Η Ρωσία καταγράφει προσπάθειες από τη Δύση να αποσταθεροποιήσει την κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο και ως εκ τούτου η κατάσταση στα Βαλκάνια χειροτερεύει.
Αυτό δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας Αλεξάντερ Γκρούσκο στον αέρα του «Russia-24», σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Tass.
«Η κατάσταση στα Βαλκάνια χειροτερεύει και επιδεινώνεται ως αποτέλεσμα της εσκεμμένης πολιτικής των χωρών του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών, φυσικά, που ασκούν συνεχή πίεση στη Σερβία για να την παρεκκλίνουν από τη σημερινή της θέση», είπε ο αναπληρωτής υπουργός.
Για να επιτευχθεί αυτό, συνέχισε, «χρησιμοποιούνται κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένης της υπονόμευσης της εσωτερικής σταθερότητας».
Tass
«Βλέπουμε τι συμβαίνει σήμερα στο Κοσσυφοπέδιο, και για εμάς είναι προφανές ότι υπάρχει μια προσπάθεια αποσταθεροποίησης της εσωτερικής κατάστασης μέσω εξωτερικής ενίσχυσης», τόνισε ο Γκρούσκο «και, φυσικά, αυτό είναι το πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου, όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε εντελώς στις προσπάθειές της να εξομαλυνθεί η κατάσταση».
Στην περιοχή συνεχίζονται οι διώξεις των Σέρβων, η στέρηση κάθε δικαιώματος, ο εκφοβισμός, η κατάσχεση περιουσιών και πολλά άλλα, με την πλήρη συνεννόηση της Δύσης, επεσήμανε ο αναπληρωτής υπουργός.
«Και, φυσικά, απαιτούν από τη Σερβία να ενταχθεί στις αντιρωσικές κυρώσεις και να συνδέσει την ευρωπαϊκή προοπτική με την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου», πρόσθεσε ο ανώτερος διπλωμάτης.
Ο δήμος Λιπιάν, που βρίσκεται στα κεντρικά μέρη του Κοσσυφοπεδίου, πήρε μια ιστορική απόφαση. Το δημοτικό συμβούλιο αποδέχτηκε την τουρκική ως επίσημη γλώσσα.
Turkish cuisine
Η απόφαση συγκαταλέγεται στα βήματα μεγάλης σημασίας όσον αφορά την ενίσχυση των δικαιωμάτων του τουρκικού πληθυσμού στο Κοσσυφοπέδιο και τη διατήρηση της πολιτιστικής πολυμορφίας στην περιοχή, σημειώνει τουρκικό δημοσίευμα.
Στη συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο του Λιπιάν, έγινε ομόφωνα αποδεκτό ότι η τουρκική πρέπει να αποκτήσει το καθεστώς της «γλώσσας σε επίσημη χρήση» με πρωτοβουλία του βουλευτή του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος του Κοσσυφοπεδίου (KDTP) Ένις Κερβάν.
Η αποδοχή της Τουρκικής ως επίσημης γλώσσας στο Κοσσυφοπέδιο θεωρείται σημαντική καμπή όσον αφορά τα δικαιώματα των Τούρκων που ζουν στα Βαλκάνια. Θεωρείται επίσης ότι αυτή η απόφαση θα οδηγήσει σε παρόμοια βήματα που θα γίνουν και σε άλλες χώρες της περιοχής.
Τα τουρκικά είναι επίσημη γλώσσα σε πολλούς δήμους
Εκτός από τον Δήμο Λιπιάν, τα τουρκικά έχουν επί του παρόντος το καθεστώς της «επίσημης γλώσσας» στους δήμους της Πρίζρεν και της Μαμούσα και έχει το καθεστώς της «γλώσσας σε επίσημη χρήση» στους δήμους της Πρίστινα, του Γκιλάν, του Βιτσιτίριν, της Νότιας Μιτρόβιτσα και της Βόρειας Μιτρόβιτσα.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία του Κοσσυφοπεδίου, τα τουρκικά γίνονται αποδεκτά ως γλώσσα σε επίσημη χρήση από ορισμένους δήμους του Κοσσυφοπεδίου, καθώς μια γλώσσα που παραδοσιακά ομιλείται εντός των δημοτικών συνόρων μπορεί να έχει το καθεστώς της «γλώσσας σε επίσημη χρήση» ανεξάρτητα από το ποσοστό εκπροσώπησής της.
Αυτό το καθεστώς δεν απαιτεί τη χρήση επίσημης γλώσσας στους τομείς ευθύνης του δήμου.
Ο νέος βοηθός Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός πλαισιωμένος από τους Σεβασμιώτατους Μητροπολίτες Ταλλίνης και Εσθονίας κ. Στέφανο, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριο, Περιστερίου κ. Γρηγόριο, τους καθηγουμένους των Ιερών Μονών Ξενοφώντος και Παντοκράτορος του Αγίου Όρους, κ.κ. Αλέξιο και Γαβριήλ, λοιπούς κληρικούς, και τη μητέρα του. Φωτογραφία: Rimas Akutaitis, Ι.Μ. Εσθονίας.
Ένα ιστορικής σημασίας γεγονός έλαβε χώρα την περασμένη Κυριακή, 12 Ιανουαρίου, στην Εσθονία. Στον Καθεδρικό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην πόλη Pärnu, νοτίως του Tallinn, της Ιεράς Μητρόπολης του Οικουμενικού Πατριαρχείου της βορειότερης αυτής χώρας της Βαλτικής, χειροτονήθηκε βοηθός Eπίσκοπος Haapsalu του Μητροπολίτη Στεφάνου ο Φινλανδός κληρικός Δαμασκηνός Ολκινουόρα, ιερομόναχος της Μονής Ξενοφώντος του Αγίου Όρους.
Πρόκειται για τον πρώτο βοηθό επίσκοπο που εξέλεξε η Σύνοδος της τοπικής Εκκλησίας η οποία ανασυστήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με την επανενεργοποίηση, το 1996, του Πατριαρχικού Τόμου του 1923 ο οποίος είχε καταστεί ανενεργός λόγω του σοβιετισμού.
Η Εσθονία, μολονότι χώρα μικρή με έκταση σχεδόν όσο δυό φορές η Πελοπόννησος, και πληθυσμό 1,4 εκατομμύριο ανθρώπους περίπου, διαθέτει μια διόλου ευκαταφρόνητη κοινότητα Ορθοδόξων πιστών που ξεπερνούν σήμερα τις 140.000 ψυχές. Από αυτούς οι 30.000 ανήκουν στην αυτόνομη Εκκλησία της Εσθονίας η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Μολονότι προφανώς είναι έντονη στη χώρα η παρουσία της ρωσικής Ορθοδοξίας, η Εσθονία είναι σήμερα από τις Βαλτικές χώρες εκείνη με τον εντονότερο ίσως αντιρωσισμό. Προς αυτό συνέτειναν και ιστορικοί λόγοι αλλά και οι εξελίξεις των τελευταίων τριών σχεδόν ετών στην Ουκρανία.
Το πέρας της Οκτωβριανής Επανάστασης βρήκε την Εσθονία παραχωρημένη στους Γερμανούς από τον Λένιν, με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, ωστόσο η Εσθονία κήρυξε λίγο αργότερα, το 1921, την ανεξαρτησία της.
Από τον Αύγουστο του 1940, όμως, σε συνέχεια της παραβίασης, τον Ιούνιο του ιδίου έτους, της Διακήρυξης της Ουδετερότητας της Εσθονίας (1938) και του Συμφώνου μη Επιθέσεως (1939) των σοβιετικών στρατευμάτων που στάθμευαν στη χώρα, η βαλτική αυτή χώρα προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Εσθονίας.
Ακολούθησαν οι γνωστές παλινδρομήσεις μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο και μόνον το 1991, με τη διάλυση της δεύτερης η Εσθονία ξαναβρήκε την ανεξαρτησία της.
Χαρακτηριστική του κλίματος αυτού το οποίο αντικατοπτρίζεται και στα εκκλησιαστικά πράγματα, ήταν η πρόσφατη εξέλιξη για την οποία ενημερωθήκαμε στο Ταλλίν, της απέλασης με εντολή της εσθονικής κυβέρνησης, Ρώσου Επισκόπου κι ενός συνεργάτη του που φέρεται να λειτουργούσε σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της χώρας.
Υπό το φως των ανωτέρω, αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Κωνσταντινούπολης τα τελευταία εννέα έτη, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την κρισιμότητα των πραγμάτων στην παρούσα κατάσταση αλλά και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την Εκκλησία στην Εσθονία.
Eίναι δε μάλλον ασφαλές να συμπεράνει κανείς ότι η αύξηση του Ορθόδοξου ποιμνίου αυτής της Εκκλησίας, οι ποιμαντικές ανάγκες της οποίας οδήγησαν ακριβώς στην εκλογή του νέου βοηθού επισκόπου του Μητροπολίτη Εσθονίας, οφείλεται εν μέρει και στις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις.
Ο νεοχειροτονηθείς Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός, με τον αναποκριτή της Hellas Journal Παναγιώτη Παύλο. Φωτογραφία Hellas Journal
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να λησμονεί κανείς ότι ο ρόλος της Εκκλησίας είναι κατ᾽ εξοχήν και πρωτίστως θεολογικός και η ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας κινείται πέραν του χώρου και του χρόνου, προς την ενότητα των πάντων.
Μια ενότητα η οποία παραμένει διαρκώς ο πρωταρχικός στόχος, ανεξαρτήτως των ιστορικών συγκυριών της έκβασης των ανθρωπίνων πραγμάτων. Υπ᾽ αυτήν την έννοια, η χειροτονία του συγκεκριμένου επισκόπου είναι ασφαλώς ένα ιστορικό γεγονός που καλείται να λειτουργήσει ευεργετικά εντός ενός περιβάλλοντος μεγάλων προκλήσεων.
Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα στοιχεία που αφορούν το πρόσωπο του νέου επισκόπου, τα οποία αξίζει να σημειωθούν. Διότι δεν συμβαίνει σήμερα συχνά να χειροτονούνται αρχιερείς άνθρωποι οι οποίοι έχουν εμπειρία του μοναστικού βίου και δεν προέρχονται απλώς από εκκλησιαστικές γραφειοκρατικές θέσεις καριέρας.
Ο νεοχειροτονηθείς Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός εκτός του ότι προέρχεται από τις τάξεις του μοναχισμού είναι μια πολυτάλαντη πολυσχιδής προσωπικότητα, με εκπληκτική ευρυμάθεια και ικανότητες.
Ο νεοχειροτονηθείς Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός με τη μητέρα του, κα Anita Olkinuora. Φωτογραφία Hellas Journal.
Είναι Καθηγητής Υμνολογίας, Ορθόδοξης Θεολογίας, και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας με πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο, ενώ ομιλεί 12 γλώσσες – είναι αδύνατον, ακούγοντάς τον να μιλά ελληνικά να αντιληφθεί κανείς τη φινλανδική καταγωγή του – και διαθέτει πλήρη μουσική παιδεία, κλασική και βυζαντινή.
