ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ Ἐγκύκλιο πού δημοσιεύθηκε στίς 24 Ἰουλίου 2025 ἡ Τουρκία ἵδρυσε Συντονιστικό Συμβούλιο Θαλάσσιου Χωροταξικοῦ Σχεδιασμοῦ, ὑπό τήν προεδρία τοῦ Ἀντιπροέδρου καί μέ τή συμμετοχή ἐννέα συναρμόδιων ὑπουργείων καί τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τῆς Προεδρίας. Τό Συμβούλιο θά συνεδριάζει ἀνά ἑξάμηνο καί θά ἔχει τή δυνατότητα δημιουργίας ἐπιτροπῶν καί πρόσκλησης ἐκπροσώπων ἀπό ἐπιστημονικούς, κοινωνικούς καί ἰδιωτικούς φορεῖς. Στόχος εἶναι ἡ ἐνίσχυση τοῦ στρατηγικοῦ συντονισμοῦ στόν θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό τῆς χώρας μέ ὑποστήριξη ἀπό ἐπιστημονικούς φορεῖς.

Ἡ σύγκριση ὡς πρός τήν ἀντίστοιχη ὀργάνωση στήν Ἑλλάδα εἶναι συντριπτική. Καί αὐτό δεδομένου καί τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ γειτονική χώρα ἔχει ἤδη καταθέσει θαλάσσια χωροταξικά σχέδια (πού περιλαμβάνουν χωροθέτηση συγκεκριμένων θαλάσσιων χρήσεων) στήν IOC-UNESCO, ἐνῷ ἡ ἑλληνική κυβέρνηση στήν πλειονότητά της ἀποκαλεῖ «Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό» τόν χάρτη μέ τίς 4 θαλάσσιες περιοχές πού προτάθηκαν ἀπό Ἑλληνικό Πανεπιστήμιο μέ βάση δυσκόλως κατανοούμενα κριτήρια. Παράλληλα τό ΥΠΕΞ ἐμπλούτισε αὐτό τόν σχηματικό χάρτη μέ ὑπομνήματα τά ὁποῖα ἀναφέρονται σέ θαλάσσιες ζῶνες δικαιοδοσίας (χωρικά ὕδατα, ΑΟΖ, ὑφαλοκρηπῖδα). Φυσικά ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἤδη ἐγκρίνει ‒ἔστω μέ καθυστέρηση‒ τήν Ἐθνική Χωρική Στρατηγική γιά τόν θαλάσσιο χῶρο» (EΧΣΘΧ) πού ἀποτελεῖ ἕνα μέρος τοῦ πλαισίου θαλάσσιου χωροταξικοῦ σχεδιασμοῦ καί εἶναι ἐν πολλοῖς μία μή δεσμευτική καί ἐνδεικτική στρατηγική μέ λίγες ἀναφορές κανονιστικοῦ χαρακτῆρα προκειμένου νά προασπίσει τόν ὑπάρχοντα τομεακό χερσαῖο σχεδιασμό ἔναντι τοῦ «ἀνταγωνιστικοῦ» ‒κατά τήν ὀπτική της‒ θαλάσσιου χωροταξικοῦ σχεδιασμοῦ. H ΕΧΣΘΧ εἶναι λοιπόν ἕνα κείμενο βασικῶν ἀρχῶν περί ὀργάνωσης τῶν θαλάσσιων δραστηριοτήτων στήν θάλασσα. Δέν ἀποτελεῖ ὡστόσο κανονιστικά θαλάσσια χωροταξικά σχέδια τά ὁποῖα ἀναμένονται καί ἀπό τήν ΕΕ γιά τήν χώρα μας.

