Αρχική Blog Σελίδα 791

Ποια είναι η «Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών» στην οποία προσχώρησαν το Μαυροβούνιο και η Αλβανία

Από
pcuser
-
0

 Ξένων M.

«Πρωτοβουλία  Τριών Θαλασσών, Βαρσοβία, Πολωνία, 29 Απριλίου»

Στην επέτειο της 10ης συνόδου κορυφής της «Πρωτοβουλίας των Τριών Θαλασσών», η οποία πραγματοποιήθηκε την Τρίτη στη Βαρσοβία, το Μαυροβούνιο και η Αλβανία έγιναν μέλη αυτής της διεθνούς ομάδας.

Η «Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών» αποτελείται από 14 χώρες της Βαλτικής, της Αδριατικής και της Μαύρης Θάλασσας και ξεκίνησε από κοινού από την Πολωνία και την Κροατία το 2015.

Ο τότε Πολωνός πρόεδρος Άντρζεϊ Ντούντα και η τότε πρόεδρος της Κροατίας Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς ανακοίνωσαν την «ανάληψη» μιας νέας πρωτοβουλίας, η οποία αρχικά προοριζόταν ως ένα έργο υποδομής για την (επαν)ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των χωρών της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης.

Η πρώτη συνάντηση στη σύνοδο κορυφής της Πρωτοβουλίας των Τριών Θαλασσών πραγματοποιήθηκε το 2016 στο Ντουμπρόβνικ.

Οι χώρες που συμμετέχουν

Πρόκειται για μια διεθνή οικονομική και πολιτική πρωτοβουλία, στην οποία συμμετέχουν:

η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Κροατία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Εσθονία, η Ελλάδα, η Λετονία, η Λιθουανία, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Αλβανία και το Μαυροβούνιο.

Στόχος της παρούσας Πρωτοβουλίας είναι η συνεργασία στους τομείς της ενέργειας, της εφοδιαστικής, των μεταφορών, αλλά και της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών στην Κεντρική Ευρώπη.

Τα σημαντικότερα έγγραφα είναι οι δηλώσεις από το Ντουμπρόβνικ (2016), τη Βαρσοβία (2017), το Βουκουρέστι (2018) και τη Λιουμπλιάνα (2019).

Στη διακήρυξη που υπογράφηκε στο Βουκουρέστι το 2018, οι τρεις κύριοι στόχοι ήταν η ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης, η ενίσχυση της πολιτικής σταθερότητας της ΕΕ και ο εμπλουτισμός των διατλαντικών δεσμών.

Παρεμπιπτόντως, το 2017, ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ και νυν Ντόναλντ Τραμπ ήρθε στη σύνοδο κορυφής στη Βαρσοβία.

Μαζί με την Ιαπωνία, τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), ο στρατηγικός εταίρος αυτής της ομάδας είναι οι ΗΠΑ.

Επί του παρόντος, η Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών περιλαμβάνει 143 έργα μεταφορών, ενέργειας και ψηφιακών υποδομών, μεταξύ των οποίων προτεραιότητα έχουν ο αγωγός διασύνδεσης φυσικού αερίου με τη Λιθουανία και τη Σλοβακία, ο δρόμος Via Karpatia και ο σιδηροδρομικός διάδρομος Βαλτικής – Αδριατικής

Τα σημαντικότερα ενεργειακά έργα, όπως οι τερματικοί σταθμοί υγροποιημένου αερίου στην Κροατία και την Πολωνία, χρηματοδοτήθηκαν από την ΕΕ.

Πώς χρηματοδοτείται η πρωτοβουλία;

Έχει συσταθεί επενδυτικό ταμείο από το οποίο θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν κοινά έργα, γράφει το Al Jazeera Balkans.

Τα κράτη δεν συμμετέχουν άμεσα στο ταμείο, αλλά οι τράπεζες ανάπτυξής τους.

Ποια είναι η «Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών» στην οποία προσχώρησαν το Μαυροβούνιο και η Αλβανία

Απειλεί με 7 φορές πιο ισχυρά αντίποινα το Ισραήλ

Από
pcuser
-
1
Επίθεση στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν

Σειρήνες συναγερμού ήχησαν σήμερα Κυριακή σε πολλές περιοχές του Ισραήλ, καθώς εκτοξεύθηκε βαλλιστικός πύραυλος από τους Χούθι της Υεμένης, σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού.

Οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης ανέλαβαν την ευθύνη για την εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου, όπως μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυό τους al-Massirah.

Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση η Χούθι ανέφεραν πως «έθεσαν στο στόχαστρο το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν με υπερηχητικό βαλλιστικό πύραυλο που έφθασε με επιτυχία τον στόχο του».

«Πολλές προσπάθειες έγιναν για να αναχαιτιστεί ο πύραυλος που εκτοξεύτηκε από την Υεμένη», διευκρίνισε ο ισραηλινός στρατός στην ανακοίνωσή του, στην οποία γνωστοποιεί την πτώση αντικειμένου στη ζώνη του αεροδρομίου, χωρίς να διευκρινίζει αν επρόκειτο για πύραυλο ή για τα συντρίμμια από την αναχαίτιση του βλήματος.

«Το περιστατικό τελεί υπό διερεύνηση», σημειώνει.

Εικόνες που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν ένα σύννεφο καπνού να είναι ορατό από τερματικό σταθμό επιβατών.

Το Ισραήλ απειλεί με επτά φορές πιο ισχυρά αντίποινα

Το Ισραήλ απείλησε με επτά φορές πιο ισχυρά αντίποινα αφού πύραυλος που εκτοξεύτηκε από την Υεμένη, σύμφωνα με τον ισραηλινό στρατό, προκάλεσε το κλείσιμο για σύντομο χρονικό διάστημα του διεθνούς αεροδρομίου Μπεν Γκουριόν, στην περιοχή του Τελ Αβίβ.

«Αυτός που μας πλήττει θα πληγεί επτά φορές πιο ισχυρά», δήλωσε ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Ίσραελ Κατς σε σύντομη ανακοίνωσή του.

«Μπορείτε να δείτε τη ζώνη ακριβώς πίσω μας: κρατήρας έχει σχηματιστεί εκεί, διαμέτρου δεκάδων μέτρων και επίσης βάθους δεκάδων μέτρων», δήλωσε ο επικεφαλής της αστυνομίας της κεντρικής περιοχής του Ισραήλ Γιαΐρ Χεζρόνι, σε βίντεο στο οποίο στο φόντο φαίνεται ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου Μπεν Γκουριόν.

Στο μεταξύ οι αρχές ισραηλινών αεροδρομίων ανακοίνωσαν ότι ξανάρχισε η εναέρια κυκλοφορία στο διεθνές αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν ύστερα από σύντομη διακοπή της έπειτα από την εκτόξευση πυραύλου από την Υεμένη.

«Οι απογειώσεις και οι προσγειώσεις ξανάρχισαν κανονικά. Το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν είναι ανοιχτό και λειτουργεί», σημειώνεται σε ανακοίνωση που εκδόθηκε γύρω στις 10:30 τοπική ώρα (και ώρα Ελλάδος).

Έξι τραυματίες

Δημοσιογράφος του Reuters στο αεροδρόμιο άκουσε σειρήνες και είδε επιβάτες να αντιδρούν τρέχοντας προς αίθουσες ασφαλείας.

Άνθρωποι που βρισκόντουσαν στο αεροδρόμιο ανήρτησαν βίντεο που πήραν με κινητά τηλέφωνα, τα οποία δείχνουν ένα σύννεφο μαύρου καπνού, σαφώς ορατό κοντά, πίσω από σταθμευμένα αεροπλάνα και κτίρια του αεροδρομίου. Το Reuters δεν κατέστη μέχρι στιγμής δυνατό να επαληθεύσει τα βίντεο αυτά.

Έξι άνθρωποι τραυματίστηκαν από την επίθεση με πύραυλο των Χούθι στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν, σύμφωνα με γιατρούς.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ένας άνδρας ηλικίας 50 ετών με τραύματα στα άκρα του και δύο γυναίκες, ηλικίας 54 και 38 ετών, σε καλή κατάσταση, οι οποίες χτυπήθηκαν από το ωστικό κύμα.

Ένας άνδρας, 64 ετών, τραυματίστηκε ελαφρά αφού χτυπήθηκε από ένα αντικείμενο που πέταξε από το σημείο της πρόσκρουσης, και δύο ακόμη γυναίκες, ηλικίας 22 και 34 ετών, τραυματίστηκαν ελαφρά ενώ έτρεχαν να βρουν καταφύγιο, αναφέρει το MDA. Άλλα δύο άτομα έλαβαν θεραπεία για οξύ άγχος.

Οι αρχές του αεροδρομίου ανακοίνωσαν ότι το βλήμα έπεσε δίπλα σε δρόμο που βρίσκεται κοντά σε χώρο στάθμευσης του Τερματικού Σταθμού 3. Φωτογραφία που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνει στροφή σε δρόμο να είναι καλυμμένη με συντρίμμια.

Οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης εξαπολύουν πυραύλους στο Ισραήλ, λέγοντας ότι ενεργούν σε αλληλεγγύη προς τους Παλαιστίνιους στη Γάζα.

Ο ισραηλινός στρατός είχε ανακοινώσει νωρίτερα ότι σειρήνες συναγερμού ήχησαν σε πολλές περιοχές του Ισραήλ μετά τη ρίψη πυραύλου προερχομένου από την Υεμένη προς τη χώρα.

Δημοσιογράφοι του AFP δήλωσαν ότι άκουσαν εκρήξεις σε περιοχές της Ιερουσαλήμ και από το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ.

https://www.liberal.gr/synenteyxeis/synagermos-sto-israil-oi-hoythi-erixan-ballistiko-pyraylo-dipla-sto-aerodromio-mpen

‘I Saw You Come Out of the Church’: The Persecution of Christians, March 2025

Από
pcuser
-
0

by Raymond Ibrahim

  • “Our imam had assured us that when you kill a kafir [infidel], Allah rewards one with a Jannah [paradise]… so I wanted to get that Jannah.” — Hanifa Hamiyat, a Muslim woman who poisoned and killed three people: a young Christian couple, as well as her own 18-year-old daughter, who accidentally ate the same poisoned food the Muslim woman had offered to the Christians; Morning Star News, March 28, 2025, Uganda.
  • “Pure genocide” experienced by Christians at the hands of Muslims, headlines…. – Nigera
  • “During the time I was there, Ali did bad things with me… He also beat me whenever I used to cry for my parents and told him that I wanted to go back home. I was kept locked in a room most of the time.” — Saba Masih, age 12, kidnapped, and forced by her kidnapper to convert to Islam and marry him. When her father reported the kidnapping to the police, “the police deliberately misstated Saba’s age,” writing down that she was 16, even though her father kept insisting she was 12; Morning Star News, February 7, 2025, Pakistan.
  • [E]ven in Indonesia, which is often presented as an exceptionally moderate Muslim nation, Christians are being persecuted for blasphemy…. — Morning Star News, March 21, 2025, Indonesia.
  • Coptic Christians, for some inexplicable reason, must have become the most careless and fire-prone people in the world: more Coptic churches than any other kind seem to keep “accidentally catching fire.” — Coptic Solidarity, March 17, 2025, Egypt.
On March 8, three Muslim converts to Christianity received a combined total of 42 years in prison for practicing their faith: Narges Nasri, who was pregnant, and two men, Mehran Shamloui, and Abbas Soori. Pictured: Evin Prison in Tehran, where the three Christians are imprisoned. (Image source: Ehsan Iran/Wikimedia Commons)

The following are among the abuses and murders inflicted on Christians by Muslims throughout the month of March 2025.

The Muslim Slaughter of Christians

Uganda: On March 16, Hanifa Hamiyat, a Muslim woman poisoned and killed three people: a young Christian couple, as well as her own 18-year-old daughter, who accidentally ate the same poisoned food the Muslim woman had offered to the Christians for sharing Christ with the daughter. The Christian woman she killed was six months pregnant. When local leaders later questioned Hanifa, she confessed to poisoning the food, saying:

“I never intended to kill my daughter, but my plan was to kill the neighbors because of taking my daughter to church during this holy month of Ramadan. Our imam had assured us that when you kill a kafir [infidel], Allah rewards one with a Jannah [paradise] called Firdausi, so I wanted to get that Jannah.”

Separately, on March 23, a Muslim man stabbed his wife to death moments after she had attended her first church service. Two days earlier, on March 21, Nasiimu Mirembe, 41, had embraced Christ after hearing the Gospel from one of her female friends. On Sunday, March 23, she went with the friend to church. On their way, she recognized a Muslim friend of her husband’s and was concerned that he might tell him. After the church service, where she was welcomed as a new Christian, as she traveled home with her friend, she saw her husband, Adamu Mukungu, just 600 feet from the church. According to her friend, who remains anonymous for security reasons, Mukungu said to his wife, “I saw you come out of the church. What you have done is very bad, especially during this period of Ramadan.” Continues the friend:

“Immediately he started slapping his wife. I started screaming and shouting for help. Mukungu then removed a long knife and started cutting her with it.”

On hearing all the crying, several church members rushed to the scene, prompting the Muslim man to flee. His wife died of internal and external bleeding soon thereafter. She is survived by her six children, aged three to 18.

Nigeria: “Pure genocide” experienced by Christians at the hands of Muslims, some headlines:

Muslim Abduction, Rape, and Forced Conversion of Christian Girls and Women

Pakistan: On March 25, three Muslim men abducted a married Christian woman at gunpoint and gang-raped her in a field. The incident occurred as Shumaila, who works as a sweeper at a university, and her husband Adnan Masih, a brick-maker, were making their way home after a long day’s work. Two armed men hiding behind trees ambushed, beat, and robbed them. According to Adnan:

“They snatched my cell phone and some money at gunpoint and then started threatening me to give them more money. When I told them that I was a poor Christian and an ordinary worker at a brick kiln, they started whispering something into each other’s ears.”

They made a phone call, and a third man quickly arrived on a motorcycle:

“One of them grabbed my wife’s arm and pulled her into a nearby sugarcane field while the other two men loosened the string of my shalwar [baggy pants] and used it to tie me to a tree. They then followed their accomplice into the field and took turns raping my wife.”

His cries for help went unheard, and after the assault the men left the scene hurling threats:

“I do not have the words that can express the helplessness and agony I felt during that time. After some time, my wife emerged from the field, her clothes torn and tears flowing down her face. She could barely walk due to the assault, but she slowly approached me and untied my hands. Both of us then just sat there together and cried our hearts out, our minds numbed by the trauma and unable to think anything.”

When the traumatized couple finally arrived home later than their usual time, their three children and other worried relatives were waiting for them in the courtyard:

“We did not have the courage to tell them what had happened to us, so we just kept silent and went to our room. We then decided to pray and seek justice from God, which helped in comforting us and gave us hope.”

The next morning, he called the police helpline and, thanks to a Christian lawmaker who helped draw attention to the case, the three men were arrested.

Separately, on March 5, a young Christian girl was finally reunited with her parents. Two months earlier, on Jan. 5, Muhammad Ali, a 35-year-old married Muslim man, abducted Saba Masih, the 12-year-old daughter of his Christian neighbor. After forcibly converting her to Islam, he “married” her through a fake Muslim certificate stating that the girl was 18-year-old, even though “Saba’s physical appearance also doesn’t match the age stated in the alleged marriage and Islamic conversion certificates,” her father, Shafique Masih, had said. “Whoever facilitated this sham conversion and marriage should be equally punished along with Ali.” When he first reported the kidnapping to police, “the police deliberately misstated Saba’s age,” writing down that she was 16, even though her father kept insisting she was 12. They also wasted time and offered pretexts before acting:

“The police told me that they needed official permission to go to Sindh Province to recover Saba, but three weeks have passed and there’s no progress in the matter. I’m visiting the police station on a daily basis to plead with them to act, but it seems now that they are not serious in finding my minor daughter.”

Finally, on March 5 police forces raided an outhouse in a village of Shaheed Benazirabad, recovered Saba and arrested Ali: “I cannot express my joy when I hugged Saba after so many days,” her mother, Rakhil Shafique, said. “Her father and I haven’t been able to sleep properly all this time, but now we will finally take rest.” The 12-year-old Saba also shared what happened on that day when Ali, her trusted 35-year-old married neighbor, kidnapped her:

“On the day he took me from my home, he asked me to accompany him to the bazaar where he would buy me presents. After some time, I asked him to take me back home as my parents would be worried about me, but he snubbed me and forced me to sit on a bus.”

He took her to another city where a Muslim cleric fabricated a false religious conversion certificate and performed a sham Islamic marriage that stated her age as 18 years:

“Ali then forced me to record a video saying that I had converted to Islam and married him of my free will. I was also forced to state that I’m 18 years old, and that my parents should not take any action against us… During the time I was there, Ali did bad things with me which numbed my mind and body. He also beat me whenever I used to cry for my parents and told him that I wanted to go back home. I was kept locked in a room most of the time.”

Egypt: On March 24, another Christian woman, Damiana Farah Ishaq, 28, disappeared “under mysterious circumstances,” off the streets of Cairo. A married mother of a two-year-old child, she had left home to purchase some cooking supplies but never returned. When her family tried calling her cell phone, it was turned off. Her distraught husband and parents have appealed to the minister of interior to help find their daughter.

This scenario — a Christian girl or woman goes somewhere, disappears, and then her phone is turned off — has played out several times in Egypt. Less than one month earlier, for instance, on Feb. 28, 17-year-old Irene Emil, also “vanished” off the streets of Cairo. According to her distraught parents, the girl, still in high school, was on her way to church but never reached it. When they tried calling her cell phone, it had been turned off.

