Αρχική Blog Σελίδα 632

Διασύνδεση Τουρκίας-Ιταλίας με υποθαλάσσιο καλώδιο οπτικών ινών με ελληνική υπογραφή

Από
anixneuseis
-
2

Γράφει ο Νότης Μαριάς*

Την ώρα που ο Ερντογάν παρεμποδίζει με τουρκικά πολεμικά πλοία την πόντιση ηλεκτρικού καλωδίου ανάμεσα σε Κάσο και Κρήτη, η κυβέρνηση άναψε το «πράσινο φως» για τη διασύνδεση Τουρκίας-Ιταλίας με υποθαλάσσιο καλώδιο οπτικών ινών μήκους 4.000 χλμ. μέσω Χανίων, όπως αποκαλύψαμε σε τηλεοπτική εκπομπή στις 26/5/2025 (https://www.youtube.com /watch?v=0X5AX1IhL74).
Έτσι, η Σμύρνη μέσω Χανίων θα διασυνδεθεί με το Μιλάνο και τη Γένοβα, αποκτώντας πρόσβαση στην ψηφιακή λεωφόρο της ιταλικής εταιρείας Sparkle που ακούει στο όνομα Blue Med και η οποία θα συνδέσει την Ευρώπη με την Ινδία.

Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ BLUE MED

H Sparkle είναι θυγατρική της κρατικής ιταλικής εταιρείας τηλεπικοινωνιών TIM και το υποθαλάσσιο καλώδιο Blue Med είναι μια σύγχρονη ψηφιακή λεωφόρος (Internet Traffic) στη Μεσόγειο, που «είναι μέρος του ευρύτερου έργου Blue Submarine Cable System, που υλοποιείται σε συνεργασία με την Google και άλλους παρόχους, οι οποίοι δραστηριοποιούνται από τη Μέση Ανατολή έως τη Βομβάη της Ινδίας και διασυνδέει την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και άλλες χώρες» (www.newmoney.gr, 23/5/2024).
Όπως τόνισε ο διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου Sparkle Enrico Maria Bagnasco, αναφερόμενος στο υποθαλάσσιο δίκτυο Blue Med, «πρόκειται για ένα καλώδιο οπτικών ινών τελευταίας τεχνολογίας, το οποίο διαθέτει τέσσερα ζεύγη ινών και αρχική χωρητικότητα σχεδιασμού άνω των 25 Terabit ανά δευτερόλεπτο (Tbps) ανά ζεύγος, προσφέροντας συνδέσεις υψηλής ταχύτητας στο Internet και λύσεις συνδεσιμότητας υψηλής απόδοσης. Θα διασυνδέει το Μιλάνο και τη Γένοβα, με τη Βομβάη της Ινδίας, διερχόμενο από την Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα από τα Χανιά. Με ενδιάμεσους κόμβους στο Παλέρμο, στα Χανιά και σημεία στη Βόρεια Αφρική, το καλώδιο θα καταλήγει στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, πριν διασυνδεθεί με άλλα δίκτυα, συνεχίζοντας την πορεία του προς την Ινδία» (www.capital.gr, 27/3/2023).

Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, η Sparkle αποφάσισε τον Μάρτιο του 2023 να ανακαινίσει το datacenter που διαθέτει στα Χανιά έργο, το οποίο ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2024.
Το υποθαλάσσιο δίκτυο Blue Med «θα προσφέρει συνδέσεις Internet με υψηλές ταχύτητες και λύσεις συνδεσιμότητας υψηλής απόδοσης, σε Internet Service Providers, παρόχους τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, παρόχους περιεχομένου, επιχειρήσεις και ιδρύματα, υποστηρίζοντας τις αυξανόμενες ανάγκες συνδεσιμότητας και ενισχύοντας την ψηφιακή εξέλιξη των διασυνδεδεμένων χωρών» (www.newmoney.gr, 23/5/2024).
Μάλιστα, σε μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην ιταλική πρεσβεία, ανακοινώθηκε επίσημα η προσαιγιάλωση του υποβρύχιου τηλεπικοινωνιακού καλωδίου δίκτυο Blue Med και δη στα Χανιά, όπου λειτουργεί και το αναβαθμισμένο σχετικό datacenter της η Sparkle. Έτσι, η Κρήτη αποτελεί πλέον κόμβο στο πλαίσιο της «ψηφιακής διαδρομής μεταφοράς δεδομένων μεταξύ Ευρώπης, Αφρικής, Μέσης Ανατολής και Ασίας» (www.newmoney.gr, 23/5/2024).

