Αρχική Blog Σελίδα 941

Από τη Βουλή στο Προεδρικό μέσω Μαξίμου – Όλα δείχνουν Τασούλα

Από
pcuser
-
1

 

Παρότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν Πρόεδρο υπερκομματικό, ο Κ.Μητσοτάκης φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί στον Κ. Τασούλα.

Το ηχηρό μήνυμα των πολιτών για υπερκομματικό πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενδέχεται, κατά ορισμένους τουλάχιστον, να έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή της επιλογής του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη να προτείνει για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα τον πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα, αφού θα πρόκειται για μία πρόταση καθαρά κομματική, χωρίς καμία πιθανότατα υπερψήφισής της από κάποιο κόμμα της κεντροαριστεράς.

Αντιθέτως, στην αντίστροφη μέτρηση για τις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις, πολλοί θεωρούν ότι ουσιαστικά οι δημοσκοπήσεις… στρώνουν το έδαφος για υποψήφιο προερχόμενο από την κεντροαριστερά, δηλαδή για τον Β. Βενιζέλο ή άλλο πρόσωπο με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Έμπειρα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη θεωρούν σημαντική τη χρονική στιγμή που είδε το φως της δημοσιότητας η δημοσκόπηση της Opinion Poll (Action 24), σύμφωνα με την οποία το 76% των ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ της άποψης ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί η μεγαλύτερη δυνατή διακομματική συναίνεση, έναντι μόλις 14% που τάσσεται υπέρ του να προέρχεται ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας από την κυβερνητική παράταξη ανεξάρτητα αν δεν συμφωνούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Στη δε ανίχνευση των κομματικών προτιμήσεων των ερωτηθέντων, τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά, αφού οι ψηφοφόροι της ΝΔ απάντησαν ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί η μεγαλύτερη δυνατή διακομματική συναίνεση σε ποσοστό 75,7% και να προέρχεται από την κυβερνητική παράταξη, αν δεν συμφωνούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε ποσοστό μόλις 18,2%. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, ζητούν να επιδιωχθεί η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση σε ποσοστό 87,6%, ενώ οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ σε ποσοστό 95,7%!

«Η έρευνα δείχνει τον δρόμο στον οποίον θα πρέπει να κινηθούμε» λένε ορισμένα γαλάζια στελέχη που θεωρούν ότι αν ο Κ. Μητσοτάκης προτείνει για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα τον Βαγγ. Βενιζέλο, τότε όχι μόνο θα αναγκάσει το ΠΑΣΟΚ να υπερψηφίσει την πρόταση της ΝΔ, αλλά στην πραγματικότητα θα στείλει ένα ισχυρό σήμα στους ψηφοφόρους του λεγόμενου πολιτικού κέντρου, με τους οποίους ο πρωθυπουργός είχε αποκτήσει προνομιακή σχέση, όπως φάνηκε από τις εκλογές του 2019 και του 2023. Αναγνωρίζουν, ωστόσο, ότι η προσωπικότητα του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά, καθώς ο κ. Βενιζέλος δύσκολα θα αρκεστεί στο στενό κουστούμι των ψαλιδισμένων αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας. Κάτι που μπορεί στην πορεία να φέρει προβλήματα στη σχέση του με το Μέγαρο Μαξίμου.

Αντιθέτως, αν ισχύει η εκτίμηση στενών συνομιλητών του Κ. Μητσοτάκη ότι ο πρωθυπουργός έχει επιλέξει την «ήρεμη λύση» και συγκεκριμένα τον σημερινό πρόεδρο της Βουλής, τότε θα πρόκειται για μία κίνηση που στοχεύει αποκλειστικά στην διατήρηση της ηρεμίας στη γαλάζια Κ.Ο και στην ικανοποίηση του στενού κομματικού ακροατηρίου, κόντρα όμως σε οποιοδήποτε πνεύμα συναινέσεων, τις οποίες πρεσβεύει το Μέγαρο Μαξίμου.

Στην αντίστροφη μέτρηση για τις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις, αύριο ή το αργότερο την Πέμπτη, κανένας δεν αποκλείει ο Κ. Μητσοτάκης να κρατάει έναν κρυφό άσσο στο μανικι και να αιφνιδιάσει τους πάντες, όπως έπραξε και το 2019!

https://www.ieidiseis.gr/politiki/275634/apo-ti-vouli-sto-proedriko-meso-maksimou-ola-deixnoun-tasoyla

Ἕνα δάκρυ γιά τήν δημοκρατία

Από
pcuser
-
0

ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ὅτι ὁ δυτικός κόσμος ἔχει ὑποστεῖ ἰσχυρό σόκ ἀπό τίς δημόσιες διαδοχικές παρεμβάσεις τοῦ δισεκατομμυριούχου καί ὑπουργοῦ Ἀποτελεσματικότητας τοῦ νέου Ἀμερικανοῦ Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ, Ἔλον Μάσκ, στά ἐσωτερικά ἄλλων χωρῶν.

Στά ἐσωτερικά τῆς Γερμανίας, ὅπου εἶχε μία δημόσια συνομιλία μέ τήν ἡγέτη τοῦ κόμματος «Ἐναλλακτική γιά τήν Γερμανία». Στά ἐσωτερικά τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, ὅπου ζήτησε τήν πτώση Στάρμερ. Στά ἐσωτερικά τῆς Γαλλίας, τῆς ὁποίας ὁ Πρόεδρος ἔβαλλε μέ δημόσιες δηλώσεις ἐναντίον του. Στά ἐσωτερικά τῆς Ἰταλίας, τῆς ὁποίας τήν Πρωθυπουργό Μελόνι ἀνέδειξε ὡς προνομιακή συνομιλήτρια τοῦ Προέδρου Τράμπ, καί λοιπά. Γράφουμε «ὑποτίθεται», ὄχι γιά νά μειώσουμε τήν ἐπήρεια τοῦ σόκ ἀπό τίς πράγματι ὠμές δημόσιες παρεμβάσεις, στό φῶς τῆς ἡμέρας, τοῦ νέου Ἀμερικανοῦ ἀξιωματούχου. Γράφουμε «ὑποτίθεται» ὅτι ὑπέστη ἰσχυρό σόκ, γιατί προφανῶς στήν Εὐρώπη τῆς παρακμῆς ἔχουμε τήν τάση νά ὑποβαθμίζουμε παρόμοια ἀκριβῶς καί χειρότερα γεγονότα τά ὁποῖα συνέβησαν μπροστά ἀπό τά μάτια μας, μέ τήν διαφορά ὅτι οἱ ἀνατροπές κυβερνήσεων καί ἡγετῶν πού ἔγιναν, δέν πέρασαν ἐδῶ μπροστά ἀπό τά μάτια μας, ἀλλά συνέβησαν στό παρασκήνιο μέ παρακρατικές μεθόδους πού μετῆλθαν τήν προηγούμενη δεκαετία οἱ δυτικές μυστικές ὑπηρεσίες χωρίς νά χύσει κανείς οὔτε ἕνα δάκρυ γιά τήν Δημοκρατία.

Ἡ πλέον πρόσφατη παρέμβαση, ὠμή καί βάρβαρη, ἔγινε στά ἀποτελέσματα τῶν ρουμανικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν. Ὅπου ὑποτίθεται ὅτι τό Συνταγματικό Δικαστήριο τῆς χώρας ἀκύρωσε τίς ἐκλογές στίς ὁποῖες ἦρθε πρῶτο ἕνα ἀκροδεξιό ἀουτσάιντερ, μέ τήν γελοία δικαιολογία πώς ἔγινε ἀλόγιστη χρήση χιλιάδων λογαριασμῶν τοῦ TikTok καί ὑπῆρξαν ὑπόνοιες ρωσσικῆς ἀναμείξεως (στίς ἐθνικές ἐκλογές πού ἔγιναν στήν πατρίδα μας τό 2023 χρησιμοποιήθηκαν τετραπλάσιοι λογαριασμοί τοῦ TikTok ὑπέρ τῆς ἐκλογῆς συγκεκριμένου πολιτικοῦ προσώπου, καί δέν ὑπῆρξε κανένα πρόβλημα μέ τήν δημοκρατία.) Στήν Ρουμανία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἕνα δικαστήριο κατήργησε τίς ἐκλογές, τήν λαϊκή κυριαρχία καί τήν Δημοκρατία. Ἀλλά τήν προηγμένη Δύση τήν σόκαραν περισσότερο οἱ δηλώσεις-ἐπιθυμίες τοῦ Μάσκ, παρά ἕνα συγκλονιστικό πραγματικό γεγονός πού συνιστᾶ χειροπιαστή ἀπόδειξη τοῦ πῶς ἀντιλαμβάνεται ὁ «δυτικός κόσμος» τήν δημοκρατία.

Ἡ γειτονική τῆς Ρουμανίας Βουλγαρία ταλαιπωρεῖται ἐδῶ καί μερικά χρόνια καί δέν μπορεῖ νά ἀποκτήσει σταθερή κυβέρνηση, ἐπειδή διαρκῶς παρεμβαίνουν στίς ἐκλογές της τρίτες δυνάμεις πού ἐπιβάλλουν πρωθυπουργούς-μαριονέττες ἀκόμα καί ἀπό τό Χάρβαρντ, προκειμένου νά μήν κερδίσουν δυνάμεις πού δέν εἶναι ἀρεστές σέ δυτικές ὑπηρεσίες καί στό εὐρωπαϊκό κατεστημένο. Ἀλλά καί πάλι, δέν συγκινεῖται κανείς. Καμαρωτή ἡ Δημοκρατία. Στήν Σλοβακία ἔγινε ἀπόπειρα δολοφονίας κατά τοῦ ἐκλεγμένου Πρωθυπουργοῦ, ἐπειδή δέν ἄρεσαν οἱ γεωπολιτικές ἀπόψεις του!

Γιά νά μετακινηθοῦμε στό κέντρο τῆς Εὐρώπης, στήν Γαλλία πρίν ἀπό 10 χρόνια διεθνῆ κέντρα παρενέβησαν καί ἀπέτρεψαν μέ ἕνα σκάνδαλο πέμπτης ἐθνικῆς κατηγορίας τήν ὑποψηφιότητα τοῦ σοβαροῦ Πρωθυπουργοῦ Φρανσουά Φιγιόν γιά νά ἐπιβάλλουν τήν δική τους «μαριονέττα», τόν Ἐμμανυέλ Μακρόν, ὁ ὁποῖος ἦταν ὑπάλληλος τῆς Goldman Sachs. Δέκα χρόνια μετά τήν περιθωριοποίηση τῆς κανονικῆς συστημικῆς γκωλλικῆς δεξιᾶς τῆς Γαλλίας, τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ὠμῆς παρεμβάσεως στήν χώρα πού γέννησε τόν Διαφωτισμό τά βλέπουμε ἤδη. Ἡ φύση ἀπεχθάνεται τό κενό. Ἡ δεξιά ἔχει ἀντικατασταθεῖ ἀπό τήν ἀκροδεξιά, καί τώρα ἐπιχειρεῖται μέσῳ γελοίων δικαστικῶν προσφυγῶν νά ἀποκλειστεῖ ἀπό τίς προεδρικές ἐκλογές ἡ Μαρίν Λέ Πέν. Ἐνῷ ὁ ἐκλεκτός τοῦ συστήματος ὑπάλληλος τῆς Goldman Sachs Μακρόν ἀποδείχτηκε, μέ βάση ὅσα ἔχει κάνει μέχρι τώρα, μοιραῖος ἄνθρωπος γιά τήν χώρα του.

Γιά νά ἔρθουμε πιό νότια στήν περιφέρεια τῆς Εὐρώπης, ἄς θυμηθοῦμε: Μέ πραξικόπημα πού ἔγινε στήν Ἰταλία ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί ἄλλους τελικά ἔπεσε ὁ Σίλβιο Μπερλουσκόνι ἀπό τήν ἐξουσία. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν καί ἐδῶ τό ἴδιο. Τό Κόμμα τῆς Ἐλευθερίας τοῦ Μπερλουσκόνι, τό Forza Italia, τότε ἀντικατέστησε ἡ «ἀκροδεξιά» ὑπουργός Νεολαίας τοῦ Σίλβιο, Τζώρτζια Μελόνι, ἐνῷ ὅλοι οἱ ἀστέρες τοῦ κατεστημένου πού ἐπιστρατεύτηκαν γιά νά ἀντικαταστήσουν τόν Καβαλλιέρε, βρίσκονται στίς χωματερές τῆς ἱστορίας.

Λίγο ἀνατολικότερα ἀπό τήν Ἰταλία βρίσκεται ἡ Ἑλλάδα. Ἡ ὁποία ἐπιχείρησε τό 2009 νά κάνει ἀνεξάρτητη ἐνεργειακή πολιτική μέ τήν συναίνεση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Ἐδῶ καί ὀχτώ χρόνια ἔχει ἐκδοθεῖ βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν, πού ἀποδεικνύει μέ στοιχεῖα πῶς παραβιάστηκε ὁ Ποινικός Κώδικας καί ἔγινε ἡ ἀνατροπή τῆς Κυβερνήσεως Καραμανλῆ, μέ πλειάδα παρακρατικῶν μεθόδων, μεταξύ τῶν ὁποίων καί οἱ ὑποκλοπές. Ἤ καί μέ τήν ἀλόγιστη χρήση fake news γιά τό σκάνδαλο τοῦ Βατοπεδίου, ἐπειδή «δέν συνεμορφώθη πρός τίς ὑποδείξεις». Σήμερα ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλον οἱ πρωταγωνιστές τῶν δημοσιογραφικῶν συγκροτημάτων πού ἐξαπέλυσαν τίς ἐπιθέσεις κατά τῆς δημοκρατικά ἐκλεγμένης κυβερνήσεως ἐκείνης τῆς περιόδου, ὁμολογοῦν δημοσίως τίς ἀθλιότητές τους. Ἤδη μετρᾶμε τρεῖς.