Ὡς ἐκ τούτου, εἶναι κατανοητό ἀκόμα καί ἀπό τήν σύγκριση τῆς Ἑλληνικῆς στρατηγικῆς καί τοῦ χάρτη τῶν ἑνοτήτων (ΠΧΕ1-4) μέ τόν Τουρκικό ΘΧΣ ὅτι ἡ Ἑλλάδα ὑπολείπεται στήν ἐκπόνηση θαλάσσιων χωροταξικῶν σχεδίων μέ συγκεκριμένη χωρική ἀναφορά, περιφερειακή, ὑποπεριφερειακή ἤ διαπεριφερειακή, ὅπως ὁρίζει ὁ σχετικός νόμος πού εἰσήγαγε τήν Ὁδηγία γιά τόν ΘΧΣ (τοῦ 2014) στήν ἑλληνική ἔννομη τάξη. Φυσικά ὁ τουρκικός χάρτης τοποθετεῖ τά Θαλάσσια Χωροταξικά Σχέδια σέ ἐθνικό ἐπίπεδο, μέ μόνη διάκριση ὡς πρός τίς εὐρύτερες θαλάσσιες λεκάνες (Μαύρη Θάλασσα, Αἰγαῖο καί Ἀνατ. Μεσόγειο).

Μήπως λοιπόν ἐπείγει μία καλύτερη ὀργάνωση τοῦ συστήματος ἐκπόνησης καί κυρίως ὑλοποίησης τοῦ θαλάσσιου Χωροταξικοῦ Σχεδιασμοῦ στήν Ἑλλάδα; Ὄχι μόνο μέσῳ προγραμμάτων, δεδομένου ὅτι ἀποτελέσματα σχετικῶν προγραμμάτων, δέν εἰσακούονται κατά κανόνα ἀπό τήν ἑλληνική πολιτεία.

Στό σημεῖο αὐτό, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά ἀναφερθῶ σέ ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο «ΘΑΛΑΣΙΑ ΧΩΡΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ: θαλάσσια διάσταση τῆς ἐδαφικῆς συνοχῆς, θαλάσσια Χωροταξία, βιώσιμη Γαλάζια ἀνάπτυξη», Στ. Κυβέλου (ἐπ.), Ἐκδόσεις «Κριτική» (2016), πού ἦταν τό πρῶτο πόνημα περί θαλάσσιου χωροταξικοῦ σχεδιασμοῦ πού κυκλοφόρησε στήν Ἑλλάδα, ὕστερα ἀπό τήν Ὁδηγία περί ΘΧΣ τοῦ 2014.

« Γιά τή θαλάσσια χωροταξική πολιτική ἀπαιτοῦνται κατ’ ἀρχήν:

