Αρχική Blog Σελίδα 950

ΕΚΤΑΚΤΟ: Η Δανία ξεκινά συζητήσεις με τις ΗΠΑ για την παραχώρηση της Γροιλανδίας!

Από
pcuser
-
0

Ο Ν.Τραμπ «ότι λέει το κάνει»

 

Ο Ν.Τραμπ τελικά «ότι λέει το κάνει» καθώς μετά τις αναφορές του νέου Αμερικανού προέδρου για την Γροιλανδία η Δανία της οποίας το νησί είναι κτήση, δηλώνει ότι είναι έτοιμη να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις, πετώντας το μπαλάκι παράλληλα στους κατοίκους της περιοχή στο να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Η τελική τύχη του μεγάλου νησιού στον Αρκτικό Ωκεανό ίσως είναι να αποτελέσει την 51η πολιτεία των ΗΠΑ.

Έτσι σήμερα ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, υπουργός Εξωτερικών της Δανίας, την Τετάρτη (8/1) δήλωσε ότι «η Γροιλανδία μπορεί να ανεξαρτητοποιηθεί αν το θελήσουν οι κάτοικοί της».

Ωστόσο, ο ίδιος δεν ήταν αρνητικός σε διάλογο με τους Αμερικανούς για στενότερη συνεργασία, προκειμένου να αμβλυνθούν οι ανησυχίες του στην Αρκτική κάτι που μπορεί να σημαίνει εκχώρηση της κυριαρχίας στις ΗΠΑ χωρίς να θιγεί το εσωτερικό καθεστώς διακυβέρνησης της περιοχής.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το Reuters, ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας, Μούτε Έγκεντε, είχε συνομιλίες με τον Δανό βασιλιά στην Κοπεγχάγη, μία ημέρα μετά τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία που έκαναν παγκόσμιο πρωτοσέλιδο το μεγαλύτερο νησί του κόσμου, το οποίο βρίσκεται στην Αρκτική.

Επισημαίνεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αναλαμβάνει τα καθήκοντά του στις 20 Ιανουαρίου, την Τρίτη (7/1) δήλωσε ότι δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ή οικονομική δράση για να καταστήσει τη Γροιλανδία τμήμα των ΗΠΑ. Την ίδια ημέρα, ο μεγαλύτερος γιος του, ο Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, πραγματοποίησε ιδιωτική επίσκεψη στη Γροιλανδία.

Η Γροιλανδία, το μεγαλύτερο νησί του κόσμου, αποτελεί μέρος της Δανίας εδώ και 600 χρόνια, αν και οι περίπου 57.000 κάτοικοί της ρυθμίζουν πλέον μόνοι τους τις εσωτερικές τους υποθέσεις. Η κυβέρνηση του νησιού με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, Μούτε Έγκεντε, στοχεύει σε ενδεχόμενη ανεξαρτησία.

Νέα απάντηση της Δανίας για τη Γροιλανδία

«Αναγνωρίζουμε πλήρως ότι η Γροιλανδία έχει τις δικές της φιλοδοξίες», είπε αρχικά ο υπουργός Εξωτερικών της Δανίας, Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, και πρόσθεσε: «Εάν υλοποιηθούν, η Γροιλανδία θα γίνει ανεξάρτητη, αν και δύσκολα με τη φιλοδοξία να γίνει μία ομοσπονδιακή Πολιτεία στις ΗΠΑ».

Ο ίδιος δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι οι ανησυχίες των ΗΠΑ για την ασφάλεια στην Αρκτική είναι θεμιτές μετά την αυξημένη ρωσική και κινεζική δραστηριότητα στην περιοχή. «Δεν νομίζω ότι βρισκόμαστε σε κρίση εξωτερικής πολιτικής», τόνισε στη συνέχεια ο Δανός υπουργός Εξωτερικών και συμπλήρωσε: «Είμαστε ανοιχτοί σε έναν διάλογο με τους Αμερικανούς για το πώς μπορούμε ενδεχομένως να συνεργαστούμε ακόμη πιο στενά από ό,τι κάνουμε για να διασφαλίσουμε την εκπλήρωση των αμερικανικών φιλοδοξιών».

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/ektakto-i-dania-ksekina-syzitiseis-me-tis-ipa-gia-tin-paraxorisi-tis-groilandias/

Αίγυπτος: Ανακαλύφθηκε ο τάφος του «Μάγου της θεάς Selket»- Είναι ηλικίας 4.100 ετών

Από
pcuser
-
0
Μαρία Βασιλείου 

Ο μάγος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση του συστήματος υγείας της αρχαίας αυτοκρατορίας

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στην Αίγυπτο τον τάφο του «Μάγου της θεάς Selket», ο οποίος είναι ηλικίας 4.100 ετών.

Ειδικότερα, ταφικοί θάλαμοι έχουν ανακαλυφθεί στη νεκρόπολη της Σακκάρα της Αιγύπτου και σύμφωνα με τους ειδικούς, η κρύπτη είναι ο τελευταίος τόπος ανάπαυσης ενός υψηλόβαθμου γιατρού που ονομάζεται Teti Neb Fu.

Μεταξύ άλλων, ο Teti Neb Fu ήταν γιατρός στο βασιλικό παλάτι, ιερέας και μάγος της θεάς Selket, η οποία διέθετε θεραπευτικές δυνάμεις, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Pepi II (2278 έως 2184 π.Χ.). Ο μάγος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση του συστήματος υγείας της αρχαίας αυτοκρατορίας, το οποίο παρείχε επίσης μη επεμβατικές χειρουργικές επεμβάσεις, οδοντιατρική περίθαλψη και φαρμακευτικές θεραπείες.

Οι τοίχοι του θαλάμου είναι πλούσια διακοσμημένοι με εγχάρακτες εικόνες και σύμβολα, τα οποία έχουν διασωθεί σε άριστη κατάσταση παρά τη σύληση του τάφου σε όλη την ιστορία του. Στο δωμάτιο, βρήκαν επίσης την πέτρινη σαρκοφάγο του νεκρού, στην οποία ήταν χαραγμένο το όνομα και οι τίτλοι του.

Η οροφή είναι κατασκευασμένη από πέτρα, που μοιάζει με γρανίτη, βαμμένη κόκκινη. Η περιοχή Σακκάρα της Αιγύπτου κρύβει τους τάφους πολλών αξιωματούχων της εποχής του Παλαιού Βασιλείου.

Για παράδειγμα, ο τελευταίος τόπος ανάπαυσης του βασιλικού γραφέα Jehutiemhat και η μούμια του αρχιερέα Ptahsepses ανακαλύφθηκαν επίσης στην περιοχή.

Ανακαλύφθηκε ο τύμβος του «Μάγου της Θεάς Σελκέτ».

Μητσοτάκης από Αίγυπτο: Συνεχίζουμε να εργαζόμαστε για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή

Από
anixneuseis
-
0

 

Νίκος Χριστοδουλίδης, Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, Κυριάκος Μητσοτάκης
08/01/2025  15:15
Ολοκληρώθηκαν οι κοινές δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Πρόεδρο της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, και τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη, μετά τις εργασίες της 10ης Τριμερούς Συνόδου Κορυφής Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου.

Σημεία των δηλώσεων του πρωθυπουργού:
Συναντηθήκαμε σήμερα στo Κάιρο με τους φίλους πρέδρους στο πλαίσιο της 10ης τριημερούς συνόδου κορυφής Ελλάδας Αιγύπτου Κύπρου, ενός ανθεκτικού και εξαιρετικά παραγωγικού, όπως αποδεικνύεται, σχήματος συνεργασίας το οποίο αποτελεί το πιο προωθημένο σχήμα στην ευρύτερη περιοχή εν μέσω μάλιστα πολλών πολλαπλών κρίσεων σε περιφερειακό αλλά και σε διεθνές επίπεδο.
Εδώ στο Κάιρο επιβεβαιώνουμε για ακόμα μία φορά ότι θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με συνέπεια για την περαιτέρω ενίσχυση της συνεργασίας μας και έχοντας ως μόνιμο γνώμονα των κινήσεών μας την ευημερία την ασφάλεια αλλά κυρίως τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.
Υλοποιώντας ευρύ φάσμα δράσεων από επενδύσεις και πολιτιστικές ανταλλαγές μέχρι αμυντική συνεργασία.
Ικανοποίηση για τη μεγάλη συμμετοχή στο επιχειρηματικό φόρουμ που διεξάγεται παράλληλα με τη σύνοδο.
Επαναλάβαμε τη δέσμευση να ενισχυθεί η στρατηγική μας συμπόρευση στον ενεργειακό τομέα, προς όφελος των εθνικών και ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων, κάτι που δίνει έμφαση στην ενεργειακή ασφάλεια, στην αύξηση της διείσδυσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αλλά και τη σημασία που δίνουμε στις ηλεκτρικές διασυνδέσεις, με πρώτο το εμβληματικό «Γκρέκι» που θα ενώσει Ελλάδα και Αίγυπτο, καθιστώντας τις δύο χώρες ενεργειακή γέφυρα καθαρής ενέργειας, από τη Βόρεια Αφρική ως την Ευρώπη.
Να τονίσω τη σημασία που αποδίδουμε σε μια αναπτυσσόμενη αγορά, δέσμευσης και αποθήκευσης του άνθρακα που θα αποκτήσει ξεχωριστή σημασία, καθώς η ευρωπαϊκή οικονομία θα βαίνει προς ένα πλαίσιο γρήγορης απανθρακοποίησης, και εκεί μπορούμε να συνεργαστούμε στενά με την Αίγυπτο.
Προσεγγίζουμε από κοινού τις μεγάλες περιφερειακές προκλήσεις της περιοχής. Στο ζήτημα του Κυπριακού επιβεβαιώσαμε και πάλι την πλήρη στήριξή μας στις προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας για εύρεση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης στο πλαίσιο των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ.
Πιστεύω ότι έχει σημασία να τονίσουμε ότι μια τέτοια επίλυση του Κυπριακού θα δημιουργούσε πρωτοφανείς συνθήκες σταθερότητας και οικονομικής ευμάρειας στην ανατολική Μεσόγειο, ειδικά σε αυτή την ταραγμένη εποχή.
Συμμεριζόμαστε τις προοπτικές για το μέλλον της ευρύτερης γειτονιάς μας, οικοδομώντας από κοινού ειρήνη και σταθερότητα αλλά και αποκρούοντας από κοινού κάθε ενέργεια εκτός πλαισίου της διεθνούς νομιμότητας, κάθε ενέργεια που θα προκαλεί αχρείαστες εντάσεις στην περιοχή.
Συζητήσαμε εκτενώς εξελίξεις στη Συρία, ανάγκη και αφοσίωση σε μια συμπεριληπτική διαδικασία όλων των Σύρων. Η νέα ηγεσία πρέπει να αποδείξει έμπρακτα ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο, ότι προστατεύει τα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων, θωρακίζει πλούσια κληρονομιά.
Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουμε υπογράψει με την Αίγυπτο συμφωνίες οριοθέτησης αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, συμφωνίες που βασίζονται πλήρως στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας.
Συζητήσαμε για τον κρίσιμο ρόλο της Αιγύπτου στην προσπάθεια της εκεχειρίας της Γάζας. Τόσο ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ να ανακουφιστούν οι άμαχοι και να απελευθερωθούν οι όμηροι.
Συζητήσαμε για τον Λίβανο, τη στήριξή μας στην εκεχειρία, αλλά και τις εξελίξεις στη Λιβύη.
Συντονίζουμε τα βήματα και στο μεταναστευτικό. Επιδιώκουμε τη μέγιστη δυνατή προσήλωση μεγάλων μεταναστευτικών ρευμάτων στην Ευρώπη μέσω Λιβύης. Εδώ να συγχαρώ τον πρόεδρο Σίσι για την προσήλωση στην προστασία των συνόρων της χώρας του.
Είναι σημαντικό όσο παλεύουμε με την παράνομη μετανάστευση και τους άθλιους διακινητές που βάζουν σε κίνδυνο αθώες ψυχές, να εντείνουμε τη συνεργασία μας ως προς την νόμιμη μετανάστευση. Έχουμε ήδη μια διακρατική συμφωνία με την Αίγυπτο την οποία θέτουμε σε ισχύ και θέλουμε να διευρύνουμε σε άλλες κατηγορίες εργατών.
Νωρίτερα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην εναρκτήρια τοποθέτησή του αναφέρθηκε στα θέματα που θα απασχολήσουν τη συνάντηση, καθώς και στον ρόλο της Αιγύπτου για την επίλυση των προβλημάτων στη Λιβύη. «Εκτιμούμε τη συνεισφορά της Αιγύπτου σε σχέση με τη Λιβύη» τόνισε και προσέθεσε: «Ας μη λησμονούμε το τι συμβαίνει στη Γάζα. Πρέπει να προσπαθήσουμε για την κατάπαυση του πυρός και την απελευθέρωση των ομήρων, ώστε να βρεθεί ένας τρόπος για επανέναρξη ενός momentum που θα έχει να κάνει με τη λύση των δύο κρατών».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε, ακόμα: «Υπάρχουν γεωπολιτικές προκλήσεις, που είναι αρκετές, αλλά νομίζω πως αυτό που είναι θετικό είναι ότι κοιταζόμαστε στα μάτια και ανταλλάσσουμε απόψεις, αναγνωρίζοντας την ανάγκη για συνεργασία με άλλους περιφερειακούς παίκτες, οι οποίοι συμφωνούν με εμάς και έχουμε παρόμοιες θέσεις για την ανάγκη μιας σταθερής Μέσης Ανατολής που δεν θα εξάγει προβλήματα σε άλλες χώρες στην περιοχή».

Αναφερόμενος σε άλλα θέματα που θα συζητηθούν στη συνάντηση, ο κ. Μητσοτάκης είπε «θα ήθελα επίσης να υπογραμμίσω τη σπουδαιότητα του επιχειρηματικού φόρουμ, το οποίο λαμβάνει χώρα, και σε ό,τι έχει να κάνει με τις ελληνικές επιχειρήσεις, τούτο καταδεικνύει ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για την ενδυνάμωση των οικονομικών δεσμών μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδος». Τέλος, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα θέματα ενέργειας, τα οποία, όπως είπε, πάντα βρίσκονται στην προμετωπίδα των συζητήσεων.

