Ο γερμανικός Τύπος για τις εξελίξεις στις σχέσεις της Ευρώπης με τις ΗΠΑ υπό το πρίσμα των δηλώσεων Τραμπ για την Ουκρανία, τις επιδιώξεις του Μερτς και την πρόθεση ψήφου των νέων στις γερμανικές εκλογές.
Μνημειώδεις αλλαγές συμβαίνουν εντός του Λευκού ΟίκουΕικόνα: Olin Dozier/NurPhoto/picture alliance
Έντονες αντιδράσεις και αναβρασμό στους ευρωπαϊκούς διπλωματικούς κύκλους, όπως και πληθώρα σχολίων στον γερμανικό Τύπο προκάλεσε για μία ακόμη φορά ο πρόεδρος των ΗΠΑ,Ντόναλντ Τραμπ, αφ’ ότου δήλωσε μεταξύ άλλων πως ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι είναι ένας «δικτάτορας» που κυβερνά χωρίς εκλογές και πως, εάν δεν κινηθεί με τον σωστό τρόπο, ο Ουκρανός πρόεδρος σύντομα θα χάσει τη χώρα του.
«Στην Ουάσινγκτον βρίσκεται ένας άνθρωπος του Πούτιν» τιτλοφορείται σχόλιο του Γερμανικού Δημοσιογραφικού Δικτύου (RND), στο οποίο διαβάζουμε: «Πολλοί υποπτεύονταν πως αργά ή γρήγορα ο Τραμπ θα εγκαταλείψει την Ουκρανία. Τώρα όμως που πραγματικά συμβαίνει ακριβώς αυτό, η κοινή γνώμη είναι και πάλι συγκλονισμένη: διότι κανείς δεν φανταζόταν πως αυτό θα γίνει τόσο γρήγορα και με τόσο άσχημο τρόπο.
Τις τελευταίες ημέρες ο Τραμπ υιοθέτησε τέσσερα από τα βασικά αιτήματα των Ρώσων. Η Ουκρανία καλείται να παραδώσει τα εδάφη που έχει καταλάβει η Ρωσία. Πρέπει επίσης να αποδεχτεί πως δεν θα γίνει ποτέ μέλος του ΝΑΤΟ. Πρέπει ακόμη να διεξάγει νέες εκλογές. Και τέλος σε περίπτωση ειρηνευτικής συμφωνίας δεν πρόκειται να έχει καμία στρατιωτική εγγύηση από τις ΗΠΑ – για αυτό ας φροντίσουν οι Ευρωπαίοι.
Ο Τραμπ αποκάλεσε τον Ζελένσκι «δικτάτορα που κυβερνά χωρίς εκλογές»Εικόνα: Julia Demaree Nikhinson/AP/picture alliance
[…] Ο δυτικός κόσμος βρίσκεται στο ναδίρ της ιστορίας του. Για πρώτη φορά ένας Αμερικανός πρόεδρος συντάσσεται με τον Ρώσο ομόλογό του, όπως ένας υπηρέτης ακολουθεί τον αφέντη του: με έργα, με λόγια, ακόμη και υιοθετώντας το ίδιο το ύφος του, όπως και τη μακάβρια διαστρέβλωση των γεγονότων από τη Μόσχα».
«Η πραγματική απειλή έρχεται εκ των έσω»
«Ο Τραμπ τάσσεται πλέον στο πλευρό της Ρωσίας», συμφωνεί και η Süddeutsche Zeitung, προσθέτοντας πως «ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν έχει σημειωθεί μία τόσο μνημειώδης αλλαγή στρατοπέδου».
Σε περίπτωση που το αμερικανικό κατεστημένο στην Ευρώπη καταρρεύσει, «θα καταρρεύσει μαζί του και η ίδια η Ευρώπη», συνεχίζει η εφημερίδα του Μονάχου. «Αυτό φάνηκε και από τη σύνοδο στο Παρίσι τη Δευτέρα. Ούτε υπάρχει κάποια ηγετική δύναμη, που θα μπορούσε να διαδεχθεί την Αμερική, ούτε και μπορούν να συγκρατηθούν άλλο οι φυγόκεντρες δυνάμεις της ευρωπαϊκής κοινότητας.
[…] Ο Πούτιν ήθελε να διώξει τις ΗΠΑ από την Ευρώπη. Δεν θα μπορούσε όμως ποτέ να φανταστεί πως θα αναλάμβανε αυτό το καταστροφικό έργο η ίδια η Αμερική. Όταν ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Βανς απευθυνόταν προς τους Ευρωπαίους στη Διάσκεψη του Μονάχου, το είπε με απόλυτη ειλικρίνεια: η πραγματική απειλή έρχεται εκ των έσω».
Δεν αρκεί στον Μερτς μία απλή νίκη
Η SZ αναφέρεται επιπλέον και στον γερμανικό προεκλογικό αγώνα και ειδικότερα στον κυβερνητικό συνασπισμό που θα κληθεί να σχηματίσει – κατά πάσα πιθανότητα η Ένωση CDU/CSU υπό τον Φρίντριχ Μερτς:
Ο Φρίντριχ Μερτς θα χρειάστει έναν δικομματικό συνασπισμό για την υλοποίηση των υποσχέσεών τουΕικόνα: Michael Kappeler/dpa-Pool/dpa/picture alliance
«Ο Μερτς υπόσχεται μία σαφή αλλαγή πολιτικής, αλλά και τον σχηματισμό μίας κυβέρνησης που δεν θα βρίσκεται μονίμως σε αντιπαράθεση. Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές της Κυριακής όμως φαίνεται πως ενδέχεται να του λείψει η σημαντικότερη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο: ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα επιτρέπει έναν δικομματικό κυβερνητικό συνασπισμό. Ο τελευταίος συνασπισμός κατέρρευσε εξάλλου ακριβώς επειδή προϋπέθετε τη συνεργασία τριών κομμάτων».
Το σενάριο στο οποίο θα πρέπει να σχηματίσει συνασπισμό είτε με το SPD και τους Πρασίνους είτε με το SPD και το FDP «είναι καταστροφικό για τον Μερτς. Σε αυτήν την περίπτωση ο συνασπισμός θα αποτελείται στην πραγματικότητα κιόλας από τέσσερα κόμματα – μιας και υπάρχει και η CSU. Ένας τέτοιος συνασπισμός θα δυσκολευόταν από την πρώτη μέρα να κυβερνήσει τη χώρα τουλάχιστον εξίσου όσο ο προηγούμενος.
[…] Ο Μερτς πιστεύει πως, προκειμένου να μην ενισχυθεί περαιτέρω η AfD, θα πρέπει να υλοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερες από τις προεκλογικές του υποσχέσεις. […] Ακόμη και σε έναν τρικομματικό συνασπισμό όμως ο Μερτς θα μπορέσει να προχωρήσει σε σαφώς λιγότερες από τις εξαγγελίες του σε σχέση με το σενάριο μίας δικομματικής κυβέρνησης».
Πολλοί νέοι ψηφοφόροι δηλώνουν πως θα ψηφίσουν την ΑριστεράΕικόνα: Chris Emil Janssen/picture alliance
Πολλοί από αυτούς φαίνεται να στρέφονται μακριά από τα συστημικά κόμματα. Και σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση «περίπου το 19% των ψηφοφόρων 18-29 ετών σκοπεύει να ψηφίσει την Αριστερά». Τα ποσοστά του κόμματος βελτιώνονται και πάλι αισθητά δείχνοντας πως «η μουμιοποιημένη παράταξη βιώνει μία μεγάλη αναγέννηση ως κόμμα των νέων».
Καλύτερα ποσοστά μεταξύ των νέων έχουν και τα άλλα μικρότερα κόμματα. «Καθοριστικό για αυτήν την εκλογική συμπεριφορά είναι το γεγονός ότι οι νεότεροι ζουν σε έναν διαφορετικό κόσμο από τους πιο ηλικιωμένους πολίτες», έχοντας μεγαλώσει «σε έναν κόσμο γεμάτο κρίσεις».
Σύμφωνα με την taz πάντως οι νέοι «δεν μετατοπίζονται προς τα δεξιά (όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές) ούτε προς τα αριστερά (όπως φαίνεται τώρα), αλλά απλώς απομακρύνονται από την παλιά Ομοσπονδιακή Δημοκρατία». Απλώς θεωρούν πως «οι πολιτικές μέθοδοι της σοσιαλδημοκρατίας και της χριστιανοδημοκρατίας δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις ολοένα και περισσότερες κρίσεις».
Διαφαίνεται πως ενόψει των αναμενόμενων εκδηλώσεων στις 28 Φεβρουαρίου, ή άλλων που θα διατρανώσουν την λαϊκή αγανάκτηση για διάφορες πλευρές του βίου, η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει παρακρατικές μεθόδους γνωστές απο το παρελθόν.
Ήδη, έχει εξαπολύσει τα τρόλ της και λειτουργούν εν είδει δικτύου. Μερικά απο αυτά είναι γνωστά και “ευυπόληπτα” στο παρελθόν. Τα ίδια εκτίθενται. Αν δεν θέλουν να προφυλάξουν τον εαυτό τους είναι δικαίωμά τους.
Η διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης για παρακρατικές μεθόδους (δεν διαφαίνεται, μόνο, πρόθεση αλλά υπάρχουν και πληροφορίες) αφορά όλους μας.
Πέρασαν αρκετά χρόνια για να διασφαλίσει η ελληνική κοινωνία το δικαίωμά της να εκφράζεται.
Ήδη, τα κυβερνητικά τρόλ με αστείους συλλογισμούς αμφισβητούν αυτό το δικαίωμα.
Καλό θα ήταν η κυβέρνηση να εγκαταλείψει την ιδέα και να μην επιχειρήσει να υπονομεύσει τις διαδηλώσεις με τους γνωστούς προβοκάτορές της.
Αν δεν το σκεφθεί καλύτερα, το αποτέλεσμα θα αποσταθεροποιήσει περισσότερο τη χώρα και θα λειτουργήσει απαξιωτικά για τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Η κοινωνία γνωρίζει απο τέτοιες μεθοδεύσεις. Και ξέρει προς τα που θα κατευθύνει την απαξίωσή της.
Εν κατακλείδι, κύριοι της κυβέρνησης, δεν σας εξυπηρετούν τα επεισόδια. Φροντίστε να μην τα οργανώσετε.
ΥΓ: υπάρχει ένα λογισμικό που λέγεται predator και δεν έχει σχέση με το λογισμικό των παρακολουθήσεων το οποίο αγνοούσε ο πρωθυπουργός. Αυτό το predator το οποίο δεν είναι απαγορευμένο κάνει την εξής δουλειά: βλέπει στο διαδίκτυο ποιο θέμα τραβά την προσοχή των χρηστών και σχολιάζεται και ειδοποιεί τους αγοραστές του. Οι αγοραστές, αν επιθυμούν, έχουν την δυνατότητα να κλιμακώσουν την αντίδρασή τους απαντώντας είτε επίσημα, είτε με τρόλ τους στους σχολιαστές του διαδικτύου.