In August 2024, Christina Karim Aziz, a 20-year-old Christian girl, also disappeared off the streets of Asyut, where she had gone to apply for a job. Also in Asyut in 2024, another Irene (Ibrahim Shehata), a 21-year-old Christian, “disappeared”…. (For more on this topic, see Coptic Solidarity’s report, “Jihad of the Womb: Trafficking of Coptic Women & Girls in Egypt.”)

Muslim Violence and Hostility against Christians

Pakistan: On March 21, Muhammad Zohaib, a Muslim supervisor at a paper factory, “violently assaulted a 22-year-old Christian man, Waqas Masih, after he refused to convert to Islam.”

“The altercation began when Zohaib confronted Waqas about handling paper with Islamic verses printed on it, deeming him ‘impure’ because of his Christian faith. Zohaib then demanded that Waqas renounce Christianity and embrace Islam. When Waqas refused, Zohaib viciously attacked him with a sharp paper cutter, slashing his neck in a brutal assault. Severely injured and drenched in blood, Waqas managed to tie his shirt around his neck to control the bleeding while awaiting medical assistance…. Doctors performed surgery, stitching his deep wound with 32 stitches. Although Waqas cannot currently speak due to the severity of the injury, doctors believe it will take at least two months for him to fully recover and regain his speech.”

Egypt: On March 16, in Alexandria, a Muslim man hurled rocks at a small Christian girl, severely wounding her head and leaving extremely visible bumps and scars. Her crime? She had been eating in public, and he, the pious Muslim, had been fasting for Ramadan and unwilling to see anyone else eat.

The girl’s mother, Marcelle, shared the incident on her Facebook page:

“I was on my way to drop my daughter off at daycare around 9:00 in the morning. As we walked, we ate some food we had bought. Suddenly, a man got out of a private car, shouted, ‘Oh Allah—I am fasting!’ and hurled stones at us three times. One of them hit my daughter’s head.”

Although the assailant was identified by surveillance cameras, according to the report, “Ms. Marcelle wonders what legal action can be taken to obtain her rights—or whether it’s pointless?”

Somalia: After a Muslim woman converted to Christianity, after what she perceived as a miracle in her life, one by one, her husband and extended family abused and ostracized her. On March 20, Fatuma Hussein, 30, was banished by her husband for talking about Christ. He sent her to her parents—without her three young children, aged three, five, and seven. Then, on March 22, learning that Fatuma was talking about Jesus with her sister, her father assaulted her:

“My father started beating me with sticks and threatening to kill me and immediately kicked me out of the family by chasing me away with a sharp sword. He even told my husband to beat and even kill me whenever I am seen around…. I have lost my children, but the peace of God will continue comforting my heart. Please tell Christian families wherever they are to continue praying for me and support me … I am lonely, but Issa [Jesus] is with me.”

Muslim Persecution of Christian Apostates and Blasphemers

Iran: On March 8, three Muslim converts to Christianity received a combined total of 42 years in prison for practicing their faith: Narges Nasri, who was pregnant, and two men, Mehran Shamloui, and Abbas Soori. They were all initially arrested last November for attending a home church. All were found guilty for engaging in activities “contrary to Islamic law.” Discussing the fate of these three Christians, a different report notes:

“Christians, especially those who convert from Islam, are often targeted for persecution and mistreatment in Iran. Moreover, attempting to evangelize about Christianity is prohibited and publicly elevating Jesus Christ over Islamic beliefs about God could get an individual a prison or a death sentence… Iran passed legislation in 2021 that would allow authorities to target religious minorities with prison time in the nation. The law penalizes anyone “engaging in propaganda that educates in a deviant way contrary to the holy religion of Islam.'”

Separately, according to a March 31 report:

“Two brothers who were arrested at a Christmas gathering over three years ago have both been sentenced to four years in prison, fined, and exiled from their home province for two years after their release.”

Christian converts Mahmoud Mardani-Kharaji, 56, and Mansour, 50, were also convicted under the amended Article 500 of the penal code, which criminalizes “deviant propaganda activities contrary to the holy religion of Islam.” The report adds that “Christian converts are routinely pressured to recant their faith or sign commitments to refrain from any further involvement in Christian activities.”

Finally, according to a March 21 report, Mehdi Salim, a Muslim prison guard, beat Amirali Minaei, a Christian convert held in Evin Prison. Knowing that Amirali was suffering from a bad heart and “receiving medical care for pre-existing heart conditions before his imprisonment,” the guard intentionally punched him in his chest. Afterwards, prison officials refused Amirali access to the prison clinic or a cardiologist. The 31-year-old convert to Christianity began serving his three years and seven months prison sentence in April 2024 for his Christian activities and “propaganda against the Islamic Republic.”

Pakistan: On March 17, federal agents arrested a young Christian man under a blasphemy law that mandates the death sentence. Arsalan Gill, 24, was seized late at night as he was returning home from his daytime job as a sweeper and charged with sharing blasphemous content on Facebook. According to his brother, Suleman Gill:

“The next morning when we were finally able to meet him briefly, we asked him about the accusation. He told us that some unknown persons had added him to two groups on Facebook without his knowledge, and he had no idea about the content that was shared on those pages.”

Arsalan Gill was charged with multiple sections of the nation’s widely abused blasphemy codes, including Section 295-C, which carries a mandatory death penalty, and Section 11 of the Pakistan Electronic Crimes Act 2016, which prescribes imprisonment of up to seven years for preparing or disseminating blasphemous content. Rights activists say that the impoverished Christian was targeted by a “blasphemy business group” which have entrapped hundreds of innocent people, especially Christians, in false cases of online blasphemy. According to attorney Lazar Alla Rakha:

“The modus operandi is the same in all cases registered by the anti-blasphemy unit of the FIA’s Cybercrime Wing. This unit is colluding with Islamist lawyers and activists to trap innocent youths in false cases of blasphemy for extorting money and defending the blatant abuse of the blasphemy laws for other vested interests.”

In a separate case, although an 18-year-old Christian won bail against blasphemy charges leveled against him, he remains in jail because the presiding judge is being influenced or pressured by Islamist groups. According to Morning Star News:

“[Judge Naveed Khaliq] initially gave the family of Akash Karamat, who has been jailed for 18 months in three blasphemy cases, the impression that he would accept their March 5 applications to accept bail bond of 100,000 rupees each ($358 USD) as per a high court’s orders but kept delaying the written order on one pretext or another.”

The family of the youth kept going to the court and appealing the judge, but he kept stalling. On March 19, the impoverished parents again waited in the court for several hours before being presented before the judge:

“Finally, the judge asked us to come forward and categorically told us that he would not give a written decision on our applications… Earlier when our attorney submitted an application with the judge for declaring Akash a juvenile, he sat on the decision for six months. Now he has dragged the matter for 15 days, when he could have simply rejected the applications so that we could go to the next forum, i.e. the Lahore High Court.”

After saying that it was clear that the judge was under immense pressure from Muslim groups, the father added, “but isn’t it his responsibility to decide the matter as per the law even if it is against us?”

Indonesia: Although Pakistan seems to be the primary or even only nation to zealously enforce Islamic blasphemy laws, according to a March 21 report, even in Indonesia, which is often presented as an exceptionally moderate Muslim nation, Christians are being persecuted for blasphemy: “A rash of complaints to police in Indonesia accusing Christians of blasphemy on social media has driven several of them abroad to seek refuge.” The report offers several examples:

“Abraham Ben Moses, previously known as Sjaifuddin Ibrahim, a former Muslim lecturer at an Islamic college and now a Christian pastor, was imprisoned for blasphemy from 2018 to 2022 and later again charged with blasphemy for proposing to remove 300 quranic verses that he deemed unfriendly to non-Muslims. His actions sparked outrage among hardline Muslims, leading to a call for a six-year prison sentence and a fine of 1 billion rupees. He avoided prosecution by fleeing to the United States, as did another Christian apologist, Sofia al-Hayat…

“In Indonesia the state is usually absent when Christians are persecuted but shows up large when Muslims in the Muslim-majority country face opposition…”

Bonar Tigor Naipospos, of the Setara Institute for Democracy and Peace, said it was clear why Christians took refuge abroad:

“Here, in Indonesia, they cannot speak freely because they probably receive physical threats and be [sic] criminalized on blasphemous charges.”

Muslim Attacks on Churches and Christian Institutions

Indonesia: Local officials in East Borneo Province refused to allow Christians to build a church, even though the congregation had met all legal requirements for a permit. According to the March 31 report:

“The congregation has spent 10 years on the application, obtaining names and ID cards of 90 people approved by local officials, approval of 60 local people and village heads and last September winning recommendations of the local Interfaith Forum.”

Hendra Kusuma, chairman of the East Kalimantan Alliance for Advocacy for Freedom of Religion and Belief, accused the government of being more interested in appeasing Muslim groups that are religiously intolerant rather than enforcing rules:

“They are more afraid of a handful of people who reject the church’s existence, even though the state guarantees freedom of religion and worship… Not a single party is brave and firm enough to resolve the problem.”

A church member, Elizabeth, expressed the congregation’s frustration:

“We just want to build a church for worship. We all have the right to embrace our respective religions and worship in our respective places of worship. Our rights should still be given according to the law.”

Similarly, on March 10, Muslim residents of Wakaboti demonstrated against the planned construction of another church, although the congregation—which was forced to hold Christmas services in a police hall last December— desperately needs a place to worship in.

On March 5, fasting Muslims demonstrated against the use of a building for Catholic worship in Jalan Ski Air, even though the building is on Catholic owned land. The report adds:

“The Catholic congregation in Arcamanik, which has 1,400 members, needs a proper place of worship. The church has owned the building since the 1980s and is currently processing the official permit that was submitted a year ago.”

Finally, according to a March 18 report:

“although a construction permit for Gamaliel Christian School was approved, local authorities of Parepare City stopped construction after a group of Muslims protested the Christian school’s presence.”

Egypt: On March 17, another fire “broke out” in another Coptic church, St. Athanasius the Apostolic Church in the Qalyub al-Mahta district, causing material damage, but no casualties. Firefighters contained the blaze before it spread to the rest of the building. Although the authorities were quick to rule out arson, this was just the latest of many churches to “accidentally” catch fire in Egypt in recent months and year. (See here, here, here, here, here, and here for examples.

In one month alone, August 2022, 11 churches supposedly “caught fire.” In one of these fires, 41 Christian worshippers, including many children, were killed.) That many “accidental” fires suggest one of two things: either the “radicals” have—possibly with insider help, possibly from state security—become more sophisticated and clandestine in their attacks on churches (in one instance, a surveillance camera caught a votary candle suddenly and randomly exploding and creating a fire), or else Coptic Christians, for some inexplicable reason, must have become the most careless and fire-prone people in the world: more Coptic churches than any other kind seem to keep “accidentally catching fire.”

Raymond Ibrahim, author of Defenders of the West, Sword and Scimitar, Crucified Again, and The Al Qaeda Reader, is the Distinguished Senior Shillman Fellow at the Gatestone Institute and the Judith Rosen Friedman Fellow at the Middle East Forum.

https://www.gatestoneinstitute.org/21584/persecution-of-christians-march

Κ. Χολέβας: Τουρκία: διπλωματική ήττα και ριψοκίνδυνη διασπορά δυνάμεων

Από
anixneuseis
-
0

του Κωνσταντίνου Χολέβα

Τη γείτονα Τουρκία δεν πρέπει να την υποτιμούμε, ούτε να την υπερεκτιμούμε. Έχει μία θαυμαστή σταθερότητα  στις επιδιώξεις της και  θέτει στόχους που υπηρετούνται ανεξαρτήτως προσώπων ή κομμάτων. Αξίζει να προσέξουμε ότι το κεμαλικό κόμμα της αντιπολίτευσης (CHP) κατηγορεί τον Ερντογάν ως ενδοτικό στο Αιγαίο και στο Κυπριακό και του θυμίζει ότι η εισβολή του 1974  ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας Κεμαλικών (Ετσεβίτ ως Πρωθυπουργός) και Ισλαμιστών (Ερμπακάν ως Αντιπρόεδρος).

Υπάρχουν, όμως, και οι διπλωματικές ήττες. Ο Ερντογάν προσπάθησε να αξιοποιήσει τον Οργανισμό των Τουρκογενών  Κρατών  (OTS) για να κερδίσει έστω και μία αναγνώριση του ψευδοκράτους των Τουρκοκυπρίων. Μάλιστα έβαλε αυτή την μη αναγνωρισμένη  οντότητα να γίνει παρατηρητής στον Οργανισμό με το όνομα «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου». Παρά τις προσδοκίες του τρία τακτικά μέλη και ένα κράτος – παρατηρητής υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την οποία αναγνωρίζουν ως μόνη νόμιμη κυβέρνηση την Κυπριακή Δημοκρατία και αποδέχονται ότι η Τουρκία είναι εισβολέας στην Κύπρο. Η Κιργιζία, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν (μέλη) και το Τουρκμενιστάν (παρατηρητής) έκαναν μία δυσάρεστη έκπληξη στον Ερντογάν. Τούτο οφείλεται στην ανάγκη τους να έχουν οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις με την Ε.Ε., αλλά και στους ορθούς διπλωματικούς χειρισμούς της Λευκωσίας και της Αθήνας.

Στον τομέα της ανάπτυξης στρατιωτικών δυνάμεων εκτός Τουρκίας η Άγκυρα υπερεπεκτείνεται και ριψοκινδυνεύει να υποστεί ζημία. Όχι απλώς μία ακόμη διπλωματική ήττα. Τουρκικός στρατός (περίπου 30.000) βρίσκεται στην Κύπρο ως δύναμη κατοχής από το 1974, στη Λιβύη, στη Σομαλία και στο Τσαντ, στο πλαίσιο ενός εντόνου ενδιαφέροντος για την Αφρική, στο Βόρειο Ιράκ και στη Συρία, με κύρια δικαιολογία την αντιμετώπιση των Κούρδων. Κατά καιρούς βλέπουμε τουρκική παρουσία και στον Καύκασο.

Στο Κατάρ η Τουρκία έχει δημιουργήσει μία μεγάλη στρατιωτική βάση κοντά στην πρωτεύουσα Ντόχα και έτσι βρέθηκε στο αντίθετο στρατόπεδο από την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία.

Η παρουσία στη Σομαλία βαίνει αυξανόμενη με εντυπωσιακούς στόχους, όπως η δημιουργία ναυτικής βάσης, η μελλοντική δημιουργία διαστημικού σταθμού, η εκπαίδευση των Σομαλικών Ενόπλων Δυνάμεων, η δυνατότητα ελέγχου των θαλασσίων διαδρομών κ.ά.

Είναι εμφανής η εφαρμογή της νεο-Οθωμανικής ιδεολογίας, αλλά και η ανασφάλεια που οδηγεί σε πολυπλόκαμη στρατιωτική παρουσία. Στη Συρία και στο Ιράκ η Άγκυρα προσπαθεί να εμποδίσει τη διασύνδεση των εκεί Κούρδων με τους Κούρδους εντός Τουρκίας. Σε άλλες περιοχές επιδιώκει οικονομικά οφέλη, πχ την εδραίωση Τούρκων επιχειρηματιών και κατασκευαστών σε αναπτυσσόμενες αφρικανικές αγορές. Δεν είναι κρυφή και μία προσπάθεια να φανεί ότι μπορεί να κινείται ανεξάρτητα από  το ΝΑΤΟ.

Αυτή η διασπορά δυνάμεων είναι αναμενόμενο να δημιουργεί αντιδράσεις και αντισυσπειρώσεις. Όπως έχει γίνει σαφές από δηλώσεις Ισραηλινών αξιωματούχων, το κράτος του Ισραήλ είναι λίαν προβληματισμένο και ενοχλημένο από την τουρκική κινητικότητα. Άλλωστε ο Ερντογάν στηρίζει ξεκάθαρα την Χαμάς, η οποία προκάλεσε τα τραγικά γεγονότα της 7.10.2023. Και δεν είναι μόνο το Ισραήλ που ενοχλείται.

Χώρες με πολύ μεγαλύτερες στρατιωτικές και οικονομικές δυνατότητες πλήρωσαν το τίμημα της ανάμιξης σε επικίνδυνες περιοχές. Θυμίζω το Βιετνάμ για τις ΗΠΑ, το Αφγανιστάν για τη Σοβιετική Ένωση. Θεωρώ πολύ πιθανόν η Τουρκία να βγει ζημιωμένη από αυτές τις δραστηριότητες.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 3.5.2025

Η Οικονομία των Βαμπίρ: Μάχη κατά της Ολιγαρχίας: Οι Άεργοι Πλούσιοι και η Οικονομία των Βρικολάκων

Από
anixneuseis
-
0

2 Μαΐου 2025

Του David S. D’Amato

Στιγμιότυπο από την ταινία «Νοσφεράτου», σε σκηνοθεσία F. W. Murnau.

Το ερώτημα εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν ολιγαρχία έχει επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, καθώς ο Γερουσιαστής του Βερμόντ Μπέρνι Σάντερς και η Βουλευτής της Νέας Υόρκης Αλεξάντρια Οκάζιο-Κορτές συγκεντρώνουν πλήθη σε όλη τη χώρα με την περιοδεία τους υπό τον τίτλο Fighting Oligarchy Tour. Το μήνυμά τους — η καταπολέμηση της δυσανάλογης επιρροής των πλούσιων και ισχυρών εταιρικών συμφερόντων — βρίσκει απήχηση σε χιλιάδες Αμερικανούς. Κι όμως, ενώ για πολλούς είναι προφανές πως κάτι δεν πάει καλά, η έννοια της ολιγαρχίας μοιάζει συχνά ασαφής και ακαθόριστη. Τι είναι, λοιπόν, η ολιγαρχία με συγκεκριμένους όρους και πώς θα γνωρίζαμε ότι ζούμε υπό ένα τέτοιο καθεστώς; Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, απαιτείται κατανόηση της σχέσης μεταξύ κράτους και κεφαλαίου — και μεταξύ αυτών και του κοινωνικού σώματος.

