Αρχική Blog Σελίδα 802

Βιρτζίνια Τζουφρέ: Αυτοκτόνησε στα 41 της η γυναίκα που κατήγγειλε τον Επστάιν & τον πρίγκιπα Άντριου για βιασμούς

Από
pcuser
-
0

Το ανακοίνωσε η ίδια η οικογένειά της

Η Βιρτζίνια Τζιουφρέ, η οποία είχε κατηγορήσει τον Αμερικανό χρηματιστή Τζέφρι Έπσταϊν και τον πρίγκιπα Άντριου της Βρετανίας (σ.σ. αδελφό του βασιλιά Καρόλου Γ’) για σεξουαλική κακοποίηση, αυτοκτόνησε στο σπίτι της στην Αυστραλία, όπως ανακοίνωσε σήμερα (26/04) η οικογένειά της.

«Ανακοινώνουμε συντετριμμένοι ότι η Βιρτζίνια πέθανε χθες το βράδυ στο αγρόκτημά της στη Δυτική Αυστραλία.

 Αυτοκτόνησε αφού ήταν θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και σωματεμπορίας για μια ζωή», αναφέρει η ανακοίνωση της οικογένειας.

Υπενθυμίζεται πως τον Αύγουστο του 2021, η Βιρτζίνια Τζιουφρέ μήνυσε τον πρίγκιπα Άντριου για σεξουαλική κακοποίηση, όταν εκείνη ήταν 17 ετών, καθώς ήταν μία εξ αυτών που είχε πέσει στα δίχτυα του κυκλώματος του Επστάιν.

Από την πλευρά του, ο δούκας της Υόρκης είχε διαψεύσει οποιαδήποτε εμπλοκή του στο κύκλωμα του Έπσταϊν, ο οποίος αυτοκτόνησε στη φυλακή το 2019 εν αναμονή της δίκης του για σωματεμπορία ανηλίκων.

Να σημειωθεί πως τον Μάρτιο του 2022, ο πρίγκιπας Άντριου και η 41χρονη Τζιουφρέ κατέληξαν σε εξωδικαστικό συμβιβασμό.

https://www.pronews.gr/kosmos/virtzinia-tzoufre-aytoktonise-sta-41-tis-i-gynaika-pou-katiggeile-ton-epstain-ton-prigkipa-antriou-gia-viasmous/

Αυτά θα είναι τα νέα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας βάσει του σχεδίου Τραμπ

Από
pcuser
-
0

Ο Β.Ζελένσκι σε συνεργασία με την Βρετανία επιχειρεί να σαμποτάρει την συμφωνία

Αυτά θα είναι τα νέα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας βάσει του σχεδίου Τραμπ

Το σχέδιο του Ντόναλντ Τραμπ για την Ουκρανία περιλαμβάνει αλλαγή συνόρων σε περίπτωση που γίνει δεκτό, ώστε να σταματήσει η ρωσική στρατιωτική επέμβαση που είναι σε εξέλιξη από τον Φεβρουάριο του 2022.

Το Newsweek έδωσε στη δημοσιότητα χάρτες απεικονίζοντας τις αλλαγές των συνόρων, της Ρωσίας με την Ουκρανία που θα προέλθουν από τη νέα συμφωνία.

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, εμφανίζεται αντίθετος καθώς όπως λέει το σύνταγμα της χώρας του λέει ότι η Κριμαία, αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Ουκρανίας. Ωστόσο, ο Τραμπ επέκρινε τον Ζελένσκι για τις δηλώσεις του, υποστηρίζοντας ότι με τη στάση του καθιστά δυσκολότερο τον τερματισμό του πολέμου.

Οι συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο, καθώς ο Τραμπ εμφανίζεται ολοένα και πιο απογοητευμένος, επιρρίπτοντας ευθύνες στον Ζελένσκι για την αποτυχία αποδοχής του αμερικανικού ειρηνευτικού σχεδίου, ενός Ζελένσκι ο οποίος δεν θέλει φυσικά καμία ειρήνη καθώς έτσι κινδυνεύει το καθεστώς του.

Οι  προτάσεις Τραμπ

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει προειδοποιήσει ότι θα αποχωρήσει από τη διαδικασία, εάν η Μόσχα και το Κίεβο δεν καταλήξουν σύντομα σε συμφωνία. Μετά από εβδομάδες χωριστών διαπραγματεύσεων με τις δύο πλευρές, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρότειναν μια συμφωνία, την οποία η Μόσχα φαίνεται να έχει αποδεχθεί, αλλά το Κίεβο έχει απορρίψει.

Η πρόταση περιλαμβάνει πολλαπλές πτυχές, μεταξύ των οποίων τη μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και τη χαλάρωση των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας. Κομβικό σημείο είναι η πρόθεση των ΗΠΑ να αναγνωριστεί η Κριμαία ως ρωσική επαρχία.

Οι δηλώσεις του Τραμπ, σύμφωνα με τις οποίες δεν ζητείται από την Ουκρανία να αναγνωρίσει την Κριμαία ως ρωσική, υποδηλώνουν ότι οι ΗΠΑ είναι ανοιχτές σε μια ρύθμιση που δεν θα απαιτεί αλλαγή του ουκρανικού συντάγματος αν και η Ρωσία ενδέχεται να μην την αποδεχθεί.

Την ίδια ώρα, ο αντιπρόεδρος Βανς, ο οποίος έχει δηλώσει ότι και οι δύο πλευρές θα πρέπει να παραχωρήσουν μέρος των εδαφών που ελέγχουν προκειμένου να επιτευχθεί ειρήνη, ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέθεσαν μια πολύ σαφή πρόταση στην οποία πρέπει να απαντήσουν. Υπονόησε μάλιστα ότι η συμφωνία θα περιλαμβάνει «πάγωμα» της σύγκρουσης κατά μήκος των υφιστάμενων γραμμών ελέγχου.

Ωστόσο, αυτό θα ήταν ένα βαρύτερο τίμημα για την Ουκρανία, καθώς το Κίεβο επιδιώκει να ανακτήσει όλα τα εδάφη στα ανατολικά και νότια της χώρας που κατέλαβε η Ρωσία από το 2014 και μετά, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. Όλα ατά βέβαια μόνο με βοήθεια ή και εμπλοκή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην σύγκρουση.

Αλλά και η Ρωσία θα δεχόταν ισχυρό πλήγμα, αφού θα παραχωρούσε, παρότι θεωρητικά «νικητής» της σύγκρουσης έστω μικρά τμήματα της ρωσικής επικράτειας.

Πάντως ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε την Τετάρτη ότι «η βασική ρωσική προϋπόθεση για τον τερματισμό των εχθροπραξιών είναι η αποχώρηση της Ουκρανίας από όλα τα εδάφη που διεκδικεί η Ρωσία».

Η Ρωσία έχει ενσωματώσει τέσσερις ακόμη ουκρανικές περιφέρειες, Ντονέτσκ, Λουχάνσκ, Χερσώνα και Ζαπορίζια, παρόλο που δεν τις ελέγχει πλήρως.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/etsi-tha-einai-ta-synora-rosias-oukranias-pou-provlepei-i-protasi-ton-ipa-antidra-o-zelenski/

Κ. Χολέβας: η εκδημία του Πάπα και η ταυτότητα της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
1

Kωνσταντίνος Χολέβας

Ο Πάπας Φραγκίσκος εξεδήμησε εις Κύριον τη Δευτέρα του Πάσχα. Με αυτή την αφορμή θεωρώ χρήσιμο να θυμίσω τη συμβολή του Ρωμαιοκαθολικισμού στη διαφύλαξη των Χριστιανικών ριζών της Ευρώπης σε μία εποχή με έντονες τις τάσεις  αμφισβήτησης.

Είναι ουσιαστικές οι δογματικές, εκκλησιολογικές και ιστορικές διαφορές μεταξύ ημών των Ορθοδόξων και των Ρωμαιοκαθολικών.  Αυτό δεν μάς εμποδίζει να αναγνωρίσουμε τη συμβολή των Δυτικών Χριστιανών στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Γαλλία, παρά τον Νόμο του 1905 που ορίζει το κράτος να είναι αυστηρά ουδετερόθρησκο και παρά τις διαφωνίες των Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων για σύγχρονα νομοθετήματα, ο Πρόεδρος Μακρόν ήταν ο οικοδεσπότης στην τελετή εγκαινίων της Παναγίας των Παρισίων, όταν αποκαταστάθηκαν οι ζημιές της καταστροφικής φωτιάς. Κορυφαίοι Γάλλοι πολιτικοί, όπως ο Κάρολος ντε Γκώλ και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Ντελόρ, τόνιζαν συχνά ότι είναι πιστοί Χριστιανοί και ότι πηγαίνουν  την Κυριακή στην εκκλησία.

Ο Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν δεν είχε δεσμούς με τη Χριστιανική πίστη, αλλά σεβόμενος την παράδοση της χώρας του ανακοίνωσε το 1982 ότι η Γαλλία αναλαμβάνει επισήμως την προστασία των Ρωμαιοκαθολικών και των Μαρωνιτών στον Λίβανο.

Στα γαλλικά δημόσια σχολεία δεν διδάσκεται το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά πολλά Ρωμαιοκαθολικά ιδρύματα διατηρούν  ιδιωτικά σχολεία, με εκκλησιασμό και με χριστιανική κατήχηση, όπου έχουν φοιτήσει οι περισσότεροι διάσημοι Γάλλοι πολιτικοί.