Πληροφορίες φέρουν την κυβέρνηση να έχει αγοράσει και να χρησιμοποιεί το πρόγραμμα.
Στις ΗΠΑ τα κορίτσια, γεννηθέντα μετά το 2010, – όταν εμφανίστηκαν τα κοινωνικά δίκτυα – παρουσίασαν αύξηση 145% σε μείζονα κατάθλιψη, 167% σε αυτοκτονίες και 188% σε αυτοτραυματισμούς σε απόπειρες αυτοκτονίας…
Ένα απολύτως σημαντικό βιβλίο, το οποίο πρέπει να φτάσει στα χέρια όλων μας πολιτικών και των γονέων, αλλά και των αφεντικών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (ακόμα κι αν γνωρίζουν ήδη πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν): AnxiousGeneration, μπεστ σέλερ στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελικά κυκλοφόρησε στα γαλλικά.
Ο συγγραφέας του, ο JonathanHaidt ήταν ένας από τους πρώτους που κατέγραψε τις καταστροφές του wokisme στον ακαδημαϊκό χώρο: στο TheCoddlingoftheAmericanMind, (Το κανάκεμα του αμερικανικού μυαλού) περιέγραψε πώς μια νέα γενιά έφτασε στο πανεπιστήμιο στα μέσα της δεκαετίας του 2010, η οποία ζητούσε «προστασία» από την ομιλία που θεωρούσαν προσβλητική. Αυτοί οι νέοι – “νιφάδες χιονιού” (εύθραυστες σαν νιφάδα χιονιού), υπερπροστατευμένοι από τους γονείς τους, δεν άντεχαν άλλο την αντιπαράθεση και είχαν αντικαταστήσει το πνεύμα της ανακάλυψης που αρμόζει σε νεολαία με το πνεύμα προστασίας και απόσυρσης.
Στο AnxiousGeneration, ο ερευνητής επιστρέφει στην πηγή του προβλήματος. Παρατήρησε ότι μεταξύ 2010 και 2015, χάρη στη διάδοση του smartphone (το iPhone εφευρέθηκε το 2007), συνέβη αυτό που αποκαλεί «μεγάλη επανακαλωδίωση» της παιδικής ηλικίας**. Η γενιά που γεννήθηκε μετά το 1995 (Γενιά Z) είναι η πρώτη που μεγάλωσε πλήρως συνδεδεμένη με τα κοινωνικά δίκτυα (σχεδόν 40 ώρες την εβδομάδα για έναν έφηβο μεταξύ 13 και 18 ετών). Και όμως, καμία μελέτη επιπτώσεων δεν έχει διεξαχθεί ποτέ από μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας σχετικά με τις συνέπειες μιας συνδεδεμένης παιδικής ηλικίας. «Η γενιά Z είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία που περνάει την εφηβεία με μια πύλη στην τσέπη που τους απομακρύνει από το περιβάλλον τους και τους παρασύρει σε ένα συναρπαστικό, εθιστικό και ασταθές εναλλακτικό σύμπαν». Είναι τα πειραματόζωα μιας εντελώς νέας εκπαίδευσης με καταστροφικές συνέπειες.
Ρεκόρ κατάθλιψης και αυτοκτονιών
Τα αποτελέσματα είναι αδιαμφισβήτητα. «Ένα κύμα οδύνης». Από το 2010 κάτι άλλαξε στην ψυχική υγεία των νέων.
Το άγχος και οι καταθλιπτικές διαταραχές έχουν εκραγεί: +145% οι περιπτώσεις μείζονος κατάθλιψης μεταξύ των Αμερικανών εφήβων κοριτσιών από το 2010.
+161% για νέους άνδρες (που ξεκίνησαν από μικρότερη ηλικία).
+140% στους νεαρούς ενήλικες ηλικίας 18-35 ετών από το 2010.
Το ποσοστό αυτοκτονιών μεταξύ των εφήβων άρχισε να αυξάνεται το 2008:
+167% για τα κορίτσια. Θέλετε κι άλλα;
+188% των επισκέψεων στα επείγοντα περιστατικά αυτοτραυματισμού για νεαρά κορίτσια από το 2010.
Γιατί ο αντίκτυπος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι πιο σοβαρός στους εφήβους παρά στους ενήλικες; Επειδή ο
Tα Facebook Leaks έχουν τεκμηριώσει ότι η εταιρεία του Mark Zuckerberg σκόπιμα προσπάθησε να εθίσει τους εφήβους μέσω τεχνικών συμπεριφοράς. Αποτέλεσμα: «Ένα κύμα οδύνης» όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη…
μετωπιαίος φλοιός, απαραίτητος για τον αυτοέλεγχο, την καθυστερημένη ικανοποίηση και την αντίσταση στον πειρασμό, ωριμάζει μετά τα 20: οι νέοι είναι λιγότερο ικανοί να συγκρατήσουν τον εθισμό τους. Επιπλέον, στην εφηβεία, ο εγκέφαλος είναι ιδιαίτερα πλαστικός και η ευαισθησία των νέων στην κοινωνική σύγκριση αυξάνεται. Επιπλέον, τα Facebook Leaks έχουν τεκμηριώσει ότι η εταιρεία του MarkZuckerberg σκόπιμα προσπάθησε να εθίσει τους εφήβους μέσω τεχνικών συμπεριφοράς.
Οι τέσσερις θεμελιώδεις βλάβες που προκαλεί το smartphone είναι:
κοινωνική στέρηση (οι νέοι βλέπουν τους φίλους τους λιγότερο σωματικά),
έλλειψη ύπνου (κατά μέσο όρο, οι έφηβοι κοιμούνται 7 ώρες, κάτι που δεν είναι αρκετό για την κατασκευή του εγκεφάλου τους),
Ιδιαίτερα τα κορίτσια
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι «η κύρια αιτία μιας διεθνούς επιδημίας ψυχικής ασθένειας των εφήβων». Αυτό έχει διαφορετικές συνέπειες για τα αγόρια και τα κορίτσια (αποδεικνύοντας παρεμπιπτόντως ότι, αντίθετα με ό,τι πιστεύουν οι ιδεολόγοι του φύλου, υπάρχουν πράγματι διαφορές μεταξύ των φύλων).
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πιο επιβλαβή για τα κορίτσια: είναι πιο εθισμένα σε αυτά, ειδικά στο Instagram. Συγκρίνονται συνεχώς με τις συνομήλικές τους, γεγονός που οδηγεί σε καταθλιπτικές, διατροφικές διαταραχές και μερικές φορές μιμητισμό στη δυσφορία του φύλου. Τα αγόρια, από την άλλη, τείνουν να εθιστούν στα βιντεοπαιχνίδια και την πορνογραφία, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε εγκατάλειψη του σχολείου και αποξένωση από την πραγματικότητα. Ο εικονικός κόσμος πληγώνει τα κορίτσια και φθείρει τα αγόρια.
Ο Jonathan Haidt υπογραμμίζει το παράδοξο της εποχής μας: υπερπροστατεύουμε τα παιδιά από τον πραγματικό κόσμο ενώ τα υποπροστατεύουμε από τον εικονικό κόσμο. Αρνούμαστε να τους αφήσουμε να βγουν μόνοι τους, φοβούμενοι ότι θα συναντήσουν έναν παιδόφιλο με ένα σακουλάκι γλυκά, ενώ το Διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα είναι σήμερα το νούμερο ένα μέρος για σεξουαλική αρπαγή. Τους αφήνουμε να περιπλανιούνται για ώρες στον απεριόριστο ωκεανό του ιστού, αλλά φοβόμαστε να τους αφήσουμε να παίξουν στο ύπαιθρο. Είναι ακόμη χειρότερο στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια υπερ-δικαστική κοινωνία, από ό,τι στην Ευρώπη: οι ρυθμιζόμενες εισόδους έχουν αφαιρεθεί από τις περισσότερες παιδικές χαρές επειδή θεωρήθηκαν πολύ επικίνδυνες.
Το συμπέρασμα του ερευνητή: οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους λίγο χώρο αναπνοής και να τα ενθαρρύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο να συμμετέχουν σε ελεύθερο παιχνίδι, το οποίο είναι απαραίτητο για την αυτο-ανάπτυξη.
Ο Haidt τονίζει επίσης την ανάγκη να αναδημιουργηθούν τελετουργίες. Σε όλες τις κοινωνίες, έχουν δημιουργηθεί τελετουργίες μετάβασης από την εφηβεία στον κόσμο των ενηλίκων, είμαστε οι πρώτες κοινωνίες που τις καταργήσαμε. Αντίθετα, αφήνουμε τα παιδιά μας να χαθούν στην ψηφιακή κόλαση. Η ψηφιακή ζωή προκαλεί πνευματική υποβάθμιση τόσο σε ενήλικες όσο και σε εφήβους. Πρέπει να ξαναμάθουμε την ενσάρκωση, την ακινησία και αυτή την όμορφη ικανότητα που η Simone Weil έλεγε ότι ήταν η πιο όμορφη: την προσοχή. Μαθαίνοντας ξανά να είμαστε αργοί στο θυμό και γρήγοροι στη συγχώρεση, το ακριβώς αντίθετο από αυτό που μας διδάσκει η αμεσότητα των δικτύων.
Η απάντηση είναι επίσης πολιτική. Υπάρχει μεγάλη συζήτηση αυτές τις μέρες σχετικά με την ανάγκη περιορισμού και ελέγχου της ελευθερίας της έκφρασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αντί να αστυνομεύουν τα tweets ενηλίκων, οι πολιτικοί θα πρέπει να περιορίσουν δραστικά την πρόσβαση των νέων στα κοινωνικά δίκτυα για να διορθώσουν ένα σκάνδαλο υγείας που έχει ήδη διαρκέσει πάρα πολύ.
Ο Jonathan Haidt είναι πολύ σαφής σχετικά με τις λύσεις που πρέπει να εφαρμοστούν. Πρέπει να είναι συλλογικές, γιατί οι γονείς δεν μπορούν να παλέψουν μόνοι τους για να αναλάβουν στερήσεις για τα παιδιά τους μπροστά στην κοινωνική πίεση από τον έξω κόσμο. Η ψηφιακή ηλικία ενηλικίωσης πρέπει να οριστεί στα 16 και πρέπει να απαιτούνται πλατφόρμες για την εφαρμογή μέτρων επαλήθευσης πραγματικής ηλικίας. Πρέπει να υποστηρίξουμε σχολεία που είναι πραγματικά χωρίς smartphone, δηλαδή με απόθεση σε ντουλάπι στην είσοδο μέχρι το τέλος των μαθημάτων. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας, δεν πρέπει πλέον να χρονοτριβούμε ή να κάνουμε «πειράματα». Μια γενιά θυσιάστηκε· ας ενεργήσουμε γρήγορα να σώσουμε τις επόμενες.