ΤΙ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ  ΤΟΥ GERHARD SCHRÖDER

Από
anixneuseis
-
0

Σεραφείμ Μηχιώτης

Για να επιτευχθούν κοινωνικές αλλαγές χρειάζεται ένα τμήμα της κοινής γνώμης να παρέχει την ενεργή στήριξή του, να συνεργάζεται για να ξεπεραστούν υπάρχουσες πεποιθήσεις και πρακτικές. Αναγκαίο στοιχείο για να κινητοποιηθούν οι πολίτες είναι η διαμόρφωση μιας ιδεολογίας που προωθεί τις ουσιαστικές κοινωνικές μεταβολές. Όσο πιο ανεπτυγμένο το ιδεολογικό ρεύμα τόσο πιο αποτελεσματική η πολιτική προσπάθεια. Αλλαγές σε έκταση δύσκολα πραγματοποιούνται, μετά από προηγούμενες κομματικές εξαγγελίες ότι δεν υπάρχουν προβλήματα ή όταν δεν υπάρχει σχεδιασμός και ζητούνται από τους πολίτες θυσίες χωρίς να εξηγείται πειστικά γιατί προέκυψε η ανάγκη αλλαγής της πολιτικής. Όλα αυτά μοιάζουν αυτονόητα, αλλά συνήθως ξεχνιούνται όταν κυριαρχεί ο φόβος του πολιτικού κόστους. Η ελπίδα, ότι οι πολίτες θα υποχρεωθούν να υπακούσουν στην κυβερνητική πλειοψηφία οδηγεί συνήθως τα κόμματα στην πρακτική να λέγονται μισές αλήθειες και να παρουσιάζονται σχεδόν τα πάντα ως εφικτά χωρίς κόστος….

Οι εκδόσεις “ΚΑΣΤΑΛΙΑ” διατηρούν πάντοτε εξόχως ισχυρή την ανάμνηση και την εξ αυτής στάση ιδιαίτερης τιμής και εκτίμησης προς το πρόσωπο του κεκοιμημένου Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Σημίτη, που αποχαιρετούμε αύριο.
 
Στο πλαίσιο αυτό, θα συγκρατώ διά βίου την προσωπική του στήριξη  γιά την κυκλοφορία και στην Ελλάδα της αυτοβιογραφίας του πρώην Ομποσπονδιακού Καγκελάριου της Γερμανίας «ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ Η ΖΩΗ MOΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ», στο πλαίσιο της οποίας πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαϊου 2007 η κεντρική εκδήλωση γιά την επίσημη παρουσίαση της ελληνικής έκδοσης του πρωτότυπου γερμανικού βιβλίου που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις “ΚΑΣΤΑΛΙΑ” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην αίθουσα “Δημ. Μητρόπουλος”
 
Από την εκδήλωση αυτή, με συνεισηγητές τον αείμνηστο Κώστα Σημίτη και τον Gerhard Schröder και συντονιστή σε αυτήν τον Καθηγητή και πρώην Υπουργό, Μιχάλη Σταθόπουλο, παρατίθεται αμέσως παρακάτω η εμβληματική του εισήγηση στην εκδήλωση
 
Σ.Χ.Μ.
ΟΜΙΛΙΑ ΚΩΣΤΑ ΣΗΜΙΤΗ
ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
«ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ Η ΖΩΗ MOΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»
ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΥ ΤΗΣ
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
κ. GERHARD SCHRÖDER
Αθήνα, 31 Μαΐου 2007

Κυρίες και κύριοι,

Ο κ. Gerhard Schröder υπήρξε πρωθυπουργός της Γερμανίας από τον Οκτώβρη του 1998 έως το Νοέμβρη του 2005 και κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αυτής της περιόδου επίσης πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Η περίοδος της πρωθυπουργίας του συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με μια εποχή όπου στη χώρα μας κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ και στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Τα απομνημονεύματα του κ. Schröder για την περίοδο της πρωθυπουργίας του και οι αυτοβιογραφικές αναφορές του αντικατοπτρίζουν γι’ αυτό προβλήματα που μας είναι γνωστά. Είναι θέματα που απασχόλησαν λίγο ως πολύ όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ένωσης και συνεχίζουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Κεντρικό ερώτημα είναι πως μπορεί να διατηρηθεί το κοινωνικό κράτος υπό τις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.

Τα απομνημονεύματα δίνουν μια εικόνα πόσο δραστικά άλλαξαν λόγω της παγκοσμιοποίησης οι προϋποθέσεις δράσης σε όλους τους τομείς της πολιτικής από την εξωτερική πολιτική μέχρι την αντιμετώπιση του προβλήματος της απασχόλησης. Το βιβλίο περιέχει πληροφορίες και σκέψεις για τους περιορισμούς και τις δυνατότητες μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Επισημαίνει τα πλαίσια μέσα στα οποία εξελίσσεται, πόσο είναι εφικτά οράματα αλλά και ποιες δυσκολίες
προκαλούνται από την έλλειψή τους.

Αναφέρεται στις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι κοινωνικές δυνάμεις στηρίζουν
κοινωνικές αλλαγές, στην ανάγκη για γνώση, σχέδιο, συστηματική προσπάθεια, εάν θέλουμε να πετύχουμε τις επιδιώξεις μας. Είναι ένα βιβλίο για την πολιτική στη σύγχρονη εποχή. Την πολιτική της πράξης, που είναι πολύ πιο δύσκολη από την πολιτική θεωρία.

Κυρίες και κύριοι,

Θα σταθώ σε μερικά θέματα, που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας στην Ελλάδα. Ο κ. Schröder διαπιστώνει, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πραγματοποίησε κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του σημαντικά βήματα προόδου και ενοποίησης. Παραδείγματα αποτελούν η εισαγωγή του Ευρώ, η διεύρυνση με δέκα νέα μέλη, η περαιτέρω διαμόρφωση της κοινής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνει την αδυναμία της Ένωσης να αντιμετωπίσει θέματα κρίσιμα για τους πολίτες, όπως είναι αυτό της απασχόλησης. Η αδυναμία αυτή προκύπτει κατά
τον κ. Schröder από το γεγονός ότι η Ένωση δυσκολεύεται να προχωρήσει την πολιτική ενοποίηση.

Ο ίδιος στην αρχή της θητείας πίστευε, ότι θα μπορούσε να υποκαταστήσει τον γαλλογερμανικό άξονα με μια τριγωνική συνεργασία, στην οποία θα συμμετείχε η Μεγάλη Βρετανία. Διαπίστωσε όμως ότι οι Βρετανοί -και θυμίζω, ότι πρωθυπουργός της Βρετανίας ήταν τότε ο κ. Μπλερ- ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο να προβλέπουν τις επιθυμίες των Ηνωμένων Πολιτειών και να προσαρμόζουν σ’ αυτές την ευρωπαϊκή πολιτική τους. Η στάση αυτή των Βρετανών απέβη σε βάρος της ευρωπαϊκής ενοποιητικής προσπάθειας, όπως έδειξε η σθεναρή άρνησή τους να δεχθούν την ενοποίηση των φορολογικών νομοθεσιών. Άλλωστε κατά τον κ. Schröder η συντηρητική Αμερική κρίνει απολύτως αρνητικά την ιδέα μιας αυτόνομης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά τον συγγραφέα, πολιτική ενοποίηση δεν αποτελεί η χαλαρή διακυβερνητική συνεργασία όπου η Ένωση περιορίζεται κυρίως στη διασφάλιση της ενιαίας αγοράς. Απορρίπτει το μοντέλο αυτό που είναι πρότυπο συντηρητικών κυβερνήσεων αλλά και της Επιτροπής Μπαρόζο.Για τον κ. Schröder πολιτική ενοποίηση σημαίνει μεταβίβαση στην Ένωση κεντρικών-εθνικών αρμοδιοτήτων στα θέματα της οικονομίας, της εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, της εσωτερικής πολιτικής, του δικαίου αλλά και της φορολογίας. Θεωρεί εκ των υστέρων, ότι υπήρξε λάθος του, το ότι δεν εργάστηκε αρκετά για τη διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Σε κάθε Σύνοδο Κορυφής κατά τη γνώμη του οι πρωθυπουργοί θα έπρεπε να προχωρούν βήμα βήμα στην εξάλειψη των υπαρχουσών εθνικών διαφοροποιήσεων ως προς τα θέματα κοινωνικής πολιτικής και τη διαμόρφωση μιας ενιαίας ευρωπαϊκής αντίληψης. Αυτό δεν συνέβη διότι κατά τον συγγραφέα τα κράτη-μέλη δεν διέθεταν μια σαφή αντίληψη για το «που θέλουν να πάνε την Ευρώπη και τι να πετύχουν με αυτήν».

Ο κ. Schröder υπεραμύνεται της διεύρυνσης, αλλά σημειώνει, ότι κάθε αύξηση του αριθμού των μελών αποτελεί μεν πρόοδο αλλά ταυτόχρονα και οπισθοδρόμηση της ενοποιητικής προσπάθειας διότι προστίθενται νέα προβλήματα. Όμως επισημαίνει, ότι η διαδικασία της διεύρυνσης συμβάλει σε μια ειρηνική Ευρώπη φορέα παγκόσμιας ειρήνης.

Ο κ. Schröder επισημαίνει την έλλειψη ενός ευρωπαϊκού δημόσιου χώρου χωρίς τον οποίο δεν είναι δυνατή η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής συλλογικής συνείδησης. Είναι η κύρια αιτία της καθυστέρησης των ενοποιητικών προσπαθειών.

Συμμετείχα στις Συνόδους Κορυφής της Ένωσης ήδη από το 1996 και είχα γι’ αυτό την ευκαιρία να διαμορφώσω μια καλή αντίληψη για την ευρωπαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του κ. Schröder.

Τα πρώτα χρόνια της η εντύπωση που κυριαρχούσε στο Συμβούλιο ήταν ότι η νέα κυβέρνηση έχει στρέψει την προσοχή της κυρίως στο θέμα του περιορισμού των πόρων, που καταβάλλει η Γερμανία στην Ένωση. Ήταν σθεναρή οπαδός περιορισμών στον προϋπολογισμό της Ένωσης. Αυτό συνέβαλε αρχικά σε κάποια καθυστέρηση των ενοποιητικών επιδιώξεων, που συνεπάγονται συνήθως οικονομικές επιβαρύνσεις. Αιτία της στάσης της Γερμανικής κυβέρνησης ήταν το εξαιρετικά υψηλό κόστος της
γερμανικής ενοποίησης, που υπερέβη κάθε πρόβλεψη καιπροκάλεσε έντονο δημοσιονομικό πρόβλημα στη Γερμανία.Η προσπάθεια της τριγωνικής συνεργασίας Γερμανίας – Γαλλίας – Βρετανίας που έγινε αντιληπτή στο Συμβούλιο, απεδείχθη. απρόσφορη. Συνέβαλε στην απώλεια χρόνου ως προς τη διαμόρφωση ενοποιητικών πολιτικών. Η Γαλλία η οποία κατά το
διάστημα από το 1998 και μέχρι το τέλος του 2000 θα μπορούσε να αναπτύξει μια πιο ενεργή ευρωπαϊκή παρουσία υποκαθιστώντας τη Γερμανία βρισκόταν σε μια περίοδο
προβληματισμού. Η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση του κ. Ζοσπέν έπρεπε να βρει κοινό λόγο με τον κ. Σιράκ, πράγμα που λόγω του πολιτικού ανταγωνισμού τους, προκαλούσε κατά τρόπο εμφανή δισταγμούς και καθυστερήσεις. Η γαλλική αμφιθυμία συνέβαλε και αυτή σε απώλεια χρόνου.

Η Σύνοδος Κορυφής της Νίκαιας, τον Δεκέμβριο του 2000, όπου η γαλλική Προεδρία χειρίστηκε με μεγάλη προχειρότητα το θέμα των τροποποιήσεων της Συνθήκης, έκανε εμφανές, ότι έλειπε ένας δυνατός καθοδηγητικός άξονας της Ένωσης και οι κύριοι πρωταγωνιστές ήταν απασχολημένοι με τα εσωτερικά τους προβλήματα.

Πρέπει εδώ όμως να τονιστεί ότι ο κ. Schröder στη Σύνοδο Κορυφής του Βερολίνου κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Προεδρίας τον Μάρτη του 1999 παρά το πρόβλημα πόρων που είχε η Γερμανία, δεν δίστασε να προτάξει το συμφέρον της Ένωσης για περισσότερα έσοδα, για να επιτύχει την αναγκαία συμφωνία για τις δαπάνες της προγραμματικής περιόδου 2000-2006.

Η Ελλάδα πέτυχε τότε ένα πρωτόγνωρο ύψος πόρων από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Ο κ. Schröder μετά τη λήξη της συνεδρίασης κι ενώ η ένταση των διαπραγματεύσεων είχε πιαυποχωρήσει, μου είπε χαμογελώντας «πήρες περισσότερα απ’ όσα έπρεπε». Του απάντησα το ίδιο χαμογελαστά «πήρα λιγότερααπ’ όσα θα έπρεπε, αλλά περισσότερα απ’ όσα θα θέλατε».

Κυρίες και κύριοι,Το δεύτερο σημείο του βιβλίου στο οποίο θα σταθώ αφορά την προσπάθεια του κ. Schröder να προωθήσει σημαντικές αλλαγές σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής, ώστε να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας, να περιορίσει τη δημοσιονομική δαπάνη και να προσαρμόσει την νομοθεσία στις
νέες αναγκαιότητες που προέκυψαν από την παγκοσμιοποίηση.