Ο Μάρτιν Μπούμπερ είχε πει: «Το κράτος είναι ένα ομοίωμα ανθρώπου που ρουφά το αίμα των κοινοτήτων από τις φλέβες τους». Αυτή η εικόνα της κυβέρνησης ως μορφής παρασιτικής υποταγής και ελέγχου παραπέμπει σε ορισμένες από τις πιο εμβληματικές περιγραφές της νεότερης εποχής, όχι μόνο για το κράτος, αλλά και για τον ρόλο του κεφαλαίου μέσα στην οικονομική τάξη. Η εικόνα του βρικόλακα — νεκρού μα ζωντανού, που συντηρείται από τη ζωή των ανθρώπων και διαθέτει υπερκόσμια δύναμη — χρησιμοποιείται εδώ και καιρό ως μεταφορά για τον καπιταλιστή. Ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα να βρίσκεται στον Καρλ Μαρξ, στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου, που δημοσιεύθηκε το 1867. Ο Μαρξ γράφει: «Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που ζει μονάχα ρουφώντας ζωντανή εργασία και ζει περισσότερο όσο περισσότερη εργασία ρουφά». Αργότερα, περιγράφει τη «βρικολακίστικη δίψα του κεφαλαίου για το ζωντανό αίμα της εργασίας». Τόσο στην εικόνα του Μπούμπερ για το κράτος όσο και στην αντίληψη του Μαρξ για το κεφάλαιο, εντοπίζουμε την ιδέα μιας κυρίαρχης τάξης που δεν χρειάζεται να παράγει για να ζήσει, αλλά απολαμβάνει ένα προνομιούχο καθεστώς, ζώντας από τη δουλειά και τον πλούτο των άλλων. Ο Μαρξ χρησιμοποιεί συχνά, και με δραματικό αποτέλεσμα, την εικόνα του βρικόλακα και της αιμοβορίας — για παράδειγμα, όταν γράφει ότι το «κεφαλαιοποιημένο αίμα των παιδιών» είναι αυτό που τροφοδοτεί την εξουσία του αμερικανικού κεφαλαίου. Αλλά ο Μαρξ δεν ήταν ο πρώτος που παρομοίασε την τάξη των ιδιοκτητών και εργοδοτών με τους απέθαντους αιμοβόρους των λαϊκών θρύλων.

Στο Φιλοσοφικό Λεξικό του, που δημοσιεύθηκε το 1764, περισσότερο από έναν αιώνα πριν από το Κεφάλαιο, ο Βολταίρος έγραφε: «Δεν ακούσαμε λέξη για βρικόλακες στο Λονδίνο ούτε καν στο Παρίσι. Ομολογώ πως και στις δύο αυτές πόλεις υπήρχαν χρηματιστές, μεσίτες και άνθρωποι των επιχειρήσεων, που ρουφούσαν το αίμα του λαού στο φως της ημέρας· αλλά δεν ήταν νεκροί, αν και διεφθαρμένοι. Αυτοί οι αληθινοί αιμοβόροι δεν ζούσαν σε νεκροταφεία, αλλά σε πολύ ευχάριστα παλάτια».

Ένας πιο άμεσος πρόδρομος της μεταφοράς του Μαρξ είναι ο φίλος και στενός συνεργάτης του, Φρίντριχ Ένγκελς. Ο βρικόλακας εμφανίζεται στο έργο του Η Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Αγγλία (1845), όπου ο Ένγκελς αναλύει τον ρόλο της θρησκείας στην υποταγή της εργατικής τάξης: «[Η] ανάγκη θα αναγκάσει τους εργάτες να εγκαταλείψουν τα υπολείμματα μιας πίστης η οποία, όπως όλο και περισσότερο θα αντιλαμβάνονται, υπάρχει μόνο για να τους καθιστά αδύναμους και υποταγμένους στη μοίρα τους, υπάκουους και πιστούς στην ιδιοκτησιακή τάξη των βρικολάκων». Όμως ο ιστορικός της πολιτικής σκέψης William Clare Roberts υποστηρίζει ότι η χρήση της μεταφοράς αυτής από τον Μαρξ «ίσως αποτελεί άλλη μια αποστροφή (détournement) του Προυντόν».

Στο Σύστημα των Οικονομικών Αντιφάσεων, ο Προυντόν περιγράφει τον εργοδότη ως «τον βρικόλακα του παραμυθιού, που εκμεταλλεύεται τον εξευτελισμένο εργάτη… τον άεργο που καταβροχθίζει την ουσία του εργάτη». Ο Προυντόν υποστήριξε πως το πρόβλημα δεν είναι η αφηρημένη αρχή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αλλά το γεγονός ότι αυτό το νομικό προνόμιο δεν είναι ανοιχτό και διαθέσιμο σε όλους· μετατρέπεται έτσι σε εργαλείο που χρησιμοποιεί μια μικρή άρχουσα τάξη για να αποκλείει και, μέσω αυτού, να υφαρπάζει αξία. Όπως και ο Αμερικανός αναρχικός πρωτοπόρος Τζοσάια Γουόρεν, ο Προυντόν «ήθελε να επεκτείνει σε κάθε άτομο την ελευθερία που ασκούν οι καπιταλιστές». Η πρόκληση απέναντι στην ολιγαρχία σήμερα είναι η ίδια που έθεσαν ο Γουόρεν και ο Προυντόν: αν πιστεύεις στην ιδιωτική ιδιοκτησία και στο ελεύθερο εμπόριο, τότε άσκησε αυτά τα προνόμια καθολικά. Όπως εφαρμόζεται στην πράξη, η ιδιωτική ιδιοκτησία ως κοινωνική σχέση είναι βαθιά περιοριστική για την ελευθερία.

Ένας άλλος διάσημος αναρχικός, ο Μπέντζαμιν Τάκερ, έλεγε πως το κράτος «δίνει στο άεργο κεφάλαιο τη δύναμη να πολλαπλασιάζεται και, μέσω του τόκου, του ενοικίου, του κέρδους και των φόρων, ληστεύει την παραγωγική εργασία από τα προϊόντα της». Μέσα σε αυτό το σύστημα, το κεφάλαιο απολαμβάνει το «δικαίωμα» ή την εξουσία της αύξησης — δηλαδή, την ικανότητα των ιδιοκτητών του να αυξάνουν τον πλούτο τους απλώς χρησιμοποιώντας τον ήδη υπάρχοντα πλούτο τους, πλουτίζοντας ολοένα και περισσότερο χωρίς να εργάζονται. Στο Κεφάλαιο, ο Μαρξ παρατηρεί παρομοίως ότι το κεφάλαιο «έχει αποκτήσει την απόκρυφη ιδιότητα να προσθέτει αξία στον εαυτό του». Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Σε αυτήν την φαινομενικά «απόκρυφη» δύναμη — την μυστηριώδη ικανότητα παραγωγής πλούτου από τον πλούτο — ενυπάρχει κάτι πολύ πραγματικό και απτό. Η αλχημεία αυτή επιτυγχάνεται μέσω μιας σχέσης μεταξύ ανθρώπων, στην οποία ο ένας, ο ισχυρότερος, αποσπά από τον άλλο, τον ασθενέστερο. Πρόκειται για μια βαθιά ανελεύθερη σχέση, παρ’ όλα αυτά οι οικονομολόγοι επιμένουν πως είναι ελεύθερη και εκούσια.

Οι κοινωνικές σχέσεις του καπιταλισμού είναι βρικολακίστικες — βάζουν το σώμα του ενός στην υπηρεσία του άλλου για την ιδιωτική ωφέλεια του ισχυρότερου. Αυτό δεν είναι απλώς ή πρωτίστως οικονομικό φαινόμενο· είναι πολιτικός έλεγχος και περιορισμός του σωματικού, που απαιτεί ένα σύστημα διακυβέρνησης το οποίο, μέσω του νόμου, περιορίζει στην κυριολεξία το εύρος των κινήσεων και της δραστηριότητας των εργαζομένων.

Ο υποτελής εργάτης δεν είναι πια πλήρες ανθρώπινο ον, αλλά προσάρτημα του κεφαλαίου, εργαλείο στην αυτοαναπαραγωγή του. Το κεφάλαιο είναι ζωντανό και πρωτεύον, ενώ ο ανθρώπινος «ξενιστής» απλό μέσο. Η ελευθερία από την κυριαρχία του κεφαλαίου συνεπάγεται την ανάκτηση της σωματικής αυτονομίας· είναι κατ’ εξοχήν ζήτημα ατομικής ελευθερίας, δηλαδή της ικανότητας του ανθρώπου να ελέγχει το ίδιο του το σώμα. Ο πολιτικός θεωρητικός Μπρούνο Λάιπολντ υποστηρίζει ότι «η κεντρική πολιτική αξία του Μαρξ είναι η ελευθερία». Το βιβλίο του Citizen Marx μάς ενθαρρύνει να δούμε τον Μαρξ κυρίως ως «στοχαστή της ελευθερίας» — ελευθερίας από αυθαίρετη εξουσία και κυριαρχία. Ο Citizen Marx επανεξετάζει τη σκέψη του Μαρξ υπό το φως του πρώιμου ρεπουμπλικανισμού του, υποστηρίζοντας ότι ο Μαρξ ενδιαφερόταν για την ελευθερία ως «απουσία κυριαρχικού ελέγχου από άλλους» — μορφή κυριαρχίας που διαποτίζει τον σύγχρονο κόσμο, αλλά συσκοτίζεται από τη φιλελεύθερη αντίληψη της ελευθερίας ως απλής ιθαγένειας, τυπικών δικαιωμάτων και δυνατότητας αγοραπωλησίας εντός του καπιταλιστικού συστήματος.

Το βιβλίο εξετάζει τουλάχιστον τρία είδη κυριαρχίας: την κυριαρχία του ατομικού εργοδότη ή καπιταλιστή, της συνολικής καπιταλιστικής τάξης εντός της οικονομικής ζωής, και των επιταγών του καπιταλιστικού συστήματος αγοράς επί ολόκληρης της κοινωνίας. Οι τυπικότητες της φιλελεύθερης ιθαγένειας και των νομικών δικαιωμάτων λειτουργούν για να εξομαλύνουν και να κανονικοποιήσουν αυτές τις αλληλεπικαλυπτόμενες μορφές κυριαρχίας και ανελευθερίας.

Αυτές οι τυπικότητες συγκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα του οικονομικού συστήματος, τα καταναγκαστικά όρια της κίνησης και της δραστηριότητας. Η κρατικά επιβεβλημένη ακινησία της εργασίας διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για άνιση ανταλλαγή. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν απαιτείται καμία θεωρία της αξίας — είτε της εργασίας είτε του κόστους — για να επιτευχθεί αυτή η σχέση ανισότητας· δεν στηρίζεται σε αφηρημένες θεωρητικές ιδέες για τις πηγές της οικονομικής αξίας, αλλά στα πραγματικά εργαλεία φυσικού ελέγχου. Το κράτος μεταβιβάζει γη, δίνει επιδοτήσεις, παρέχει πιστώσεις, εγγυάται δάνεια, εκδίδει άδειες και ειδικά μονοπώλια, και συγκρατεί τους μισθούς μέσω της χειραγώγησης της αγοράς εργασίας. Παρότι διατηρεί «σχετική αυτονομία», το κράτος δεν είναι ουδέτερο στις ταξικές σχέσεις· σε κάθε δεδομένη στιγμή, εκπροσωπεί τη σχέση μεταξύ της άρχουσας τάξης και της υπόλοιπης κοινωνίας και συγχρόνως διαμεσολαβεί ανάμεσα στα ανώτερα και κατώτερα στρώματα αυτής.

Μέσα σε αυτό το σύστημα, η αληθινή ελευθερία δεν μπορεί να περιγραφεί απλώς αναφερόμενη στα τυπικά δικαιώματα. Απαιτεί την ικανότητα και την ευκαιρία να δρας μέσα στο ίδιο σου το σώμα, στην υλική σου ζωή. Αυτή η αντίληψη περί ελευθερίας προέρχεται άμεσα από την ιδέα του Τόμας Χότζσκιν περί φύσης έναντι τεχνητότητας — της ελευθερίας όπως τη διανοούνται και τη ρυθμίζουν οι νόμοι, έναντι της ελευθερίας όπως βιώνεται και ασκείται στην πράξη. Μπαίνουμε στον χώρο της αληθινής ελευθερίας μόνον αφού έχουμε εγκαταλείψει το πεδίο της απλής αναγκαιότητας. Στη σκέψη του Χότζσκιν, «το κέρδος και η πρόσοδος θεωρούνταν νομική ληστεία». Το κράτος (μαζί με τους νομοθέτες και τους νόμους του) είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση του περιβάλλοντος κυριαρχίας και ανελευθερίας. Οι ανταλλαγές εργασίας έναντι αμοιβής εντός ενός τέτοιου περιβάλλοντος δεν είναι εθελοντικές συναλλαγές ισοδύναμων αξιών. Η εργασία πωλείται με έκπτωση, επειδή οι εναλλακτικές έχουν αποκλειστεί δια της νομικής βίας. Η ανισότητα στην ανταλλαγή εργασίας για μισθό είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού και της μισθωτής σχέσης: ο εργαζόμενος πρέπει να αναδιαμορφωθεί, να προσαρμοστεί σε μια πραγματικότητα όπου έχει τη συμβατική υποχρέωση να παράγει περισσότερη αξία απ’ όση κοστίζει στον καπιταλιστή· να μετατραπεί σε κάτι άλλο — σε ξενιστή του κεφαλαίου. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται διαρκώς: η αξία που παράγει ο εργάτης μετατρέπεται στο κεφάλαιο που αποστραγγίζει τη ζωή του εργάτη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι καπιταλιστές, οι άεργοι πλούσιοι, μπορούν να επωφελούνται από την εργασία των παραγωγικών μόνο επειδή προστατεύονται από αθέμιτα πλεονεκτήματα, κατοχυρωμένα στον νόμο, που τους επιτρέπουν να αποφεύγουν τις φυσικές συνέπειες και πιέσεις ενός αυθεντικού, πλήρους ανταγωνισμού. Το πλέγμα μονοπωλιακών δικαιωμάτων και προνομίων αφενός εμποδίζει την εργασία να αξιοποιήσει το ελάχιστο κεφάλαιο που ενδεχομένως διαθέτει και αφετέρου επιτρέπει σε μια προνομιούχα τάξη αεργίας να αποκομίζει κέρδη χωρίς εργασία και χωρίς κανένα κόστος. Σήμερα, οι πλούσιες άρχουσες τάξεις είναι, θα μπορούσε να πει κανείς, πιο άεργες και κοινωνικά άχρηστες από ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία. Η απομάκρυνσή τους από την πολιτική εξουσία και η ραγδαία διεύρυνση των ανισοτήτων στο εισόδημα και τον πλούτο έχουν οδηγήσει, πιθανώς, στην πιο ιεραρχική κοινωνία που έχει γνωρίσει ο πλανήτης.

Αν και πολιτικοί επιστήμονες και δημοσιογράφοι δείχνουν αυξανόμενο ενδιαφέρον για το κατά πόσο οι ΗΠΑ είναι μια ολιγαρχία, απαιτείται περισσότερη επιστημονική προσπάθεια για να οριστεί και να περιγραφεί με αυστηρούς, ποσοτικούς όρους η κατάληψη και ο έλεγχος των θεσμών από τις ελίτ. Ένας Δείκτης Ιεραρχίας Τάξεων θα μπορούσε να αποπειραθεί να μετρήσει τον βαθμό στον οποίο συγκεντρώνονται η εξουσία, ο πλούτος και η διακριτική ευχέρεια στη λήψη αποφάσεων σε μια κυρίαρχη τάξη. Ένας τέτοιος δείκτης θα πρέπει να ενσωματώνει και να συνοψίζει επιμέρους μετρήσεις, όπως:

  1. τα επίπεδα συγκέντρωσης και ανισοκατανομής ατομικού πλούτου·
  2. τη συγχώνευση επιχειρήσεων και τη διαπλοκή συμφερόντων διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων·
  3. την ευνοϊκή χρηματοδότηση και πίστωση προς συγκεκριμένες επιχειρήσεις και κλάδους·
  4. τη σχέση ή ταύτιση κυβερνητικών αξιωματούχων με προνομιούχους οικονομικούς φορείς (δείκτης «περιστρεφόμενης πόρτας»)·
  5. τις πηγές πολιτικής χρηματοδότησης·
  6. την «πολιτική ανταποκρισιμότητα», δηλαδή τη σχέση ανάμεσα στις επιθυμίες της άρχουσας τάξης για τη δημόσια πολιτική και τις νομοθετικές πράξεις·
  7. τη διείσδυση και τον έλεγχο των πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ελίτ·
  8. τη συγκέντρωση της γης στα χέρια κρατών και μεγάλων εταιρειών.

Αυτή η λίστα είναι προκαταρκτική και μη εξαντλητική, με αρκετούς επιμέρους δείκτες να αλληλεπικαλύπτονται — όπως και με τον Δείκτη Πολιτιστικής Ομοιομορφίας, που εξετάζεται στη συνέχεια.