Γιά νά ἐπιστρέψουμε στήν ἴδια τήν Ἀμερική, ἀρκεῖ νά θυμηθοῦμε ὅτι κατά τήν διάρκεια τῆς προεκλογικῆς περιόδου κάποιοι ἐπιχείρησαν τρεῖς φορές νά δολοφονήσουν τόν Ντόναλντ Τράμπ γιά νά ἀποτρέψουν τήν ἐκλογή του στήν προεδρία. Ἐνῷ γιά πάρα πολύ καιρό χρησιμοποιήθηκε τό δικαστικό σύστημα αὐτῆς τῆς χώρας ὡς ὄχημα προκειμένου νά στείλουν τόν Πρόεδρό τους στήν φυλακή. Παρέλκει βεβαίως νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ χώρα, ὅπου ἄνθισε ἡ ἐλευθερία καί ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἐπέβαλε, μέ νομοθετικές ρυθμίσεις στό διαδίκτυο, τήν λογοκρισία καί τήν κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου. Τό Twitter ὑπό τήν προηγούμενη ἰδιοκτησία του κατήργησε τούς λογαριασμούς τοῦ Ντόναλντ Τράμπ καί ἔπρεπε νά τό ἀγοράσει ὁ Μάσκ, γιά νά ἐπανέλθει ἐκεῖ ἡ ἐλευθερία λόγου. Τό facebook ὅπως ὁμολογεῖ σήμερα ὁ ἰδιοκτήτης του Ζούκερμπεργκ δέχτηκε ὠμές παρεμβάσεις γιά νά καθιερώσει ἀστυνομία λογοκρισίας σέ ὅλον τόν πλανήτη, ἡ ὁποία σέ συνεργασία μέ τίς τοπικές κυβερνήσεις περιόρισαν φρικτά τήν ἐλευθερία τῆς ἐκφράσεως ἑκατομμυρίων πολιτῶν.

Παρέλκει, ἐπίσης, νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς πού δέν προσεκλήθη στήν ὁρκωμοσία τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου ἐπέβαλε κατά τήν διάρκεια τοῦ πολέμου τήν διακοπή τῆς λειτουργίας συγκεκριμένων ἱστοτόπων γιά νά μήν «μολυνθεῖ» ἡ εὐρωπαϊκή κοινή γνώμη, ὑποτίθεται, ἀπό τήν ρωσσική προπαγάνδα. Ὅταν ὅλα αὐτά ἔχουν συμβεῖ μπροστά ἀπό τά μάτια μας μέ μεθόδους τίς ὁποῖες χρησιμοποίησαν οἱ μυστικές ὑπηρεσίες συγκεκριμένων δυνάμεων, εἶναι τοὐλάχιστον ὑποκρισία νά ἀνακαλύπτουν κάποιοι ὅτι ἀπειλεῖται τώρα ἡ Δυτική Δημοκρατία μέ ἀφορμή τίς δηλώσεις τοῦ Μάσκ. Ἡ Δυτική Δημοκρατία ἀπειλεῖται ἐδῶ καί πάρα πολύ καιρό, γιά νά μήν ποῦμε ὅτι βιάζεται ἐδῶ καί πολύ καιρό, μπροστά ἀπό τά ἀδιάφορα μάτια μας. Στήν Ρουμανία, στήν Βουλγαρία, στήν Ἑλλάδα, στήν Ἰταλία, στήν Γαλλία, στήν Σλοβακία κι ἀλλοῦ.

Κατά τά ἄλλα ξυπνήσαμε μιά ὡραία πρωία καί μᾶς φταίει ὁ Μάσκ. Ὁ ὁποῖος τοὐλάχιστον κάνει τίς ὠμές παρεμβάσεις του στά ἐσωτερικά ἄλλων χωρῶν στό φῶς τῆς ἡμέρας. Καί μᾶς δίνει τήν δυνατότητα νά τόν ἐπικρίνουμε δημοσίως. Δέν τίς κάνει στό σκοτάδι τοῦ παρασκηνίου.

estianews.gr

Μητσοτάκης κατά Τράμπ – Μάσκ καί σύγκρουσις Εὐρώπης – ΗΠΑ

Από
pcuser
-
0
epa08110888 US President Donald J. Trump (L) and Prime Minister of Greece Kyriakos Mitsotakis (R) stand outside the West Wing before holding a meeting in the Oval Office of the White House, in Washington, DC, 07 January 2020. Trump and Mitsotakis meet amid heightened tensions between Greece and NATO ally Turkey, with migration and regional security among the issues expected to be discussed between the two leaders. EPA/MICHAEL REYNOLDS

Σφοδρή ἐπίθεσις τοῦ Πρωθυπουργοῦ κατά τοῦ νέου Προέδρου τῆς Ἀμερικῆς καί τοῦ ὑπουργοῦ Ἀποτελεσματικότητος – Ἔλαβε τήν σκυτάλη ἀπό τούς φόν ντέρ Λάυεν καί Ἀντόνιο Κόστα πού ἐπετέθησαν πρῶτοι – Ἡ «παράγκα» τῶν Δημοκρατικῶν ἀντεπιτίθεται

ΜΠΟΡΕΙ στήν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας ΗΠΑ καί Εὐρώπη νά εἶχαν εὐθυγραμμισθεῖ, τώρα ὅμως ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει νά εὑρέθη πρό διλήμματος ὡς πρός τό ἐάν ἡ «σωστή πλευρά τῆς ἱστορίας» εἶναι ἡ Εὐρώπη πού φεύγει ἤ ἡ Ἀμερική πού ἔρχεται. Καί ἐπέλεξε τήν Εὐρώπη πού φεύγει, παραλαμβάνοντας τήν σκυτάλη τῶν ἐπικρίσεων κατά τοῦ Προέδρου Τράμπ καί τοῦ ὑπουργοῦ-ἐλεγκτοῦ τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τόν ὁποῖον ἔχει ἐπιλέξει καί στόν ὁποῖον ἔχει δώσει τόν τίτλο τοῦ ὑπουργοῦ Ἀποτελεσματικότητος, τόν Ἔλον Μάσκ.

Πράγματι χθές, μιλῶντας στό ὑπουργικό συμβούλιο κατά τήν πρώτη συνεδρίασή του γιά τό 2025, ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός μεταξύ ἄλλων εἶπε: «Μπροστά μας διαμορφώνεται καί ἕνα πρωτόγνωρο σκηνικό ὅπου παγκόσμιοι οἰκονομικοί παράγοντες διεκδικοῦν τόν ρόλο διαμορφωτῆ τῆς κοινῆς γνώμης σέ πολλές χῶρες, ἕνα φαινόμενο τό ὁποῖο καί μέ τή συνδρομή τῆς ἀκόρεστης κατανάλωσης fake news πολιορκεῖ, θά ἔλεγα, τόν δυτικό πολιτισμό τοῦ ὀρθοῦ λόγου καί τῆς δημοκρατίας καί προφανῶς οἱ ἀπαντήσεις σέ αὐτές τίς προκλήσεις δέν μποροῦν νά δοθοῦν μόνο στό ἐπίπεδο τῆς πατρίδας μας. Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι ἀπασχολοῦν τά ζητήματα αὐτά καί τήν ΕΕ σέ ἀνώτατο ἐπίπεδο, ἀλλά προφανῶς πρέπει νά λάβουν κεντρική θέση καί στούς δικούς μας προβληματισμούς».

Ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός διά τῆς φράσεως «παγκόσμιοι οἰκονομικοί παράγοντες» ἐννοεῖ προφανῶς τόν Ἔλον Μάσκ. Φαίνεται ὅμως νά τοῦ διαφεύγει ὅτι ὁ Νοτιοαφρικανικῆς καταγωγῆς μεγιστάν τῆς τεχνολογίας εἶναι ἤδη πολιτικός παράγων παγκοσμίου ἐμβελείας, καί ἀπό τίς 20 Ἰανουαρίου θά εἶναι ἕνας ἐκ τῶν πλέον σημαντικῶν ὑπουργῶν τῆς δυτικῆς ὑπερδυνάμεως, τῆς ναυτικῆς ὑπερδυνάμεως, μέ τήν ὁποία τά συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος ὡς ναυτικῆς χώρας εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένα!

Κατά τοῦτο ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε τήν σκυτάλη ἀπό τήν Πρόεδρο τῆς Κομμισσιόν Οὔρσουλα φόν ντέρ Λάυεν καί τόν Πρόεδρο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου Ἀντόνιο Κόστα, οἱ ὁποῖοι ἐπετέθησαν πρῶτοι στήν νέα ἀμερικανική κυβέρνηση ἐξ ἀφορμῆς τῶν δηλώσεων Τράμπ γιά τήν Γροιλανδία. Μέ συντονισμένες ἀναρτήσεις στήν πλατφλόρμα Χ οἱ δύο Πρόεδροι τῶν σωμάτων τῆς Εὐρώπης δηλώνουν ὅτι «ἡ ΕΕ θά προστατεύει πάντα τούς πολῖτες μας καί τήν ἀκεραιότητα τῶν δημοκρατιῶν καί τῶν ἐλευθεριῶν μας.»

Ταυτοχρόνως ὅμως, ἀκολουθῶντας τήν τακτική τοῦ «μιά στό καρφί καί μιά στό πέταλο» δηλώνουν ὅτι «δεσμευόμαστε νά ἐνισχύσουμε τόν διατλαντικό δεσμό», ἐνῷ τονίζουν ὅτι γιά τίς χῶρες τῆς ΕΕ «οἱ ΗΠΑ εἶναι ἕνας ἀπό τούς πιό στενούς ἑταίρους.» Τέτοιες ἐξισορροπιστικές δηλώσεις ὁ κ. Μητσοτάκης δέν ἔκρινε σκόπιμο νά κάνει, μέ ἀποτέλεσμα νά κινδυνεύει νά μείνει ἐκτεθειμένος στήν περίπτωση κατά τήν ὁποία οἱ Εὐρωπαῖοι ἑταῖροι ἀναστρέψουν καί εὐθυγραμμισθοῦν μέ τήν γραμμή Τράμπ. Ἄλλως τε, ἤδη στίς ΗΠΑ, οἱ ἀνατροπές ἔχουν ἀρχίσει. Παραδοσιακοί ὑποστηρικτές τῶν Δημοκρατικῶν πού εἶχαν σκληρή στάση ἔναντι τοῦ Τράμπ ἔχουν ἀρχίσει νά υἱοθετοῦν τίς κυβερνητικές κατευθύνσεις του.

Αὐτό πού ἦταν ἡ «παράγκα» τῶν Δημοκρατικῶν στήν Ἀμερική ἔχει ἀρχίσει νά ἀποδέχεται τήν πραγματικότητα, ἀλλά γιά κάποιον ἀνεξήγητο λόγο ἐξακολουθεῖ νά καθορίζει τήν πολιτική στήν Ἑλλάδα. Δέν ἔχουν ἆρά γε κατανοήσει, οἱ ἐν Ἀθήναις πολιτικοί, ὅτι τά πράγματα ἄλλαξαν; Ὅτι τοὐλάχιστον γιά τήν προσεχῆ τετραετία ὁ Τράμπ θά καθορίζει τήν πολιτική ἀτζέντα μέ «δεξί χέρι» τόν Ἔλον Μάσκ; Δέν ἔχουν κατανοήσει ὅτι οἱ ἐποχές τῆς λογοκρισίας ὑπό τό πρόσχημα τοῦ ἐλέγχου τῶν fake news ἔχουν τελειώσει; Ἀλλά τά ἐπίχειρα αὐτῆς τῆς ἐπιπολαιότητος (δέν θέλουμε νά τήν χαρακτηρίσουμε διαφορετικά) δέν θά τά πληρώσει μόνον ἡ Κυβέρνησις. Θά τά πληρώσει ἡ χώρα. Ἤδη βλέπουμε τήν στενή σχέση τοῦ Τράμπ μέ τόν Ἐρντογάν καί ἐρωτοῦμε ἄν ἐσκέφθησαν ποτέ στό Μέγαρο Μαξίμου ὅτι ἡ κάθετα ἀρνητική στάσις τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι στούς Ρεπουμπλικανούς, ἡ συνεχιζομένη ἀπροκάλυπτος ὑποστήριξις πρός τήν δημοκρατική «παράγκα», μπορεῖ νά ἔπαιξαν ρόλο στήν ἐμβάθυνση αὐτῆς τῆς συμπαθείας πρός τόν Πρόεδρο τῆς γείτονος. Δυστυχῶς δέν εἶναι μόνον ἡ Κυβέρνησις.

