ή της κατοχής οποιουδήποτε τίτλου.
γ) Εφόσον συντελεσθεί εγγραφή στα μητρώα αρρένων ή τα δημοτολόγια δήμου ή κοινότητας του κράτους με όνομα, επώνυμο και τα λοιπά αναγκαία κατά νόμον στοιχεία ταυτότητας. Η συνδρομή των παραπάνω προυποθέσεων διαπιστώνεται με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών. Διαβατήρια, ταξιδιωτικά και άλλα συναφή έγγραφα που έχουν χορηγηθεί στα πρόσωπα αυτά ακυρώνονται αυτοδικαίως, εφόσον δεν συντρέχουν οι παραπάνω προϋποθέσεις.»
«Ὅταν αὕτη ἡ Μοῦσα πόλεως ἐγκρατὴς γένηται», όταν η Μούσα πάρει στην κατοχή της την Πολιτεία, οι φιλόσοφοι θα γίνουν βασιλιάδες ή οι βασιλιάδες φιλόσοφοι, οραματίζονταν ο Πλάτωνας στο έργο του, «Πολιτεία» (499d). Μέχρι πρότινος, μόνον ένα μέλος της τέως βασιλικής οικογένειας, ο διάσημος συγγραφέας Μιχαήλ, γνωστότερος με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Μισέλ Ντε Γκρες», είχε προβεί σε αυτήν την γραπτή δήλωση του Ν. 2215/1994. Ως γνωστόν, ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος αρνούνταν μέχρι τέλους να συμμορφωθεί με το άρθρο 5 του Ν. 2215/1994, ισχυριζόμενος πως δεν είχε ποτέ του επώνυμο. Όμως, εντέλει, πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατο του τέως βασιλιά, τα μέλη της οικογένειάς του, με την εξαίρεση της χήρας του, αποδέχτηκαν πλήρως το μεταπολιτευτικό νομικό τους καθεστώς, και με το επώνυμο «Ντε Γκρές» (Φ.Ε.Κ. Β’ 7035/2024). Αφού η Ελληνική Δημοκρατία είχε θεωρήσει νόμιμο, για τον σοφό συγγραφέα το επώνυμο «Ντε Γκρες», δεν θα μπορούσε να αρνηθεί το ίδιο για τους συγγενείς του…

Μ. Ψύλος: «Η στάνη και το τυρί»

Από
anixneuseis
-
0

Το επισήμανε άλλωστε και στην ενδιάμεση έκθεση νομισματικής πολιτικής η Τράπεζα της Ελλάδος

Μιχάλης Ψύλος • [email protected]

«Θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς: Δυστυχώς, το 2024 οι επενδύσεις είναι λιγότερες από το 2023 και αν δεν γίνουν άλματα στην άνοδο της παραγωγικότητας, είναι θέμα χρόνου να υπάρξει πρόβλημα κοινωνικής συνοχής».

Αυτό το ηχηρό μήνυμα έστειλε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Σπύρος Θεοδωρόπουλος από το βήμα του ετήσιου συνεδρίου του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων. «Αυτή τη στιγμή για να πιάσουμε τον μέσο όρο των επενδύσεων της Ευρώπης χρειαζόμαστε 11 δισ. ευρώ επενδύσεις τον χρόνο πάνω από αυτές που σήμερα γίνονται», τόνισε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Χαρακτηρίζοντας μάλιστα «ψευτοδίλημμα» το ερώτημα: «βιομηχανία ή τουρισμός», ο κ. Θεοδωρόπουλος ζήτησε να υπάρξει μια αλλαγή επενδυτικής λογικής από το Δημόσιο.

Το επισήμανε άλλωστε και στην ενδιάμεση έκθεση νομισματικής πολιτικής η Τράπεζα της Ελλάδος: Στα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν ξεχωρίζει και το μεγάλο επενδυτικό κενό.

Μόλις 83 εκατ. ευρώ ήταν οι νέες άμεσες ξένες επενδύσεις τον Οκτώβριο, μείωση πάνω από 700 εκατ. ευρώ σημειώθηκε στο 10μηνο.

«Σωσίβιο» στις άμεσες ξένες επενδύσεις ήταν δυστυχώς μόνο η αγορά ακινήτων και οι εισροές κεφαλαίων από το εξωτερικό για την απόκτηση κυρίως κατοικιών: Επί συνόλου 2,1 δισ. ευρώ άμεσων ξένων επενδύσεων το πρώτο εξάμηνο στην ελληνική οικονομία, το 54,2%, ή 1,14 δισ. ευρώ, αφορά την απόκτηση ακινήτων.

Αλλά και το 2023 δεν ήταν μια χρονιά μεγάλων επιδόσεων στις επενδύσεις. Η αύξησή τους περιορίστηκε στο υποτονικό 3,9% σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά, ενώ στον προϋπολογισμό του 2023 προέβλεπαν αύξηση 15,5%.

Ας σταματήσει λοιπόν η φλυαρία περί της ανάγκης νέου οικονομικού μοντέλου και να ενισχυθεί η παραγωγική βάση της οικονομίας μας, που παραμένει κολλημένη στη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και της οικοδομής.

Χαιρόμαστε φυσικά που έρχονται οι Ισραηλινοί και αγοράζουν μαζικά, ακίνητα, όπως συμβαίνει για παράδειγμα, στη βόρεια Εύβοια. Αλλά την ίδια ώρα γειτονικές χώρες, όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία υποδέχονται εκατοντάδες εταιρείες σύγχρονης τεχνολογίας.

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ άφησε όμως αιχμές και για το μείγμα οικονομικής πολιτικής: «Η ανάπτυξη που επιτυγχάνει η χώρα δεν διαχέεται ισόποσα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα», τόνισε.

Οι πρόσφατες εκθέσεις της Κομισιόν και  του ΟΟΣΑ άλλωστε, καταρρίπτουν  το αναπτυξιακό αφήγημα, κατατάσσοντας τη χώρα μας στις τελευταίες θέσεις της Ε.Ε. με βάση την αγοραστική δύναμη, αλλά και την προσμονή εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυριών να λάβουν κρατικά επιδόματα ώστε να περάσουν τις γιορτές!.

Η φτώχεια βασανίζει σχεδόν τα τέσσερα στα 10 ελληνικά νοικοκυριά Και δεν οφείλεται, όπως παλιά, στην ανεργία. Αλλά στη μαζική «παραγωγή» νεόπτωχων, που ο μισθός τους τελειώνει πολύ πριν κλείσει ο μήνας

Φυσικά, παρ`όλα αυτά ενισχύεται η  αίσθηση της πολιτικής σταθερότητας, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.

Οι κίνδυνοι που εγκυμονούν, λόγω της αβέβαιης διεθνούς κατάστασης και η απουσία εναλλακτικής πολιτικής  διεξόδου, λειτουργούν, άλλωστε συσπειρωτικά στον πληθυσμό.

Η σύνεση και η σταθερότητα είναι δύο αρετές, αλλά θα είναι αρκετές για να αντιμετωπίσουμε ένα 2025 που μοιάζει πιο δύσκολο από το 2024;

Δυστυχώς, «αυτή είναι η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει», όπως μου είπε ένας σοφός ταξιτζής στη Θεσσαλονίκη.

naftemporiki.gr

 

Is European Equidistance Between the US and China Feasible?

Από
anixneuseis
-
0

Plamen Tonchev*

Navigating between the two global powers increasingly looks like walking a tightrope for Europe

Heavy clouds have been gathering over the north Atlantic since Trump’s first term of office and Europeans remember that in July 2018 he called the EU a foe. Now that he is to return to the White House come January 20th, many decision-makers and pundits in Europe are visibly uneasy ahead of his second term of office. Although the broad contours of Trump’s presidency over the next four years are slowly taking shape, we have yet to see what exactly it will look like. Unpredictability being the only predictable trait of Trump’s personality, Europeans are scratching their heads and struggling to guess what to expect from his administration.

In facing the other major global power, China, the EU is between a rock and a hard place. Europe needs Chinese green tech, while at the same time it has to grapple with the geopolitical challenges posed by Beijing’s vision of a new world order based on very different organizing principles and values.

The EU seeks to remain in sync with Washington on trade and investment, and aligned with it on security-related issues, while balancing this stance with its economic dependency on an increasingly assertive China. So, navigating between the two global powers increasingly looks like walking a tightrope for Europe.

Buckle Up for Turbulence in Transatlantic Relations

Over the years, there’s been no shortage of trade disputes between the US and the EU, but Trump’s return to power will only accentuate this feature of transatlantic relations. The incoming American president has threatened to raise tariffs on European exports to the US, which amounted to some €500 billion in 2023. The European Commission whose prerogatives include overseeing the bloc’s common trade policy will seek to cajole Trump, but striking back should by no means be precluded.

While Russia’s invasion of Ukraine brought the Americans and Europeans closer together and led to an ever larger NATO, Trump has consistently accused the EU of “free riding”, a view shared and articulated by other US presidents as well. The incoming tenant of the White House demands NATO member states increase military expenditure to 5% of GDP, though he might ultimately settle for 3 to 3.5%, and it is understood that he is considering linking higher defence spending to Europeans buying more American oil and gas.

At present, only 23 of the alliance’s 32 members meet the 2% spending target, but the war in Ukraine has made it abundantly clear that the era of relying on an exclusive US security umbrella has come to an end. While the current disarray in both France and Germany certainly isn’t conducive to a meaningful political debate in the EU right now, some strategically important decisions need to be made as a matter of urgency. To this end, there are signs that the European defence industry and military expenditure will see a considerable boost. And an extraordinary European Council meeting on defence-related issues has already been slated for early February next year.

On Ukraine, the US president-elect has promised an “immediate solution to the conflict”, without providing any details on how he plans to do that. As a sign of the frosty relations with Kyiv, he has not invited Volodymyr Zelensky to his January inauguration, though he has said the Ukrainian president would be “welcome” if he chose to attend. Europeans worry that US pressure for a hasty ceasefire will be counterproductive and won’t deter Russia from its aggressive posture in the future. At the same time, Trump reportedly intends to maintain US military supplies to Kyiv after his inauguration, which is in line with his transactional logic and image of a salesman.