 

…Η Σύνοδος Κορυφής της Νίκαιας, τον Δεκέμβριο του 2000, όπου η γαλλική Προεδρία χειρίστηκε με μεγάλη προχειρότητα το θέμα των τροποποιήσεων της Συνθήκης, έκανε εμφανές, ότι έλειπε ένας δυνατός καθοδηγητικός άξονας της Ένωσης και οι κύριοι πρωταγωνιστές ήταν απασχολημένοι με τα εσωτερικά τους προβλήματα. Πρέπει εδώ όμως να τονιστεί ότι ο κ. Schröder στη Σύνοδο Κορυφής του Βερολίνου κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Προεδρίας τον Μάρτη του 1999 παρά το πρόβλημα πόρων που είχε η Γερμανία, δεν δίστασε να προτάξει το συμφέρον της Ένωσης για περισσότερα έσοδα, για να επιτύχει την αναγκαία συμφωνία για τις δαπάνες της προγραμματικής περιόδου 2000-2006. Η Ελλάδα πέτυχε τότε ένα πρωτόγνωρο ύψος πόρων από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Ο κ. Schröder μετά τη λήξη της συνεδρίασης κι ενώ η ένταση των διαπραγματεύσεων είχε πιαυποχωρήσει, μου είπε χαμογελώντας «πήρες περισσότερα απ’ όσα έπρεπε». Του απάντησα το ίδιο χαμογελαστά «πήρα λιγότερα απ’ όσα θα έπρεπε, αλλά περισσότερα απ’ όσα θα θέλατε»…

Το θέμα αυτό κυριάρχησε στη δεύτερη τετραετία της διακυβέρνησής του. Ο κ. Schröder πιστεύει στην ανάγκη ενός κοινωνικού κράτους. Η σύγχρονη διακυβέρνηση απαιτεί κατ’ αυτόν μια πολιτική, που συνδυάζει την οικονομική ανάπτυξη με συνεχείς προσπάθειες για πλήρη απασχόληση, κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία του περιβάλλοντος. Συνεπάγεται την προσαρμογή του κοινωνικού κράτους στις ολοκληρωτικά νέες παγκόσμιες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Επιβάλλει
αλλαγές δομών του συστήματος υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, της αγοράς εργασίας, ώστε να μπορέσουν να διατηρηθούν οι υπάρχουσες κοινωνικές παροχές.Υπενθυμίζω, ότι η Γερμανία λόγω των οικονομικών επιπτώσεων της ενοποίησης παρουσίαζε ήδη κατά την έναρξη της κυβερνητικής περιόδου Schröder πολύ χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης ή και φαινόμενα ύφεσης. Η κατάσταση αυτή είχε προκαλέσει στο σύνολο της Ένωσης περιορισμό της οικονομικής δραστηριότητας
και πτώση των ρυθμών ανάπτυξης. Ακόμη και η Ελλάδα είχε επηρεασθεί αρνητικά. Η αντίδραση της γερμανικής κυβέρνησης ήταν επιβεβλημένη και αποτελούσε αίτημα των υπολοίπων μελών της Ένωσης, ώστε η γερμανική οικονομία να λειτουργήσει ως
μοχλός ανάπτυξης της Ένωσης.

Το κεφάλαιο του βιβλίου που αφορά την μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή που επιχείρησε το 2003 είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα. Ο κ. Schröder με πολιτική τόλμη και με επιμονή που παρέβλεπε το πολιτικό κόστος αγωνίσθηκε για μια νέα δυναμική στην ανάπτυξη και στην ευημερία της χώρας του. Ο κ. Schröder παρουσίασε τον Μάρτη του 2003 το πρόγραμμα μέτρων με τον τίτλο «Ατζέντα
2010».

Συμπεριελάμβανε αλλαγές στην πολιτική για την αγορά εργασίας, το δίκαιο των συλλογικών συμβάσεων, την εκπαίδευση των εργαζομένων, τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας για τους επαγγελματίες, μεταβολές στο σύστημα υγείας και ρυθμίσεις για τη φορολογική και επενδυτική πολιτική. Το πρόγραμμα αυτό έγινε αποδεκτό από έκτακτο συνέδριο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο τον Οκτώβριο του 2003. Οι αντιδράσεις όμως των συνδικάτων, ενός σημαντικού τμήματος του κόμματος και της αντιπολίτευσης ήταν ιδιαίτερα
έντονες. Η εφαρμογή του προγράμματος συνάντησε ως εκ τούτου αρκετές δυσκολίες. Οι αντιδράσεις οδήγησαν σε μεταστροφή της κοινής γνώμης και σε αλλεπάλληλες ήττες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στις τοπικές εκλογές και πράγμα πρωτόγνωρο στη Γερμανία σε πρόωρες εκλογές.

Στο ερώτημα, αν τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ήταν τα ενδεδειγμένα ο κ. Schröder απαντά καταφατικά στο βιβλίο του επικαλούμενος το γεγονός ότι χάρη στα μέτρα αυτά η οικονομική κατάσταση άλλαξε, άρχισαν να αυξάνονται οι ρυθμοί ανάπτυξης
και περιορίστηκαν δραστικά τα ελλείμματα.

Η έντονη αντίδραση οφείλεται κατά τη γνώμη του στο ότι δεν υπήρχε συνείδηση της ανάγκης των αλλαγών στον πληθυσμό, δεν είχε γίνει αντιληπτό, ότι η παγκοσμιοποίηση απαιτούσε προσπάθειες προσαρμογής, ότι το κόστος της επανένωσης δεν ήταν σε όλη την έκτασή του γνωστό. Στην μεν πρώην Δυτική Γερμανία δεν ήταν πρόθυμοι να το καταβάλουν, στη δε πρώην Ανατολική Γερμανία δεν θεωρούσαν την παρεχόμενη βοήθεια ως ικανοποιητική.

Ο κ. Schröder επισημαίνει, ότι η δυσπιστία απέναντι σε αλλαγές που θίγουν χρόνιες πρακτικές ενισχύεται όταν η αντιπολίτευση όπως συνέβη στη Γερμανία παρουσιάζει τα μέτρα ως τελείως περιττά. Και ότι γενικά ενώ όλοι συμφωνούν να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις, οι πολίτες δεν δέχονται να θίγονται οι ίδιοι. Ας σημειωθεί ότι το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, όταν ήρθε στην εξουσία αποδέχθηκε σε μεγάλη έκταση αυτές τις αλλαγές.

Η εμπειρία από εκσυγχρονιστικές προσπάθειες στη χώρα μας δείχνει, ότι η πολιτική επιτυχία τους εξαρτάται από την προεργασία, τη δημόσια παρουσίαση των προβλημάτων και την κοινωνική δυναμική, η οποία έχει διαμορφωθεί για τη στήριξή τους. Όπως έχω αναφέρει σε άλλη περίσταση, η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων, που αλλάζουν το παραδεκτό και κατεστημένο δεν πραγματοποιείται μόνο με νόμους και προτροπές εκ των άνω.Για να επιτευχθούν κοινωνικές αλλαγές χρειάζεται ένα τμήμα της κοινής γνώμης να παρέχει την ενεργή στήριξή του, να συνεργάζεται για να ξεπεραστούν υπάρχουσες πεποιθήσεις και πρακτικές. Αναγκαίο στοιχείο για να κινητοποιηθούν οι πολίτες
είναι η διαμόρφωση μιας ιδεολογίας που προωθεί τις ουσιαστικές κοινωνικές μεταβολές. Όσο πιο ανεπτυγμένο το ιδεολογικό ρεύμα τόσο πιο αποτελεσματική η πολιτική προσπάθεια. Αλλαγές σε έκταση δύσκολα πραγματοποιούνται, μετά από προηγούμενες κομματικές εξαγγελίες ότι δεν υπάρχουν προβλήματα ή όταν δεν
υπάρχει σχεδιασμός και ζητούνται από τους πολίτες θυσίες χωρίς να εξηγείται πειστικά γιατί προέκυψε η ανάγκη αλλαγής της πολιτικής.

Όλα αυτά μοιάζουν αυτονόητα, αλλά συνήθως ξεχνιούνται όταν κυριαρχεί ο φόβος του πολιτικού κόστους. Η ελπίδα, ότι οι πολίτες θα υποχρεωθούν να υπακούσουν στην κυβερνητική πλειοψηφία οδηγεί συνήθως τα κόμματα στην πρακτική να λέγονται μισές αλήθειες και να παρουσιάζονται σχεδόν τα πάντα ως εφικτά χωρίς κόστος.

Ο κ. Schröder στο βιβλίο επισημαίνει επίσης ένα γεγονός, το οποίο στη χώρα μας πολλοί επίμονα αγνοούν. Το τι συμβαίνει μέσα στην οικονομία και στην κοινωνία μιας χώρας έχει άμεση επίπτωση στη θέση της και τις δυνατότητές της στις διεθνείς της σχέσεις, οικονομικές και πολιτικές. Ιδίως η θέση μιας χώρας στην Ένωση εξαρτάται από την οικονομική και κοινωνική της δύναμη. Η Γερμανία για να ανταποκριθεί στον καθοδηγητικό πολιτικό ρόλο, που απαιτούσαν οι πολίτες της ήταν υποχρεωμένη να αποκτήσει και πάλι την πιο ανταγωνιστική οικονομία στην Ένωση. Η προσπάθεια να αλλάξουν τα κακώς κείμενα ήταν λοιπόν πολλαπλά επιβεβλημένη.

Κυρίες και κύριοι,

Πολλοί ίσως έχουν την εντύπωση, ότι ο κ. Schröder είναι ένας τεχνοκράτης, που δεν είναι ευαίσθητος απέναντι σε κοινωνικά προβλήματα. Το βιβλίο του δείχνει ότι δεν τον καθοδηγεί μια τεχνοκρατική αντίληψη, αλλά οι εμπειρίες μιας ζωής έντονης
προσπάθειας συνδεδεμένης με τα προβλήματα και τους αγώνες του κόσμου της εργασίας. Ο ίδιος προέρχεται από εργατική οικογένεια, άρχισε να εργάζεται ως έφηβος και γι’ αυτό επισκέφτηκε το νυχτερινό γυμνάσιο και τα σχολεία για
εργαζόμενους. Στο πανεπιστήμιο σπούδασε χάρη σε υποτροφίες που κέρδισε με τις επιδόσεις του.

Η πορεία του αυτή του δημιούργησε την πεποίθηση ότι το κρίσιμο ερώτημα για το
περιεχόμενο μιας πολιτικής είναι: σε ποιον δίνεται μια ευκαιρία στη ζωή και σε ποιον όχι. Αριστερή πολιτική θεωρεί εκείνη που διαμορφώνει τις κοινωνικές συνθήκες σε τρόπο ώστε όλοι οι άνθρωποι να έχουν ευκαιρίες να αναδειχθούν άσχετα από την καταγωγή τους.

Κεντρικός άξονας μιας τέτοιας πολιτικής είναι η παιδεία. Η μόρφωση είναι το κλειδί για τη λύση των προβλημάτων της αγοράς εργασίας και της βελτίωσης του επιπέδου ζωής. Η μόρφωση παρέχει τις δυνατότητες για την ανάπτυξη των ικανοτήτων του ατόμου. Αυτή εξασφαλίζει ζωή με κοινωνική ευθύνη. Όλα τα παιδιά χρειάζονται συμπαράσταση άσχετα από την κοινωνική θέση και τις οικονομικές δυνατότητες των γονέων
τους.

Κυρίες και κύριοι,

Ως τελευταίο θέμα θα θίξω την επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας στο Ιράκ. Ο κ. Schröder υπήρξε σθεναρά αντίθετος. Επισημαίνει, όπως όλοι ξέρουμε, ότι οι πληροφορίες για την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής ήταν χαλκευμένες και ότι οι ΗΠΑ διέπραξαν σειρά λαθών. Εκφράζεται αρνητικά επίσης για τις χώρες που την άνοιξη του 2003 διέσπασαν την ενότητα της Ένωσης για να στηρίξουν την αμερικανική επέμβαση.

Αναφέρεται στις προσπάθειες της ελληνικής προεδρίας και συμφωνεί με τη θέση της, ότι θα έπρεπε να υπάρξει λύση εντός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών. Η στάση του κ. Schröder προκάλεσε επανειλημμένες επικρίσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά ο ίδιος πολύ σωστά επισημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν μόνες τους τη δύναμη να προασπίσουν την ειρήνη στον κόσμο.

Χρειάζονται και άλλες δυνάμεις που μπορούν να κρίνουν και να ενεργούν είτε αυτόνομα είτε σε συνεργασία με όλους όσους θέλουν να κατοχυρώσουν μια ειρηνική συνύπαρξη και να αντιμετωπίσουν αρνητικά φαινόμενα όπως η τρομοκρατία. Η Ευρώπη αποτελεί την ελπίδα και το μέσο για την κατοχύρωση της ειρήνης στον κόσμο.

Το βιβλίο του κ. Schröder είναι γραμμένο σε ζωντανή γλώσσα, είτε περιγράφει βιώματα και σκέψεις, είτε αναφέρεται σε πολιτικές εξελίξεις, αγγίζει νου και συναίσθημα και κρατά ψηλά το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον ενδιαφέρεται για την πολιτική.

 
H TAYTOTHTA TOY BIBΛΙΟΥ:
 
Mετάφραση: Δημήτρης Δημάκος-Χριστίνα Παπατσώρη-Ευαγγελία Τόμπορη
 
Επιμέλεια: Θόδωρος Παρασκευόπουλος
 
Σχήμα: 14 x 21
 
Σελίδες 555- ΙSBN 978 960 7560 58 2- Τιμή:20 ευρω
 
Εκδόσεις “ΚΑΣΤΑΛΙΑ”
Τηλ: 210/3215280-3247945
Φαξ: 210/3215281
Μαίηλ: [email protected]

«Μενού» στο τραπέζι των ισχυρών

Από
anixneuseis
-
0
Ο Ερντογάν τρέφει ελπίδες ότι η προσωπική σχέση που διατηρούσε με τον Τραμπ στην πρώτη του θητεία θα τον βοηθήσει

Το 2025 δεν φαίνεται να ξεκίνησε και πολύ καλά!

Από την άλλη πλευρά, η Αυστρία προστέθηκε στη λίστα των χωρών που αντιμετωπίζουν πολιτικές δυσκολίες και ως «λύση» αναλαμβάνει το «τιμόνι» η άκρα δεξιά του λεγόμενου «καγκελάριου του λαού», Χέρμπερτ Κικλ, που αντλεί το προσωνύμιό του από τον… Χίτλερ.

Στην άλλη ακτή του Ατλαντικού, ο εκλεγμένος πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μας σέρβιρε μια μικρή πρόγευση για το τι πιθανότατα επιφυλάσσει στον κόσμο από τις 20 Ιανουαρίου, που αναλαμβάνει επισήμως τα καθήκοντά του: Δεν αποκλείει τη χρήση στρατιωτικής βίας ή οικονομικής πίεσης για να αποκτήσει τον έλεγχο της Διώρυγας του Παναμά και να κατακτήσει τη Γροιλανδία.