Χαρακτηριστικές εἶναι οἱ ἀντιδράσεις καί ἀπό τήν ἀντιπολίτευση στήν πρόταση τοῦ Κυριάκου Βελόπουλου πού πρότεινε νά κληθεῖ ὁ Ἔλον Μάσκ νά μιλήσει στήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων. Εἶπε μάλιστα πώς θά μποροῦσε νά φέρει ἐπενδύσεις, τεχνογνωσία, καθώς ἔχει μιλήσει γιά τό δημογραφικό, τήν Κωνσταντινούπολη καί ἔχει κλασσική παιδεία. Ἀντί νά τοῦ ἀπαντήσουν ἐπί τῆς οὐσίας καί νά τεκμηριώσουν τίς ὅποιες ἀντιρρήσεις τους ἐξέσπασαν σέ παραληρήματα περί «μεγιστᾶνος», «ἀκροδεξιᾶς ἐπιθέσεως στά δημοκρατικά δικαιώματα» καί ἄλλα παρόμοια. Οἱ ρηχές αὐτές προσεγγίσεις καί δηλώσεις εἶναι δείγματα πολιτικῆς παρακμῆς. Καί στό παρελθόν ὑπῆρχαν ἀντιπαραθέσεις. Καί στό παρελθόν οἱ πολιτικοί ἀντιδροῦσαν. Ἡ περίπτωσις μάλιστα τῆς ἐκλογῆς τοῦ Ρόναλντ Ρήγκαν εἶχε ἀντιμετωπισθεῖ ἀπό τό ἑλληνικό πολιτικό σύστημα κατά τρόπον ἀνάλογον πρός τίς σημερινές ἀντιδράσεις πρός τήν ἐκλογή Τράμπ.

Τότε ὅμως οἱ πολιτικοί μας ἦσαν ἄλλης ποιότητος. Θά θυμηθοῦμε μόνον τό σχόλιο τῆς ἐποχῆς πού εἶχε κάνει ὁ ἰδιαίτερα πνευματώδης ἡγέτης τῆς Ἀριστερᾶς Ἠλίας Ἠλιοῦ, σχολιάζοντας τήν ἐκλογή Ρήγκαν μέ τήν φράση «βάλτου ρήγκανη»!

estianews.gr

Θα επιτρέψει η κυβέρνηση την δημιουργία ενός ισχυρού φορέα τουρκικής προπαγάνδας και επιρροής στη Θεσσαλονίκη;

Από
anixneuseis
-
7

Ανακοίνωση της πλατφόρμας  @hellasdialogue

Σύμφωνα με πληροφορίες στον ελληνικό τύπο, ο Τούρκος μεγιστάνας κος. Κοτς σχεδιάζει να αγοράσει το αρχοντικό Αλλατίνι στη Θεσσαλονίκη το οποίο επιθυμεί να μετατρέψει σε πολιτιστικό κέντρο μελέτης για τον «διάλογο και την συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας» όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα. ethnos.gr/greece/article

Το μέγαρο Αλλατίνι υπήρξε ο τόπος εξορίας του σουλτάνου Αμπντούλχαμιτ Β’ μετά την καθαίρεση του από τους Νεότουρκους. Είναι προφανής η σύνδεση με την οθωμανική ιστορία στην πόλη. Το κτήριο αυτό σήμερα στεγάζει υπηρεσίες της περιφέρειας κεντρικής Μακεδονίας.

Με αφορμή αυτή την πληροφορία επιθυμούμε να υπενθυμίσουμε στην ελληνική κοινή γνώμη τα εξής:

– Η οικογένεια Κοτς απέκτησε τον αρχικό πλούτο της από την καταλήστευση των ελληνικών και αρμενικών περιουσιών στη Μικρά Ασία μετά την γενοκτονία στις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να παρουσιάζουν κάποια ΜΜΕ αυτή την οικογένεια ως «φιλελληνική».

– Επιπλέον, είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ο όμιλος Κοτς χρηματοδοτώντας την αναστήλωση ορθόδοξων εκκλησιών στη σημερινή Τουρκία, συμβάλει στο μακιγιάρισμα και στη βελτίωση της διεθνούς εικόνας της Τουρκίας ως δήθεν ανεκτικής προς τον χριστιανισμό χώρας, ενισχύσει την ήπια ισχύ και ιδεολογική επιρροή του τουρκικού κράτους στους ελληνικούς πληθυσμούς καθώς και το τουριστικό ρεύμα προς την Τουρκία, σε συνεργασία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

– Η οικογένεια Κοτς είναι από τα σημαντικότερα μέλη του τουρκικού επιχειρηματικού κατεστημένου με στενές διασυνδέσεις και διαχρονικές σχέσεις με την εκάστοτε εξουσία και τις κρατικές υπηρεσίες στη χώρα αυτή. Παρόλα αυτά δεν κατάφερε (ή μήπως δεν επιχείρησε;) να επηρεάσει την τουρκική κυβέρνηση προς μια πιο φιλελληνική κατεύθυνση. Ίσως να μην το επιθυμεί ή να μην μπορεί, διότι ως γνωστόν στην Τουρκία είναι το κράτος που επηρεάζει και εργαλειοποιεί τους επιχειρηματίες για άσκηση επιρροής του στο εξωτερικό και όχι το αντίστροφο.

-Ο όμιλος Κοτς έχει αγοράσει μαρίνα σε ελληνικό νησί του ανατολικού Αιγαίου ενώ διαθέτει και άλλες επενδύσεις στην Ελλάδα. Θα θέλαμε να εκφράσουμε τον προβληματισμό μας για την προοπτική περαιτέρω οικονομικής και πολιτιστικής διείσδυσης Τούρκων μεγιστάνων στην ελληνική επικράτεια και μάλιστα στη Θεσσαλονίκη.

Ως γνωστόν, για το τουρκικό υπερεθνικιστικό φαντασιακό η Θεσσαλονίκη αποτελεί μια «αλύτρωτη πατρίδα» στην οποία υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο «εθνικός ηγέτης» που πέταξε τους Έλληνες στη θάλασσα, ο δικτάτορας που διέπραξε γενοκτονία κατά των Ελλήνων, ο Μ.Κεμάλ.

Η δημιουργία ενός μεγάλου τουρκικού πολιτιστικού κέντρου στη Θεσσαλονίκη, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, ενέχει δυνητικούς κινδύνους για την εθνική ασφάλεια της χώρας μας. Ένα τέτοιο κέντρο, με πρόσβαση σε τεράστια τουρκική χρηματοδότηση, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν σημαντικό πόλο διάχυσης τουρκικής προπαγάνδας και ιδεολογικής επιρροής στη βόρεια Ελλάδα, προωθώντας τουρκικά αφηγήματα και οπτικές για την οθωμανοκρατία και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κρυπτόμενα κάτω από τον μανδύα μιας εύπεπτης, αλα τούρκα αντίληψης περί «ελληνοτουρκικής φιλίας».

Για να γίνουν καλύτερα αντιληπτοί οι κίνδυνοι, δείτε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής όπου έχουν διεισδύσει τουρκικά κεφάλαια τα οποία εκτός από πολιτιστικά κέντρα, άρχισαν να δημιουργούν σχολεία και πανεπιστήμια, να χρηματοδοτούν δημοσιογράφους και ΜΜΕ κλπ.

Μια τέτοια τουρκική οικονομική, πολιτιστική και ιδεολογική διείσδυση στη Θεσσαλονίκη δύναται να προκαλέσει σοβαρό εσωτερικό διχασμό και τριβές στην τοπική κοινωνία, καθώς και να υπονομεύσει το ηθικό και την διάθεση του ελληνικού λαού και του πολιτικού συστήματος για ενιαία αντίσταση στο σύγχρονο τουρκικό επεκτατισμό, καλλιεργώντας μια παραποιημένη, ωραιοποιημένη εικόνα για την Τουρκία στην Ελλάδα αλλά και δημιουργώντας δίκτυα επιρροής σε όλες τις βαθμίδες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.

Υπενθυμίζουμε επίσης ότι στη Θεσσαλονίκη και ευρύτερα στη Μακεδονία κατοικούν εκατοντάδες χιλιάδες απόγονοι προσφύγων από την Μικρά Ασία και θυμάτων της γενοκτονίας από τους νεότουρκους και τους κεμαλικούς οι οποίοι θα αισθάνονταν διπλά προσβεβλημένοι και απειλούμενοι από μια τέτοια εξέλιξη.

Σε μια περίοδο όπου η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει παράνομα το 1/3 της Κυπριακής Δημοκρατίας, να απαιτεί αποστρατιωτικοποίηση τμημάτων της ελληνικής επικράτειας, να αμφισβητεί την κυριαρχία της Ελλάδας σε νησιά και νησίδες καθώς και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο, να θέτει ανύπαρκτα ζητήματα μειονοτήτων, να διδάσκει την ναζιστικού τύπου θεωρία της “γαλάζιας πατρίδας” στα σχολεία της καλλιεργώντας επεκτατισμό στις νέες γενιές, να αποσταθεροποιεί την Μέση Ανατολή στηρίζοντας την τζιχαντιστική τρομοκρατία, να εργαλειοποιεί τις παράνομες μεταναστευτικές ροές, θα ήταν αυτοκτονικό η ελληνική κυβέρνηση να επιτρέψει την διόγκωση της τουρκικής οικονομικής, ιδεολογικής και πολιτιστικής διείσδυσης στην Ελλάδα.

Θα ήταν πιο χρήσιμο η οικογένεια Κοτς, αντί να επιχειρεί πολιτιστική διείσδυση και επιρροή στην Ελλάδα, να επενδύσει κεφάλαια για την εκπαίδευση των Τούρκων πολιτών και των πολιτικών κομμάτων τους για τα τουρκικά εγκλήματα της γενοκτονίας και των εθνοκαθάρσεων, την παράνομη κατοχή της Κύπρου, το διεθνές δίκαιο και την δημοκρατία. Διαθέτουν άλλωστε ένα από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Τουρκία. Έτσι θα συνέβαλε καθοριστικά στην αλλαγή της τουρκικής πολιτικής κουλτούρας και πρακτικής. Και πραγματικά θα ωφελούσε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των χωρών μας. Ίσως έτσι θα μπορούσαν, σε κάποιο βαθμό, και να εξιλεωθούν ως οικογένεια και για τις ληστρικές πρακτικές των προγόνων τους έναντι των θυμάτων της γενοκτονίας στη Μικρά Ασία και στον Πόντο.

@cultureGR

Ο Κοτς σχεδιάζει να αγοράσει το αρχοντικό Αλλατίνι στη Θεσσαλονίκη

Από
anixneuseis
-
0
Μαρία ΖαχαράκηΑνταποκρίτρια στην Τουρκία

Το Μέγαρο Αλλατίνη, ένα κτίριο που συνδέεται με τη νεότερη ιστορία της Τουρκίας 

αρχοντικό Αλλατίνη/thess.gr

Σε μια κίνηση με έντονη συμβολική και πολιτιστική διάσταση, η Koc Holding, ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματικούς ομίλους της Τουρκίας, εξετάζει την αγορά του ιστορικού Μεγάρου Αλλατίνι στη Θεσσαλονίκη.

Το Μέγαρο Αλλατίνι, ένα κτίριο που συνδέεται με τη νεότερη ιστορία της Τουρκίας, υπήρξε ο τόπος εξορίας του σουλτάνου Αμπντουλχαμίντ Β’ μετά την καθαίρεσή του το 1909.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρόεδρος του ΔΣ της Koc Holding, Ομέρ Κοτς, πραγματοποίησε πρόσφατα επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη για να επιθεωρήσει το κτίριο. Αν η συμφωνία προχωρήσει, το Μέγαρο, που σήμερα στεγάζει υπηρεσίες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, θα μετατραπεί σε ένα κέντρο αφιερωμένο στη μελέτη, το διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας.

Η κίνηση της Koc Holding δεν αποτελεί μόνο επιχειρηματική πρωτοβουλία αλλά και στρατηγικό βήμα στην κατεύθυνση της πολιτιστικής διπλωματίας, με στόχο τη δημιουργία ενός χώρου που θα ενισχύσει τις διμερείς σχέσεις σε μια περίοδο που οι σχέσεις Αθήνας και Άγκυρας δείχνουν σημάδια εξομάλυνσης.

ethnos.gr

The Syrian Pipeline Game: How Turkey’s Plans Affect Israel’s Regional Ambitions

Από
anixneuseis
-
0

By January 13, 2025

BESA Geo-Energy Insights No. 7, January 13, 2025

 EXECUTIVE SUMMARY: The fall of the Assad regime in Syria has revived Turkey’s plans to construct oil and gas pipelines through the country, turning it into a regional “energy corridor” for neighboring states. Some of these plans would offer the Arab Gulf States a more convenient land route for exporting energy to Europe through Turkey, posing a challenge to Israel’s similar aspirations. Israel has other opportunities to export its natural gas to new markets via pipeline, but they pose the risk of undermining Israel’s relationship with Greece and Cyprus. Israel should follow the “pipeline game” in Syria closely to ensure that new economic opportunities in the region don’t pass it by.

The collapse of the Assad regime in December 2024 revived several Turkish-led energy infrastructure projects that had been abandoned due to the Syrian civil war. While some of these projects undermine Israel’s interest in becoming an “energy corridor” between Europe and the Arab Gulf States, others have the potential to open up new markets in the region for Israeli gas and electricity exports. This article will highlight three of these potential projects and examine their implications for Israeli regional interests: 1) a joint Turkey-Qatar gas pipeline through Syria; 2) an extension of the Arab Gas Pipeline to Turkey; and 3) new oil pipelines from the Arab Gulf States to Syria to replace Iranian oil supplies.

  1. The Turkey-Qatar gas pipeline project through Syria

Soon after the fall of the Assad regime, Turkish media outlets began reporting on their government’s desire to revive an old plan to construct a gas pipeline between Qatar and Turkey through Syria. The pipeline was first announced in 2009 and was primarily promoted by Turkey. Qatar ultimately abandoned it due to technical and political difficulties, including the eruption of the civil war in Syria, high-profile disputes between Qatar and Saudi Arabia and between Turkey and Assad’s regime, and the crash in oil prices in 2014 that put many regional energy infrastructure plans on hold. Now that the Assad regime has fallen and relations between Qatar and Saudi Arabia have warmed, Turkey is again interested in advancing the Turkey-Qatar gas pipeline project.