Στην Ιταλία είναι ισχυρή η επίδραση του Καθολικισμού. Τούτο φάνηκε  στην περίπτωση της δικαστικής προσφυγής μιας άθεης μητέρας κατά της παρουσίας του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες. Το Ιταλικό Συμβούλιο της Επικρατείας με απόφασή του δέχθηκε την παραμονή του χριστιανικού συμβόλου λόγω της άρρηκτης σύνδεσης του ιταλικού πολιτισμού με τον Χριστιανισμό. Η ιταλική κυβέρνηση, με την υποστήριξη πολλών κομμάτων και διανοουμένων, κέρδισε τη σχετική δίκη στη μείζονα σύνθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο Εσταυρωμένος παραμένει στις αίθουσες των ιταλικών σχολείων (υπόθεση Lautsi).

Σε χώρες με ρωμαιοκαθολική πλειοψηφία το μάθημα των Θρησκευτικών είναι βασικό στα σχολεία και έχει χριστιανικό (όχι θρησκειολογικό) περιεχόμενο (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία κ.α.). Στη Γερμανία, όπου οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες (Ευαγγελικοί)  αποτελούν τις μεγαλύτερες χριστιανικές κοινότητες, το μάθημα των Θρησκευτικών προστατεύεται από το Σύνταγμα.

Ρωμαιοκαθολικοί πολιτικοί ίδρυσαν το 1957 την ΕΟΚ, πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και έβαλαν στην ευρωπαϊκή σημαία τα 12 αστέρια από το φωτοστέφανο του αγάλματος της Παναγίας. Η σφραγίδα του Καθολικισμού είναι έντονη  στα Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα. Η Ένωση των Ρωμαιοκαθολικών Νομοθετών (βουλευτών) παρεμβαίνει υπέρ του θεσμού της παραδοσιακής οικογένειας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στα εθνικά Κοινοβούλια.

Ως Έλληνες έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας και να αναδείξουμε τη συμβολή του αρχαίου ελληνικού  πολιτισμού και της Ορθοδοξίας στην οικοδόμηση της Ευρώπης. Η Ελένη Αρβελέρ υπογραμμίζει ότι το πρώτο πραγματικά ευρωπαϊκό κράτος ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (Ρωμανία). Είχε ως πολιτιστικά θεμέλια την Ελληνική Γλώσσα και Παιδεία, το Ρωμαϊκό Δίκαιο  και την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία.

Αποχαιρετώντας τον Πάπα Φραγκίσκο διατηρούμε την καλή ανάμνηση από την επιστροφή τριών θραυσμάτων του Παρθενώνα, τα οποία φυλάσσονταν στα Μουσεία του Βατικανού. Με δική του πρωτοβουλία παραδόθηκαν στον  Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και τοποθετήθηκαν στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 26.4.2025

Η ήττα της Σαμαρκάνδης

Από
anixneuseis
-
2

Του Παντελή Σαββίδη

26/04/2025 – 9:25πμ

Εικόνα από τη Νεκρή Ζώνη στην Κύπρο (φωτ.: EPA/ Katia Christodoulou)

Η δειλή επανεμφάνιση του ευρωπαϊκού κοσμικού ρεύματος στην Τουρκία, με αφορμή τη φυλάκιση του Ιμάμογλου, συνιστά μια εξέλιξη που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη – ούτε να αγνοηθεί από την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο αρθρογράφος και πρώην πρέσβης Selim Kuneralp, μέσω του ιστολογίου Serbestiyet, έδωσε πρόσφατα τη δική του ερμηνεία για τη στρατηγική καμπή στην τουρκική εξωτερική πολιτική.

Το άρθρο του αποτυπώνει ξεκάθαρα τη βαθιά ανησυχία ενός μέρους της τουρκικής ελίτ για την κατεύθυνση που έχει πάρει η χώρα. Ο Kuneralp δεν είναι τυχαίος: έχει διατελέσει πρέσβης και εκπρόσωπος της Άγκυρας σε σημαντικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς, ενώ η φωνή του –αν και συχνά αποσιωπάται από τα κυρίαρχα μέσα της Τουρκίας– διατηρεί επιρροή στον στοχαστικό πυρήνα της τουρκικής διπλωματίας. Η παρέμβασή του είναι ενδεικτική της αναζήτησης εναλλακτικής πορείας, μακριά από το ασιατικό αφήγημα που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια.

Στην καρδιά του προβληματισμού του βρίσκεται η πλήρης αποτυχία της πολιτικής των δύο κρατών στην Κύπρο. Η απόφαση των κρατών της Κεντρικής Ασίας να αναγνωρίσουν επισήμως την Κυπριακή Δημοκρατία –είτε με άνοιγμα πρεσβειών είτε με αποστολή διαπιστευμένων διπλωματών– συνιστά, για την Άγκυρα, μια γεωπολιτική ήττα σε πολλαπλά επίπεδα.

Η «ήττα της Σαμαρκάνδης», όπως την αποκαλεί ειρωνικά ο Kuneralp, επιβεβαιώνει πως το αφήγημα της «ΤΔΒΚ» ως ανεξάρτητου κρατικού σχηματισμού είναι πολιτικά και νομικά ανεφάρμοστο – και διεθνώς απορριπτέο.

Σε αντίθεση με τις επισημάνσεις του αρθρογράφου βρίσκονται οι δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, το όνομα του οποίου έχει εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο στα κατεχόμενα που, ίσως, απειλήσει τη καρέκλα του.

«Δεν θα επιτρέψουμε κανένα μονομερές βήμα ή τετελεσμένο γεγονός στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο», δήλωσε ο Φιντάν. Και επέμεινε πως «το εξαντλημένο μοντέλο της ομοσπονδίας δεν βρίσκεται πλέον στο τραπέζι». Οι εξελίξεις του επόμενου διαστήματος θα δείξουν αν η Τουρκία θα μπορέσει να υποστηρίξει την πολιτική αυτή.

Η ευρωπαϊκή λογική βασίζεται στη διαπραγμάτευση και τη συνεννόηση με βάση τους διεθνείς κανόνες. Η Τουρκία, αντίθετα, έχει οικοδομήσει την εξωτερική της πολιτική γύρω από την αρχή του «ό,τι διεκδικώ, μου ανήκει» – μια λογική μηδενικού αθροίσματος, όπου κάθε υποχώρηση θεωρείται ήττα. Αυτή η αντίληψη, ωστόσο, αρχίζει να υπονομεύεται τόσο από εξωτερικές εξελίξεις όσο και από εσωτερικές πιέσεις.

Οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή μεταβάλλονται ραγδαία. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ανασύρει μνήμες της σοβιετικής επιθετικότητας στις χώρες της Κεντρικής Ασίας, ιδίως στις δημοκρατίες με σημαντικές ρωσικές μειονότητες. Ο φόβος ότι η Ρωσία θα μπορούσε να επιχειρήσει ανάλογες “επαναπροσεγγίσεις” –με πρόσχημα την προστασία των ρωσικών πληθυσμών– έχει ωθήσει τις χώρες αυτές σε στενότερη συνεργασία με την ΕΕ, παρακάμπτοντας τόσο τη Μόσχα όσο και την Άγκυρα.

Ούτε τα οικονομικά ανταλλάγματα, όπως τα 12 δισ. ευρώ που υποσχέθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση για την ενίσχυση του Διακαυκάσιου διαδρόμου, φαίνεται να ήταν ο βασικός μοχλός αυτής της στροφής. Ο Kuneralp υποστηρίζει πως η βασική αιτία είναι στρατηγική: η ανάγκη ασφάλειας απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα. Και σε αυτό το σκηνικό, η Τουρκία χάνει έδαφος, καθώς θεωρείται πλέον μη προβλέψιμος παίκτης – κάτι που δυσχεραίνει τις δικές της επιδιώξεις, ακόμα και σε παραδοσιακά φιλικές ζώνες επιρροής.

Παράλληλα, η εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία δείχνει σημάδια σοβαρής φθοράς. Η οικονομία βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση, το κυβερνών κόμμα βλέπει τις δημοσκοπήσεις να το φέρνουν πίσω από την αντιπολίτευση, ενώ η σύλληψη του Εκρέμ Ιμάμογλου και η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στα κεφάλαια των παραλίων και της βαθιάς Ανατολής αποκαλύπτουν ένα βαθύτερο ρήγμα στην κοινωνική συνοχή. Ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, μέχρι πρότινος πανίσχυρος, φαίνεται πλέον να βρίσκεται υπό πίεση, λόγω του σκανδάλου με τις κασέτες στα Κατεχόμενα – σκάνδαλο που αγγίζει τις σχέσεις Άγκυρας–Τουρκοκυπρίων.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ευρωπαϊκό ρεύμα δεν είναι απλώς μια εσωτερική ροπή – είναι και ένας δυνητικός διπλωματικός διάδρομος για έξοδο από την κρίση. Η Ελλάδα, στο πλαίσιο αυτό, έχει συμφέρον να ενθαρρύνει μια τέτοια κατεύθυνση. Μια Τουρκία που λειτουργεί με βάση τους ευρωπαϊκούς κανόνες είναι, αν μη τι άλλο, διαπραγματεύσιμη. Ακόμα κι αν η πλήρης ένταξη στην ΕΕ μοιάζει απίθανη, η μερική θεσμική προσέγγιση μπορεί να συνδεθεί με συγκεκριμένα ανταλλάγματα – οικονομικά, εμπορικά ή ενεργειακά.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, η κατάσταση παραμένει τεταμένη, με το σενάριο ενός ελεγχόμενου ελληνοτουρκικού επεισοδίου να παραμένει στο τραπέζι για να παρέμβουν κυρίαρχα οι αμερικανικές εταιρείες. Να εκμεταλλευτούν τους υδρογονάνθρακες και να διανείμουν οι ίδιες μέρος των κερδών στα μέρη. Είναι το σενάριο Ζαπορίζια. Όπως είναι γνωστόν ο Τραμπ πρότεινε να ελέγξουν τον πυρηνικό σταθμό αμερικανικές εταιρείες και να διανείμουν ενέργεια σε Ουκρανία και Ρωσία.

Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι το Κυπριακό. Η επάνοδος στη λογική της ομοσπονδίας –με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ– φαίνεται σήμερα πιο ρεαλιστική. Όχι γιατί η Τουρκία άλλαξε στρατηγική, αλλά γιατί το κόστος της εμμονής στην πολιτική των δύο κρατών γίνεται πια μη διαχειρίσιμο.

Η διεθνής απομόνωση της «ΤΔΒΚ» είναι σχεδόν απόλυτη – ακόμη και το Αζερμπαϊτζάν αποφεύγει την αναγνώριση. Ούτε πτήσεις, ούτε εμπορικές συμφωνίες, ούτε πολιτική ισοτιμία.

Η «λύση δύο κρατών» έχει καταστεί τοξική, όχι μόνο για τους Ελληνοκύπριους, αλλά και για τους ίδιους τους Τουρκοκυπρίους που βλέπουν τη ζωή τους να παραμένει σε αδιέξοδο.

Ο ευρωπαϊσμός στην Τουρκία, με όλη τη δυσπιστία που τον συνοδεύει, είναι η μόνη εναλλακτική που μπορεί να επαναφέρει κάποιας μορφής κανονικότητα. Η «ήττα της Σαμαρκάνδης» μπορεί να αποδειχθεί η απαρχή ενός νέου ρεαλισμού.

pontosnews.gr

Έφυγε απο τη ζωή η Σούζυ Καζαντζίδου

Από
anixneuseis
-
1
Η Σούζυ Καζαντζίδου ήταν μια ικανή και καλοσυνάτη συνάδελφος-δημοσιογράφος που “έφυγε” χθες απο τη ζωή.
Πρώτη φορά βλέπω στο διαδίκτυο έναν, τόσο, πάνδημο αποχαιρετισμό.
Που δεν οφείλεται, μόνο, στο ότι έφυγε νέα απο τη ζωή.
Καλό Ταξίδι Σούζυ.
Η ΕΣΗΕΜΘ
Η δημοσιογραφική οικογένεια της Μακεδονίας-Θράκης θρηνεί για την πρόωρη απώλεια της Σούζυς Καζαντζίδου, που έφυγε σήμερα από τη ζωή, έπειτα από γενναία μάχη με τον καρκίνο.
Γεννημένη το 1967 στο Κοκκινοχώρι Καβάλας, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική διαδρομή της από εφημερίδα «Εβδόμη«, το Studio 7 και το Center TV. Εργάστηκε κατόπιν σε ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης (Europe one, Ωμέγα τηλεόραση, ΕΡΤ-3, ράδιο Θεσσαλονίκη). Από το 2002 εργαζόταν στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, αρχικά ως ανταποκρίτρια και στη συνέχεια ως επικεφαλής του ανταποκριτικού γραφείου του στη Θεσσαλονίκη.
Η απώλειά της στερεί την δημοσιογραφία από μία αεικίνητη και μαχητική εκπρόσωπό της και γεμίζει θλίψη κάθε δημοσιογράφο που γνώρισε τη Σούζυ Καζαντζίδου ή συνεργάστηκε μαζί της.
Η κηδεία της θα γίνει την Κυριακή 27/4/2025, στις 12.00, στο Κοκκινοχώρι Καβάλας.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΝΑΚΙΑ.

Από
anixneuseis
-
0

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ για το έργο των Αφων ΜΑΝΑΚΙΑ

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΑΦΕΡΩΜΕΝΗ  ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΙΓΡΑΦΟ

&  ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :

 

  • 7:00 μ.μ. – Έναρξη με ολιγόλεπτους χαιρετισμούς & ομιλία (διάρκεια 10’)
  • Προβολή ΟΛΩΝ των ταινιών τους ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ! Πρόκειται για [42]  μικρού μήκους κινηματογραφούμενες σκηνές, που  έχουν διάρκεια 35΄ και είναι γυρισμένες σε διάφορα σημεία στην Πίνδο και στα Δυτικά Βαλκάνια.  Κυρίως γυρίστηκαν από το 1905 μέχρι το 1915 και αποτυπώνουν σημαντικά ιστορικά γεγονότα της περιόδου αυτής.
  • Προβολή Video του 1955 με τον Μίλτο Μανάκια στο Μοναστήρι & Video η κηδεία του το 1964 που προβάλλονται για πρώτη φορά (διάρκεια  13΄).
  • Προβολή σκηνών από την ταινία «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θοδ. Αγγελόπουλου που είναι αφιερωμένη στον Γιάννη Μανάκια (οι τελευταίες στιγμές του στη Θεσσαλονίκη πριν τον θάνατό του) (διάρκεια 10΄).
  • Ο Μίλτος Μανάκια ακούγεται για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ να μιλά σε συνέντευξή του το 1963 για τη ζωή τους (διάρκεια 8΄).
  • Προβολή 100 φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης και εξαίρετης σκηνοθεσίας, με σχολιασμό, από διάφορες περιοχές της Ηπείρου και της Μακεδονίας (διάρκεια 10΄).

 

**********************

 

Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ του έργου των Αδελφών ΓΙΑΝΝΗ & ΜΙΛΤΟΥ ΜΑΝΑΚΙΑ.

 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την ΔΕΥΤΕΡΑ, 28 Απριλίου, 7:00 μμ

στην Αίθουσα της Ένωσης Συντακτών Εφημερίδων Μακεδονίας – Θράκης (Ε.Σ.Η.Ε.Μ-Θ) που βρίσκεται στην οδό Στρατηγού Καλάρη 5 με Λεωφ. Νίκης (Λευκός Πύργος) στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ :  ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ  web TV

 

**********

 

ΛΙΓΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ :

 

Ο Γιάννης & ο Μίλτος ΜΑΝΑΚΙΑ ήταν οι πρώτοι κινηματογραφιστές των Βαλκανίων και οι διασημότεροι φωτογράφοι στις αρχές του 1900 σε όλα τα Βαλκάνια.

Κατάγονταν από την Αβδέλλα Γρεβενών και έδρασαν σε όλη την περιοχή των Κεντρο·Δυτικών Βαλκανίων επι 50 σχεδόν χρόνια.

Ιθύνων νους και πρωτοπόρος ήταν ο Γιάννης (1878-1954) δάσκαλος καλλιγραφίας-ζωγραφικής στο επάγγελμα και μετέπειτα φωτογράφος & κινηματογραφιστής.

Τον ακολούθησε ο Μίλτος (1880- 1964) σε όλη την σπουδαία τους κοινή συνεργασία.  Ήταν γόνοι πλούσιας οικογένειας. Ο παππούς τους ήταν έμπορος στην Αβδέλλα Γρεβενών και το επάγγελμα συνεχίστηκε και από τον πατέρα τους.

Ξεκίνησαν το 1898 από τα Γιάννενα αλλά το 1906 μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν στο Μοναστήρι.

Το 1905 ο Γιάννης αγόρασε την πρώτη κινηματογραφική μηχανή στο Λονδίνο και την έφερε στα Βαλκάνια. Την ίδια χρονιά γυρίστηκαν οι πρώτες σκηνές κινηματογράφου στα Βαλκάνια. Οι “Υφάντρες” του 1905 είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε στα Βαλκάνια, στην Αβδέλλα και είναι δική τους. Συνέχισαν την δουλειά με πάθος για τα επόμενα χρόνια ως πρωτοπόροι.

Είχαν Τράβηξαν 18.000+ αριθμό φωτογραφιών και περίπου 8.000 μ. films.

Οι περισ­σότερες φωτογραφίες εκείνης της εποχής άρτιας αισθητικής και λήψης είναι δικές τους. Διέτρεξαν όλη την ευρύτερη περιοχή και έχουν φωτογραφίσει επισήμους, αξιωματούχους, βασιλείς, κοινωνικές ομάδες και πρόσωπα ξεχωριστά, χωριά και ιστορικά γεγονότα μεγάλης ιστορικής σημασίας.

Κάρτες και φωτογραφίες τους βρίσκονται σε όλο των κόσμο. Το αρχείο τους είναι συναρπαστικό και ατελείωτο.

Όλα τα κέρδη από την δουλειά τους τα επένδυσαν στη φωτογραφία και στον κινηματογράφο γυρίζοντας όλη την Πίνδο και τα Βαλκάνια. Ίδρυσαν τον πρώτο κινηματογράφο στο Μοναστήρι που όμως κάηκε το 1939. Τον είχαν ανοίξει σε ιδιόκτητο οικόπεδο-κτίριο την 26 Αυγούστου 1921. Στην αρχή ήταν θερινός με 180 θ. ενώ το 1923 έκτισαν το κτίριο με την αίθουσα 373 θ. στην πλατεία και 11 θ. στον εξώστη,

Ο Γιάννης το 1941 μετακόμισε οριστικά στη Θεσσαλονίκη όπου και πέθανε ασκώντας το επάγγελμα του φωτογράφου στην παραλία της πόλης.

Ο Μίλτος παρέμενε στο Μοναστήρι όπου και πέθανε το 1964.

Ο Θ. Αγγελόπουλος τους τίμησε με την ταινία του “Το Βλέμμα του Οδυσσέα”.

 

Δ. Μάρδας: το τρικ που μπορεί να κάνει ο Τραμπ παίρνοντας πίσω τους δασμούς

Από
anixneuseis
-
0

 

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

-Η αγορά των κρατικών προμηθειών σε αγαθά έργα και υπηρεσίες αφορά σε ένα σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ κάθε χώρας. Παλαιότερα, πριν την ολοκλήρωση της «Ενιαίας Αγοράς του 1992» κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ εφάρμοζε μια ευνοϊκή πολιτική υπέρ των εγχωρίων προϊόντων προστατεύοντας έτσι την δική του παραγωγή και απασχόληση. Η πολιτική αυτή θεωρείται ως ένα κλασικό μέτρο μη δασμολογικής προστασίας που περιορίζει τις εισαγωγές μέσω λοιπόν διοικητικών μέτρων.