Europe: Increasingly clear-eyed about China

It is to be seen whether Trump’s threat of raising tariffs on Chinese imports into the US to the tune of 60% is a truthful statement or part of a negotiation strategy aiming to wrench concessions from Beijing. While Chinese authorities would not accept new US restrictions passively, a massive tit-for-tat is not expected immediately – instead, Beijing would consider other strategies as well. Given China’s addiction to exports as the sole growth driver at this stage, one of the alternative responses will be increasing exports to Europe. This will further aggravate the imbalance in EU-China trade and will force Brussels to make more extensive use of its ever-growing raft of defence tools.

There has been a visible shift in European attitudes towards the Asian giant since 2019, when the EU-China Strategic Outlook labelled Beijing simultaneously a partner, economic competitor and systemic rival. The much talked-about Sino-European Comprehensive Agreement on Investment (CAI) was signed in late 2020, but it is now dead in the water after a salvo of EU sanctions and disproportionate Chinese countersanctions in early 2021. The COVID-19 outbreak brought to the fore Europe’s excessive dependency on Chinese goods and triggered a process that culminated in the recent decision of the EU to increase tariffs on electric vehicles (EVs) imported from China.

Over the past few years, most European states have reassessed their China strategies and what Beijing’s leadership ambitions entail. It is fair to say that in general Europeans have developed a much more clear-eyed and assertive approach to China, though there is no Europe-wide consensus on how to address the Chinese challenge. For instance, a recent report released by ETNC (the European Think-tank Network on China) shows that European countries do not embrace the de-risking policy wholeheartedly.

Beijing’s disingenuous stance towards the war in Ukraine has clearly poisoned Sino-European relations, due to Chinese support provided to Russia’s military campaign in Ukraine in the form of dual-use equipment and technologies. Chinese officials pretend that they do not understand why Russia’s invasion of Ukraine calls into question the entire security architecture in Eurasia and why this is an existential challenge for Europeans. Recently, the EU adopted the 15th sanctions package to limit Russia’s ability to wage its war on Ukraine and the list of targeted entities now includes a number of Chinese companies supplying drone and microelectronic components to Moscow.

At the same time, notwithstanding their fundamental differences, the EU and China do have some common ground to step on. Both remain have committed to the Paris Accord on combating climate change, which Trump’s US may pull out of once again.

 Strategic Autonomy vs Equidistance

The EU is rapidly turning into a theatre, if not an arena, for the intensifying Sino-American stand-off. Obviously, Europe has a number of disadvantages vis-à-vis the United States and China. For the time being, the EU doesn’t have its own army and depends to a large extent on the NATO security umbrella. It is also true that the very architecture of the EU renders decision-making a notoriously cumbersome and time-consuming process. The EU is neither a unitary state, as China is, nor a federation like the United States.

To make matters worse, Europe is lagging behind both America and China in terms of innovation, high-tech, productivity and competitiveness. So, the EU clearly is on the back foot – there’s no hiding it. And it is up to Europeans to clean up their act and address the strategic challenges highlighted in a number of policy documents, such as the recent Draghi report.

Most probably, Europe will have a diminishing weight and a different mission down the road into the 21st century. But writing off the EU altogether would be a mistake. The balance of power in the 21st century is a complex set of parameters that are not confined exclusively to military power or technological prowess. Power depends on a long list of assets and the EU will retain some of them. Despite its glaring weaknesses, the EU is still an economic powerhouse – if anything, as a market that both American and Chinese companies are vying for. In addition, Europe’s soft power, as Joseph Nye defined it more than 30 years ago, cannot be overstated either.

The US-China-EU triangle is based on inherently competitive relations and even rivalry, but it is still a distinct configuration, whereby each side needs allies, depending on the issue at stake. Both the US and China need Europe against each other. The trillion-dollar question that the EU needs to answer urgently is whether it should opt for bandwagoning or equidistance, i.e. whether it should take sides or stand its ground in-between Washington and Beijing.

In reality, equidistance between the U.S. and China is not in the cards. Europe will always be closer to Washington than to Beijing – for security reasons, but also because of common transatlantic values. Much as European strategic autonomy is still a fuzzy notion, it is nothing more than a legitimate pursuit to retain the ability to make decisions that best serve the interests of Europeans in an increasingly dangerous world.

Plamen Tonchev is Head of Asia Unit, Institute of International Economic Relations (IIER), Greece

tovima.com

Βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών του Σπύρου Παυλιδη για το βιβλίο του « Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ»

Από
anixneuseis
-
0

Οι εκδόσεις ΓΕΡΜΑΝΟΣ με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνουν ότι η Ακαδημία Αθηνών, κατόπιν εισήγησης της Α’ Τάξης των Θετικών Επιστημών, απένειμε Βραβείο οίκοθεν στο βιβλίο του Ομότιμου Καθηγητή Σπύρου Παυλίδη, με τίτλο:

«Η Δημιουργία του Αιγαίου: Από την ποίηση στις γεωεπιστήμες»

Το έργο αυτό προσφέρει μια πρωτότυπη και εκλαϊκευμένη ματιά στη δημιουργία και την εξέλιξη της Γης και της Ζωής, εστιάζοντας στον Αιγαιακό χώρο και τους πολιτισμούς του. Συνδυάζει αρμονικά μύθο, φιλοσοφία, επιστήμη και ποίηση, προσφέροντας στον αναγνώστη μια πολυδιάστατη προσέγγιση του κόσμου.

Μέσα από το βιβλίο αναδεικνύεται η δημιουργική εξέλιξη του Αιγαίου, σε διάλογο με την ποίηση, όπως αυτή εκφράστηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη και άλλους μεγάλους ποιητές μας. Πρόκειται για μια μοναδική σύνθεση, όπου η επιστήμη και η τέχνη δεν διαχωρίζονται, αλλά συνυπάρχουν ως μέσα κατανόησης της πολυπλοκότητας και της ομορφιάς του κόσμου μας.

Η απονομή του βραβείου πραγματοποιήθηκε κατά την πανηγυρική συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών, την Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2024, στο Μέγαρο της Ακαδημίας.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Σπύρος Παυλίδης είναι Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με πλούσιο συγγραφικό έργο και μακρά θητεία σε ακαδημαϊκές και επιστημονικές θέσεις. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Γεωλογίας και Κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Α.Π.Θ., ενώ υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρίας (2016-2021). Σήμερα, είναι Πρόεδρος του ΔΣ του Αριστοτελείου Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Θεσσαλονίκης και μέλος του ΔΣ του Ινστιτούτου Μελέτης και Παρακολούθησης του Ηφαιστείου της Σαντορίνης (ΙΜΠΗΣ).

Στοιχεία Βιβλίου

● Τίτλος: Η Δημιουργία του Αιγαίου
● Συγγραφέας: Σπύρος Παυλίδης
● Εκδόσεις: ΓΕΡΜΑΝΟΣ
● Τιμή: 25 € (Ειδική τιμή σε παρουσιάσεις: 20 €)
● Αριθμός σελίδων: 336
● ISBN: 978-618-5389-46-8

Για περισσότερες πληροφορίες:
Εκδόσεις ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Hellas Journal: ο ακαδημαϊσμός ως φερετζές της αποδόμησης: Μία πάρα πολύ εύστοχη και καίρια απάντηση στους εν Ελλάδι υποστηρικτές της “μακεδονικής” προπαγάνδας των Σκοπιανών

Από
anixneuseis
-
1

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ, Ανιχνεύσεις

Hellas Journal

Διάβασα το άρθρο στα ΝΕΑ (Σαββατοκύριακο 21-22/12) των καθηγητών Νίκου Μαραντζίδη και Κώστα Τσιτσελίκη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, και θα ήθελα να κάνω ορισμένες επισημάνσεις.

Να διευκρινίσω ότι τους γνωρίζω και τους δύο προσωπικά, και τους εκτιμώ. Είμαι σε εντελώς διαφορετικό κλίμα και δεν θα ήθελα να πάρουν προσωπικά την διαφοροποίησή μου. Θα σχολιάσω κυρίως τάσεις στην κοινωνία και θα τους θέσω ορισμένα ερωτήματα. Άλλωστε αυτά που γράφουν στα ΝΕΑ έχουν καταχωρηθεί ως η κυρίαρχη πολιτική αντίληψη όχι στην κοινωνία αλλά στο πολιτικό και ακαδημαϊκό σύστημα. Πώς γίνεται, θα μου πείτε, αυτό;

Γίνεται όπως και στην Κύπρο. Μια συντριπτική πλειοψηφία απέρριψε το Σχέδιο Ανάν αλλά τα δύο κόμματα που το υποστήριξαν έχουν το συντριπτικό εκλογικό ποσοστό στην κυπριακή κοινωνία.

Να βάλουμε στην αρχή το πλαίσιο. Μετά από πολλά χρόνια Αθήνα και Σκόπια συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο το οποίο αρνείτο η Αθήνα από την αρχή της έντασης μεταξύ των δύο χωρών.

Το όνομα θα ήταν σύνθετη ονομασία. Αυτό είχε τεθεί από την αρχή. Εκεί που διαφωνούσαν ήταν η εθνικότητα και η γλώσσα της γειτονικής χώρας. Η λογική λέει ότι η εθνικότητα και η γλώσσα παράγονται από την ονομασία της χώρας. Εδώ επιδιώχθηκε εξ αρχής διαφορετική ονομασία της χώρας από την εθνικότητα.

Όταν η Αθήνα υποχώρησε σε αυτό, βρέθηκε λύση. Αν η Αθήνα υποχωρούσε νωρίτερα λύση θα βρισκόταν νωρίτερα. Πήρε, λοιπόν, η Ελλάδα την ονομασία Βόρεια Μακεδονία και τα Σκόπια μακεδονική εθνικότητα και γλώσσα.