Όπως μάλιστα ανέφερε ο ίδιος στην ενθρονιστήρια ομιλία του, είναι η «πρώτη φορά στην ιστορία που η Φινλανδία προσφέρει στην Εσθονία, τη χώρα της Μαρίας όπως λέγεται, αρχιερέα Φινλανδό».
Με αυτά δεδομένα, εύκολα εξηγείται η παρουσία στην ιστορική αυτή χειροτονία πολλών σημαινόντων εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων τόσο του Οικουμενικού Πατριαρχείου όσο και της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και του Αγίου Όρους.
Ενδεικτικά, μαζί με τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Μητροπολίτη Σμύρνης κ. Βαρθολομαίο, συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπας και ο Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Μάξιμος. Από την Εκκλησία της Ελλάδος παραβρέθηκαν στην Εσθονία οι Μητροπολίτες Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Εδέσης Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ, Περιστερίου κ. Γρηγόριος (καθηγητής Κανονικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών), καθώς και ο Εσθονός Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Pärnu και Saarek κ. Αλέξανδρος.
Ο νεοχειροτονηθείς βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτη Ταλλίν και πάσης Εσθονίας, Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός». Φωτογραφία: Rimas Akutaitis, Ι.Μ. Εσθονίας.
Ενώ από το Άγιον Όρος ταξίδεψαν στη Βαλτική οι ηγούμενοι των Ιερών Μονών Ξενοφώντος και Παντοκράτορος, κ.κ. Αλέξιος και Γαβριήλ με συνοδείες τους, αλλά και από τις Σέρρες η καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου Ιακώβη.
Επιπλέον τεκμήριο της προσωπικότητας του Φινλανδού νέου Επισκόπου συνιστά η παρουσία, ανάμεσα στο πλήθος των συμμετεχόντων από Ευρώπη και Αμερική, 30 περίπου Ελλήνων που ταξίδεψαν στην εσθονική πρωτεύουσα από πολλές περιοχές της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και ο Πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Λιάκος, ο οποίος και διηύθυνε πολυμελή βυζαντινή χορωδία αποτελούμενη από φίλους και συναδέλφους του νέου επισκόπου, όπως ο Καθηγητής Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Notre Dame του Ιλινόις, πρωτοπρεσβύτερος της Οικουμενικού Πατριαρχείου π. Αλέξιος Torrance, και ο γράφων.
Στην όχι και τόσο μακρινή ιστορία, ο (Σλαβο)μακεδονικός λαός έζησε και βασίστηκε σε τρεις μύθους που κινούνταν ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και το εθνικό όνειρο, γράφει σε άρθρο του ο Πάντε Κολεμισέφσκι στη Nova Makedonija των Σκοπίων.
Το πρώτο είναι ο μύθος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η αρχαία καταγωγή του σύγχρονου (Σλαβο)Μακεδόνα.
Το δεύτερο, ο μύθος της Ενωμένης Μακεδονίας στα πρώην γεωγραφικά, εν μέρει επίσης εθνογραφικά και γλωσσικά της σύνορα.
Ο τρίτος μύθος σχετίζεται με το VMRO (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) και τον ρόλο του στην ιστορία – θετικός ή αρνητικός.
Αναλάβαμε να απαλλαγούμε από τους μύθους μας υπογράφοντας τις συμφωνίες με Ελλάδα και Βουλγαρία;
Από την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας (τώρα Βόρεια Μακεδονία), οι τρεις μύθοι έχουν περάσει από πολλά στάδια ανάνηψης και αποκατάστασης, αλλά σήμερα, επίσημα, πολιτικά και κρατικά, έχουν τοποθετηθεί στο αρχείο ως ολοκληρωμένοι.
Παραμένουν ζωντανοί μόνο για κάποια άτομα και ομάδες ως όνειρο που δεν υλοποιήθηκε, ως έρημη επιθυμία για κάτι μακρινό και άπιαστο.
Με την υπογραφή και εφαρμογή των συμφωνιών με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, με τις συνταγματικές τροποποιήσεις και με τη νέα ονομασία Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, το νεοονομαζόμενο κράτος ανέλαβε όχι μόνο να τους ξεφορτωθεί αλλά να τους θάψει στον τάφο.
Χωρίς να μπούμε να αποδείξουμε ή να διαφωνήσουμε εάν οι σημερινοί (Σλαβο)Μακεδόνες είναι άμεσοι ή έμμεσοι απόγονοί του ή όντως δεν έχουν καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο, μπορούμε να πούμε ότι η λατρεία του Αλεξάνδρου καλλιεργούνταν για μεγάλο χρονικό διάστημα μεταξύ των ανθρώπων.
Το όνομά του είναι στα δημοτικά τραγούδια, σε ιστορίες ολόκληρης της σλαβομακεδονόφωνης περιοχής, πολλά νεογέννητα παιδιά, αρσενικά και θηλυκά, φέρουν το όνομά του.
Σίγουρα αυτό δεν είναι τυχαίο, σίγουρα έχει αρχαίες ρίζες.
Κατά τη διάρκεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας, καθώς και στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, ούτε οι ιστορικοί, ούτε η επιστήμη, ούτε η πολιτική έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον ή προσοχή στην ιστορία πριν από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια.
Στην πραγματικότητα, η λατρεία του Αλέξανδρου ήταν ζωντανή στη μακεδονική διασπορά στην Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά και τη Γερμανία.
Αυτή η διασπορική κλίση στην κομμουνιστική Μακεδονία θεωρήθηκε, κατά κάποιο τρόπο, ως εχθρική δραστηριότητα και πιθανός κίνδυνος μεταφοράς της καυτής εθνικής ατμόσφαιρας στα ίδια τα Σκόπια, η οποία πραγματικά μεταφέρθηκε αργότερα.
Ωστόσο, παρά την επαγρύπνηση και τους φράχτες, ο Αλέξανδρος ο Τρίτος της Μακεδονίας (Μέγας Αλέξανδρος), ο δημιουργός της μεγάλης μακεδονικής αρχαίας αυτοκρατορίας, βρέθηκε ξανά ανάμεσα στους Σλαβομακεδόνες.
Μπορεί να διαφωνούμε, αλλά η ανάσταση του ονόματός του και του θέματός του ήταν αναπόφευκτη στις ταραχώδεις ιστορικές επανεξετάσεις των πρώτων χρόνων μιας ανεξάρτητης ‘Μακεδονίας’.
Τον έφερε στη ζωή σε μια μεγάλη σκηνή ο Βασίλ Τουπουρκόφσκι-Τσιλέ, ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς εκείνη την εποχή.
Η δημοσίευση πολυτελών βιογραφιών του Αλέξανδρου, που βασίζονται σε αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αμερικής, έχει πυροδοτήσει ένα κύμα έκκλησης για τη θαμμένη αρχαία ιστορία, συμπεριλαμβανομένων των θρύλων του αλόγου του Βουκεφάλα.
Αλλά αν για τον Τουπουρκόφσκι το μεγαλείο της λατρείας ήταν μια συναρπαστική ιστορική-φανταστική προσθήκη, η χρήσιμη αξία του μεγάλου στρατιωτικού ηγέτη εντοπίστηκε εγκαίρως και χρησιμοποιήθηκε στο μέγιστο από τον Νίκολα Γκρούεφσκι, αφού στάθηκε επικεφαλής του VMRO-DPMNE, και ιδίως αφότου έγινε πρόεδρος της Κυβέρνησης.
Η Ιππασία στην ιστορία της αρχαίας καταγωγής των σημερινών Μακεδόνων και της ταύτισής τους με μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας, κέρδισε χιλιάδες ψήφους σε πολλές διαδοχικές εκλογικές νίκες.
Είναι μια, θα έλεγε κανείς, η φωτεινή πλευρά του μεταλλίου, εκείνης της αρχαίας κορύφωσης, που υποστηρίζεται σθεναρά από την αρχαιότητα, με την ανέγερση μεγάλου αριθμού μνημείων και ιδιαίτερα με το οικοδομικό έργο «Σκόπια 2014».
Από την άλλη, η επιστροφή στον Αλέξανδρο και την εποχή του και η αναζήτηση εθνικών ριζών μέσω αυτού, όχι χωρίς βάση, αντιμετωπίζεται ως πλήγμα στην επιστημονικά αποδεκτή σλαβική ταυτότητα των ‘Μακεδόνων’ και ως δήθεν προσβολή των Ελλήνων.
Παρά τις προσπάθειες και τις επενδύσεις πολλών χρημάτων, που θεωρήθηκε ως εθνική κάθαρση, αυτό το εγχείρημα, τελικά, αντί για ενότητα, εισήγαγε μια νέα εθνική διχόνοια με μακροπρόθεσμες συνέπειες. Το παράλογο είναι ότι το μεγαλείο, αντί να το συντηρεί, έθαψε τον μύθο.
Η συμφωνία φιλίας με τη Βουλγαρία και η συμφωνία με την Ελλάδα για το όνομα του κράτους, εκτός από τον μύθο για τον Αλέξανδρο, κατέστρεψαν έναν ακόμη μύθο, ένα ακόμη ανεκπλήρωτο ή απραγματοποίητο όνειρο και μέρος των σλαβομακεδονικών αυταπατών.
Ο μύθος της ενωμένης Μακεδονίας (εδαφικά, γεωγραφικά, εθνοτικά και κρατικά) που δεν είχε σβήσει για περισσότερο από έναν αιώνα τραγούδησε σίγουρα το κύκνειο άσμα του στο χωριό Ψαράδες της Μικρής Πρέσπας στην Ελλάδα, στις όχθες της λίμνης της Πρέσπας.
Η λαχτάρα για το όρος Πιρίν και το Αιγαίο (Λευκό) Πέλαγος περιέχει στοιχεία που έφεραν τύχη ή ατυχίες;!
Δεν είναι απαραιτήτως αλήθεια, αλλά δεν απέχει πολύ από την αλήθεια να πούμε ότι το ιδανικό της ενοποίησης, το οποίο συχνά καταχράστηκε, και η λαχτάρα για τα βουνά Πιρίν και το Αιγαίο (Λευκό) Πέλαγος περιείχαν στοιχεία που δεν έφεραν ευτυχία ή τίποτα εθνικό όφελος.
Αυτές οι μάχες είχαν πολύ μικρό θετικό αποτέλεσμα αν συνοψιστούν από τη σημερινή οπτική γωνία και αν κριθούν από τη σημερινή θέση των Σλαβομακεδόνων σε αυτές τις χώρες.
Ούτε μικρή ζημιά έκανε ένα μεγάλο ψέμα που έλεγε ότι θα φτάσουμε στο Αιγαίο, που ζωντάνεψε την εποχή της ανάστασης του VMRO μέσω του Λιούπτσο Γκεοργκιέφσκι και στο οποίο έπεσε μεγάλος αριθμός ειλικρινών πατριωτών, και το προπαγάνδισαν οιονεί πατριώτες, προβοκάτορες και αστυνομικοί πληροφοριοδότες.
Ενώ κάποιοι από τους (Σλαβο)Μακεδόνες τραγούδησαν για το „Солун е наш“/ «Η Θεσσαλονίκη είναι δική μας», άλλα έθνη πήραν την ευκαιρία οι σημερινές πόλεις να χάσουν την πλειοψηφική τους σλαβομακεδονική εθνική ταυτότητα, μετρούμενη με τον αριθμό των κατοίκων.