*Ο Jonathan David Haidt ( γεν. 1963) είναι Αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος και συγγραφέας. Οι κύριοι τομείς μελέτης του είναι η ψυχολογία της ηθικής και τα ηθικά συναισθήματα. Οι κύριες επιστημονικές συνεισφορές του εστιάζονται στο ψυχολογικό πεδίο της θεωρίας των ηθικών θεμελίων.
**Συναφές, Ανιχνεύσεις: Οι σχέσεις στην Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης
Σχεδόν ένα μήνα μετά τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, αρχίζουμε να βλέπουμε τα περιγράμματα της εξωτερικής του πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Έχοντας κάνει εκστρατεία με μια υπόσχεση να δώσει προτεραιότητα στα αμερικανικά συμφέροντα, ο Τραμπ δεσμεύτηκε να μειώσει —αν όχι να τερματίσει— την εμπλοκή των ΗΠΑ σε περιοχές που δεν εξυπηρετούν άμεσα την εθνική ασφάλεια.
Η πιο ορατή έκφραση αυτής της πολιτικής μπορεί σύντομα να υλοποιηθεί στην Ευρώπη, όπου η Ουάσιγκτον φέρεται να εξετάζει το ενδεχόμενο αποσύρσεως στρατευμάτων, σηματοδοτώντας μια πιθανή μετατόπιση από δεκαετίες δέσμευσής της για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση εντείνει τις προσπάθειες για να περιορίσει την άνοδο της Κίνας ως παγκόσμιας υπερδύναμης. Αυτή η αλλαγή είναι εμφανής σε κινήσεις πολιτικής που αμφισβητούν προηγούμενες θέσεις των ΗΠΑ, όπως βήματα προς την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, την επιβολή υψηλών δασμών στις κινεζικές εισαγωγές και την αυξανόμενη ρητορική από το Υπουργείο Άμυνας που δίνει έμφαση στην Ασία-Ειρηνικό ως στρατηγική προτεραιότητα.
Στη Μέση Ανατολή, η δεύτερη θητεία του Τραμπ φαίνεται να επικεντρώνεται στην επαναβαθμονόμηση της δυναμικής ισχύος. Η κυβέρνηση ενισχύει την υποστήριξή της προς το Ισραήλ, εμβαθύνει τους οικονομικούς δεσμούς με τη Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου και εντείνει τη διπλωματική και οικονομική πίεση στο Ιράν.
Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η ευρύτερη στρατηγική της Ουάσιγκτον αλλά η απόφασή της να παραμερίσει την Τουρκία.
Η Άγκυρα είχε προβλέψει ότι μια δεύτερη θητεία Τραμπ θα έφερνε ένα ανανεωμένο πνεύμα συνεργασίας μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, οι αναδυόμενες εξελίξεις υποδηλώνουν ότι η Ουάσιγκτον δεν βλέπει πλέον την Τουρκία ως έναν αξιόπιστο περιφερειακό εταίρο – μια πραγματικότητα που δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Τουλάχιστον από το 2016, η Τουρκία έχει ακολουθήσει με συνέπεια πολιτικές που υπονομεύουν τα δυτικά και τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η πιο σαφής ένδειξη της αυξανόμενης απομόνωσης της Τουρκίας προέρχεται από τις πρόσφατες διπλωματικές δεσμεύσεις του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στη Μέση Ανατολή.
Οι περιφερειακές προτεραιότητες του Τραμπ φαίνεται να επικεντρώνονται σε τρεις βασικούς στόχους:
επέκταση του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC), ενίσχυση των σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου και ενίσχυση των δεσμών ΗΠΑ-Ισραήλ. Σημαντικά απουσιάζει από αυτά τα σχέδια οποιοσδήποτε σημαντικός ρόλος για την Τουρκία. Ο Ρούμπιο φαίνεται να προτιμά να συνεργάζεται με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση των υπολειμμάτων της Χαμάς και την αποτροπή της ανόδου των ισλαμιστικών καθεστώτων.
Η Συρία χρησιμεύει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αλλαγής. Ενώ η Τουρκία διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στην πτώση του καθεστώτος Άσαντ και στήριξε τη διάδοχη κυβέρνηση υπό την ηγεσία της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS) και του Αχμέντ αλ-Σαράα, η προσέγγισή της δεν ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Ενώ ορισμένα αραβικά έθνη έχουν εμπλακεί προσεκτικά με τον αλ-Σαράα, παραμένουν επιφυλακτικά για τους υποτιθέμενους δεσμούς του HTS στο παρελθόν με την Αλ Κάιντα και το ISIS. Η Σαουδική Αραβία και άλλοι περιφερειακοί παίκτες μπορεί να επιχειρήσουν να επηρεάσουν τη Συρία μετά τον Άσαντ με οικονομικά κίνητρα για να διασφαλίσουν ότι δεν θα γίνει ισλαμιστικό κράτος – μια προσπάθεια που οι ΗΠΑ φαίνονται πρόθυμες να αναθέσουν σε τρίτους, τους Άραβες συμμάχους τους, δεδομένης της απροθυμίας του Τραμπ να εμπλέξει απευθείας την Αμερική στη Συρία.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο εμπόδιο της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον είναι η στάση της απέναντι στο Ισραήλ. Για χρόνια, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν διαλύει συστηματικά τους άλλοτε ισχυρούς στρατιωτικούς, οικονομικούς και δεσμούς ασφαλείας της Τουρκίας με το Ισραήλ.
Το οριακό σημείο ήρθε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, όταν ο Ερντογάν αναδείχθηκε ως ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της Χαμάς παγκοσμίως. Η Τουρκία παρείχε στη Χαμάς μια βάση επιχειρήσεων, διευκόλυνε τις δημόσιες συγκεντρώσεις και επέτρεψε τη συγκέντρωση κεφαλαίων και τον σχεδιασμό δραστηριοτήτων εντός των συνόρων της. Ο Ερντογάν μάλιστα κήρυξε Εθνικό Πένθος μετά τον θάνατο του ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε.
Ο Ρούμπιο και άλλοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ γνωρίζουν καλά τον ρόλο της Τουρκίας στην υπονόμευση του στενότερου συμμάχου της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Σε μια πρόσφατη συνάντηση με μια ανώτερη αντιπροσωπεία των ΗΠΑ, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γκίντεον Σάαρ προειδοποίησε για τις εντεινόμενες προσπάθειες του Ιράν να διακινήσει λαθραία κεφάλαια στη Χεζμπολάχ μέσω της Τουρκίας. Δημοσιεύματα ΜΜΕ κατηγορούν Τούρκους υπηκόους ότι ήταν ταχυμεταφορείς, που πετούσαν από την Κωνσταντινούπολη στη Βηρυτό για να παραδώσουν οικονομική βοήθεια στην τρομοκρατική ομάδα Χεζμπολάχ που υποστηρίζεται από το Ιράν. Εάν αυτές οι αναφορές είναι ακριβείς, ενισχύουν περαιτέρω την αντίληψη ότι η Άγκυρα βοηθά ενεργά το Ιράν στην ενίσχυση των επιχειρήσεων της Χεζμπολάχ εναντίον του Ισραήλ.
Δεδομένου αυτού του πλαισίου, η περιθωριοποίηση της Τουρκίας υπό την κυβέρνηση Τραμπ δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη – τουλάχιστον για τον Ερντογάν. Ως ηγέτης μιας χώρας του ΝΑΤΟ, ο Ερντογάν έκανε μια σκόπιμη επιλογή να αγκαλιάσει και να υπερασπιστεί ομάδες όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ.
Από την αρχή του πολέμου του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς, είχε την ευκαιρία να καταδικάσει την ισλαμιστική τρομοκρατία και να σταθεί στο πλευρό του Ισραήλ. Αντίθετα, επέλεξε τον αντίθετο δρόμο. Κατά συνέπεια, η Τουρκία είναι απίθανο να διαδραματίσει ρόλο στην ανοικοδόμηση της Γάζας – άμεσο αποτέλεσμα των δικών της πολιτικών αποφάσεων.
Τούτου λεχθέντος, η Τουρκία παραμένει βαθιά εμπλεκόμενη στη Συρία και θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας. Ο Ερντογάν έχει την ευκαιρία να συνεργαστεί με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να διασφαλίσει τη διακυβέρνηση της Δαμασκού χωρίς αποκλεισμούς.
Ωστόσο, εάν αξιοποιήσει την επιρροή του στο HTS για να προωθήσει μια ισλαμιστική ατζέντα, θα επικυρώσει μόνο τις ανησυχίες του Ρούμπιο για τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή.
Είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε τις πλήρεις συνέπειες αυτών των μεταβαλλόμενων συμμαχιών, αλλά το ιστορικό του Ερντογάν υποδηλώνει ότι θα συνεχίσει να ακολουθεί πολιτικές που τον φέρνουν σε αντίθεση με την Ουάσιγκτον. Προς το παρόν, η Τουρκία βρίσκεται στο περιθώριο – ένα αποτέλεσμα που προκάλεσε η ίδια στον εαυτό της.
Ο Sinan Ciddi είναι ανώτερος συνεργάτης στο FDD και ειδικός στην τουρκική πολιτική. Είναι επίσης Αναπληρωτής Καθηγητής Σπουδών Εθνικής Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο Marine Corps (MCU). Πριν από την ένταξή του στο MCU, ο Sinan ήταν Εκτελεστικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Τουρκικών Σπουδών, που εδρεύει στο Πανεπιστήμιο Georgetown (2011-2020). Συνεχίζει να υπηρετεί ως Επίκουρος Αναπληρωτής Καθηγητής στη Σχολή Εξωτερικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Georgetown. Ο Σινάν είναι ο συγγραφέας του Κεμαλισμού στην Τουρκική Πολιτική: Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα: Εκκοσμίκευση και Εθνικισμός (Routledge, Ιανουάριος 2009), ένα βιβλίο που εξηγεί την εκλογική αδυναμία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος της κύριας αντιπολίτευσης της Τουρκίας. Απέκτησε το διδακτορικό του από το School of Oriental and African Studies, University of London το 2007 στον τομέα των Πολιτικών Επιστημών.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Ουκρανός πρόεδρος, Βολοντίμιρ Ζελένσκι / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo / Julia Demaree Nikhinson
19/02/2025 18:04
«Δικτάτορα» αποκάλεσε τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι ο Ντόναλντ Τραμπ σε ανάρτησή του, προσθέτοντας ότι «έχει κάνει απαίσια δουλειά».