Η Ελλάδα πήρε και κάτι άλλο. Στην Συμφωνία διευκρινίζεται ότι ο Μακεδόνας της γειτονικής χώρας δεν έχει σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες και ότι η μακεδονική γλώσσα ανήκει στην οικογένεια των σλαβικών γλωσσών. Τα πήρε, αλλά στα χαρτιά. Το πολιτικό παιχνίδι, όμως, και οι κοινωνικές δυναμικές δεν διαμορφώνονται στα χαρτιά.

ΔΕΝ ΤΗΡΟΥΝ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Σε επίπεδο ονομασίας ενώ η Συμφωνία είναι σαφέστατη ότι το Βόρεια Μακεδονία θα χρησιμοποιείται για όλες τις χρήσεις (erga omnes), η ηγεσία, και όχι απλώς ο λαός, αρνείται να το τηρήσει. Η συνταγματολόγος πρόεδρος επικαλείται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της. Εάν τα κρατικά όργανα της χώρας με το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού καταπατούν την συμφωνία τότε προς τί η συμφωνία;

Τώρα, επί της ουσίας.

Υπάρχει ένα ακαδημαϊκό επίπεδο με το οποίο προσεγγίζεται από τους δύο καθηγητές το θέμα, ένα πολιτικό και ένα κοινωνικό. Για το ακαδημαϊκό θα μιλήσω εκτενέστερα παρακάτω.

Σε πολιτικό επίπεδο υπάρχει μια υποκρισία. Ενώ η πολιτική ουσία δεν τηρείται από τη γειτονική χώρα, η Αθήνα αδιαφορεί. Το επισημαίνουν και οι δύο καθηγητές στο άρθρο τους. Κανένας πολιτικός δεν αντέδρασε στο συνέδριο.

Ο Μητσοτάκης όταν ρωτήθηκε γιατί δεν αντέδρασε όταν ο Μίτσοσκι μίλησε για Μακεδονία στην τελευταία συνάντηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είπε ότι δεν το δήλωσε μπροστά του. Αυτό είναι το θέμα; Τι λένε επ’ αυτού ως επιστήμονες οι δύο καθηγητές; Ο ένας, μάλιστα, ο κ. Τσιτσελίκης, είναι καθηγητής διεθνούς δικαίου.

Σε κοινωνικό επίπεδο υπάρχει ένα βαρύ φορτίο σε ό,τι αφορά τις διάφορες ονομασίες της γειτονικής χώρας. Ο κ. Μαραντζίδης έχει γράψει εξαιρετικά ενδιαφέροντα βιβλία που καταδεικνύουν αδρά το πρόβλημα. Το γνωρίζει καλύτερα από όλους.

Γνωρίζει επίσης, πόσο όλο αυτό το ιστορικό ιδεολογικό φορτίο επηρεάζει ακόμη ορισμένους θύλακες στο εσωτερικό της Ελλάδας που το ασπάζονται και που επιδιώκουν την ρεβάνς. Ναι την ρεβάνς. Άλλωστε αυτά που απασχόλησαν την ημερίδα σε εκείνη την δύσκολη εμφυλιοπολεμική περίοδο αναφέρθηκαν. Θα μου πείτε, γιατί να ενδιαφέρει τους ακαδημαϊκούς αυτό; Την δουλειά τους κάνουν.

Την δουλειά τους κάνουν αλλά οι κοινωνίες δεν είναι ένα σύνολο αυτονομημένων χώρων και δεν αποτελούν το άθροισμά τους. Οι κοινωνίες είναι σύνθεση των χώρων που τις αποτελούν. Και η σύνθεση είναι διαφορετική από το άθροισμα.

Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε την δεδηλωμένη πρόθεση αυτών των ελάχιστων αριθμητικά πυρήνων να επιδιώξουν την διδασκαλία της μακεδονικής γλώσσας στα πανεπιστήμια και να αναγνωρίσει η Ελλάδα μακεδονική μειονότητα. Εάν οι καθηγητές δηλώνουν ότι δεν τα γνωρίζουν αυτά (το αποκλείω να μην τα γνωρίζουν) τότε διακατέχονται από μια επικίνδυνη άγνοια. Αν τα γνωρίζουν γιατί δεν ανησυχούν;

Ο κ. Τσιτσελίκης διδάσκει αν δεν κάνω λάθος κάτι σαν το δίκαιο των μειονοτήτων. Δεν γνωρίζω ακριβώς τον ορισμό του μαθήματος αλλά έχει να κάνει μεταξύ δικαίου και μειονοτήτων. Το ότι οι μειονότητες πρέπει να απολαμβάνουν δικαιωμάτων, σεβασμού και προστασίας είναι μια βασική ανθρωπιστική και δημοκρατική αρχή. Αυτό σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

Σε κοινωνικό και πολιτικό, αν από την λειτουργία μιας μειονότητας επιδιώκεται η υπονόμευση της συνοχής και της ακεραιότητας μιας χώρας, τότε τι γίνεται; Νομίζω είναι ένα ερώτημα που εύλογα θα το έθετε ένας φοιτητής τους.

ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

Υπάρχουν και δύο άλλα ζητήματα: το ένα είναι η σαφής συνεργασία των πολιτικών μορφωμάτων που προσπαθούν να λάβουν οι θύλακες που προανέφερα στη Δυτική Μακεδονία και η συνεργασία τους με τα ακραία στοιχεία της μειονότητας στη Θράκη. Κινήσεις τέτοιου είδους δεν νομίζω να έχουν τη αφέλεια οι δύο καθηγητές να πιστεύουν ότι γίνονται σε κοινωνικό, απλώς, επίπεδο και ότι δεν καθοδηγούνται από την Άγκυρα. Ούτε και εδώ έχουν κάποια ανησυχία;

Αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Είναι γνωστό ότι για να φθάσει η Ελλάδα στα σημερινά της σύνορα δόθηκαν σκληρές μάχες. Και στις αρχές του 20ου αιώνα στις περιοχές της Μακεδονίας οι μάχες αυτές ήταν και πολύ άγριες. Παραστατικά, στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο υπήρξαν τρείς ζώνες. Η νότια ζώνη ήταν ελληνόφωνη και με ελληνική συνείδηση κατά κύριο λόγο.

Στην βόρεια μιλούσαν, κυρίως, βουλγαρικά και η συνείδησή τους ήταν σλαβική κατά πλειοψηφία. Ο σκληρός αγώνας δόθηκε στην μεσαία ζώνη. Όπου οι πληθυσμοί ήταν μικτοί. Εκεί έγινε ο σκληρός αγώνας. Και δίγλωσσοι ή σλαβόφωνοι, μόνο, πληθυσμοί που ακολουθούσαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο πέρασαν με τους Έλληνες και την Ελλάδα.

Οι απόγονοι αυτών των ανθρώπων υπάρχουν στον ελληνικό χώρο, αποτελούν την πλειοψηφία των δίγλωσσων συμπατριωτών μας και νοιώθουν μια εγκατάλειψη από το ελληνικό κράτος όταν αναγνωρίζεται μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα. Το γιατί το αντιλαμβάνεστε. Ένας εξ αυτών σε σχετική ανάρτηση που έκανα στην ιστοσελίδα μου έγραψε: εμάς γιατί δεν μας ρωτάνε (οι καθηγητές και οι «μακεδόνες») πώς αισθανόμαστε;

Η ιστορία έχει γυρίσματα. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτε. Αν η Ελλάδα βρεθεί στην ανάγκη να διεκδικήσει ό,τι και στις αρχές του 20ου αιώνα, ποιός θα της έχει εμπιστοσύνη;

Ο κ. Τσιτσελίκης θα πει, εμάς δεν μας ενδιαφέρουν αυτά, εμείς είμαστε ακαδημαϊκοί δάσκαλοι. Ε, λοιπόν, για τον φερετζέ του ακαδημαϊσμού είχα γράψει το ακόλουθο σχόλιο.

Το πρώτο ερώτημα που αναδεικνύεται, από την ημερίδα, είναι αν πρόκειται για ακαδημαϊκή έρευνα, όπως δείχνουν τα εξωτερικά στοιχεία ή για κεκαλυμμένη προπαγάνδα και προσπάθεια ένταξης της διδασκαλίας της γλώσσας αυτής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Όταν πρωτοτέθηκε το θέμα της δημιουργίας σχολείων διδασκαλίας της «μακεδονικής» γλώσσας στη Φλώρινα από την φιλοσκοπιανή οργάνωση «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας», στην σχετική δήλωση υπονοήθηκε ότι θα επιδιωχθεί η διδασκαλία της γλώσσας αυτής εκτός από τα φροντιστήρια και από πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Βρήκε πρόσφορο έδαφος στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας αυτή η ΜΚΟ η οποία είναι η δημόσια έκφραση εθνικιστικών οργανώσεων των Σκοπίων και της διασποράς της γειτονικής χώρας;  Αν ναι. Γιατί; Και πώς; Πως ήταν τόσο σίγουρη ότι το αίτημά της για διδασκαλία της γλώσσας σε πανεπιστημιακά ιδρύματα θα γινόταν δεκτό; Υπέβαλε, μάλιστα, και σχετικό αίτημα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Άρα, υπάρχει ένας πυρήνας στο Πανεπιστήμιο αυτό που υποθάλπει την καλλιέργεια της ιδέας; Φαίνεται πως ναι.

Σημειωτέον, ότι το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών λειτουργούσε στη Φλώρινα μέχρι την ενσωμάτωσή του στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και στόχος του είναι η μελέτη της ιστορίας, του πολιτισμού και της γλώσσας των βαλκανικών λαών. Τυπικά και επιστημονικά οι οργανωτές είναι καλυμμένοι. Ουσιαστικά είναι;

ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ

Η ουσία, όμως, είναι βαθύτερη. Χωρίς να έχει αλλάξει τους θεσμούς της και να διασφαλίσει την ασφάλεια και την ακεραιότητά της, η ελληνική κοινωνία έχει περάσει σε μετανεωτερικές αναζητήσεις.

Οι θεσμοί της, δηλαδή, είναι στην καλύτερη περίπτωση νεωτερικοί (μερικοί είναι και προνεωτερικοί) αλλά η νοοτροπία που επιχειρείται να επιβληθεί στην κοινωνία είναι μετανεωτερική.