Ο τρίτος ζωντανός μύθος μεταξύ των Μακεδόνων είναι η οργάνωση VMRO, ο μη πλήρως ξεκαθαρισμένος ρόλος της στον αγώνα για μια ανεξάρτητη ή αυτόνομη Μακεδονία, συμπεριλαμβανομένων των αντιπαραθέσεων της, η ιστορική σύνδεση με τη Βουλγαρία κ.λπ.
Ωστόσο, όσο κι αν δεν αρέσει ή δεν το ανέχεται σε κάποιον, η αλήθεια είναι ότι το VMRO είναι σχεδόν ένα μυθικό και θρυλικό φαινόμενο στη συνείδηση κάποιων Σλαβομακεδόνων, αλλά ταυτόχρονα το διαψεύδουν και το μολύνουν άλλοι.
Αναζωογονημένη και διωγμένη, ελεύθερη ή απαγορευμένη, μυστική ή δημόσια, αυτή η οργάνωση έχει δείξει μια ιστορική επιμονή να επιβιώσει. Αυτή η εικόνα δεν έχει αλλάξει εδώ και σχεδόν 130 χρόνια.
Το ερώτημα είναι αν οι σημερινοί ιστορικοί έχουν τη βούληση, τις ευκαιρίες και την ικανότητα να ξεκαθαρίσουν όλες τις αντιπαραθέσεις σχετικά με το κόμμα και τους ηγέτες του.
Όπως σε όλη την ιστορία και στην ανεξάρτητη ‘Δημοκρατία της Μακεδονίας’, πολλά γεγονότα στο πολιτικό κόμμα VMRO-DPMNE, τον επίσημο διάδοχο της ιστορικής επαναστατικής οργάνωσης, μαρτυρούν ότι ξεπερνά τις ίδιες ασθένειες των οποίων οι ιοί εισήγαγαν οι ιδρυτές, και ούτε καν οι οι μετέπειτα ηγέτες είχαν ανοσία.
Γεννημένο το πρωί της σλαβομακεδονικής ανεξαρτησίας, στην οποία έχει συμβάλει καθόλου, το κόμμα ακόμη και στη σύγχρονη εποχή, σε ένα πολυκομματικό σχετικά δημοκρατικό περιβάλλον, στηρίζεται άφθονα στην ιστορία των αμοιβαίων σφαγών, των αμοιβαίων αιματηρών αντιπαραθέσεων, της πονηριάς, προδοσίες και αδελφοκτονίες, δωροδοκίας, υποταγής στη κλεπτομανία και παράδοση (πώληση) σε συντρόφους για 30 αργυρά νομίσματα.
Δεν είναι άγνωστο ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου η Εσωτερική Οργάνωση φοράει το μπάλωμα του βουλγαρικού ή φιλοβουλγαρικού και τέτοια σημάδια τοποθετήθηκαν στο μέτωπο του πολιτικού κόμματος των Σκοπίων, VMRO-DPMNE, ειδικά κατά την ίδρυσή του και κατά την ηγετική περίοδο του Λιούπτσο Γκεοργκιέφσκι όταν αυτός και πολλοί γύρω του αμφισβήτησαν την εθνική ταυτότητα των πολιτών τους.
Ο Νίκολα Γκρούεφσκι, μετά τις λογομαχίες και τους κρυφούς καυγάδες με τον τότε πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ, διέκοψε απότομα αυτή τη σχέση με το VMRO – Βουλγαρίας και ο Μίτσκοσκι δεν την έχει πιάσει μέχρι σήμερα.
Στο μεταξύ, ήταν προφανές ότι ο πρόεδρος της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης, Ζόραν Ζάεφ, σκόπευε να πει, αλλά την τελευταία στιγμή απέφυγε ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι Βούλγαροι, αν και το υπαινίχθηκε λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες και οι Βούλγαροι είναι οι ίδιοι άνθρωποι.
Μια πολιτική πυξίδα που δείχνει σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση: η ‘Μακεδονία για τους Μακεδόνες’
Αλλά εδώ είναι η έκπληξη. Αν και δεν αποτελεί έκπληξη, μετά την άνοδο του Χριστιάν Μίτσκοσκι στην εξουσία, φυσούν κι άλλες τρομπέτες.
Τους τελευταίους μήνες, οι περισσότεροι πολιτικοί, ιστορικοί, δημοσιογράφοι και ΜΜΕ στη Βουλγαρία χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο δηλώσεις και δημοσιεύματα με τα οποία προσπαθούν να επιβάλουν την άποψη ότι οι νέες αρχές (από το μεγαλύτερο κόμμα στην εξουσία) στα Σκόπια συνδέονται με το Βελιγράδι και εφαρμόζουν τις σερβικές Γιουγκοσλαβικές και Τιτοϊκές πολιτικές απέναντι στη Βουλγαρία.
Τέτοιες συμπεριφορές εδώ στα Σκόπια ενθαρρύνονται και υποστηρίζονται από ένα μέρος των Βουλγαρομακεδόνων, εσωκομματικών αντιπάλων της πολιτικής του κόμματος και προσωπικούς αντιπάλους και ανήμπορους αντιπάλους του Μίτσκοσκι.
Αυτές οι ομάδες προσπαθούν όλο και περισσότερο να επιβάλλουν την άποψη ότι το κόμμα εγκατέλειψε τις αυθεντικές (βουλγαρο-φιλοβουλγαρικές) ρίζες του και στράφηκε στη Σερβία, τον υποτιθέμενο υποκριτικό φίλο των Σκοπίων.
Σχεδόν χωρίς καμία σημαντική βάση, επικρίνουν σφοδρά τη σχέση Μίτσκοσκι-Βούτσιτς,Όρμπαν, φτάνοντας μέχρι τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ως την κορυφή αυτής της «νέας» συμμαχικής πυραμίδας.
Αυτό, κατά κάποιον τρόπο, θα πρέπει να σημαίνει κάποιου είδους στροφή της σλαβομακεδονικής πολιτικής προς την Ανατολή (Ρωσία) αντί προς τη Δυτική Ευρώπη, που είναι πραγματικά απόλυτη πνευματική ανοησία, για να μην πω μεγάλη βλακεία.
Εδώ πηγάζουν οι ειρωνείες του VMRO-DPMNE με την προσθήκη του «Σερβικού» ή του «Cacak-party» και για το ότι η κυβέρνηση παίζει στους ρυθμούς του «Zikino Kolo».
Από την κορυφή του κόμματος και της κυβέρνησης δείχνουν ψυχραιμία και δεν αντιδρούν σε τέτοιους υπαινιγμούς. Σίγουρα τα έχουν στο μυαλό τους, αλλά τα αγνοούν, πιθανώς νομίζοντας ότι οι ραδιουργοί χρησιμοποιούν μόνο λεκτικά ακροβατικά, και δεν έχουν κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί αυτές τις ίντριγκες.
Ωστόσο, οι ισχυρισμοί του φιλοσερβισμού εξαντλούν και καταστρέφουν τον μύθο του VMRO-DPMNE ως βουλγαρικού ή φιλοβουλγαρικού κόμματος, ακόμη κι αν αποδεχτεί κανείς την άποψη ότι το νέο DPMNE είναι μόνο ένα προσωρινό τέχνασμα για να κρύψει τις βαθιές σχέσεις μεταξύ του κόμματος και του βουλγαρικού παρόντος.
Ωστόσο, ανεξάρτητα από όλα, η μονολιθική προσέγγιση της ιδεολογίας του Μακεδονισμού, η βαθιά και μακρόχρονη παράδοση, το μακεδονικό υπόστρωμα, η ταυτότητα, η διαφορετικότητα… είναι αυτά που σκληραίνουν την τρέχουσα πολιτική πυξίδα που δείχνει σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση:
‘Μακεδονία για τους Μακεδόνες’ και για όσους θέλουν να ζουν στα Σκόπια!
Μύθοι, θρύλοι, ιστορίες, παραμύθια, κατ’ αρχήν, τόσο πολιτικά όσο και πρακτικά, χρησιμεύουν στην ενίσχυση, ενοποίηση και ενίσχυση του εθνικού ιστού ενός λαού, ενός έθνους, μιας εθνότητας, μεγάλης ή μικρής.
Εδώ, μεταξύ των Σλαβομακεδόνων, συμβαίνει το αντίθετο. Ίσως το όνομα Μακεδονία να παραμείνει ως ένας νέος μύθος που πέρασε επίσημα στην ιστορία, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι παλιοί μύθοι αναβιώνουν σε ορισμένες περιόδους με νέες μορφές ή ρούχα.
Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας.
Συμφωνεί κανείς μαζί του ή διαφωνεί, αυτός κυβερνά και η εκλογή του με βάση ένα σαθρό, από άποψη δημοκρατικότητας, σύνταγμα και, γενικώς, πολίτευμα, πρέπει να γίνει αποδεκτή.
Στις δημοκρατίες, όμως, ακόμη και στις κατ επίφασιν, όπως η ελληνική, η κριτική είναι βασικό στοιχείο της σύστασής τους. Και όσοι, ακόμη, πιστεύουν στο είδος αυτό του πολιτεύματος με τις πολλές αδυναμίες αλλά τις λιγότερες από όλα τα άλλα, θα συνεχίσουν να την κάνουν.
Ακόμη και αν οι οπαδοί του κόμματος του κ. Μητσοτάκη, ή οι προσωπικοί θαυμαστές του λειτουργούν σαν τρολάκια στο διαδίκτυο. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε η δημοκρατία, ούτε η λειτουργία της. Τους ενδιαφέρουν τα λίγα αποφάγια που θα πέσουν από το τραπέζι και νομίζουν πως θα έχουν προνομιακή θέση να τα αρπάξουν.
Έχουν αποδεχθεί, μάλιστα, και μια μεσαιωνική αντίληψη της κρατικής ιεραρχίας που τους οδηγεί στην θέση να μην μπορούν να κατανοήσουν πως είναι δυνατόν να γίνεται κριτική σε έναν πρωθυπουργό. Μιλάτε έτσι για τον πρωθυπουργό! Είναι η συνήθης απορία τους.
Υπάρχουν τέσσερα ζητήματα που καθιστούν τον κ. Μητσοτάκη επικίνδυνο για την χώρα πρωθυπουργό.
Το πρώτο είναι η τεράστια διαφθορά. Δεν μπορείτε να φανταστείτε το μέγεθός της. Μπορεί η Ελλάδα να είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα των Βαλκανίων.
Το δεύτερο είναι ο δικτατορικός τρόπος με τον οποίο βλέπει την διαχείριση των γεωγραφικών περιοχών της χώρας. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο πέραν του λεκανοπεδίου. Αρκεί να σας αναφέρω πως από το Ταμείο Ανάκαμψης η Θεσσαλονίκη δεν πήρε ούτε το 1/100. Τα συντριπτικά ποσοστά δόθηκαν στους 4 ολιγάρχες με τους οποίους συνδιαλέγεται.