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ – ΜΕΛΟΝΙ

Καθώς, όμως, η Τουρκία έμενε «εκτός νυμφώνος», μιας και το υποβρύχιο καλώδιο της Blue Med από την Κρήτη συνέχιζε για Κύπρο, Ισραήλ και Άκαμπα της Ιορδανίας, η Άγκυρα, όπως συνηθίζει, έκανε το σχετικό «μπάσιμο».
Άλλωστε, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το καλώδιο της Blue Med και η συνακόλουθη ψηφιακή της απομόνωση από την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία θα είχε σημαντικές οικονομικές και γεωστρατηγικές επιπτώσεις για την Άγκυρα, μιας και το ψηφιακό εμπόριο, η μεταφορά ήχου και εικόνας, η Τεχνητή Νοημοσύνη και οι διάφορες εφαρμογές της στην εκπαίδευση, την ιατρική, τον τουρισμό κ.λπ. είναι πλέον καθοριστικής σημασίας για το μέλλον κάθε χώρας.
Έτσι, στις 6 Μαρτίου 2025, στη Βαρκελώνη, υπογράφηκε από τη Sparkle, και την εταιρεία επικοινωνιών και τεχνολογίας της Τουρκίας, Turkcell, του Ali Taha Koc, Μνημόνιο Συνεργασίας που «προβλέπει την κατασκευή μιας διαφοροποιημένης διαδρομής 4.000 χιλιομέτρων για τη σύνδεση της Τουρκίας με το ευρωπαϊκό τηλεπικοινωνιακό οικοσύστημα μέσω της κατασκευής ενός υπερσύγχρονου υποθαλάσσιου καλωδίου μεταξύ Σμύρνης και Κρήτης» (www.agenzianova.com, 6/3/2025).

Και όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς καν να υπάρχει απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για την έγκριση της υποθαλάσσιας διασύνδεσης Χανίων-Σμύρνης.
Σε δηλώσεις του, μάλιστα, ο Ali Taha Koc, διευθύνων σύμβουλος της Turkcell, περιχαρής τόνισε ότι «η λύση υποθαλάσσιου καλωδίου, με την εντυπωσιακή χωρητικότητά του μεταξύ Σμύρνης και Χανίων και συνολική απόσταση 4.000 χιλιομέτρων, προσφέρει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση στις υπάρχουσες διαδρομές», αυξάνοντας τον γεωγραφικό πλουραλισμό και διασφαλίζοντας ότι η διεθνής συνδεσιμότητα δεδομένων θα παραμένει συνεχής ακόμη και σε περίπτωση διακοπών κατά μήκος των παραδοσιακών διαδρομών. Και κατέληξε ότι το έργο παρέχει αξιόπιστη και ασφαλή συνδεσιμότητα μεταξύ Ανατολής και Δύσης (www.agenzianova.com, 6/3/2025).
Στη συνέχεια το έργο πήρε την έγκριση Ερντογάν και Μελόνι κατά τη συνάντησή τους στη Ρώμη στις 29 Απριλίου 2025, όταν και έλαβε χώρα η 4η Ιταλοτουρκική διακυβερνητική διάσκεψη.
Όμως, το όλο έργο ήταν κυριολεκτικά στον αέρα, καθώς μέχρι και τη στιγμή εκείνη δεν υπήρχε καμιά έγκριση από ελληνικής πλευράς.
Έγκριση, η οποία τελικά δόθηκε κατά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Μελόνι στη Ρώμη στις 12 Μαΐου 2025, με τη Μελόνι, μάλιστα, να επικοινωνεί την επόμενη ημέρα με τον Ερντογάν τηλεφωνικά (www.governoitaliano.it13/5/2025) προφανώς για να του πει τα καθέκαστα.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ-ΜΕΛΟΝΙ