Συναφώς, ο κόσμος του 21ου αιώνα παρουσιάζει επίπεδα παγκόσμιας πολιτισμικής σύγκλισης και ομοιομορφίας χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Η επιστημονική προσπάθεια να ποσοτικοποιηθεί η εξουσία των ελίτ εντός της κοινωνίας, στις ΗΠΑ αλλά και παγκοσμίως, θα χρειαστεί έναν Δείκτη Πολιτιστικής Ομοιομορφίας, που να αποτυπώνει τον βαθμό στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας μοιράζονται την ίδια γλώσσα, νόρμες, πεποιθήσεις και πολιτισμικές πρακτικές. Η πολιτισμική ομοιομορφία είναι ενίοτε δυσκολότερο να διερευνηθεί, καθώς προϋποθέτει την εξέταση των υποκειμενικών αξιών των ατόμων. Ωστόσο, υπάρχουν και πιο αντικειμενικοί τρόποι μέτρησής της, όπως:

  1. η παγκόσμια κυριαρχία της αγγλικής ως γλώσσας εμπορίου, πολιτισμού και ανώτατης εκπαίδευσης·
  2. η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των μεγάλων ΜΜΕ·
  3. η ομοιογένεια και τυποποίηση του αφηγήματος σε ειδήσεις και ψυχαγωγία·
  4. οι ομοιότητες στα καταναλωτικά πρότυπα και η παγκόσμια παρουσία πολυεθνικών λιανικών αλυσίδων σε τρόφιμα, ένδυση και οικιακά είδη·
  5. η εξάπλωση των μεγάλων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης·
  6. η τυποποίηση πρακτικών, προγραμμάτων σπουδών και στόχων στην εκπαίδευση (συμπεριλαμβανομένης της κυριαρχίας της ελίτ επιστημονικής παραγωγής σε ορισμένα δυτικά πανεπιστήμια και περιοδικά)·
  7. η υιοθέτηση διεθνών προτύπων νομικού πλαισίου (π.χ. από τον ΠΟΕ)·
  8. η εξάπλωση παγκόσμιων «βέλτιστων πρακτικών» στην εταιρική διακυβέρνηση·
  9. η διάχυση οικουμενικών αξιών που μοιράζονται μεταξύ περιοχών και κρατών.

Πρόκειται και πάλι για έναν ενδεικτικό και μη εξαντλητικό κατάλογο. Βελτιωμένες εμπειρικές μελέτες θα βοηθήσουν στον προσδιορισμό κατάλληλων τομέων προς διερεύνηση και ένταξη στους δείκτες αυτούς.

Βελτιωμένες εμπειρικές κατηγοριοποιήσεις και στέρεη εννοιολογική βάση μπορούν να βοηθήσουν τους σύγχρονους επικριτές της ολιγαρχίας να εξηγήσουν τον ανελεύθερο χαρακτήρα του πολιτικού και οικονομικού μας συστήματος: το κεφάλαιο συσσωρεύεται μέσω της αποστέρησης, απορροφώντας την ενέργεια και τους πόρους των άλλων σε έναν κύκλο θετικής ανατροφοδότησης. Η τρέχουσα συζήτηση για το αν η Αμερική είναι ολιγαρχία μάς θυμίζει κάτι κρίσιμο: ακόμη κι αν οι απόκρυφες δυνάμεις του είναι φαντασιακές, ο βρικόλακας εξακολουθεί να κατέχει πραγματική και υπεράνθρωπη εξουσία. Όπως επισημαίνει ο θεωρητικός της κριτικής θεωρίας και πολιτικής οικονομίας Μαρκ Νεόκλεους, όταν ο Μαρξ μιλά για την εξαναγκαστική εργασία που επιβάλλουν οι βογιάροι της Βλαχίας, αναφέρεται σε κανέναν άλλο παρά στον ίδιο τον Βλαντ τον Παλουκωτή — τον Βλαντ Ντράκουλα.

Οι στοχαστές που εξετάστηκαν εδώ κατανοούσαν πως η κρατική εξουσία και η οικονομική ισχύς είναι αλληλένδετες. Αντιλαμβάνονταν πως, παρά τη σχετική της αυτονομία, η κρατική δομή αντανακλά και ενισχύει τη δυναμική των ταξικών σχέσεων εντός της κοινωνίας. Όταν δούμε αυτή τη σύνδεση με καθαρότητα και εμπειρική τεκμηρίωση, τότε θα κατανοήσουμε τον μηχανισμό της κυριαρχίας — και τότε θα μπορέσουμε επιτέλους να σταματήσουμε τα γρανάζια του.

Ο David S. D’Amato είναι δικηγόρος, επιχειρηματίας και ανεξάρτητος ερευνητής. Είναι σύμβουλος πολιτικής στο Future of Freedom Foundation και τακτικός αρθρογράφος γνώμης στο The Hill. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στα Forbes, Newsweek, Investor’s Business Daily, RealClearPolitics, The Washington Examiner και σε πολλές άλλες δημοφιλείς και επιστημονικές εκδόσεις. Το έργο του έχει αναφερθεί από την ACLU και τη Human Rights Watch, μεταξύ άλλων.

counterpunch.org

Μεταναστευτικό και θεωρία C.Kalergi για γενοκτονία των λαών της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
11

Τι είπε η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  στις 26.4.2025

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Επέλεξα, για την αποψινή μου ομιλία, μια προφητική ερμηνεία του οξύτατου προβλήματος της μετανάστευσης/λαθρομετανάστευσης, στην Ευρώπη. Παρότι  καθοριστική, παραδόξως ωστόσο δεν έχει γίνει αρκετά γνωστή. Αντιθέτως, παραμένει ηθελημένα, θα έλεγα, στο ημίφως και, πάνω απ’ όλα, επιφορτίζεται με κάθε μορφής κατηγορίες συνωμοσιολογίας.

Τα όσα αποφάσισα να μοιραστώ, απόψε, μαζί σας, πιστεύω, ότι δεν  είναι προϊόν επιστημονικής φαντασίας, αλλά ούτε ανήκουν στην κατηγορία των “θεωριών συνωμοσίας”. Όλα όσα αναφέρονται σε αυτό αποτελούν πραγματικότητα των αρχών του περασμένου αιώνα στηνΕυρώπη.
Ομολογώ ότι είμαι προβληματισμένη με τα όσα συμβαίνουν με  το μεταναστευτικό κύμα στην Ευρώπη και με τις επιπτώσεις του, καθώς απηχούν, με μαθηματική ακρίβεια, τα όσα  περιλαμβάνονται στο σχέδιο  Kalergi.

Και θεωρώ ότι θα είναι δύσκολο, για όποιον διαβάσει τις γραμμές αυτού του σχεδίου του, να μην αναρωτηθεί “για το τι ακριβώς συμβαίνει”, “τι μπορεί να κρύβεται” κάτω από το ανείπωτο δράμα αυτών των μεταναστών, τι σχέση μπορεί να υπάρχει “ανάμεσα στο ευρωπαϊκό ιερατείο και τα βραβεία Kalergi” κ.ο.κ.

Στο Μέρος Ι της ομιλίας μου, θα ανατρέξω στην αφετηρία, στο περιεχόμενο και στις προφητείες  της θεωρίας του Coudenhove Kalergi. Ταυτόχρονα, θα προσπαθήσω  να  υποστηρίξω  ότι η  μεθοδικά συγκαλυπτόμενη  θεωρία του Kalergi, όχι μόνο είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί  συνομωσιολογική, αλλά και  επιπλέον βρίσκεται στο επίκεντρο των όσων   μας συμβαίνουν στο πεδίο του μεταναστευτικού προβλήματος, στην Ευρώπη. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι πρόκειται για μια προφητική θεωρία.

Και στο Μέρος ΙΙ της αποψινής μου παρέμβασης, θα αναφερθώ στα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, και φυσικά και στην Ελλάδα, που δείχνουν να συμμορφώνονται  με τις, μέσα από τους αιώνες, προφητείες, και γιατί όχι και επιταγές, του Coudenhove Kalergi . 

Μέρος Ι. Coudenhove Kalergi. Η Γενοκτονία των λαών της Ευρώπης

Να υπογραμμίσω καταρχήν ότι ο Coudenhove Kalergi δεν είναι τυχαίο, επαρμένο ή μειωμένων ικανοτήτων άτομο. Θεωρώ απαραίτητη την επισήμανση, διότι το σχέδιο Coudenhove Kalergi εμφανίζεται συχνά (με αρκετά μεγάλη δόση επιπολαιότητας, θα έλεγα) ως το  προϊόν ενός ευφάνταστου νέου. Ωστόσο, προχωρώντας μέσα στο χρόνο, από την πρώτη εκείνη δημοσίευση των σχεδίων του για την Ευρώπη, δεν μπορεί να αποκλειστεί η εκδοχή   ότι πρόκειται για συνωμοσία, που απεργάζεται τη γενοκτονία των λαών της Ευρώπης.

Υπενθυμίζω, λοιπόν, κάποιες λεπτομέρειες που θεωρώ σημαντικές.

Το 1922 ο Coudenhove-Kalergi, ένας προικισμένος, νέος αριστοκρατικής καταγωγής, γιός Αυστριακού διπλωμάτη και Γιαπωνέζας μητέρας, κάτοχος διδακτορικού στη φιλοσοφία,    ίδρυσε το κίνημα «Πανευρώπη» στη Βιέννη. Το κίνημα αυτό φιλοδοξούσε να δημιουργήσει μια νέα διεθνή τάξη, γύρω από την ενοποίηση της Ευρώπης, και κάτω από την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.  Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα αποτελούσε το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Η νέα αυτή κίνηση εγκαθίσταται στο παλάτι Hofburg και διαχέει τις ιδέες της μέσω του περιοδικού Πανευρώπη. Είναι, εξάλλου,  ενδιαφέρον να υπογραμμιστεί ότι στη συνείδηση του Καλέργη η ΕΕ θα τελούσε υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., όπως άλλωστε και τελεί.

Στη συνέχεια,  το σχέδιο αυτό ξεχάστηκε για έναν περίπου αιώνα. Ωστόσο, για τους μυημένους, ο Richard Goudenhove Kalergi θεωρείται, και ορθώς, o πατέρας της Ενωμένης Ευρώπης. Λίγοι, όμως,  γνωρίζουν ότι το σχέδιο “Πανευρώπη” έκρυβε μια σατανική πρόβλεψη, αλλά και έναν απευκταίο στόχο, για το μέλλον της Ευρώπης: δηλαδή, την εξαφάνισή της.

Πράγματι στο εξώφυλλο του βιβλίου του «Praktischer Idealismus», ο Kalergi υποστηρίζει ότι οι κάτοικοι των μελλοντικών «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» δεν θα έχουν σχέση με τους παλαιούς λαούς της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά θα είναι είδος υπανθρώπων, που θα προέρχονται από  επιμειξία. Θα είναι η  Γκρίζα φυλή.

Ο Kalergι υποστηρίζει ξεκάθαρα ότι θα πρέπει οι λαοί της Ευρώπης να διασταυρωθούν με ασιατικές και έγχρωμες φυλές, ώστε να δημιουργηθεί ένα πολυεθνικό μείγμα χωρίς ποιότητα, ιστορία, μνήμη, πολιτισμό που θα χειραγωγείται εύκολα από την ελίτ του μέλλοντος.

 Ο Kalergi διευκρινίζει  στη συνέχεια: «O άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλετικής καταγωγής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανισθούν σταδιακά λόγω της εξάλειψης του χώρου, του χρόνου και της προκατάληψης. Η ευρωασιατική- νεγροϊδής φυλή του μέλλοντος, όμοια στην εμφάνιση της με τους αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών και την διαφορετικότητα των ατόμων”.

Οι απόψεις αυτές ή το σχέδιο Kalergi, που  συχνά  εμφανίζεται και ως    συνωμοσία Coudenhove–Kalergi, είναι μια  αναγγελία γενοκτονίας των λευκών (της Ευρώπης) παράλληλης, τηρουμένων των αναλογιών,  ιδεοληπτικής σύλληψης με το ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Υποστηρίζεται, λοιπόν,  ότι ο Αυστρο-Ιάπωνας πολιτικός Richard von Coudenhove–Kalergi σκαρφίστηκε ένα σχέδιο για την ανάμειξη των λευκών Ευρωπαίων με άλλες φυλές. Η εξάλειψη εθνών και λαών μπορεί να επιτευχθεί, κατά  τον Kalergi, μεταξύ άλλων, και με τη μετανάστευση.

 Ο Kalergi, εξάλλου, που είναι ο πρώτος που είχε την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, πρότεινε ως εθνικό της ύμνο τον ύμνο του Beethoven, αλλά και οραματίστηκε την αναβίωση μιας “Νέας Ιεράς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας”. Να σημειωθεί, ακόμη, ότι η σημαία που πρότεινε ο Kalergi για την Πανευρώπη του,  είναι η ίδια που υιοθέτησε, και δεν την άλλαξε ποτέ από τότε, η ΕΕ.

Ο Kalergi, δεν ήταν μόνος, αλλά είχε τη συμπαράσταση σημαντικών ανθρώπων της εποχής του, που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Αρχηγοί κρατών, πρίγκιπες και τραπεζίτες αναφέρονται ως υποστηρικτές και χρηματοδότες των ιδεών του, ενώ μετά το πέρας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, και ο Winston Churchill, αλλά και η εφημερίδα New York Times και τελικά και η CIA συμφώνησαν και υποστήριξαν τις απόψεις του.

Το σχέδιο Kalergi ήταν και παρέμεινε άγνωστο στους πολλούς, όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά όπως φαίνεται από την επιβολή κάποιου είδους ανεπίσημης λογοκρισίας γύρω από αυτό. Αναφέρεται, σχετικά, ότι το βιβλίο Kalergi είναι δυσεύρετο.

Το 1990 η  εφημερίδα Independent News δημοσίευσε περίληψη του βιβλίου Kalergi και διατύπωσε την πρόθεση αναδημοσίευσης του βιβλίου, αλλά η Αστυνομία έκανε κατάσχεση του μοναδικού αντιτύπου που κυκλοφορούσε τότε. Είναι, εξάλλου, περίεργο το ότι το βιβλίο Kalergi δεν αναφέρεται στις επίσημες βιβλιογραφικές σελίδες του Διαδικτύου, σχετικά με το κίνημα της Πανευρώπης.

Ωστόσο, ορισμένοι, που επιδιώκουν να φαίνονται σοβαροί και προσπαθούν να απομακρύνονται από οτιδήποτε κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως συνωμοσία, θα είχαν ενδεχομένως την τάση να υποστηρίξουν και μάλιστα αφ’ υψηλού, ότι πρόκειται για μια απλή σύμπτωση. Όμως, το σχέδιο πλαισιώνεται από ορισμένα γεγονότα, που είναι δύσκολο πια να   εξακολουθούν να εκλαμβάνονται ως συμπτώσεις. Επιλέγω ορισμένα απ’ αυτά:                                                                                                                                                    *Πρώτον προς τιμήν του Coudenhove- Kalergi, ιδρύθηκε το ευρωπαϊκό βραβείο, το οποίο απονέμεται κάθε δύο χρόνια, σε Ευρωπαίους οι οποίοι αναγνωρίζεται ότι συνέβαλαν στην προώθηση του σχεδίου Kalergi. Και οι μέχρι σήμερα βραβευθέντες, από την κριτική επιτροπή Ειρήνης Félix Houphouët-Boigny-UNESCO είναι η Άνγκελα Μέρκελ πρώην ομοσπονδιακή καγκελάριος της Γερμανίας,  σε αναγνώριση  των προσπαθειών  για την υποδοχή προσφύγων και του Herman Van Rompuy, δύο από τα «κορυφαία πιόνια» της Λέσχης Bildemberg

*Δεύτερον, όπως είναι άλλωστε γνωστό, οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν συνεχώς την Ευρώπη, μέσω των Ηνωμένων Εθνών, να δεχθεί εκατομμύρια μετανάστες, για να λύσει έτσι το πρόβλημα υπογεννητικότητας και γήρανσης του πληθυσμού της. Ενώ, ταυτόχρονα οι ΗΠΑ κλείνουν, όσο γίνεται πιο ερμητικά, τα δικά τους σύνορα σε μετανάστες.

Συγκεκριμένα,  σε έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του Ιανουαρίου του 2000, με τίτλο «Μετανάστευση αντικατάστασης: Μία λύση για την μείωση και γήρανση του πληθυσμού»,  αναφέρεται ότι, μέχρι το 2025 η Ευρώπη θα χρειασθεί 159 εκατομμύρια μετανάστες. Εκπληκτικό πράγματι αυτό το ακριβές νούμερο, που αυτόματα παραπέμπει, σε συνδυασμό και με όλα τα προηγούμενα, στην ύπαρξη προμελετημένου σχεδίου.

Εύλογα εξάλλου τίθεται το ερώτημα του γιατί τα ΗΕ δεν συμβουλεύουν την Ευρώπη να υιοθετήσει άλλες λύσεις, όπως προγράμματα στήριξης οικογενειών, ανάλογων λ.χ. με αυτά που εφαρμόζουν οι Γάλλοι εδώ και πολλές δεκαετίες, αλλά αντιθέτως την προτρέπουν να υπαχθεί σε πρόγραμμα γενοκτονίας της.

*Τρίτον, η ακόλουθη δήλωση του G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (OMS), που αναφέρεται, ενισχύει τις υπόνοιες για την ύπαρξη σκοτεινού σχεδίου, εναντίον της βιωσιμότητας της Ευρώπης, με βάση τις απόψεις Kalergi. Η δήλωση αυτή έχει ως εξής: «Αυτό που σε όλους τους τόπους οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν είναι να εφαρμόσουν τον περιορισμό των γεννήσεων και να τελούν μικτούς γάμους (μεταξύ διαφορετικών φυλών), και αυτό με σκοπό να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή σε ένα κόσμο που θα κατευθύνεται από μια κεντρική αρχή» (δηλαδή, από παγκόσμια κυβέρνηση).

*Τέταρτον, τέλος, είναι δύσκολο να αποφευχθούν συνειρμοί ανάμεσα στην πιθανή πορεία εφαρμογής του σχεδίου Kalergi και στην τάση ορισμένων ευρωπαϊκών οικονομιών, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας, να καταργούν τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, να υποβαθμίζουν τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας, ή να αλλοιώνουν την ιστορία της χώρας στα σχολικά διδακτικά βιβλία, να υποτιμούν βασικές ανθρώπινες αξίες, εθνικά σύμβολα και ιστορικές νίκες που διατηρούν την εθνική υπερηφάνεια και την εθνική ταυτότητα.