Ως προς τις ΗΠΑ, η ονομαζόμενη “Πράξη Αγοράς Αμερικανικών προϊόντων” (Buy American Act – BAA), είναι μια όμοια προστατευτική πολιτική που στοχεύει στην προώθηση της αγοράς αμερικανικών προϊόντων από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τις πολιτείες, στο πλαίσιο των κρατικών προμηθειών.  Σύμφωνα με την Buy American Act (με έναρξη το 1933) οι ομοσπονδιακές και πολιτειακές υπηρεσίες οφείλουν να προτιμούν προϊόντα κατασκευασμένα στις ΗΠΑ, όταν ξοδεύουν δημόσια χρήματα για αγαθά ή δημόσια έργα,  πλην εξαιρέσεων. Όλος αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί εύλογα εις βάρος των εισαγωγών.

Όταν η πολιτική αυτή ήταν σε πλήρη ανάπτυξη δυο ήταν τα συστατικά της ΒΑΑ. Πρώτο, η προτίμηση της τιμής, που μεταφράζεται από μια προτίμηση τιμής υπέρ των εγχωρίων προϊόντων των ΗΠΑ, η οποία κυμαινόταν από 5% ως 50%!.  Δεύτερο συστατικό: Οι προμήθειες που αποκτώνται με σκοπό δημόσια χρήση στις ΗΠΑ, για να θεωρηθούν ως προϊόν που κατασκευάζεται εκεί, οφείλουν να ενσωματώνουν ενδιάμεσα προϊόντα προερχόμενα από βιομηχανίες των ΗΠΑ αντιπροσωπεύοντας περισσότερο του 50% του συνολικού κόστους (της προστιθέμενης αξίας).

Οι εξαιρέσεις αφορούσαν σε προϊόντα που δεν διατίθενται σε επαρκείς ποσότητες στις ΗΠΑ και σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν διεθνείς εμπορικές συμφωνίες (π.χ. στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου – ΠΟΕ), οι οποίες απαιτούν την ίση μεταχείριση εγχωρίων και ξένων προμηθευτών.

Το 1994 στο πλαίσιο του «Γύρου της Ουρουγουάης» υπογράφηκε στο Μάρρακες του Μαρόκου η “Γενική Συμφωνία Δημοσίων Προμηθειών”(General Procurement Agreement – GPA). Η GPA είναι μια πολυμερής συμφωνία του ΠΟΕ, και αφορά στο άνοιγα των κρατικών προμηθειών στο διεθνή ανταγωνισμό, διασφαλίζοντας διαφάνεια, αμεροληψία και μη διακριτική μεταχείριση (non-discrimination) μεταξύ εγχώριων και αλλοδαπών προμηθευτών. Οι αρχές αυτές ισχύουν όμως μόνο για τα κράτη εκείνα που αποδέχθηκαν την GPA.

Οι ΗΠΑ είναι μέλος της GPA, άρα δεσμεύονται από τους κανόνες της, αλλά με σημαντικές εξαιρέσεις και επιφυλάξεις όπως διατυπώθηκαν στο παράρτημα της Συμφωνίας. Αρχικά η GPA δεν αφορούσε σε όλες τις πολιτείες αλλά σε ένα μέρος τους (37 πολιτείες σήμερα) και ιδιαίτερα στις πλουσιότερες.

Όμως στην πράξη, πολλές εναπομείνασες περιοριστικές πρακτικές, ως εξαιρέσεις βέβαια του κανόνα,  υπονομεύουν το πνεύμα της GPA, καθώς εγείρονται εμπόδια για ξένους προμηθευτές, ακόμη και αν προέρχονται από χώρες που υπέγραψαν την GPA. Βέβαια νομικά οι ΗΠΑ δεν παραβιάζουν ευθέως τη GPA, γιατί έχουν κατοχυρώσει εξαιρέσεις και περιορισμούς στο επίσημο κείμενο.

Επί της προεδρίας του Joe Biden, υπήρχε μια τάση ενίσχυσης των εξαιρέσεων με την αύξηση του ελάχιστου ποσοστού “Made in USA” περιεχομένου για να θεωρηθεί ένα προϊόν αμερικανικό.

-Ο Πρόεδρος Τραμπ αν αναιρέσει τελικά την αψυχολόγητη πολιτική των δασμών εισαγωγής που ανακοίνωσε πρόσφατα εις βάρος την ΕΕ και άλλων συμμάχων και εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, αυτό θα αποτελέσει μια πρώτη μεγαλειώδη πολιτική του ήττα. Ενόψει αυτής της προοπτικής κάτι πρέπει να πάρει για να αντισταθμίσει την υφέρπουσα ζημία που θα υποστεί το προφίλ του.

Η «Buy American Act» του δίνει μια τέτοια ευκαιρία. Οπότε,  για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη ενδέχεται να παραβιάσει πλήρως τους κανόνες που εισάχθηκαν μεσώ της GPA το 1994 και όχι απλώς να ενισχύσει το σκέλος των εξαιρέσεων της GPA. Αυτό σημαίνει ότι αν ακολουθήσει μια τέτοια πολιτική, θα ενεργοποιήσει  πλήρως την παλαιού τύπου BAA, υπέρ της εγχώριας παραγωγής για όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ κόβοντας έτσι τις εισαγωγές προμηθειών προερχομένων από άλλα κράτη που υπέγραψαν την εν λόγω συμφωνία.

Μια τέτοια κίνηση εύλογα εισάγει μια άλλης μορφής προβλήματα, αν και σχετικά πιο περιορισμένα σε σχέση με τις επιπτώσεις των δασμών εισαγωγής. Του «χρυσώνει το χάπι» επιδιώκοντας να περισώσει την χαμένη του υπόληψη από τη γενικευμένη του επίθεση κατά του διεθνούς εμπορίου.

Ακόμη και στην υποθετική αυτή περίπτωση, η μονομερής του πράξη είναι αντίθετη στην πρακτική του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και το πνεύμα της συναίνεσης που καλλιεργείται εδώ και πλέον του μισού αιώνα. Θα προκαλέσει εύλογα προβλήματα σε κάποιες επιχειρήσεις που διείσδυσαν στην αμερικανική αγορά των προμηθειών, ενώ από την άλλη το εύρος των αντιδράσεων εκτιμάται ότι θα είναι όμοιο της ΒΑΑ, προκαλώντας ζημίες διεθνώς.

Βέβαια, με τους μηχανισμούς του πολιτικού marketing στα χέρια του ο πρόεδρος Τραμπ μπορεί να προκαλέσει ένα κύμα «νίκης», ικανό να αντισταθμίσει αυτό της συντριπτικής ήττας λόγω του αναμενόμενου μετά την αναστολή των 90 ημερών πισωγυρίσματός  του στο θέμα των δασμών.

Στράτος Σιμιτζής: «Χριστός Ανέστη»

Από
anixneuseis
-
1

 

Του Στράτου Σιμιτζή

Η Ανάσταση του Κυρίου κοινοποιεί την παντοδυναμία αυτού, μια και είναι εκείνος που καταργεί τον θάνατο.

Αποθνήσκει μεν για να απαλλάξει τον άνθρωπος από τις αμαρτίες του, ανασταίνεται δε για να αποδείξει πως είναι αθάνατος. Αυτό είναι και το μεγάλο γεγονός της εβδομάδος των παθών.

Συνεπώς, «Χριστός Ανέστη» είναι και η κατάλληλη, η πιο αρμόζουσα ευχή και όχι το «Χρόνια Πολλά» που πολλοί συνηθίζουν.

Εορτάζουμε την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, δεν εορτάζουμε κάποια γενέθλια και κάποια ονομαστική εορτή.

Κι αν δεν θέλουμε να τιμήσουμε τα εκκλησιαστικές συνήθεις και τα έθιμα, ας μην  χρησιμοποιούμε το «Χριστός Ανέστη» για σαράντα ημέρες ή κάπως έτσι. Αλλά την ημέρα του Πάσχα να λέμε «Χρόνια Πολλά». Ε, αυτό είναι ότι πιο άσχετο με το τεράστιο γεγονός της Αναστάσεως.

Χριστός Ανέστη, λοιπόν, και επ’ ουδενί  λόγος «Χρόνια Πολλά». Πρόκειται για διαφορετικές καταστάσεις. Μια και μοναδική είναι η προσφώνηση για το Άγιο Πάσχα.

«Χριστός Ανέστη» και τίποτε άλλο άσχετο ως προς την Ανάσταση του Κυρίου. Είναι σύνηθες η βασική ουσιαστική ευχή να συνδυάζεται και με το «Χρόνια Πολλά», αν και αυτή τη στιγμή η βαρύτητα δίνεται στο «Χριστός Ανεστή».

«Κάποιοι δεν εννοούν να καταλάβουν»

Του Στράτου Σιμιτζή

Είναι αλήθεια πως η κατάσταση εν γένει έχει βελτιωθεί. Όμως, υπάρχουν ορισμένοι, κυρίως στα μεγάλα συνδρομητικά κανάλια, που δεν εννοούν να το μάθουν.

Ο λόγος για τον χαρακτηρισμό «επαναληπτικός αγώνας» που χρησιμοποιούν οι αθλητικοί συνεργάτες τους.

Αυτός ο όρος δεν υπάρχει. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας επαναλαμβάνεται μόνον αν διακοπεί ή αναβληθεί. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι η «ρεβάνς», το δεύτερο σκέλος, ο δεύτερος αγώνας και ποτέ ο επαναληπτικός. Επίσης, επαναλαμβάνεται ή διακόπτεται δίκη όπως συμφωνεί ο πρόεδρος του δικαστηρίου.