• Ἰσχυρή πολιτική βούληση καί διαμόρφωση ἐθνικῆς στρατηγικῆς (ἡ τελευταία ἔχει ἤδη ἐκδοθεῖ.)
• Ἐνσωμάτωση στό ἐθνικό σύστημα σχεδιασμοῦ ἀρχῶν καί κατευθύνσεων γιά τήν θάλασσα καί τόν παράκτιο χῶρο (ὅπως γιά παράδειγμα ἡ διάδραση γῆς-θάλασσας). Ἐδῶ βεβαίως θά πρέπει νά ἐξετασθεῖ ἄν ὁ ΘΧΣ θά συνδεθεῖ μέ τόν ἤδη ὑπάρχοντα χερσαῖο σχεδιασμό, πού, ὅπως εἶναι γνωστό, χαρακτηρίζεται ἀπό πλῆθος παθογενειῶν καί ἐλλειμμάτων ἐφαρμογῆς. Ἡ περίπτωση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου πού εἰσήγαγε διακριτό σύστημα ΘΧΣ θά πρέπει, κατά τήν ἄποψή μας, νά ἐξετασθεῖ καί γιά τή χώρα μας. Ὁ ΘΧΣ ἀποτελεῖ μιά πραγματική εὐκαιρία νά ἀξιοποιηθοῦν τά ἀρνητικά διδάγματα ἀπό τόν χερσαῖο χωροταξικό σχεδιασμό, καί δεδομένου τοῦ διαφορετικοῦ ἰδιοκτησιακοῦ καθεστῶτος, νά προβεῖ ἡ χώρα σέ ἕναν στρατηγικό ὁλοκληρωμένο σχεδιασμό ἀπαλλαγμένο ἀπό τίς πελατειακές λογικές, τή διακριτική ἐκμετάλλευση τῆς γεωπροσόδου καί λοιπές παθογένειες τοῦ ὑφιστάμενου χωροταξικοῦ καί πολεοδομικοῦ σχεδιασμοῦ, πού πέραν ὅλων τῶν ἄλλων θά μποροῦσαν νά συμβάλλουν οὐσιαστικά στήν ἐπίλυση καίριων προβλημάτων τῶν παράκτιων (ἠπειρωτικῶν καί νησιωτικῶν) χωρικῶν ἑνοτήτων, ὅπως εἶναι λ.χ. ἐνεργειακά ζητήματα καί ἔλλειψη πόσιμου νεροῦ πού θά μποροῦσαν νά καλυφθοῦν μέσῳ τῆς ὑπεράκτιας παραγωγῆς ἐνέργειας.
• Ἰσχυρός ὁριζόντιος διατομεακός συντονισμός καί κάθετος μεταξύ τῶν βαθμίδων διακυβέρνησης, ἀντλῶντας διδάγματα ἀπό τίς συντονιστικές καί διακυβερνητικές παθογένειες τοῦ μέχρι σήμερα χωροβόρου καί ἄναρχου χερσαίου σχεδιασμοῦ πού εἶχε κατά κανόνα τομεακό προσανατολισμό καί ἀναπροσανατολισμός πρός μιά καθαρά στρατηγική θαλάσσια χωροταξία πού θά ἐνισχύσει καί τήν τοποκεντρική οἰκοσυστημική προσέγγιση, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν τίς ἰδιαιτερότητες τοῦ θαλάσσιου χώρου.
• Εγκαθίδρυση οὐσιαστικῆς διυπουργικῆς (καί ἐνδοϋπουργικῆς) συνεργασίας, ἐνδεχομένως μέ τή σύσταση διυπουργικοῦ ὀργάνου πού μπορεῖ νά ὑπάγεται στό γραφεῖο πρωθυπουργοῦ (στόν βαθμό πού τά ζητήματα αὐτά ἐμπλέκουν ζητήματα γεωπολιτικῆς σημασίας.) (Βλ. Kassinis 2014 καί Kyvelou κ.ἄ. 2014), ἀσφάλειας καί ἐθνικῆς ἄμυνας.
• Ἀνάληψη τοῦ ἐγχειρήματος ἀπό Ὀργανισμό μέ ἱκανότητα ἄσκησης στρατηγικοῦ χωρικοῦ σχεδιασμοῦ πού συμπεριλαμβάνει εὐρύτατες συμμετοχικές διαδικασίες καί διαβούλευση, ἀλλά καί ἄσκησης ὁριζόντιων πολιτικῶν πού θά ἐμπλέκουν πολλούς διαφορετικούς συμμετόχους (stakeholders), συμπεριλαμβανομένου τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Τά σημερινά ὑπουργεῖα πού ἀσκοῦν κατακερματισμένες ἁρμοδιότητες ὡς πρός τόν χωρικό καί οἰκονομικό/ἀναπτυξιακό σχεδιασμό (ὑπουργεῖο Περιβάλλοντος καί Ἀνάπτυξης, ἀντίστοιχα) δέν μποροῦν, κατά τήν ἄποψή μας, νά συνεχίσουν νά λειτουργοῦν κατ’ αὐτόν τόν τρόπο καί ὡς πρός τή θαλάσσια χωροταξία. Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἀπόκλιση ἕως σύγκρουση πού ἐκφράζεται μεταξύ ΟΘΠ (Ὁλοκληρωμένης Θαλάσσιας Πολιτικῆς) καί ΟΠΘΣ (Ὁδηγίας πλαίσιο γιά τήν θαλάσσια στρατηγική) θά μεταφερθεῖ καί στό ἐπίπεδο αὐτό μέ ἀποτέλεσμα τήν ἀναποτελεσματικότητα στήν ἐφαρμογή οἱουδήποτε ἐπενδυτικοῦ σχεδίου στή θάλασσα.
• Συγκέντρωση ἀπό ἐπί μέρους φορεῖς, εὐρωπαϊκούς καί ἐθνικούς, τῆς ἀπαραίτητης χωρικῆς πληροφορίας καί δημιουργίας νέας. Γενικώτερα ἀπαιτεῖται μιά «evidence-based policy» ἐναρμονισμένη μέ τά εὐρωπαϊκά δεδομένα. Στό θέμα αὐτό ἡ γνώση πού ἔχει παραχθεῖ ἀπό τό Πρόγραμμα ESPON (καί ὄχι μόνο) μπορεῖ νά εἶναι ἐξαιρετικά χρήσιμη.»