Το τρίτο είναι ότι έχει δομήσει ένα ολοκληρωτικό σύστημα ενημέρωσης. Όλοι οι ολιγάρχες των μίντια έχουν συσπειρωθεί δίπλα του με το αζημίωτο βέβαια. Και διαμορφώνουν την εικόνα ενός πρωθυπουργού αναντικατάστατου. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μετριότητα.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι πρόκειται για άτομο αφερέγγυο. Μετά, μάλιστα, την τελευταία του κυβίστηση στο θέμα της woke ατζέντας θα έπρεπε σε μια υγειά πολιτικά κοινωνία να του αμφισβητηθεί η δυνατότητα να κυβερνά. Το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές. Ας τον αντικαταστήσει. Αλλά αυτά συμβαίνουν σε κοινωνίες με δημοκρατικές ευαισθησίες. ποια εμπιστοσύνη μπορεί να δοθεί στον κ. Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά και σε όσα μας διαβεβαιώνει ως απότοκο μιας μυστικής διπλωματίας;
Το παρήγορο είναι ότι όλο αυτό το σύστημα που τον στηρίζει δεν έχει δική του υπόσταση. Η δύναμή του προέρχεται από την σχέση εξάρτησης με την γνωστή Πρεσβεία. Τις εντολές της Πρεσβείας εκτελεί. Και, όλα δείχνουν πως οι εντολές αυτές θα αλλάξουν χαρακτήρα.
Περιμένω να δω τις μιντιακές κυβιστήσεις. Η αποδόμηση Μητσοτάκη μετά θα είναι θέμα χρόνου.
Ο Ντόναλντ Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο (φωτ.: EPA / Yuri Gripas / POOL)
Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα από την αρχή. Δεν μου αρέσει το στιλ του Τραμπ· θεωρώ απάνθρωπο και βάρβαρο τον υποχρεωτικό εκτοπισμό μεταναστών από τις ΗΠΑ που ζουν πάνω από 20 χρόνια και δεν κατάφεραν να πάρουν άδεια παραμονής, και εντελώς μπακάλικη την επίμονη δημόσια προτροπή ενός άξεστου ανθρώπου «αγοράστε από εμάς, γιατί θα σας επιβάλω δασμούς».
Ωστόσο, ο Τραμπ προκάλεσε παγκόσμια ανακούφιση σε μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινής γνώμης. Ακόμη και σε επικριτές του.
Κάτι δεν πήγαινε καλά στο δημοκρατικό βασίλειο. Ήρθε σε αντίθεση με την κοινή λογική, και ο καθεστωτισμός του προκάλεσε αντιδράσεις. Ψεύδη, χειραγώγηση, πόλεμοι, επίθεση κατά της φύσης, κυρίως όμως η οικονομική ανισότητα και η φτώχεια που προκλήθηκε τα πολλά χρόνια κυριαρχίας της ιδεολογίας των Δημοκρατικών οδήγησαν τον κόσμο να δει με ανακούφιση την εκλογή Τραμπ.
Μπορεί να περιμένει κάτι καλύτερο; Για τους Αμερικανούς, θα το δούμε. Αλλά η ανθρωπότητα δεν υπάρχει για να περνούν καλά οι Αμερικανοί. Με τη διεθνή κοινότητα ο Τραμπ βρίσκεται σε έναν άτυπο πόλεμο. Σαν να την μισεί. Σαν να μην είναι οι ΗΠΑ που έχουν επικαθήσει και εκμεταλλεύονται το σύνολο του πλανήτη, αλλά οι άλλοι λαοί και τα κράτη τους εκμεταλλεύονται τις ΗΠΑ!
Γιατί; Επειδή ο παγκόσμιος προστάτης δεν αρκείται να τα πάρει όλα για να παρέχει προστασία. Θέλει να του πληρωθούν και τα μέσα της προστασίας.
Αγοράστε όπλα και αγοράστε τα από τις ΗΠΑ. Επενδύστε στις ΗΠΑ γιατί διαφορετικά θα επιβάλω δασμούς στα προϊόντα σας. Τι θα γινόταν αν αυτή ήταν μια πολιτική όλων των χωρών;
Ο Τραμπ κήρυξε έναν παγκόσμιο οικονομικό και εμπορικό πόλεμο τον οποίο σε πρώτη φάση θα διαχειριστεί με την οικονομία και τη διπλωματία. Αν χρειαστεί θα πέσει και ράβδος.
Με τον ίδιο τρόπο, ίσως ακόμη πιο περιφρονητικά, αντιμετωπίζει την Ευρώπη. Δεν αρκεί που η χώρα του την ώθησε σε έναν πόλεμο τον οποίο η ίδια δεν ήθελε, και από τον οποίο υφίσταται μύριες συνέπειες, της υπαγορεύει και την συμπεριφορά της για να μην την τιμωρήσει.
Ο Τραμπ ίσως αποδειχθεί ευλογία για μια Ευρώπη που έχασε τον προσανατολισμό της, δεν έχει καμιά ταυτότητα και η μικρομεσαίων δυνατοτήτων ηγεσία της αδυνατεί να διαμορφώσει μια οραματική πολιτική. Η Ευρώπη προχώρησε με οράματα. Μπορεί στην πορεία της να είχε πισωγυρίσματα ή δυσκολίες, αλλά επέμενε στο όραμα. Σήμερα της λείπει. Διαχειρίζεται μια στασιμότητα. Ένα τέλμα.
Ο Τραμπ με την πολιτική του αν δεν την αλλάξει, μπορεί να της δώσει την ευκαιρία να δει τον εαυτό της και το μέλλον της.
Όπως μου είπε Δυτικός διπλωμάτης με τον οποίο τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκα στο ίδιο τραπέζι, προϋπόθεση για να αναζητήσει ένα νέο μέλλον η Ευρώπη είναι να παραμείνει ενωμένη. Δυστυχώς, το «ενωμένη» δεν θεωρείται δεδομένο.
Η πολιτική Τραμπ σε σχέση με την Ευρώπη είναι ο κατατεμαχισμός της. Επιλέγει τα κράτη με τα οποία θέλει να έχει σχέσεις, τις αναπτύσσει προνομιακά με αυτά και περιφρονεί την κεντρική έκφραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ιταλία και η Ουγγαρία είναι δύο τέτοια κράτη.
Αν λοιπόν στο πλαίσιο της ΕΕ επιλεγεί από τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών μελών αυτή η τακτική (των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ σε βάρος της ΕΕ), τότε το μέλλον της Ένωσης θα είναι ζοφερό.
Όμως, και τα μεγάλα κράτη της Ένωσης που έχουν εξ ορισμού τον κύριο λόγο για την προοπτική της – πρέπει να αναπτύξουν σοβαρή πολιτική που θα λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντά τους.
Όταν, για παράδειγμα, η Γερμανία επαναεξοπλίζει –όπως την περίοδο των Γενοκτονιών– την Τουρκία για να επιτεθεί στους Κούρδους, το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα και όπου αλλού, και τα κράτη μέλη της Ένωσης ζητούν προστασία, επαναλαμβάνεται το μοτίβο «συνομιλήστε για να τα βρείτε» – τότε κλονίζεται η βάση της ενότητας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια διακυβερνητική ένωση. Δεν είναι ομοσπονδία. Αλλά στο βάθος του οράματός της υπάρχει η ομοσπονδία. Υποτίθεται ότι σταδιακά εκεί κατατείνει.
Τα κράτη μέλη που εισέρχονται στο κλαμπ το κάνουν πρωτίστως για την ασφάλειά τους και στη συνέχεια για την οικονομία. Το πρώτο ζητούμενο στον άνθρωπο είναι να νιώσει ασφαλής. Η ΕΕ δεν κατάφερε να διασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα των κρατών μελών της παρά μόνο με ήπιο τρόπο. Δεν θα σας επιτεθούν, διότι θα υπολογίσουν τις συνέπειες από μια τέτοια επίθεση. Όχι τις στρατιωτικές, αλλά τις πολιτικές, οικονομικές, διπλωματικές. Πιστεύει κανείς πως η Τουρκία, η οποία έχει χειραγωγήσει στην πολιτική της αρκετές χώρες της ΕΕ, μερικές μάλιστα από τις οποίες θεωρούνται και ισχυρές, αν θελήσει να προβεί σε στρατιωτική ενέργεια ή σε προβολή σκληρής ισχύος δεν θα το κάνει επειδή θα υπολογίσει τις συνέπειες;
Ποια είναι η αντίδραση της ΕΕ στην περίπτωση που η ίδια επεδίωξε, την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου μέσω πόντισης καλωδίου, όταν η Τουρκία εμπόδισε τις εργασίες πέραν των χωρικών υδάτων της Κάσου; Συνομιλεί με την Τουρκία για να λύσει το πρόβλημα. Το έλυσε; Το πρόβλημα εκκρεμεί.
Ο Τραμπ μπορεί να αναγκάσει την ΕΕ να αποκτήσει σκληρή ισχύ και να μην βασίζει την οικονομία της σε ευαίσθητες εξαρτήσεις.
Η γερμανική οικονομία διέρχεται αυτή τη στιγμή ύφεση διότι δεν μπόρεσε να αναπληρώσει τη φθηνή ενέργεια που προμηθευόταν από τη Ρωσία. Θα περάσει ακόμη μεγαλύτερη αν ο Τραμπ βάλει δασμούς στην ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία.
Η Ευρώπη δεν έχει κανέναν ουσιαστικό λόγο στην εξέλιξη των γεωπολιτικών κρίσεων. Το ενεργειακό μέλλον της αμφισβητείται.
Η Τουρκία προσπαθεί να περάσει όλους τους αγωγούς από το έδαφός της για να ελέγχει τη ροή ενέργειας. Και προς τη Δύση. Τι θα γίνει αν σε μια κρίση η Τουρκία αποφασίσει να κλείσει τις βάνες;
Είναι σαφέστατο ότι η Ευρώπη πρέπει να διαμορφώσει εναλλακτικές οδούς ενεργειακού εφοδιασμού. Εναλλακτικές όχι μόνο από τη Ρωσία, αλλά και από συμμάχους της Αμερικής, όπως η Τουρκία, ή ακόμη και από την ίδια την Αμερική. Ο EastMed ανεξαρτήτως του αν κοστίζει πρέπει να κατασκευασθεί. Είναι μια υψίστης σημασίας γεωπολιτική επιλογή και προτεραιότητα. Το αντιλαμβάνεται η Ευρώπη;
Η Ευρώπη πρέπει να ανακηρύξει σύνορα τα οποία θα προστατεύει ο ευρωπαϊκός στρατός. Πρέπει να αναπτύξει δική της ισχυρή οικονομία. Και να τολμήσει εξωτερική πολιτική, έστω και αν έρχεται σε αντίθεση με την αμερικανική.
Η Αμερική θέλει να συγκρουστεί με την Κίνα. Ποιον λόγο έχει η Ευρώπη να ακολουθήσει; Αν χρειαστεί να έρθει σε αντίθεση με την Κίνα, να το κάνει για δικούς της λόγους.
Τα παλιά φληναφήματα περί ελεύθερου κόσμου και άλλα παρόμοια έχει γίνει αντιληπτό πως εξυπηρετούν σκοπιμότητες. Σε ορισμένους τομείς η Δύση είναι το ίδιο αυταρχική όπως και η Ανατολή. Σίγουρα στη χειραγώγηση υπερτερεί σε μεθόδους.