Γιατί, λοιπόν, επιμένουν ορισμένοι να χρησιμοποιούν τον ανύπαρκτο όρο «επαναληπτικός»;

Στο κάτω κάτω, είναι και κακή χρήση της ελληνικής γλώσσας για την συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν υπάρχει επαναληπτικός αγώνας. Επιτέλους, μιλήστε σωστά Ελληνικά.

Τάσσος Δίκας: …”ανιχνεύοντας την ευαλωτότητα βεβαιοτήτων που μας περιβάλλουν”…(>σκέψεις<)

Από
anixneuseis
-
1

Ανιχνεύοντας πολιτικά την ευαλωτότητα  βεβαιοτήτων που μας περιβάλλουν


Τάσσος Δίκας (*)

Αναλογίζομαι ότι η ελληνική κοινωνία συνειδητοποιεί τους πρώτους μήνες του 2025 εμμέσως πλην σαφώς και περισσότερο από κάθε άλλη φορά :

– την σχετικά αδύναμη πολιτικά Ευρωπαϊκή Ένωση αν και θεωρείται ότι οικονομικά αποτελεί ισχυρότατο παγκόσμια οικονομικό παράγοντα.
– την αναντιστοιχία μεγάλων ευρωπαϊκών προσδοκιών και πολύ περιορισμένων ευρωπαϊκών πολιτικών παγκόσμιου βεληνεκούς
– την αντίστοιχα σχετικά μικρή πολιτική εμβέλεια της χώρα μας στα ευρωπαϊκά -και όχι μόνο- τεκταινόμενα.
– την περιορισμένου ποιοτικού εύρους εσωτερική πολιτική πραγματικότητα που να δημιουργεί κοινωνικές προσδοκίες για το μέλλον.
– την έλλειψη εμπιστοσύνη στους πολιτικούς θεσμούς και το πολιτικό σύστημα -ως λειτουργία στη πράξη- που φαίνεται να μη εμπνέει τους πολίτες και ιδιαίτερα τη νέα γενιά η οποία ζητά επαναπροσδιορισμό περιεχομένου στη λειτουργία και στη σχέση πολίτη-πολιτείας-κράτους.

– τους “μικρούς” εαυτούς μας (ετεροκαθοριζόμενοι συστημικά κατά κανόνα)

Αναλογίζομαι ότι περιστασιακά -ως κοινωνίες των πολιτών- σπάνια συνειδητοποιούμε αφενός το εφήμερο της ζωής, αλλά και αφετέρου το αναφαίρετο δικαίωμα στην ζωή όλων ανεξαιρέτως με ισοτιμία και αξιοπρέπεια.   

Αναλογίζομαι ότι υποτιμούμε την αξία της μοναδικότητας της ζωής μας -όπως όλων των ένβιων πάνω στον πλανήτη Γη- που μας φιλοξενεί για μερικές δεκαετίες ζωής μας. Πράγματι, ενώ γνωρίζουμε το πόσο ευαίσθητο είναι το οικοσύστημα που μας περιβάλλει -παρακολουθούμε παθητικά να εφαρμόζονται πολιτικές που με μαθηματική ακρίβεια το δυναμιτίζουν, αν και η φύση διαρκώς και πιό έντονα μας το “υπενθυμίζει” προκαλώντας και μεγάλες καταστροφές στο δομημένο και φυσικό περιβάλλον.

Αναλογίζομαι ότι η αλληλεγγύη στο συνάνθρωπο, τον διαφορετικό και τον ξένο (πρόσφυγα ή μετανάστη), από ανθρώπινη αξία κατάντησε αμετροεπής φοβικότητα, προσχηματικός ρατσισμός και συγκεκαλυμμένος εκφασισμός.

Αναλογίζομαι ότι, σε γενικότερο επίπεδο ως πολίτες, θεσμοί και εκπροσωπήσεις δεν έχουμε καταφέρει να “διαμορφώσουμε” -σταδιακά αλλά συστηματικά- μία άλλη πολιτική κοινωνικού περιεχομένου και αξιακού τρόπου ζωής στον χώρο που ζούμε, στις πόλεις, στις περιφέρειες, στα κράτη, στις ενώσεις κρατών όπως η ΕΕ, στους παγκόσμιους θεσμούς, στον ΟΗΕ, με άλλο επίκεντρο τον πλανήτη Γη που μας φιλοξενεί όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως. 
 
Αναλογίζομαι ότι παρακολουθούμε -τουλάχιστον με αμηχανία- τις πρόσφατα επιχειρούμενες παγκόσμιες οικονομικές, στρατιωτικές,  γεωστρατηγικές ανακατατάξεις με επίκεντρο τις νέες πολιτικές και αιφνιδιαστικές (πλην όμως γνωστές ως προς τις προθέσεις κινήσεις) του νέου Αμερικανού Προέδρου, που φαίνεται να αδιαφορεί και να αμφισβητεί κανόνες και συμπεριφορές που είχαν συμφωνηθεί και γίνει κοινά αποδεκτά -ως πλαίσια στοιχειώδους συνεννόησης- μεταξύ ισχυρών κρατών και θεσμών όπως εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Αναλογίζομαι ότι μέχρι πρόσφατα γεωστρατηγικές “βεβαιότητες” αμφισβητούνται βάζοντας σε δοκιμασία ευρύτερους θεσμούς -όπως της Ευρωπαικής  Ένωσης- που καλείται να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα που εν δυνάμει διαρκώς μεταβάλλονται.

Αναλογίζομαι  την “ευαλωτότητα των βεβαιοτήτων” μας την στιγμή που και η παγκοσμιοποίηση θεωρητικά ήταν δεδομένη και μη “ανατρέψιμη”  και ότι αν και οι υφιστάμενοι παγκόσμιοι θεσμοί (οικονομικοί, εμπορικοί, περιβαλλοντικοί και άλλοι) ήταν μη αμφισβητούμενοι από τους ισχυρούς  πυλώνες της, εν τούτοις φαίνεται ότι περνάμε σε μία απροσδιόριστη και ρευστή παγκόσμια κατάσταση με άμεση επιρροή και στην Ευρώπη και στα κράτη μέλη της.

Αναλογίζομαι ότι στη γεωγραφική περιοχή της γειτονιάς μας έχουμε -ως ευρωπαϊκές κοινωνίες- καταντήσει κατ ουσία “γραφικοί παρατηρητές” στις πολεμικές συνεχιζόμενες αδιέξοδες συρράξεις στην Ουκρανία (την οποία ενισχύουμε ως αμυνόμενη χώρα) και στη ισοπεδωμένη Γάζα με πολλαπλές επιπτώσεις και στο εσωτερικό των κοινωνιών τους αλλά και στην κατ ουσία στρέβλωση των εννοιών του δικαίου και των στοιχειωδών ανθρωπίνων αξιών που η ωμότητα των  πολεμικών συρράξεων “δικαιολογεί” τα αδικαιολόγητα.

Αναλογίζομαι ότι τις ανθρώπινες αξίες, στη πράξη, συστηματικά τις υποτιμούμε, ζώντας σε μονοσήμαντα εικονικά και απλουστευμένα  περιβάλλοντα που όχι μόνο δεν ευνοούν την θεώρηση της ζωής, την κριτική σκέψη, το αναστοχασμό, την κοινωνική ενσυναίσθηση, την συλλογικότητα, τους αξιακούς κώδικες, αλλά αντίθετα παροτρύνουν και κατευθύνουν σε απλουστευμένες μιμητικές και καταναλωτικές συμπεριφορές όπου το “φαίνεσθαι” επικυριαρχεί του “είναι”.

Αναλογίζομαι ότι μετά την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας, την τραυματική μνημονιακή περίοδο, την επώδυνη έξοδο από τα μνημόνια, την πανδημία του κορονοϊού που ακολούθησε, τις διαδοχικές κρίσεις στο ενεργειακό και οικονομικό επίπεδο και τη μη ελέγξιμη ακρίβεια, δημιουργήθηκαν πρόσθετα κοινωνικά ρήγματα.

 

Αναλογίζομαι ότι οι συνεχόμενες πολιτικές που βιώνουμε την τελευταία εξαετία με τις μονοσήμαντες πολιτικές επιλογές των κυβερνώντων όπου με σαφήνεια ενισχύθηκαν τα ανώτερα οικονομικά κοινωνικά στρώματα, αυτές συνέβαλαν στη διεύρυνση των τάσεων  ανασφάλειας, απογοήτευσης, ατομισμού, εσωστρέφειας και οργής σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα.

Αναλογίζομαι ότι με τους απαράδεκτους και αχαρακτήριστους κυβερνητικούς χειρισμούς στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών (που δικαιολογημένα ταυτίστηκε συνολικά  ως προδιαγεγραμμένο έγκλημα λόγω των θεσμικών, διοικητικών, υπηρεσιακών, λειτουργικών κενών και εγκληματικών παραλείψεων και στη συνέχεια ως μεθοδευμένη συγκάλυψη) μορφοποιήθηκε μία ευρύτατη κοινωνική αποστροφή πάνω στην όλη αντίληψη διακυβέρνησης η οποία σταδιακά αντικατοπτρίζεται -τουλάχιστον δημοσκοπικά- σε ρευστότητα και ανακατατάξεις στο πολιτικό σύστημα και στην εκλογική επιρροή των κομμάτων.