Ποιό είναι το μέλλον της σε ένα περιβάλλον πολύ διαφορετικό από την καλή, μετανεωτερική, βούληση της ίδιας; Ένα περιβάλλον που επιδιώκει την αναδιαμόρφωση των συνόρων στα πριν της Συνθήκης του Βουκουρεστίου δεδομένα;

Η επιστημονική έρευνα είναι ξεκομμένη από τις κοινωνικές αγωνίες; Μπορεί και να τις υπονομεύει;

Σε κοινωνικό επίπεδο ανάλογες προσπάθειες σύγκλισης της κοινής γνώμης των δύο χωρών έγιναν και κατά την διάρκεια της κορύφωσης του προβλήματος της ονομασίας την δεκαετία του ‘90 τις οποίες παρακολούθησα. Η προσπάθεια της σκοπιανής πλευράς ήταν να περάσει τις θέσεις της. Η προσπάθεια της ελληνικής αντιπροσωπείας να καταγγείλει τον ελληνικό εθνικισμό. Και σήμερα αυτό επιχειρείται. Υπάρχει ένας ελληνικός εθνικισμός ο οποίος δεν επιτρέπει ούτε την έρευνα, ούτε την αναγνώριση της μακεδονικής μειονότητας, ούτε την διακίνηση χαρτών με την Μακεδονία ως τα Τέμπη και τη Χαλκιδική που είναι ο αλυτρωτικός στόχος της γειτονικής χώρας.

Είναι επιστημονική διαπίστωση την οποία συμμερίζονται οι καθηγητές ότι έχουμε να κάνουμε με έναν μακεδονικό λαό, απόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο οποίος μιλά την μακεδονική γλώσσα (προφανώς των αρχαίων Μακεδόνων) τον οποίο λαό προσπαθεί να καταπνίξει και να εξαφανίσει ο ελληνικός εθνικισμός;

Ποιά θέση έχουν; Διότι οι επιστήμονες της γειτονικής χώρας, κατά πλειοψηφίαν αυτό υποστηρίζουν. Σχέση με την αρχαία Μακεδονία. Ανεξαρτήτως της Συμφωνίας των Πρεσπών. Και στα Σκόπια και στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας ακαδημαϊκοί είναι. Η Συμφωνία των Πρεσπών αφήνει αδιάφορους τους ακαδημαϊκούς στα Σκόπια. Στην Ελλάδα;

Εν τέλει, το Εργαστήριο που πραγματοποίησε την ημερίδα σε τί αποσκοπεί; Να θέσει ερωτήματα, όπως κάνει η επιστημονική έρευνα, ή να αιτιολογήσει με την ακαδημαϊκή κάλυψη ένα πολιτικό αφήγημα; Από την επιστημονική έρευνα προέκυψε κάποια αμφισβήτηση της παραδοχής περί “μακεδονικής” γλώσσας;

Πίσω από την επιστημονική κάλυψη έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια ενταγμένη στο πλαίσιο μιας μετανεωτερικής αποδόμησης κάθε είδους ταυτότητας.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση επιχειρείται να αποδομηθεί η ελληνική ταυτότητα, όχι η ταυτότητα του λαού της γειτονικής χώρας στον οποίο αποδίδεται αβρόχοις ποσί ο τίτλος της μακεδονικής εθνότητας και της μακεδονικής γλώσσας. Και επισήμως, πλέον.

Όσοι έχουν παρακολουθήσει την ιστορική εξέλιξη αυτού του λαού και της γλώσσας του δεν έχουν αμφιβολία ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο αντιεπιστημονικό από τον ισχυρισμό του περί μακεδονικής καταγωγής του.

Το Εργαστήριο το οποίο είναι προσανατολισμένο σε μετανεωτερικές αποδομητικές αντιλήψεις όπως αποκαλύπτει ο τίτλος του («Σύνορα-Πολιτισμός-Φύλο») τί ακριβώς επιδιώκει;

ΤΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ;

Η ελληνική κοινωνία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μονοδιάστατη. Αλλά θέλει να γνωρίζει τι υπηρετούν και τι εξυπηρετούν οι θεσμοί που δημιουργούνται και τους στηρίζει. Την βοηθούν στην εξέλιξή της ή στην αποδόμησή της και, τελικά, στην διάλυση και την παράδοσή της;

Όλοι, ή σχεδόν όλοι, οι δημόσιοι ακαδημαϊκοί θεσμοί στην χώρα έχουν ενταχθεί, προσαρμοζόμενοι στις επιθυμίες της κυρίαρχης ιδεολογικής και πολιτικής αντίληψης, σε ένα αποδομητικό ρεύμα που δημιουργεί υπαρξιακές κοινωνικές αγωνίες.

Γι’ αυτό, το θέμα που θίγει το Εργαστήριο δεν είναι ακαδημαϊκό. Είναι προ πολλού πολιτικό. Και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται από την κοινωνία. Οπότε ο ακαδημαϊσμός είναι απλώς ο φερετζές του.

Κατά τα άλλα στα πανεπιστήμια πρέπει να αναπτύσσονται οι κάθε είδους ιδέες, αρκεί να γνωρίζουμε τι επιδιώκουν οι φορείς τους. Αλλά όταν επιδιώχθηκε για λόγους συναισθηματικούς να παρουσιαστεί στο ΑΠΘ ένα ανώδυνο βιβλίο της κ. Δελιβάνη, η αριστερά (μπαχαλάκηδες και άλλοι) επέδραμαν και απείλησαν το πάνελ και τον κόσμο με βία αν δεν εγκατέλειπαν την αίθουσα.

Το ίδιο συνέβη όταν ένα εργαστήριο στην Πολυτεχνική Σχολή εφήρμοζε προγράμματα κατασκευής drones για να βοηθήσει την χώρα να αποκτήσει δική της παραγωγή για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που την απειλούν. Και κατά την διάρκεια της επίμαχης ημερίδας, οι αντιεξουσιαστές λειτούργησαν ως τα ΜΑΤ της.

Υπάρχει γι’ αυτούς μια αλήθεια. Η δική τους. Οι άλλες απόψεις είναι γραφικές, εθνικιστικές και εξοβελιστέες από τα πανεπιστήμια. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί περί γραφικών και ακραίων εθνικιστών όσων διαφωνούν με τις απόψεις, ήταν ατυχείς για το κύρος των δύο καθηγητών.

Εντάξει, έχετε τα πανεπιστήμια, τα Μέσα Ενημέρωσης και όποιους άλλους κυρίαρχους θεσμούς με το μέρος σας.

Απολαύστε τον κυρίαρχο μονόλογό σας. Μέχρι να πέσετε θύμα του. Δεν το εύχομαι αλλά εκεί οδηγούνται οι εξελίξεις. Μετά;

ΕΔΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΩΝ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗ-ΤΣΙΤΣΕΛΙΚΗ: MARANTZIDHS-TSITSELIKHS-PRESPES

Hellas Journal

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ” ΓΛΩΣΣΑ : η επικίνδυνα μονοδιάστατη σκέψη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Από
anixneuseis
-
10

του Παντελή Σαββίδη

Το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ημερίδα με επίκεντρο την μακεδονική γλώσσα. (Δεν θα βάζω εισαγωγικά ούτε στο μακεδονική γλώσσα, ούτε στο Μακεδόνες διότι η κυβέρνηση των Αθηνών αποδέχθηκε και τους δύο όρους). Την ημερίδα οργάνωσε το Εργαστήριο «Σύνορα-Πολιτισμός-Φύλο» σε συνεργασία με το εργαστήριο Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου των Σκοπίων. Το γεγονός έτυχε της υποστήριξης ορισμένων καθηγητών του Πανεπιστημίου και της αντίδρασης άλλων. (Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία που, απλώς, διαβάζει). Στους υποστηριχτές της ημερίδας ανήκουν και οι καθηγητές Νίκος Μαραντζίδης και Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης οι οποίοι έγραψαν ένα άρθρο στην εφημερίδα τα ΝΕΑ το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου το οποίο μπορείτε να το δείτε παρακάτω.

[pdf-embedder url=”http://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2024/12/Μαραντζίδης-Τσιτσελίκης.pdf” title=”Μαραντζίδης Τσιτσελίκης”]

Διάβασα το άρθρο των δύο καθηγητών και θα ήθελα να κάνω ορισμένες επισημάνσεις. Να διευκρινίσω ότι τους γνωρίζω και τους δύο προσωπικά και τους εκτιμώ. Πιστεύω, δε, πως έχουν και ακαδημαϊκό εκτόπισμα. Είμαι, όμως, σε εντελώς διαφορετικό κλίμα και δεν θα ήθελα να πάρουν προσωπικά την διαφοροποίησή μου. Θα σχολιάσω κυρίως τάσεις στην  κοινωνία και θα τους θέσω ορισμένα ερωτήματα. Άλλωστε αυτά που γράφουν στα ΝΕΑ έχουν καταχωρηθεί ως η κυρίαρχη πολιτική αντίληψη όχι στην κοινωνία αλλά στο πολιτικό και ακαδημαϊκό σύστημα. Πως γίνεται θα μου πείτε αυτό;

Γίνεται όπως και στην Κύπρο. Μια συντριπτική πλειοψηφία απέρριψε το Σχέδιο Ανάν αλλά τα δύο κόμματα που το υποστήριξαν έχουν το συντριπτικό εκλογικό ποσοστό στην κυπριακή κοινωνία.

Να βάλουμε στην αρχή το πλαίσιο. Μετά από πολλά χρόνια Αθήνα και Σκόπια συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο το οποίο ηρνείτο η Αθήνα από την αρχή της έντασης μεταξύ των δύο χωρών.

Το όνομα θα ήταν σύνθετη ονομασία. Αυτό είχε τεθεί από την αρχή. Εκεί που διαφωνούσαν ήταν η εθνικότητα και η γλώσσα της γειτονικής χώρας. Η λογική λέει ότι η εθνικότητα και η γλώσσα παράγονται από την ονομασία της χώρας. Εδώ επιδιώχθηκε εξ αρχής διαφορετική ονομασία της χώρας από την εθνικότητα.