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ συνέστησε στον Ουκρανό ομόλογό του «να κινηθεί γρήγορα, αλλιώς δεν πρόκειται να του απομείνει χώρα».
«Αγαπώ την Ουκρανία, αλλά ο Ζελένσκι έχει κάνει απαίσια δουλειά, η χώρα του έχει καταρρεύσει και εκατομμύρια έχουν πεθάνει αναίτια. Και η ιστορία συνεχίζεται…», έγραψε επίσης.
Η ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ:
Σκεφτείτε το, ένας μετρίως επιτυχημένος κωμικός, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, έπεισε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να ξοδέψουν 350 δισεκατομμύρια δολάρια για να μπουν σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί, που δεν έπρεπε ποτέ να ξεκινήσει, αλλά έναν πόλεμο που ο ίδιος, χωρίς τις ΗΠΑ και τον «Τραμπ», δεν θα μπορέσει ποτέ να διευθετήσει.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ξοδέψει 200 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από την Ευρώπη, και τα χρήματα της Ευρώπης είναι εγγυημένα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πάρουν τίποτα πίσω. Γιατί ο υπναράς Τζο Μπάιντεν δεν απαίτησε εξισορρόπηση, με την έννοια ότι αυτός ο πόλεμος είναι πολύ πιο σημαντικός για την Ευρώπη από ό,τι για εμάς. Έχουμε έναν μεγάλο, όμορφο ωκεανό που μας χωρίζει.
Συν τοις άλλοις, ο Ζελένσκι παραδέχεται ότι τα μισά από τα χρήματα που του στείλαμε είναι «λάθος». Αρνείται να κάνει εκλογές, είναι πολύ χαμηλά στις ουκρανικές δημοσκοπήσεις και το μόνο πράγμα στο οποίο ήταν καλός ήταν να παίζει τον Μπάιντεν «σαν βιολί».
Ένας δικτάτορας χωρίς εκλογές, ο Ζελένσκι καλύτερα να κινηθεί γρήγορα, αλλιώς δεν πρόκειται να του απομείνει χώρα.
Εν τω μεταξύ, διαπραγματευόμαστε με επιτυχία τον τερματισμό του πολέμου με τη Ρωσία, κάτι που όλοι παραδέχονται ότι μόνον ο «Τραμπ» και η κυβέρνησή του μπορούν να κάνουν. Ο Μπάιντεν δεν προσπάθησε ποτέ, η Ευρώπη απέτυχε να φέρει την ειρήνη, και ο Ζελένσκι μάλλον θέλει να συνεχίσει το «τρένο της σπατάλης».
Αγαπώ την Ουκρανία, αλλά ο Ζελένσκι έχει κάνει μια φρικτή δουλειά, η χώρα του είναι διαλυμένη και εκατομμύρια έχουν πεθάνει άσκοπα – Και έτσι συνεχίζεται…
Φωτογραφία: intimenews
19/02/2025 19:15
Προβάδισμα 11,1 μονάδων της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ στην πρόθεση ψήφου δείχνει το πρώτο μέρος της δημοσκόπησης της Alco για λογαριασμό του Alpha.
H Νέα Δημοκρατία κρατά σταθερό προβάδισμα έναντι του ΠΑΟΣΚ με 24,4% έναντι 13,3%, με τα δύο κόμματα να χάνουν έδαφος.
Πτώση και για τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι στο 7,3% και πέμπτος, πίσω από το ΚΚΕ (7,7%) και την Ελληνική Λύση (7,6%). Κερδισμένη είναι η Φωνή Λογικής με 5,7% και η Πλεύση Ελευθερίας με 5,6%, ενώ στη Βουλή μπαίνει με 3,3% η Νίκη.
Για την Πλεύση, ο πρόεδρος της Alco, Γ. Παναγόπουλος, είπε πως έχει εισροές από όλα τα κόμματα.
Εκτός Βουλής το κόμμα του Στ. Κασσελάκη και η Νέα Αριστερά, με 2,7% και 1,4% αντίστοιχα.
Σε ποσοστά συσπείρωσης, η ΝΔ είναι στο 56%, έχοντας απώλειες 11 μονάδων.
Οι διαρροές της κατευθύνονται κυρίως σε Ελληνική Λύση και Φωνή Λογικής (συνολικά στο 11%), ενώ 6% πάνε σε αποχή και το 20% είναι αναποφάσιστο στο τι θα κάνει στις επόμενες εκλογές.
Στον ΣΥΡΙΖΑ η συσπείρωση είναι μόνο 36%, καθώς μεγάλο ποσοστό αυτών που τον ψήφισαν, προσανατολίζονται να ψηφίσουν Πλεύση Ελευθερίας (10%), ΠΑΣΟΚ (9%), Κίνημα Δημοκρατίας (9%), ή Νέα Αριστερά (7%).
Δημοσκόπηση Alco: Πώς κρίνουν οι πολίτες τις εξελίξεις στην υπόθεση των Τεμπών
Στο φλέγον ζήτημα της υπόθεσης των Τεμπών, που έχει προκαλέσει σφοδρή αντιπαράθεση στη Βουλή και το ερώτημα αν θεωρούν ότι η κυβέρνηση έχει διευκολύνει το έργο της δικαιοσύνης, το 71% λέει πως «όχι» και το 16% λέει «ναι», νούμερο σταθερό σε σχέση με προηγούμενες δημοσκοπήσεις.
Για το αν πιστεύουν ότι οι συγγενείς των θυμάτων έχουν βοηθήσει με τη στάση τους τις έρευνες, το 81% λέει «ναι» και μόλις το 9% διαφωνεί.
Για το αν πιστεύουν ότι έγινε προσπάθεια συγκάλυψης από την κυβέρνηση, το 72% θεωρεί πως έχει γίνει, ενώ το 17% διαφωνεί.
Σε ψηφοφόρους κομμάτων, το 43% αυτών που ψήφισαν τη ΝΔ στηρίζουν το παραπάνω ερώτημα, ενώ το 36% δεν πιστεύει σε αυτή τη θεωρία. Δεν έχουν άποψη το 21%.
Για το αν εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη για την έρευνα και απόδοση ευθυνών στην υπόθεση, το 44% λέει πως δεν την εμπιστεύεται. Συνολικά το 67% λέει πως δεν εμπιστεύεται καθόλου ή εμπιστεύεται λίγο τη δικαιοσύνη και το 29% πως την εμπιστεύεται.
Στο ερώτημα για το αν η κυβέρνηση «έχει κάνει ότι πρέπει» για ασφαλή ταξίδια με τρένο μετά το δυστύχημα, το 81% διαφωνεί.
Έκθεση του Commissioner Αμμοχώστου R. G. Sheridan 1/11/1958:
«… Μετανάστευση
Δεν υπήρξε νέο κύμα μετανάστευσης στην περιοχή και κάποιες οικογένειας πείσθηκαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους…Σχεδόν 130 οικογένειας από τη Λέμπα της Πάφου, περιλαμβανομένου και του μουχτάρη, έχουν εγκατασταθεί στην Αφάνεια… Η αρχική ιδέα για τη μετακόμιση στο χωριό Αφάνεια ήλθε από την Ομοσπονδία και ήταν μέρος της γενικής πολιτικής κίνησης προς τον στόχο της διχοτόμησης…».
Εμπρησμοί εναντίον Ελληνοκυπρίων – Τούρκοι πληρωμένοι μπράβοι
Σε έκθεση του Special Branch 12/12/1958 αναφέρεται:Τούρκοι ευθύνονταν για πολιτικά εγκλήματα εμπρησμών ελληνικών περιουσιών, Τουρκοκύπριος απειλήθηκε να δολοφονηθεί με επιστολή της ΤΜΤ αν δεν ακολουθούσε τη γραμμή όλων…Κουτσιούκ και Ντενκτάς στο Λονδίνο εξηγώντας στους Τ/κ την κατάσταση, T/k πληρώνονταν10 σελίνια μέχρι μία λίρα από την Ομοσπονδία τους για να παρακολουθούν τις σχέσεις Τ/κ με Έλληνες εμπόρους, η τουρκική κυβέρνηση θα άνοιγε παραρτήματα της υφιστάμενης τουρκικής Τράπεζας Εργασίας για δάνεια. Οι ακόλουθες αντιπροσωπεες στα ελληνικά χέρια δέχθηκαν να διορίσουν ξεχωριστούς αντιπροσώπους για τις δύο κοινότητες… Στόχος να χωρίσουν ακόμα περισσότερο τις δύο κοινότητες…
Imperial Tobacco Company,
Nestle Milk Company Ltd,
I.C.I.,
Cadbury’s Ltd.,
Simcar Cars Ltd.,
Hutley & Palmers.
Manchester Textile Firms.
H Rootes Group είναι η μόνη εταιρεία που αρνήθηκε να λάβει μέρος στο σχέδιο αυτό.
Λιθοβολισμός αγωνιστών
Αναφορά Σερ Χιου Φουτ, 3/2/1959: Κατά την απελευθέρωση κρατουμένων, Τούρκοι λιθοβόλησαν τα οχήματα δίχως ζημιές ή θύματα, μόνο στο χωριό Πέργαμος… τραυμάτισαν ορισμένους Ελληνοκύπριους στα οχήματα. Ένα εννιάχρονο αγόρι, συγγενής, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, σοβαρά αλλά εκτός κινδύνου…
Παράνομη εισαγωγή όπλων και κάλυψη από τον Φουτ
Σερ Χιου Φουτ ΜΟΝΟ προς τον Υπ. Αποικιών, 2/11/1959: Ένας εκ των τριών Τούρκων που συνελήφθησαν στην υπόθεση του τουρκικού πλοίου Ντενίζ (που μετέφερε όπλα στους Τουρκοκυπρίους), ο Μουράτ Κουντούς, ήταν εν υπηρεσία αξιωματικός του τουρκικού στρατού, ο οποίος είχε ξαναπάει στην Κύπρο 7 φορές (1958-1959). Και ο δεύτερος εν υπηρεσία αξιωματικός του ναυτικού, Ρεσιάτ Γιανούζ…
Λαθραία όπλα
Βρετ. Υπ. Αρμοστεία Λευκωσίας προς Λονδίνο, 27/2-12/3/1962: O Οσμάν Καζίμ, Τούρκος υπήκοος και μέλος του πληρώματος του τουρκικού πλοίου «Άτανα», συνελήφθη στη Λάρνακα στις 3 Μαρτίου για κατοχή πέντε αυτόματων Beretta revolvers. Αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση μέχρι τη δίκη.