Αναλογίζομαι ότι μέσα σ αυτό το δυστοπικό περιβάλλον ο πολίτης, αισθάνεται πραγματικά και πολλαπλά προβληματισμένος στο κατά πόσο το πολιτικό σύστημα -με τον τρόπο που συνεχίζει να λειτουργεί- είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις που να αφορούν μία κατανοητή και ευδιάκριτη προοπτική στη χώρα κκαι τον ίδιο, που  να εμπνέει την κοινωνία και τον ίδιο και να αποπνέει δικαιοσύνη και διαφάνεια σε όλες τις εκφάνσεις.
Αναλογίζομαι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών επιζητά:
     -Προοπτική στον κοινωνικό, οικονομικό, παραγωγικό και πολιτισμικό χώρο που να εξασφαλίζει μία αξιοπρεπή ζωή στους πολίτες, καλύπτοντας ανάγκες διαβίωσης με επάρκεια, ισοτιμία και δικαιοσύνη.
     -Προοπτική με αντιγραφειοκρατικές δομές, θεσμούς και λειτουργικό περιεχόμενο στην υγεία, παιδεία, ασφάλιση, πολιτισμό, στέγη, δομημένο περιβάλλον, ποιότητα ζωής που να εμπνέει και εκφράζει και ικανοποιεί τους πολίτες.
     -Προοπτική που να ανοίγει διαρκώς εργασιακές, παραγωγικές, επαγγελματικές, επιστημονικές και επιχειρηματικές δυνατότητες με διαφάνεια, ευελιξία και ισονομία.
Εάν ισχύουν τα παραπάνω, συνειδητοποιείται το πόσο πολύπλοκο και ταυτόχρονα σύνθετο και απαιτητικό είναι το παραπάνω γενικό πολιτικό πλαίσιο που μία ευνομούμενη πολιτεία και οι πολιτικοί φορείς που εκφράζουν την κοινωνία καλούνται με αίσθηση ευθύνης, δικαίου, ειλικρίνειας και ανιδιοτελών προθέσεων να ανταποκριθούν.

Το πρώτο ερώτημα είναι το κατά πόσο οι πολιτικοί  φορείς, τα κόμματα, στη πράξη θα μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη αυτή ώστε να ανταποκριθούν σε ένα τέτοιο πλαίσιο επαναπροσδιορισμού ρόλου και περιεχομένου που είναι αντίστοιχος των κοινωνικών προσδοκιών.

Το δεύτερο ερώτημα είναι αν είναι διατεθειμένα να χαράξουν νέα συμμετοχική πορεία με την κοινωνία  (αφουγκραζόμενα τις επιταγές των καιρών) και όχι για λογαριασμό της κοινωνίας ερμηνεύοντας “αφ υψηλού” μέσω των υφιστάμενων εσωκομματικών τους δομών παραγοντισμού και μηχανισμών κομματικής μικροεξουσίας.
Το τρίτο ερώτημα είναι κατά πόσον αυτός ο στόχος κρίνεται εφικτός  αν κρίνει κανείς τον εμπεδωμενο τρόπο λειτουργίας τους, την στρεβλή αντίληψη της δήθεν συμμετοχικότητας των πολιτών, που ούτε είναι ελκυστικός είναι και στα ίδια τα μέλη, στους πολίτες και ιδιαίτερα στη νέα γενιά και ούτε αξιόπιστος είναι με την έννοια της μη γείωσης στην κοινωνία.
 Αναλογίζομαι ότι οι προκλήσεις είναι πάντα μπροστά, είναι μονόδρομος η ανιδιοτελής και ειλικρινής προσπάθεια και των πολιτών και των πολιτικών φορέων να ανταποκριθούν στα απαιτούμενα της εποχής μας ως υπέρτερα των όποιων κομματικών εσωτερικών μικρόκοσμων που εμποδίζουν την ώσμωση με την κοινωνία αλλά και τα αίτημα που επιτακτικά μπαίνουν από τη μεγάλη πλειοψηφία των κοινωνικών στρωμάτων.
 
Αναλογιζόμενοι την ευαλωτότητα και την σχετικότητα των βεβαιοτήτων που χαρακτηρίζει την εποχή μας, βλέπουμε την τεχνική νοημοσύνη να εγκαθίσταται πλέον ως συμμέτοχος στο κοινωνικό, τεχνολογικό, οικονομικό, εργασιακό, εκπαιδευτικό, παραγωγικό, αναπτυξιακό γίγνεσθαι, όπου καλούμαστε ως πολίτες και ως φορείς να ανταποκριθούμε με όραμα, αυτογνωσία, μεθοδικότητα, υπευθυνότητα, συνέργεια, επάρκεια, ευθύνη, κοινωνική συνείδηση .

Το νέο πολιτικό σύστημα εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί σταδιακά μέσα από κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες, -που ήδη άρχισαν να συντελούνται- σ αυτή την ιδιαίτερα απαιτητική πραγματικότητα που βιώνουμε και που χαρακτηρίζει ήδη το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα.

Εκεί οι ανθρώπινες, περιβαλλοντικές και πολιτισμικές αξίες θα βρίσκονται στο επίκεντρο των πολιτικών όπου η δικαιοσύνη παντού, η ισοτιμία των πολιτών στη πράξη και η απροσχημάτιστη κοινωνική συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα και δικαιοσύνη παντού θα είναι στο επίκεντρο των νέων πολιτικών προτεραιοτήτων.
                                                                              Απρίλιος 2025
Τάσσος Δίκας*
*αρχιτέκτονας, ομότιμο μέλος ΤΕΕ, Θεσσαλονίκη

…”ανιχνεύοντας πολιτικά την ευαλωτότητα βεβαιοτήτων που μας περιβάλλουν”…(>σκέψεις<)

…”ιστογραμμή”… tassos.dikas blog

taz: Ζωή Κωνσταντοπούλου, η ελπίδα της ελληνικής Αριστεράς;

Από
anixneuseis
-
0
Γιώργος Πασσάς

25 Απριλίου 2025

Η taz φιλοξενεί αφιέρωμα για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ακόμα, σχόλια στον Τύπο για τη νέα πρόβλεψη για τη γερμανική οικονομία, η οποία δεν θα παρουσιάσει ανάπτυξη ούτε το 2025.

Η Ζωή ΚωνσταντοπούλουΕικόνα: Reuters/A. Konstantinidis

Αφιέρωμα στη Ζωή Κωνσταντοπούλου φιλοξενεί η tageszeitung, με αφορμή και την αισθητή άνοδο της Πλεύσης Ελευθερίας στις δημοσκοπήσεις.

«Για τους ένθερμους υποστηρικτές της η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι μία γενναία μαχήτρια που στρέφεται ακούραστα εναντίον των κυβερνόντων στην Ελλάδα. Στα μάτια τους είναι η Ζαν ντ’ Αρκ της Ελλάδας, η νέα αριστερή ελπίδα της χώρας. Οι πιο σκληροί επικριτές της βέβαια τη βλέπουν αλλιώς. Γι’ αυτούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι άντρες από το συντηρητικό κυβερνητικό στρατόπεδο, αποτελεί ένα αντιπαθητικό πρόσωπο που δεν αξίζει κανέναν σεβασμό. Οι πολιτικοί της αντίπαλοι επιτίθενται στην ιδρύτρια και πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας με λύσσα και τη μέγιστη δυνατή περιφρόνηση».

Εκείνη όμως «παραμένει ψύχραιμη», συνεχίζει το γερμανικό μέσο. «Και αυτό αποφέρει καρπούς: σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις η Πλεύση Ελευθερίας αναδεικνύεται δεύτερη δύναμη στην Ελλάδα με 17,9%, πίσω μόνο από το συντηρητικό κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη – ένα τεράστιο άλμα σε σύγκριση με τις τελευταίες εκλογές του Ιουνίου του 2023, όταν το κόμμα της κατάφερε οριακά να υπερβεί το όριο του 3% και να μπει έτσι για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Η Κωνσταντοπούλου ως πρόεδρος της Βουλής
Το 2015 η Κωνσταντοπούλου έγινε η νεότερη πρόεδρος στην ιστορία της ΒουλήςΕικόνα: Reuters

Οι αναλυτές στην Αθήνα συμφωνούν στο εξής: πως η εξαιρετικά εύγλωττη επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας δίνει μία ισχυρή ώθηση στο κόμμα της, πρωτίστως λόγω του πάθους που επιδεικνύει τόσο στη Βουλή όσο και στο επάγγελμά της ως δικηγόρος για τη διερεύνηση του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών. Η 48χρονη προβάλλεται ως προστάτιδα της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη υπονομεύει ολοένα και περισσότερο».

Όσον αφορά τη σταδιοδρομία της στον ΣΥΡΙΖΑ, η taz αναφέρει πως η Κωνσταντοπούλου «αποτέλεσε στα 38 της χρόνια τη νεότερη πρόεδρο του κοινοβουλίου. Ωστόσο τον Ιούλιο του 2015 τα έσπασε με τον ΣΥΡΙΖΑ – και μέχρι σήμερα κατηγορεί τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ότι μετά το ξεκάθαρο “Όχι” στο δημοψήφισμα για το αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας αυτός έκανε μία θεαματική αλλαγή ρότας.

Αυτό ήταν ένα “ασυγχώρητο λάθος”, όπως επέκρινε η Κωνσταντοπούλου. Εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Απρίλιο του 2016 ίδρυσε την Πλεύση Ελευθερίας. Τάχθηκε υπέρ της διαγραφής του ελληνικού δημοσίου χρέους, το οποίο θεωρεί αποδεδειγμένα μη βιώσιμο. […] Η Κωνσταντοπούλου υποστηρίζει επίσης με σθένος τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας. Αποτελεί δε και τη μοναδική γυναίκα ανάμεσα στους προέδρους των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Είναι όμως έτοιμη να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Ελλάδας; “Φυσικά και προετοιμάζομαι για αυτό”, λέει η ίδια».