 Proposed Turkey-Qatar gas pipeline

A joint gas pipeline with Qatar would serve several important Turkish interests. It would allow Turkey to strengthen its position as the main transit country for non-Russian gas to Europe; provide Turkey with an additional source of cheap gas to serve southeastern Turkey, which suffers from winter power outages due to unreliable supply from Iran and Iraq; and strengthen Turkish and Qatari ties with the new regime in Syria.

At this stage, there is no clear timeline for the pipeline’s construction and no estimate regarding the expected capacity or cost of such a project. Qatar likely wants to wait and see that the new regime in Syria is able to gain control over the center of the country before it makes any investment decisions. As a rule, energy companies do not invest in multibillion-dollar cross-border gas pipelines if they’re not certain that the transit country will remain stable and reliable for the next 10-15 years, which is the necessary period to recover a pipeline’s cost. This is especially important in areas of central Syria where the proposed pipeline will need to pass – areas that are still seeing activity by ISIS and similar groups and will therefore require strong security guarantees.

In the meantime, Qatar prefers to focus on securing its maritime transport routes to Europe, as it has become a major LNG supplier to Europe following the war in Ukraine. Qatar is also investing heavily in potential gas production projects in the Eastern Mediterranean, which will give it closer access to Europe and provide it with some leverage in the ongoing Turkey-Cyprus maritime dispute. These investments include the recent acquisition of a 23% stake in an Egyptian gas field and a partnership in two new drilling operations in Cypriot waters.

For Israel, the energy connection created between Turkey and Qatar through Syria could undermine some of its own ambitions to become part of an economic corridor between Europe and the Arab Gulf States, also known as the India-Middle East-Europe Corridor (IMEC). If a new gas pipeline between Qatar and Turkey is successfully established, it will be much easier to supplement that route with additional infrastructure, such as roads, rails, and electricity cables. It would thus be easier for the UAE and other Arab Gulf States to connect to it and export dry gas and other products to Europe through Turkey than to construct a brand-new corridor through Jordan and Israel to reach the Eastern Mediterranean.

While it is clear that the UAE won’t want to depend on Qatar or Turkey as transit partners, their appeal as an alternative will grow for the UAE so long as the war in Gaza continues and Israel’s status as an island of regional stability continues to erode. Israel should be mindful that the continuation of the war and subsequent delays to Saudi-Israeli normalization could eventually lead to a point where a lucrative regional economic plan completely bypasses Israel on its way to Europe. Israel should continue to promote the idea of an East-Mediterranean corridor with Cyprus and Greece, especially to potential investors in Europe and the US, as an essential component of regional economic plans.

  1. Turkish connection to the Arab Gas Pipeline in Syria

While Turkey’s pipeline plans with Qatar may undermine Israeli interests, another Turkish plan might help Israel open up new markets for its natural gas exports. Over the past month, Turkey has been reexamining the possibility of connecting to the Arab Gas Pipeline through its mostly neglected section in Syria. The Arab Gas Pipeline, inaugurated in 2003, was initially designed to allow Egypt to export natural gas northward to Jordan and Syria. Plans to extend the pipeline further to Turkey were signed in 2006 and 2008 but abandoned in 2009, primarily due to financial disputes and the fact that Egypt was running out of gas to export. Today, the pipeline mainly serves Israel, as it transits Israeli gas to Jordan and southward to Egypt while the Syrian section remains unused. The pipeline can transfer about 10 BCM of natural gas annually, but this amount can be increased to 15 BCM, given pipeline upgrades with additional compression stations.

The Arab Gas Pipeline

Source: Wikipedia

If Turkey does in fact connect to the Arab Gas Pipeline in its Syrian section, Israel could theoretically transit gas northward through Jordan to Turkey and from there to Europe (either directly or through swap deals). Such a plan is not likely to occur without a significant improvement in Israel-Turkey diplomatic relations, as well as normalization between Israel and the new regime in Syria. But even if none of those things occurs, Israeli gas can still reach Turkey if Jordan or Egypt serves as an “end user” for Israeli gas that they then sell onward to Turkey. A similar arrangement has existed over the past two years: Israeli gas is exported to Egypt, which then liquefies it and exports it to Turkey and other destinations.

There is a snag, however. Any arrangement Israel creates to sell dry gas by pipeline to Turkey, even indirectly, could be perceived by Cyprus and Greece as undermining their interests with Israel. Additionally, the new pipeline connection might undermine some of the goals of the East Mediterranean Gas Forum (EMGF). The Turkish plan to connect to the Arab Gas Pipeline in Syria is only one of several plans for major infrastructure connections between the two countries. Turkish officials have already discussed projects that advance cross-border road, rail, and communication infrastructure with the new Syrian regime. Such projects would further cement Turkey’s influence in Syria and could provide Ankara with several benefits. One would be the drafting of a new maritime border agreement between Turkey and Syria that would challenge Cyprus’s maritime claims and undermine cooperation in the EMGF.

Israel should take steps to assuage such concerns from Cyprus and Greece. It should make clear that any opportunity Israel may have to export gas through Turkey would not contradict its plans to advance joint infrastructure in the Eastern Mediterranean. Even if the pipeline plans in Syria materialize, Israeli gas companies won’t want to rely on Syria and Turkey as the main transit countries for their gas and would only use it cautiously and in limited amounts. Moreover, Israeli energy companies are not keen to rely on Egypt and Jordan as end users to sell Israeli gas to Turkey, partly over debt payment issues. They would still prefer a more direct route to new markets to diversify their portfolio, such as a joint LNG project with Cyprus.

  1. Non-Iranian oil pipelines and electricity connections to Syria

The new regime in Syria has energy interests beyond using the country as a transit area for gas pipelines. Syria is in desperate need of a stable supply of oil now that it is without a regular supply of Iranian crude oil and fuels. During Assad’s regime, Syria received about 90% of its oil supply from Iran (60,000-70,000 barrels per day), with another 10% coming from local Syrian oil fields. In addition, Hezbollah smuggled fuel to Syria through Lebanon (despite Lebanon’s own problems with severe oil shortages). Syria’s new reality is very different. Immediately following the collapse of Assad’s regime, Iran cut off all oil shipments to Syria. At the same time, Israel bombed Hezbollah’s smuggling routes to Syria, thereby preventing fuel from being smuggled in from Lebanon.

Oil and Gas Pipelines in Syria

Source: U.S. Energy Information Administration

Under these new circumstances, Syria is now seeking cooperation agreements to receive regular oil supplies from one or more of its neighbors. The most immediate means would be cross-border truck shipments, which are expensive and infrequent. In the long term, Syria will seek new pipeline projects to ensure a consistent flow. The most obvious source would be the existing oil pipeline between Syria and Kirkuk in Iraq, which stopped operations in the 1980s and would require rehabilitation. However, those oil fields are now under the control of the Kurdish Regional Government (KRG) in northern Iraq, which might provoke opposition from Turkey.

Additionally, Qatar, UAE and Saudi Arabia are all examining the possibility of becoming Syria’s new oil supplier as part of the regional game to gain a political foothold with the new Syrian regime. In the coming months, we should expect to see many movements in this direction. Saudi Arabia is highly motivated to supply oil to Syria instead of Qatar and possibly thwart other Qatari plans to strengthen its presence in Syria together with Turkey.

It seems that at this stage, Israel has not yet made a clear decision regarding the nature of its relationship with the new regime in Syria. This is understandable, considering the numerous political scenarios that could still occur in Syria that would completely change existing calculations. However, in terms of potential, a normalization agreement between Israel and Syria could open new energy routes and economic opportunities for Israel, including natural gas exports, assistance in oil supply, the establishment of joint wind turbines in the Golan Heights, and more. If Israel is slow to react to developments surrounding new energy infrastructure in Syria, especially those led by Turkey, it might lose a valuable economic and political opportunity to become an integral part of a new regional energy corridor.

Dr. Elai Rettig is an assistant professor in the Department of Political Studies and a senior research fellow at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies at Bar-Ilan University. He specializes in energy geopolitics and national security.

besacenter.org

Πώς ο Ράμα εκμεταλλεύεται εκλογικά τους εν Ελλάδι Αλβανούς

Από
anixneuseis
-
0

14/01/2025

EPA/OLIVIER MATTHYS
Για να κατανοήσουμε την κατάσταση των δημογραφικών δεδομένων στην Αλβανία – όπως έχει διαμορφωθεί, κυρίως λόγω των  κυβερνητικών πολιτικών – αρκεί να δούμε το εξής: Με βάση την πιο πρόσφατη Απογραφή, ο πληθυσμός της είναι περίπου 2,5 εκατομμύρια κάτοικοι, ενώ οι εκλογικοί κατάλογοι προβλέπουν δικαίωμα ψήφου για τις επικείμενες εκλογές τον επόμενο Μάιο, σε πάνω από 3,7 εκατομμύρια πολίτες.

Ο λόγος είναι βεβαίως ότι για πρώτη φορά έχει δοθεί η δυνατότητα επιστολικής ψήφου για τους Αλβανούς που ζουν εκτός χώρας, εξέλιξη που βεβαίως ενδιαφέρει και την Εθνική Ελληνική Μειονότητα – και για την εκλογική απόδοση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ-ΚΕΑΔ, αλλά και για να τονωθεί το ενδιαφέρον των Βορειοηπειρωτών ανά τον κόσμο, προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στις επικείμενες αλβανικές εκλογές.

Η διαδικασία εγγραφής και ο τρόπος υλοποίησης της επιστολικής ψήφου δεν διαφέρει και πολύ από όσα ίσχυσαν και στην Ελλάδα. Όμως αυτές οι ψήφοι μπορούν να επηρεάσουν ουσιαστικά την έκβαση των εκλογών, λόγω του εκλογικού συστήματος – 12 εκλογικές περιφέρειες για τις 140 έδρες της αλβανικής Βουλής – κάτι που σημαίνει ότι λίγες δεκάδες ψήφοι στην κάθε μία εξ’ αυτών θα κρίνουν ουσιαστικά την έκβαση των εκλογών. Να σημειωθεί ότι ο σχετικός αλγόριθμος διευκολύνει τους υπολογισμούς κυρίως του κυβερνώντος κόμματος…

Τα πολιτικά κόμματα στην Αλβανία έχουν ως κύρια προτεραιότητα την ψήφο των Αλβανών του εξωτερικού.  Το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα του πρωθυπουργού Έντι Ράμα, έχοντας προφανώς πολύ περισσότερες δυνατότητες να προσεγγίσει τους απόδημους πολίτες της Αλβανίας, στοχεύει δια αυτών να υπερκαλύψει την φθορά από την μακροχρόνια διακυβέρνηση του. Να σημειωθεί πως ο Ράμα δεν αρκείται σε μία τέταρτη τετραετία με μία απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά επιδιώκει απόλυτη πλειοψηφία που θα του παρέχει την δυνατότητα συνταγματικής αναθεώρησης, χωρίς συναινέσεις. Με ότι αυτό συνεπάγεται…

Η αντιπολίτευση, υπό την ηγεσία του κεντροδεξιού Δημοκρατικού Κόμματος με πρόεδρο τον Σαλί Μπερίσα, αποβλέπει και αυτή στην ψήφο των μεταναστών για να καλύψει την διαφορά με το κυβερνών κόμμα και να πετύχει την μεγάλη πολιτική ανατροπή. Προφανώς και είναι δύσκολο το στοίχημα του, με δεδομένες και τις περιορισμένες δυνατότητες του να προσεταιριστεί εκλογικά τους απόδημους Αλβανούς, σε σύγκριση με την κυβέρνηση.

Τα μάτια του Ράμα στην Αθήνα

Έχει γίνει πλέον προφανές ότι ο Ράμα έχει ως υψηλή προτεραιότητα να προσεταιριστεί την κοινότητα των Αλβανών που  ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, άλλοι λιγότερα και άλλοι περισσότερα χρόνια. Είναι λογικό, καθώς λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας, μπορούν να ταξιδεύουν συχνά στην χώρα καταγωγής τους, έχοντας “ζωντανή” επαφή με τις πολιτικές εξελίξεις στην Αλβανία.

Όμως, υπάρχει και ένας άλλος λόγος, πιο σημαίνουσας πολιτικής σημασίας. Συγκεκριμένα, ενώ ο Ράμα ακολουθεί μια ανθελληνική ατζέντα και εργαλειοποιεί τον εθνικισμό– υπονομεύοντας ουσιαστικά το πεδίο συνύπαρξης των δύο λαών – την ίδια στιγμή επιδιώκει την έγκριση και την επιβεβαίωση της ατζέντας αυτής από τους πολίτες-ψηφοφόρους. Δηλαδή να διαταράσσει τις ελληνοαλβανικές σχέσεις – συχνά για λογαριασμό της Τουρκίας – και μέσω των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών της Αλβανίας που ευεργετούνται εμπράκτως απ’ την Ελλάδα!

Για αυτό και τα Τίρανα μετέτρεψαν την Αθήνα σε χώρο προεκλογικής φιέστας – και σε ζωντανή μετάδοση – ενεργοποιώντας ταυτόχρονα την πλατφόρμα της αλβανικής Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής, προκειμένου να εγγραφούν ψηφοφόροι εκτός Αλβανίας. Η δε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, όπως και βουλευτές του Ράμα, “εγκαινίασαν” ακόμα και κέντρα συνδρομής για τους Αλβανούς μετανάστες που αντιμετωπίζουν προβλήματα στη διαχείριση της ηλεκτρονικής εφαρμογής!