Δολοφονίες δύο Τουρκοκύπριων δημοσιογράφων
Έκθεση Απριλίου 1962 αναφέρεται στις δολοφονίες Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Γκουρκάν τη νύχτα της 23/4/1962, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Αμφότεροι επέκριναν την τ/κ ηγεσία για καταπίεση και κακή διαχείριση…
Βόμβες στα τεμένη Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ – υπεύθυνος ο Τουργκούτ Σουνάλπ
Τις πρωινές ώρες της 25ης Μαρτίου 1962 (ημέρα της ελληνικής εθνικής επετείου) εξερράγησαν δύο ορολογιακές βόμβες στα τουρκικά τεμένη Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ, που βρίσκονται στην ελληνική πλευρά της Λευκωσίας.
Ο Βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής, Σερ Άρθρουρ Κλαρκ, στις 13/12/1962 έγραψε ότι οι Τούρκοι οι ίδιοι είχαν βάλει τις βόμβες στα τεμένη τους και υπεύθυνος ήταν ο Ταξίαρχος Τουργκούτ Σουνάλπ της ΤΟΥΡΔΥΚ (Τουρκικής Δύναμης Κύπρου). Τον Δεκέμβριο του 1962 βρισκόταν πια στην Άγκυρα, στη θέση του Αρχηγού Σχεδιασμού και Επιχειρήσεων του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Η ανταπόκριση του μ. Άλεξ Ευθυβούλου
Στις 2 Απριλίου 1962 ο κ. Μουφτιζατέ, του γραφείου του Δρος Κουτσιούκ, παραπονέθηκε στο Associated Press ότι ο Ελληνοκύπριος δημοσιογράφος Άλεξ Ευθυβούλου (που ήταν ανταποκριτής τους) σε ανταπόκρισή του στην «Ουάσιγκτον Ποστ» της 26ης Μαρτίου έγραψε ότι τις βόμβες στα τεμένη στη Λευκωσία έβαλαν Κύπριοι τουρκικής καταγωγής.
Τόσο ο κ. Ευθυβούλου όσο και άλλοι Ελληνοκύπριοι δημοσιογράφοι, μετά τις κατηγορίες Τουρκοκυπρίων ηγετών, αποφάσισαν ότι οι κατηγορίες εκείνες έπρεπε να απαντηθούν αμέσως και ο κ. Ευθυβούλου ήταν ένας από εκείνους που έπεισαν τον Υπ. Εξωτερικών (Π. Γιωρκάτζη) για την ανάγκη να προβεί σε δηλώσεις για τα επεισόδια της 25ης Μαρτίου (από αναφορά της βρετανικής Υπ. Αρμοστείας προς το Γραφείο Κοινοπολιτειακών Σχέσεων στο Λονδίνο, 16/4/1962).
Ο αείμνηστος Ά. Ευθυβούλου – απεβίωσε στις 30.12.2024.
Έρευνα για τις βόμβες στα τεμένη
Η κυπριακή Κυβέρνηση διόρισε Επιτροπή Έρευνας, αποτελούμενη από τον Δικαστή Γουίλσον (Justice Wilson), τον κ. Τριανταφυλλίδη, δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου, και τον κ. Ζεκιά, Τούρκο δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, να ερευνήσουν τις βομβιστικές εκρήξεις στα τουρκικά τεμένη και τον εμπρησμό στο Παγκύπριο Γυμνάσιο… Ο Υπουργός Εσωτερικών (Π. Γιωρκάτζης) παρουσίασε ηχογραφημένη συνομιλία μεταξύ του ιδίου και του Αχμέτ Γκουρκάν, ενός από τους δύο Τούρκους δημοσιογράφους που δολοφονήθηκαν στις 23/4/1962. «Σ’ αυτήν ακούγεται η φωνή του Γκουρκάν να ισχυρίζεται πως ο επί του Τύπου της τουρκικής πρεσβείας τού παραδέχθηκε ότι Τουρκοκύπριοι είχαν βάλει τις βόμβες, κάτω από τις διαταγές του κ. Ντενκτάς…».
Τον Ιούνιο 1962 Έκθεση της Υπ. Αρμοστείας αναφέρει ότι «η επιτροπή για την έρευνα των βομβιστικών εκρήξεων στα τεμένη ολοκλήρωσε τις ακροάσεις της στις 25 Μαΐου και στο κοινό της ανακοινωθέν έγραψε πως ‘ο στόχος των ανεύθυνων ατόμων για τα επεισόδια ήταν να δημιουργήσουν κακές σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων και να καταστρέψουν τις ελπίδες συνεργασίας’’… Η Επιτροπή ακόμα να ανακοινώσει το πόρισμά της…».
Mαρτυρία Ανδρέα Αζίνα – Το FBIεπιβεβαίωσε
Γ’ τόμος, βιβλίο «50 Χρόνια Σιωπής», μ. Ανδρέα Αζίνα.
Σελίδες 936 – 937: «…Οι Τουρκοκύπριοι ήταν πλέον αιχμάλωτοι των εξτρεμιστικών στοιχείων, που αρχικά ανέθρεψαν και εξόπλισαν οι Άγγλοι, εφαρμόζοντας με συνέπεια το δόγμα ‘‘διαίρει και βασίλευε’’…
»Έγιναν ανατινάξεις μουσουλμανικών τεμενών, αλλά ύστερα από πολλά χρόνια ομολογήθηκε πως ήταν προβοκατόρικες ενέργειες… Όχι μόνο δικές μας πηγές… όπως και οι μαγνητοταινίες που παρέδωσε στο δικαστήριο ο Γιωρκάτζης. Σε αυτά προστέθηκε και η απόπειρα φόνου Τουρκοκύπριου δασκάλου στο χωριό Κορνόκηπος, που απόδειξε ότι το όπλο που χρησιμοποιήθηκε, είχε χρησιμοποιηθεί και σε αριθμό φόνων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αυτά τα στοιχεία έδωσε το FBI από τη Νέα Υόρκη…Οι δράστες ήταν η ΤΜΤ…».
Σελίδα 975:«…Ο μαύρος Δεκέμβρης
Στις 4/12/1963 τοποθετήθηκε βόμβα στον ανδριάντα του Μάρκου Δράκου, κοντά στην Πύλη Πάφου, στη Λευκωσία… Ο Ντενκτάς παραδέχθηκε, χρόνια αργότερα, ότι διατάχτηκε από τον ίδιο και εκτελέστηκε από τα όργανά του, για να προκληθεί ένταση και αναταραχή…».
Ο Α. Αζίνας απεβίωσε στις 16/6/2012. Ένας από τους στενούς συνεργάτες των ηγετών της Κύπρου, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και Γεωργίου Γρίβα-Διγενή.
Υ.Γ. Έρευνα, μετάφραση κα παρουσίαση Φ.Α. Πρώτη δημοσίευση/παρουσίαση σε συνέχειες στη «Σημερινή» τον Νοέμβριο του 2010.
Στην ακύρωση του διαγωνισμού του λιμανιού του Βόλου προχώρησε η κυβέρνηση, το οποίο είχε κατακυρωθεί στον ΟΛΘ του Ιβάν Σαββίδη.
Οι δύο λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση είναι σύμφωνα με πληροφορίες ότι ο Οργανισμός Λιμένα Βόλου επλήγη σοβαρά από την κακοκαιρία Daniel με αποτέλεσμα να γίνονται ήδη έργα που έχουν ξεκινήσει από τις αρχές του χρόνου ύψους 9,5 εκατ. ευρώ με ανάδοχο την εταιρεία ΤΕΚΑΛ που αφορούν στη βυθοκόρηση του λιμένα ώστε να μπορούν να προσεγγίζουν πλοία και να ελλιμενίζονται.
Δεύτερον, η πρόσφατη συγχώνευση του ΤΑΙΠΕΔ με το Υπερταμείο προβλέπει τη δυνατότητα στο νέο φορέα να αξιοποιεί ο ίδιος ακίνητα και υποδομές που ανήκουν στο portfolio του.
Οι δύο παραπάνω λόγοι αλλάζουν τα δεδομένα για το συγκεκριμένο λιμάνι καθώς πλέον από την υπογραφή της σύμβασης έχει περάσει αρκετός και έχει αυξηθεί η αξία του λιμένα. Η οποία συνεπικουρούμενη από τις επενδύσεις αποκατάστασης που γίνονται ανεβάζουν την αξία του.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως αναμένονται σχετικές ανακοινώσεις. Υπενθυμίζεται πως τον διαγωνισμό είχε κερδίσει ο ΟΛΘ έναντι 51 εκατ. ευρώ, με τη δεύτερη προσφορά να είναι της Cargo ΑΕ – Goldair Handling που είχε προσφέρει 25 εκατ. ευρώ.
Η αξιοποίηση του περιουσιακού στοιχείου θα επαναξιολογηθεί με την πιθανότητα διενέργειεας νέου διαγωνισμού να προκρίνεται σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα, ενώ αντίστοιχη απόφαση είχε ληφθεί από την κυβέρνηση και για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αν και σε εκείνη την περίπτωση η ματαίωση του διαγωνισμού είχε γίνει για εθνικούς λόγους.
Υπενθυμίζεται πως η κοινοπραξία είχε προσφύγει στην ΕΑΔΗΣΥ και κατόπιν στο ΣτΕ. Για τη μεταβίβαση του 67% του ΟΛΒ (Οργανισμού Λιμένος Βόλου) στον ΟΛΘ εκκρεμούσε η υπογραφή της σχετικής σύμβασης και η κύρωση αυτής από τη Βουλή.
Πηγές προσκείμενες στη διαδικασία εκτιμούν ότι δεν υπάρχει κανένα νομικό κώλυμα για την ακύρωση του διαγωνισμού και τα σχέδια της κυβέρνησης θα προχωρήσουν άμεσα.
Νέα επίθεση εξαπέλυσε με ανάρτησή του στο Truth Social, ο Ντόναλντ Τραμπ κατά του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αποκαλώντας τον, μεταξύ άλλων «μετρίως επιτυχημένο κωμικό» και «δικτάτορα χωρίς εκλογές».
Λίγες ώρες μετά τη συνέντευξη Τύπου στην οποία τον κάλεσε να διενεργήσει εκλογές, ο Ντόναλντ Τραμπ, αναφέρεται εκ νέου τόσο στη βοήθεια που έχουν δώσει οι ΗΠΑ στο Κίεβο όσο και στη στάση του Ζελένσκι απέναντι στις ΗΠΑ αλλά και το πού έχουν καταλήξει τα χρήματα των ΗΠΑ στην Ουκρανία.