Ορισμένα κράτη της Ευρώπης είναι βαθιά διεφθαρμένα. Πρωταγωνιστικό ρόλο πρέπει να έχει σ’ αυτό η Ελλάδα. Οι λαοί των ευρωπαϊκών κρατών θέλησαν να ενταχθούν στην Ένωση και για τον επιπλέον λόγο ότι η Ευρώπη θα μπορέσει να ελέγξει καλύτερα τέτοια φαινόμενα διαφθοράς. Δεν φαίνεται να γίνεται τίποτε σοβαρό προς αυτή την κατεύθυνση.
Ένας νέος κόσμος διαμορφώνεται χάρη στον Τραμπ. Ο οποίος Τραμπ μπορεί να αποδειχθεί ευλογία για την Ευρώπη.
Η επίθεση στο Ασάφενμπουργκ επαναφέρει το ζήτημα της μετανάστευσης στο επίκεντρο έναν μήνα πριν από τις εκλογές. Επίσης, ένα ιστορικό ελληνικό εστιατόριο στην Κολωνία στον γερμανικό τοπικό Τύπο.
Στεφάνια στη μνήμη των θυμάτων της επίθεσης στο ΑσάφενμπουργκΕικόνα: Daniel Löb/dpa/picture alliance
«Μέχρι στιγμής, η προεκλογική εκστρατεία έχει επικεντρωθεί σε οικονομικά ζητήματα και στο πώς θα αντιμετωπιστεί ο Ντόναλντ Τραμπ – τώρα η φρικιαστική επίθεση με μαχαίρι στο Ασάφενμπουργκ είναι πιθανό να θέσει ένα νέο θέμα στο επίκεντρο. Σχεδόν ένα μήνα πριν από τις εκλογές, οι πολιτικοί διαφωνούν και πάλι για τη μεταναστευτική πολιτική και την εσωτερική ασφάλεια της χώρας», παρατηρεί το Spiegel.
Δύο νεκροί, εκ των οποίων ένα δίχρονο, από την επίθεση στο ΑσάφενμπουργκΕικόνα: Daniel Vogl/dpa/picture alliance
«Πώς μπορούμε να αποτρέψουμε αποτελεσματικότερα τέτοιες εγκληματικές πράξεις; Αυτό θα πρέπει να είναι το βασικό ερώτημα σε όλες τις συζητήσεις που διεξάγονται σήμερα αναφορικά με τις συνέπειες. Όμως, οι πολιτικές απαιτήσεις και οι υποσχέσεις για αυστηροποίηση των μέτρων ασύλου, εισόδου και απέλασης, με γνώμονα την προεκλογική εκστρατεία, έχουν απομακρυνθεί πλέον εντελώς από αυτόν τον στόχο», σχολιάζει η Frankfurter Rundschau στις στήλες τις. Για τις άμεσες πολιτικές αντιδράσεις και συγκεκριμένα αυτή του Σοσιαλδημοκράτη Όλαφ Σολτς γράφει επίσης: «Ακόμη πιο επικίνδυνες είναι οι ξαφνικές πολιτικές κρίσεις, όπως αυτή που προκάλεσε ο καγκελάριος, ο οποίος -αν και γνωρίζει ότι δεν υπάρχει εξτρεμιστικό υπόβαθρο στο Άσαφενμπουργκ- κάνει λόγο για τρομοκρατία εξαγγέλλοντας άμεση αντίδραση. Με τον τρόπο αυτό καταφεύγει στην κύρια μέθοδο που χρησιμοποιούν οι δεξιοί λαϊκιστές: Ριζοσπαστικές και βεβιασμένες καταδίκες, διατυμπανίζοντας απλοϊκές απαντήσεις που υπόσχονται ψεύτικες λύσεις. Αυτό απέχει πολύ από την ψυχραιμία που κατά τα άλλα είναι τόσο προσφιλής στον Σολτς, ενώ καλλιεργεί τον φόβο και τη διχόνια. Η Τραμπικοποίηση της προεκλογικής εκστρατείας έχει ξεκινήσει.
Για «τραμποποίηση» της γερμανικής πολιτικής κάνει λόγο ο γερμανικός Τύπος, μετά τις δηλώσεις ΣολτςΕικόνα: Evan Vucci/AP/ – und Ben Kriemann/PIC ONE/picture-alliance
Και η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt σχολιάζει επίσης τις πολιτικές προεκτάσεις: «Οι άνθρωποι, με τους φόβους και τις ανησυχίες που τους διακατέχουν, έχουν από καιρό τώρα γυρίσει την πλάτη τους στην τωρινή κυβέρνηση. Οι πολίτες αμφιβάλλουν για την ικανότητα του κράτους να δράσει και φοβούνται μήπως χάσουν τον έλεγχο. Οι λαϊκιστές του AfD, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να εργαλειοποιήσουν την επίθεση για τους δικούς τους σκοπούς με απλές λύσεις, ενδέχεται να επωφεληθούν. Η αρχηγός του AfD Αλίς Βάιντελ έγραψε ήδη στο Χ, χρησιμοποιώντας το γνωστό λεξιλόγιο του κόμματος. (…) Αλλά η αλήθεια είναι: πρόκειται για μια προεκλογική εκστρατεία. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι κανείς δεν λαμβάνει υπόψη του κανέναν εδώ. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα τώρα θα πρέπει να είναι να δοθούν απαντήσεις – είναι πολλά που διακυβεύονται».
«Πού ακριβώς έγκειται η αποτυχία του κράτους είναι τώρα το αντικείμενο του διαλόγου και των προεκλογικών εκστρατειών. Η υπόθεση φαντάζει ξεκάθαρη και αυτό όχι μόνο για την ακροδεξιά: Μητέρα όλων των κακών είναι η μετανάστευση», σχολιάζει η taz, συμπληρώνοντας πως «για τους ακροδεξιούς και τους συντηρητικούς φαίνεται σαφές ότι το δικαίωμα στο άσυλο, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, έχει τελειώσει». Η αριστερή εφημερίδα καταλήγει ωστόσο ότι «αυτό που χρειάζεται είναι μια συζήτηση για το πώς η κοινωνική ένταξη μπορεί να αλλάξει και να λειτουργήσει καλύτερα. Αλλά αυτό δεν φαίνεται να είναι εφικτό μέσα στο σημερινό μείγμα προεκλογικής εκστρατείας, σοκ και οργής. Παρ’ όλα αυτά, είναι απαραίτητο. Εξάλλου, η συμπόνια και η αγάπη προς τον πλησίον δεν είναι αριστερά συνθήματα, αλλά χριστιανικές αξίες, οι δικές μας αξίες».
Ένα κoμμάτι μετανάστευσης, ιστορίας και ελληνικής κουζίνας
H ελληνική κουζίνα άρχισε να γίνεται γνωστή στους Γερμανούς τη δεκαετία του 1980Εικόνα: Katerina Solovyeva/Zoonar/picture alliance
Μία άλλη διάσταση στο φαινόμενο της μετανάστευσης δίνει ο τοπικός Τύπος στην Κολωνία. Στην ιστορία 40 ετών του ελληνικού εστιατορίου Filos στην Κολωνία αναφέρεται η τοπική εφημερίδα, Kölner Stadtanzeiger, δίνοντας και μία γεύση… κοινωνίας, από τη δεκαετία του 1980 στην πόλη.
«Μεταξύ 1960 και 1974, δύο από τα εννέα εκατομμύρια κατοίκους της Ελλάδας μετανάστευσαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες», υπενθυμίζει το δημοσίευμα. Οι γονείς του σημερινού ιδιοκτήτη, Kώστα Φωτιάδη, ανήκαν σε εκείνη την γενιά μεταναστών. Ο ίδιος άνοιξε το εστιατόριο το 1982 και τώρα πρόκειται να βγει στην σύνταξη – το εστιατόριο ωστόσο θα παραμείνει ανοιχτό, καθώς θα το αναλάβει ο συνέταιρός του, Γεώργιος Μιλούσης.
«Το ελληνικό φαγητό στην Κολωνία ήταν τότε σχετικά καινούργιο, αλλά υπήρχε ήδη μια προοδευτική κοινότητα στη νότια Κολωνία, όπου είχε γίνει η κατάληψη του εργοστασίου Stollwerk. Επιπλέον, η οικονομικά προσιτή Ελλάδα ήταν ήδη δημοφιλής τουριστικός προορισμός για τους φοιτητές εκείνη την εποχή. Και ήθελαν να έχουν και λίγη από αυτή την ελληνική ατμόσφαιρα στο σπίτι τους. (…) Με την πάροδο των δεκαετιών, το Filos εξελίχθηκε σε τόπο συνάντησης γειτόνων και διάσημων προσωπικοτήτων της Κολωνίας».
Οι Ρώσοι παρακάμπτουν την πόλη Ποκρόφσκ, αλλά χωρίς αυτή θεωρείται μάλλον απίθανη μια προέλαση προς τα δυτικά. Ποιοι είναι οι στόχοι του ρωσικού στρατού;
Πλήγμα ρωσικής ρουκέτας σε συγκρότημα κατοικιών στο ΝτνίπροΕικόνα: Ukrinform/dpa/picture alliance
Καμμένη γη στο Πάβλοχραντ μετά από ρωσική επίθεσηΕικόνα: Governor of Dnipropetrovsk Regional Military-Civil Administration Serhii Lysak/Telegram/REUTERS
«Είναι απίθανο να αφήσουν πίσω το Ποκρόφσκ και να κινηθούν προς άλλη κατεύθυνση», θεωρεί ο Βίκτορ Τρεγκούμποφ, εκπρόσωπος της ουκρανικής στρατιωτικής μονάδας Χορτίτσια στην DW. «Αυτό θα ήταν παράλογο και επικίνδυνο επίσης για τους ίδιους». Εκτιμά ότι ο ρωσικός στρατός θα επικεντρώσει τις κύριες προσπάθειές του στο βόρειο τμήμα της περιοχής του Ντονέτσκ, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Κιέβου.
Ο Μάρκους Ράισνερ, Αυστριακός στρατιωτικός αναλυτής και συνταγματάρχης στον αυστριακό στρατό, συμφωνεί ότι για τον ρωσικό στρατό, το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή δεν είναι η κατάληψη νέων περιοχών, αλλά η διακοπή των εφοδιαστικών γραμμών του ουκρανικού στρατού. «Από καθαρά στρατιωτική, επιχειρησιακή άποψη, είναι πιο λογικό για τη Ρωσία να μην προχωρήσει δυτικά», δηλώνει στη DW.
Αν ο ρωσικός στρατός κάποια στιγμή ξεκινήσει από το Ποκρόφσκ προς την περιοχή Ντνιπροπετρόβσκ, τότε η Πάβλοχραντ θα είναι η επόμενη μεγάλη πόλη στον δρόμο τους. Ο Γιούρι Μπουτούσοφ, Ουκρανός στρατιωτικός δημοσιογράφος και πρώην σύμβουλος του ουκρανικού υπουργείου Άμυνας, δεν πιστεύει σε μια γρήγορη προέλαση των Ρώσων, αλλά προειδοποιεί πως, αν ο ρωσικός στρατός συνεχίσει, η Πάβλοχραντ θα μπορούσε να κινδυνεύει σε περίπου ενάμιση χρόνο από τώρα.