Για να κατανοήσουμε τις πραγματικές σκοπιμότητες και στοχεύσεις, να σημειωθεί ότι οι υπεύθυνοι των προαναφερόμενων δομών είναι κομματικά στελέχη του Ράμα, από τις περιφέρειες Αργυροκάστρου και Αυλώνας! Ο σκοπός προφανής, η ανάγκη ποδηγέτησης και χειραγώγησης του γηγενούς Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Υπό το πρίσμα αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η διαχρονικά λανθάνουσα προσέγγιση της Αθήνας στο ζήτημα. Έναντι των όποιων  ανταλλαγμάτων και ισορροπιών, τηρείται σιγή από ελληνικής πλευράς στην εμμονή των Τιράνων στην ποδηγέτηση της κοινότητας των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών. Για αυτό και οι αυτόνομες πολιτικές τους οργανώσεις αφήνουν σαφή υπονοούμενα ομηρίας κι εγκατάλειψής τους, σε συνθήκες απαξίωσης…

Η προσδοκία για την Μειονότητα

Η ΟΜΟΝΟΙΑ, που επιβεβαιώνει με Ψήφισμα της επί την 34η Επέτειο ίδρυσης της την ταύτιση της με το ΚΕΑΔ, καλεί όλους τους ελληνικής καταγωγής πολίτες της Αλβανίας που διαμένουν εκτός της χώρας, να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και να ψηφίσουν δια επιστολικής ψήφου. Η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν θέτει το ζήτημα μόνο για δυνητικά εκλογικά της οφέλη, αλλά και για την υπεράσπιση των πολιτικών κι αστικών δικαιωμάτων των Ελλήνων της Μειονότητας.

Δεν πρέπει να αποσιωπάται το γεγονός ότι αφού Βορειοηπειρώτες αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια – ειδικά οι νεότεροι, δεύτερης και τρίτης γενιάς – αδιαφορούν μετέπειτα για τα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας ή και παραιτούνται από τα ληξιαρχικά, εκλογικά ακόμη και περιουσιακά δικαιωμάτα τους στην αλβανική επικράτεια. Ένα δικαίωμα που για χρόνια δεν χρησιμοποιείται ατονεί ή και ακυρώνεται, λέει η νομική επιστήμη…

Ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγέλης Ντούλες, έχοντας βαθιά εμπειρία και μοναδική γνώση των πραγμάτων, σε σχετικό μήνυμα του αναφέρει: «…Αυτή είναι η ευκαιρία μας να ενισχύσουμε τον ρόλο μας στη διαμόρφωση του μέλλοντος της ιδιαίτερης μας πατρίδας, καθώς και να καταστήσουμε την πολιτική μας παρουσία και φωνή σεβαστή και υπολογίσιμη στον πολιτικό βίο της Αλβανίας…».

slpress.gr

Ο Μασκ και οι άλλοι: η νέα παγκόσμια Ακροδεξιά

Από
anixneuseis
-
0

 

Αν πριν από λίγα χρόνια μας έλεγαν ότι ο Φάρατζ θα ήταν πολύ μετριοπαθής και ο Τριντό πολύ αριστερός, ότι οι Μπους, οι Τσένι και οι Μακέιν θα στήριζαν τους Δημοκρατικούς και ότι ένας δισεκατομμυριούχος θα προέτρεπε τους Γερμανούς να ψηφίσουν ένα φιλοναζιστικό κόμμα που συγκεντρώνει ποσοστό 20%, θα νομίζαμε ότι πρόκειται για φάρσα. Αντιθέτως, δεν υπάρχει τίποτα το αστείο

Η παραίτηση του καναδού πρωθυπουργού Τζάστιν Τριντό και το ότι ο Ελον Μασκ εγκατέλειψε ξαφνικά τον Νάιτζελ Φάρατζ, αποφασίζοντας να υποστηρίξει στην Βρετανία τον ακραιφνή ακροδεξιό Τόμι Ρόμπινσον, φαινομενικά είναι δύο άσχετα μεταξύ τους γεγονότα.

Στην πραγματικότητα, όμως, είναι δύο πτυχές του ίδιου ζητήματος. «Είναι η μεγαλύτερη πολιτική επανάσταση του αιώνα, η πιο σημαντική μετά την κατάρρευση των ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα, του ναζισμού και του κομμουνισμού. Το ζήτημα είναι η νέα παγκόσμια (ακρο)Δεξιά, η οποία έχει ένα ιμπεριαλιστικό όραμα, αλλά ηγέτης της δεν είναι ένα κράτος, αλλά ένας άνθρωπος απίστευτα πλούσιος: ο Ελον Μασκ» γράφει σε ανάλυσή του ο Αλντο Κατσούλο της Corriere della Sera.

Για τον απερχόμενο Τζάστιν Τριντό γράφει πως σίγουρα δεν είναι αριστερός, τουλάχιστον με την έννοια που εξακολουθεί να έχει ο χαρακτηρισμός στην Ευρώπη. Προφανώς δεν είναι κομμουνιστής, ούτε σοσιαλιστής. Ο Τζάστιν Τριντό είναι φιλελεύθερος. Πιστεύει στην ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, στην ελεύθερη αγορά, στην ευελιξία της εργασίας, «σε όλα εκείνα χωρίς τα οποία δεν λειτουργούν τα σύγχρονα οικονομικά συστήματα» συνοψίζει ο ιταλός σχολιαστής. Φυσικά, ο Τριντό πιστεύει επίσης στην κοινωνική προστασία, στα δικαιώματα των γυναικών, στην υπεράσπιση των μειονοτήτων και των διαφόρων μορφών διαφορετικότητας, που εμπλουτίζουν μια χώρα σε πολιτιστικό, καλλιτεχνικό, ακόμη και οικονομικό επίπεδο. Αλλά δεν κατάφερε να αντισταθεί στον κυκλώνα Τραμπ.

Σύμφωνα με τον Αλντο Κατσούλο, ο πρώην και επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ  «δεν θέλει μόνο να θέσει υπό τον έλεγχό του τον Καναδά, τη Γροιλανδία, τον Παναμά. Ο Τραμπ θέλει να ηγηθεί ενός παγκόσμιου κινήματος. Αλλά η θέση είναι ήδη πιασμένη. Διότι σε λιγότερο από δύο χρόνια ο εκλεγμένος πρόεδρος θα πρέπει να υπερασπιστεί την ισχνή πλειοψηφία του στο Κογκρέσο, και δεν θα είναι εύκολο […] Ο Μασκ είναι κατά πολλά χρόνια νεότερος, κατά πολλά δισεκατομμύρια πλουσιότερος και δεν χρειάζεται να εισβάλει σε άλλες χώρες: απλά βρίσκει τον δικό του άνθρωπο σε καθεμία από αυτές».

Οντως, στην Ιταλία έχει την ίδια την πρωθυπουργό, στην Αυστρία τον πιθανό μελλοντικό πρωθυπουργό και στη Γερμανία έθεσε το Χ στην υπηρεσία της συμπρόεδρου του (ακροδεξιού) κόμματος AfD, το οποίο τον Φεβρουάριο θα μπορούσε να είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της Γερμανίας, πίσω από τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU), οι οποίοι δεν αποκλείουν εκ των προτέρων μορφές συνεργασίας. Στη Βρετανία  ο Μασκ είχε τον Φάρατζ. Αλλά τελικά δεν του έκανε.

Επ’ αυτού ο ιταλός αρθρογράφος σημειώνει ότι, όπως ο Τριντό δεν είναι αριστερός, έτσι και ο Νάιτζελ Φάρατζ δεν είναι ακροδεξιός. «Είναι και αυτός φιλελεύθερος, αν και διαφορετικός από τον Τριντό. Τα είδωλα του Φάρατζ είναι ο Τσόρτσιλ που νικάει τον Χίτλερ και η Θάτσερ που ανατρέπει τη χούντα των στρατηγών της Αργεντινής. Ο Φάρατζ είναι ένας βρετανός εθνικιστής, ο οποίος σίγουρα απεχθάνεται την Ευρωπαϊκή Ενωση και τη μετανάστευση, αλλά εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τον Τόμι Ρόμπινσον, ο οποίος ονειρεύεται να απελάσει τους βρετανούς μουσουλμάνους.

Ακριβώς όπως στη Γαλλία ο Ερικ Ζεμούρ, όχι τυχαία προσκεκλημένος στην ορκωμοσία του Τραμπ» γράφει ο Αλντο Κατσούλο.

Σε αντίθεση, όμως, με τον Φάρατζ, ο Ελον Μασκ, ο οποίος μεγάλωσε στη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ, «πιστεύει ακράδαντα στην ανισότητα των ανθρώπων. Ο ιδανικός κόσμος του είναι ένας κόσμος όπου όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο λιγότερους φόρους πληρώνεις. Αν το ανθρώπινο είδος κινδυνεύει με εξαφάνιση, αυτό δεν τον αφορά. Ο Αρης βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής, τουλάχιστον για εκείνον και τα αγαπημένα του πρόσωπα, ενώ η επίτευξη της αθανασίας είναι ένας πολύ πιο συναρπαστικός στόχος από την εξυγίανση ενός απαρχαιωμένου Εθνικού Συστήματος Υγείας, το οποίο, άλλωστε, στις ΗΠΑ δεν υπάρχει».

Ο Αντρέα Στρόπα, ο προσωπικός πρεσβευτής του Μασκ στην Ιταλία, όπως τον χαρακτηρίζουν τα ιταλικά ΜΜΕ («Φυσικά και ανταλλάσσω μηνύματα με την Τζόρτζια» απάντησε όταν τον ρώτησαν αν επικοινωνεί με την πρωθυπουργό της χώρας), δημιούργησε πρόσφατα ένα meme που απεικονίζει τον Μασκ ως ρωμαίο πατρίκιο, ένα βήμα πίσω από τον αυτοκράτορα Τραμπ και την ανθύπατο Μελόνι.

«Αλλά ο Τραμπ θα είναι αυτοκράτορας για τέσσερα χρόνια, ενώ η αυτοκρατορία του Μασκ μόλις άρχισε και θα διαρκέσει πολύ περισσότερο» σχολιάζει ο Αλντο Κατσούλο. «Εάν μόλις πριν από λίγα χρόνια μας έλεγαν ότι ο Φάρατζ θα ήταν πολύ μετριοπαθής και ο Τριντό πολύ αριστερός, ότι οι Μπους, οι Τσένι και οι Μακέιν θα στήριζαν τους Δημοκρατικούς και ότι ένας δισεκατομμυριούχος θα προέτρεπε τους Γερμανούς να ψηφίσουν ένα φιλοναζιστικό κόμμα που συγκεντρώνει ποσοστό 20%, θα νομίζαμε ότι πρόκειται για φάρσα.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει τίποτα το αστείο. Και στην περίπτωση που οι φιλελεύθεροι, ή ό,τι απομένει από αυτούς, δεν μπορέσουν να ενωθούν, τότε η Διεθνής της Αντίδρασης, όπως την αποκαλεί ο Μακρόν, θα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Ακόμη και να φλερτάρει με τη Ρωσία του Πούτιν και την Κίνα του Σι, καθιστώντας τη δημοκρατία περίεργη ανάμνηση».

Πηγή: Protagon.gr

Ανάλυση CT: Ο Τατάρ φεύγει, ο Ερχιουρμάν έρχεται. Ανατροπή ή παγίδα από Ερντογάν;

Από
anixneuseis
-
1
14/01/2025, 06:28
Πληθαίνουν οι φήμες για προώθηση της υποψηφιότητας Ερχιουρμάν από την Άγκυρα – Γυρίζει την πλάτη στον Τατάρ ο Ερντογάν και επιλέγει υποψήφιο που στηρίζει την ομοσπονδία – Δύο πιθανά σενάρια για την εξέλιξη της τουρκικής πολιτικής.

Η επιλογή παρουσιάζει ιδιαίτερα μεγάλο ενδιαφέρον, αφού ο Ερχιουρμάν είναι υπέρμετρος υποστηρικτής της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις γραμμές που χάραξε η Άγκυρα τα τελευταία χρόνια για κυριαρχική ισότητα και λύση δύο κρατών.

Μετά τη συνάντησή του με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, ο επικεφαλής του ΡΤΚ προέβη σε τοποθετήσεις που συζητούνται πολύ αυτές τις μέρες στα κατεχόμενα. Η μεγάλη εικόνα είναι ότι ακόμη εμφανίζεται υπέρ της ομοσπονδιακής λύσης. Ωστόσο στα σημεία φαίνεται να εγκαταλείπει τη σκληρή γραμμή και να μετράει τα λόγια του.

Η πρώτη ένδειξη είναι η ατάκα του ότι η ομοσπονδία είναι η μοναδική μορφή λύσης που έχει συζητηθεί «μέχρι τώρα». Η φράση αυτή μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως, παρόλο που ο Τουφάν Ερχιουρμάν παραμένει στην ουσία του συμφωνημένου πλαισίου και επικαλείται τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Για να πείσει αναφέρεται στην περίοδο απόρριψης της ομοσπονδιακής λύσης από τον Ντενκτάς (1998-1999), η οποία όπως αποδείχθηκε είχε ημερομηνία λήξης.

Την απάντηση μπορεί να δίνει μια άλλη τοποθέτηση που έκανε ότι υπάρχουν διαφόρων τύπων ομοσπονδίες. Ο Τουρκοκύπριος πολιτικός «φωτογραφίζει» την επιλογή της χαλαρής ομοσπονδίας, σύμφωνα με την οποία αποδυνωμένεται η κεντρική κυβέρνηση και ενισχύονται οι εξουσίες των συνιστωσών πολιτειών.