Όταν η Αθήνα υποχώρησε σε αυτό, βρέθηκε λύση. Αν η Αθήνα υποχωρούσε νωρίτερα λύση θα βρισκόταν νωρίτερα.

Πήρε, λοιπόν, η Ελλάδα την ονομασία Βόρεια Μακεδονία και τα Σκόπια μακεδονική εθνικότητα και γλώσσα.

Η Ελλάδα πήρε και κάτι άλλο. Στην Συμφωνία διευκρινίζεται ότι ο Μακεδόνας της γειτονικής χώρας δεν έχει σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες  και ότι η μακεδονική γλώσσα ανήκει στην οικογένεια των σλαβικών γλωσσών.

Τα πήρε, αλλά στα χαρτιά. Το πολιτικό παιχνίδι, όμως, και οι κοινωνικές δυναμικές δεν διαμορφώνονται στα χαρτιά.

Σε επίπεδο ονομασίας ενώ η Συμφωνία είναι σαφέστατη ότι το Βόρεια Μακεδονία θα χρησιμοποιείται για όλες τις χρήσεις (erga omnes) η ηγεσία, και όχι απλώς ο λαός, αρνείται να το τηρήσει. Η συνταγματολόγος πρόεδρος και ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας επικαλούνται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού τους.

Εάν τα κρατικά όργανα της χώρας με το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού καταπατούν την συμφωνία τότε προς τι η συμφωνία;

Τώρα, επι της ουσίας.

Υπάρχει ένα ακαδημαϊκό επίπεδο με το οποίο προσεγγίζεται από τους δύο καθηγητές το θέμα, ένα πολιτικό και ένα κοινωνικό.

Για το ακαδημαϊκό θα μιλήσω εκτενέστερα παρακάτω.

Σε πολιτικό επίπεδο υπάρχει μια υποκρισία. Ενώ η πολιτική ουσία δεν τηρείται από τη γειτονική χώρα η Αθήνα αδιαφορεί. Το επισημαίνουν και οι δύο καθηγητές στο άρθρο τους. Κανένας πολιτικός, και δη της Βόρειας Ελλάδας, δεν αντέδρασε στην ημερίδα. Ο κ. Μητσοτάκης όταν ρωτήθηκε γιατί δεν αντέδρασε όταν ο κ.Μίτσοσκι μίλησε για Μακεδονία στην τελευταία συνάντηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο είπε ότι δεν το δήλωσε μπροστά του. Αυτό είναι το θέμα; Η Συμφωνία αναφέρει ότι η ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας δεν μπορεί να αποκαλεί την χώρα της Μακεδονία μπροστά στον Έλληνα πρωθυπουργό ή οπουδήποτε; Τι λένε, επ αυτού, ως επιστήμονες οι δύο καθηγητές; Ο ένας, μάλιστα, ο κ. Τσιτσελίκης είναι καθηγητής διεθνούς δικαίου.

Σε κοινωνικό επίπεδο υπάρχει ένα βαρύ φορτίο σε ό,τι αφορά τις διάφορες ονομασίες της γειτονικής χώρας. Ο κ. Μαραντζίδης έχει γράψει εξαιρετικά ενδιαφέροντα βιβλία που καταδεικνύουν αδρά το πρόβλημα. Το γνωρίζει καλύτερα από όλους. Γνωρίζει επίσης, πόσο όλο αυτό το ιστορικό ιδεολογικό φορτίο επηρεάζει, ακόμη, ορισμένους θύλακες στο εσωτερικό της Ελλάδας που το ασπάζονται και που επιδιώκουν την ρεβάνς. Ναι την ρεβάνς. Άλλωστε αυτά που απασχόλησαν την ημερίδα σε εκείνη την δύσκολη εμφυλιοπολεμική περίοδο αναφέρονταν. Θα μου πείτε, γιατί να ενδιαφέρει τους ακαδημαϊκούς αυτό; Την δουλειά τους κάνουν.

Την δουλειά τους κάνουν αλλά οι κοινωνίες δεν είναι ένα σύνολο αυτονομημένων χώρων και δεν αποτελούν το άθροισμά τους. Οι κοινωνίες είναι σύνθεση των χώρων που τις αποτελούν. Και η σύνθεση είναι διαφορετική από το άθροισμα.

Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε την δεδηλωμένη πρόθεση αυτών των, ελάχιστων αριθμητικά, πυρήνων να επιδιώξουν την διδασκαλία της μακεδονικής γλώσσας στα πανεπιστήμια και να αναγνωρίσει η Ελλάδα μακεδονική μειονότητα. Εάν οι καθηγητές δηλώνουν ότι δεν τα γνωρίζουν αυτά (το αποκλείω να μην τα γνωρίζουν) τότε διακατέχονται από μια επικίνδυνη άγνοια. Αν τα γνωρίζουν γιατί δεν ανησυχούν;

Ο κ. Τσιτσελίκης διδάσκει, αν δεν κάνω λάθος, κάτι σαν το δίκαιο των μειονοτήτων. Δεν γνωρίζω, ακριβώς, τον ορισμό του μαθήματος αλλά έχει να κάνει μεταξύ δικαίου και μειονοτήτων.

Το ότι οι μειονότητες πρέπει να απολαμβάνουν δικαιωμάτων, σεβασμού και προστασίας είναι μια βασική ανθρωπιστική και δημοκρατική αρχή. Αυτό σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

Σε κοινωνικό και πολιτικό, αν από την λειτουργία μιας μειονότητας επιδιώκεται η υπονόμευση της συνοχής και της ακεραιότητας μιας χώρας τότε τι γίνεται;

Νομίζω είναι ένα ερώτημα που εύλογα θα το έθετε ένας φοιτητής τους.

Υπάρχουν και δύο άλλα ζητήματα: το ένα είναι η σαφής συνεργασία των πολιτικών μορφωμάτων που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι θύλακες που προανέφερα στη Δυτική Μακεδονία και η συνεργασία τους με τα ακραία στοιχεία της μειονότητας στη Θράκη. Κινήσεις τέτοιου είδους δεν νομίζω να έχουν την αφέλεια οι δύο καθηγητές να πιστεύουν ότι γίνονται σε κοινωνικό, απλώς, επίπεδο και να μην καθοδηγούνται από την Άγκυρα.

Ούτε και εδώ έχουν κάποια ανησυχία;

Αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Είναι γνωστό ότι για να φθάσει η Ελλάδα στα σημερινά της σύνορα δόθηκαν σκληρές μάχες. Και στις αρχές του 20ου αιώνα στις περιοχές της Μακεδονίας οι μάχες αυτές ήταν και πολύ άγριες.

Παραστατικά, στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο υπήρξαν τρείς ζώνες. Η νότια ζώνη ήταν ελληνόφωνη και με ελληνική συνείδηση κατά κύριο λόγο. Στην βόρεια μιλούσαν, κυρίως, βουλγαρικά και η συνείδησή τους ήταν σλαβική κατά πλειοψηφία. Ο σκληρός αγώνας δόθηκε στην μεσαία ζώνη. Όπου οι πληθυσμοί ήταν μικτοί. Εκεί έγινε ο σκληρός αγώνας. Και δίγλωσσοι ή σλαβόφωνοι, μόνο, πληθυσμοί που ακολουθούσαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο πέρασαν με τους Έλληνες και την Ελλάδα.

Οι απόγονοι αυτών των ανθρώπων υπάρχουν στον ελληνικό χώρο, αποτελούν την πλειοψηφία των δίγλωσσων συμπατριωτών μας και νοιώθουν εγκατάλειψη από το ελληνικό κράτος όταν αναγνωρίζεται μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα.

Το γιατί το αντιλαμβάνεστε. Ένας εξ αυτών σε σχετική ανάρτηση που έκανα στην ιστοσελίδα Ανιχνεύσεις έγραψε: εμάς γιατί δεν μας ρωτάνε (οι καθηγητές και οι «μακεδόνες») πως αισθανόμαστε;

Η ιστορία έχει γυρίσματα. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτε.

Αν η Ελλάδα βρεθεί στην ανάγκη να διεκδικήσει ό,τι και στις αρχές του 20ου αιώνα, ποιος θα της έχει εμπιστοσύνη;

Ο κ. Τσιτσελίκης θα πει εμάς δεν μας ενδιαφέρουν αυτά, εμείς είμαστε ακαδημαϊκοί δάσκαλοι. Ε, λοιπόν, για τον φερετζέ του ακαδημαϊσμού είχα γράψει το ακόλουθο σχόλιο.

Το πρώτο ερώτημα που αναδεικνύεται, από την ημερίδα, είναι αν πρόκειται για ακαδημαϊκή έρευνα, όπως δείχνουν τα εξωτερικά στοιχεία ή για κεκαλυμμένη προπαγάνδα και προσπάθεια ένταξης της διδασκαλίας της γλώσσας αυτής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Όταν πρωτοτέθηκε το θέμα της δημιουργίας σχολείων διδασκαλίας της «μακεδονικής» γλώσσας στη Φλώρινα από την φιλοσκοπιανή οργάνωση «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας», στην σχετική δήλωση υπονοήθηκε ότι θα επιδιωχθεί η διδασκαλία της γλώσσας αυτής εκτός από τα φροντιστήρια και από πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Βρήκε πρόσφορο έδαφος στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας αυτή η ΜΚΟ η οποία είναι η δημόσια έκφραση εθνικιστικών οργανώσεων των Σκοπίων και της διασποράς της γειτονικής χώρας;  Αν ναι. Γιατί; Και πώς; Πως ήταν τόσο σίγουρη ότι το αίτημά της για διδασκαλία της γλώσσας σε πανεπιστημιακά ιδρύματα θα γινόταν δεκτό; Υπέβαλε, μάλιστα, και σχετικό αίτημα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Άρα, υπάρχει ένας πυρήνας στο Πανεπιστήμιο αυτό που υποθάλπει την καλλιέργεια της ιδέας; Φαίνεται πως ναι.