Ἤδη λοιπόν ἀπό τό 2016 προτείνεται ὁ ἄμεσος διυπουργικός καί ἐπιστημονικός συντονισμός στήν Ἑλλάδα, μέ εὐθύνη τοῦ Πρωθυπουργοῦ, εἰσάγοντας τήν ἀναγκαία ὤσμωση ἐπιστήμης καί πολιτικῆς. Ὑπάρχει ἆρά γε ἀκόμη χρόνος γιά τήν Ἑλλάδα νά καλύψει τό χαμένο ἔδαφος; Ἄν ναί, εἶναι βέβαιο ὅτι μόνο ἔτσι ἡ χώρα θά καταστεῖ δυνατή ὡς πρός τήν ἀντιμετώπιση «προσβολῶν» καί διεκδικήσεων ἀπό κάθε κακόβουλο γείτονα, μέ τρόπο τεκμηριωμένο ἐπιστημονικά καί ἰσχυρό πολιτικά.

*Καθηγήτρια, Ἐμπειρογνώμων Θαλάσσιου Χωροταξικοῦ Σχεδιασμοῦ

estianews.gr

Ἐπετέθη μέ λεξιλόγιο 1989 στήν «σύναξη τῶν πράσινων κλεφτῶν», θύμισε τά σκάνδαλα τῶν ἀγροτικῶν συνεταιρισμῶν καί τοῦ καλαμποκιοῦ, καί δικαιολόγησε πλήρως τήν τακτική τοῦ ρουσφετιοῦ τοῦ πατρός του – Νέες αἰχμές κατά Καραμανλῆ γιά 2004-2009 – Καί πλάτες «Ἑλληνικῆς Λύσης», μέ ἐπίθεση κατά τοῦ «δελφίνου» Δένδια καί μέ σιωπή γιά Βορίδη

ΙΣΧΥΡΑ στοιχεῖα πολιτικοῦ ρετρό ἀπό τήν δεκαετία τοῦ ’80 πού βυθίζουν ἀκόμη πιό βαθιά τό πολιτικό σύστημα στήν ἀνυποληψία (ὅπως αὐτή καταγράφεται στίς τελευταῖες μετρήσεις) εἶχε ἡ χθεσινή κοινοβουλευτική συζήτησις γιά τήν σύσταση Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς γιά τό σκάνδαλο τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ, μετά ἀπό πρόταση τῆς ΝΔ. Ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μήν μπορῶντας νά μιλήσει γιά τό σήμερα καί δυσκολευόμενος νά ἀποκρούσει τίς καταγγελίες τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως αὐτές προκύπτουν ἀπό τήν δικογραφία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Εἰσαγγελίας, γιά «διακίνηση μαύρου πολιτικοῦ χρήματος», γιά σχέσεις μέ διαπλοκή, γιά ὕπαρξη «ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως σεσημασμένων», γιά «μή διαγραφή ἐμπλεκομένων στελεχῶν τῆς ΝΔ ἀπό τό κόμμα», γιά «νομιμοποίηση 1 ἑκατομμυρίου στρεμμάτων στήν Κρήτη μέ ὑπογραφή Βορίδη», γιά ἀποχώρηση τῆς ΝΔ ἀπό τήν ψηφοφορία γιά προανακριτική, ἐπειδή «ὁ Πρωθυπουργός φοβᾶται τήν κοινοβουλευτική του ὁμάδα», ἐπέλεξε νά μιλήσει ἀποκλειστικά γιά τό χθές. Τά ἐπώνυμα «Βορίδης» καί «Αὐγενάκης», τίς τυχόν ποινικές εὐθῦνες τῶν ὁποίων ζητᾶ νά διερευνηθοῦν ἡ εὐρωπαϊκή δικαιοσύνη, δέν ἦρθαν ποτέ στά χείλη του. Μέ αὐτόν τόν τρόπο προετοίμασε μέ τήν ὁμιλία του γιά τήν σημερινή ἀποχώρηση τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπό τήν ψηφοφορία γιά τήν Προανακριτική Ἐπιτροπή μετά ἀπό πρόταση τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.