Δεύτερη ανάγνωση χρειάζεται και σε σχέση με τις αναφορές του στην ανάγκη εξασφαλίσεων για το μέλλον των Τουρκοκυπρίων σε περίπτωση αποτυχίας της επόμενης προσπάθειας. Ο Τουφάν Ερχιουρμάν είπε πως «εάν η ελληνοκυπριακή ηγεσία εγκαταλείψει το τραπέζι, δεν θα επιστρέψουμε στο στάτους κβο» και ζήτησε να καταστεί σαφές αυτό πριν από την επανέναρξη των συνομιλιών. Η τοποθέτηση συνδέεται με το σενάριο η Άγκυρα να απαιτήσει προσυμφωνία και στη συνέχεια να οδηγήσει τις συζητήσεις σε αποτυχία.

Συνεπώς δημιουργούνται δύο τάσεις, η εφαρμογή των οποίων εξαρτάται από τη στάση που θα ακολουθήσει τελικά η Άγκυρα. Ο Ερντογάν ίσως αποκηρύξει τη λύση δύο κρατών, χρεώνοντας την στον Τατάρ. Σε περίπτωση εκλογής του Ερχιουρμάν, θα μπορεί να επικαλεστεί τη λαϊκή ετυμηγορία και να επανέλθει στην επιλογή της ομοσπονδίας (και δη της χαλαρής). Ή ενδεχομένως να επικρατήσει η στρατηγική αποτυχία της προσπάθειας, θεωρώντας ότι έτσι θα εξελιχθεί το στάτους κβο σε λύση δύο κρατών.

cyprustimes.com

Δρ. Ιω. Παρίσης: ειρήνη δια της ισχύος! Περί αποτροπής και πρώτου πλήγματος

Από
anixneuseis
-
1

Δρ. Ιωάννης Παρίσης  Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων

Τα στοιχεία σχέσεων ισχύος Ελλάδας-Τουρκίας τα οποία εμφανίζονται στη δημοσιότητα αναφέρονται συνήθως στη στρατιωτική ισχύ και ειδικότερα στην απαρίθμηση οπλικών συστημάτων, στρατιωτικών σχηματισμών και στρατευμάτων. Αυτό οδηγεί σε μία ελλειπή εκτίμηση της ισορροπίας ισχύος μεταξύ των δύο χωρών αλλά και δημιουργία εσφαλμένων εντυπώσεων στον ελληνικό πληθυσμό. Διότι απλούστατα, δεν αποτελούν οι απόλυτοι αριθμοί το καθοριστικό στοιχείο της ισχύος. Άλλωστε πάντοτε η Ελλάδα πολέμησε εναντίον αριθμητικά ισχυρότερων αντιπάλων.

Το 1940 η σχέση ισχύος μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδος ήταν καταλυτική υπέρ της πρώτης σε όλα τα αντικειμενικά στοιχεία και παράγοντες ισχύος: οικονομία, βιομηχανική παραγωγή, πληθυσμός, αριθμός στρατευμάτων, οπλικά συστήματα. Και όμως το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν αντιστρόφως ανάλογο προς αυτά τα μεγέθη ισχύος. Τι ήταν εκείνο που συνέβαλε στην ανατροπή των δεδομένων;

Ο γεωγραφικός παράγοντας

Είναι καταρχήν εύκολα αντιληπτό ότι τα γεωγραφικά δεδομένα δεν ευνοούν την Ελλάδα. Όπως επισημαίνει ο Παν. Κονδύλης (1997), το καθοριστικό γεωγραφικό δεδομένο είναι διττό: αφενός η έκταση της τουρκικής επικράτειας είναι εξαπλάσια από την ελληνική, αφετέρου συνιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου, χώρο συμπαγή και αδιαίρετο, σε αντίθεση με τον ελληνικό χώρο – και μάλιστα την κρίσιμη, ως θεάτρου πολεμικών επιχειρήσεων, περιοχή του Αιγαίου καθώς και της βόρειας Ελλάδας, από τον Έβρο μέχρι τον Αξιό – που αποτελείται από διάσπαρτα και μεμονωμένα εδάφη (νησιά) ή στενές λωρίδες.

Το στρατηγικό πλεονέκτημα που δίνει η εδαφική αυτή κατανομή στην τουρκική πλευρά είναι προφανές. Ο γεωγραφικά κατατετμημένος ελληνικός χώρος μπορεί να καταληφθεί και να διατηρηθεί κατά τμήματα, ακόμη και πολύ μικρά.

Αντίθετα, η ελληνική πλευρά δεν έχει σχεδόν τη δυνατότητα να αποσπάσει από τον μεγάλο και συμπαγή τουρκικό γεωγραφικό όγκο, ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι (με εξαίρεση την Ίμβρο και την Τένεδο, γεγονός που εξηγεί την ισχυρή τουρκική στρατιωτική παρουσία στην πρώτη) χωρίς να εμπλακεί σε μακρόχρονες και σε μεγάλο βάθος επιχειρήσεις, όπως συνέβη το 1922.

Ανάλογο είναι το πρόβλημα της ελληνικής πλευράς σχετικά με την άμυνα των νησιών. Η έλλειψη στρατηγικού βάθους καθιστά δυσχερή την υποστήριξη των νησιών, υποχρεώνοντας τον ελληνικό στρατό να διατηρεί σ’ αυτά από τον καιρό της ειρήνης, σημαντικές δυνάμεις και αυτοδύναμο σύστημα υποστήριξης.

Τα παραπάνω δίνουν μια απάντηση σε όλους εκείνους (κυρίως πολιτικούς ή «ειρηνιστές») οι οποίοι είτε εν τη αφελεία τους, είτε για εντυπωσιασμό μιλούν περί αμοιβαίας μείωσης εξοπλισμών και ειδικώς για απόσυρση των δυνάμεων εκατέρωθεν, μέχρι κάποιου βάθους.

Ο αντίπαλος: υπερεκτίμηση ή υποεκτίμηση;

Ποιος είναι ο αντίπαλος στην αντιπαράθεση Ελλάδας-Τουρκίας; Η εντύπωση που υπάρχει στον ελληνικό πληθυσμό για την Τουρκία, όπως αυτή έχει δημιουργηθεί κυρίως από δημοσιεύματα του Τύπου, αναφέρεται σε μία Τουρκία ισχυρή και ανίκητη. Επιπλέον, οι επιθέσεις μερίδας του Τύπου αλλά και ενίων πολιτικών κατά των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, και η προσπάθεια κατασυκοφάντησης της ηγεσίας και του σώματος των αξιωματικών και του αξιόμαχου των μονάδων, έχουν διαμορφώσει στον πληθυσμό ένα κλίμα ηττοπάθειας, απαισιοδοξίας, ακόμη και… βεβαιότητας ήττας σε περίπτωση ελληνο-τουρκικής σύγκρουσης. Καλό είναι ωστόσο να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις της απειλής.

Γράφει στη Μιλλιέτ (7/9/11) ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Mehmet Ali Birand, με αφορμή παλαιότερη αποκαλυπτική ομιλία του πρώην Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Κοσανέρ, η οποία κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο: «Σχετικά με τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, είχε εδραιωθεί μια εικόνα τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Είχε δημιουργηθεί κάτι σαν μύθος, στο θέμα της επίδειξης δυνάμεως. Ακούγαμε και γινόταν λόγος για ένα  πειθαρχημένο Στρατό, με ηρωική πορεία, με μια συνεχή θυσία και ιστορίες επιτυχιών. Η ομιλία του Κοσανέρ, κατέρριψε αυτό το μύθο… Που είναι αυτός ο ηρωικός μας Στρατός, που τα μάτια όλων μας βούρκωναν, όταν περνούσε με τις αστραφτερές στολές κατά τις επίσημες παρελάσεις;  Είμαστε μέσα σε μια μεγάλη απογοήτευση…  Φαίνεται ότι αυτά που μας έλεγαν μέχρι σήμερα, δεν ήταν καθόλου σωστά.»

Σήμερα, ένας πρωτοφανώς μεγάλος αριθμός ανωτάτων αξιωματικών, συμπεριλαμβανομένων και πρώην Αρχηγών, βρίσκονται στη φυλακή, αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες.  Αυτό δημιουργεί κραδασμούς και αποτελεί οδυνηρό πλήγμα, ειδικώς για το σώμα των αξιωματικών, το οποίο μάλιστα έχει γαλουχηθεί με την ιδέα ότι αποτελεί τον εγγυητή της ύπαρξης του τουρκικού κράτους.

Σημαντικό αποσταθεροποιητικό παράγοντα για την Τουρκία αποτελεί το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα το οποίο την υποχρεώνει σε διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων, αγκίστρωση δυνάμεων και ανάλωση πόρων. Επιπλέον, η μέχρι σήμερα αποτυχημένη αντιμετώπισή του – πολιτικά και στρατιωτικά – έχει αρνητικές επιπτώσεις στο ηθικό στρατού και λαού.

Η σχετικότητα της ισχύος

Οι κύριες συνιστώσες της ισχύος – οικονομία, πληθυσμός, ένοπλες δυνάμεις – αποτελούν, κατά κάποιο τρόπο απόλυτα μεγέθη υπολογισμού της. Ωστόσο, θα πρέπει να δούμε την ισχύ σε σχέση προς εκείνη του αντιπάλου, την διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων όπως αυτά εξελίσσονται διαχρονικά, καθώς και το συνολικό απόθεμα ισχύος της κάθε χώρας.

Η ισχύς του αντιπάλου θα πρέπει να εκτιμάται ως προς τη δυνατότητά του να χρησιμοποιήσει το σύνολο της ισχύος του εναντίον μας. Ο γεωστρατηγικός περίγυρος της Τουρκίας, αλλά και τα μεγέθη της, σε ότι αφορά το έδαφος, τον πληθυσμό, τις ένοπλες δυνάμεις, είναι τελείως διαφορετικά από εκείνα της Ελλάδας. Επίσης, έχει διαφορετικές απειλές, προτεραιότητες και προσανατολισμούς. Η χώρα μας αποτελεί ένα μέρος μόνο των αμυντικών προτεραιοτήτων της Τουρκίας. Επομένως, ο στρατηγικός σχεδιασμός της δεν αφορά μόνο την Ελλάδα.

Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Τουρκία είναι μία μεγάλη χώρα που αντιμετωπίζει απειλές και προβλήματα σχέσεων από πολλαπλές κατευθύνσεις, ενώ δεν θα πρέπει να παραβλέπεται το κουρδικό ζήτημα. Περαιτέρω, η γειτνίασή της με το κρίσιμο γεωπολιτικό υποσύστημα Ανατολική Μεσόγειος – Μέση Ανατολή – Κασπία – Κεντρική Ασία αυξάνει τα προβλήματα ασφαλείας της, ενώ παράλληλα την καθιστά κρίσιμο γεωστρατηγικό παίκτη στην περιοχή.

Η πραγματική ισχύς δεν είναι πάντοτε εκείνη που προκύπτει από τη μέτρηση των συστατικών στοιχείων της ισχύος που προαναφέραμε. Το αν η ισχύς μιας χώρας θα έχει το αναμενόμενο αποτέλεσμα, εξαρτάται από την επιτυχημένη ή όχι υψηλή στρατηγική, από την ηγεσία, από την ορθή ή όχι οργάνωση του εμπορίου, την κατάλληλη ή όχι εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων, τις κατάλληλες ή όχι επιλογές στην εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις. Εδώ ακριβώς προκύπτουν δύο  κρίσιμα ερωτήματα:

1ον) έχει η χώρα μας διαμορφώσει κατάλληλη και αποτελεσματική υψηλή στρατηγική, και 2ον) υπάρχει κατάλληλη ηγεσία που θα υλοποιήσει την αντίστοιχη στρατηγική;

Στρατηγική αποτροπής και συμμαχιών

Η διαφορά του γεωπολιτικού δυναμικού μεταξύ των δύο χωρών, τόσο στον δημογραφικό όσο και στον  οικονομικό και αναπτυξιακό τομέα διευρύνεται συνεχώς, τείνει δε να λάβει τεράστιες διαστάσεις εξαιτίας αφενός της αναπτυξιακής δυναμικής που εμφανίζει η Τουρκία, αφετέρου της πρόσφατης οικονομικής κατάρρευσης της χώρας μας και της δημογραφικής της συρρίκνωσης.

Ο συνεχής εξοπλιστικός ανταγωνισμός έναντι της Τουρκίας θα απέβαινε μακροπρόθεσμα εκ των πραγμάτων εις βάρος της Ελλάδας και δεν μπορεί να λύσει από μόνος του το πρόβλημα. Ακόμη και αν υποθέταμε ότι η χώρα μας είχε τις δυνατότητες να αποκτήσει πολλά και σύγχρονα οπλικά συστήματα, δεν θα μπορούσε να υπερκεράσει το πληθυσμιακό μέγεθος της Τουρκίας, η οποία έχει τη δυνατότητα να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες στρατευμάτων. Κατά συνέπεια η λύση που απομένει για την αντιμετώπιση της απειλής είναι μια στρατηγική αποτροπής σε συνδυασμό με μια στρατηγική συμμαχιών.

Σύμφωνα με την Πολιτική Εθνικής Άμυνας, το δόγμα της Ελλάδας είναι αμυντικό και αποτρεπτικό. Ωστόσο, όπως γράφει ο Κονδύλης, αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα» εννοεί ότι προτίθεται να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα πιθανότητα υπογράψει μόνη της εκ προοιμίου την καταδίκη της.