Σύμφωνα με τον Τραμπ, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να επιβάλει αυστηρούς δασμούς στη Δανία- στην οποία ανήκει η Γροιλανδία- για να αναγκαστεί να παραδώσει το νησί  στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο νέος πρόεδρος θέλει επίσης να κάνει τον Καναδά την 51η πολιτεία των ΗΠΑ και απειλεί με αυστηρά οικονομικά μέτρα, έχοντας ήδη ανακοινώσει δασμούς 25% σε όλα τα εισαγόμενα Καναδικά προϊόντα.

Α, ναι! Ο Τραμπ θέλει στο μέλλον να μετονομαστεί και ο Κόλπος του Μεξικού, σε Κόλπο της Αμερικής!

Και για να μην αφήσει παραπονούμενο τον «φίλο» του Ερντογάν, που τον «αγαπά και τον σέβεται» , ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, υποστήριξε ότι «η Τουρκία διεκδικεί τη Συρία με διαφορετικά ονόματα και με διαφορετικούς τρόπους, εδώ και 2.000 χρόνια»! Μια πρόγευση δηλαδή, για τη στάση που θα ακολουθήσει ενδεχομένως η Ουάσιγκτον, στα όποια διεθνή και διμερή προβλήματα εμπλέκεται η Τουρκία.

Μπροστά σε αυτό το δυστοπικό περιβάλλον, απέναντι σ` έναν επικίνδυνο γεωπολιτικά και οικονομικά, κόσμο, η Ευρώπη, αλλά και η χώρα μας, κινδυνεύει να αποτελέσει απλά το «μενού» στο τραπέζι των ισχυρών.

Είτε όμως θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια παντελή έλλειψη ηγεσίας. Εντελώς αδύναμη να σηκώσει ανάστημα. Ούτε λέξη φυσικά, για να επιβάλει το δικό της αποτύπωμα στο νέο διπολικό κόσμο ΗΠΑ-Κίνας.

Το μόνο που νοιάζεται η ευρωπαϊκή ηγεσία είναι να ακολουθεί πιστά τη λογική «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι..». Τα δημοσιονομικά νούμερα του Συμφώνου Σταθερότητας να βγαίνουν και όλα καλά!  Και μετά θα ρωτάνε κάποιοι με έκπληξη γιατί αυξάνεται η λαϊκή υποστήριξη στον ακροδεξιό λαϊκισμό!

naftemporiki.gr

DW-Fact Check: Η δήλωση Βανς για AfD και Nαζί είναι λάθος

Από
anixneuseis
-
0
Κάτριν Βεζολόφσκι

7 Ιανουαρίου 2025

Είναι η AfD πιο δημοφιλής εκεί όπου οι άνθρωποι αντιστάθηκαν περισσότερο στους Ναζί; Αυτό υποστηρίζει ο επόμενος Αντιπροέδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς. Ισχύει όμως όντως;

Ο Τζέι Ντι Βανς με τον Ντόναλντ ΤραμπΕικόνα: Joe Marino/UPI Photo/IMAGO

Πρώτα ο Ίλον Μασκ, τώρα ο Τζέι Ντι Βανς: Ισχυροί άνδρες των Ηνωμένων Πολιτειών τοποθετούνται ενόψει τον επικείμενων εκλογών στη Γερμανία και τάσσονται υπέρ της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD). Οι δηλώσεις τους διχάζουν.

Ο Βανς επικρίνει με τη δήλωσή του όχι μόνο τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης που παρουσιάζουν την AfD ως κόμμα που προσεγγίζει επικίνδυνα το ναζιστικό παρελθόν της χώρας, αλλά ισχυρίζεται επίσης ότι η AfD είναι δημοφιλέστερη στις περιοχές της Γερμανίας, όπου η αντίσταση κατά των Ναζί ήταν μεγαλύτερη. Όμως, κατά πόσο ευσταθεί αυτό; Ένα fact check της Deutsche Welle.

O ισχυρισμός: 

Σε μια ανάρτηση στο X (πρώην Twitter), η οποία έχει προβληθεί πάνω από πέντε εκατομμύρια φορές, ο Τζέι Ντι Βανς ισχυρίζεται ότι τα αμερικανικά ΜΜΕ «συκοφαντούν» την AfD, παρουσιάζοντάς την ως ναζιστικό κόμμα. Επίσης αναφέρει πως «Η AfD είναι δημοφιλέστερη στις περιοχές της Γερμανίας που αντιστάθηκαν περισσότερο στους Ναζί.»

Fact check της DW: Λάθος

Σύμφωνα με το fact checking της DW αυτό δεν ευσταθεί. Τα εκλογικά αποτελέσματα και οι επιστημονικές μελέτες για τις γεωγραφικές σχέσεις της εκλογικής συμπεριφοράς των Γερμανών πολιτών δείχνουν μάλιστα το αντίθετο.

Τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ και η σύνδεση της AfD με τον ναζισμό

Η Αλίς Βάιντελ
Η Αλίς Βάιντελ είναι υποψήφια καγκελάριος της AfD στις εκλογές του ΦεβρουαρίουΕικόνα: Ebrahim Noroozi/AP Photo/picture alliance

Αρχικά, είναι αλήθεια ότι αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, όπως οι New York Times και το Fox News, συνδέουν εν μέρει την Εναλλακτική για τη Γερμανία με τον ναζισμό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η ίδια η AfD έχει χρησιμοποιήσει ενίοτε ναζιστικά συνθήματα. Το 2021, ο πολιτικός της AfD, Μπιερν Χέκε, ο οποίος ήταν παλαιότερα καθηγητής ιστορίας, καταδικάστηκε επειδή χρησιμοποίησε δημόσια το ναζιστικό και απαγορευμένο σύνθημα «Alles für Deutschland» («Όλα για τη Γερμανία»). Επιπλέον, η Αλίς Βάιντελ, πρόεδρος του κόμματος, έχει χαρακτηρίσει την 8η Μαΐου, την ημέρα απελευθέρωσης της Γερμανίας από τους Ναζί, ως ήττα της χώρας.

Η AfD είναι δημοφιλής κυρίως στην ανατολική Γερμανία

Ο υποψήφιος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, ισχυρίζεται ότι η AfD είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στις περιοχές που αντιστάθηκαν περισσότερο στους Ναζί. Ωστόσο, δεν παρέχει καμία απόδειξη γι’ αυτόν τον ισχυρισμό.

Ο Μπιερν Χέκε
Ο Μπιερν Χέκε είναι πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της AfD στο τοπικό κοινοβούλιο της Θουριγγίας.Εικόνα: dts-Agentur/picture alliance

Οι περισσότερες πρόσφατες δημοσκοπήσεις για τις επικείμενες ομοσπονδιακές εκλογές του 2025 εστιάζουν στη συνολική εικόνα της χώρας και όχι σε επιμέρους περιοχές. Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2021, η AfD ήταν ιδιαίτερα ισχυρή στα λεγόμενα νέα ομόσπονδα κρατίδια (Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, Βρανδεμβούργο, Σαξονία-Άνχαλτ, Σαξονία και Θουριγγία), δηλαδή στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Παρόμοια εικόνα παρουσιάζεται και στα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του Ιουνίου 2024, όπου η AfD σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία στην ανατολική Γερμανία. Στα κρατίδια Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, Βρανδεμβούργο, Σαξονία-Άνχαλτ, Σαξονία και Θουριγγία, η AfD συγκέντρωσε τουλάχιστον 27% των ψήφων, σημειώνοντας το υψηλότερο ποσοστό σε αυτά τα ομόσπονδα κρατίδια. Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η AfD έλαβε 15,9% των ψήφων.

Γιατί πρόκειται όμως για έναν εσφαλμένο ισχυρισμό;

Ήταν όμως όντως αυτές οι περιοχές, όπου η AfD είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σήμερα, τόσο ανθεκτικές στον ναζισμό, όπως ισχυρίζεται ο Τζέι Ντι Βανς;

Ας κάνουμε μία ιστορική αναδρομή: Το ναζιστικό κόμμα NSDAP του Αδόλφου Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία το 1933. Στις τελευταίες εκλογές της Βουλής πριν από την άνοδό του στην εξουσία, στις 6 Νοεμβρίου 1932, το NSDAP ήταν το ισχυρότερο κόμμα με ποσοστό 33,1%. Αν εξετάσουμε τα εκλογικά αποτελέσματα του Νοεμβρίου 1932, το NSDAP έλαβε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων σε πολλές περιοχές της Γερμανίας, μεταξύ των οποίων και στην ανατολική Γερμανία, όπου σήμερα η AfD είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας. Ωστόσο πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η ενίσχυση του NSDAP έγινε και εν μέσω εκφοβισμών και απειλών προς τους ψηφοφόρους – συχνά και με χρήση βίας.

«Η έρευνά μας αντικρούει ξεκάθαρα αυτόν τον ισχυρισμό» επισημαίνει από την πλευρά του ο Φέλιξ Χάγκεμαϊστερ από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου σχετικά με τη δήλωση Βανς. Γεωγραφικά, το 1933 υπήρχε μεγάλη στήριξη προς το NSDAP σε περιοχές όπου σήμερα το AfD συγκεντρώνει υψηλή εκλογική δύναμη, εξηγεί ο επιστήμονας. Παρόλα αυτά, προειδοποιεί ότι είναι λανθασμένο να γίνεται λόγος για κάποιας μορφής αιτιακή σχέση.

Η «αντίσταση κατά του Εθνικοσοσιαλισμού» στην πολιτική ρητορική

Αφίσα στην πρώην ΛΔΓ με τον Ερνστ Τέλμαν
Αφίσα στην πρώην ΛΔΓ με τον Ερνστ Τέλμαν, ηγέτη του γερμανικού κομμουνιστικού κόμματος: «Εμπρός για την μνήμη των ηρώων του αντιφασισμού, για την πατρίδα, την ενότητα και την φιλία των λαών»Εικόνα: Stiftung Haus der Geschichte, Axel Thünker

Επιπλέον πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και της διαιρεμένης Γερμανίας και τα δύο γερμανικά κράτη αναφέρονταν σε «αντίσταση κατά του Εθνικοσοσιαλισμού», αλλά με εντελώς διαφορετικούς τρόπους – κάτι που χαρακτηρίζει εν μέρει μέχρι και σήμερα τη συλλογική μνήμη στις περιοχές αυτές. Συγκεκριμένα η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας θεωρούσε τον εαυτό της ως το γερμανικό κράτος που γεννήθηκε από την αντιφασιστική αντίσταση και το οποίο θα έκανε πράξη την κληρονομιά των αντιστασιακών. Αναφερόταν κυρίως στην αντίσταση του εργατικού κινήματος και του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες συγκρίσεις ανάμεσα σε πολιτικές τάσεις και σε εκλογικά αποτελέσματα της δεκαετίας του 1930 και τα σημερινά, ειδικά σε ό,τι αφορά το NSDAP και το AfD, πρέπει να γίνονται με μεγάλη προσοχή. Ο συγγραφέας Κρίστιαν Μπους επισημαίνει σε ανάλυσή του για τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πολιτικής Εκπαίδευσης ότι δεν θα έπρεπε να ταυτίζονται οι ψηφοφόροι της AfD με εκείνους του NSDAP πριν από 80 χρόνια, ούτε οι δύο αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί να εξισώνονται.

Μια ανάλυση που δημοσιεύτηκε το 2024 υποδεικνύει επίσης ότι το ποσοστό των ψήφων της AfD εξαρτάται εν μέρει από κοινωνικοοικονομικές διαφορές, δηλαδή από τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων σε ορισμένες περιοχές, οι οποίες επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους στις κάλπες. Επιπλέον, πολιτισμικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά έχουν επίσης σημαντικό ρόλο στην εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων.

Επιμέλεια: Χρύσα Βαχτσεβάνου

DW

Κ. Αργυρός: ο «μάγος» της αποποίησης ευθυνών

Από
anixneuseis
-
3
Κώστας Αργυρός

Η ιδιομορφία της περίπτωσης Σημίτη εντοπίζεται στο ότι αποτελεί ίσως τη μοναδική περίπτωση πρωθυπουργού, που δεν ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί για μελανά σημεία της θητείας του. Σχόλιο του Κώστα Αργυρού.

Δεν υπάρχει η «μία αλήθεια» για την εποχή Σημίτη, και τελικά την ετυμηγορία θα τη δώσει η ΙστορίαΕικόνα: Giannis Papanikos/ZUMA/picture alliance 

Υπήρξε ένας μεγάλος της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας για ορισμένους. Μεγάλος «μάγος» όμως για κάποιους άλλους. Με ταχυδακτυλουργικό σχεδόν τρόπο κατάφερε να αποποιηθεί των ευθυνών του, για όσα αρνητικά συνέβησαν στη διάρκεια της θητείας του και που συνέβαλαν στο να μετατραπεί μέσα σε λίγα χρόνια η «ισχυρή Ελλάδα», την οποία είχε αναγάγει σε σύνθημά του, σε παράδειγμα προς αποφυγή αν όχι μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Δεν χρειάστηκε να λογοδοτήσει ποτέ για τα περιβόητα «Greek statistics», που ταυτίστηκαν για πολλούς στην Ευρώπη με την εξαπάτηση των ευρωπαϊκών θεσμών, προκειμένου να μπορέσει η Ελλάδα να μπει στην ευρωζώνη και θεωρήθηκαν αργότερα από την πλειοψηφία των οικονομικών αναλυτών ως η απαρχή της πορείας προς την χρεωκοπία.

Τα μαύρα ταμεία και οι φυλακισμένοι υπουργοί

Δεν θεώρησε ποτέ υποχρέωσή του να αποκαλύψει τι έγινε τελικά με τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ, «το εκατομμύριο του Τσουκάτου», με τις μίζες για τη Siemens και τα εξοπλιστικά, που έστειλαν δικούς του υπουργούς μέχρι και στην φυλακή. Είχε γνώση για όλα αυτά ή τελικά ήταν τόσο αφελής, είχε τόσο τυφλή εμπιστοσύνη στους υπουργούς του; Δεν ένιωσε υπεύθυνος για τις προβλέψεις για το αέναο «ράλι του Χρηματιστηρίου», τις οποίες θεσμικά θα έπρεπε να είχε αποφύγει και οι οποίες τελικά πήραν στο λαιμό τους πολλούς, τυφλωμένους από την προοπτική μιας άκοπης κερδοσκοπίας.