Όπως αναφέρει μεταξύ άλλων: «Σκεφτείτε το, ένας μετρίως επιτυχημένος κωμικός, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, έπεισε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να ξοδέψουν 350 δισεκατομμύρια δολάρια, για να μπουν σε έναν Πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί, που δεν έπρεπε ποτέ να ξεκινήσει, αλλά έναν Πόλεμο που ο ίδιος, χωρίς τις ΗΠΑ και τον «TRUMP», δεν θα μπορέσει ποτέ να διευθετήσει.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ξοδέψει 200 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από την Ευρώπη, και τα χρήματα της Ευρώπης είναι εγγυημένα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πάρουν τίποτα πίσω. Γιατί ο υπναράς Τζο Μπάιντεν δεν απαίτησε εξισορρόπηση, με την έννοια ότι αυτός ο Πόλεμος είναι πολύ πιο σημαντικός για την Ευρώπη από ό,τι για εμάς – Έχουμε έναν μεγάλο, όμορφο Ωκεανό ως διαχωρισμό. Συν τοις άλλοις, ο Ζελένσκι παραδέχεται ότι τα μισά από τα χρήματα που του στείλαμε είναι «ΛΑΘΟΣ».
Αρνείται να κάνει εκλογές, είναι πολύ χαμηλά στις ουκρανικές δημοσκοπήσεις[…] Ένας δικτάτορας χωρίς Εκλογές, ο Ζελένσκι καλύτερα να κινηθεί γρήγορα, αλλιώς δεν πρόκειται να του απομείνει Χώρα. Εν τω μεταξύ, διαπραγματευόμαστε με επιτυχία τον τερματισμό του πολέμου με τη Ρωσία, κάτι που όλοι παραδέχονται ότι μόνο ο «ΤΡΑΜΠ» και η κυβέρνηση Τραμπ μπορούν να κάνουν. Ο Μπάιντεν δεν προσπάθησε ποτέ, η Ευρώπη απέτυχε να φέρει την Ειρήνη, και ο Ζελένσκι μάλλον θέλει να συνεχίσει το «τρένο της σπατάλης». Αγαπώ την Ουκρανία, αλλά ο Ζελένσκι έχει κάνει μια απαίσια δουλειά, η χώρα του είναι διαλυμένη και εκατομμύρια έχουν πεθάνει άσκοπα – Και έτσι συνεχίζεται…..».
Ο Αλεξάντρ Βίνικ κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στην Ελλάδα
Προ ημερών, ΗΠΑ και Ρωσία, προκειμένου να σπάσουν τους πάγους και να προλειάνουν το έδαφος για μια πιθανή συνάντηση Πούτιν – Τραμπ, αντάλλαξαν «αιχμαλώτους». Κρατούμενους σε αμερικανικές και ρωσικές φυλακές. Ενας από αυτούς ήταν ο Αλεξάντρ Βίνικ, τον οποίο «έδωσε» η κυβέρνηση Μητσοτάκη στις ΗΠΑ. Προηγουμένως, ο ίδιος είχε καταγγείλει την Κ. Σακελλαροπούλου «για όσα έκανε στην υπόθεσή μου». Πέραν αυτού, όμως, στο φόντο των τελευταίων εξελίξεων, πάντως, εμφανίστηκαν λίαν ενδιαφέρουσες πληροφορίες και τα παρασκήνια ανταλλαγής φυλακισμένων και για τον θάνατο του Ρώσου αντικαθεστωτικού, Αλεξέϊ Ναβάλνι.
Ο ονομαζόμενος, «Mister Bitcoin», Ρώσος, Αλεξάντρ Βίνικ, συνελήφθη στις 25 Ιουλίου 2017, στη Χαλκιδική, ενώ έκανε διακοπές, μετά από αίτημα των ΗΠΑ. Το 2020 εστάλη στη Γαλλία για κατηγορίες που εκκρεμούσαν σε βάρος του. Εκεί, αθωώθηκε. Στη συνέχεια, η Γαλλία τον ξαναέστειλε στην Ελλάδα. Τον Αύγουστο του 2022, όμως, μέσα από το «Ελευθέριος Βενιζέλος» … «έκανε φτερά» για τις ΗΠΑ. Ολα δείχνουν ότι επρόκειτο για ένα «δωράκι» προς τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα ένα ακόμα καρφί στο «φέρετρο» των πολύ άσχημων σχέσεων Ελλάδας – Ρωσίας, με πρόσχημα το Ουκρανικό.
Ενώ βρισκόταν, πιθανότατα στα κρατητήρια του αεροδρομίου, και οι ελληνικές Αρχές -προφασιζόμενες άγνοια για την ύπαρξη του Βίνικ εκεί- απαγόρευαν ακόμα και σε διπλωμάτες της ρωσικής πρεσβείας να τον δουν, με το που προσγειώθηκε το αεροσκάφος που τον μετέφερε από τη Γαλλία, Αμερικανοί πράκτορες τον «φόρτωσαν» σε ιδιωτικό αεροσκάφος με προορισμό τις ΗΠΑ. Σκηνικό που παραπέμπει σε «Μπανανία». Μαφιόζικου τύπου μέθοδοι, που, για την ακρίβεια, θυμίζουν περισσότερο τις «μυστικές πτήσεις της CIA» με αιχμαλώτους τζιχαντιστές τις περασμένες δεκαετίες, παρά σε διαδικασία νόμιμης έκδοσης σε άλλη χώρα.
«Απαγωγή»
Τότε, εκπρόσωπος της οικογένειας Βίνικ είχε δηλώσει στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, RIA Novosti: «Ο Αλεξάντρ Βίνικ βρίσκεται στις ΗΠΑ. Επρόκειτο για απαγωγή. Μόλις το αεροπλάνο που τον μετέφερε από τη Γαλλία προσγειώθηκε στην Αθήνα, μεταφέρθηκε αμέσως σε ένα ιδιωτικό μικρό αεροπλάνο το οποίο απογειώθηκε με προορισμό τη Βοστώνη. Από τη Βοστώνη, σήμερα, με κρατικό αεροσκάφος μεταφέρθηκε στο Σαν Φρανσίσκο (σ.σ. όπου είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του)».
Ο Βίνικ κατά τη διάρκεια της πολυετούς φυλάκισής του στην Ελλάδα (έκανε και απεργία πείνας)
»Ολα έγιναν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να περάσει απαρατήρητη η έκδοση Βίνικ στις ΗΠΑ, και να μην προκληθεί δημόσιος θόρυβος. (…) Τον έπιασαν και τον έσπρωξαν αμέσως σε ένα μικρό ιδιωτικό τζετ. Όλα ήταν στημένα κατά τέτοιο τρόπο που παραπέμπουν σε απαγωγή. Ήξεραν ότι στην Ελλάδα υπήρχαν πάρα πολλές ανοιχτές δικαστικές διαδικασίες για την υπόθεσή του. Υπάρχουν πάρα πολλές ανοιχτές διαδικασίες που θα τραβούσαν σε μάκρος. Οι Αμερικανοί καταλάβαιναν ότι ο Βίνικ δεν θα εκδιδόταν αμέσως στις ΗΠΑ. Οι δικονομικοί κανόνες του ελληνικού Δικαίου δεν επιτρέπουν να σταλεί ο Βίνικ άμεσα από την Ελλάδα στις ΗΠΑ. Γι’ αυτό τον πήραν με αυτόν τον τρόπο».
Πρακτορίστικες μέθοδοι
Μια ημέρα πριν από αυτό το γεγονός, οργίαζαν οι πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση είχε δώσει το πράσινο φως για τη μεταφορά του.
Οπως έγραφε τότε το Ria Novosti, «στις 2 Αυγούστου ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Λευτέρης Οικονόμου, και το στέλεχος της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, Μαρία Όλσον, συναντήθηκαν στο ελληνικό υπουργείο, και, εκτός από θέματα συνεργασίας των δύο χωρών, συζήτησαν και την έκδοση του Βίνικ στις ΗΠΑ». Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε είναι ηλίου φαεινότερο ότι υπήρξε συνεννόηση σε ανώτερο επίπεδο μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και ΗΠΑ.
Εξπρές του μεσονυκτίου
Στην πραγματικότητα, ο Α.Βίνικ επί πέντε χρόνια έζησε ένα ιδιότυπο «εξπρές του μεσονυκτίου» και έγινε «μπαλάκι» μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, για να καταλήξει στις ΗΠΑ. Αφού κρατήθηκε για τρία χρόνια στην Ελλάδα, κάτι που από πολλούς νομικούς κρίθηκε επιεικώς απαράδεκτο, εκδόθηκε στη Γαλλία για 19 κατηγορίες. Η γαλλική Δικαιοσύνη, όμως, τον αθώωσε για όλες τις κατηγορίες που είχε υποβάλλει σε βάρος του η Γαλλία. Τον καταδίκασε μόνο για μια κατηγορία που του προσήπταν οι ΗΠΑ, σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών.
Το γαλλικό δικαστήριο έκρινε, επίσης, ότι Βίνικ δεν διέπραξε ποινικό αδίκημα, αλλά πλημμέλημα. Στη συνέχεια, πάντως, από τη Γαλλία, πολύ πιθανόν επειδή ήθελαν να αποφύγουν τον στιγματισμό τους εκδίδοντάς τον στις ΗΠΑ, τον «επέστρεψαν» στην Ελλάδα, ρίχνοντας στη χώρα μας το βάρος της τελικής απόφασης. Κι’αυτό, παρ’ ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε απαγορεύσει την έκδοση του Ρώσου στην Ελλάδα.
Ο Βίνικ όταν αρχικά συνελήφθη στην Ελλάδα
Η υπόθεση Βίνικ εξελίχθηκε σε «κατασκοπευτικό θρίλερ», ενώ εντονότατες είναι οι υποψίες ότι το ενδιαφέρον των ΗΠΑ μόνο «αθώο» δεν ήταν. Οι ΗΠΑ τον κατηγορούσαν ότι παραβίασε τη νομοθεσία τους και δημιούργησε στην επικράτειά τους, χωρίς άδεια από τις Αρχές της χώρας, ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων, μέσω του οποίου, κατά τους ισχυρισμούς των ΗΠΑ, ξεπλύθηκαν δισεκατομμύρια δολάρια. Στις ΗΠΑ αντιμετώπιζε ποινή 55 ετών φυλάκισης.
Καταγγελίες κατά Σακελλαροπούλου
Ο ίδιος αρνείτο κατηγορηματικά τις κατηγορίες και υποστήριζε ότι ουσιαστικά οι ΗΠΑ τον ήθελαν ως «όμηρο», προκειμένου να ζητήσουν «ανταλλάγματα» από τη Ρωσία. Δεν έλειπαν και εκείνοι που επισήμαιναν ότι τον ήθελαν στα χέρια τους, προκειμένου να μάθουν τα «μυστικά» του για τα κρυπτονομίσματα. Οπως και να’ χει, πάντως, ευρισκόμενος στη φυλακή, όπου σε ένδειξη διαμαρτυρίας έκανε ακόμα και απεργία πείνας, και ενώ τον έκαναν «μπαλάκι» Ελλάδα και Γαλλία, ο ίδιος, πατέρας ενός παιδιού, έζησε μια ανθρώπινη τραγωδία, αφού απεβίωσε η σύζυγός του.