Σημειωτέων ότι μέρος του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών λειτουργούσε στη Φλώρινα μέχρι την ενσωμάτωσή του στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και στόχος συνολικά του τμήματος είναι η μελέτη της ιστορίας, του πολιτισμού και της γλώσσας των βαλκανικών λαών. Τυπικά και επιστημονικά οι οργανωτές είναι καλυμμένοι. Ουσιαστικά είναι;

Η ουσία, όμως, είναι βαθύτερη. Χωρίς να έχει αλλάξει τους θεσμούς της και να διασφαλίσει την ασφάλεια και την ακεραιότητά της η ελληνική κοινωνία έχει περάσει σε μετανεωτερικές αναζητήσεις.

Οι θεσμοί της, δηλαδή, είναι στην καλύτερη περίπτωση νεωτερικοί (μερικοί είναι και προνεωτερικοί) αλλά η νοοτροπία που επιχειρείται να επιβληθεί στην κοινωνία είναι μετανεωτερική.

Ποιο είναι το μέλλον της σε ένα περιβάλλον πολύ διαφορετικό από την καλή, μετανεωτερική, βούληση της ίδιας; Ένα περιβάλλον που επιδιώκει την αναδιαμόρφωση των συνόρων στα πριν της Συνθήκης του Βουκουρεστίου δεδομένα;

Η επιστημονική έρευνα είναι ξεκομμένη από τις κοινωνικές αγωνίες; Μπορεί και να τις υπονομεύει;

Σε κοινωνικό επίπεδο ανάλογες προσπάθειες σύγκλισης της κοινής γνώμης των δύο χωρών έγιναν και κατά την διάρκεια της κορύφωσης του προβλήματος της ονομασίας την δεκαετία του 90 τις οποίες παρακολούθησα. Η προσπάθεια της σκοπιανής πλευράς ήταν να περάσει τις θέσεις της. Η προσπάθεια της ελληνικής αντιπροσωπείας να καταγγείλει τον ελληνικό εθνικισμό. Και σήμερα αυτό επιχειρείται.

Υπάρχει ένας ελληνικός εθνικισμός ο οποίος δεν επιτρέπει ούτε την έρευνα, ούτε την αναγνώριση της μακεδονικής μειονότητας, ούτε την διακίνηση χαρτών με την Μακεδονία ως τα Τέμπη και τη Χαλκιδική που είναι ο αλυτρωτικός στόχος της γειτονικής χώρας.

Είναι επιστημονική διαπίστωση την οποία συμμερίζονται οι καθηγητές ότι έχουμε να κάνουμε με έναν μακεδονικό λαό, απόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο οποίος μιλά την μακεδονική γλώσσα (προφανώς των αρχαίων Μακεδόνων) τον οποίο λαό προσπαθεί να καταπνίξει και να εξαφανίσει ο ελληνικός εθνικισμός;

Ποια θέση έχουν; Διότι οι επιστήμονες της γειτονικής χώρας, κατά πλειοψηφία, αυτό υποστηρίζουν. Σχέση με την αρχαία Μακεδονία. Ανεξαρτήτως της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η Συμφωνία των Πρεσπών αφήνει αδιάφορους τους περισσότερους ακαδημαϊκούς στα Σκόπια. Στην Ελλάδα;

Εν τέλει, το Εργαστήριο που πραγματοποίησε την ημερίδα σε τι αποσκοπεί; Να θέσει ερωτήματα, όπως κάνει η επιστημονική έρευνα ή να αιτιολογήσει με την ακαδημαϊκή κάλυψη ένα πολιτικό αφήγημα;  Απο την επιστημονική έρευνα προέκυψε κάποια αμφισβήτηση της παραδοχής περί “μακεδονικής” γλώσσας;

Πίσω από την επιστημονική κάλυψη έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια ενταγμένη στο πλαίσιο μιας μετανεωτερικής αποδόμησης κάθε είδους ταυτότητας.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση επιχειρείται να αποδομηθεί η ελληνική ταυτότητα, όχι η ταυτότητα του λαού της γειτονικής χώρας στον οποίο αποδίδεται αβρόχοις ποσί ο τίτλος της μακεδονικής εθνότητας και της μακεδονικής γλώσσας. Και επισήμως, πλέον.

Όσοι έχουν παρακολουθήσει την ιστορική εξέλιξη αυτού του λαού και της γλώσσας του δεν έχουν αμφιβολία ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο αντιεπιστημονικό από τον ισχυρισμό του περί μακεδονικής καταγωγής.

Το Εργαστήριο το οποίο είναι προσανατολισμένο σε μετανεωτερικές αντιλήψεις όπως αποκαλύπτει ο τίτλος του ( «Σύνορα-Πολιτισμός-Φύλο”)   τι ακριβώς επιδιώκει;

Η ελληνική κοινωνία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μονοδιάστατη. Αλλά θέλει να γνωρίζει τι υπηρετούν και τι εξυπηρετούν οι θεσμοί που δημιουργούνται και τους στηρίζει. Την βοηθούν στην εξέλιξή της ή στην αποδόμησή της και, τελικά, στην διάλυση και την παράδοσή της;

Όλοι, ή σχεδόν όλοι, οι δημόσιοι ακαδημαϊκοί θεσμοί στην χώρα έχουν ενταχθεί, προσαρμοζόμενοι στις επιθυμίες της κυρίαρχης ιδεολογικής και πολιτικής αντίληψης, σε ένα αποδομητικό ρεύμα που δημιουργεί υπαρξιακές κοινωνικές αγωνίες.

Γι αυτό το θέμα που θίγει το Εργαστήριο δεν είναι ακαδημαϊκό. Είναι προ πολλού πολιτικό. Και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται από την κοινωνία. Οπότε ο ακαδημαϊσμός είναι απλώς ο φερετζές του.  

Κατά τα άλλα στα πανεπιστήμια πρέπει να αναπτύσσονται οι κάθε είδους ιδέες, αρκεί να γνωρίζουμε τι επιδιώκουν οι φορείς τους. Αλλά όταν επιδιώχθηκε για λόγους συναισθηματικούς  να παρουσιαστεί στο ΑΠΘ ένα ανώδυνο βιβλίο της κ. Δελιβάνη, η αριστερά (μπαχαλάκηδες και άλλοι) επέδραμαν και απείλησαν το πάνελ και τον κόσμο με βία αν δεν εγκατέλειπαν την αίθουσα.

Το ίδιο συνέβη όταν ένα εργαστήριο στην Πολυτεχνική Σχολή εφήρμοζε προγράμματα κατασκευής drones για να βοηθήσει την χώρα να αποκτήσει δική της παραγωγή για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που την απειλούν.

Και κατά την διάρκεια της επίμαχης ημερίδας, οι αντιεξουσιαστές λειτούργησαν ως τα ΜΑΤ της.

Υπάρχει γι αυτούς μια αλήθεια. Η δική τους. Οι άλλες απόψεις είναι γραφικές, εθνικιστικές και εξοβελιστέες από τα πανεπιστήμια. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί περι γραφικών και ακραίων εθνικιστών όσων διαφωνούν με τις απόψεις τους ήταν ατυχείς για το κύρος των δύο καθηγητών. Στο αρθρο τους κατείχαν το 1/3 της έκτασής του. Δεν θέλουν αντίλογο; Είναι επιστήμη η μοναδική αλήθεια που αυτοί κατέχουν;

Εντάξει, έχετε τα πανεπιστήμια, τα Μέσα Ενημέρωσης και όποιους άλλους κυρίαρχους θεσμούς με το μέρος σας.

Απολαύστε τον κυρίαρχο μονόλογό σας. Μέχρι να πέσετε θύμα του. Δεν το εύχομαι αλλά εκεί οδηγούνται οι εξελίξεις. Μετά;

Οι θέσεις που περιέγραψα δεν στρέφονται κατά των λίγων συμπολιτών μας που δείχνουν ενδιαφέρον για τις σχέσεις τους με την γειτονική χώρα. Οι πρόγονοί τους υπέστησαν πολλά απο το ελληνικό κράτος. Ένα κράτος το οποίο δεν γνωρίζει την Αριστοτελική μεσότητα. Και τότε ήταν ακραίο απο τη μια πλευρά και σήμερα είναι ακραίο απο την άλλη. Εκείνη που υφίσταται τις συνέπειες της κρατικής αβελτηρίας είναι η κοινωνία. Και τότε και τώρα.

Ούτε με τη μειονότητα της Θράκης θα υπήρχε πρόβλημα αν ένα μικρό, ακραίο μέρος της δεν αλληθώριζε προς την ¨Αγκυρα, ούτε με τους λίγους που αισθάνονται μακεδόνες στην Δυτική Μακεδονία. Με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπήρχαν δεύτερες σκέψεις στις επιδιώξεις τους. Δυστυχώς υπάρχουν και αυτές είναι που προκαλούν ανησυχίες.

Οι κκ. καθηγητές τι λένε;

Τουρκία – Ισραήλ σε πορεία σύγκρουσης στη Συρία – Al Monitor

Από
pcuser
-
0

Η Άγκυρα ανησυχεί ότι το Ισραήλ μπορεί να επιδιώξει να εδραιώσει τα εδαφικά του κέρδη στη Συρία, αξιοποιώντας την περιφερειακή αστάθεια και τις φιλοϊσραηλινές πολιτικές των ΗΠΑ.

Εν μέσω αυξημένων εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας για τη Λωρίδα της Γάζας, η Συρία κινδυνεύει να γίνει ένα νέο σημείο ανάφλεξης για τα δύο μεσογειακά έθνη λόγω των αντικρουόμενων συμφερόντων και των διαφορετικών θέσεων.

Τα βασικά σημεία διαφωνίας περιλαμβάνουν την εισβολή του Ισραήλ στη νότια Συρία και την υποστήριξή του στις συριακές κουρδικές ομάδες, τις οποίες η Άγκυρα θεωρεί ως κορυφαία απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Πρωταρχική ανησυχία της Τουρκίας είναι οι δραστηριότητες του Ισραήλ στη νότια Συρία μετά την κατάρρευση του συριακού καθεστώτος στις 8 Δεκεμβρίου. Η Άγκυρα φοβάται ότι το Ισραήλ μπορεί να επιδιώξει να εδραιώσει τα εδαφικά του κέρδη κατά τη διάρκεια της δεύτερης προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ.