Συμπερασματικά, είναι δύσκολο ακόμη και για όσους προσπαθούν να μείνουν, κατά το  δυνατόν μακριά από την όποιας μορφής σχέση με “θεωρίες συνωμοσίας”, επειδή τις θεωρούν μη σοβαρές και μη επιστημονικές, να αγνοήσουν την αδήριτη πραγματικότητα: ότι, δηλαδή, αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη με το ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό ρεύμα, βρίσκονται λεπτομερώς καταγραμμένα στο βιβλίο του Kalergi, από το 1922 με τη μορφή ευχών, που ήδη πραγματοποιούνται.

Βεβαίως, δεν μπορεί να αποκλειστεί το επιχείρημα ότι “πρόκειται περί απλής σύμπτωσης” και όχι περί προδιαγεγραμμένου σχεδίου. Αλλά, έστω και αν γίνει σεβαστή η άποψη αυτών που αρνούνται κατηγορηματικά να αναγνωρίσουν την ύπαρξη συνωμοσιών στη διεθνή πραγματικότητα, δεν μπορεί να υπάρξει άρνηση για το ότι τελικά συμβαίνουν όλα όσα λεπτομερώς περιγράφει το 1922, και σθεναρώς υποστήριξε ο Kalergi ότι πρέπει να συμβούν στην Ευρώπη.

ΙΙ. ΜΕΡΟΣ ΠΟΣΟ ΘΥΜΙΖΟΥΝ KALERGI ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 

Έρχομαι, λοιπόν, στο σπίτι μας, στην Ευρώπη, που εδώ και δεκαετίες έχει εισέλθει  σε φάση ταχύρρυθμης παρακμής, υποκύπτοντας στη νομοτέλεια της εναλλαγής των πολιτισμών. Οι πολιτισμοί, όπως είναι γνωστό,  έχουν πεπερασμένη διάρκεια ζωής που δεν υπερβαίνει τα 200 χρόνια και ο δυτικός πολιτισμός ήδη εκπέμπει πολυάριθμα μηνύματα ότι πνέει ήδη τα λοίσθια, διανύοντας τη μακροχρόνια φάση της μόνιμης στασιμότητας.

Μία από τις πρώτες και πιο δραματικές ενδείξεις αυτής της παρακμής,  είναι η μείωση της γεννητικότητας και η γήρανση του πληθυσμού.

Ο πληθυσμός της ΕΕ αναμένεται να είναι μικρότερος το 2100 από ό,τι ήταν το 2022 και η δομή του θα είναι όλο και πιο γερασμένη, με σημαντική μείωση του αριθμού και του μεριδίου των ατόμων σε ηλικία εργασίας.

Η Ευρώπη, στην προσπάθειά της να αντιδράσει στη σίγουρα προβλεπόμενη περιθωριοποίησή της, εξαιτίας της μείωσης του πληθυσμού και της γήρανσής του, αλλά και ακολουθώντας συμβουλές από  άτομα επίλεκτα, άνοιξε διάπλατα τα σύνορά της, σε μετανάστες όλων των φυλών και των χρωμάτων, προερχόμενους  από χώρες εξαθλιωμένες, σε εμπόλεμη κατάσταση ή και  με αυταρχικές και επικίνδυνες κυβερνήσεις.

Έτσι, λοιπόν, την 1η Ιανουαρίου 2024, 44,7 εκατομμύρια άτομα που έχουν γεννηθεί εκτός της ΕΕ  διαμένουν σε χώρα της ΕΕ, αντιπροσωπεύοντας το 9,9% του πληθυσμού της ΕΕ. Πρόκειται για  αύξηση κατά 2,3 εκατομμύρια σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Ακόμη, την 1η Ιανουαρίου 2024, 17,9 εκατομμύρια άτομα που ζούσαν σε μία από τις χώρες της ΕΕ είχαν γεννηθεί σε άλλη χώρα της ΕΕ, γεγονός που αντιπροσωπεύει αύξηση κατά 0,2 εκατομμύρια σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Και αυτά, μόνο αναφορικά με την επίσημη μετανάστευση, παρότι η λαθρομετανάστευση είναι ασύλληπτη σε ορισμένες ευρωπαικές χώρες, όπως η Ελλάδα.

Σε απόλυτους αριθμούς, ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων που γεννήθηκαν στο εξωτερικό και ζούσαν σε χώρες της ΕΕ την 1η Ιανουαρίου 2024 εντοπίζεται στη Γερμανία (16,9 εκατομμύρια), τη Γαλλία (9,3 εκατομμύρια), την Ισπανία (8,8 εκατομμύρια) και την Ιταλία (6,7 εκατομμύρια). Το υψηλότερο σχετικό μερίδιο των αλλοδαπά γεννημένων ατόμων στο συνολικό πληθυσμό είχε το Λουξεμβούργο (51,0% του μόνιμου πληθυσμού), ακολουθούμενο από τη Μάλτα (30,8%), την Κύπρο (26,9%), την Ιρλανδία (22,6%), την Αυστρία (22,1%), τη Σουηδία (20,6%) και τη Γερμανία (20,2%). Αντίθετα, τα άτομα που γεννήθηκαν στο εξωτερικό αντιπροσώπευαν λιγότερο από το 5% του πληθυσμού στην Πολωνία (2,6% του μόνιμου πληθυσμού της την 1η Ιανουαρίου 2024), τη Ρουμανία (3,1%), τη Βουλγαρία (3,3%) και τη Σλοβακία (3,9%).

Αναφέρω, επίσης, γενικούς υπολογισμούς (Μ.Ο), σχετικά με την γυναικεία γονιμότητα. Αυτή έχει υπολογισθεί, κατά μέσον όρο σε 47 αναπτυσσόμενες χώρες, σε 4,3 γεννήσεις, κατά γυναίκα, ενώ η αντίστοιχη στην Ευρώπη είναι 1,4 και το ίδιο περίπου και στην  Ελλάδα (δηλαδή, η μη αντικατάσταση του ποσοστού θανάτων).

Ο συνδυασμός γήρανσης και υπογεννητικότητας της Ευρώπης και ακατάσχετου μεταναστευτικού ρεύματος βρίσκεται στη βάση διαπιστώσεων, που φαίνεται να  σχετίζονται άμεσα με το σχέδιο Καλέργη   και που καταλήγουν στις ίδιες συνέπειες, δηλαδή στην  εξαφάνιση της Ευρώπης. Αναφέρω τα ακόλουθα σχετικά, που περιλαμβάνονται σε άρθρο του Giulio Meotti:

*O πληθυσμός της Ευρώπης μειώνεται περίπου κατά δύο εκατομμύρια το χρόνο, και σταθερά αναπληρώνεται από μεταναστευτικό πληθυσμό. Την υποκατάσταση αυτή ο David Coleman την χαρακτηρίζει ως εξής: “Η αυτοκτονική μείωση των γεννήσεων στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τους μετανάστες που αυξάνονται γρήγορα, θα μεταλλάξουν την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Η πτώση του ρυθμού γεννητικότητας από τους γηγενείς Ευρωπαίους συμπίπτει στην πραγματικότητα με τη θεσμοθέτηση του Ισλάμ στην Ευρώπη και με την  ανανέωση  της ισλαμοποίησης των Μουσουλμάνων της”.

*Ο Λόρδος Sacks δήλωσε πρόσφατα: “Η μείωση της γεννητικότητας μπορεί να σημάνει το  τέλος της Δύσης”. Η Ευρώπη, καθώς  γηράσκει, δεν ανανεώνει πια τις γενεές της, και στη θέση τους καλωσορίζει μαζική μετανάστευση, από τη Μ. Ανατολή, την Αφρική και την Ασία, που θα υποκαταστήσουν τους γηγενείς Ευρωπαίους, και που κομίζουν πολιτισμούς με ριζικά διαφορετικές αξίες, για τη σχέση των δύο φύλων, την πολιτική εξουσία, την κουλτούρα, την οικονομία και τη σχέση Θεού και ανθρώπου.

*Ο Καρδινάλιος  Raymond Leo Burke προέβλεψε ότι  “το Ισλάμ θα κατακυριεύσει την Ευρώπη εξαιτίας πίστης και ρυθμού γεννητικότητας”.

Ειδικότερα για τη χώρα μας οι ακριβείς εκτιμήσεις  για τον αριθμό των μεταναστών/λαθρομεταναστών και την προέλευσή τους είναι, αναγκαστικά, ανασφαλείς, λόγω του εύρους των συνόρων και την ουσιαστική αποτελεσματική τους φύλαξη. Με βάση υπολογισμούς, οι αλλοδαποί στην Ελλάδα ανέρχονται στο 7% περίπου των γηγενών. Η έλλειψη εργατικών χεριών, κυρίως στον αγροτικό τομέα, αλλά και σε εργασίες μη αρεστές στους Έλληνες, εκτιμάται σε 200.000. Η ελληνική ιθαγένεια απονέμεται με αρκετή ευκολία, και τα παιδιά των μεταναστών/προσφύγων αναγνωρίζονται ως Έλληνες. Περισσότερο από τον μισό ελληνικό πληθυσμό διάκειται ευνοϊκά απέναντι στη μετανάστευση, διότι πιστεύει ότι έτσι αντιμετωπίζεται η ανεπάρκεια εργατικών χεριών.

Η ανθρωπιστική και οικονομική αυτή πλευρά της μετανάστευσης, ουδόλως περιλαμβάνει και ακόμη λιγότερο ακυρώνει τις τρομακτικές προφητείες του Kalergi. Που στο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών εμπλουτίζονται και με την τρομοκρατία, που έχει ακάθεκτα εισβάλει στην Ευρώπη.

Οι αρμόδιοι στην πατρίδα μας, προφανώς, αγνοούν το σχέδιο Καλέργη. Ας αναλογιστούμε, ωστόσο,  την τραγική μοίρα της  Ελλάδας, η οποία υποκύπτει χωρίς δισταγμούς, στις επιταγές έξωθεν,  σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των λοιπών ευρωπαϊκών χωρών, που καταβάλουν προσπάθειες να  προστατεύσουν κατά το δυνατόν τα σύνορά τους, αλλά και να αποτρέψουν αλλοίωση του πληθυσμού τους. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα, στην πρόσφατη απόφαση της χώρας μας να νομιμοποιήσει, όπως υπολογίζονται, 300.000 μετανάστες. Με την απώτερη σκέψη ότι θα ενσωματωθούν στον γηγενή πληθυσμό, και θα επιβραδύνουν έτσι τις συνέπειες της μείωσης των γεννήσεων και της γήρανσης του πληθυσμού.

Αν δεν ληφθούν άμεσα, μακροχρόνια και καλά μελετημένα μέτρα αύξησης των γεννήσεων και αποτελεσματικού ελέγχου της μεταναστευτικής ροής, είναι σίγουρο ότι σε μερικές δεκαετίες, ο πληθυσμός στην Ελλάδα, θα ανταποκρίνεται πλήρως στις λεπτομερείς σχετικές περιγραφές του Kalergi.

Τελειώνοντας, να υπενθυμίσω, ότι το σχέδιο Kalergi, της ενωμένης Ευρώπης απέβλεπε, όπως άλλωστε δεν αποκρύπτεται, στη δημιουργία παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία θα τελούσε κάτω από μία ελίτ, ανθρώπων ή κράτους. Να αγγίξω, λοιπόν στα συμπεράσματα την συνωμοσιολογία.  Όπως είναι γνωστό, τα σχέδια για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης προχωρούν, όπως όλα δείχνουν, με ικανοποιητικούς ρυθμούς. Και πρόσφατα, η Αμερική, εγκαταλείπει την μέχρι τώρα ισχύουσα διεθνή τάξη, ενώ ταυτόχρονα υποτιμά, περιφρονεί και ελαχιστοποιεί την παγκόσμια επιρροή της ΕΕ. Της ΕΕ, εντός της οποίας,  αν δεν αντιστραφούν άμεσα οι πληθυσμιακές εξελίξεις,  αποκτούν σάρκα και οστά οι  προφητείες του Kalergi.

Παρότι το δήλωσα από την αρχή της σημερινής μου ομιλίας ότι ναι, δεν έλκομαι από συνωμοσίες, ωστόσο δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός, ότι τα σημαντικότερα για το μέλλον του πλανήτη και των ζωών μας, αποφασίζονται και διενεργούνται ερήμην μας.

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: Η ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ Η« ΑΜΕΡΙΚΗ ΞΑΝΑ ΜΕΓΑΛΗ»

Από
anixneuseis
-
0

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη,      ΕΛΙΣΜΕ, 30.04.2025

Η περίοδος που διανύουμε είναι συγκλονιστική, και από κάποιες πλευρές τρομακτική, καθώς η παλιά διεθνής τάξη, που ήταν μαζί μας από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου διαλύεται, εις τα εκ των συνετέθη, και το νέο παγκόσμιο καθεστώς δεν έχει ακόμη αποκτήσει σάρκα και οστά.

Όλα δείχνουν ότι ο  νέος πλανητάρχης, Ντόναλντ Τραμπ αρνείται να εξακολουθήσει να έχει το ρόλο των προκατόχων του, και φαίνεται να επιλέγει για τον ίδιο και τις ΗΠΑ μια μορφή απομονωτισμού.

Δυστυχώς, στην αποψινή μου ομιλία,  δεν θα είναι δυνατόν να αποφύγω τα μάλλον, τα  περίπου, και τα ίσως, καθώς το νέο διεθνές σχήμα είναι, ακόμη συγκεχυμένο. Αλλά και επιπλέον,  πρέπει να προσθέσω ότι  πολλές ενδείξεις  πείθουν ότι, μεταξύ των άλλων, ο Τραμπ προσπαθεί να θολώσει τα νερά των επιλογών του. Να δώσει την εντύπωση ότι στερείται σχεδιασμού για το μέλλον, ότι αλλάζει συνεχώς τους στόχους του, αλλά και ακόμη ότι, κάποιες φορές,   στερείται σοβαρότητας.

Προσωπικά, δεν  πιστεύω ότι μπορεί να είναι τόσο απροετοίμαστος και τυχάρπαστος. Και τούτο,  επειδή οι πεποιθήσεις του, για την ανάγκη εφαρμογής του προστατευτισμού, εμφανίζονται τόσο παλιά, όσο το  1987, οπότε είχαν δημοσιευθεί σε τρεις μεγάλες εφημερίδες, με το βασικό ερώτημα «γιατί εμείς να πληρώνουμε για πλοία, που δεν είναι δικά μας» Αλλά  και επειδή το άθροισμα των κινήσεών του, παρότι κάποτε δείχνει έλλειψη συγκρότησης, με λίγη προσοχή  απολήγει σε κάτι συγκεκριμένο,  και τέλος επειδή περιβάλλεται από πλήθος έμπειρων συμβούλων.

Συζητώντας με τον αγαπητό φίλο και πρόεδρο του ΕΛΙΣΜΕ Ιωάννη Μπαλτζώη μου έδωσε την εντύπωση ότι θα προτιμούσατε μια ομιλία για τη μελλοντική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, και λιγότερο για την οικονομική τους πολιτική. Θα το προσπαθήσω, παρότι ειδικά μέσω των  οικονομικών μέτρων, βασικά των δασμών, ο Τραμπ επιδιώκει τη χάραξη του νέου διεθνούς πολιτικού καθεστώτος.

Στο Μέρος Ι, λοιπόν, της ομιλίας μου, θα προσπαθήσω να προβάλλω τους στόχους, που επιδιώκει να πραγματοποιήσει ο Τραμπ, ενώ στο Μέρος ΙΙ, θα αναζητήσω τη μορφή που αναμένεται να έχει η  νέα διεθνής τάξη.

ΜΕΡΟΣ Ι. ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ

Οι επιλογές του νέου πλανητάρχη μπορεί να διακριθούν καταρχήν  σε φαινομενικά ασήμαντες, κατακριτέες ή και ακατανόητες,  που όμως προετοιμάζουν το έδαφος για τις ουσιαστικές του ανατροπές. Από τον κατάλογο απουσιάζει ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, που δεν είναι, προς το παρόν, στους στόχους του Τραμπ, αλλά δεν μπορεί και να αποκλειστεί.

Α. Φαινομενικά επιπόλαιες, αλλά καθοριστικές επιλογές για τη  συνέχεια

Ο πρώτος και σίγουρα ο σπουδαιότερος, για την επιτυχία του συνόλου των ανατρεπτικών  μέτρων, στόχος του Τραμπ, είναι η παγκόσμια αποδοχή του, ως επικεφαλής της τύχης και της πορείας της υφηλίου. Είναι η επιδίωξη του μεγαλείου, στην ύπατη μορφή του, για την Αμερική, μέσω των δικών του ενεργειών.

Η καθολική του, δηλαδή, αναγνώριση, ως του πιο ισχυρού αρχηγού της υφηλίου, που όλοι τον φοβούνται και τον προσκυνούν, και από τις αποφάσεις του οποίου εξαρτάται η πορεία του κόσμου. Πρόκειται για στόχο πολύ γενικό, που σίγουρα στερείται ειδικών προδιαγραφών. Αλλά μέσα στον οποίον χωρά, θα έλεγα, το σύνολο των επί μέρους επιλογών ενός ηγέτη.

Ο Τραμπ, λοιπόν, δίνει το στίγμα του, αρχίζοντας  με την επιβολή πρωτόγνωρων, για τις σύγχρονες  οικονομίες, δασμών, το υπερβολικό ύψος πολλών από τους οποίους σίγουρα στερείται σοβαρότητας. Όπως, κατεξοχήν, οι δασμοί εναντίον της Κίνας.

Στο σημείο αυτό εντοπίζεται  εμμέσως και η συγκαλυμμένη δήλωση του Τραμπ, ότι θα συντρίψει την πρώτη τη τάξει  απειλή εναντίον της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας της  Αμερικής, που είναι η Κίνα,   αν δεν συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις.