Στις 16 Ιανουαρίου 2020, ενώ βρισκόταν φυλακισμένος στην Ελλάδα, σε γραπτή δήλωσή του ανέφερε: «Εμαθα ότι η πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετά από όσα έκανε στην υπόθεσή μου, προτάθηκε για Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδας. Έδωσε το κεφάλι μου επί πίνακι και τώρα την προτείνουν για αρχηγό του Ελληνικού Κράτους. Τι ελπίδα έχω απέναντι σε τέτοιες εξουσίες, απέναντι στις κυβερνήσεις ΗΠΑ και Γαλλίας; Δυο κρατών στα οποία δεν έχω πατήσει το πόδι μου, αλλά με θέλουν στο έδαφός τους για να με χρησιμοποιήσουν ως ανθρώπινο πολεμοφόδιο έναντι της χώρας μου, της Ρωσίας».
Προηγουμένως, η συνήγορος του Βίνικ, Ζωή Κωνσταντοπούλου, είχε ασκήσει αγωγή κακοδικίας προς την Κ. Σακελλαροπούλου, η οποία προήδρευσε της λεγόμενης Μείζονος Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά την δικάσιμο της 10 – 1 – 2020. Τότε, η Ζ. Κωνσταντοπούλου είχε κάνει λόγο για «πολιτικό και δικαστικό σκάνδαλο», που αποφασιστικό ρόλο είχε παίξει η απελθούσα Προέδρος της Δημοκρατίας ως τότε πρόεδρος του ΣτΕ, η οποία παρενέβη προσωπικά.
Ανταλλαγές «ομήρων»
Οι ανταλλαγές φυλακισμένων, κυρίως μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, δεν ξεκίνησαν τώρα. Γίνονταν ακόμα και εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία και των πολικών θερμοκρασιών στις σχέσεις Μόσχας – Δύσης. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν τον Δεκέμβριο του 2022, όταν οι ΗΠΑ, σε αντάλλαγμα για την κρατούμενη στη Ρωσία Αμερικανίδα αθλήτρια, Μπρίτνεϊ Γκράινερ, επέστρεψαν στη Ρωσία τον Βίκτορ Μπουτ.
Ο Β. Μπουτ σε αμερικανική φυλακή
Ο Β. Μπουτ έχει παρουσιαστεί στη Δύση ίσως ως ο σημαντικότερος έμπορος όπλων της εποχής του. Μάλιστα, αυτόν «φωτογραφίζει» η κινηματογραφική ταινία «ο άρχοντας του πολέμου». Στην πραγματικότητα, για τη Ρωσία δεν ήταν απλά ένας έμπορος όπλων, αλλά κάτι πάρα πολύ παραπάνω. Θεωρείται σημαντική φυσιογνωμία και ως πρώην στρατιωτικός και ως πρόσωπο. Συνελήφθη στην Ταϊλάνδη, η οποία το 2008 τον εξέδωσε στις ΗΠΑ. Εμεινε φυλακισμένος 14 χρόνια.
Η ολέθρια αποτυχία
Σε υψηλή θέση στη λίστα των ανταλλαγών ήταν ο γνωστός αντικαθεστωτικός, θεωρούμενος επικεφαλής της ρωσικής αντιπολίτευσης, Αλεξέϊ Ναβάλνι, ο οποίος βρισκόταν στις ρωσικές φυλακές, όπου, ως γνωστόν, … πέθανε! Τώρα, γίνονται γνωστές ορισμένες δραματικές λεπτομέρειες που οδήγησαν σε ολέθριο ναυάγιο τις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, αν και τόσο το Βερολίνο όσο και η Μόσχα είχαν συμφωνήσει στην ανταλλαγή (!).
Σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού, Der Spiegel, το οποίο αναπαράγει και σχολιάζει η ουκρανική εφημερίδα, «Strana», το σχέδιο του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, και του Γερμανού καγκελαρίου, Όλαφ Σολτς, να ανταλλάξουν τον Ναβάλνι, που θα μπορούσε να είχε σώσει τη ζωή του, ματαίωσε η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών, Ανναλένα Μπέρμποκ.
Κατά το δημοσίευμα, ΗΠΑ και Γερμανία επεξεργάζονταν σχέδιο για να αφεθεί ελεύθερος ο Ναβάλνι. Το Βερολίνο θα έδινε στη Μόσχα τον άνθρωπο της FSB (σ.σ. η ρωσική μυστική Υπηρεσία), Βαντίμ Κρασικόφ, ο οποίος βρισκόταν σε γερμανική φυλακή για τη δολοφονία, εντός γερμανικού εδάφους, πρώην Τσετσένου πολέμαρχου. Θα ήταν το κύριο πρόσωπο της ανταλλαγής, αφού αυτό ενδιέφερε τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν.
Τελικώς, ο άνθρωπος της FSB ανταλλάχτηκε τον Αύγουστο του 2024. Τότε, η Μόσχα, μεταξύ των άλλων, έστειλε στη Δύση τους αντικαθεστωτικούς, Ιλία Γιασίν και Βλαντίμιρ Καρά-Μουρζά, οι οποίοι ανήκαν στο κίνημα του Ναβάλνι.
Ωστόσο, δεν ήταν ο Ναβάλνι που ανταλλάχτηκε με τον Κρασικόφ, διότι, στο μεταξύ, βρέθηκε νεκρός στη ρωσική φυλακή όπου κρατείτο. Γιατί δεν είχε γίνει η ανταλλαγή; Κατά το γερμανικό δημοσίευμα, η Μπέρμποκ αντιτασσόταν στην έκδοση του Κρασικόφ για μεγάλο χρονικό διάστημα. Γεγονός που καθυστέρησε σημαντικά τις διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα.
«Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Πούτιν διέταξε τη δολοφονία του αντιπάλου του, Ναβάλνι, για να μην τον ελευθερώσει η Δύση. Άλλοι πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ και η Γερμανία καθυστέρησαν πολύ για την ανταλλαγή. Αν αυτό είναι αλήθεια, οι εμπλεκόμενοι πρέπει να αναρωτηθούν εάν ο Ναβάλνι θα ήταν ακόμα ζωντανός, εφόσον η ανταλλαγή του είχε γίνει πιο γρήγορα. Αυτό, ίσως ακόμη περισσότερο, αφορά και την υπουργό Εξωτερικών, η οποία για μήνες δεν ήταν σύμφωνη με τις αμερικανικές προσπάθειες, απέρριπτε τις παρακλήσεις ατόμων του περιβάλλοντος Ναβάλνι και μπλόκαρε τη συμφωνία με τη γερμανική κυβέρνηση», αναφέρει το γερμανικό δημοσίευμα.
Από το γερμανικό δημοσίευμα
Στο μέσον του Απριλίου του 2023, η σύζυγος του Ναβάλνι, Γιούλια και η συνεργάτις του Ναβάλνι, Μαρία Πέβτσιχ, συναντήθηκαν στο Βερολίνο με την Μπέρμποκ. Η σύζυγος του Ναβάλνι αναφέρθηκε σε ανταλλαγή κρατουμένων που θα μπορούσε να περιλαμβάνει τον σύζυγό της. Η Μπέρμποκ ρώτησε εάν, στην περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος, ο Ναβάλνι σχεδίαζε να επιστρέψει στη Ρωσία αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, όπως έκανε μετά τη δηλητηρίαση το 2020. Η σύζυγος του Ναβάλνι απάντησε αρνητικά.
Η υπουργός Εξωτερικών ανησυχούσε, διότι πίστευε ότι μια τέτοια ανταλλαγή θα ενθάρρυνε και άλλους, όπως τον Κρασικόφ, να προβούν σε δολοφονίες επί του γερμανικού εδάφους. «Ήταν η Μπέρμποκ που έβαλε φρένο στην υπόθεση Ναβάλνι», αναφέρει το γερμανικό δημοσίευμα.
Πολύ πιο μετά, και αφού ο Σόλτς την επέπληξε, η υπουργός Εξωτερικών σταμάτησε να αντιτίθεται στην ανταλλαγή του Κρασικόφ. Στη συνέχεια, ο Ρομάν Αμπράμοβιτς (σ.σ. Ρώσος ολιγάρχης), ο οποίος μετείχε ως διαμεσολαβητής, απάντησε ότι είχε θετική απάντηση από το Κρεμλίνο. Ακόμη και το βράδυ, τις παραμονές του θανάτου του Ναβάλνι, ο επικεφαλής της καγκελαρίας δεν έχασε την αισιοδοξία του ότι η ανταλλαγή κρατουμένων, η οποία είχε επιτευχθεί με τόσο κόπο, θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία. Αλλά ήταν ήδη αργά. Ο Ναβάλνι πέθανε.
Τα ισχυρά ρίχτερ δεν εκδηλώνονται μόνο στις Κυκλάδες αλλά και στο ελληνικό πολιτικό σύστημα που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση τον τελευταίο καιρό εξαιτίας της τραγωδίας των Τεμπών που πλήττει ιδιαίτερα την ελληνική κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η αξιοπιστία της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού βρίσκεται στα τάρταρα καθώς 8 στους 10 πολίτες, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τον θεωρούν υπεύθυνο στις προσπάθειες συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών. Επίσης 7 στους 10 πολίτες δεν εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη και πιστεύουν ότι οι λειτουργοί της βρίσκονται σε συμπαιγνία με την κυβέρνηση για να μη αποκαλυφθεί η αλήθεια. Την ίδια ώρα, όμως, η αντιπολίτευση είναι επί της ουσίας ανύπαρκτη, πολυδιασπασμένη και χωρίς δυνατότητα να διεκδικήσει την εξουσία. Υπάρχει έτσι ένα πολιτικό αδιέξοδο, ένα πολιτικό κενό και μια κρίση των θεσμών.
Την ίδια ώρα εκδηλώνεται μια τεράστια κοινωνική αντιπολίτευση που εκφράστηκε επανειλημμένα από τον κόσμο και που αναζητεί πολιτική έκφραση. Στον κόσμο επικρατεί οργή καθώς υπάρχει έντονη η εντύπωση ότι το πολιτικό κατεστημένο, η οικονομική ολιγαρχία, οι δικαστικοί και όσοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ασκούν εξουσία απολαμβάνουν ασυλίας. Το κύμα απαξίωσης οδήγησε στις μεγάλες διαδηλώσεις της 26ης Ιανουαρίου οι οποίες φαίνεται ότι θα επαναληφθούν και στο τέλος αυτού του μηνός. Η απαξίωση αυτή εκφράζεται και μέσα από όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών.