Γερμανία: Προς τρίτο συναπτό έτος χωρίς ανάπτυξη

Σε αναθεώρηση της πρόβλεψης για τον ρυθμό ανάπτυξης της Γερμανίας προχώρησε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Όπως ανακοίνωσε ο απερχόμενος υπουργός Οικονομίας Ρόμπερτ Χάμπεκ (Πράσινοι), η πρόβλεψη για το 2025 τοποθετείται πλέον στο 0,0% – εν αντιθέσει με τις προ μηνών προβλέψεις για μία αδύναμη μεν, υπαρκτή δε ανάπτυξη της τάξεως του 0,3%. Για το επόμενο έτος υπήρξε επίσης διόρθωση προς τα κάτω: πλέον η εκτίμηση είναι ανάπτυξη 1,0%, ενώ μέχρι πρότινος βρισκόταν στο 1,1%. Έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία η γερμανική οικονομία δεν θα παρουσιάσει ανάπτυξη για τρία συναπτά έτη.

Ο Ρόμπερτ Χάμπεκ
Ο Ρόμπερτ Χάμπεκ ανακοίνωσε πως η γερμανική οικονομία θα μείνει στάσιμη το 2025Εικόνα: dts Nachrichtenagentur/IMAGO

Ο λόγος πίσω από τη νέα πρόβλεψη, πέραν της πολιτικής αστάθειας στη Γερμανία κατά τους τελευταίους μήνες, είναι ιδίως η «εμπορική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ», όπως εξήγησε ο Χάμπεκ, προσθέτοντας πως η απειλή και η επιβολή δασμών από τις ΗΠΑ έχουν σοβαρές επιπτώσεις στη γερμανική οικονομία, η οποία παραδοσιακά εστιάζει στις εξαγωγές.

«Η Γερμανία οδεύει προς το τρίτο έτος οικονομικής αδυναμίας – μία συνθήκη για την οποία είναι ανεπαρκείς οι χαρακτηρισμοί “στασιμότητα” ή “ελαφρά ύφεση”», παρατηρεί η Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία δεν πέρασε ποτέ άλλοτε μία τόσο μακρά φάση στασιμότητας ολόκληρης της οικονομίας. Ακόμη και κατά τον τρίτο χρόνο της κρίσης και παρά την αλλαγή κυβέρνησης δεν δίνεται η εντύπωση πως η πολιτική ηγεσία έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης.

[…] Οι προοπτικές είναι οπωσδήποτε δυσοίωνες. Οι απειλές για δασμούς του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ θέτουν και πάλι στον πάγο τις ελπίδες για μία αδύναμη οικονομική ανάκαμψη στη Γερμανία. Και σε περίπτωση που ξεσπάσει πραγματικός εμπορικός πόλεμος μεταξύ της Αμερικής και της ΕΕ, αυτό θα μπορούσε να βυθίσει ξανά την εγχώρια οικονομία σε ύφεση».

Κατά τη FAZ «ο απερχόμενος υπουργός Οικονομίας Χάμπεκ έχει συμβάλει και αυτός στην επιδείνωση της κατάστασης – και αυτό όχι μονάχα επειδή επαναλάμβανε ξανά και ξανά την ιδέα των μεγάλων πακέτων δαπανών με όχημα την ανάληψη χρέους. Μπορεί να επικριθεί ακόμη περισσότερο για το γεγονός ότι έθεσε σε προτεραιότητα τον “πράσινο” νομοθετικό παροξυσμό και την οικολογική αναδιάρθρωση της οικονομίας. Η Γερμανία θα βρισκόταν σε πολύ καλύτερη θέση – και άρα και σε αντιπαράθεση με τον Τραμπ – εάν ο Χάμπεκ είχε λάβει σοβαρότερα υπόψιν το βασικό του καθήκον: να διευκολύνει την οικονομική ανάπτυξη».

Τρένο της DB στη Γερμανία
Η νέα κυβέρνηση σκοπεύει να επενδύσει πολλά χρήματα στη βελτίωση των υποδομών της χώραςΕικόνα: Christoph Hardt/Panama Pictures/picture alliance

Η tageszeitung πάντως διαφωνεί. Σε σχετικό σχόλιο με τίτλο «Ο Χάμπεκ δεν φταίει» η εφημερίδα του Βερολίνου γράφει: «Υπάρχει κάτι το σχεδόν τραγικό στο ότι είναι ο Χάμπεκ αυτός που έπρεπε να παρουσιάσει την άσχημη κατάσταση σε μία από τις τελευταίες του εμφανίσεις ως υπουργός Οικονομίας.

Διότι ο Χάμπεκ ήταν αυτός που έδινε μάχη στην κυβέρνηση “Φανάρι” για την εφαρμογή μέτρων που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την οικονομία, δεδομένων των πολλών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα. Ο πολιτικός των Πρασίνων προσπαθούσε μάταια να πείσει τα άλλα κόμματα της κυβέρνησης, όπως και την τότε αντιπολίτευση, να προβούν στα απαραίτητα βήματα». Και κάποια από αυτά που αρνούνταν να κάνουν τα άλλα κόμματα, όπως η θέσπιση ενός επενδυτικού προγράμματος για τη βελτίωση των υποδομών, «αυτά ακριβώς θέλουν να εφαρμόσουν τώρα ως κυβέρνηση η Χριστιανική Ένωση και το SPD. Με τη μακρά άρνησή τους όμως φέρουν αυτοί την ευθύνη για το ότι η κατάσταση είναι χειρότερη απ’ όσο θα μπορούσε να είναι».

Autorenbild Georgios Passas PROVISORISCH
Γιώργος Πασσάς Δημοσιογράφος στην Ελληνική Σύνταξη της DW και απόφοιτος νομικής.
DW

«Η Αθήνα απορρίπτει επιστροφές προσφύγων από Γερμανία»

Από
anixneuseis
-
1

Χρύσα Βαχτσεβάνου

Ο γερμανικός Τύπος για την αντίδραση Βορίδη ως προς τη γερμανική δικαστική απόφαση για επιστροφές προσφύγων στην Ελλάδα. Επίσης ένα δημοσίευμα για τον «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας και την κηδεία του Πάπα.

O υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Μάκης ΒορίδηςΕικόνα: Yorgos Karahalis/AP/picture alliance

 «Για τους πρόσφυγες που έχουν υποβάλει πρώτα αίτηση ασύλου στην Ελλάδα και στη συνέχεια έκαναν νέα αίτηση στη Γερμανία, πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να επιστραφούν στην Ελλάδα. Αυτό αποφάσισε το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι δεν επιθυμεί να τους δεχτεί πίσω», αναφέρει δημοσίευμα του γερμανικού πρακτορείου ειδήσεων dpa, που αναπαράγει μεταξύ άλλων και το Spiegel στην ιστοσελίδα του.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, «ο υπουργός Μετανάστευσης Μάκης Βορίδης δήλωσε στο ελληνικό ειδησεογραφικό δίκτυο ΣΚΑΙ ότι αντίστοιχες επιστροφές αποκλείοντται υπό τις παρούσες συνθήκες. ‘Όσο δεν υπάρχει ισοκατανομή εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα δεν θα δεχθεί καμία επιστροφή’», δήλωσε ο κ. Βορίδης, σημειώνει το Spiegel (σσ: είχε μάλιστα προηγηθεί τηλεοπτική σύνδεση της DW με τον ΣΚΑΙ για το ίδιο θέμα).

Προβολή πρόσθετου περιεχομένου;
Το παρόν περιεχόμενο είναι μέρος του κειμένου που διαβάζετε αυτήν τη στιγμή. Ο πάροχος YouTube παρέχει αυτό το περιεχόμενο και μπορεί να συλλέξει τα δεδομένα χρήσης σας απευθείας όταν κάνετε κλικ στο «Εμφάνιση περιεχομένου».
Εμφάνιση περιεχομένου

Παρ’ όλα αυτά, αν κάνει κάποιος μία διεθνή σύγκριση, καταλήγει το περιοδικό, «η Γερμανία παραμένει πολύ μπροστά: Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατέχει μακράν την πρώτη θέση όσον αφορά τις αιτήσεις ασύλου. Mε την Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία να ακολουθούν με μεγάλη διαφορά».

Ο γερμανικός Τύπος αποχαιρετά τον Πάπα

H κηδεία του Πάπα Φραγκίσκου σήμερα αλλά και το μήνυμα του αποθανόντος – σε αντιδιαστολή με την στάση των πολιτικών που έσπευσαν στη Ρώμη για την κηδεία του σχολιάζεται από τον γερμανικό Τύπο.

Πιστοί συρρέουν για να αποχαιρετήσουν τον Πάπα Φραγκίσκο
Πιστοί συρρέουν για να αποχαιρετήσουν τον Πάπα ΦραγκίσκοΕικόνα: Stefano Costantino/Avalon/Photoshot/picture alliance

«Το έργο του Πάπα Φραγκίσκου έρχεται σε αντίθεση με τον ίδιο τον κόσμο που θα τον αποχαιρετήσει», γράφει η Süddeutsche Zeitung. Η σχολιάστρια θεωρεί πως «δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Φραγκίσκος επέλεξε ένα διαφορετικό μέρος για την τελευταία του κατοικία. Δεν ήθελε να ταφεί στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, αλλά στην αγαπημένη του εκκλησία, τη Σάντα Μαρία Ματζόρε, εκεί όπου κάποτε βρίσκονταν τα καντήλια: Το Βατικανό ήταν ο χώρος εργασίας του, αλλά όχι η αιώνια κατοικία του… Ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο (το πραγματικό όνομα του Πάπα) ήταν ένας σεμνός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που αγαπούσε τους ανθρώπους και ήταν ικανός να δείξει ειλικρινή ενσυναίσθηση. Σε έναν κόσμο που έχει εμμονή με τα μεγαλεία και το «Greatness», έδειξε τι πραγματικά σημαίνει μεγαλείο».