Δεν παραδέχτηκε ποτέ πόσο κοντόφθαλμο ήταν να γεμίσει η Αττική με φαραωνικά «ολυμπιακά» έργα που σαπίζουν εδώ και δύο δεκαετίες ανεκμετάλλευτα, τη στιγμή που άλλες πολύ ισχυρότερες από την Ελλάδα χώρες προτίμησαν προσωρινές λύσεις με «λυόμενα», που απομακρύνθηκαν μετά το τέλος μεγάλων διοργανώσεων. Δεν χρειάστηκε να «μετρηθεί» ποτέ με τα στοιχεία για την γιγάντωση της διαπλοκής, που κάθε άλλο παρά υποχώρησε στα χρόνια του.

Σε ρόλο «σοφού γέροντα»

Ο δημοσιογράφος της DW Κώστας Αργυρός
Ο δημοσιογράφος της DW Κώστας ΑργυρόςΕικόνα: privat

Η σχεδόν «αγιοποίηση» του, η πλήρης αποσύνδεσή του από τις ευθύνες για όσα συνεχίζουν να ταλανίζουν την Ελλάδα μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική αποτελούν μάλλον ένα μοναδικό φαινόμενο στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης. Και δύσκολα θα ισχυριζόταν κανείς ότι τιμούν το ίδιο το πολιτικό και μιντιακό σύστημα.

Ακόμα και η παραλίγο εξαφάνιση του κόμματος με το οποίο ταυτίστηκε δεν συσχετίστηκε ποτέ με τα χρόνια της δικής του πρωθυπουργίας. Αντί γι’ αυτό αναβαθμίστηκε για χρόνια σε ένα ρόλο «σοφού γέροντα», που επέλεγε αυτός πότε, με ποιο τρόπο και για ποιο θέμα θα μοιραζόταν τη σοφία του.

Παλιότεροι δημοσιογράφοι ψιθυρίζουν ότι αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι στα χρόνια του παγιώθηκε το καθεστώς των non papers, των… τηλεκατευθυνόμενων ρεπορτάζ που φρόντιζε να διακινεί εγκαίρως το επιτελείο του και που όποιος τα αγνοούσε διέτρεχε σοβαρό κίνδυνο να ενταχθεί αυτομάτως στη λίστα των αποκλεισμένων από την επίσημη ενημέρωση.

Το χάσμα λόγων και πραγματικότητας

Κατάφερε πράγματι να εδραιώσει ρητορικά ως εθνικό στόχο τον «εκσυγχρονισμό» και τον «ευρωπαϊσμό». Αυτό θεωρείται ως το βασικό του επίτευγμα. Όμως το κοντράστ συνθημάτων και πραγματικότητας, που συνεχίζουν να βιώνουν οι Έλληνες, ακόμα και μετά την έξοδο από τα μνημόνια έχουν δώσει σε αυτούς τους όρους στην συνείδηση πολλών μια αρνητική χροιά ή στην καλύτερη περίπτωση μια υποψία… ανεκδότου.

Φυσικά όλα αυτά θα τα κρίνει με την αναγκαία απόσταση η Ιστορία και οι συγγραφείς της στο μέλλον. Ως τότε ας περιμένουμε λοιπόν στωικά, ανεπηρέαστοι από το κυρίαρχο αφήγημα εξιδανίκευσης μιας εποχής, που δεν είναι και τόσο μακρινή για να ποντάρει στη λήθη και σίγουρα καθόλου ξεκομμένη από όσα συνεχίζουμε να βιώνουμε μέχρι σήμερα.

Κωνσταντίνος Αργυρός, δημοσιογράφος της Ελληνικής Σύνταξης της DW
Κώστας Αργυρός Δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και κοινωνικά θέματα.
DW

Ακόμα κι’ αν η Ελλάδα ήθελε… μπορεί;

Από
anixneuseis
-
9

Του Νίκου Ιγγλέση

08/01/2025

Ενώ η Αθήνα γιόρτασε την έλευση του νέου χρόνου στην πλατεία Συντάγματος με αθόρυβα πυροτεχνήματα – για να μην τρομάξουν τα ζωάκια συντροφιάς! – και ανεμίζοντας παλαιστινιακές σημαίες,  οι κίνδυνοι περικυκλώνουν τον Ελληνισμό, οι απειλές μεγεθύνονται και η χώρα έχει εισέλθει, εδώ και καιρό, σε ιστορική παρακμή.

Η  νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία παίρνει προοδευτικά «σάρκα και οστά» στο υποσύστημα της Ανατολικής Μεσογείου. Η Τουρκία κατέχει τη βόρεια Κύπρο, έχει εισβάλει σε περιοχές της βόρειας Συρίας και τώρα ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της μαζί μ’ όλη τη μεσογειακή ακτογραμμή της, έχει στρατιωτική παρουσία στη δυτική Λιβύη, στο βόρειο Ιράκ και ναυτικές διευκολύνσεις στην Αυλώνα της Αλβανίας. Το σπουδαιότερο, έχει δημιουργήσει μια σημαντικά εξελιγμένη βιομηχανία οπλικών συστημάτων που καλύπτει μεγάλο μέρος των αναγκών της, ενώ πραγματοποιεί και αξιόλογες εξαγωγές. Οι τουρκικοί υπερεξοπλισμοί  περιλαμβάνουν άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα, πυραύλους, ελικόπτερα, μαχητικά αεροσκάφη, διάφορα drones, φρεγάτες, κορβέτες, υποβρύχια και πολλά άλλα.

Όλοι οι μεγάλοι δρώντες (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ κ.α.) και οι περιφερειακές δυνάμεις (Ισραήλ, Αίγυπτος, Σ. Αραβία κ.α.) είναι πλέον αναγκασμένοι να υπολογίζουν την τουρκική ισχύ και να συνδιαλέγονται, επιδιώκοντας επί μέρους διευθετήσεις και συμβιβασμούς, με αυτήν.

Τα νεο-οθωμανικά ιδεολογήματα για «τα Σύνορα της καρδιά μας», για «τη Γαλάζια Πατρίδα», για «την Ουράνια Πατρίδα» και για «τον Τουρκικό Αιώνα» αναδεικνύουν τις επιθετικές -αναθεωρητικές προθέσεις του προαιώνιου εχθρού του γένους. Ο Ελληνισμός (Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία) οφείλει να συνειδητοποιήσει την υπαρξιακή απειλή από την τουρκική γεωπολιτική γιγάντωση και να λειτουργήσει ως καταλύτης αντισυσπείρωσης των κρατών εκείνων που δε θέλουν να καταστεί η Άγκυρα ηγεμονική δύναμη της ευρύτερης περιοχής. Οφείλει, αλλά ακόμα κι’ αν ήθελε … μπορεί;

Η ελληνική παρακμή

Η Ελλάδα συρρικνώνεται δημογραφικά λόγω της  μείωσης των γεννήσεων και της μετανάστευσης. Αλλοεθνείς πληθυσμοί, κυρίως μουσουλμάνων, εγκαθίστανται στο έδαφός της και προοδευτικά, μέσω της χορήγησης ιθαγένειας, γίνονται πολίτες της χώρας. Η ελληνική κοινωνία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική με αντικατάσταση του πληθυσμού της. Η παλαιότερη κοινωνική ομοιογένεια αποσυντίθεται.

Το παραγωγικό δυναμικό του αγροτικού και βιομηχανικού τομέα υποβαθμίζεται, εδώ και δεκαετίες, ως αποτέλεσμα του διεθνούς ανταγωνισμού και την έλλειψη  δασμολογικής προστασίας. Η αποβιομηχάνιση της χώρας άρχισε με την είσοδό της στην τότε ΕΟΚ. Η αδύναμη ελληνική βιομηχανία δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί την αντίστοιχη γερμανική, ιταλική ή γαλλική. Η σημερινή ελληνική οικονομία στηρίζεται στις υπηρεσίες, ιδιαίτερα τον τουρισμό και την οικοδομή. Το εξωτερικό Εμπορικό Ισοζύγιο είναι έντονα ελλειμματικό. Το 2023 το ΑΕΠ της χώρας, σε σταθερές τιμές, ήταν 197 δις, δηλαδή, μικρότερο ακόμη και απ’ αυτό του 2003 που ήταν 202 δις. Μια χαμένη εικοσαετία μέσα στο Ευρωσύστημα.

Η Ελλάδα έχει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος (σήμερα 404 δις) που από το 2002, με την είσοδο στο ευρώ, μετατράπηκε στο σύνολό του σε συναλλαγματικό, αφού είναι σ’ ένα νόμισμα που δεν μπορεί να εκδώσει η χώρα. Το 2001 το 75% του τότε χρέους ήταν σε δραχμές και μόνο το 25% σε συνάλλαγμα. Καμιά χώρα δεν χρεοκοπεί όταν χρωστάει, όσα και να χρωστάει, στο εθνικό νόμισμά της. Εκδίδει χρήμα και πληρώνει. Μια χώρα χρεοκοπεί όταν χρωστάει σε συνάλλαγμα και αυτό δεν μπορεί να το βρει από τις εξαγωγές ή από εξωτερικό δανεισμό. Για το δημόσιο χρέος πληρώνονται ετησίως περίπου 7,5 δις ευρώ μόνο για τόκους, ενώ τα χρεολύσια αποπληρώνονται με νέο δανεισμό. Το χρέος ανακυκλώνεται, δε μειώνεται και έτσι διατηρείται η μόνιμη εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές (τις αγορές, τους μηχανισμούς EFSF-ESM της ΕΕ και την ΕΚΤ).

Οκτώ χρόνια μετά την ένταξη στην Ευρωζώνη και τη μετατροπή όλου του χρέους σε συναλλαγματικό  η Ελλάδα χρεοκόπησε και ήλθαν τα μνημόνια. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη, στη συνέχεια ακολούθησαν η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος, ενώ άτυπα μνημόνια, λόγω μεγέθους, επιβλήθηκαν στην Ιταλία και την Ισπανία. Σ’ όλες τις περιπτώσεις το διακύβευμα ήταν η σωτηρία του κοινού νομίσματος και όχι των χωρών. Αν μία απ’ αυτές αποχωρούσε από την Ευρωζώνη, το ευρώ θα έχανε την εμπιστοσύνη των αγορών και θα κατέρρεε. Καμιά χώρα της ΕΕ εκτός του ευρώ δε χρειάστηκε να μπει σε μνημόνια.

Με τα μνημόνια η Ελλάδα υποχρεώθηκε να ιδιωτικοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος των υποδομών και των στρατηγικών επιχειρήσεών της για να υποβοηθήσει και μ’ αυτόν τον τρόπο την εξυπηρέτηση του συναλλαγματικού χρέους. Όλα τα λεφτά από τις ιδιωτικοποιήσεις πηγαίνουν στο λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του χρέους. Οι μεγάλες τράπεζες αφελληνίστηκαν, ενώ οι άλλες εκκαθαρίστηκαν. Οι εθνικές οδοί, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα ναυπηγεία, ακόμη και αμυντικές βιομηχανίες πέρασαν στα χέρια ιδιωτών, στις περισσότερες περιπτώσεις ξένων. Το ίδιο έγινε και με πολλές σημαντικές βιομηχανικές επιχειρήσεις. Δάνεια προς επιχειρήσεις και ιδιώτες ύψους 71 δις  ευρώ, τα αποκαλούμενα κόκκινα δάνεια, έχουν περάσει στα χέρια των servicers και ουδείς γνωρίζει σε ποιους τελικά θα καταλήξουν όλες αυτές οι περιουσίες. Η Ελλάδα και οι πολίτες της λεηλατήθηκαν.

Μέσα στην ΕΕ η χώρα μας, όπως και τα υπόλοιπα κράτη – μέλη, έχει εκχωρήσει μεγάλο μέρος της εθνικής κυριαρχίας της στις Βρυξέλλες. Το βασικότερο, έχει εκχωρήσει τη νομισματική ανεξαρτησία της στην ΕΚΤ και το Eurogroup. Δε διαθέτει πλέον δική της νομισματική πολιτική, δεν καθορίζει τη συναλλαγματική ισοτιμία ούτε τα επιτόκια. Ο κρατικός προϋπολογισμός αποστέλλεται στην Κομισιόν για έγκριση και στη συνέχεια κατατίθεται στην ελληνική Βουλή για ψήφιση. Υπάρχει ανώτατο όριο στο έλλειμμα και κόφτης δαπανών.

Η αγροτική πολιτική καθορίζεται από την ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) της ΕΕ και απαγορεύονται οι εθνικές επιδοτήσεις σ’ όλα τα βασικά προϊόντα. Κρατικές επιδοτήσεις απαγορεύονται και στη βιομηχανία γιατί νοθεύουν τον «υγιή ανταγωνισμό» της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς. Το μεγαλύτερο μέρος των νόμων που ψηφίζει η Βουλή είναι υλοποίηση Ευρωπαϊκών Οδηγιών. Βασικές πολιτικές όπως η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών ή η πράσινη μετάβαση, που έκλεισε τα λιγνιτωρυχεία και κωλυσιεργεί στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, είναι επιλογές της ΕΕ. Αν η όποια ελληνική κυβέρνηση θέλει να διαφοροποιηθεί πρέπει να συγκρουστεί με την Κομισιόν. Η περίπτωση της Ουγγαρίας, με την κατακράτηση των επιδοτήσεων που δικαιούταν, λόγω της διαφοροποίησής της στην εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική, είναι χαρακτηριστική.

Η πολυεθνική αυτοκρατορία της ΕΕ διαμορφώθηκε, ιδιαίτερα κατά τις τρείς τελευταίες δεκαετίες, για να εξυπηρετεί τις πολιτικές της παγκοσμιοποίησης, που περιλαμβάνουν την ελεύθερη διακίνηση  κεφαλαίων, αγαθών, εργατικού δυναμικού και την παράλληλη απίσχναση των κρατών. Η Ελλάδα έχει καταστεί μια μικρή επαρχία αυτής της αυτοκρατορίας. Η εκάστοτε κυβέρνηση έχει αρμοδιότητες ανάλογες ενός περιφερειάρχη.