Η Πάβλοχραντ είναι βιομηχανικό κέντρο της Ντνιπροπετρόβσκ. «Οι αναφορές για την κατάσταση γύρω από την πόλη προκαλούν νευρικότητα, αλλά οι αρχές της Πάβλοχραντ και της ευρύτερης περιοχής είναι αποτελεσματικές», διαβεβαιώνει ο Ντμίτρο Πάβλοβ, επικεφαλής του δημοτικού συμβουλίου της Πάβλοχραντ. Σύμφωνα με τα στοιχεία του, αυτή τη στιγμή στην πόλη ζουν περίπου 100.000 άνθρωποι και πάνω από 230.000 στην ευρύτερη περιοχή, συμπεριλαμβανομένων εκτοπισμένων από το Ντονέτσκ και άλλες περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας.
Ο πιο σημαντικός οικονομικός τομέας της πόλης είναι η εξόρυξη, ενώ εκεί βρίσκεται και ένα χημικό εργοστάσιο που παράγει εκρηκτικά και πυρομαχικά για την αμυντική βιομηχανία. Κατά την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης, παρήγαγε επίσης καύσιμα για βαλλιστικούς πυραύλους στην περιοχή Ντνιπροπετρόβσκ.
Ποια είναι η σημασία της πόλης Ντνίπρο;
Γενική άποψη της πόλης ΝτνίπροΕικόνα: Ivan Tykhyi/Zoonar/picture alliance
Η Ντνίπρο, με σχεδόν ένα εκατομμύριο κατοίκους, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας μετά το Κίεβο, το Χάρκοβο και την Οδησσό. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της χώρας και, μετά την έναρξη των συγκρούσεων στο Ντονμπάς το 2014, μετατράπηκε μαζί με το Χάρκοβο σε σημαντικό κέντρο εφοδιασμού του ουκρανικού στρατού. Αυτοί οι λόγοι την καθιστούν έναν από τους στόχους των Ρώσων.
Ο στρατιωτικός δημοσιογράφος Μπουτούσοφ τονίζει ότι στόχος της Ρωσίας είναι σε κάθε περίπτωση η «καταστροφή της αμυντικής ικανότητας της Ουκρανίας». Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο από το Ποκρόφσκ, οι ρωσικές δυνάμεις θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε διάφορες κατευθύνσεις και να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους εκεί όπου βρίσκονται οι πιο αδύναμες ουκρανικές μονάδες.
Συγκεκριμένα, ο Μάικλ Χέρτσογκ τόνισε ότι η νέα διακυβέρνηση Τραμπ «δεν πρόκειται να δώσει το πράσινο φως στους Ισραηλινούς να προσαρτήσουν την Δυτική Όχθη», καθότι μία τέτοια εξέλιξη θα παρεμπόδιζε την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων του Ισραήλ με τη Σαουδική Αραβία. Από την άλλη όμως, επιμένουν οι φήμες που φέρουν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να προσανατολίζεται να καθιερώσει και επίσημα την μετονομασία της Δυτικής Όχθης σε «Ιουδαία και Σαμάρεια» – υιοθετώντας με αυτόν τον τρόπο την ισραηλινή διοικητική ορολογία, που ισχύει από την επαύριον του Πολέμου των Έξι Ημερών του 1967 και εκφράζει τις δεξιότερες τάσεις του κομματικού χάρτη.
Από την άλλη όμως, όπως επεσήμανε ο απερχόμενος ισραηλινός πρέσβης, «τόσο το περιβάλλον Μπάιντεν, όσο και το περιβάλλον Τραμπ, συμφωνούν στο να επιτρέψουν στους Ισραηλινούς ‘να εντείνουν τη στρατιωτική πίεση στην Χαμάς’ σε περίπτωση κατά την οποία δεν προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις για την διαμόρφωση των όρων του δευτέρου σταδίου της εκεχειρίας στη Γάζα. Η επισήμανση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθότι σε μία εβδομάδα από σήμερα, το πλαίσιο εκεχειρίας ορίζει ότι το Ισραήλ και η Χαμάς θα ξαναρχίσουν τις διαπραγματεύσεις για την πορεία του δευτέρου σταδίου της εκεχειρίας, πάντα με την διαμεσολάβηση της Αιγύπτου και του Κατάρ.
«Ναι» στην παρουσία της Παλαιστινιακής Αρχής στη Γάζα
H Γάζα από ψηλά – Από την απελευθέρωση ομήρωνΕικόνα: Mahmoud Al-Basos/REUTERS
Παράλληλα όμως, εντύπωση προκαλεί ότι ο νεοτοποθετηθείς αμερικανός ειδικός απεσταλμένος για την Μέση Ανατολή, Στίβεν Ουίτκοφ, τάσσεται υπέρ της ανάθεσης στις δυνάμεις ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής να επαναλειτουργήσουν το φυλάκιο της Ράφα (μεταξύ Γάζας και Αιγύπτου) υπό ευρωπαϊκή επίβλεψη – όπως δηλαδή συνέβαινε έως το καλοκαίρι του 2007, προτού η οργάνωση Χαμάς αναλάβει την de facto διακυβέρνηση του παλαιστινιακού θύλακα. Οι απόψεις του Στίβεν Ουίτκοφ, οι οποίες φέρονται να έχουν εκφραστεί πρόσφατα στο Κάιρο και μάλιστα στο πλαίσιο του επιτελικού φορέα που εποπτεύει την πορεία της εκεχειρίας στη Γάζα, έχουν προκαλέσει αμηχανία (αν όχι δυσφορία) στην ισραηλινή πλευρά.
Ένα άλλο σημείο-κλειδί που καταδεικνύει ότι οι ισραηλινές και οι αμερικανικές απόψεις δεν έχουν ακόμα συντονιστεί, σχετίζεται με το λιβανικό μέτωπο. Μεθαύριο, Κυριακή (26/1), είναι η τελευταία ημέρα της 60ήμερης προσωρινής εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ και σύμφωνα με τους όρους της, ο ισραηλινός στρατός θα πρέπει να αποχωρήσει από τον Νότιο Λίβανο.Από την άλλη όμως, η κατάσταση επί του πεδίου δεν συνάδει απόλυτα με τα συμπεφωνημένα.
Ο τακτικός λιβανικός στρατός δεν ελέγχει απόλυτα τον Νότιο Λίβανο, η Χεζμπολάχ συνεχίζει να διατηρεί την παρουσία της στην περιοχή, ο ισραηλινός στρατός προβαίνει σε επιχειρήσεις εντοπισμού και καταστροφής οπλισμού της σιιτικής οργάνωσης, ενώ δεν λείπουν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των ισραηλινών δυνάμεων και τοπικών πυρήνων της φιλοϊρανικής οργάνωσης. Ύστερα από μία πολύωρη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου χθες το βράδυ, η κυβέρνηση Νετανιάχου έδωσε σήμερα την εντολή στον στρατό να μην αποσύρει την ερχόμενη Κυριακή τις δυνάμεις του από το ανατολικό τμήμα του Νοτίου Λιβάνου, προκειμένου να διατηρήσει την παρουσία του και κατά μήκος της μεθορίου Λιβάνου-Νοτίου Συρίας.
Η απόφαση αυτή αποβλέπει στο να παρεμποδιστεί τυχόν μελλοντική ενίσχυση του οπλοστασίου της Χεζμπολάχ από τα – διάτρητα μέχρι πρότινος – λιβανοσυριακά σύνορα. Αυτό, όμως, που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι, ενώ οι Ισραηλινοί ανέμεναν μία ‘άτυπη έγκριση’ ή έστω ανοχή εκ μέρους του περιβάλλοντος Τραμπ – κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Με άλλα λόγια η Ουάσιγκτον φαίνεται πως δεν θεωρεί απόλυτα αυτονόητο να στηρίξει το επίμονο ισραηλινό αίτημα να παραταθεί η διάρκεια της εκεχειρίας για άλλες 30 ή 60 μέρες – γεγονός που θα συνεπάγεται και την παράταση της ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας στον Νότιο Λίβανο.
Αυτά τα ενδιαφέροντα συμπτώματα «έλλειψης συντονισμού» με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αναμφίβολα προβληματίζουν τα ισραηλινά κέντρα λήψεως αποφάσεων, τη στιγμή μάλιστα που δεν έχει ακόμα καθοριστεί πότε ακριβώς ο Βενιαμίν Νετανιάχου θα προσκληθεί στον Λευκό Οίκο, προκειμένου να αποσαφηνίσει τις προθέσεις της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ.
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.
Ο Αναστάσιος εισήχθη σε νοσοκομείο των Τιράνων στις 30 Δεκεμβρίου εξαιτίας ίωσης που τον ταλαιπωρούσε. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε, και στις 3 Ιανουαρίου κρίθηκε αναγκαία η μεταφορά του στην Αθήνα. Έκτοτε νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», ωστόσο, τις τελευταίες μέρες η υγεία του παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση.
Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ σε παλαιότερη συνάντηση / Φωτογραφία: AP Photos
24/01/2025 18:13
Με ιδιαίτερα θερμά λόγια μίλησε ο Βλαντίμιρ Πούτιν για τον Ντόναλντ Τραμπ, δηλώνοντας παράλληλα ότι είναι ανοιχτός σε συζητήσεις με τον Αμερικανό πρόεδρο για την Ουκρανία και τις τιμές στην ενέργεια.
Ωστόσο, ο Πούτιν είπε σε δημοσιογράφο της ρωσικής τηλεόρασης ότι το ζήτημα των διαπραγματεύσεων με την Ουκρανία περιπλέκεται λόγω του γεγονότος ότι ο πρόεδρός της, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, έχει υπογράψει διάταγμα που τον αποτρέπει να διεξάγει συνομιλίες με τον Ρώσο πρόεδρο.
Πούτιν: Ο Τραμπ είναι έξυπνος και ρεαλιστής
Ο Πούτιν χαρακτήρισε τον Τραμπ -ο οποίος αυτή την εβδομάδα απείλησε να πλήξει τη Ρωσία με νέες κυρώσεις και δασμούς, εάν δεν διαπραγματευθεί για τον τερματισμό του πολέμου- έξυπνο και ρεαλιστή. Είπε ότι δεν αναμένει ο Αμερικανός πρόεδρος να λάβει αποφάσεις για κυρώσεις που θα επηρεάσουν αρνητικά την αμερικανική οικονομία.
«Ως εκ τούτου, πιθανότατα, θα ήταν καλύτερο για εμάς να συναντηθούμε, με βάση τις σημερινές πραγματικότητες, για να μιλήσουμε ήρεμα για όλους εκείνους τους τομείς που ενδιαφέρουν τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και τη Ρωσία. Είμαστε έτοιμοι. Αλλά, επαναλαμβάνω, αυτό εξαρτάται πρωτίστως, φυσικά, από τις αποφάσεις και τις επιλογές της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης», δήλωσε.