Από την πτώση του καθεστώτος, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν προχωρήσει 30 χιλιόμετρα νότια της Δαμασκού, καταλαμβάνοντας την αποστρατιωτικοποιημένη νεκρή ζώνη μεταξύ Ισραήλ και Συρίας και το στρατηγικό φυλάκιο του όρους Ερμών, όπως ανέφερε το Al-Monitor νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. Το Ισραήλ ανακοίνωσε επίσης ότι σχεδιάζει να διπλασιάσει τους οικισμούς στα Υψίπεδα του Γκολάν.

Το Ισραήλ κατέλαβε τα Υψίπεδα του Γκολάν κατά τη διάρκεια του αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1973 και προσάρτησε την περιοχή το 1981. Ενώ η διεθνής κοινότητα δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση, οι Ηνωμένες Πολιτείες το έκαναν υπό την κυβέρνηση Τραμπ το 2019, σηματοδοτώντας μια σημαντική αλλαγή πολιτικής.

“Η κατοχή των συριακών εδαφών από το Ισραήλ πρέπει να καταδικαστεί με τον πιο έντονο τρόπο”, δήλωσε αυτή την εβδομάδα ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. “Πριν να είναι πολύ αργά, η επιθετικότητα του Ισραήλ, η οποία απειλεί συνεχώς την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή μας, πρέπει να σταματήσει”.

Η Άγκυρα φοβάται νέες “αρπαγές” γης

Η Άγκυρα ανησυχεί τώρα ότι το Ισραήλ μπορεί να επιχειρήσει να μονιμοποιήσει τον έλεγχό του σε εδάφη στη νότια Συρία, εκμεταλλευόμενο την ασταθή κατάσταση εκεί και τις φιλοϊσραηλινές πολιτικές του Τραμπ, καθώς προετοιμάζεται για τη δεύτερη θητεία του.

Ο Γκοκάν Μπατού, αναλυτής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών Μέσης Ανατολής με έδρα την Άγκυρα, ο οποίος έχει μεταπτυχιακό στις ισραηλινές σπουδές από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα, πιστεύει ότι ένα παρόμοιο σενάριο θα μπορούσε να εξελιχθεί.

Υπενθυμίζοντας τη μονομερή αναγνώριση των Υψιπέδων του Γκολάν από τον Τραμπ, ο Μπατού πρότεινε ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να διεκδικήσει αυτό το νέο συριακό έδαφος.

“Μπορεί να προσπαθούν να μετρήσουν τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας πριν σκεφτούν να το επιχειρήσουν”, δήλωσε στο Al-Monitor. 

Τα μεικτά μηνύματα από το Ισραήλ σχετικά με το αν ή πότε σχεδιάζει να αποσύρει τα στρατεύματά του από τα κατεχόμενα εδάφη εντείνουν περαιτέρω τις ανησυχίες της Άγκυρας.

Κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στο όρος Ερμών, ένα στρατηγικό φυλάκιο που κατέλαβαν οι ισραηλινές δυνάμεις μετά τις 8 Δεκεμβρίου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε ότι το Ισραήλ θα παραμείνει στη Συρία μέχρι να βρεθεί μια άλλη ρύθμιση που θα διασφαλίζει την ασφάλεια του Ισραήλ.

Τούρκος αξιωματούχος που μίλησε στο Al-Monitor υπό τον όρο της ανωνυμίας άφησε επίσης να εννοηθεί ότι η Άγκυρα ανησυχεί.

“Τονίζουμε τη σημασία της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας σε κάθε ευκαιρία, αλλά δεν έχουμε ακούσει ποτέ μια τέτοια δήλωση από το Ισραήλ”, δήλωσε ο αξιωματούχος.

“Αυτό θα πρέπει να προβληματίσει όχι μόνο την Τουρκία αλλά και όλες τις χώρες της περιοχής και πέραν αυτής”.

Η Τουρκία ελέγχει επίσης ένα μεγάλο κομμάτι εδάφους στη βόρεια Συρία μέσω αρκετών χερσαίων εισβολών στη Συρία από το 2016 έως το 2020, σε μεγάλο βαθμό εναντίον των υπό κουρδική ηγεσία Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων. Αλλά η Άγκυρα επιμένει ότι θα αποσύρει τα στρατεύματά της από τη χώρα μόλις αντιμετωπιστούν οι ανησυχίες της για την εθνική της ασφάλεια.

Κουρδικό ρήγμα

Η αυξανόμενη υποστήριξη του Ισραήλ προς τις SDF έχει γίνει άλλο ένα σημαντικό σημείο διαμάχης μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ.

Σύμφωνα με ισραηλινές ειδήσεις νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν ξεκινήσει επαφές με εκπροσώπους της αυτόνομης περιοχής υπό κουρδική ηγεσία στη βόρεια Συρία.

Η Άγκυρα εξισώνει τις SDF με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), το οποίο διεξάγει ένοπλο αγώνα κατά της Τουρκίας για κουρδική αυτοκυριαρχία από το 1984. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση χαρακτηρίζουν το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση, οι SDF παραμένουν ο κύριος σύμμαχος των περίπου 900 αμερικανικών στρατευμάτων που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία.

Η Τουρκία προτρέπει εδώ και καιρό την Ουάσινγκτον να τερματίσει τη συμμαχία της με τις SDF, αλλά το Ισραήλ εκφράζει όλο και περισσότερο την υποστήριξή του στην ομάδα υπό κουρδική ηγεσία.

Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γκίντεον Σάαρ έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάληψη από τις υποστηριζόμενες από την Τουρκία συριακές ομάδες ανταρτών της βορειοδυτικής συριακής πόλης Μανμπίτζ από τις υπό κουρδική ηγεσία Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που έχουν συμμαχήσει με τις ΗΠΑ, νωρίτερα αυτόν τον μήνα.

“Οι επιθέσεις εναντίον των Κούρδων, όπως είδαμε χθες στη Μανμπίτζ, πρέπει να σταματήσουν”, έγραψε ο Σάαρ στο X. 

“Η διεθνής κοινότητα έχει ηθική υποχρέωση απέναντι σε αυτούς που πολέμησαν γενναία κατά του ISIS και αποτελούν επίσης μια σταθεροποιητική δύναμη στη Συρία”.

Το Ισραήλ επικαλείται τη μακροχρόνια υποστήριξή του προς τις μειονότητες της περιοχής για την υποστήριξή του προς τους αυτόνομους υπό κουρδική ηγεσία στη Συρία. 

Η Τουρκία, με τη σειρά της, υποστηρίζει ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με τον κουρδικό πληθυσμό στη Συρία, επιμένοντας ότι οι ομάδες που συνδέονται με το PKK αποτελούν απειλή για την τουρκική ασφάλεια.”Όταν πρόκειται για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, η Τουρκία έχει ζητήσει μια Συρία χωρίς αποκλεισμούς που θα σέβεται τα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων στο εσωτερικό της χώρας”, δήλωσε ο Τούρκος αξιωματούχος.

“Και έχουμε επικοινωνήσει αυτό το μήνυμα τόσο στις περιφερειακές χώρες όσο και στις ομάδες στη Συρία”.

Αντιπαλότητα για την επιρροή; 

Ως ο κύριος υποστηρικτής των Σύρων ανταρτών που ενώθηκαν με την ισλαμιστική ομάδα Hayat Tahrir al-Sham στην αστραπιαία επίθεση που ανέτρεψε το καθεστώς στις 8 Δεκεμβρίου, η Τουρκία έχει αναδειχθεί σε βασικό ξένο παράγοντα κατά τη μεταβατική περίοδο της Συρίας.

Ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Ιμπραήμ Καλίν ήταν μεταξύ των πρώτων υψηλόβαθμων ξένων αξιωματούχων που επισκέφθηκαν τη Δαμασκό, μόλις τέσσερις ημέρες μετά την πτώση του καθεστώτος.

Η Γκάλλια Λίντενστραους, ανώτερη ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, σημείωσε ότι προς το παρόν, το Ισραήλ δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να αμφισβητήσει άμεσα την επιρροή της Τουρκίας στη Συρία. Η ίδια πιστεύει ότι η πτώση του συριακού καθεστώτος θα μπορούσε ακόμη και να αποτελέσει ένα παράθυρο ευκαιρίας για τους δεσμούς Τουρκίας-Ισραήλ.

“Αντιφατικά, αυτό είναι στην πραγματικότητα μια ευκαιρία για μεγαλύτερη επικοινωνία μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ, καθώς και οι δύο θα ήθελαν να δουν τη Συρία να γίνεται ένα λειτουργικό κράτος και όχι μια αποτυχημένη οντότητα που φιλοξενεί τρομοκράτες”, δήλωσε στο Al-Monitor.

“Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι τα χρυσά χρόνια μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας οφείλονταν και στην τότε συνεργασία όσον αφορά τη Συρία”, πρόσθεσε.

Η Τουρκία και το Ισραήλ εξομάλυναν πλήρως τις διπλωματικές τους σχέσεις το 2022 μετά από τετραετή διακοπή, αλλά οι επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου και ο πόλεμος που ακολούθησε διέλυσε την εκκολαπτόμενη ισραηλοτουρκική εκτόνωση. Και οι δύο χώρες απέσυραν τους πρεσβευτές τους από τις αντίστοιχες πρωτεύουσές τους πέρυσι εν μέσω ενός διευρυνόμενου χάσματος για τον πόλεμο στη Γάζα.

Ο Ομέρ Οζκιζίλτσικ, μη μόνιμος συνεργάτης του Atlantic Council με ειδίκευση στη Συρία, πιστεύει ότι η Άγκυρα δεν είναι διατεθειμένη να αφήσει τη Συρία να γίνει ένα νέο μέτωπο αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο εθνών.