Σύμφωνα με το Κοινό Ανακοινωθέν Ελλάδας-Ιταλίας που εκδόθηκε στα αγγλικά μετά το 2ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας – Ιταλίας στη Ρώμη στις 12 Μαΐου 2025 και υπό τον τίτλο «Κινητικότητα – Συνδεσιμότητα – Καινοτομία», μεταξύ άλλων, τονίστηκε ότι «στις τηλεπικοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των υποθαλάσσιων καλωδίων δεδομένων, των δικτύων 5G/6G και των κέντρων δεδομένων, η Ελλάδα και η Ιταλία σκοπεύουν να συνεχίσουν να συνεργάζονται σε σχετικά έργα, συμπεριλαμβανομένων των έργων Blue Med και Green Med, για την ενίσχυση της συνδεσιμότητας και τη διασφάλιση ασφαλούς και υψηλής χωρητικότητας ανταλλαγής δεδομένων για την υποστήριξη της οικονομικής ανάπτυξης και της ψηφιακής αυτονομίας, διασφαλίζοντας παράλληλα την εθνική ασφάλεια» (www.primeminister.gr, 13/5/2025, σελ.2, μετάφραση του γράφοντος). Και συνέχισαν με νόημα: «Σκοπεύουμε, επίσης, να συνεργαστούμε για τη βελτίωση της παρακολούθησης, της ανθεκτικότητας και της προστασίας των υποθαλάσσιων καλωδίων στη Μεσόγειο. Η Ελλάδα και η Ιταλία αναγνωρίζουν τη στρατηγική επιτακτική ανάγκη της εμβάθυνσης της συνεργασίας τους σε αναδυόμενες τεχνολογίες, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, για την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων και την ενεργό δράση ως βασικοί μοχλοί καινοτομίας και ασφάλειας στη Μεσόγειο».

Η ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΟΗΕ

Και το κερασάκι στην τούρτα αποτέλεσε η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 20 Μαΐου 2025, όπου μιλώντας για το ζήτημα της θαλάσσιας ασφάλειας επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι «οι απειλές για τη θαλάσσια ασφάλεια δε διαφέρουν: Ο μόνος τρόπος να τις αντιμετωπίσουμε είναι μέσω της αποτελεσματικής διεθνούς συνεργασίας, είτε σε επίπεδο κρατών, είτε σε επίπεδο διεθνών οργανισμών, είτε σε επίπεδο ιδιωτικού τομέα. Είναι σαφές ότι πρέπει να κάνουμε περισσότερα».

…Και βέβαια, πολύ σημαντικό: η ελευθερία της συνδεσιμότητας για μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας και δεδομένων, μέσω υποθαλάσσιων καλωδίων, πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη, κ. γενικέ γραμματέα. Διότι αυτό αποτελεί προϋπόθεση για μια διαφοροποιημένη, οικονομικά προσιτή και υψηλού επιπέδου ενέργεια και συνδεσιμότητα ως προς τα δεδομένα. Αυτό είναι ένα ζήτημα καίριας σημασίας, παγκοσμίως» (www.primeminister.gr, 20/5/2025).
Έτσι, αντί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αξιοποιήσει την ελληνική προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας προκειμένου να καταγγείλει την Τουρκία για την εισβολή και κατοχή της Κύπρου και για το casus belli, τελικά έδωσε διαπιστευτήρια στην Άγκυρα, τονίζοντας ότι η ελευθερία της συνδεσιμότητας για μεταφορά δεδομένων, άρα και η διασύνδεση Τουρκίας-Ιταλίας με υποθαλάσσιο καλώδιο οπτικών μήκους 4.000 χλμ. μέσω Χανίων, είναι αδιαπραγμάτευτη.