Κατά συνέπεια το «αμυντικό δόγμα» θα πρέπει να συνοδεύεται από μια επιθετική στρατηγική η οποία θα υλοποιείται από έναν επιθετικό ελιγμό.

Επιθετική στρατηγική δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πρόθεση για επιθετική δράση ή προκλητικές ενέργειες με χρήση στρατιωτικών δυνάμεων. Σημαίνει όμως επίδειξη αποφασιστικότητας που αποτελεί στοιχείο της αποτροπής. Αντιθέτως, η έλλειψη αποφασιστικότητας για χρήση της ισχύος μπορεί να ερμηνευτεί από τον αντίπαλο ως φόβος, με αποτέλεσμα να αυξάνει η επιθετική του διάθεση.

Ο επιθετικός ελιγμός, που αποτελεί προϋπόθεση μιας επιτυχημένης πολεμικής ενέργειας, θα επιδιώκει όχι απλώς την απόκρουση του εχθρού αλλά και την απόκτηση εδάφους, τη συγκέντρωση δυνάμεων και ισχύος πυρός σε αποφασιστικό σημείο και τελικώς την καταστροφή του όγκου των εχθρικών δυνάμεων.

Βεβαίως, κύρια προϋπόθεση μιας επιτυχημένης αποτροπής αποτελούν το στρατιωτικό δυναμικό (δομή, συγκρότηση, πειθαρχία, εκπαίδευση, διάταξη, ικανή ηγεσία, ηθικό) και η ισχύς πυρός που είναι η συνισταμένη των παραπάνω και των κατάλληλων οπλικών συστημάτων. Για τον λόγο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία να προσεχθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις ώστε να διατηρείται σε υψηλό επίπεδο η ετοιμότητά τους και η μαχητική τους αποτελεσματικότητα.

Εις ότι αφορά στις συμμαχίες, η Ελλάδα, χάρη σε επιλογές υψηλής στρατηγικής που έγιναν στις παρελθούσες δεκαετίες, έχει καταστεί μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, δύο κύριων και ισχυρών ενώσεων κρατών του δυτικού κόσμου. Σημαντικό στοιχείο ισχύος αποτελεί επίσης η, περιστασιακή μεν, αλλά ιδιαίτερης σημασίας στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, η οποία θα πρέπει να αξιοποιηθεί καταλλήλως.

Φυσικά η αξία μιας συμμαχίας για ένα μέλος της εξαρτάται από την αξία του  ίδιου του μέλους μέσα σ’ αυτήν. Καμία συμμαχία δεν μπορεί να διασφαλίσει τα συμφέροντα μας αν δεν αποτελούμε αξιόπιστο μέλος της, ή αν συνεχώς απαιτούμε, χωρίς να εκφράζουμε την αμετάκλητη και αμετακίνητη απόφασή μας να απαντήσουμε δυναμικά σε οποιαδήποτε πρόκληση ή αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας.

Δυστυχώς, εκείνο που συχνά πλανάται είναι ότι στηρίζουμε τις ελπίδες μας στον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ ή τους Αμερικανούς για να μας σώσουν.

Δυστυχώς, εκείνο που συχνά πλανάται είναι ότι στηρίζουμε τις ελπίδες μας στον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ ή τους Αμερικανούς για να μας σώσουν.

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι σε μία διμερή αντιπαράθεση, οι άλλες χώρες πηγαίνουν με τον ισχυρό και όχι μ’ εκείνον που «έχει δίκαιο». Εκείνο που παρατηρούμε είναι ότι η μεν Τουρκία προβάλλει στο περιβάλλον της ισχύ μεγαλύτερη από ότι στην πραγματικότητα διαθέτει, αδιαφορώντας συχνά για το αν προκαλεί, η δε Ελλάδα επιδεικνύει μια… άρνηση χρήσης της ισχύος που διαθέτει. Πρόκειται για φοβικό σύνδρομο ή για ανικανότητα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας της χώρας να αντιληφθεί την πραγματικότητα;

Θα κλείσω το σύντομο αυτό σημείωμα με μια φράση του Κονδύλη (1997): «Οι µετριότητες, υποµετριότητες και ανθυποµετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσµο, δεν έχουν το ανάστηµα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους – ίσως να καταρρεύσουν ακόµα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στη μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεµο γιατί, αν ο πόλεµος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεµος θα συνεχίσει µια σπασµωδική πολιτική;»

Δήλωση Κασσελάκη για την δίωξή του

Από
anixneuseis
-
0
Stefanos Kasselakis
“Όλοι γνωρίζουν την επαγγελματική μου πορεία.
Με κόπο επιχείρησα στο εξωτερικό και πέτυχα. Πέτυχα στις ΗΠΑ. Σε ένα κράτος που δεν χρειάζεται να έχεις ως περγαμηνή το επίθετό σου ή τις γνωριμίες σου για να επιχειρήσεις. Στον πιο ανταγωνιστικό κλάδο της επιχειρηματικότητας – στη ναυτιλία – με εταιρεία εισηγμένη στο Χρηματιστήριο. Διάφανη, με τους ισολογισμούς δημοσιευμένους για κάθε ενδιαφερόμενο.
Προτού αναλάβω την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι γνώριζαν για τις επιχειρηματικές μου δραστηριότητες. Από την πρώτη ημέρα φρόντισα να τηρήσω όλους τους νόμους, ακόμα κι αν αυτοί κάνουν αρνητική διάκριση σε βάρος των Ελλήνων του εξωτερικού.
Αμέσως μόλις ενημερώθηκα ότι είναι ασυμβίβαστη η κατοχή ακόμη και προσωπικής εταιρείας στις ΗΠΑ από Έλληνα ομογενή πολιτικό, έσπευσα να την μεταβιβάσω.
Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η υπόθεση αυτή, η οποία δεν είναι καινούρια, δεν αφορά το πόθεν έσχες μου, το οποίο είναι απόλυτα διαφανές και πλήρως δηλωμένο. Το πόθεν έσχες μου δεν έχει καμία σχέση με τις επιχειρηματικές μου δραστηριότητες, και δεν υπάρχει τίποτα κρυφό ή παράνομο σε αυτό. Η υπόθεση αφορά τον νόμο για τις αλλοδαπές εταιρείες, έναν νόμο που επέτρεπε μεν σε εμάς τους ομογενείς να συμμετέχουμε στα εθνικά ψηφοδέλτια, χωρίς όμως την αναγκαία πρόβλεψη για τους ομογενείς να μπορούν να διατηρούν την νόμιμη πηγή βιοπορισμού τους στον μέχρι τότε τόπο κατοικίας τους.
Η κλήση μού έγινε στις 20 Δεκεμβρίου 2024, αλλά αποφάσισαν να τη δημοσιοποιήσουν μόλις τώρα! Εντελώς τυχαία μαζί με την έκδοση και τις αποκαλύψεις του βιβλίου μου.
Έτσι τον Μάιο θα κληθώ να δικαστώ για το αυτονόητο. Γιατί ήμουν ένας αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας και όχι γόνος, και επέλεξα το κόμμα που ηγούμουν να μην οδηγηθεί σε χρεωκοπία ή τραπεζικό δανεισμό και να παραμείνει ανεξάρτητο, στηρίζοντας τους εργαζομένους του.
Θα βρεθώ στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο για να αναλάβω την ευθύνη μου – αυτό που κανείς άλλος πολιτικός αρχηγός δεν έχει κάνει, δηλαδή να αναλάβει την ευθύνη για κάποια αμέλεια ή τυπική παράλειψή του.
Και είμαι υπερήφανος γι’ αυτό. Είμαι υπερήφανος γιατί εγώ δεν έχω πάρει ούτε 1€ από τον Έλληνα φορολογούμενο. Και ούτε 1€ από το κόμμα μου (το αντίθετο: είμαι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που έχει κάνει τη μέγιστη δωρεά στο κόμμα του).
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Αυτό το γνωρίζετε. Και το γνωρίζει και το σύστημα. Το σύστημα που προσπαθεί μέσα από αυτή την υπόθεση να πανηγυρίσει ή να αποπροσανατολίσει. Το σύστημα που καλλιέργησε την ατιμωρησία των πολιτικών, των τραπεζιτών, των «μεγάλων».
Μην τους κάνετε τη χάρη.”

Βύρων Ματαράγκας: «Η Τουρκία θέλει να αποτρέψει πάση θυσία την ίδρυση Κουρδικού κράτους»

Από
anixneuseis
-
0
Από: Νατάσα Παμπρή

• Η πολιτική της γείτονος την φέρνει αντιμέτωπη με τις ΗΠΑ, αλλά και με το Ισραήλ, το οποίο τάσσεται αναφανδόν υπέρ των Κούρδων! • Θετικό γεγονός ότι το συγκυβερνών Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) του Μπαχτσελί, ούτε άλλο πολιτικό κόμμα δεν εξέφρασαν αντίθεση για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης

Η συνέντευξη με τον Dr. Βύρωνα Ματαράγκα, διεθνολόγο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Μπαχτσέ-Σεχίρ της Κωνσταντινούπολης μας προσφέρει μοναδικές και πολύτιμες γνώσεις για τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τόσο από τη σκοπιά ενός διανοούμενου και διπλωμάτη, όσο και από την προσωπική του εμπειρία ως άνθρωπος που έχει ζήσει και συμμετάσχει ενεργά σε αυτήν την εξελισσόμενη ιστορική σχέση.
Γεννημένος στην Πόλη, ο κ. Ματαράγκας βίωσε την ένταση των κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών στην Τουρκία, κάτι που διαμόρφωσε την κοσμοθεωρία του και τις επιλογές του.
Στην συνέντευξη προσεγγίζει τη σύγχρονη γεωπολιτική κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, τις προκλήσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όπως η αναγνώριση του σημαντικού ρόλου της Θρησκευτικής Σχολής της Χάλκης και τη συνεισφορά της στην πνευματική ενότητα των δύο χωρών. Αναλύοντας τις απαντήσεις του κ. Ματαράγκα γίνεται φανερό πως η εμπειρία του στην Τουρκία του επιτρέπει να βλέπει τις τρέχουσες εξελίξεις από μία πιο προσωπική και ανθρώπινη σκοπιά. Ενίοτε δε ο ρεαλισμός του συγκρούεται με το «Εθνικό συναίσθημα». Ο καθηγητής μιλά για τις επιπτώσεις του καθεστώτος Ερντογάν, τις στρατηγικές της «Γαλάζιας Πατρίδας», τις σχέσεις με τους Κούρδους.
Ο Βύρων Ματαράγκας γεννήθηκε στα Ταταούλα (Φερίκιοϊ) και το σχολικό έτος 1962-1963, ξεκίνησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Στα Σεπτεμβριανά του 1964 μετανάστευσε από τη γενέτειρά του στην Ελλάδα, όταν απελάθηκε ο πατέρας του με μία βαλίτσα στο χέρι και στην τσέπη του 20 δολάρια που επέτρεπαν οι Τουρκικές Αρχές. Τον Σεπτέμβριο του 1964 εγγράφηκε στο 5ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών στα Εξάρχεια. Αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1972 από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είχε την τύχη να φοιτήσει σε ένα από τα λαμπρότερα Πανεπιστή μία της Γαλλίας, το Πανεπιστήμιο Νομικής, Οικονομίας και Κοινωνικών Επιστημών των Παρισίων στο Πάνθεον. Επέστρεψε στην Ελλάδα και υπηρέτησε ως διπλωμάτης στο Υπουργείο Εξωτερικών δεκαπέντε χρόνια.
Τον Οκτώβριο του 2006, στο πλαίσιο ενός μεταπτυχιακού προγράμματος Ευρωπαϊκών Σπουδών «Ελληνο-Τουρκικές Σχέσεις» που χρηματοδότησε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος, επέστρεψε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπαχτσέ-Σεχιρ. Δίδαξε επίσης στο Πανεπιστήμιο Αϊντίν και στο γαλλόφωνο τμήμα του Πανεπιστημίου Γεντίτεπε.
Ο πατέρας του είχε φύγει από την Τουρκία διωγμένος, ο γιος επέστρεψε ως καθηγητής Τουρκικού Πανεπιστημίου. Όπως υπογραμμίζει ο ίδιος, «η ζωή κάνει κύκλους».
Αναλυτικά η συνέντευξη:
• Το κλίμα των «ήρεμων νερών» μπορεί να διαταραχθεί από τις κινήσεις της Τουρκίας σε σχέση με την υπογραφή τουρκοσυριακού συμφώνου που να περιορίζει την ΑΟΖ της Κύπρου; Έχει κανείς την αίσθηση ότι η υπόθεση της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν έχει περιοριστεί στη θεωρία, αλλά βρίσκεται σε εξέλιξη για την κατοχύρωση διαπραγματευτικού κεκτημένου;
Τον όρο «Γαλάζια Πατρίδα» επινόησε ο αντιναύαρχος ε.α. Τζεμ Γκιούρντενιζ (Cem Gürdeniz),ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο αυτό για πρώτη φορά, στις 14/6/2006, στο συμπόσιο που διοργανώθηκε στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού της Τουρκίας με θέμα «Ο Εύξεινος Πόντος και η Θαλάσσια Ασφάλεια». Το 2015 η έννοια της «Γαλάζιας Πατρίδας» υιοθετήθηκε από το Τουρκικό κράτος και είναι το δόγμα που διαμορφώνει την πολιτική της Τουρκίας στον Εύξεινο Πόντο, στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.
Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, η άμυνα της Τουρκίας πρέπει να αρχίζει από περιοχές πέρα των συνόρων της χώρας και να έχει ως έρεισμα την ενεργό και στρατιωτική ισχύ. Ουσιώδες στοιχείο της έννοιας της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι η διασφάλιση της ασφάλειας των τουρκικών ακτών!
Προς τούτο, το δόγμα αυτό προτάσσει τη στρατιωτική ισχύ έναντι της διπλωματίας και θεωρεί απαραίτητη την ανάπτυξη ενός κλάδου πολεμικής βιομηχανίας, που θα διαρρήξει τα δεσμά της εξάρτησης της Τουρκίας από τις ξένες δυνάμεις σε ό,τι αφορά την προμήθεια εξοπλισμού και οπλικών συστημάτων. Το δόγμα αυτό καθοδηγεί τη στρατηγική της Τουρκίας στις θάλασσες που την περιβάλλουν και συγκεκριμένα στον Εύξεινο Πόντο, στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Αργότερα, τον όρο της «Γαλάζιας Πατρίδας» ανέπτυξε περαιτέρω και εξειδίκευσε ο αντιναύαρχος Τζιχάτ Γιαιτζί (Cihat Yaycı), όταν ανέλαβε καθήκοντα αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού της Τουρκίας στις 20/8/2017.
Η οθωμανική αυτοκρατορία είχε ισχυρό στρατό ξηράς, αλλά υστερούσε στο ναυτικό με εξαίρεση τον 16ο αιώνα! Κατά συνέπεια, μολονότι η οθωμανική αυτοκρατορία εξαπλώθηκε σε τρεις ηπείρους, παραμέλησε τη ζωτική σπουδαιότητα της θαλάσσιας ισχύος και δεν μπόρεσε να κυριαρχήσει στις θάλασσες όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Αγγλία. Ενώ οι χώρες αυτές ακολουθούμενες από άλλες, όπως η Γαλλία και η Ολλανδία, εξαπλώθηκαν στους ωκεανούς και πλούτησαν με υπερπόντιες αποικίες, η οθωμανική αυτοκρατορία έμεινε στο περιθώριο αυτών των κοσμοϊστορικών εξελίξεων!