Το περιοδικό Spiegel αναφέρεται συγκεκριμένα σε αρχηγούς κρατών, τους οποίους δεν κατονομάζει ωστόσο, που «δεν άκουγαν τον Πάπα όσο ήταν εν ζωή, αλλά βρίσκονται στη Ρώμη για να αποχαιρετήσουν μια προσωπικότητα που δεν είχε τίποτα κοινό μαζί τους. Θα φορέσουν τα θλιμμένα τους πρόσωπα αλλά κυρίως θα κάνουν ένα πράγμα: θα τον χρησιμοποιήσουν ως στολίδι τους. Για πολλούς πολιτικούς που εκφράζουν τη θλίψη τους από τη Δευτέρα του Πάσχα, είναι οι εικόνες από τη Ρώμη που μετράνε – όχι το μήνυμα που άφησε πίσω του ο Πάπας… Ας ελπίσουμε ότι η Εκκλησία θα παραμείνει ένας άβολος θεσμός και μετά τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου. Στο πνεύμα του αποθανόντος».

ΕΕ προς Ελλάδα για τον «σκιώδη ρωσικό στόλο» 

«Κανένα πλοίο για τον «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας: Η ΕΕ καλεί την Ελλάδα να λάβει περισσότερα μέτρα» τιτλοφορείται δημοσίευμα στην γερμανική έκδοχη των Εuronews, το οποίο αναφέρεται εκτενώς στην έκκληση ομάδας Ευρωβουλευτών «να αναλάβει πιο συνεπή δράση κατά του «σκιώδους στόλου» της Ρωσίας, χαρακτηρίζοντας την πώληση παλαιών πλοίων στη Ρωσία ως ‘εντελώς ανεύθυνη επιχειρηματική πρακτική’».

Σύμφωνα με τους συντάκτες, «η Ελλάδα, μια χώρα με ισχυρή ναυτιλιακή βιομηχανία, έχει επικριθεί για τον παραδοσιακό της ρόλο στο εμπόριο ρωσικών ορυκτών καυσίμων. Αν και το εμπόριο αυτό έχει μειωθεί σημαντικά λόγω των κυρώσεων της ΕΕ, δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς».

Κυπριακό: σε διπλωματική απομόνωση Άγκυρα και ψευδοκράτος

Από
anixneuseis
-
1

φωτογραφία αρθρογράφου
Παναγιώτης Μίχος

ΙΝΤΙΜΕ-NEWS/ΓΙΩΡΓΟΣΜΑΤΘΑΙΟΣ

Έντονο εκνευρισμό και αμηχανία δημιουργεί στην Τουρκία η απώλεια των ερεισμάτων που –θεωρεί ότι– είχε στο Κυπριακό, καθώς διαπιστώνει ότι απομακρύνονται περαιτέρω οι βασικές επιδιώξεις της: η διεθνής αναγνώριση του ψευδοκράτους και η διχοτομική λύση των δύο κρατών.

Η άμεση ή έμμεση αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από χώρες του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών (ΟΤΚ) και της ευρύτερης περιοχής της Κεντρικής Ασίας αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα στην «αδελφή» Άγκυρα, η οποία υπολόγιζε ότι από τη συγκεκριμένη δεξαμενή χωρών μπορεί να προερχόταν κάποια αναγνώριση των Κατεχομένων.

Προ ημερών, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ, πρέσβης Αχμέτ Γιλντίζ, διαβίβασε στον Γάλλο πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας επιστολή του «εκπροσώπου» του ψευδοκράτους, Μεχμέτ Ντάνα.

Στην επιστολή –η οποία ήταν απάντηση σε τοποθέτηση της μόνιμης αντιπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας για την προσαρμοστικότητα των ειρηνευτικών επιχειρήσεων του ΟΗΕ– αναφερόταν ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά «οφείλει να επιδείξει ειλικρίνεια στην αναζήτηση λύσης του κυπριακού προβλήματος με βάση τη σημερινή πραγματικότητα του νησιού». Ακόμα, υπογραμμιζόταν ότι «η τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο “δεν συνιστά κατοχή”» και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία «δεν εκπροσωπεί το σύνολο της Κύπρου».

Το σύστημα με τις τουρκοκυπριακές επιστολές δεν είναι καινούργιο. Οπως εξηγούσαν στο «Μανιφέστο» διπλωματικοί αξιωματούχοι, όταν η Τουρκία θέλει να απαντήσει σε οποιοδήποτε θέμα αφορά την Κύπρο επισυνάπτει στις επιστολές της και αυτές του ψευδοκράτους.

Κατά τα ειωθότα, Ελλάδα και Κύπρος δεν απαντούν στις επιστολές προκειμένου να μη δώσουν υπόσταση ή οποιουδήποτε τύπου νομιμοποίηση στα Κατεχόμενα. Εντούτοις, αυτό ενέχει και κινδύνους. Διότι οι τουρκοκυπριακές επιστολές που κυκλοφορούν στον ΟΗΕ έχουν ως αφετηρία ότι το Κυπριακό δεν είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής αλλά θέμα καταπίεσης και αποκλεισμού μιας πληθυσμιακής ομάδας.

Σύμφωνα με έμπειρους παρατηρητές των διεργασιών εντός ΟΗΕ, εάν η Κύπρος ή η Ελλάδα (ως εγγυήτρια δύναμη) απαντούσαν –όχι άμεσα– θα έθεταν το ζήτημα στην πραγματική του βάση: δηλαδή την παράνομη εισβολή και κατοχή εκ μέρους της Τουρκίας. Τις επόμενες ημέρες αρχίζει η ελληνική προεδρία στο Συμβούλιο Ασφαλείας και υπ’ αυτό το πρίσμα έχει ενδιαφέρον το πώς θα αντιδράσει η χώρα μας εάν υποβληθεί ανάλογη επιστολή.

Συνεχή «χαστούκια»

Όσον αφορά το αμιγώς διπλωματικό σκέλος του ζητήματος, η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν (στο οποίο τις επόμενες ημέρες ανοίγει η ελληνική πρεσβεία υπό την έμπειρη πρέσβη Παρασκευή Τζεβελέκη) με τον διορισμό πρέσβεών τους στη Λευκωσία αποτέλεσε σφοδρό πλήγμα εναντίον της Τουρκίας, κάτι που αποτυπώθηκε και στις σχετικές αναλύσεις στον Τύπο της χώρας.

Παράλληλα, στην κοινή δήλωση μετά την πρώτη Σύνοδο Κορυφής Ευρωπαϊκής Ενωσης-Κεντρικής Ασίας στη Σαμαρκάνδη, το Καζακστάν, η Κιργιζία, το Τατζικιστάν, το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν συμμορφώθηκαν με τα ψηφίσματα 541 (1983) και 550 (1984) του ΟΗΕ στα οποία επιβεβαίωσαν την «ισχυρή τους δέσμευση».

Τα εν λόγω ψηφίσματα, τα οποία αφορούν το Κυπριακό, αναγνωρίζουν το παράνομο της τουρκικής εισβολής και κατοχής, καταδικάζουν την ίδρυση του ψευδοκράτους και καλούν όλες τις χώρες να αναγνωρίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία. Η κοινή δήλωση ξεκλείδωσε την υπογραφή μιας επενδυτικής συμφωνίας ύψους 12 δισ. ευρώ μεταξύ ΕΕ και των τεσσάρων τουρκογενών χωρών.

Ως «τεράστια επιτυχία» περιέγραφαν στο «Μανιφέστο» κυπριακές διπλωματικές πηγές την άμεση ή έμμεση αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τις τουρκογενείς χώρες. «Ο αγώνας αποτροπής της αναγνώρισης του ψευδοκράτους είναι διαρκής. Η όποια αναγνώριση θα άλλαζε άρδην τα δεδομένα στο Κυπριακό», εξηγούσαν οι ίδιες πηγές.

Προκειμένου να περιληφθούν στην κοινή δήλωση τα ψηφίσματα για το Κυπριακό υπήρξε μεγάλη προεργασία και ζυμώσεις σε ευρωπαϊκό πεδίο από πλευράς Λευκωσίας σε συντονισμό με την Αθήνα. «Δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε “λευκή επιταγή” στην επενδυτική συμφωνία», υπογράμμιζαν κυπριακές διπλωματικές πηγές, αποδεικνύοντας ότι η Λευκωσία χρησιμοποιεί εντέχνως τη δυνατότητα μόχλευσης (leverage) που απορρέει από τη συμμετοχή της στην ΕΕ.

Πικρία και οργή

Τα παραπάνω προκάλεσαν σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση Ερντογάν. Για αυτό, χθες, ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Χακάν Φιντάν, υποστήριξε ότι «ο τουρκικός κόσμος στο σύνολό του θα συνεχίσει να στέκεται στο πλευρό του τουρκοκυπριακού λαού» και ότι το θέμα των αναγνωρίσεων θα συζητηθεί στο «οικογενειακό μας συμβούλιο».

«Η Ελλάδα, με μια γεωστρατηγική ανταλλαγή, κατάφερε να φέρει τα τουρκογενή κράτη στην ευρωπαϊκή γραμμή για το Κυπριακό» σημείωσε ο πρώην πρέσβης Ουνάλ Τσεβικόζ. «Από τη μια ρητορική περί ‘‘παγκόσμιας Τουρκίας’’ και οθωμανικής κληρονομιάς, κι από την άλλη σιωπή και σύγχυση για τις καταγγελίες» πρόσθεσε.

Ο Αμπντουλμελίκ Αλκάν (politurco) υποστήριξε ότι η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τις τουρκογενείς χώρες δεν είναι απλώς μια «διπλωματική πράξη», αλλά ένα γεγονός που αντανακλά «τη μετεξέλιξη της Κεντρικής Ασίας σε μια δυναμική αυτόνομη περιφερειακή δύναμη» και ταυτόχρονα αναδεικνύει «τα όρια της παρούσας τουρκικής προσέγγισης εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα όταν βασίζεται σε ιδεολογικά πλαίσια ταυτότητας σε έναν όλο και πιο συναλλακτικό κόσμο».

tomanifesto.gr

1...801802803...3,037Σελίδα 802 από 3,037