Μπροστά σέ δεκάδες σιωπηρούς βουλευτές τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἐλάχιστοι ἐκ τῶν ὁποίων ἀντέδρασαν στίς πολύ βαρειές προσβολές πού ἀπηύθυνε ὁ Πρόεδρος τοῦ ΠΑΣΟΚ Νῖκος Ἀνδρουλάκης στόν ἀρχηγό τοῦ κόμματός τους, εἰδικά γιά τό μαῦρο πολιτικό χρῆμα, ὁ κύριος Μητσοτάκης:

– Ἀνέσυρε ἀπό τήν ναφθαλίνη γεγονότα ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1980, γιά τά ὁποῖα τό ΠΑΣΟΚ καταδικάσθηκε στίς τρεῖς ἀναμετρήσεις τοῦ 1989, ὅπως τά σκάνδαλα τῶν ἀγροτικῶν συνεταιρισμῶν καί τοῦ γιουγκοσλαβικοῦ καλαμποκιοῦ (γιά τό ὁποῖο μάλιστα συστάθηκε μέχρι καί εἰδικό δικαστήριο.)

– Ἐπικαλέσθηκε παλαιότερη φράση τοῦ Θόδωρου Πάγκαλου γιά τίς ἀγροτικές ἐπιδοτήσεις σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἐπί ΠΑΣΟΚ «πράσινες συνάξεις κλεφτῶν» ζητοῦσαν τίς διπλάσιες ἐπιδοτήσεις καί προανήγγειλε τό τέλος ἀγροτικῶν ἐπιδοτήσεων στό μέλλον γιά νά δικαιολογήσει τό πάγωμά τους ἀπό τήν Κομμισσιόν.

– Εἶπε ὅτι «ἡ ἀπάτη ἔχει γκρίζο χρῶμα» καί ἔφτασε νά ἀσχολεῖται μέ τό ποσοστό πού πῆρε τό ΠΑΣΟΚ στόν Δῆμο… Μυλοποτάμου στίς ἐκλογές γιά νά ἐπιρρίψει εὐθῦνες γιά εἴσπραξη ἐπιδοτήσεων στόν βουλευτή τοῦ Κινήματος Χνάρη, ὁ ὁποῖος ἀπό τά ἕδρανά του φώναζε ἐν ἐξάλλῳ τό ὄνομα «Κεφαλογιάννης».

– Ἐπετέθη πολλοστή φορά στόν πλειστάκις καταδικασμένο ἀπό τόν ἑλληνικό λαό ΣΥΡΙΖΖΑ γιά νά πεῖ ὅτι «δέν εἶστε κι ἐσεῖς ἀθῶες περιστερές.»

– Ἄφησε αἰχμές, ὅπως προβλέψαμε χθές, ἀκόμη στίς κυβερνήσεις τοῦ Κώστα Καραμανλῆ, τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ καί τοῦ Γιώργου Παπανδρέου, γιά νά συμψηφίσει μερικά πρόστιμα πού ἐπιβλήθηκαν γιά ἄλλους λόγους στήν χώρα καί τελικά ἐπιστράφηκαν ἀπό τήν ΕΕ.

‒ Ἰδεολογικοποίησε τήν πρακτική τοῦ ρουσφετιοῦ ὅπως τήν ἄσκησε ὁ πατέρας του ἀλλά καί ἄλλοι πολιτικοί σέ μιά συγκεκριμένη ἐποχή, ὅταν τό κατήγγειλε ὁ Νῖκος Ἀνδρουλάκης καί διαμαρτυρήθηκε στόν Πρόεδρο τοῦ ΠΑΣΟΚ ὅτι σχολιάζει ἀπόντες (γιά νά λάβει τήν ἀπάντηση ὅτι «καί ὁ Πάγκαλος ἀπών εἶναι.») Σέ αὐτό τό σημεῖο μάλιστα παρενέβη ἡ πρόεδρος τῆς Πλεύσης Ἐλευθερίας καί καθ’ ἕξιν φωνασκοῦσα Ζωή Κωνσταντοπούλου, ὠρυόμενη «πεῖτε καί γιά τά ἀρχαῖα», ἐξοργίζοντας τόν Πρωθυπουργό ὅποιος ὁρκίστηκε ὅτι δέν θά τῆς ξαναμιλήσει ποτέ καί ὅτι ἔχει τελειώσει αὐτόν κοινοβουλευτικά.