“Η Τουρκία δεν θέλει να δει άλλο ένα κύμα κλιμάκωσης”, δήλωσε στο Al-Monitor. “Η Άγκυρα είναι πρόθυμη να λύσει τις διαφορές με το Ισραήλ για τη Συρία ήρεμα και σιωπηλά”.

Πηγή: Al Monitor

https://www.militaire.gr/toyrkia-israil-se-poreia-sygkroysis-sti-syria/

Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος παίρνει θέση για τους «ντε Γκρες»

Από
pcuser
-
15

Οι δύο παρατηρήσεις του Νίκου Αλιβιζάτου για την απόκτηση του επωνύμου «Ντε Γκρες» από την τέως βασιλική οικογένεια.

Δύο διαφωνίες, μία προτροπή και ένα ερώτημα εκφράζει ο Νίκος Αλιβιζάτος, ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, σχετικά με την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας από την τέως βασιλική οικογένεια, που επέλεξε το επώνυμο «Ντε Γκρες».

Συγκεκριμένα, σε σχετικό άρθρο γνώμης στην εφημερίδα «Καθημερινή» γράφει τα εξής: «Ο “de Grèce” ή “ντε Γκρες” που, σύµφωνα µε το ρεπορτάζ των εφηµερίδων, δήλωσαν ως επώνυµο οι ενδιαφερόµενοι, δεν είναι βέβαια κανονικό επώνυµο. Είναι δηλωτικό τόπου καταγωγής. Ως τέτοιο όµως το “ντε Γκρες” – δηλαδή “της Ελλάδος” και µάλιστα µε κενό ανάµεσα στις δυο λέξεις, κατά το γαλλικό “de” ή το γερµανικό “von” – το εν λόγω “επώνυµο” δεν προσδιορίζει, ούτε µπορεί να προσδιορίσει την ταυτότητα των συγκεκριµένων προσώπων, όπως θα έπρεπε. ∆ιότι χιλιάδες συµπατριώτες µας µε το όνοµα “Παύλος” ή “Νικόλαος”, θα µπορούσαν, επικαλούµενοι την αρχή της ισότητας, να διεκδικήσουν αντί άλλου επωνύµου το “της Ελλάδος” (ή “της Ηλείας” ή “της Καρδίτσας”) και να το χρησιµοποιήσουν, προκαλώντας αληθινό χάος στις συναλλαγές. Από αυτή την άποψη, η αίτηση των ανωτέρω δεν πληροί, κατά τη γνώµη µου, τις προϋποθέσεις του ν. 2215/1994, ο οποίος ζητεί από αυτούς να δηλώσουν επώνυµο της επιλογής τους και όχι κάτι που δεν µοιάζει καν µε επώνυµο».

Ακόμα, ο ίδιος προσθέτει: «Το κυριότερο, ωστόσο, είναι ότι το Σύνταγµα δεν απαγορεύει µόνο την απονοµή τίτλων ευγενείας, αλλά και τίτλων “διάκρισης” (άρθρο 4 παρ. 7). ∆εν συνιστά, όµως, κατ’ εξοχήν διάκριση η χρήση από έναν Ελληνα πολίτη, αντί επωνύµου, του δηλωτικού του τόπου καταγωγής του, όπως έκαναν παλαιότερα οι βασιλείς και, γενικότερα, οι ευγενείς; Με όλο τον σεβασµό, λοιπόν, υποβάλλω τις παρατηρήσεις αυτές στον υπουργό Εσωτερικών, στον οποίο ανήκει ο τελευταίος λόγος, εν προκειµένω. Ως παλαιό µαθητή, µάλιστα, Ηλία Νικολακόπουλου και, ως εκ τούτου, καλό γνώστη της νεότερης ιστορίας µας, θα του συνιστούσα και κάτι ακόµη: Να θυµηθεί τον Τιµολέοντα Φιλήµονα, τον γνωστό δηµοσιογράφο, πολιτικό και διανοούµενο, ο οποίος, το 1868, είχε αντιταχθεί στην απονοµή του τίτλου του “δούκα της Σπάρτης” στον µετέπειτα βασιλιά Κωνσταντίνο. Γιατί; ∆ιότι το απαγόρευε ήδη από τότε ρητά το Σύνταγµα».

Μια προτροπή προς την τέως βασιλική οικογένεια

Σε άλλο σημείο του άρθρου γνώμης του, ο Νίκος Αλιβιζάτος, απευθύνει και μία προτροπή προς την τέως βασιλική οικογένεια, τονίζοντας: «Οσο για τους άµεσα ενδιαφερόµενους, θα τους προέτρεπα να χρησιµοποιήσουν ως επώνυµο το πολύ συγγενές “∆εγρές” ή, ακόµη, σωστότερα “∆αγρές”, δανειζόµενοι το επώνυµο ενός γνωστού πολιτικού του 19ου αιώνα: του Κωνσταντίνου ∆αγρέ (1821-1898), επανειληµµένα βουλευτή Μεσσηνίας, ο οποίος καταγόταν από το χωριό Βρωµόβρυση της Αλφείας».

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/273513/o-kathigitis-nikos-alivizatos-pairnei-thesi-gia-tous-nte-gres

Ο Κυριάκος έγινε… τραμπικός – «Είναι ήδη ιστορία το 2% για τις αμυντικές δαπάνες»

Από
pcuser
-
1

«Ξέρουμε ότι θα πρέπει να δαπανήσουμε περισσότερο από 2%», υποστήριξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Στη… γραμμή Τραμπ για τις αμυντικές δαπάνες βρίσκεται ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ειδικότερα, όπως μεταδίδει το Bloomberg ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι η κατευθυντήρια γραμμή για τις χώρες του ΝΑΤΟ να δαπανούν τουλάχιστον το 2% της οικονομικής τους παραγωγής για την άμυνα είναι «μάλλον παρελθόν».

«Ξέρουμε ότι θα πρέπει να δαπανήσουμε περισσότερο από 2%», δήλωσε ο Μητσοτάκης στους δημοσιογράφους σε συνάντηση στο μακρινό βορρά της Φινλανδίας την Κυριακή. Στη μίνι σύνοδο κορυφής, την οποία συγκάλεσε ο Φινλανδός πρωθυπουργός Petteri Orpo, συμμετείχαν επίσης η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, ο Σουηδός πρωθυπουργός Ουλφ Κριστερσον και ο επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάγια Κάλας.

Οι ηγέτες ρωτήθηκαν σχετικά με δημοσίευμα των Financial Times την Παρασκευή, σύμφωνα με το οποίο το επιτελείο του Ντόναλντ Τραμπ είπε σε Ευρωπαίους αξιωματούχους ότι ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ θέλει να αυξήσει το όριο των δαπανών του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου στο 5%. Αρνήθηκαν να αναφερθούν σε ακριβές ύψος.

«Ας μην βάλουμε ένα νούμερο», δήλωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός. Τα σχόλιά του επαναλήφθηκαν από τον Σουηδό ομόλογό του, ο οποίος είπε: «Υπάρχουν πολλές φήμες που κυκλοφορούν».
Η πίεση στην Ευρώπη να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες αυξάνεται, καθώς ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία μαίνεται για τρίτο έτος και καθώς ο Τραμπ ετοιμάζεται να αναλάβει την εξουσία στις 20 Ιανουαρίου. Ο εκλεγμένος πρόεδρος έχει μιλήσει δυναμικά για τους Ευρωπαίους συμμάχους που πρέπει να συμμορφωθούν με την αμυντική υπόσχεση του ΝΑΤΟ. Είκοσι τρία από τα 32 μέλη της ομάδας πρόκειται να το πράξουν φέτος.

Στάση αναμονής ενόψει Τραμπ

«Η δίκαιη κατανομή των βαρών πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε συμμαχίας», δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης. «Θα καταστεί σαφές μόλις αλληλεπιδράσουμε με τον νέο πρόεδρο ποιο είναι το ποσοστό στο οποίο θα συμφωνήσουμε στο ΝΑΤΟ».
Η Τζόρζια Μελόνι κάλεσε άπαντες να κάνουν υπομονή.

«Θα περίμενα να καταλάβουμε ακριβώς ποια είναι η πραγματική βούληση του νέου προέδρου των ΗΠΑ», είπε. «Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, όλοι γνωρίζουμε και καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να κάνουμε περισσότερα. Πολλά από αυτά που μπορούμε να κάνουμε εξαρτώνται από τα εργαλεία που είμαστε σε θέση να βάλουμε στο τραπέζι».

Ο σκοπός της φινλανδικής συνάντησης ήταν να προωθηθεί ένας πιο ελεύθερος διάλογος σχετικά με τις κοινές προκλήσεις ασφαλείας που αντιμετωπίζουν οι δύο βόρειες και οι δύο νότιες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της «εργαλειακής» μετανάστευσης, δήλωσε ο Orpo. Οι πέντε ηγέτες επαίνεσαν τις ανοιχτές συζητήσεις και απέρριψαν το χάσμα βορρά-νότου στην ΕΕ ως κατάλοιπο του παρελθόντος, λέγοντας ότι η οικονομική απόκλιση που κάποτε στήριζε τη διάσπαση δεν υφίσταται πλέον.

Τα σύνορα 1.300 χιλιομέτρων (800 μιλίων) της Φινλανδίας με τη Ρωσία παραμένουν κλειστά για περισσότερο από ένα χρόνο, με τους αξιωματούχους στο Ελσίνκι να είναι επιφυλακτικοί για μια πιθανή ώθηση μεταναστών από το Κρεμλίνο πέρα από τη διαχωριστική γραμμή, εάν ανοίξουν ξανά τα σημεία ελέγχου. Εν τω μεταξύ, τα έθνη στη νότια πλευρά της ΕΕ αντιμετωπίζουν μια συνεχή ροή μεταναστών από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

«Πρέπει να καθίσουμε μαζί – πρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον», δήλωσε ο Orpo. «Γεωγραφικά, βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή με διαφορετικούς τρόπους».

https://www.ieidiseis.gr/politiki/273539/o-kyriakos-idi-egine-trampikos-einai-idi-istoria-to-2-gia-tis-amyntikes-dapanes

1...969970971...3,039Σελίδα 970 από 3,039