Πούτιν: Θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τον πόλεμο αν ο Τραμπ βρισκόταν στον Λευκό Οίκο
Ο Ρώσος πρόεδρος είπε επίσης ότι η «κρίση στην Ουκρανία» το 2022, χρονιά κατά την οποία το Κρεμλίνο άρχισε τη σύγκρουση, θα μπορούσε ίσως να είχε αποφευχθεί εάν ο Ντόναλντ Τραμπ βρισκόταν στον Λευκό Οίκο.
«Μπορώ μόνο να συμφωνήσω ότι αν ήταν πρόεδρος, αν δεν του είχαν κλέψει τη νίκη το 2020, ίσως να μην υπήρχε η κρίση στην Ουκρανία που συνέβη το 2022» δήλωσε στην κρατική τηλεόραση, επαναλαμβάνοντας τους αβάσιμους ισχυρισμούς ότι οι προεδρικές εκλογές του 2020 «εκλάπησαν» από τον Ντόναλντ Τραμπ.
Αντίθετη η Ουκρανία στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις Πούτιν-Τραμπ χωρίς τη συμμετοχή της και της ΕΕ
Η Ουκρανία εμφανίζεται αντίθετη σε οποιαδήποτε ειρηνευτική διαπραγμάτευση μεταξύ του Βλαντίμιρ Πούτιν και του Ντόναλντ Τραμπ εάν το Κίεβο και η Ευρώπη δεν συμμετάσχουν σε αυτές, προειδοποίησε σήμερα η ουκρανική προεδρία.
«Ο Πούτιν θέλει να διαπραγματευτεί την τύχη της Ευρώπης χωρίς την Ευρώπη. Θέλει να μιλήσει για την Ουκρανία χωρίς την Ουκρανία. Αυτό δεν θα συμβεί. Ο Πούτιν πρέπει ο ίδιος να επανέλθει στην πραγματικότητα, ή θα τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα», δήλωσε ο προσωπάρχης της ουκρανικής προεδρίας Αντρίι Γερμάκ σε ανάρτησή του στο Telegram.
Δεν είναι μόνο ο Κ. Μητσοτάκης που έκανε στριπτίζ ενώπιον του Τραμπ. Παντού: Woke ατζέντα, «πράσινη ανάπτυξη», εξοπλιστικές δαπάνες, κ.ο.κ. Ο ένας μετά τον άλλον οι Ευρωπαίοι, δουλικά, φιλάνε το χέρι του «πλανητάρχη», δείχνοντας έτσι την κατάντια της ΕΕ. Κάτι που οι πολίτες ξέρουν εδώ και χρόνια, και ειδικότερα οι Ελληνες το βιώνουν βαριά στο πετσί τους. Αλλά χρειάστηκε η επανεκλογή του Τράμπ για να φανεί η γύμνια της ευρω-γραφειοκρατίας, που υπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα, αλλά αδιαφορεί για το μέλλον της Ευρώπης. Ενδεικτικό του κλίματος, ήταν ότι το Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός μάλλον έμοιαζε με … κηδεία.
Το ευρω-στριπτίζ συντελείται εν μέσω ραγδαίας κινητικότητας στο -καυτό, για την Ευρώπη- Ουκρανικό. Με την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο του συνομιλητή, και την Ευρώπη εκτός νυμφώνος. Ακόμα χειρότερα, με τον νέο γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, τον οποίον υποτίθεται έβαλαν σε αυτή τη θέση, επειδή συνομιλούσε και συνεννοούταν παλιότερα με τον Ντόναλντ Τραμπ, να ζητάει από την Ευρώπη να πληρώσει τον λογαριασμό εάν συνεχιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να πληρώσει και για τα αμερικανικά όπλα, εφόσον συνεχίσουν να δίδουν οι ΗΠΑ στην Ουκρανία. Κοντολογίς, ο Ρούτε είπε ότι ολόκληρη τη «λυπητερή» πρέπει να την πληρώσουν οι Ευρωπαίοι.
Εντονη κινητικότητα στο Ουκρανικό
Την ίδια στιγμή, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται ένα σκωτσέζικο ντους. Τη μια ο Τραμπ λέγει ότι θέλει να μιλήσει με τον Πούτιν και να βρουν τη φόρμουλα μιας ειρηνευτικής λύσης, και την άλλη απειλεί τη Μόσχα ότι, εάν δεν κάτσει στο τραπέζι, θα υποστεί περαιτέρω κυρώσεις. Από τη μεριά του, το Κρεμλίνο, από τη μια αναφέρει ότι είναι ανοικτό σε συνομιλίες, εφόσον λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν τα συμφέροντα της Ρωσίας, και από την άλλη σημειώνει πως, όσο ο Τραμπ εξαπολύει απειλές, τόσο στενεύουν τα περιθώρια ειρηνικής λύσης.
Οπως και να’ χει, όλα δείχνυον ότι συντελούνται εξαιρετικά σοβαρές παρασκηνιακές διεργασίες μεταξύ κύκλων Τραμπ – Πούτιν. Εάν θα αποδώσουν, κοντός ψαλμός αλληλούϊα. Πάντως, μέσα στο πρώτο 24ωρο της νέας θητείας του, όπως έλεγε προεκλογικά, ο Τραμπ δεν σταμάτησε τον πόλεμο. Εκτός και εάν ήδη υπάρχει κάποιο deal, και απλώς προσπαθούν να το αμπαλάρουν για να το λανσάρουν στη διεθνή κοινή γνώμη. Και, βέβαια, εάν τα βρούν οι δυό τους, μάλλον πρέπει να αναμένονται νέες κωλοτούμπες και εκ μέρους των Ευρωπαίων για να … εξιλεώσουν τον Τραμπ.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, βέβαια, στα πεδία του πολέμου συμβαίνουν απίστευτες αγριότητες. Εσχάτως, ανέβηκε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ) βίντεο με Ρώσους να εκτελούν Ουκρανούς αιχμαλώτους. Κάτι που έχει προκαλέσει τον διεθνή αποτροπιασμό, αλλά και τις έντονες αντιδράσεις εντός της Ρωσίας. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι Ρώσοι δημοσιογράφοι και σχολιαστές που ζητούν την άμεση σύλληψη και καταδίκη των υπαιτίων, ενώ κάποιοι τονίζουν ότι η δημοσιοποίηση τέτοιων βίντεο είναι πολύ πιθανόν να επηρεάσει ακόμα και τις προσπάθειες ειρηνικής επίλυσης του Ουκρανικού. Δυστυχώς, βέβαια, αντίστοιχα ανατριχιαστικά βίντεο, έχουν δει το φως της δημοσιότητας πολλά από τη στιγμή που άρχισε ο πόλεμος, το 2022, και με Ουκρανούς να εκτελούν Ρώσους αιχμαλώτους.
Νταβός: Σε πένθιμο κλίμα, αλλά με deal
Ενδεικτικό του κλίματος που υπάρχει ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως, είναι το δημοσίευμα του Bloomberg για το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός (WEF). «Ο ένας μετά τον άλλον, οι ηγέτες ανά τον κόσμο που παίρνουν μέρος στο Φόρουμ ευθυγραμμίζονται με την … εποχή του Τραμπ. Οι θαυμαστές του γιορτάζουν την επιστροφή του, ενώ οι πρώην επικριτές του τώρα τον αγκαλιάζουν. Θαυμαστές του, όπως ο πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέ Μιλέι, πανηγυρίζουν. Ο Ουκρανός, Βολοντιμίρ Ζελένσκι, στρέφει το βλέμμα του στον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ με ελπίδα. Ο Ολα Σόλτς, καγκελάριος της Γερμανίας, την οποία έχει στο στόχαστρό του ο Τραμπ, είναι με σκυμμένο το κεφάλι».
Γενικότερα, σχολιαστές κάνουν λόγο για … πένθιμη ατμόσφαιρα στο Νταβός. Από τη μεριά του, ο Ν. Τραμπ, μιλώντας στο Φόρουμ, μέσω βιντεοκλήσης, έσπευσε να εξάρει το deal του με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο, Μωχάμαντ Μπιν Σαλμάν, λέγοντας ότι θα επενδύσει 600 δισεκατομμύρια δολάρια στην αμερικανική οικονομία τα επόμενα τέσσερα χρόνια, καθώς και ότι ο ίδιος σχεδιάζει να του ζητήσει να … «στρογγυλέψει το ποσό στο 1 τρισ. δολάρια».
Ο Τραμπ απευθύνεται στο Φόρουμ του Νταβός, μέσω βιντεοσύνδεσης
Ως γνωστόν, ο Τζο Μπάϊντεν είχε ξεκινήσει τη θητεία του, χαρακτηρίζοντας τον Σαλμάν δολοφόνο, εξαιτίας της δολοφονίας του Σαουδάραβα δημοσιογράφου, Τζαμάλ Χασόγκτζι, στην Κωνσταντινούπολη, μέσα στο σαουδαραβικό προξενείο. Αντίθετα, ο Τραμπ πλειοδοτεί υπέρ Σαλμάν. Ο Τ. Μπάϊντεν, επίσης, ήλθε σε ρήξη με τον Σαλμάν, επειδή αυτός αρνήθηκε να ευθυγραμμιστεί με τις ΗΠΑ που ζητούσαν να αυξηθεί η παραγωγή του σαουδαραβικού πετρελαίου, ούτως ώστε να πέσουν οι τιμές και να «στριμωχτεί» η Ρωσία.
Συνάντηση με τον Πούτιν;
Οσον αφορά το Ουκρανικό, ανάμεσα στα άλλα, ο Ν. Τραμπ είπε:
-«Θα ήθελα πολύ να συναντηθώ με τον πρόεδρο Πούτιν σύντομα και να βάλω ένα τέλος στον πόλεμο. Και αυτό δεν έχει να κάνει με οικονομικά θέματα ή οτιδήποτε άλλο. Εκατομμύρια ζωές χάνονται. Πρέπει να σταματήσουμε αυτόν τον τρομερό πόλεμο. Και δεν μιλώ για την οικονομία και τους φυσικούς πόρους. Μιλώ για το ότι πολλοί νέοι άνθρωποι σκοτώνονται.
Κι’ αυτό, χωρίς να υπολογίζουμε τους πολίτες. Σε όλες αυτές τις βομβαρδισμένες πόλεις που βλέπουμε, πέθαναν πολλοί άνθρωποι. Νομίζω ότι στην Ουκρανία σκοτώθηκαν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι λένε. Λένε ότι σε κατεστραμμένες πόλεις υπήρξαν μερικοί νεκροί και τραυματίες. Είναι ψέματα. Νομίζω ότι στη διάρκεια του πολέμου σκοτώθηκαν πολλοί περισσότεροι από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε».
-Σε ερώτηση για το αν θα υπάρξει ειρηνευτική συμφωνία πριν από το επόμενο Φόρουμ του Νταβός (σ.σ. Ιανουάριος 2026), ο Τραμπ περιορίστηκε να πει: «Θα πρέπει να ρωτήσετε τη Μόσχα. Η Ουκρανία είναι έτοιμη να κάνει συμφωνία».