 Ο Τραμπ θέλει να συντρίψει τον Σι Τζινπινγκ στα μάτια της υφηλίου, κάτι που ο Κινέζος, φυσικά, δεν θα δεχθεί. Ο Τραμπ δεν επιδιώκει καλές σχέσεις με τον Κινέζο ηγέτη, αλλά επίδειξη δύναμης. Ο χειρισμός των δασμών προσδιορίζει τη φυσιογνωμία της νέας διεθνούς τάξης, αλλά και τους κινδύνους και την αβεβαιότητα.

 Εξυπακούεται, καταρχήν, ότι αυτού του ύψους οι δασμοί δεν πρόκειται να διατηρηθούν, αλλά έχουν θέση προειδοποίησης, για το τι ενδέχεται να ακολουθήσει.

Συνεχίζοντας, την προβολή  προειδοποιητικών εντυπώσεων, πριν  από τα κυρίως    μέτρα, ο Τραμπ επιλέγει, χωρίς επισημότητα προς το παρόν, εκείνους τους ηγέτες που θεωρεί άξιους και ουσιαστικούς, για να  συνομιλούν μαζί του. Και για τους υπόλοιπους, ο Τραμπ επιφυλάσσει αδιαφορία, καταφρόνια και έκδηλη απροθυμία να έχει σχέσεις  μαζί τους.

Οι προτιμήσεις του Τραμπ, που ίσως να εκλαμβάνονται από ορισμένους ως τυχαίες, ακατανόητες ή  και απαράδεκτες, περικλείουν, ωστόσο,  το σύνολο σχεδόν του παρελθόντος, που απορρίπτει και του νέου που αγκαλιάζει. Φωτογραφίζουν τις συγκλονιστικές ανατροπές, που έρχονται έτσι στη ζωή μας.

Και πιο συγκεκριμένα, οι ηγέτες, με τους οποίους ο Τραμπ επιθυμεί να συνδιαλέγεται έχουν ορισμένες ιδιότητες. Είναι ισχυροί, είναι επικεφαλής μη συστημικών κυβερνήσεων, δεν έσπευσαν να δηλώσουν προτίμηση προς την αντίπαλό του,  στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές, αλλά και δεν ορκίζονται πίστη στο καθεστώς της φιλελεύθερης δημοκρατίας.  Μέσω προσκλήσεων, τρόπων συμπεριφοράς ή και ηχηρών παραλείψεων, ο Τραμπ έκανε παγκοίνως γνωστό με ποιους θα ήθελε να συμπορευτεί, αλλά και τι αφήνει πίσω του, από ηγέτες και καθεστώτα.

Β. Ο κεντρικός στόχος: Η Αμερική να ξαναγίνει μεγάλη

Αυτή, η καταρχήν ολίγον φαιδρή ευχή, που άλλωστε αποτελούσε την προμετωπίδα των επιδιώξεων του Τραμπ, και στην πρώτη του προεδρεία, ήδη τώρα περιλαμβάνει συγκεκριμένα μέτρα με αντίστοιχα αναμενόμενα αποτελέσματα, τα οποία φέρνουν τα κάτω πάνω, όχι μόνο εντός της Αμερικής, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Με ποια μέτρα και τρόπους ο Τραμπ θα προσπαθήσει να σώσει την Αμερική;

α)Με την εγκατάλειψη της παγκοσμιοποίησης

Το πρώτο και πολύ καθοριστικό μέτρο, που φέρνει την μεγάλη ανατροπή είναι η εγκατάλειψη  της παγκοσμιοποίησης υπέρ  του προστατευτισμού. Βέβαια, αυτή η μεταβολή του ρυθμιστικού καθεστώτος των συναλλαγών είχε αρχίσει πριν από τον   Τραμπ, και επισημοποιήθηκε απ’αυτόν.

Είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι με το  τέλος της παγκοσμιοποίησης κάνουν την εμφάνισή τους και  επεκτείνονται οι μη συστημικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη και όχι μόνο.

Οι κυβερνήσεις αυτές, που δεν ανήκουν στις προδιαγραφές της φιλελεύθερης δημοκρατίας, είναι οι αντιδράσεις του ακραίου τρόπου με τον οποίον εφαρμόστηκε η παγκοσμιοποίηση, και των πολυάριθμων δεινών που προκάλεσε, με κυρίαρχο τη διάλυση της μεσαίας τάξης.

 Η παγκοσμιοποίηση και ο προστατευτισμός είναι τα δύο μοναδικά συστήματα που ρυθμίζουν τις συναλλαγές, και που εναλλάσσονται περίπου κάθε 50 χρόνια. Η εναλλαγή αυτή οφείλεται στην κορύφωση των μειονεκτημάτων του κάθε συστήματος, όταν αγγίζει προς το τέλος του χρόνου εφαρμογής του, και στις ελπίδες που δημιουργούνται ότι τα αποτελέσματα του διαδοχικού συστήματος θα είναι καλύτερα.

Ο Τραμπ, που τώρα καταφέρεται εναντίον της παγκοσμιοποίησης παραβλέπει  προφανώς,  ότι ήταν η Αμερική που επέβαλε  την παγκοσμιοποίηση. Την επέβαλε πιστεύοντας ότι έτσι θα περιόριζε τις απειλές εναντίον της πρωτοκαθεδρίας της, από τις  τότε ταχύτατα αναπτυσσόμενες οικονομίες της  Ευρώπης και  της Ιαπωνίας.

 Και, ακόμη,  διαφεύγει, από τον Τραμπ το γεγονός  ότι   τα  δεινά της αμερικανικής οικονομίας,  οφείλονται στις δικές της  ανεπιτυχείς προβλέψεις και παραλείψεις. Οφείλονται, δηλαδή, κυρίως  στο ότι η Αμερική δεν διέβλεψε έγκαιρα τους κινδύνους, από την  ταχύτατα ανερχόμενη οικονομία της Κίνας, η οποία ωφελήθηκε τα μέγιστα από την παγκοσμιοποίηση.

β) Με την επιβολή δασμών

Ο Τραμπ τώρα αναμένει τη σωτηρία της Αμερικής από τον προστατευτισμό, που συνδυάζεται και με έναν οργισμένο, θα έλεγα,  απομονωτισμό. Και τούτο, επειδή πιστεύει ότι ορισμένοι εκμεταλλεύτηκαν και  λεηλάτησαν την Αμερική. Συγκεκριμένα, ο  Τραμπ θεωρεί εχθρικές, τις χώρες εκείνες, των οποίων οι εμπορικές  συναλλαγές καταλήγουν σε αρνητικό ισοζύγιο για την  Αμερική, και σε θετικό για τις ίδιες.

Με το σκεπτικό αυτό, που δεν είναι βέβαια ορθολογικό, από οικονομικής πλευράς, στοχοποιείται πρώτη η Κίνα στο προσκήνιο  των μη φιλικών οικονομιών, προς την Αμερική και έπεται η ΕΕ.

Πρέπει, κατά τον Τραμπ, να τιμωρηθούν με την επιβολή υψηλών δασμών, επειδή δεν αγόραζαν αρκετά αμερικανικά προϊόντα.

Το ερώτημα, βέβαια είναι το γιατί τον Τραμπ τον απασχολεί σε τέτοιο βαθμό το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας του. Και η απάντηση είναι ότι αυτό αποτελεί μια πραγματική απειλή για την Αμερική, την οποίαν  ο Τραμπ προσπαθεί να αποτρέψει με την εφαρμογή  συνδυασμού  μέτρων, όπως,

γ)Με τον έλεγχο του ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο

Συγκεκριμένα, ο Τραμπ επιδιώκει  με όλους τους τρόπους, θετικό εμπορικό  ισοζύγιο, κύρια και πρωταρχικά με την Κίνα. Και για να το επιτύχει καταφεύγει στη λήψη μέτρου, επικίνδυνου, ανορθόδοξου και αμφίβολων αποτελεσμάτων. Πρόκειται για την απόφαση του Τραμπ, που όπως όλα δείχνουν, επιδιώκει τη μείωση της εξωτερικής αξίας του δολαρίου,  προκειμένου να ενισχυθούν έτσι  οι εξαγωγές και να περιοριστεί ή και να εξαφανιστεί το εμπορικό έλλειμμα.

Το εμπορικό έλλειμμα της Αμερικής, μετά από μικρή ύφεση, πήρε και πάλι ανοδική φορά και έφθασε στα 918,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Η πληρωμή αυτού του ελλείμματος συντελείται με  την έκδοση ομολόγων, που ο υπόλοιπος κόσμος αγοράζει, εφόσον διατηρείται η εμπιστοσύνη στο δολάριο, και έτσι αναγνωρίζεται ως κυρίαρχο διεθνές αποθεματικό νόμισμα.

Αν όμως διασαλευθεί η εμπιστοσύνη στο δολάριο, και εξαιτίας υπερβολικού εμπορικού ελλείμματος,  τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα.

Η Αμερική, λοιπόν, κινδυνεύει από την Κίνα, και συγκεκριμένα από την αυξητική τάση του εμπορικού ελλείμματος που δημιουργούν οι εμπορικές συναλλαγές μαζί της.

 Έτσι, η Κίνα  χαρακτηρίζεται από τον Τραμπ, ως ο κατεξοχήν εχθρός της Αμερικής, και ο  Τραμπ εμφανίζεται αποφασισμένος να την συντρίψει με την επιβολή, εναντίον της, τεραστίων δασμών.

Η επιβολή δασμών συνδέεται με κινδύνους, μεταξύ των οποίων ο περιορισμός του ρυθμού ανάπτυξης, εξαιτίας της μείωσης του όγκου των συναλλαγών, καθώς και ο πληθωρισμός ή και ακόμη χειρότερα ο στασιμοπληθωρισμός. Και φυσικά, η επιβολή δασμών προκαλεί ανταποδοτικούς δασμούς.

Ωστόσο, η επιβολή δασμών μπορεί να έχει και θετικά αποτελέσματα για την οικονομία που τους επιβάλλει, και συνεπώς η αντιμετώπισή τους εξαρτάται από τους στόχους που εκάστοτε επιδιώκονται μέσω αυτών.

Στην προκείμενη, λοιπόν, περίπτωση, η Αμερική, πέρα από τον περιορισμό του ελλείμματος στο  εμπορικό της ισοζύγιο,  κύρια και πρωταρχικά, με την Κίνα, αναμένει και άλλα θετικά αποτελέσματα από την επιβολή δασμών.

Αυτά,  σε γενικές γραμμές,  στοχεύουν στο να επιβραδύνουν τους αναπτυξιακούς ρυθμούς της Κίνας και να περιορίσουν την  πρόοδο της ειδικά στις νέες τεχνολογίες.

Και αναφορικά με την Αμερική, οι αναμονές  του Τραμπ, από την επιβολή δασμών είναι σημαντικές, πιθανότατα υπερβολικές και γι’αυτό δύσκολο να επιτευχθούν. Ειδικότερα ο Τραμπ ελπίζει ότι

δ) Αύξηση του ποσοστού αυτάρκειας σε προιόντα κυρίως νέας τεχνολογίας, αλλά και επανάληψη της εκβιομηχάνισης

Όσο και αν αυτό φαίνεται  ανορθόδοξο για την πρώτη οικονομία του 21ου αιώνα, η Αμερική στοχεύει σε μια δεύτερη εκβιομηχάνιση. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος της απόφασής της για περιορισμό των αμυντικών δαπανών της, που εξάλλου αποτελεί και έμπρακτη πρόθεση αποφυγής πολέμων. Παρότι, είναι λογικό,  η επανάληψη της διαδικασίας εκβιομηχάνισης, στον 21ο αιώνα, να  συνδέεται με πλήθος αμφιβολιών, ως προς την επιτυχία της, ο Τραμπ φαίνεται αποφασισμένος να την επιχειρήσει. Και αν έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας αυτός ο στόχος, μόνο με καθεστώς προστασίας από τον διεθνή ανταγωνισμό θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Και δεν είναι ο μόνος, γιατί όπως όλα δείχνουν, την ίδια πρόθεση έχει εκδηλώσει και η ΕΕ. Η οποία, ωστόσο,  θα είναι αδύνατον να την επιτύχει, γιατί εκτός των εγγενών δυσχερειών του όλου εγχειρήματος, επιδιώκει ταυτόχρονα και την πραγματοποίηση της άμυνάς της, με φανταστικό προς το παρόν προϋπολογισμό 800 δισεκατομμυρίων Ε.

 Στα αναμενόμενα θετικά αποτελέσματα των δασμών, από τον Τραμπ, θα πρέπει να προστεθεί και η επιστροφή των βιομηχανιών, που είχαν εκπατριστεί με την παγκοσμιοποίηση, αλλά και η συρροή  νέων, που θα προσελκυστούν στην Αμερική, προκειμένου να αποφύγουν έτσι την καταβολή δασμών.

 Αν και εφόσον οι παραπάνω βασικές επιδιώξεις του Τραμπ επιτύχουν, το αναμενόμενο κέρδος για την Αμερική  θα είναι η παραμονή της στις επάλξεις της υφηλίου για μερικά ακόμη χρόνια. Ας πούμε για 3-5, καθώς η παρακμή της Δύσης δεν είναι δυνατόν να αναχαιτιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, και η εναλλαγή πολιτισμών είναι νομοτελειακή. Φυσικά, στο χρόνο που ελπίζεται να κερδηθεί από τις ΗΠΑ, τα πάντα είναι δυνατόν να συμβούν, ακόμη και ένας Γ’Παγκόσμιος που να κερδηθεί από την Αμερική.

Γ. Οι κίνδυνοι αποτυχίας

Η εμφανής επιθετικότητα και η έλλειψη ανεκτικότητας του Τραμπ θα πρέπει, συνεπώς,  να αποδοθεί στην ανάληψη, εκ μέρους του, υψηλού βαθμού πιθανής αποτυχίας των σχεδίων του. Συνοπτικά, η αποτυχία ελλοχεύει από πολλές πλευρές, εν πολλοίς ανεξέλεγκτες.

α) Η δημιουργία ανταγωνιστικού νομίσματος προς το δολάριο

Να αρχίσουμε με το δολάριο, που απειλείται κυρίως από τις σχετικές προσπάθειες των BRICS, για τη δημιουργία ανταγωνιστικού νομίσματος  προς το δολάριο.

Στην τελευταία σύνοδο των BRICS στο Καζάν της Ρωσίας, οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην ανάγκη απεξάρτησης από το δολάριο στις συναλλαγές, χάρη στη δημιουργία κοινού νομίσματος. Μια τέτοια προοπτική τρομοκρατεί, και δικαιολογημένα την Αμερική, που κινδυνεύει να απολέσει έτσι την επιρροή της στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και την ευκολία της αντιμετώπισης του ανερχόμενου εμπορικού της ελλείμματος. Γι αυτό και ο Τραμπ απείλησε τους BRICS  ότι αν τολμήσουν να προχωρήσουν σε δραστηριότητες απεξάρτησής τους από το δολάριο θα υποστούν δασμούς 100% για τα προϊόντα τους. Ωστόσο, εντελώς πρόσφατα, οι BRICS δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν τις ενέργειές τους για τη δημιουργία ανταγωνιστικού νομίσματος στο δολάριο. Η συνέχεια θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις των δύο ηγετών, επικεφαλής  των BRICS, της Ρωσίας και της Κίνας. Και συγκεκριμένα, από τις εκτιμήσεις  τους, που είναι ακόμη συγκεχυμένες για το αν, δηλαδή, τους συμφέρει περισσότερο να εκμεταλλευτούν την αποδοχή της ύπαρξής τους από τον Τραμπ, κυρίως βέβαια και καταρχήν της Ρωσίας, ή αν αντιθέτως καταλήξουν στο ότι δεν μπορούν να του έχουν εμπιστοσύνη και συνεπώς είναι προτιμότερο να συνεχίσουν τις δραστηριότητες με τους BRICS. 

β) Η συνέχιση υψηλών αναπτυξιακών ρυθμών από την Κίνα

Ο δεύτερος πολύ σημαντικός κίνδυνος εντοπίζεται στην Κίνα και ειδικότερα στην πιθανή αποτυχία των μέτρων του Τραμπ να επιβραδύνουν τους  αναπτυξιακούς της ρυθμούς.

Και τούτο, επειδή  η Κίνα φαίνεται να έχει προβλέψει, σε μεγάλο βαθμό τα εναντίον της μέτρα του Τραμπ, και να έχει πάρει στο μέτρο του δυνατού όλα εκείνα τα μέτρα, που ελαχιστοποιούν την αρνητική επιρροή  τους επάνω της.

Συγκεκριμένα, τα μέτρα αυτά αποβλέπουν στην πολύ σημαντική αύξηση της εγχώριας κατανάλωσης, χάρη στην άνοδο των μισθών, αλλά και  χάρη στην, για πρώτη φορά στην ιστορία της Κίνας, απόδοση μεγάλης σημασίας στη ζήτηση υπηρεσιών, οι οποίες ήταν μέχρι τώρα παραγκωνισμένες. Και σε ότι αφορά τις εξαγωγές της, η Κίνα έχει ήδη στραφεί προς την ΕΕ. Η ανάπτυξη των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ τους θα ευνοήσει και τις δύο.

Αλλά, πέρα από την προοπτική σύσφιξης των σχέσεων με την ΕΕ ο Σι Τζινπίνγκ ελπίζει ότι οι δεσμοί που έχουν σφυρηλατηθεί με τις αναδυόμενες χώρες ενάντια στη δυτική κυριαρχία θα γίνουν ακόμη ισχυρότεροι, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απομονώνονται περισσότερο υπό τον Τραμπ.

Η Κίνα ελπίζει ότι  η πολιτική του Τραμπ, που δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτε θα οδηγήσουν πολλές αναπτυσσόμενες χώρες να του γυρίσουν την πλάτη και να αναπτύξουν στενότερες σχέσεις μαζί της.