– Κατηγόρησε τούς ἀγρότες πού συμβιβάστηκαν μέ τίς πρακτικές τῶν παράνομων ἐπιδοτήσεων, «σιωπηλά».

Ἡ ἀντιπαράθεσις Μητσοτάκη – Ἀνδρουλάκη ἔφτασε καί στήν διαπλοκή. Ὁ Πρόεδρος τοῦ ΠΑΣΟΚ θύμισε τό πρωτοσέλιδο «ὑποκλοπές τέλος», γιά νά ἐπισημάνει στόν κύριο Μητσοτάκη ὅτι ὄψιμα θυμήθηκε τά συμφέροντα, καί ὁ Πρωθυπουργός τοῦ ἀνταπήντησε ὑπενθυμίζοντας τό πρωτοσέλιδο γιά τήν «μονταζιέρα τῶν Τεμπῶν» πού προκάλεσε τήν πρόταση μομφῆς κατά δύο ὑπουργῶν τῆς ΝΔ ἐκ μέρους τοῦ ΠΑΣΟΚ πρίν ἀπό ἕναν χρόνο. Ὁ κύκλος ἔκλεισε μέ τήν ὑπενθύμιση ἀπό τόν κύριο Ἀνδρουλάκη ὅτι τό Μαξίμου ἔστειλε στό «Πρῶτο Θέμα» τό μονταρισμένο ἠχητικό γιά τόν σταθμάρχη τῶν Τεμπῶν.

Ἡ προσωπική ἀντιπαράθεσίς του μέ τόν Νῖκο Ἀνδρουλάκη ἔλαβε τόσο ἄσχημη τροπή, ὥστε ὁ κύριος Μητσοτάκης δέν εἶχε τήν ὑπομονή νά παραμείνει ἄλλο στήν αἴθουσα. Ἀφοῦ ἐπικαλέστηκε τήν ἀρχή τῆς πλειοψηφίας καί ἄκουσε γιά ἕνα λεπτό τόν Πρόεδρο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλο, ἐξῆλθε τῆς αἰθούσης.

Καί ὅμως, παραδόξως, ἡ συζήτησις εἶχε ξεκινήσει καλά γιά αὐτόν. Οἱ δύο πρῶτοι ὁμιλητές πολιτικοί ἀρχηγοί, ὁ γενικός γραμματέας τοῦ ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας καί ὁ πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος, προανήγγειλαν ὅτι θά ἀποχωρήσουν ἀπό τήν ψηφοφορία γιά τήν Ἐξεταστική δίνοντας «πάτημα» στήν Νέα Δημοκρατία νά ἀποχωρήσει καί ἐκείνη ἀπό τήν σημερινή ψηφοφορία γιά τήν προανακριτική. Ὁ κύριος Βελόπουλός μάλιστα προκάλεσε ἰδιαίτερη αἴσθηση μέ τήν ὁμιλία του. Δέν ἀνέφερε οὔτε μία στιγμή τό ὄνομα «Μάκης Βορίδης», ἀλλά ἀντιθέτως ἐπιτέθηκε στόν Ἄδωνι Γεωργιάδη. Δέν ἀνέφερε οὔτε μία στιγμή τό ὄνομα «Γιῶργος Γεραπετρίτης», μέ τόν ὁποῖο λέγεται ὅτι ἔχει κανάλι ἐπικοινωνίας, ἀλλά ἐπετέθη στόν Νῖκο Δένδια γιά ὅσα εἶπε στήν Βουλή γιά τό πρόγραμμα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀμύνης καί τό βέτο. Τόν χαρακτήρισε ἀπαξιωτικά «δελφίνι τοῦ Ἀμαζονίου» καί προειδοποίησε μέ ἀγωνία κάποιου πού νοιάζεται γιά τήν ἐπιβίωση τοῦ κυρίου Μητσοτάκη ὅτι «σᾶς πριονίζουν καί θά σᾶς ρίξουν οἱ δελφίνοι ὅσο δέν τούς κόβετε τά κεφάλια.»