Όλα τα ανωτέρω και πάρα πολλά άλλα καθορίζουν τα όρια της εθνικής κυριαρχίας. Αν αυτά τα περιορισμένα όρια για κάποιες χώρες της ΕΕ, όπως π.χ. η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία, είναι ανεκτά επειδή δεν αντιμετωπίζουν πρόσθετες απειλές, για τη χώρα μας που αντιμετωπίζει την απέραντη τουρκική απειλή, είναι ασφυκτικά. Αν δεν σπάσουν οι αλυσίδες της εξάρτησης ο Ελληνισμός δεν μπορεί οργανώσει την άμυνά του και άρα να εξασφαλίσει την επιβίωσή του.

Η μονομέρεια της ελληνικής διανόησης   

Το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα, με τα κόμματα, τους πολιτικούς, τα μεγάλα  μέσα ενημέρωσης, το καθηγητικό κατεστημένο και διάφορους αναλυτές, έχει ενσωματωθεί στη νέα αυτοκρατορία και έχουν γίνει θερμοί απολογητές της. Το ελληνικό έθνος δεν μπορεί να περιμένει απ’ όλους αυτούς τίποτα περισσότερο από τη συρρίκνωση και εν τέλει την εξάλειψή του. Οι διανοούμενοι ή έστω ένα μικρό τμήμα αυτών είναι οι μόνοι που θα μπορούσαν να αντιστρέψουν την πορεία των πραγμάτων. Να αποτελέσουν τη μαγιά, όπως η Φιλική Εταιρεία, μιας νέας εθνεγερσίας.

Όμως, στην πλειοψηφία τους, αδυνατούν να κατανοήσουν το μέγεθος και τις διαστάσεις του υπαρξιακού προβλήματος του Ελληνισμού. Επισημαίνονται, σωστά, διάφορες πτυχές, προτείνονται και κάποιες λύσεις για ορισμένα θέματα, αλλά, δε γίνεται αντιληπτό ότι όλα συνδέονται μεταξύ τους και δεν μπορεί να υπάρξει μονομερής αντιμετώπιση ενός θέματος παρά μόνο ολιστική.

Ορισμένοι θεωρούν το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ως την αιτία της κακοδαιμονίας και ορθώς, αλλά αυτή είναι μόνο μια επιφανειακή διαπίστωση. Νομίζουν ότι αν οι ίδιοι βρεθούν στην εξουσία θα αλλάξουν τα πράγματα. Δεν αναφέρονται στα ασφυκτικά πλαίσια που επιβάλει η εξάρτηση της χώρας. Θεωρούν ότι είναι εφικτή η εθνική ανεξαρτησία μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Ισχυρίζονται ότι μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το πολιτικό σύστημα διαχρονικά λεηλατεί τη χώρα και κατέστρεψε τον οικουμενικό Ελληνισμό. Παραγνωρίζουν ότι μετά την Επανάσταση τα σύνορα της κατεστραμμένης Ελλάδας έφθαναν μέχρι τη γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού. Σήμερα φθάνουν μέχρι τον Έβρο και περιλαμβάνουν όλα τα νησιά του Αιγαίου. Δεν πρέπει να διαγράφονται τα πάντα σε μια ιστορική διαδρομή με ένδοξες νίκες αλλά και ήττες προκειμένου να στηριχθούν σημερινά ιδεολογήματα.

Κάποιοι αποκαλούν την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία «εκλόγιμη μοναρχία» λόγω της ισχύος της εκτελεστικής εξουσίας – ιδιαίτερα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος και προτείνουν συνεχείς δημοκρατικές διαδικασίες, δημοψηφίσματα, διαρκές δικαίωμα ανάκλησης των πολιτικών κ.α. Μόνο που, στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες, απαιτείται ισχυρή εξουσία με τη δυνατότητα να λαμβάνει και αντιδημοφιλή μέτρα χωρίς τον καθημερινό φόβο του πολιτικού κόστους. Η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, αλλά, πρέπει να είναι αποτελεσματική στην υπεράσπιση των μακροχρόνιων συμφερόντων του έθνους και την ασφάλεια του κράτους, κάτι που δεν είναι πάντα αυτονόητο.

Κάποιοι άλλοι προτάσσουν  την ανάγκη της παραγωγικής ανασυγκρότησης  της χώρας, της ενίσχυσης του αγροτοδιατροφικού τομέα και της μεταποίησης, αλλά, παραγνωρίζουν τη δέσμευση της χώρας να εφαρμόζει τις πολιτικές της ΕΕ και τα ανοικτά σύνορα στις διεθνείς εισαγωγές.

Ορθά, πολλοί επισημαίνουν την επείγουσα ανάγκη ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων της Ελλάδας. Η αγορά 3 ή 4 φρεγατών Belharra και των 24 Rafale F3R ήταν μια σωστή απόφαση, αλλά ήρθε πολύ αργά και δεν αρκεί. Απαιτούνται πολλά σύγχρονα αμυντικά συστήματα και εκσυγχρονισμός – αναβάθμιση υπαρχόντων για την αντιμετώπιση των τουρκικών υπερεξοπλισμών. Όλα όμως αντιμετωπίζουν τον κόφτη του δημοσιονομικού χώρου, δηλαδή την έλλειψη χρημάτων. Προγράμματα όπως του εκσυγχρονισμού των αρμάτων, του πυραυλικού πυροβολικού, των φρεγατών ΜΕΚΟ, των ελικοπτέρων και πολλών άλλων οπλικών συστημάτων έχουν εγκριθεί, αλλά δεν υλοποιούνται ή υλοποιούνται εν μέρει. Σημαντικό ρόλο γι’ αυτό παίζει η υποβάθμιση των δυνατοτήτων της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

Οι αμυντικοί εξοπλισμοί κάθε χώρας είναι επαρκείς ή όχι συγκρινόμενοι μόνο με τις δυνατότητες του αντιπάλου. Οι πόροι ασφαλώς δεν είναι ανεξάντλητοι, άρα πρέπει να τίθενται προτεραιότητες. Δεν μπορεί όμως να προηγείται η πληρωμή των δανειστών από την ασφάλεια της πατρίδας. Καμιά ΕΕ δεν θα προστατεύσει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ελληνισμού. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους – μέλους της ΕΕ του οποίου το 37% του εδάφους του βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.

Απαιτούνται μεγάλες θυσίες σ’ όλα τα επίπεδα για την εξασφάλιση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας των Ελλήνων. Μόνο ένα κράτος με εθνική – κοινωνική συνοχή, δημογραφικά εύρωστο και οικονομικά ισχυρό μπορεί να υπερασπιστεί την ύπαρξή του. Απαιτείται ηγεσία με εθνικό όραμα.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Δ.Κωνσταντακόπουλος: Κύπρος: Όλο και βαθύτερα στον ιστό της αράχνης

Από
anixneuseis
-
0

  07/01/2025

Όσο πιο πολύ γλιστράει στους ιστούς της αμερικανο-βρετανο-ισραηλινής αράχνης, τόσο περισσότερο ο Νίκος Χριστοδουλίδης αναθεωρεί και τις απόψεις του για την ιστορία.
Νίκος Χριστοδουλίδης

Όσο πιο πολύ γλιστράει στους ιστούς της αμερικανο-βρετανο-ισραηλινής αράχνης, τόσο περισσότερο ο Χριστοδουλίδης αναθεωρεί και τις απόψεις του για την ιστορία. Τις προάλλες εξηγούσε μάλιστα, με τρόπο βέβαια γιατί φοβόταν, ότι τώρα πια δεν υπάρχουν σκιές στις σχέσεις Αθήνας-Λευκωσίας. Παρήλθε δηλαδή η εποχή που η Αθήνα κατηγορούσε τον Μακάριο και τους διαδόχους του, ότι άλλα της λένε και άλλα κάνουν. Τώρα Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης βλέπουν eye to eye που λένε και τα αφεντικά μας.

Δεν ξέρω αν ο Μακάριος έλεγε ψέματα, ξέρω όμως ότι είχε σοβαρούς λόγους να το κάνει αν το έκανε. Και ο λόγος ήταν ότι οι περισσότεροι πολιτικοί στην Αθήνα κατά την εποχή του ενεργούσαν ως πράκτορες της Αγγλίας και της Αμερικής για να προκαλέσουν την ήττα του κυπριακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Πολύ καλά έκανε και τους έλεγε ψέματα, αν τους έλεγε ο Μακάριος, και πολύ κακώς συμφώνησε τελικά με την παρότρυνση των Αμερικανών (σύμφωνα με τον Πλουτή Σέρβα) να αποδεχθεί ανεξαρτησία αντί ένωσης, χωρίς καμία εγγύηση μάλιστα και, αργότερα, να δεχτεί, υπό την πίεση της ΝΑΤΟϊκής Αθήνας των Καραμανλή και Αβέρωφ, τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου που κατέστρεψαν τελικά και την Κύπρο και την Ελλάδα και συνεχίζουν να προκαλούν, και σήμερα, καταστροφικές συνέπειες. (*)

Αλλά τον Μακάριο δεν τον μισούν για τα λάθη και τις ολιγωρίες του. Τον μισούν για τους αγώνες του.

Πλήρης ταύτιση «Νενέκων» Λευκωσίας-Αθήνας

Κι έρχεται τώρα ο Χριστοδουλίδης, διεκδικώντας τον τίτλο του Κυπρίου αρχι-Νενέκου, να ζητήσει εκ μέρους της Κύπρου, περίπου συγγνώμη από τους διαχρονικούς Νενέκους των Αθηνών. Τώρα δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Μητσοτάκη και Χριστοδουλίδη, όπως υπήρχε στο παρελθόν μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας, κι αν υπάρχει σύντομα επιλύεται. Μαζί άλλωστε δεν έδωσαν μια από τις κρισιμότερες θέσεις στην Ευρώπη, του επικεφαλής του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία (OECD), στον εκπρόσωπο της Τουρκίας, που, αν θυμάμαι καλά και δεν τα έχω χάσει κι εγώ πλέον με όσα γίνονται, παραμένει δύναμη εισβολής και κατοχής στην Κύπρο!

Ας μην κρυβόμαστε άλλωστε. Ο Μακάριος ήταν ένας διεθνής ταραξίας, ένας «παγκόσμιος αναρχικός». Φίλος του Αραφάτ, του Νάσερ, του Τίτο και όλων των ηγετών του Τρίτου Κόσμου και ηγετικό στέλεχος ο ίδιος του κινήματος των Αδεσμεύτων. Πιθανώς ήταν και κρυπτοκομμουνιστής, αφού έφτασε στο σημείο να στείλει τον Λυσσαρίδη στους κομμουνιστές, στον Χρουστσώφ τον ίδιο, να σώσει την Κύπρο από την επικείμενη τουρκική εισβολή το 1964 όπως και την έσωσε.

Έλαχε στον Χριστοδουλίδη να καθαρίσει επιτέλους την Κύπρο από αυτή όλη τη ρώσικη βρωμιά, να την παραδώσει άμεμπτη στους νέους Επικυρίαρχους.

Και τις εγγυήσεις που λένε ότι θέλουν να καταργήσουν (άλλη μηχανή που εφηύρε ο Κοτζιάς για να παραστήσει τον εθνικόφρονα, αυτός που έγραψε, συνεργάτης ων του ΓΑΠ, ότι το μεγαλύτερο λάθος το 2004 ήταν η πρόβλεψη για δημοψήφισμα) δεν είναι βέβαια για να προστατεύσουν την Κύπρο από τουρκική εισβολή (αφού η εισβολή έγινε το 1974, δεν θα γίνει στο μέλλον), αλλά για να αποδώσουν χωρίς κανενός είδους Υποθήκες το νέο προτεκτοράτο σε ΗΠΑ, Βρετανία και Ισραήλ. Αλλά και για να μην μπορεί να της επικαλεστεί η Ελλάδα για να επέμβει στη Μεγαλόνησο, εάν τυχόν ξαναρχίσουν να σφάζουν εκεί τους Ελληνοκύπριους.

Ο Μακάριος, με τα προσόντα και με τα ελαττώματά του, υπήρξε ο ηγέτης του αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από την αποικιοκρατία, και μια πολύ μεγάλη προσωπικότητα που τίμησε την Κύπρο και τον ελληνισμό, αλλιώς δεν θα μπορούσαν να τον εκτιμούν τόσοι ηγέτες παγκοσμίως, ούτε και θα χρειαζόταν να κάνουν τόσες απόπειρες να τον βγάλουν από τη μέση.

Ο Χριστοδουλίδης και σχεδόν όλη η κυπριακή ελίτ είναι οι πρωταγωνιστές της επαναποικιοποίησης του νησιού.

Μια Κύπρος με παγκόσμια ακτινοβολία

Η Κύπρος σημειωτέον, επί Μακαρίου, είχε το θράσος να γίνει, μετά το Κάιρο και πριν το Αλγέρι, η πρωτεύουσα των αντιαποικιακών επαναστάσεων της Ασίας και της Αφρικής. Οι αντάρτες του Λυσσαρίδη κατασκεύαζαν δικά τους όπλα και τα εξήγαγαν στα αντιαποικιακά κινήματα κι αργότερα θα πήγαιναν οι ίδιοι να εκπαιδευτούν από τους Παλαιστίνιους στα στρατόπεδα του Λιβάνου για να πολεμήσουν τους Τούρκους. Ο Μακάριος έφτασε στο σημείο να γίνει φίλος με τον τροτσκιστή και Γραμματέα της 4ης Διεθνούς Μιχάλη Ράπτη (Pablo), τον θρύλο της Αλγερίνικης Επανάστασης και να τον διορίσει επίτιμο πρόξενο στο Αλγέρι!