Η απελευθέρωση από τον Ελληνικό Στόλο υπό τον ναύαρχο Κουντουριώτη όλων των νησιών του Αιγαίου πλην της Δωδεκανήσου, που ήταν υπό την κατοχή των Ιταλών, κατά τον Α΄Βαλκανικό Πόλεμο (Οκτώβριος 1912- Μάιος 1913) και η εδαφική συρρίκνωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας που οδήγησε στην ταπεινωτική για τους Τούρκους Συνθήκη των Σεβρών της 10ης Αυγούστου 1920, είναι μία οδυνηρή ιστορική ανάμνηση για τους Τούρκους, που καθιστά ανάγλυφη την χρησιμότητα της εννοίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» για την αμυντική θωράκιση της Τουρκίας! Η υπό σκέψη σύναψη Τουρκο-Συριακού Συμφώνου για τον καθορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ της Τουρκίας και της Συρίας βασίζεται στην άποψη, ότι τα νησιά δεν έχουν δική τους ΑΟΖ, ούτε υφαλοκρηπίδα, καθότι η υφαλοκρηπίδα εμπεριέχεται στην έννοια της ΑΟΖ!
Αυτή είναι η σταθερή άποψη της Τουρκίας για τη θαλάσσια ζώνη των νησιών! Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον η Τουρκία δεν κύρωσε τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982, γνωστής και ως Σύμβασης του Montego Bay. Κατά συνέπεια θεωρεί ότι, η Τουρκία και η Συρία δεν έχουν μόνο παρακείμενες ακτές, δηλαδή οι ακτές της Τουρκίας δίπλα στις ακτές της Συρίας, αλλά και αντικείμενες ακτές, δηλαδή οι ακτές της Τουρκίας είναι έναντι των ακτών της Συρίας, ως εάν να μη παρενεβάλετο η Κύπρος! Ακριβώς σε αυτή την άποψη ερείδεται το Τουρκο-Λιβυκό Μνημόνιο!
• Τι εκτιμάτε ότι θα πράξει η Τουρκία σε σχέση με την αυτονομία των Κούρδων στη Συρία. Από ό,τι διαφαίνεται οι Αμερικανοί δεν πρόκειται να επιτρέψουν στον πρόεδρο Ερντογάν να τους αφανίσει από την περιοχή;
Η Τουρκία τάσσεται υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ενότητας της Συρίας. Αυτό σημαίνει, όπως άλλωστε το δηλώνει επανειλημμένα ότι, η ανατολικά του Ευφράτη ποταμού «Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας» υπό τον έλεγχο του YPG θα εξαλειφθεί! Στην περιοχή αυτή το YPG έχει τις δικές του οικονομικές εφορίες και εισπράττει φόρους και τα δικά του δικαστήρια! Στην περιοχή αυτή, που είναι το 30% του Συριακού εδάφους, κυοφορείται το έμβρυο Κουρδικού κράτους! Αυτό το ενδεχόμενο η Τουρκία θέλει να αποτρέψει πάση θυσία! Θεωρεί ότι η ίδρυση ενός «κράτους τρομοκρατίας», όπως λέει, στα νότια σύνορά της εγκυμονεί μείζονα κίνδυνο ασφαλείας για την Τουρκία, διότι θα θέσει σε κίνδυνο την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας. Σημειωτέον ότι, οι παραμεθόριοι νομοί της Ν.Α. Τουρκίας έχουν Κουρδικό γηγενή πληθυσμό!
Σε περίπτωση συγκροτήσεως Κουρδικής κρατικής οντότητας στην Β.Α. Συρία, υπάρχει κίνδυνος εδαφικής κατολισθήσεως κάποιων εκ των εν λόγω παραμεθορίων νομών προς την άλλη πλευρά! Για τον λόγο αυτόν, η Τουρκία θα εμμείνει στην εξάλειψη της «Αυτόνομης Διοίκησης Βόρειας και Ανατολικής Συρίας», στον αφοπλισμό και στη διάλυση του YPG, του PKK και όλων των λοιπών Κουρδικών πολιτοφυλακών. Το YPG είναι τα αρχικά των Κουρδικών λέξεων «Γεκινεγέν Παραστίνα Γκελ», που σημαίνει «Μονάδες Άμυνας του Λαού». Ιδρύθηκε το 2011.
Από τον Ιούνιο 2022 συναρχηγοί του YPG είναι ο Σαλίχ Μουσλίμ και η Άσγια Αμπντουλλάχ. Έχει 85.000 ενόπλους πολεμιστές. Σκοπός του YPG είναι η καταπολέμηση της τρομοκρατικής οργάνωσης «Ισλαμικό κράτος» (ΙSΙS). To YPG είναι η κύρια συνιστώσα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, τις οποίες υποστηρίζουν οι ΗΠΑ! Καθίσταται πρόδηλον ότι, αυτή η πολιτική της Τουρκίας την φέρνει αντιμέτωπη και με τις ΗΠΑ, αλλά και με το Ισραήλ, το οποίο τάσσεται αναφανδόν υπέρ των Κούρδων!
• Πώς εισπράττει η Τουρκία τη νέα διακυβέρνηση Τραμπ; Σε σημαντικά πόστα (υπουργός Εξωτερικών, CIA κ.α.) υπάρχουν πρόσωπα που δεν κρύβουν τα αντιτουρκικά αισθήματά τους;
Το γεγονός ότι, ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Ντόναλτ Τραμπ περιβάλλεται από γνωστά φιλο-ισραηλινά στελέχη με εκπεφρασμένες αντιτουρκικές θέσεις, προβληματίζει την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας! Κατά την προηγούμενη θητεία του Ντόναλτ Τραμπ (2017-2021), υπήρξαν δύσκολες στιγμές, συγκρούσεις με λεκτική βία και προσβλητικές εκφράσεις που απάδουν στο διπλωματικό έθος (Don’t be a fool! I can destroy Turkish economy-Μην είσαι βλάκας! Μπορώ να καταστρέψω την Τουρκική οικονομία). Αυτά έγραψε, μεταξύ άλλων, ο τότε Πρόεδρος Ντόναλτ Τραμπ στην από 9/10/2019 επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας κ. Έρντογαν! Όμως, ο Τραμπ απέδιδε σπουδαιότητα στις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία και είχε μία καλή προσωπική σχέση με τον Πρόεδρο Έρντογαν! Προσκάλεσε δύο φορές, το 2017 και το 2019,τον Τούρκο Πρόεδρο στον Λευκό Οίκο!
Η επικοινωνία του κ. Έρντογαν με τον Λευκό Οίκο ήταν πιο εύκολη! Ο Τούρκος Πρόεδρος είχε την ευχέρεια να καλεί στο τηλέφωνο τον κ. Τραμπ! Αντιθέτως, οι σχέσεις του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας με τον απερχόμενο Πρόεδρο Μπαϊντενόπουλο υπήρξαν δύσκολες!
Η συμπεριφορά του Μπαϊντενόπουλου έναντι του Τούρκου Προέδρου υπήρξε από κακή έως εχθρική! Δεν προσκάλεσε τον Πρόεδρο Έρντογαν στον Λευκό Οίκο! Ενεθάρρυνε τη συγκρότηση ομάδας συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος, της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ με προφανή σκοπό την απομόνωση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο! Δήλωσε ευθαρσώς ότι, σκοπός του ήταν να «ανατρέψει τον Πρόεδρο Έρντογαν, όχι με πραξικόπημα- όχι ,όχι, όχι!- αλλά διά της συνεργασίας με την αντιπολίτευση»!
Ως προς το τι εννοούσε ο ποιητής λέγοντας «συνεργασία με την αντιπολίτευση», οργιάζει η φαντασία του ανθρώπου!
• Προ ημερών ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος συναντήθηκε με τον πρόεδρο Ερντογάν, λαμβάνοντας νέα διαβεβαίωση για το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Εκτιμάτε ότι βρισκόμαστε κοντά σε τέτοιο ευχάριστο γεγονός;
Η συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου με τον Πρόεδρο της Toυρκικής Δημοκρατίας κ. Έρντογαν στο Προεδρικό Μέγαρο στην Άγκυρα έγινε σε πολύ θετικό κλίμα! Είναι θετικό το γεγονός ότι, ο Πρόεδρος Έρντογαν έδωσε την εντολή στον υπουργό Παιδείας κ. Γιουσούφ Τεκίν (Yusuf Tekin) να μεριμνήσει για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Θετικό είναι επίσης το γεγονός ότι, το συγκυβερνών Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί δεν προέβη σε δήλωση επικριτική της εντολής του Προέδρου για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ούτε κανένα άλλο πολιτικό κόμμα εξέφρασε την αντίθεσή του στην επαναλειτουργία της εν λόγω Σχολής!
Υπάρχουν σημαντικά τεχνικά θέματα προς ρύθμιση! Ποιο θα είναι το καθεστώς της Σχολής; Θα είναι Πανεπιστημιακή Σχολή ή Ανωτέρα Σχολή; Θα φοιτούν μόνο άρρενες και μόνο Χριστιανοί Ορθόδοξοι; Γυναίκα καθηγήτρια θα μπορεί να διδάξει; Η διοίκηση της Σχολής πώς και από ποιόν θα ορίζεται; Εδώ στην Τουρκία, τα Πανεπιστήμια δεν υπάγονται στο Υπουργείο Παιδείας, αλλά στο Συμβούλιο Ανωτάτης Εκπαιδεύσεως (Yüksek Öğretim Kurulu-YÖK), που είναι ένας πολύ ισχυρός κρατικός οργανισμός.
• Μία από τις κορυφαίες εκδηλώσεις της σύγχρονης ιστορίας είναι οι εορτασμοί τον Μάιο στη Νίκαια με αφορμή τα 1700 χρόνια από την Α’ οικουμενική σύνοδο, όπου θα συμπέσει το Πάσχα και θα συνλειτουργήσουν Πατριάρχης και Πάπας. Ζούμε συγκλονιστικές στιγμές, σαν να θυμίζει λίγο ιστορικές στιγμές του Βυζαντίου;
Οι εορτασμοί τον προσεχή Μάιο στη Νίκαια με αφορμή τα 1700 χρόνια από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο με την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και του Πάπα Φραγκίσκου θα αποτελέσουν ένα πολύ σημαντικό γεγονός για όλους τους Χριστιανούς, διότι οι αποφάσεις της Συνόδου εκείνης έγιναν αποδεκτές από όλους τους Χριστιανούς, δηλαδή από τους Ορθόδοξους, τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Προτεστάντες, τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες, την Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής. Για την Τουρκία ως φιλοξενούσα χώρα, αυτές οι εορταστικές εκδηλώσεις θα παράσχουν την ευκαιρία μίας μοναδικής τεράστιας προβολής σε όλο τον κόσμο!
• Είστε γέννημα θρέμμα της Κωνσταντινούπολης και ο αγιασμός των υδάτων μπροστά από το Πατριαρχείο στον Κεράτιο είναι συγκινητική τελετή. Τι σημαίνει για τους Ρωμιούς της πόλης;
O αγιασμός των υδάτων σε οποιοδήποτε υδάτινο σημείο της Βασιλεύουσας, είτε στις ακτές του Βοσπόρου, είτε στα Πριγκηπόνησα στη θάλασσα του Μαρμαρά, είναι μία στιγμή θρησκευτικής κατανύξεως, μεγαλείου ψυχής και πνευματικής ανατάσεως! Ο αγιασμός των υδάτων του Κερατίου Κόλπου στο Φανάρι από τον Αρχηγό της Ορθοδοξίας είναι ένα γεγονός υψίστης πνευματικής σπουδαιότητος για όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς!

1...940941942...3,038Σελίδα 941 από 3,038