* Ο Νότης Μαριάς είναι καθηγητής Θεσμών της Ε.Ε. στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην ευρωβουλευτής και βουλευτής Ηρακλείου, [email protected].

eleftheria.gr

Η Χίος φέτος επλήγη στρατηγικά απ τις πυρκαγιές.

Από
anixneuseis
-
1
του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου, Στρατηγικού Αναλυτή
Πρώτα η τεράστια πυρκαγιά περιμετρικά της πόλης της Χίου τον Ιούλιο και τώρα ο βορράς της Χίου..
Αποτέλεσμα:Διακοπή της ροής των κυκλοφοριακών οδών και αποκοπή Βορρά Νότου τον Ιούλιο..
Και τώρα ο βορράς της Χίου χωρίς ρεύμα για μέρες..
Χωρίς να υπολογίζονται καν οι τεράστιες καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον.
Τι συνεπάγεται αυτή η παραδοχή?
Οτι βρισκόμαστε εμπρός του διερυμένου φαινομένου των εργαλειοποιημένων ανθρωπογενών καταστροφών όπως οι Wildfires στον 21ο αιώνα.
Η εργαλειοποιημένη χρήση των wildfires δύναται να αποτελέσει όπλο αποσταθεροποίησης σε μεγάλη κλίμακα και να χρησιμεύσει και ως εργαλείο παρεμπόδισης στρατιωτικών δυνατοτήτων ή αποκάλυψης αμυντικών θέσεων ή θέσεων διασποράς κτλ.
Η ανωτέρω παραδοχή στη βιβλιογραφία αναπτύχθηκε κατά τον Πόλεμο του Βιετνάμ το 1970 μ ένα απόρρητο έγγραφο στο αμερικανικό DTIC.
Στη συνέχεια προστέθηκε και το φαινόμενο της Πυρο-τρομοκρατίας ήτοι Pyro-terrorism το οποίο στον 21ο αιώνα λαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις καθώς αποπειράται να υπονομεύσει τη πολιτική και κοινωνική συνοχή του κράτους στόχου συμβεβλημένο με το υβριδικό φάσμα του Weaponization of Everything κατά τον Marc Galleoti.
Να σημειωθεί οτι και στη πυρκαγιά της Πάτρας παρατηρείται η μέθοδος της πυρκαγιάς περιμετρικά της πόλης.
Φαινομενικά οι πυρκαγιές αυτές δεν συσχετίζονται..και ούτε υπάρχουν αποδέίξεις?? για κάτι τέτοιο.
Αν υποτεθεί οτι υπάρχει όμως ένα σχέδιο εργαλειοποίησης των πυρκαγιών είναι δεδομένο οτι μια τεράστια πυρκαγιά σε αστική περιοχή λειτουργεί ως αντιπερισπασμός σε αντίστοιχη σε ακριτική περιοχή.
Όπως ακριβώς έγινε με τις αντίστοιχες σε Έβρο και Αθήνα.
Ο λόγος?Η αστική περιοχή πριμοδοτείται απ το σύνολο των διαθεσίμων μέσων και στρέφει τη προσοχή της πολιτείας και της κοινής γνώμης προς άλλη κατεύθυνση.