Ὁ ἴδιος ἄνθρωπος πού ἀγωνιοῦσε γιά τήν πτώση τῆς Κυβερνήσεως, λίγο πρίν, στήν ἴδια ὁμιλία, τήν καλοῦσε νά …φύγει ἀπό τήν ἐξουσία! Ἐξ ἴσου μεγάλο ἐνδιαφέρον προκάλεσε ἡ ἀποστροφή τοῦ κυρίου Βελόπουλου νά μήν ζητηθοῦν τά κλεμμένα ἀπό τούς δεξιούς ψηφοφόρους ἀγρότες, ἀλλά νά ἐπιστραφοῦν τά 500 ἑκατομμύρια πού χρωστοῦν τά κόμματα στό κοινοβούλιο.

Ὁ Πρόεδρος τῆς ¨Ελληνικής Λύσης δέν ἀνέφερε σχεδόν οὔτε μία φορά τό ἐπώνυμο «Μητσοτάκης», ἀπευθυνόταν μέ σεβασμό «στόν κύριο Πρωθυπουργό», καί χαρακτήρισε «ἐκβιαστή» τόν κυβερνητικό ἐκπρόσωπο. Ὄχι ὅμως τόν πολιτικό του προϊστάμενο. Ἔφτασε στό σημεῖο νά πεῖ ὅτι «φταῖμε ὅλοι ἐμεῖς πού κάηκαν 4 ἑκατομμύρια στρέμματα καί δέ φταίει ἡ Νέα Δημοκρατία καί ὁ Πρωθυπουργός, νά τό δεχθῶ.» Ὁμολογουμένως, ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσα τοποθέτηση, δεδομένου ὅτι ὁ πρόεδρος τῆς «Ἑλληνικῆς Λύσης» εἶχε πράγματι προπορευτεῖ στίς ἀποκαλύψεις γιά τό σκάνδαλο τῶν ἐπιδοτήσεων μέ τόν περίφημο «φραπέ» ἐδῶ καί ἕναν χρόνο τοὐλάχιστον, μέ ὁμιλία του στήν Βουλή.

Ὁ κύριος Μητσοτάκης πάντως φάνηκε νά μή συγκινεῖται δημοσίως ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ κυρίου Βελόπουλου καί μίλησε ἀπαξιωτικά γιά αὐτόν, λέγοντας ὅτι δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τόν κοινοβουλευτισμό. Ἐπετέθη τέλος στίς εὔλογες παρατηρήσεις του γιά τήν τυχόν σύνδεση τῶν φωτιῶν μέ τίς ἀνεμογεννήτριες, μέ ἀφορμή τήν πυρκαϊά στά Κύθηρα.

Καταληκτικῶς: ἡ πιό δυνατή στιγμή τῆς συνεδριάσεως ἦταν ὅταν ὁ Πρωθυπουργός ἔλαβε ἐμβόλιμα τόν λόγο (κατά παράβαση τῶν συνηθειῶν του) γιά νά ἀπαντήσει στόν Πρόεδρο τοῦ ΠΑΣΟΚ μέ τό πέρας τῆς ὁμιλίας του. Ἡ ἀντίδρασίς του στίς καταγγελίες γιά «μαῦρο πολιτικό χρῆμα» ἦταν πολύ κατώτερη τοῦ ἀναμενομένου σέ σύγκριση μέ τήν βαρύτητα τῆς καταγγελίας. Τήν χαρακτήρισε ἁπλῶς «ἀνυπόστατη». Ἡ τιμή τῆς κεντροδεξιᾶς παρατάξεως ἀπαιτοῦσε πολύ καλύτερη ἀντίδραση ἀπό αὐτήν τήν ὑποτονική. Ἄν πράγματι ἡ καταγγελία εἶναι ψευδής καί κατά συνέπεια συκοφαντική.

estianews.gr