Τα Τέμπη βέβαια επέτρεψαν την έκφραση μιας γενικότερης αγανάκτησης που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία και για μια σειρά από άλλα θέματα που έχουν να κάνουν με την ακρίβεια, την κρίση στο σύστημα υγείας και παιδείας, το έγκλημα, την κοινωνική δικαιοσύνη γενικότερα, τη διαφθορά αλλά και τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ειδικά με το αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε ουσιαστικά ο ελληνοτουρκικός διάλογος, καθώς η Τουρκία συνεχίζει την επεκτατική της πολιτική. Τα Τέμπη έδωσαν την αφορμή για μια κοινωνική έκρηξη.
Η εκλογή Τραμπ δημιουργεί επίσης νέα δεδομένα για την Ελλάδα και το ελληνικό σύστημα εξουσίας που μέχρι τώρα ήταν προσκολλημένο στους Δημοκρατικούς και το συστημικό αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο. Εντούτοις, μολονότι η Άκρα Δεξιά στην Ελλάδα ξεπερνά το 20% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις αλλά και τις τελευταίες εκλογές, είναι κατατεμαχισμένη και με ηγέτες που δεν έχουν το πολιτικό ανάστημα να επωφεληθούν του τραμπισμού όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν υπάρχει ούτε Μελόνι, ούτε Λεπέν στην Ελλάδα. Ακούστηκε κάποια στιγμή ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να ηγηθεί ενός ελληνικού τραμπικού πόλου που θα περιλάμβανε όχι μόνο την Άκρα Δεξιά αλλά και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, ακόμη δε και του ΠΑΣΟΚ, με τον Ευάγγελο Βενιζέλο σε ρόλο αντιπροέδρου, όπως και στο παρελθόν.
Φαίνεται όμως ότι το σχέδιο αυτό ναυάγησε και τώρα προωθείται μιας μορφής πολιτική «ανανέωση» μέσα από την ίδια την Νέα Δημοκρατία. Ακούεται έτσι και γράφεται ότι υπάρχουν κινήσεις για να υποχρεωθεί ο Μητσοτάκης σε αποχώρηση, να εκλεγεί νέος αρχηγός στη Νέα Δημοκρατία που θα επιδιώξει την ευρύτερη συσπείρωση της Δεξιάς και πιθανόν και μια συνεργασία με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το σημερινό αδιέξοδο. Φαίνεται έτσι ότι ο Σαμαράς πείστηκε να συνεργαστεί με τον Κώστα Καραμανλή για να προωθήσουν ένα νέο κυβερνητικό σχήμα υπό τον Νίκο Δένδια, τον σημερινό υπουργό Άμυνας. Σε αυτή την περίπτωση, η μητσοτατική πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας θα προσπαθήσει να ελέγξει την πολιτική κατάσταση με δικό της υποψήφιο, τον Κωστή Χατζηδάκη, σημερινό υπουργό Εθνικής Οικονομίας. Αυτοί είναι οι δύο κύριοι δελφίνοι που προωθούνται στο παρασκήνιο για την αντικατάσταση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πίσω από τον καθένα βρίσκονται βέβαια και μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι πρόκειται για προσωπικότητες περιορισμένου πολιτικού βεληνεκούς που δύσκολα θα καταφέρουν κάποια ανανέωση και πλήρωση του πολιτικού κενού.
Στο χώρο της αντιπολίτευσης, ο πολυτεμαχισμός του ΣΥΡΙΖΑ με κύρια ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα που ήθελε να παίξει το χαρτί Κασσελάκη για να επιστρέψει ο ίδιος στην ηγεσία του κόμματος, αφήνει ένα κενό που δεν πέτυχε να συμπληρώσει το ΠΑΣΟΚ και λόγω παρελθόντος αλλά και με έναν ηγέτη όπως τον Ανδρουλάκη που δεν εμπνέει κάποια προοπτική για το μέλλον.
Εναλλακτική πρόταση στην εξουσία της Δεξιάς θα υπάρξει μόνο με την ενοποίηση του κεντροαριστερού χώρου, κάτι που δεν φαίνεται στον ορίζοντα για την ώρα. Υπάρχει δυνατότητα μέσα από την τεράστια κοινωνική αντιπολίτευση να ξεπηδήσει κάτι νέο; Και αυτό είναι πολύ δύσκολο και αμφίβολο. Καταγράφεται έτσι ένα πολιτικό αδιέξοδο, ένα κενό εξουσίας το οποίο φυσικά εκμεταλλεύεται μια οικονομική ολιγαρχία. Όμως ακόμη και αυτή η οικονομική ολιγαρχία θα υποχρεωθεί κάποια στιγμή να στηρίξει κάποιο εναλλακτικό ισχυρό πολιτικό σχήμα για να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντά της.
Το δυστύχημα βεβαίως είναι ότι η κρίση αυτή του ελληνικού πολιτικού συστήματος, η κρίση των ελληνικών ελίτ, εμφανίζεται σε μια δύσκολη εποχή, την εποχή ενός αμερικανικού αναθεωρητισμού-επεκτατισμού με τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόνανλτ Τραμπ, την εποχή ενός αμερικανικού ιμπεριαλισμού τραμπικής απόχρωσης, απέναντι στον οποίο η Ελλάδα είναι απροετοίμαστη. Κινδυνεύει δε εξαιτίας αυτού να πληρώσει το κόστος στα εθνικά της θέματα, του Κυπριακού συμπεριλαμβανομένου.
Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές θέτουν το ζήτημα αυτό του πολιτικού κενού που υπάρχει, του πολιτικού αδιεξόδου, με μια κυβέρνηση χωρίς αξιοπιστία και με μια αντιπολίτευση χωρίς εναλλακτική πρόταση.
Υπάρχουν βέβαια και δυνάμεις πέραν του εξουσιαστικού πόλου, όπως το ΚΚΕ, όπως και δυνάμεις στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς ή τον λεγόμενο πατριωτικό χώρο που υιοθετούν ένα διαφορετικό πολιτικό λόγο, αλλά μόνο ως ανάχωμα μπορούν να λειτουργήσουν στην επίθεση που δέχονται τα δικαιώματα των εργαζομένων αλλά και κάποια κεκτημένα των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων.
Από τις Εκδόσεις «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» κυκλοφορεί η ποιητική του συλλογή «μετα-ΛΕΞΗΜΑΤΑ» και από τις εκδόσεις «ΓΕΡΜΑΝΟΣ» το μυθιστόρημα του, «Εγώ, ο Αλέξης Λάμαρης».
«Οι δηλώσεις Τραμπ δεν έχουν σκοπό να είναι ιστορικά ακριβείς, αλλά να σοκάρουν τους Ευρωπαίους ώστε να δράσουν», δηλώνει ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας
Με μια κάπως ασυνήθιστη επιχειρηματολογία, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μπόρις Τζόνσον, έδωσε τη δική του εξήγηση αναφορικά με τις τελευταίες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου για το Ουκρανικό.
«Οι δηλώσεις Τραμπ δεν έχουν σκοπό να είναι ιστορικά ακριβείς, αλλά να σοκάρουν τους Ευρωπαίους ώστε να δράσουν», σημειώνει ο Μπόρις Τζόνσον σε ανάρτησή του.
Ο Τραμπ προκάλεσε αγανάκτηση όταν κατηγόρησε τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι «ξεκίνησε τον πόλεμο», αναφερόμενος στην εισβολή που εξαπέλυσε στις 24 Φεβρουαρίου του 2022 η Ρωσία κατά της Ουκρανίας.
«Πότε θα σταματήσουμε εμείς οι Ευρωπαίοι να σοκαριζόμαστε από όσα λέει ο Ντόναλντ Τραμπ και θα αρχίσουμε να τον βοηθάμε να τερματίσει αυτόν τον πόλεμο;», ανέφερε ο Μπόρις Τζόνσον σε ανάρτησή του.
Και συνέχισε: «Φυσικά και η Ουκρανία δεν ξεκίνησε τον πόλεμο. Θα μπορούσε κανείς να πει, επίσης, ότι η Αμερική επιτέθηκε στην Ιαπωνία στο Περλ Χάρμπορ», αναφερόμενος στην ιαπωνική αεροπορική επίθεση το 1941 κατά της αμερικανικής βάσης του Περλ Χάρμπορ στη Χαβάη.
«Φυσικά και μια χώρα που πολεμά μια βίαιη εισβολή δεν πρέπει να διοργανώνει εκλογές. Δεν διεξήχθησαν γενικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1935 έως το 1945», τόνισε ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, απαντώντας στην κριτική της Μόσχας και της Ουάσιγκτον ότι θα πρέπει να διεξαχθούν εκλογές στην Ουκρανία.
Η Ρωσία υποστηρίζει πως η θητεία του Ζελένσκι στην προεδρία έληξε τον Μάιο και πως το Κίεβο πρέπει ως εκ τούτου να διεξαγάγει εκλογές. Σύμφωνα με το Κίεβο, οι εξουσίες του Ζελένσκι παραμένουν σε ισχύ βάσει του στρατιωτικού νόμου που ισχύει τώρα στην Ουκρανία.
Στην επίθεσή του χθες στον Ουκρανό πρόεδρο, ο Τραμπ κατήγγειλε τη μη διενέργεια εκλογών στην Ουκρανία ενώ η θητεία του Ζελένσκι έληξε τον Μάιο του 2024 και δήλωσε ότι ο Ουκρανός ομόλογός του βρίσκεται στο «4% της θετικής γνώμης».
«Φυσικά και τα ποσοστά εμπιστοσύνης στον Ζελένσκι δεν είναι 4%. Στην πραγματικότητα είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο με αυτά του Τραμπ», είπε ο Τζόνσον συνοψίζοντας το σκεπτικό του ότι οι δηλώσεις Τραμπ δεν έχουν σκοπό να είναι ιστορικά ακριβείς, αλλά να σοκάρουν τους Ευρωπαίους για να δράσουν, αναφερόμενος σε παραδείγματα ενεργειών που μπορεί να κάνουν ευρωπαϊκές χώρες για το Ουκρανικό.
*Ο Jonathan David Haidt ( γεν. 1963) είναι Αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος και συγγραφέας. Οι κύριοι τομείς μελέτης του είναι η ψυχολογία της ηθικής και τα ηθικά συναισθήματα. Οι κύριες επιστημονικές συνεισφορές του εστιάζονται στο ψυχολογικό πεδίο της θεωρίας των ηθικών θεμελίων.
Sinan Ciddi Ανώτερος Συνεργάτης