Είναι το λιγότερο παρωχημένη ανούσια και ανώφελη η στρατηγική που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών.
Εκτός της απόδοσης στη κλιματική αλλαγή γεγονός που αναμφισβήτητα υπάρχει αλλά δεν είναι το καθοριστικό καθώς η συντριπτική πλειονότητα αφορά εμπρησμούς, η ανακλαστική λογική χρήσης των διαθεσίμων μέσων και η απόκτηση περισσότερων είναι ανεπαρκής και στερείται σύγχρονου στρατηγικού σχεδιασμού.
Πρωτίστως απαιτείται Επιτήρηση 24/7 με υπερσύγχρονα μέσα, εκπαιδευμένα κλιμάκια δασοπυρόσβεσης βάσει των lessons learned και γνώση των αδυναμιών σε δασικό και αστικό περιβάλλον.
Απαιτείται επίσης σύγχρονο R&D στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών.Όταν Σλοβένοι και Σλοβάκοι λ.χ δοκιμάζουν τη χρήση αντιπυρικού υγρού μέσω πυροβολικού σε δάση πρακτική που εφαρμόζεται ολοένα και περισσότερο διεθνώς είναι ανεπίτρεπτο η Ελλάδα να παραμένει ουραγός και θεατής ενώ καίγεται ο πνεύμονάς της..
Φυσικά η ΕΥΠ πρέπει να πρωτοπορεί στο Reconnaissance κομμάτι..Όχι να πηγαίνει εκ των υστέρων να βρει εμπρηστές…
Δεν είναι η δουλειά της απλά να διαπιστώνει..
Χρειάζεται να προλαμβάνει…Καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες είναι δεδομένο αυτό αλλά απουσιάζει ένα σύγχρονο whole of government μοντέλο εθνικής ασφαλείας με πρωτόκολλα σχέδια δράσης και οργανωτικές διαδικασίες.
ΥγΠοιος θα το κάνει?Ένας υπουργός που τρέχει και δεν φτάνει τώρα ενώ έλεγε είμαστε θωρακισμένοι για την καλοκαιρινή περίοδο εξαιτίας της απόκτησης περισσότερων μέσων??Ποτέ τα μέσα δεν θα είναι αρκετά..Η ανθεκτικότητα είναι ζητούμενο και απαιτεί στρατηγικό πλάνο με κουλτούρα επιβίωσης.
Υγ 2 Σκεφτείτε τα ανωτέρω με ομάδες πυρο-τρομοκρατών να ενεργούν σε στρατηγικής σημασίας νησιά πριν την έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων..
Πρόσφατα μιλούσα για hybrid scenario assessment μ έναν εξαίρετο ανώτατο στρατιωτικό διατελέσαντα στη κορυφή της ιεραρχίας.
Επιβάλλεται να λειτουργήσουμε ξανά ως Κανονική Δύναμις αυτό που ονομάζουν οι Γερμανοί Normale Macht.
Αυτό συνεπάγεται στρατηγική κουλτούρα εδραζόμενη σε holistic concepts εθνικής ασφάλειας.
Για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε το Έθνος και τη κοινωνία μας από πολλαπλούς κινδύνους και απειλές.