-«Αυτός ο πόλεμος δεν έπρεπε να αρχίσει. Αν ήμουν πρόεδρος, δεν θα είχε ξεκινήσει. Και, όσο ήμουν πρόεδρος, δεν έγινε. Ήξερα ότι αυτό ήταν στο μυαλό του προέδρου Πούτιν, αλλά ήξερα επίσης ότι δεν είχε καμία πρόθεση να εμπλακεί σε κάτι τέτοιο. Και όταν έφυγα, συνέβη το κακό. Πολλές ανοησίες ειπώθηκαν. Και να που είμαστε τώρα».
Παζάρια
Εν αναμονή της τηλεφωνικής επικοινωνίας Τραμπ – Πούτιν τις επόμενες ημέρες, σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα, Washington Post, Ρώσοι αξιωματούχοι, υϊοθέτοντας σκληρή ρητορική ως προς τον πόλεμο στην Ουκρανία, υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες σοβαρής προόδου προς την κατεύθυνση της ειρηνικής διευθέτησης. Μάλιστα, θεωρώντας ότι οι ρωσικές δυνάμεις έχουν επιτυχίες στα πεδία των μαχών, βάζουν ακόμα υψηλότερα τον πήχη της διαπραγμάτευσης, πιστεύοντας ότι η Ρωσία θα μπορέσει να καταλάβει περισσότερα εδάφη και να αναγκάσει το Κίεβο να συνθηκολογήσει εντός του έτους.
Αφορμή για τέτοιου είδους τοποθετήσεις, έδωσε ο Τραμπ,ο οποίος απείλησε με νέες κυρώσεις και δασμούς τη Ρωσία, της οποίας, όπως είπε, η οικονομία είναι σε πτώση. Το ίδιο απείλησε και τους συμμάχους της Μόσχας. Εκτός, όπως ανέφερε, εάν ο Πούτιν σε σύντομο χρονικό διάστημα καταλήξει σε συμφωνία μαζί του για τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Αναφερόμενος στη δήλωση Τραμπ, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Ριάμπκοφ, είπε ότι η Μόσχα βλέπει μικρό παράθυρο ευκαιρίας για μια συμφωνία με την κυβέρνηση Τραμπ. Επίσης, αρκετοί Ρώσοι σχολιαστές που πρόσκεινται στο Κρεμλίνο επέκριναν τη δήλωση, χαρακτηρίζοντάς την «προσβλητική, αλαζονική και αυτάρεσκη» δήλωση, ενώ κάποιοι επεσήμαναν ότι η συμφωνία για εκεχειρία στη Μέση Ανατολή είχε δώσει στον Τραμπ μια αδικαιολόγητη αίσθηση παντοδυναμίας.
Οι εκπρόσωποι Τραμπ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ
Ενώ, λοιπόν, το παγκόσμιο σκηνικό, και ειδικά οι αμερικανο-ευρωπαϊκές σχέσεις έχουν γίνει άνω κάτω, ο Τραμπ μάλλον έστειλε στην Ευρώπη μηνύματα ότι της ζητάει γη και ύδωρ.
Ο ίδιος, μάλιστα, φαίνεται ότι κοροϊδεύει τους Ευρωπαίους. Διόρισε τον φίλο του, Άντριου Πάζντερ (Andrew Puzder), νέο πρέσβη στην ΕΕ. Το πρόσωπο αυτό δεν έχει καμία διπλωματική εμπειρία. Σε όλη του τη ζωή, έστηνε και ανέπτυσσε αλυσίδες φαστ φουντ στις ΗΠΑ. Τώρα, θα αντικαταστήσει τον διπλωμάτη καριέρας που ήταν πρέσβης των ΗΠΑ στις Βρυξέλλες, με ειδίκευση στην Ανατολική και την Κεντρική Ευρώπη.
Ο νέος πρέσβης τον ΗΠΑ στην ΕΕ, Άντριου Πάζντερ
Είναι εμφανές ότι ο Τραμπ θέλει να βάλει σε θέσεις διπλωματίας ανθρώπους και επιχειρηματίες, οι οποίοι που του είναι πιστοί. Ο Πάζντερ είναι ένας από αυτούς, και αποστολή του, όπως όλα δείχνουν, είναι να τρομοκρατήσει την ΕΕ, απειλώντας την με εμπορικούς πολέμους. Ταυτόχρονα, δε, να ενισχύσει τις τάσεις ευρωσκεπτικιστών, ένα κομμάτι των οποίων ανήκει στην ακροδεξιά. Από τη μεριά της, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών αναζητά τρόπους για να κατευνάσει τον Τραμπ.
Εξίσου ενδιαφέρον είναι ότι ανακοίνωσε πως σχεδιάζει να ορίσει τον πρώην αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα, Ματ Γουίτακερ (Matt Whitaker), πρέσβη των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ. Αυτός, κάθε άλλο παρά βλέπει θετικά τους Ευρωπαίους, ενώ επανειλημμένως έχει επικρίνει τη στάση της Δύσης στο Ουκρανικό. Ο ίδιος έχει πει ότι το πέρασμα της Κριμαίας στη Ρωσία (2015) δεν αφορά τα εθνικά συμφέροντα της Αμερικής. Υπήρξε ένθερμος επικριτής της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ και υποστήριξε την απόσυρση των στρατευμάτων από τη Συρία. Εχει δηλώσει πως πρέπει να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα του ρωσόφωνου πληθυσμού της Ουκρανίας.
Αυτούς, λοιπόν, ρίχνει ως … αλεξιπτωτιστές στην Ευρώπη ο Τραμπ, στον πόλεμο κατά της γραφειοκρατίας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Πρόκειται για διορισμούς που δείχνουν ότι ο Τραμπ θέλει να πιέσει ασφυκτικά την Ευρώπη, η οποία μάλλον θα πρέπει να προετοιμαστεί για το άνοιγμα ενός «τρίτου μετώπου», τώρα σε πόλεμο με τις ΗΠΑ.
Ο προαλειφόμενος για πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Ματ Γουίτακερ
Να σημειωθεί πως μεταξύ των υποψηφίων για τη θέση του ειδικού απεσταλμένου για το Ουκρανικό, εκτός από τον Μπράιαν Χουκ και τον Μπόρις Επστέιν, είναι και ο Ρίτσαρντ Γκρένελ, ο οποίος έχει υποστηρίξει στο παρελθόν την ουδετερότητα και μη ένταξη στο ΝΑΤΟ της Ουκρανίας, καθώς και τη δημιουργία εντός της χώρας αυτόνομων ζωνών (π.χ. Ανατολική Ουκρανία, που πλέον βρίσκεται υπό ρωσικό έλεγχο).
Ακόμα, ο Άλεξ Γουόνγκ, ο οποίος διεξήγε τις διαπραγματεύσεις με τη Βόρειο Κορέα, το 2017, είναι και πάλι σύμβουλος του Τραμπ. Ολα δείχνουν ότι στις προθέσεις του Τραμπ είναι να ανοίξει ταυτόχρονα διαπραγματεύσεις σε όλα τα μέτωπα.
Να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι -και- τα αμερικανικά όπλα
Μέσα στην … τραμπική αναμπουμπούλα πλάκωσε κι’ ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο οποίος εδώ και καιρό κουραστικά επαναλαμβάνει ότι Η Ευρώπη πρέπει να επωμιστεί το βάρος του πολέμου στην Ουκρανία. Τα ίδια, δηλαδή, που είπαν τις προηγούμενες ημέρες ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ντόρα Μπακογιάννη.
Ναι μεν θέλουμε να συνεχίσουν να εμπλέκονται οι ΗΠΑ στον πόλεμο, είπε ο Ρούτε, αλλά εάν η νέα κυβέρνηση Τραμπ δεν ακολουθήσει την πολιτική Μπάϊντεν της ακραιφνούς υποστήριξης του Κιέβου, τότε την ευθύνη πρέπει να την αναλάβει η ΕΕ. Κοντολογίς, ο πόλεμος πρέπει να γίνει ευρωπαϊκός. Επιπλέον, εάν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να προμηθεύουν με οπλισμό την Ουκρανία, αλλά δεν θέλουν οι ίδιες να τον πληρώσουν, τότε πρέπει οι Ευρωπαίοι να πληρώσουν γι’ αυτό.
Ο νέος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας, σε παλαιότερη συνάντησή του με τον Τραμπ
Μιλώντας στο Φόρουμ του Νταβός, μεταξύ άλλων, είπε: «Χρειαζόμαστε τις ΗΠΑ να συνεχίσουν να εμπλέκονται» στο Ουκρανικό. «Εάν η νέα κυβέρνηση Τραμπ θέλει να συνεχίσει να προμηθεύει την Ουκρανία, ο λογαριασμός θα πληρωθεί από τους Ευρωπαίους. Είμαι απολύτως πεπεισμένος γι’ αυτό. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτό». Ο ίδιος υποστήριξε ότι ο Τραμπ έχει δίκιο όταν λέει ότι η Ευρώπη πρέπει να πληρώσει περισσότερα για να βοηθήσει την Ουκρανία, επειδή ναι μεν «πρόκειται για μια παγκόσμια σύγκρουση, αλλά η Ουκρανία είναι πιο κοντά στην Ευρώπη παρά στις ΗΠΑ».
Ο Ρούτε, βέβαια, μπορεί να θέλει θεαματικά μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες, αλλά το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε δημοσιονομική κρίση. Τα προβλήματα χρέους επιδεινώνονται παντού, από τη Βρετανία και τη Γαλλία μέχρι την Αυστρία και την Πολωνία. Πολλές χώρες δεν ξοδεύουν ούτε το 2% του ΑΕΠ σε στρατιωτικές δαπάνες. Πόσο μάλλον, το 3%-5% που θέλει η ομάδα του Τραμπ.
Στον σκουπιδοντενεκέ ο Ευρωστρατός
Μέσα σε αυτό το απογοητευτικό περιβάλλον, πάνε …περίπατο τα σχέδια περί δημιουργίας Ευρωστρατού. Ουσιαστικά, δηλαδή, η Ευρώπη μετατρέπεται σε θεραπαινίδα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Κοντολογίς, θα είναι το «ταμείο» του ΝΑΤΟ.
Τη στιγμή,λοιπόν, που εξευτελίζουν παντοιοτρόπως την Ευρώπη, υποβιβάζοντάς την σε ρόλο υποτακτικού, τι ήλθε να μας πει η -άκρως αμφιλεγόμενη- περσόνα, επικεφαλής Εξωτερικών της ΕΕ, Κάγια Κάλας; «Δεν χρειαζόμαστε ευρωπαϊκό στρατό», ανέφερε κατά την ομιλία της στο ετήσιο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Αμυνας. «Χρειαζόμαστε 27 ευρωπαϊκούς στρατούς ικανούς, που θα μπορούν να συνεργαστούν αποτελεσματικά για να αποτρέψουν τους αντιπάλους μας και να υπερασπιστούν την Ευρώπη».
Η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για Εξωτερικές Υποθέσεις και Πολιτική Ασφάλειας Κάγια Κάλας
Η υπεράσπιση της Ευρώπης θα γίνει «κατά προτίμηση με τους συμμάχους και τους εταίρους μας». Δηλαδή, με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αλλά, εάν χρειαστεί, θα γίνει και χωρίς εκείνους, συνέχισε. Τώρα, πως θα γίνει χωρίς Ευρωστρατό, δεν μας αποκάλυψε το … «μυστικό» της η Κ. Κάλας.