Ορισμένοι οπαδοί του Μακαρίου λένε ότι ακριβώς επειδή τα έκανε όλα αυτά η μικρούλα Κύπρος απέκτησε το τεράστιο παγκόσμιο κύρος της και μπόρεσαν και βγήκαν όλα αυτά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ χάρη στα οποία διατηρήθηκε η νομική και διεθνής πολιτική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γι’ αυτό κανένα μουσουλμανικό κράτος δεν θέλησε ή δεν τόλμησε να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος. Πιθανώς. Αλλά με τούτα και με κείνα έχει μείνει άλυτο το κυπριακό και κλαίει κάθε εβδομάδα ο «Πολίτης» και ο ΔΗΣΥ στην Κύπρο και η «Εφ.Συν» στην Αθήνα και όλος σχεδόν ο «πολιτικός κόσμος» Κύπρου και Ελλάδας, αυτοί δηλαδή που είχαν υποστηρίξει το 2004, καθ’ υπόδειξιν Αμερικανών, Ευρωπαίων και Ισραηλινών, το πιο τερατώδες σύνταγμα και σχέδιο λύσης εθνικής διαφοράς  που εμφανίστηκε στην παγκόσμιο ιστορία .

Ενώ, αν είχε πεθάνει ο Μακάριος και ο Λυσσαρίδης, αν τάχαν βάλει όλα όσα ήθελαν οι Τούρκοι εξαρχής στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, θα είχε από τότε καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν θα υπήρχε τώρα άλυτο κυπριακό ζήτημα να μας ταλαιπωρεί -και πιθανώς ούτε και πολλοί Ελληνοκύπριοι στο νησί!

Ορθώς λοιπόν ο Χριστοδουλίδης έδιωξε τον Μακάριο από το γραφείο του, αναζωπυρώνοντας έτσι παλιές πληγές και διχασμούς, και κλείνοντας το μάτι στην κυπριακή άκρα δεξιά, τα πρώην όργανα της χούντας των Αθηνών, του ΝΑΤΟϊκού Gladio και των ξένων υπηρεσιών.

Διερωτάται κανείς όμως τι ακριβώς συμβαίνει με το Σοσιαλιστικό Κόμμα ΕΔΕΚ που ίδρυσε ο Βάσσος Λυσσαρίδης και το Δημοκρατικό Κόμμα του πρώην  Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που υποτίθεται ότι συγκυβερνούν.

Ζουν ή πέθαναν;

Ο κ. Χριστοδουλίδης αποδεικνύεται επίσης ένας εκ των καλύτερων λειτουργών της απάτης και του ψεύδους σε όλο τον ελληνικό χώρο, μεθόδων που έχουν γίνει τώρα, και στην Αθήνα και στη Λευκωσία, ο άξονας, το ψωμοτύρι, της πολιτικής δράσης και της διακυβέρνησης. Πριν από τις εκλογές έπλεκε τον ύμνο του Μακαρίου και κατακεραύνωνε όσους πρότειναν ένταξη στο ΝΑΤΟ, τώρα λέει ότι η Κύπρος πρέπει να γίνει μέλος της (και μάλιστα παρόλο που είναι αδύνατο!). Εξελέγη εξάλλου γιατί άφησε να εννοηθεί ότι θα ήταν αντίθετος σε σχέδια διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι ως ο υποψήφιος νεκροθάφτης της.

Αλλά το πρόβλημα είναι ευρύτερο. Αίφνης ένας πρώην αρχηγός κόμματος, πρώην Υπουργός και φανατικός οπαδός της «συμμαχίας» με το Ισραήλ (δηλαδή της απορρόφησης της Κύπρου από το τελευταίο) παρενέβη στην κωμικοτραγική συζήτηση για το ΝΑΤΟ που ξεκίνησε ο ίδιος ο Χριστοδουλίδης για να υποστηρίξει ότι βεβαίως δεν είναι σωστό να μπει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ (δύο μέλη του οποίου επεχείρησαν να καταλύσουν το κράτος της!), αλλά πρέπει να μπούμε στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» που είναι πρόγραμμα της «καλής» Ε.Ε. και όχι του «κακού» ΝΑΤΟ.

Μόνο που πρόκειται περί ανακριβών ασυναρτησιών. Το πρόγραμμα «Συνεταιρισμός για την Ειρήνη» (μάλλον Συνεταιρισμός για τον Πόλεμο) είναι βεβαίως πρόγραμμα του ΝΑΤΟ και όχι της ΕΕ Σύμπραξη για την Ειρήνη – Βικιπαίδεια.

Θυμάμαι να ακούω το ίδιο πολιτικό πρόσωπο, παραμονές του δημοψηφίσματος του 2004, να εξηγεί στους ακροατές του στο ξενοδοχείο President της Αθήνας ότι το σχέδιο Ανάν μπορεί να γίνει δεκτό με ορισμένες τροποποιήσεις.

Χρειάστηκε να γίνει εκείνο το δημοψήφισμα, για να αποκτήσει το ‘Όχι τόσους εκ των υστέρων οπαδούς!

(*) Εμμέσως πλην σαφώς το πόσο άσχημες ήταν οι συμφωνίες εκείνες το αναγνώρισε και ο πρωτεργάτης τους Κωνσταντίνος Καραμανλής. Σύμφωνα με στενό συνεργάτη του Έλληνα πρώην προέδρου, επισκεπτόμενος ο Καραμανλής τον Αμερικανό πρόεδρο Κέννεντι του είπε «αν ήξερα ότι θα εκλεγείτε, δεν θα τις είχα υπογράψει».

konstantakopoulos.gr

Η τριμερής με την Αίγυπτο ανάχωμα στον τουρκικό επεκτατισμό

Από
anixneuseis
-
0

07/01/2025

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ
Βασικός στόχος και επιδίωξη της κυβέρνησης αποτελεί το να παραμείνει ήρεμη δύναμη-εγγυητής της σταθερότητας, σε μια ταραγμένη περιοχή όπου η αστάθεια έχει καταστεί η νέα κανονικότητα. Αυτό προκύπτει από τις δηλώσεις κατά τον εορτασμό του Αγιασμού των Υδάτων, αλλά και από τις διπλωματικές πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των υπουργών Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια και Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη.

Στο πλαίσιο αυτό η Αίγυπτος αποτελεί την πρώτη εκτός Ελλάδας επίσκεψη του πρωθυπουργού για το 2025, υπογραμμίζοντας την κομβική σημασία των διμερών σχέσεων, αλλά και της τριμερούς συνεργασίας με την Κύπρο. Η επίσκεψη πραγματοποιείται με αφορμή την τριμερή συνάντηση κορυφής, όπου ο Έλληνας πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, και τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη. Η συνάντηση αναμένεται να προωθήσει την ενεργειακή συνεργασία και να αναδείξει την τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου ως καταλύτη περιφερειακής σταθερότητας.

Η Αθήνα, αξιοποιώντας τον νέο της ρόλο ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, εγκαινιάζει έναν νέο κύκλο διπλωματικών επαφών, με έμφαση στην ταραγμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου. Κατά την τριμερή διάσκεψη, αναμένεται να συζητηθούν οι γεωπολιτικές εξελίξεις, με έμφαση στη Συρία. Η ελληνική πλευρά υπογραμμίζει την ανάγκη διασφάλισης της ενότητας, ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας καθώς και την προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων. Παράλληλα, η ενεργειακή συνεργασία θα αποτελέσει κεντρικό θέμα, με ιδιαίτερη έμφαση στο έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Αιγύπτου.

Η Τουρκία ως καταλύτης περιφερειακών εξελίξεων

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, με τη προσφιλή φράση του «μία νύχτα μπορεί να ’ρθούμε ξαφνικά», άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία, στοχεύοντας την κουρδική πολιτοφυλακή, εάν θεωρηθεί ότι τίθεται σε κίνδυνο η εθνική ασφάλεια της Τουρκίας. Σε δηλώσεις του, μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι πλησιάζει το τέλος των Κούρδων μαχητών στη Συρία, τονίζοντας πως «δεν υπάρχει χώρος για την τρομοκρατία στο μέλλον της Συρίας». Μάλιστα, ο Τούρκος πρόεδρος προανήγγειλε ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα, με την κατασκευή πυραύλων βεληνεκούς 2.000 χλμ, αφού εξήρε τις επιδόσεις της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας.

Παράλληλα, η Τουρκία προγραμματίζει σήμερα μεγάλης κλίμακας αεροναυτική και αποβατική άσκηση με την κωδική ονομασία “MAVI VATAN 25” από σήμερα έως και τις 16 Ιανουαρίου. Η άσκηση, η οποία θα εκτείνεται από τη Μαύρη Θάλασσα έως τις ακτές της Συρίας, θα περιλαμβάνει τη συμμετοχή 100 πολεμικών πλοίων, 87 μονάδων επιφανείας, 7 υποβρυχίων, 7 αμφίβιων μη επανδρωμένων σκαφών (USV), 31 αεροσκαφών, 17 ελικοπτέρων και 28 UAV/UCAV. Συνολικά, 30.000 μέλη των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων ειδικών δυνάμεων και κομάντος της μονάδας SAT, που θα λάβουν μέρος σε ειδικές αποστολές.

Η άσκηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς πραγματοποιείται σε περίοδο έντασης στις σχέσεις της Τουρκίας με τους Κούρδους της Συρίας. Η Άγκυρα αντιμετωπίζει τις κουρδικές δυνάμεις της περιοχής, ιδιαίτερα τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), ως απειλή για την εθνική ασφάλεια, τις οποίες συνδέει με το PKK. Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία έχει εντείνει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις στη βόρεια Συρία, επιδιώκοντας τη δημιουργία μιας “ζώνης ασφαλείας” κατά μήκος των συνόρων της. Η συγκεκριμένη στρατηγική της Άγκυρας, σε συνδυασμό με τη στρατιωτική της δραστηριότητα, αναδεικνύει την πρόθεσή της να εδραιώσει την παρουσία της στην περιοχή, επηρεάζοντας τις γεωπολιτικές ισορροπίες και επιτείνοντας την ένταση με τις κουρδικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους.

Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, θα παρακολουθεί διακριτικά τις δραστηριότητες των ασκούμενων στρατιωτικών δυνάμεων της Τουρκίας, ειδικά αυτές που θα γίνονται στο Αιγαίο.

Ο Δένδιας για τον καθορισμό ΑΟΖ

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, παρευρισκόμενος στον εορτασμό των Θεοφανείων στη Χίο, δήλωσε: «Ο κόσμος αλλάζει και η αστάθεια γίνεται η νέα γεωπολιτική σταθερά. Σε αυτό το περιβάλλον, η Πατρίδα μας επιδιώκει να παραμείνει πυλώνας σταθερότητας και ειρήνης. Με την “Ατζέντα 2030”, οι Ένοπλες Δυνάμεις μας εμβαπτίζονται στην καινοτομία και αναγεννιούνται ισχυρότερες, βασιζόμενες σε νέες τεχνολογίες και δυνατότητες. Αυτό τους επιτρέπει να αποτρέπουν κάθε πρόκληση και να υπερασπίζονται την κυριαρχία και τα δικαιώματα της Πατρίδας μας».

Ο Δένδιας αναφέρθηκε επίσης στις συμφωνίες καθορισμού ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο: «Οι συμφωνίες αυτές εδράζονται στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, σε αντίθεση με νέο-ιμπεριαλιστικές εξωνομικές κατασκευές, όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Η Ελλάδα διαθέτει την εθνική ισχύ και βούληση να εφαρμόζει αυτές τις συμφωνίες και επί του πεδίου».

Απασφάλισε ο Τραμπ για Γροιλανδία και Παναμά – Τί είπε για Ουκρανία-Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

07/01/2025 

slpress.gr
Εκρηκτικές δηλώσεις από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, λίγες πριν την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου, όπου θα αναλάβει και επισήμως καθήκοντα. Την ίδια στιγμή, ο στενός του συνεργάτης Ίλον Μασκ, κατηγορείται πως επεμβαίνει στα εσωτερικά ευρωπαϊκών κρατών.

Συγκεκριμένα, ο Τραμπ, αρνήθηκε σήμερα να αποκλείσει το ενδεχόμενο να προσφύγει στη βία για να προσαρτήσει τη Διώρυγα του Παναμά και τη Γροιλανδία, δηλώνοντας ότι και οι δύο περιοχές είναι «πολύ σημαντικές για την οικονομική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών». «Δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω για καμία από τις δύο» απάντησε όταν ρωτήθηκε σήμερα αν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι δεν θα χρησιμοποιήσει στρατιωτικό ή οικονομικό εξαναγκασμό στην προσπάθειά του να θέσει υπό τον έλεγχό του τη Γροιλανδία και τη Διώρυγα του Παναμά. «Δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω, μιλάτε για τον Παναμά και τη Γροιλανδία. Όχι, δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω για καμία από τις δύο. Αλλά μπορώ να σας πω αυτό, τις χρειαζόμαστε για οικονομική ασφάλεια».

Ο Ρεπουμπλικάνος μεγιστάνας προανήγγειλε μάλιστα ότι θα εξετάσει το ενδεχόμενο να επιβάλει δασμούς στη Δανία για το θέμα της Γροιλανδίας. Όσον αφορά τον Καναδά και το Μεξικό, είπε ότι θα επιβάλει «πολύ σοβαρούς δασμούς» και στις δύο χώρες, ενώ θα αλλάξει την ονομασία του Κόλπου του Μεξικού σε «Κόλπο της Αμερικής». «Ακούγεται ωραία και καλύπτει πολλά εδάφη. Κόλπος της Αμερικής, τι ωραίο όνομα», είπε, εξαπολύοντας στη συνέχεια επίθεση στο Μεξικό που «πρέπει να σταματήσει να αφήνει εκατομμύρια ανθρώπους να ξεχύνονται στη χώρα μας».

Ο Τραμπ απείλησε να χρησιμοποιήσει την “οικονομική ισχύ” των ΗΠΑ απέναντι στον Καναδά, αφού χθες δήλωσε ότι είναι προς το συμφέρον αυτού του συμμάχου της Ουάσιγκτον να γίνει “η 51η Πολιτεία” της χώρας. «Όχι, οικονομική ισχύ» απάντησε ο εκλεγμένος πρόεδρος στην ερώτηση εάν εξετάζει το ενδεχόμενο προσφυγής στις ένοπλες δυνάμεις για να προσαρτήσει τον Καναδά, σχολιάζοντας ότι η γειτονική χώρα «επιδοτείται» από τις ΗΠΑ για την προστασία της.