Τα σχέδια του Τραμπ, σχετικά με την πολιτική του στο εσωτερικό της Αμερικής, δεν φαίνεται να διαφέρουν πολύ από τα αντίστοιχα της προηγούμενης προεδρίας του. Οπωσδήποτε, ο Τραμπ, δεν νοιάζεται, ούτε και στην πρώτη του προεδρεία, ούτε και τώρα, για ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των  φτωχότερων.

Συγκεκριμένα, όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ σχεδιάζει να πληρώσει τη μείωση φόρων των πλουσίων, με την αύξηση των δασμών. Ωστόσο, εφόσον το σκηνικό Τραμπ επιτύχει, αναμένεται αύξηση της απασχόλησης στην Αμερική, από την προσέλκυση εταιρειών, που θα προσπαθήσουν να αποφύγουν την πληρωμή δασμών.

ΜΕΡΟΣ ΙΙ. Η ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ

Και τώρα στο Μέρος ΙΙ θα διερευνήσουμε το χάος, που δείχνει να αφήνουν πίσω τους οι εγκάρσιες μεταβολές του Τραμπ, σε ότι αποτελούσε πριν τη  διεθνή  τάξη.

Στον χώρο αυτόν, νομίζω ότι πρέπει να διαχωρίσουμε  τις μεταβολές που έχουν λάβει ήδη τη μορφή τους, και τις άλλες που εμφανίζουν μια γενική διάλυση των πάντων, αλλά που ελπίζεται ότι, στη συνέχεια, θα διαμορφωθούν.

Α. Οι σαφείς  επιλογές του Ντόναλντ Τραμπ

Ως πρώτη, σαφής και από πολλές πλευρές δραματική απόφαση του Τραμπ  είναι η εγκατάλειψη της  Δύσης, και της σημαίας της, που είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία.

α) Η εγκατάλειψη της  φιλελεύθερης δημοκρατίας

Πρόκειται, όπως είναι γνωστό,  για το  καπιταλιστικό καθεστώς που εδράζεται    στο σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων, στην ελευθερία έκφρασης, καθώς και στην ανεμπόδιστη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών και ιδεών. Απέναντι σε αυτόν τον  δυτικό  πολιτισμό ορθώνεται  ένα σύνολο χωρών που, κατά τη Δύση, βιώνει  κάτω από το απορριπτέο καθεστώς της  ανελεύθερης δημοκρατίας και που επιβάλλεται  να εξαφανιστεί με κάθε μέσον, ακόμη και αν απαιτηθεί η χρήση όπλων. Γι’ αυτό η Δύση, από το 1945 και μέχρι σήμερα πάσχιζε να  τον επιβάλλει με κάθε μέσον  σε ολόκληρη την υφήλιο.  Απόλυτα πεπεισμένη ότι  μόνον αυτός  εξασφαλίζει την ευδαιμονία και το πεπρωμένο της ανθρωπότητας.

Η προσκόλληση της Δύσης στη φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά και η υπεροψία της, απέναντι στο σύνολο των χωρών, που δεν την είχαν υιοθετήσει  προκύπτει, μεταξύ και άλλων, από την παρακάτω  δήλωση του  J. Borrell, πρ. αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «χτίσαμε έναν κήπο που συγκεντρώνει την πολιτική ελευθερία, την οικονομική ευημερία και την κοινωνική συνοχή. Ο υπόλοιπος κόσμος, ή το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου, είναι η ζούγκλα”.

Περιττό, βέβαια, να προσθέσω ότι η Δύση, έκλεινε ενσυνείδητα τα μάτια, όλα αυτά τα χρόνια, στις ολοένα αυξανόμενες   περιπτώσεις, που η φιλελεύθερη δημοκρατία λειτουργούσε με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Και να αναφερθώ, ενδεικτικά,  στην  περίπτωση της κραυγαλέας διαφοράς αντιμετώπισης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, σε σχέση με την πριν από 50 χρόνια εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο.

Η Δύση, ακόμη, έφθανε στα όρια παροξυσμού, ώστε να δικαιολογεί πολέμους εναντίον χωρών, που αποκαλούσε αλήτες, με το πρόσχημα ότι δεν εφάρμοζαν την  φιλελεύθερη δημοκρατία.

Η φανατική αυτή  προσήλωση της Δύσης στη φιλελεύθερη δημοκρατία, που εφαρμόζονταν κατά το δοκούν, ήταν αυτή που ευθύνεται για τον χωρισμό της υφηλίου σε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις.

Στη Δύση, που διαλαλεί ότι είναι ο επίγειος παράδεισος, και στο Νότο που, δικαίως, πιστεύει ότι οι αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας εφαρμόζονται υπέρ των ισχυρών της Γής.

β)Η παρακμή της Δύσης

Και στο μεταξύ, δυστυχώς,  η Δύση καταλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια από  προϊούσες  ενδείξεις παρακμής, αρχίζοντας από τον δημογραφικό μαρασμό και τη γήρανση του πληθυσμού της, με έμφαση  στις σχετικές εξελίξεις στην Ευρώπη, και προχωρώντας στην αποβιομηχάνιση, στις πρωτόγνωρες ανισότητες κατανομής, στη φτωχοποίηση και συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, στην ουσιαστική καθήλωση της αγοραστικής  αξίας των μισθών, στην επάνοδο του πληθωρισμού, στη  συνειδητοποίηση της εξάρτησης της Δύσης, όχι μόνο από απαραίτητες πηγές ενέργειας, αλλά και από βασικά διατροφικά  και  νέας τεχνολογίας  προϊόντα. Και τελευταίως, η Δύση απεμπόλησε τις αξίες της, υιοθετώντας την woke agenda.

Ήταν λοιπόν βέβαιο ότι η πτώση της Δύσης, θα παρέσυρε και την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της Αμερικής, προσφέροντάς την στην Κίνα που συνοδεύεται και  από ομάδα αναπτυσσόμενων, μέχρι τώρα, χωρών. Αυτό, ακριβώς, προσπαθεί να προλάβει και να αποτρέψει ο Τραμπ, με νύχια και δόντια.

Η παρακμαζόμενη  Δύση  πανικοβάλλει τον Τραμπ, που σπεύδει να την εγκαταλείψει, επιχειρώντας να σώσει έτσι την Αμερική. Ο θυμός του, η εξαγγελία μέτρων που συχνά φαίνονται παράλογα, το μένος του εναντίον της ταχύρρυθμα παρακμαζόμενης Ευρώπης, η παθιασμένη επανάληψη της πρόθεσής του να ξανακάνει την Αμερική μεγάλη, και πάνω απ’ όλα η βιασύνη εγκατάλειψης της Δύσης, πριν διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη, και παρασύρει μαζί της και την Αμερική, μπορούν έτσι και μόνον έτσι να εξηγηθούν.

Ο Τραμπ, λοιπόν, παίρνει στην πλάτη του, τρόπος του λέγειν, την Αμερική, και το πρώτο εύλογο ερώτημα είναι που την πηγαίνει, αλλά και το δεύτερο το εάν είναι δυνατόν να σωθεί η ίδια, ενώ καταποντίζεται η Δύση.

Β. Που πηγαίνει την Αμερική ο Τραμπ; αλλά, ταυτόχρονα, και την υφήλιο;

 Στην πορεία της να ξαναγίνει μεγάλη, η Αμερική δεν έχει πια στο πλευρό της τους παραδοσιακούς της συμμάχους, που αποτελούσαν τη Δύση, εφόσον Δύση δεν υπάρχει πια. Για τα παλιά της στηρίγματα, και ιδιαιτέρως για την Ευρώπη, όχι μόνον αδιαφορεί ο Τραμπ, για την τύχη της, αλλά εμφανίζεται και πολύ θυμωμένος, επειδή η Αμερική πλήρωνε μέχρι τώρα για την ασφάλειά της στο ΝΑΤΟ, αλλά και γιατί επιπλέον η Ευρώπη ήταν αχάριστη, κατά τον Τραμπ, και δημιουργούσε ελλείμματα στο αμερικανικό εμπορικό ισοζύγιο.

α)Τέλος οι παλιοί δυτικοί σύμμαχοι της Αμερικής

Η πιο ουσιαστική, όμως, κατηγορία του Τραμπ, εναντίον της ΕΕ είναι η συνεχιζόμενη προσκόλλησή της στο καθεστώς της φιλελεύθερης δημοκρατίας, και συνεπώς η εχθρική συμπεριφορά της προς καθεστώτα αντίθετα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Δηλαδή, προς καθεστώτα ανελεύθερης δημοκρατίας.

Να συμπληρώσω στο σημείο αυτό ότι ο Τραμπ, ήδη από την πρώτη του προεδρεία, είχε εκφράσει την αποδοχή, αν όχι και τον θαυμασμό του προς κυβερνήσεις μη συστημικές. Η συμπεριφορά αυτή του Τραμπ, εναντίον της ΕΕ, μπορεί να αποδοθεί ως εξής: «Τέρμα ως εδώ, Ευρώπη, διότι πια δεν μπορείς να μου προσφέρεις τίποτα. Και το συμφέρον της Αμερικής είναι να αναζητήσει τώρα άλλους  ορίζοντες».

β)Οι νέες συμμαχίες των ΗΠΑ

Να δούμε, λοιπόν, ποιοι είναι αυτοί οι νέοι ορίζοντες του Τραμπ. Θα έλεγα, ότι τους αναγγέλλουν  ήδη, οι ενδεικτικές του προτιμήσεις όπως  ο Ορμπάν της Ουγγαρίας, η Μελονι της Ιταλίας και βέβαια ο Πουτιν της Ρωσίας. Η επιλογή τους σηματοδοτεί το νέο καθεστώς της Αμερικής που θα είναι η ανελεύθερη δημοκρατία ή, άλλως, το περιεχόμενο των μη συστημικών κυβερνήσεων.

Όμως και πέρα από την επίσημη δήλωση Τραμπ εναντίον της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ερωτάται αν η προσέγγιση, κυρίως, προς τον Πούτιν, στη φάση των προσπαθειών περάτωσης αυτού του αναίτιου πολέμου, περικλείει και κάποιο ακόμη πιο σημαντικό μήνυμα. Δηλαδή,  την νέα γεωπολιτική κατεύθυνση των συμμαχιών της Αμερικής.

Αναγκαστικά, με κάποιους δισταγμούς, θα υποστηρίξω ότι αυτή η κίνηση, ας πω, των φιλοφρονήσεων του Τραμπ, προς τον Πούτιν αποτελεί και προέκταση  δήλωσης νέων συμμαχιών προς το Νότο. Και πιθανό, αλλά και λογικό φαίνεται, ο Τραμπ, εγκαταλείποντας τη συμμαχία του με τη Δύση, που δεν μπορεί να του προσφέρει τίποτα πια, να αναζητήσει μια θέση στον ταχύτατα αναπτυσσόμενο και ανερχόμενο ολοκληρωμένο Νότο.

Εδώ, όμως, προβάλλει ένα όντως ακανθώδες  ερώτημα, τι θα γίνει δηλαδή με την Κίνα που, για τον Τραμπ, είναι ο υπ’αριθμόν 1 οικονομικός εχθρός, και πρέπει με κάθε τρόπο, ακόμη και με δασμούς 125% να συντριβεί, να επιβραδυνθεί η ανάπτυξή της, να απελευθερώσει το δρόμο για την Αμερική ξανά μεγάλη.

Ουτοπική θα χαρακτήριζα την ελπίδα του Τραμπ, ότι θα μπορούσε να έχει σύμμαχο τη Ρωσία και εχθρό την Κίνα. Διότι οι δεσμοί αυτών των δύο χωρών είναι στέρεοι και μακροχρόνιοι, με κυρίαρχο περιεχόμενό τους, το μίσος εναντίον της Δύσης. Αν, λοιπόν, εξαιρεθεί η πιθανότητα Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου προβλέπω για τα αμέσως επόμενα χρόνια μια μεσοβέζικη κατάσταση, στην οποίαν ο Τραμπ θα χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο μέσον, για να καθυστερήσει την άνοδο της Κίνας προς την παγκόσμια κορυφή, ενώ ταυτόχρονα θα φέρεται ως φίλος με τον ολοκληρωμένο Νότο. Αποδεχόμενος, ίσως, μια κάποια ανώδυνη συνύπαρξη στην κορυφή με την Κίνα, με τη Ρωσία  και ίσως και αργότερα με την Ινδία.

γ)Πως θα είναι ο νέος κόσμος;

Μένω στην έννοια της συνύπαρξης και όχι της ηγεσίας. Διότι θεωρώ ότι η ύπαρξη σερίφη, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, όπως τον συνηθίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες,  έχει τελειώσει με την εγκατάλειψη της Δύσης από τον Τραμπ. Ωστόσο, αν τελικά υλοποιηθεί η βασική επιδίωξη του Τραμπ για την Αμερική ξανά μεγάλη, η παλιά ηγεσία της Αμερικής, επί της Δύσης, θα υποκατασταθεί από την παγκόσμια αναγνώριση της   ισχύος του Τραμπ, η οποία ωστόσο  θα συνοδεύεται από το τίποτα, από καμιάς μορφής υποχρέωση του Τραμπ, προς τους θαυμαστές της ισχύος και του μεγαλείου του.  Ούτε ασφάλεια, ούτε σταθερότητα συνόρων, ούτε οικονομική βοήθεια για τις φτωχότερες οικονομίες. Θα τεθεί, φυσικά, τέρμα στις μετακινήσεις πληθυσμών, και θα αναγνωρίζεται το δίκαιο του εκάστοτε ισχυρότερου. Θα ενθαρρυνθεί η επέκταση των μη συστημικών κυβερνήσεων, στην υφήλιο, και θα υπάρχουν περιορισμοί της ατομικής ελευθερίας.

Στο διεθνή χώρο θα έχουμε επανέλθει στον 19ο αιώνα, οπότε δεν υπήρχε ακόμη διεθνές δίκαιο και διεθνείς οργανισμοί. Η διεθνής τύχη  της κάθε χώρας  προσδιοριζόταν από τους κανόνες του διπλωματικού παιχνιδιού και τους συσχετισμούς δυνάμεων. Οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της διεθνούς σκηνής.

Οι προοπτικές αυτές ίσως δεν είναι όσο τρομακτικές φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Με την έννοια, ότι πολύ συχνά, και στην προηγούμενη διεθνή τάξη που ήδη εγκαταλείπεται, η ύπαρξη του διεθνούς δικαίου εξασφάλιζε ουτοπική προστασία στις μικρές και αδύναμες χώρες. Εξάλλου, θεωρώ ότι το δημόσιο δίκαιο δεν θα καταργηθεί επισήμως και ολοσχερώς, αλλά η αποτελεσματικότητά του θα είναι ακόμη πιο περιορισμένη και λιγότερη αντικειμενική από όσο μέχρι σήμερα.

Οι επί μέρους χώρες θα πρέπει να φροντίζουν περισσότερο την υπόστασή τους, ενισχύοντας την αμυντική τους ισχύ και αναζητώντας καλές συμμαχίες. Η εξασφάλιση όσο γίνεται αξιόλογων πολιτικών θα είναι πολύ πιο αναγκαία από όσο μέχρι σήμερα. Και από κει και πέρα ο Θεός βοηθός.

 

“NEOTEΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ…”!!!

Από
anixneuseis
-
0

Μα κύριε υπουργέ είναι δυνατόν το 2025 να νομίζετε ότι θα μας ταΐσετε κουτόχορτο; Με όλη την ειλικρίνεια μου το λέω… Ο επι των Εξωτερικών μας κάνει μεγάλη πλάκα παρέα με Χακάν…

Από
pcuser
-
1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal – Ουάσιγκτον

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, ο αξιότιμος Γεώργιος Γεραπετρίτης, ξεπέρασε όχι μόνο όλους του προηγούμενους επικεφαλής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά έγραψε …ιστορία, για τον τρόπο με τον οποίο …”σχεδίασε” να συναντήσει τον Τούρκο ομόλογό του, Χακάν Φιντάν.

Δεν αστειεύομαι. Ο κύριος υπουργός ΔΕΝ παίζεται. Το μυαλό του είναι …σατανικό!:

Υπενθυμίζω ότι ο …”συνοδοιπόρος” του κ. Γεραπετρίτη, ο πολύς Χακάν Φιντάν, πρώην αρχικατάσκοπος της Τουρκίας, επικεφαλής της αμαρτωλής και δολοφονικής ΜΙΤ, χουμίζεται ότι έχει φάκελο με όλους τους συνομιλητές του.

  • Επειδή κάποιοι δεν γνωρίζουν τη λέξη “χουμίζομαι”, που χρησιμοποιούμε πολύ στην Κύπρο να αναφέρω ότι: Σύμφωνα με μία γρήγορη μετάφραση. σημαίνει υπερηφανεύομαι ή καμαρώνω.

Μπορούμε να υποθέσουμε, λοιπόν, ότι ακόμα και σήμερα, η ΜΙΤ παρακολουθεί και ερευνά όλους όσους θα συναντήσουν τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος εσχάτως έχει εκνευρίσει τον ισλαμιστή Τούρκο ηγέτη, Ταγίπ Ερντογάν -όπως έχει αποκαλύψει αυτή η ιστοσελίδας.

Αναρωτήθηκα: Γιατί ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών σηκώθηκε πρωτομαγιάτικα, πήρε το αεροπλάνο και πήγε στην Τουρκία; Μας είπαν ότι η επίσκεψή αφορούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την Ομογένεια της Πόλης, την οποία οι Αττίλες έχουν περιορίσει στις 2 και κάτι χιλιάδες.