Δήλωσε ότι οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ θα πρέπει να αυξήσουν τον αμυντικό προϋπολογισμό τους στο 5% του ΑΕΠ τους. «Όλες μπορούν να το αντέξουν» είπε ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος που θα αναλάβει καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου. «Θα έπρεπε (οι αμυντικές δαπάνες) να είναι στο 5%, όχι στο 2%», ανέφερε.

Ο Τραμπ για Ρωσία-Ουκρανία-Ερντογάν

Ο Τραμπ αναφέρθηκε στον πόλεμο της Ουκρανίας, κατηγορώντας τον Μπάιντεν για «φιάσκο». Ο εκλεγμένος πρόεδρος δήλωσε ότι ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι πλέον «πολύ πιο περίπλοκος» και ότι θα μπορούσε να κλιμακωθεί περαιτέρω. «Αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να κλιμακωθεί και να γίνει πολύ χειρότερος από ό,τι είναι τώρα», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως «είναι φιάσκο του Μπάιντεν, που δεν θα είχε συμβεί ποτέ αν είχαμε έναν αληθινό πρόεδρο».

Σε ερώτηση για την πιθανή επικοινωνία του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Ρεπουμπλικάνος δήλωσε ότι γνωρίζει την ετοιμότητα του Ρώσου προέδρου για συνομιλίες, αλλά πιστεύει ότι τέτοιες επαφές είναι δυνατές μόνο μετά την επίσημη επιστροφή του στον Λευκό Οίκο. «Γνωρίζω ότι ο Πούτιν θα ήθελε να συναντηθούμε. Δεν νομίζω ότι είναι σκόπιμο μέχρι τις 20 του μηνός (ημερομηνία ορκωμοσίας), κάτι που πραγματικά δεν μου αρέσει, επειδή άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα (στην Ουκρανία). Πολλοί νέοι άνθρωποι, στρατιώτες. Η γη εκεί είναι πολύ επίπεδη και εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες και στις δύο πλευρές πεθαίνουν κάθε λεπτό», δήλωσε ο Τραμπ, προσθέτοντας ότι δεν μπορεί ακόμη να καθορίσει την ημερομηνία έναρξης των επαφών.

Δήλωσε δε ότι κατανοεί την αντίθεση της Ρωσίας στη μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, εκφράζοντας παράλληλα τη λύπη του επειδή δεν μπορούσε να συναντήσει τον ισχυρό άνδρα του Κρεμλίνου Βλαντίμιρ Πούτιν πριν από την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου. Κατηγόρησε τον απερχόμενο Δημοκρατικό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν ότι άλλαξε την στάση των ΗΠΑ στο ζήτημα της ένταξης της Ουκρανίας του ΝΑΤΟ. Όπως είπε, η Ρωσία «για πολλά χρόνια, πολύ πριν από (σ.σ. την ανάληψη της προεδρίας από) τον Πούτιν, εξηγώντας ότι αποτελούσε κόκκινη γραμμή το ενδεχόμενο εμπλοκής του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. «Και κάπου στην πορεία, είπε ο Μπάιντεν “όχι, (οι Ουκρανοί) μπορούν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ”. Έτσι, όμως, η Ρωσία έχει κάποιον (σ.σ. το ΝΑΤΟ) στο κατώφλι της. Μπορώ να κατανοήσω λοιπόν τα αισθήματά τους για αυτό», είπε ο Τραμπ.

Προεκλογικά, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε υποσχεθεί πως θα τερμάτιζε τον πόλεμο στην Ουκρανία «εντός 24 ωρών», προτού ακόμη αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του. Παρότι εξακολουθεί να θεωρεί πως μπορεί να επιλύσει σύντομα την κρίση, εμφανίζεται πλέον περισσότερο επιφυλακτικός. «Ελπίζω πολύ πριν από έξι μήνες», απάντησε όταν ρωτήθηκε εάν θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο μέσα σε μισό χρόνο.

Ο Τραμπ μίλησε για καλά λόγια και για τον Ταγίπ Ερντογάν και τον ρόλο που έπαιξε στην ανατροπή Άσαντ στη Συρία. «Η Τουρκία είναι πολύ έξυπνη. Ο Ερντογάν είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος και πολύ ισχυρός. Μπορώ να πω ότι ο Άσαντ είναι ένας σφαγέας με αυτά που έκανε στα παιδιά» είπε χαρακτηριστικά και αποκάλεσε τον Ερντογάν “φίλο” του.

Μέση Ανατολή και Facebook

Ο Τραμπ προανήγγειλε επίσης ότι θα απονείμει «σημαντικές χάρες» σε άτομα που έχουν καταδικαστεί για την επίθεση στο Καπιτώλιο, στις 6 Ιανουαρίου 2021.  Σχετικά με τους Ισραηλινούς ομήρους που απήγαγε η Χαμάς στην επίθεση της 7ης Οκτωβρίου του 2023 στο Ισραήλ είπε: «Εάν οι όμηροι δεν έχουν επιστρέψει έως τη στιγμή που θα είμαι στον προεδρικό θώκο, θα ξεσπάσει κόλαση στη Μέση Ανατολή και αυτό δεν θα είναι καλό για τη Χαμάς και, ειλικρινά, δεν θα είναι καλό για κανέναν».

Ο απεσταλμένος του εκλεγμένου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή Στιβ Ουίτκοφ δήλωσε σήμερα πως ελπίζει ότι θα υπάρχουν καλές εξελίξεις για να ανακοινώσει σχετικά με τους Ισραηλινούς ομήρους που κρατούνται από τη Χαμάς στη Γάζα έως τη στιγμή που ο Τραμπ ορκιστεί ως πρόεδρος την 20η Ιανουαρίου.

Ο Ντόναλντ Τραμπ τοποθετήθηκε και για τις σημερινές ανακοινώσεις του Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο οποίος δήλωσε πως οι πλατφόρμες της Meta θα απαλλαγούν από τους fact checkers, οι οποίοι θα αντικατασταθούν με «κοινοτικές σημειώσεις», οι οποίες δημιουργούνται από τους χρήστες, παρόμοιες με το X του Έλον Μασκ.

«Παρακολούθησα τη συνέντευξη Τύπου τους και νομίζω ότι ήταν μια πολύ καλή συνέντευξη. Ειλικρινά, νομίζω ότι έχουν διανύσει πολύ δρόμο (οι Meta και Facebook). Νομίζω ότι έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο. Την παρακολούθησα, ο άνθρωπος ήταν πολύ εντυπωσιακός», δήλωσε ο Τραμπ απαντώντας σε ερώτηση για τον Ζούκερμπεργκ.

Το CNN ρώτησε αν ο Τραμπ πιστεύει πως η απόφαση της Meta για τους fact checkers ήταν μια άμεση απάντηση στις απειλές που έχει εκτοξεύσει ο ίδιος στον Ζούκερμπεργκ στο παρελθόν. «Πιθανώς. Ναι, πιθανότατα», δήλωσε ο Τραμπ.

slpress.gr

Τα κουρδικά διλήμματα για τον Ερντογάν

Από
pcuser
-
0

Εννέα μήνες μετά τη συντριπτική ήττα του Ερντογάν στις δημοτικές εκλογές, ένα από τα σοβαρότερα πλήγματα που έχει δεχθεί στα 22 χρόνια κυριαρχίας του, η πτώση του Ασαντ ήρθε σαν δώρο, καθιστώντας την Αγκυρα τον πιο ισχυρό ξένο παράγοντα στην περιοχή. «Ο Ερντογάν βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση τώρα από ό,τι στα τέλη Μαρτίου. Διεκδίκησε ξανά την πρωτοβουλία των κινήσεων και πλέον την έχει», αναφέρει ο Αϊντίν Σελτσέν, αναλυτής εξωτερικής πολιτικής και πρώην διπλωμάτης. Σύμφωνα με την Γκάλια Λιντενστράους, ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφαλείας (INSS) του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, η Συρία έθεσε την Τουρκία σε θέση ισχύος απέναντι σε διάφορους παράγοντες στη διεθνή σκηνή. «Εάν η Αγκυρα παίξει σωστά τα χαρτιά της, αυτό θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά τη θέση της στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο», αναφέρει. Ωστόσο, προσθέτει, «καθώς η Τουρκία δεν είναι πλέον παράγοντας του status quo, οι πολιτικές της μπορεί να προκαλέσουν ανησυχίες σε άλλα κράτη και να οδηγήσουν σε προσπάθειες εξισορρόπησης, γεγονός που θα καταστήσει πιο δύσκολο για την Τουρκία να λειτουργήσει όπως επιθυμεί».

Η ανασυγκρότηση της Συρίας και η επιρροή της Αγκυρας στη Δαμασκό πιθανόν να προσφέρουν σημαντικές ευκαιρίες για τις τουρκικές επιχειρήσεις, ιδίως για τους στενούς συμμάχους του Τούρκου προέδρου στον κατασκευαστικό τομέα. Η Αγκυρα μπορεί ακόμη να αποκτήσει σημαντική επιρροή στο διπλωματικό μέτωπο, δεδομένου του ότι συνομιλεί και με τη Μόσχα και με την Τεχεράνη, που έχουν βγει σημαντικά αποδυναμωμένες. Στο εσωτερικό της χώρας «η κοινή γνώμη είναι ευτυχής που βλέπει τον Ασαντ να φεύγει. Ο Ερντογάν κέρδισε λίγους πόντους και κατάφερε να ισορροπήσει την απώλεια μονάδων που είχε λόγω της ανακοίνωσης χαμηλότερης της αναμενόμενης αύξησης του κατώτατου μισθού», αναφέρει ο Σελτσέν.

Οπως αναφέρει η Πινάρ Ντοστ, εξωτερική συνεργάτιδα του Atlantic Council στα προγράμματα Τουρκίας, ο πόλεμος στη Συρία ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής των Τούρκων εδώ και 14 χρόνια. «Ακόμη και ένας απλός Τούρκος πολίτης γνωρίζει τα ονόματα των διαφόρων πόλεων στη Συρία. Βλέπαμε αυτόν τον χάρτη κάθε μέρα στην τηλεόραση, χάσαμε στρατιώτες, έχουμε υποφέρει από τις επιθέσεις του ISIS και ζούμε με περίπου 4 εκατομμύρια Σύρους για περισσότερο από μια δεκαετία, που δεν ήταν περιορισμένοι σε ένα στρατόπεδο προσφύγων, αλλά μέρος της ζωής μας».

«Για πολλά χρόνια η πολιτική της Τουρκίας για υποστήριξη των ανταρτικών ομάδων στη Συρία θεωρούνταν μια αποτυχημένη προσπάθεια», αναφέρει η Λιντενστράους. «Το γεγονός ότι αυτή η αντίληψη έχει πλέον αντιστραφεί παρέχει μεγαλύτερη υποστήριξη στην κυβέρνηση και μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών. Ωστόσο, η οικονομική κατάσταση παραμένει δύσκολη με υψηλό πληθωρισμό και υψηλά επιτόκια».

«Εάν η Αγκυρα παίξει σωστά τα χαρτιά της, αυτό θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά τη θέση της στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο», αναφέρει η Γκάλια Λιντενστράους, ερευνήτρια του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, ωστόσο επισημαίνει ότι «η Τουρκία δεν είναι πλέον παράγοντας του status quo».

Η επιστροφή των Σύρων

Μια μεγάλη ελπίδα για τον Ερντογάν –την οποία μοιράζεται με την Ευρώπη– είναι ότι η πτώση Ασαντ θα επιτρέψει στους Σύρους πρόσφυγες που φιλοξενεί η Τουρκία να επιστρέψουν. Η συνεχιζόμενη παρουσία τόσων εκατομμυρίων προσφύγων είναι βαθιά αντιδημοφιλής και μεγάλη πολιτική πληγή. «Δεδομένης της συνεχιζόμενης αβεβαιότητας και των άσχημων συνθηκών διαβίωσης στη Συρία, είναι προφανές ότι πολλοί Σύροι θα διστάσουν να επιστρέψουν», τονίζει η Λιντενστράους.

Οι Κούρδοι

Ενας κρίσιμος στόχος της Τουρκίας είναι να αποδυναμώσει ή να εξαλείψει πλήρως τον κουρδικό θύλακο στη βόρεια Συρία. Την Πέμπτη ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν ζήτησε να εγκαταλείψουν τη Συρία οι Κούρδοι μαχητές, ειδικά όσοι βρίσκονται στις τάξεις του ΡΚΚ.

Η Τουρκία είναι πλέον σε θέση να αποδυναμώσει σημαντικά την κουρδική πολιτοφυλακή YPG, αναφέρει η Λιντενστράους. «Ωστόσο, είναι σαφές για τους Κούρδους της Συρίας ότι η παραίτηση από τα όπλα τους μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια πολλών από τα δικαιώματά τους, διαμορφώνοντας έτσι μια μάχη επιβίωσης και πιθανότατα θα αντισταθούν σε αυτό».

Επιπλέον, η Τουρκία φαίνεται να επιχειρεί μια περίπλοκη πράξη εξισορρόπησης σ’ αυτό το θέμα, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος στοχεύει στην κουρδική ψήφο στο εσωτερικό της χώρας για να διευκολύνει τις συνταγματικές αλλαγές που θέλει να προχωρήσει και τυχόν σκληρές ενέργειες κατά των YPG θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντιδράσεις.

Ο Ερντογάν επιδιώκει να απομακρύνει τo (φιλοκουρδικό κόμμα) DEM από την αξιωματική αντιπολίτευση CHP, προκειμένου να διατηρήσει το πάνω χέρι είτε για τροποποίηση του συντάγματος είτε για προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Ούτως ή άλλως, τώρα έχει το πάνω χέρι για την επιλογή του χρόνου», τονίζει ο Αϊντίν Σελτσέν. Ερώτημα παραμένει και αν οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν τις δυνάμεις τους στη Συρία. Οπως τονίζει η Λιντενστράους, «θα πρέπει να υπάρχει αμερικανικό συμφέρον για τη διατήρηση αυτής της δύναμης ώστε να αποτραπεί η αναζωπύρωση του ISIS» και προσθέτει πως το Ισραήλ θα προτιμούσε επίσης να παραμείνουν οι ΗΠΑ στη Συρία.

https://www.kathimerini.gr/world/563402089/ta-koyrdika-dilimmata-gia-ton-erntogan/

1...949950951...3,039Σελίδα 950 από 3,039