Μας είπαν επίσης ότι ο κ. Γεραπετρίτης, που συνοδευόταν από την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τον Γενικό Πρόξενο Κωνσταντίνο Κούτρα, ο οποίος οσονούπω πάει για άλλες …πολιτείες,  και μερικούς υπηρεσιακούς παράγοντες της Αθήνας, ΔΕΝ θα είχε καμία επίσημη ή ανεπίσημη επαφή με τους Τούρκους,

  • Προσωπικά, ήμουν από αυτούς που θεωρούσα πως δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε μία στο εκατομμύριο, να πηγαίνει ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών στην Τουρκία και να μην συναντά τον ομόλογό του.

Άστε που θα επρόκειτο για την ύψιστη ασέβεια, για την απόλυτη απαξίωση του κ. Γεραπετρίτη από τον Φιντάν, ένα υπερτιμημένο πολιτικό, ο οποίος κάνει τον καμπόσο ενώ θα αποδειχθεί και αυτός αναλώσιμος.

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ότι ο Ερντογάν τον έχει για …εκτόξευση! Τον έχει εκθέσει και τον έχει κοροϊδεύσει σε ότι αφορά τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ο Ισραήλ, ενώ η ήττα από την μικρή Κύπρο για τις λεγόμενες τουρκικές χώρες της πρώην ΕΣΣΔ (Σοβιετική Ένωση), θεωρείται ο απόλυτος …”λεκές” για την τουρκική διπλωματία.

Ο κ. Γεραπετρίτης συναντήθηκε ιδιαίτερα και απόρρητα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνταντινουπόλεως αλλά -ισχυρίζεται ο Έλληνας υπουργός- ότι δεν συζήτησε με τον κ. Βαρθολομαίο το θέμα της διαδοχής του και το μέλλον του Ελπιδοφόρου, τον οποίο προστατεύουν κάποιοι πλούσιοι ομογενείς, όπως ο Τζον Κατσιματίδης, ο οποίος ΔΕΝ επένδυσε ΠΟΤΕ στην Ελλάδα.

Αφού να φανταστείτε, ο φάρος της Νισύρου, όπου υπηρέτησε ο αξιότιμος πατέρας του κ. Κατσιματίδη, διασώθηκε από το ελληνικό κράτος…

  • Αμφισβητούμε ότι ο Έλληνας υπουργός πήγε να δει τον κ. Βαρθολομαίο για να πιουν …”τουρκικό” καφέ, που στην πραγματικότητα είναι βυζαντινός!!!

Αλήθεια, τι είχε να συζητήσει ο κ. Γεραπετρίτης με τον Οικουμενικό Πατριάρχη πέραν των μεγάλων θεμάτων της εκλογής του επόμενου Πατριάρχη και της σωτηρίας της Ομογένειας της Αμερικής; Διότι αν δεν τα έθιξε καν, όπως απάντησε σε ερώτηση του ανταποκριτή του Σκάι στην Πόλη, είμαστε για τα …μπάζα!

Θυμίζουμε ότι ο κ. Γεραπετρίτης θα συναντηθεί με τον κ. Φιντάν στην Αττάλεια στα μέσα Μαΐου, στο πλαίσιο της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή Κύπρου», ανώτατες διπλωματικές πηγές επισήμαναν ότι το Ανώτατο Στρατηγικό Συμβούλιο Ελλάδας – Τουρκίας, για το οποίο ο Ελληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα μεταβεί στην Αγκυρα, θα πραγματοποιηθεί σε ημερομηνία που θα αποφασιστεί στη συνάντηση Γεραπετρίτη-Φιντάν στην Αττάλεια.

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι «αυτήν τη στιγμή παρουσιάζεται μια ευκαιρία» στα ελληνοτουρκικά, με την ευκαιρία της πρώτης ανεπίσημης επίσκεψης του Ελληνα υπουργού Εξωτερικών στην Κωνσταντινούπολη, καθώς, όπως επισήμαναν, σε λιγότερο από δύο χρόνια έχουν τεθεί πολλά θέματα και υπάρχει εποικοδομητική εμπιστοσύνη μεταξύ Αθηνών και Αγκυρας.

Σημείωσαν επίσης την ειλικρινή σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των δύο υπουργών Εξωτερικών και τονίζουν ότι έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο που μπορούν να προλαβαίνουν τις κρίσεις.

Υπουργείο Εξωτερικών @GreeceMFA 📍Κωνσταντινούπολη Συνάντηση ΥΠΕΞ Γιώργου Γεραπετρίτη με εκπροσώπους του Συνδέσμου Υποστήριξης Ρωμαίικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων, παρουσία ΥΦΥΠΕΞ Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου

https://hellasjournal.com/2025/05/ma-kyrie-ypourge-einai-dynaton-to-2025-na-nomizete-oti-tha-mas-taisete-koutochorto-me-oli-tin-eilikrineia-mou-to-leo-o-epi-ton-exoterikon-mas-kanei-megali-plaka-parea-me-chakan/

Νέες προκλήσεις Ερντογάν από τα Κατεχόμενα: Είμαστε οι ιδιοκτήτες αυτών των εδαφών, θα είμαστε εδώ για αιώνες

Από
pcuser
-
0

 

 

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι αν υπάρξει μια νέα διαπραγματευτική διαδικασία στο Κυπριακό, αυτή δεν θα είναι πλέον μεταξύ δύο κοινοτήτων, αλλά μεταξύ δύο κρατών με κυριαρχική ισότητα.

Ο Τούρκος πρόεδρος μετέβη το Σάββατο, 3 Μαΐου, στην κατεχόμενη Λευκωσία και, συνοδευόμενος από τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ερσίν Τατάρ, πήγε αμέσως στον χώρο όπου τέλεσε τα εγκαίνια των κτηρίων του «προεδρικού μεγάρου» και της «βουλής» που έχτισε η Τουρκία.

Στη σύντομη τελετή εγκαινίων στον προαύλιο χώρο, ο Τούρκος πρόεδρος χαρακτήρισε το συγκρότημα, «μια εκδήλωση της θέλησης ενός κράτους να υπάρχει απέναντι στην αδικία και την ανομία και μια ένδειξη της κοινής μοίρας της Τουρκίας και της βόρειας Κύπρου», λέγοντας πως πάνω σε αυτό το ισχυρό θεμέλιο «ελπίζουμε ότι θα οικοδομήσουμε νέα επιτεύγματα και νέα έργα και θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την ανεξαρτησία και το μέλλον».

Επανέλαβε δε ότι η Τουρκία, όπως στο παρελθόν, έτσι και στο παρόν και το μέλλον είναι και θα είναι πάντα στο πλευρό των Τουρκοκυπρίων.

Ο Ερντογάν ανέφερα ακόμη σε ότι αφορά τα Κατεχόμενα ότι «θα στεκόμαστε εδώ για αιώνες».

«Εμείς, ως τουρκικό έθνος και οι Τουρκοκύπριοι, είμαστε οι ιδιοκτήτες αυτών των εδαφών. Όσοι δεν το γνωρίζουν αυτό πρέπει να το μάθουν και όσοι δεν το έχουν ακούσει πρέπει να το ακούσουν», δήλωσε ο Ερντογάν.

Μιλώντας στη συνέχεια από το βήμα του συνεδριακού κέντρου του συγκροτήματος, ο Ερντογάν δήλωσε πως «αν δεν τερματιστεί η άδικη απομόνωση στην οποία υπόκειται ο “τουρκοκυπριακός λαός” (sic.), αν δεν υπάρξει μια δίκαιη, μόνιμη, βιώσιμη και ρεαλιστική λύση στο νησί, δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς την “Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου” -όπως αναφέρθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία- ως συνομιλητή, να κάνουμε εμπόριο, να αφήσουμε να χρησιμοποιούν τα λιμάνια μας».

Κάνοντας για μία ακόμη φορά αναφορά σε λύση των δύο κρατών στο Κυπριακό ανέφερε πως «αν υπάρξει μια νέα διαπραγματευτική διαδικασία, αυτή δεν θα είναι πλέον μεταξύ δύο κοινοτήτων αλλά μεταξύ δύο κρατών με κυριαρχική ισότητα».

Στη συνέχεια της ομιλίας του έκανε ιστορικές αναφορές, ενώ μίλησε και για το ζήτημα της ισλαμικής μαντίλας στα τουρκοκυπριακά σχολεία που έχει προκαλέσει διαδηλώσεις Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα. Για αυτό το ζήτημα ο Ερντογάν άσκησε εμμέσως πλην σαφώς κριτική στην αντιπολίτευση στην Τουρκία, αλλά και στο τμήμα εκείνο των Τουρκοκυπρίων, που διαμαρτύρονται για την επαναφορά της χρήσης μαντίλας στα σχολεία.

Υποστήριξε ακόμη ότι η Τουρκία συγκαταλέγεται μεταξύ των τριών κορυφαίων χωρών στον κόσμο στην τεχνολογία των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV), ενώ δεσμεύτηκε ότι θα συνεχίσει να προωθείται στον τομέα αυτό με ακλόνητη αποφασιστικότητα και ενθουσιασμό.

“https://www.iefimerida.gr/kosmos/ees-prokliseis-erntogan-apo-ta-katehomena-eimaste-oi-oikodespotes-ayton-ton-edafon”>Νέες προκλήσεις Ερντογάν από τα Κατεχόμενα: Είμαστε οι ιδιοκτήτες αυτών των εδαφών, θα είμαστε εδώ για αιώνες – iefimerida.gr</a></p>

THE WORSENING GEOPOLITICAL CLIMATE IN THE MIDDLE EAST AND THE ROLE OF PAKISTAN

Από
anixneuseis
-
0

 

Editor: John Karkazis, CSS Director 28 April 2025

Contents

  1. PAKISTAN-U.S. SCIENCE AND TECHNOLOGY COOPERATION PROGRAM (page 2)
  2. S-PAKISTAN MILITARY COOPERATION (page 2)
  3. AFGHANISTAN AND IRAN IN THE OPENING OF THE FATAL BOX (page 3)
  4. PAKISTAN IN CRISIS: HOW SHOULD THE US RESPOND? (page 5)
  5. THE WORSENING GEOPOLITICAL CLIMATE IN EASTERN EUROPE AND THE MIDDLE EAST

Geopolitical pursuits of Russia, UA, India and Pakistan in the Region (page 6)

  1. PAKISTAN’S DEMOCRACY, ITS MILITARY, AND AMERICA (page 7)
  2. PAKISTAN’S SHIFTING POSITIONS ON THE PLIGHT OF PALESTINIANS AND RELATIONS WITH ISRAEL

(page 8)

  1. PAKISTAN’S DEEPENING STRATEGIC RELIANCE ON CHINA (page 8)
  2. WHY THE US CAN’T AFFORD TO SEVER MILITARY TIES WITH PAKISTAN DESPITE DEEP SUSPICIONS

(page 9)

  1. PAKISTAN’S INDEPENDENCE DAY HIGHLIGHTS DEEPENING IDEOLOGICAL DIVIDE (page 10)
  2. US-PAKISTAN CAPTURE OF ‘TOP TERRORIST’ SIGNALS DEEP COUNTERTERRORISM COOPERATION DESPITE COLD TIES, EXPERTS SAY (page 10)
  3. USA SECURITY COOPERATION WITH PAKISTAN? (page 11)
  4. BREAKING THE MOLD: THE EVOLUTION OF US-PAKISTAN COOPERATION BEYOND SECURITY

(page 11)

 

  1. PAKISTAN – US STRATEGIC PARTNERSHIP IN COUNTERTERRORISM (page 11)

National Academies

1.  PAKISTAN-U.S. SCIENCE AND TECHNOLOGY COOPERATION PROGRAM

https://www.nationalacademies.org/our-work/pakistan-us-science-and-technology-cooperation-program

Description

The National Academy of Sciences (NAS) will provide assistance to the U.S. Agency for International Development (USAID), the U.S. Department of State (DOS), and other government and non-government organizations in managing cooperative activities under the Pakistan-U.S. S&T Cooperation Program. This program, which offers cooperative research grants of up to three years in duration, is designed to increase and strengthen cooperation between researchers in various fields that contribute to human and economic development in Pakistan.

By supporting collaboration in fields of practical relevance to Pakistan, the program helps to establish and strengthen professional and personal linkages between Pakistani participants, their American colleagues, and experts. U.S. participants in the projects supported under the program will also benefit by gaining access to unique scientific data and field sites and to new opportunities to make progress on problems of common interest to each country. NAS will provide technical and administrative support to implement, manage, and expand science, technology, and engineering (STE) activities of economic and developmental importance. NAS program oversight includes but is not limited to announcing calls for proposals, managing the scientific review of proposals received, selection of awards, and disbursement of funds to participating institutions as well as monitoring program participant progress and providing related technical and administrative assistance to sponsors. With recent interest and emphasis on STE innovation and commercialization, training events and seed grants that empower and advance researcher development in STE entrepreneurship will be incorporated into the program. All activities under this program will be undertaken in collaboration with partners in Pakistan.

The full text of the study can be viewed in the PDF.

[pdf-embedder url=”http://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2025/05/z_Karkazis15.pdf”]

 

Θεσσαλονίκη: Στο μικροσκόπιο της ΕΛΑΣ οι τελευταίες κινήσεις της 38χρονης

Από
anixneuseis
-
0

 

Θεσσαλονίκη: Στο μικροσκόπιο της ΕΛΑΣ οι κινήσεις της 38χρονης / Φωτογραφία: Konstantinos Tsakalidis / SOOC
03/05/2025  15:20
Στη δημοσιότητα έρχεται βίντεο από κάμερα ασφαλείας, η οποία κατέγραψε τη στιγμή της έκρηξης στη Θεσσαλονίκη τα ξημερώματα που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της μία 38χρονη.

Η έκρηξη σημειώθηκε στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, πίσω από της Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά, έξω από ένα πάρκινγκ που βρίσκεται στην είσοδο πολυκατοικίας στη συμβολή των οδών Πλάτωνος και Αγίου Δημητρίου.

Το βίντεο από τη στιγμή της έκρηξης
Στο 3” στο παρακάτω βίντεο φαίνεται η λάμψη από τη στιγμή της έκρηξης:

 

Τα στοιχεία που έχει στα χέρια της η ΕΛΑΣ
Ξετυλίγεται το κουβάρι της υπόθεσης με την έκρηξη στη Θεσσαλονίκη που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της η 38χρονη που τοποθέτησε τον εκρηκτικό μηχανισμό έξω από υποκατάστημα τράπεζας.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από το βιντεοληπτικό υλικό που έχουν στα χέρια τους τα στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος φαίνεται η 38χρονη να αφήνει το σακίδιο με τον εκρηκτικό μηχανισμό σε πεζούλι. Στη συνέχεια και πριν απομακρυνθεί από το σημείο φαίνεται πως κάτι κάνει στο σακίδιο και στη συνέχεια φεύγει από το σημείο. Ωστόσο στη συνέχεια φαίνεται στο βίντεο να επιστρέφει ξανά. Τότε σημειώθηκε η έκρηξη που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο της 38χρονης.

Τι εκτιμούν οι Αρχές για το πήγαινε-έλα της 38χρονης στο σημείο που άφησε τη βόμβα
Οι αστυνομικοί εκτιμούν πως η 38χρονη επέστρεψε στο σημείο που είχε αφήσει το σακίδιο με τον εκρηκτικό μηχανισμό είτε γιατί θεώρησε πως δεν το είχε αφήσει στο σωστό σημείο και πιθανότατα ήθελε να το αφήσω ακριβώς μπροστά στο ΑΤΜ του υποκαταστήματος της τράπεζας, είτε επέστρεψε στο σημείο θεωρώντας ότι δεν είχε κάνει κάτι λάθος και ο εκρηκτικός μηχανισμός δεν πυροδοτήθηκε. Η απόφαση αυτή της 38χρονης να επιστρέψει στο σημείο που ήταν το σακίδιο στάθηκε μοιραία για τη ζωή της καθώς έγινε η έκρηξη με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της.
Σημειώνεται πως η γυναίκα που εντοπίστηκε με ακρωτηριασμένο χέρι διακομίσθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Ιπποκράτειο. Κατά τη μεταφορά της οι διασώστες του ΕΚΑΒ επιχειρούσαν ΚΑΡΠΑ, ωστόσο η 38χρονη δεν τα κατάφερε και οι γιατροί στο νοσοκομείο διαπίστωσαν το θάνατό της.

Από την πρώτη στιγμή που έφτασαν οι αστυνομικοί στο σημείο, ενημερώθηκε η Αντιτρομοκρατική, ωστόσο μέχρι στιγμής δεν έχει αναλάβει την έρευνα.

Το βίντεο μετά την έκρηξη στη Θεσσαλονίκη
Η εικόνα της περιοχής είναι μία εικόνα βομβαρδισμένου τοπίου. Καταστήματα, σπίτια και αυτοκίνητα έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές από το ωστικό κύμα που ακολούθησε της έκρηξης του εκρηκτικού μηχανισμού. λαμαρίνες και κομμάτια από σπασμένα τζάμια είναι διάσπαρτα στο δρόμο και το πεζοδρόμιο.

Ποια είναι η 38χρονη -Το παρελθόν της
Σύμφωνα με πληροφορίες η 38χρονη ήταν γνωστή στις Αρχές για συμμετοχή σε ληστείες, πλαστογραφία, για νομοθεσία περί εκδιδόμενα με αμοιβή πρόσωπα, ναρκωτικά και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων.
Μάλιστα το 2021 είχε συλληφθεί μαζί με έναν άντρα και είχε κατηγορηθεί για παράνομη οπλοφορία, καθώς στο σακίδιο της είχε εντοπιστεί ένα καλάσνικοφ.

Για το παρελθόν της 38χρονης μίλησε και η εκπρόσωπος Τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας, Κωνσταντία Δημογλίδου, σε παρουσία της το πρωί σε τηλεοπτικές εκπομπές.

1...790791792...3,037Σελίδα 791 από 3,037