Ηρ. Γωνιάδης: εκτός από πολιτικούς η  χώρα χρειάζεται και επιχειρηματίες «νέας κοπής»

Από
anixneuseis
-
3

του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη

Η επαυξημένη πραγματικότητα την οποία δημιουργεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέχει μακράν εκείνης που ταλανίζει τη χώρα, τόσο σε επίπεδο οικονομίας όσο και κοινωνίας η οποία φαίνεται παραιτημένη μέχρι και συμβιβασμένη με το καθεστώς του. Το οικονομικοπολιτικό μπλοκ το οποίο τον στηρίζει και διαφεντεύει τη χώρα υπό την έγκριση, βέβαια, φίλεχθρων των οποίων τα γεωπολιτικά συμφέροντα προτάσσονται όλων, δεν δέχεται εύκολα Έλληνες της διασποράς οικονομικά εύρωστους, περισσότερο ευαισθητοποιημένους και διατεθειμένους να υποστηρίξουν πολιτικούς και πολιτικές άρσης των χρόνιων παθογενειών της τις οποίες θυμάται ο Μητσοτάκης κάθε φορά που κατακτούν νέες κορυφές υπό τη διακυβέρνησή του.

Η εγχώρια νομενκλατούρα έχει συνηθίσει να διαχειρίζεται τα κάθε είδους εισερχόμενα κεφάλαια (δάνεια, χρηματοδοτήσεις Ε. Ένωσης, δωρεές κλπ.) για την αύξηση του πλούτου της τον οποίο διοχετεύει εκτός της χώρας, αλλά και για τη διατήρηση της εξουσίας της βασιζόμενη στο δίπτυχο: δικός μας και υπάκουος, συνάμα.

Ειδικά μετά την απόπειρα του Καποδίστρια ο οποίος, εμφορούμενος από ιδέες δόμησης κράτους για τον ελληνισμό παρακάμπτοντας προύχοντες και κοτζαμπάσηδες χάρη στους οποίους πήρε μάκρος η σκλαβιά του, δολοφονήθηκε από ελληνικό χέρι για λογαριασμό των «φίλων» οι οποίοι-έκτοτε- μεθοδεύουν την ανάδειξη κυβερνήσεων-ακόλουθων του στρατηγικού τους σχεδιασμού εντός του οποίου η Ελλάδα λειτουργεί ως πειραματόζωο ή αναλώσιμο περιουσιακό τους στοιχείο.

Ένεκα τούτου, κάθε εν δυνάμει πρωθυπουργός εκπαιδεύεται/καταρτίζεται στα δικά τους κέντρα προκειμένου να πάρει το χρίσμα της υποψηφιότητας διασφαλίζοντας, παράλληλα, το μηχανισμό όδευσης της ψήφου των υπηκόων προς τον «καταλληλότερο» ποδηγέτη. Κατά συνέπεια, αποτελεί αυταπάτη η προσδοκία ότι θα αναδυθούν από το υφιστάμενο σύστημα πολιτικές προσωπικότητες ικανές να ανακόψουν τη πορεία προς τον εκφυλισμό και την ανυπαρξία της χώρας μετατρέποντας τους Έλληνες σε μουσειακό είδος χάριν της πρότερης-εξαργυρωμένης ήδη- ιστορίας τους. Είναι δύσκολο ως ανέφικτο να προκύψουν πολιτικοί «νέας κοπής» μέσω της ανακύκλωσης η επανάληψη της οποίας αποδομεί ακόμη περισσότερο τα μόρια της ύλης στη φύση αλλά και, όπως διαπιστώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες, στην πολιτική αποδίδοντας ολοένα και μετριότερες πολιτικές οντότητες διεκδικητές της ψήφου μας η οποία υπέχει πλέον θέση «ανώμαλης παρακαταθήκης» καθώς οι ελπίδες μας δεν συμπίπτουν ποτέ με τα συμφέροντά τους!

Αντιθέτως, πέρα από την αδημονούσα διασπορά που δεν παραιτείται-ευτυχώς- από τον ιστορικό της ρόλο- σημαντικό ρόλο στην ανάταξη και ανάταση της χώρας θα μπορούσαν να διαδραματίσουν επιχειρηματίες «νέας κοπής» οι οποίοι δεν θα παρασιτοζωούν σε βάρος του κράτους, αρνούμενοι να υπηρετούν ένα σύστημα με σαφή στρατηγική τη συγκέντρωση της αγοράς σε συγκεκριμένες ομάδες και αλυσίδες συμφερόντων οι οποίες τους εκτοπίζουν σταδιακά από το επιχειρηματικό στερέωμα. Η δυσκολία εκείνων να ξεμάθουν, ακόμα κι όταν διαπιστώνουν ότι βρίσκονται στη «λάθος πλευρά της ιστορίας», τους αποκλείει από τη διαδικασία αυτή παύοντας να μαθαίνουν επαναπαυμένοι και παγιδευμένοι σε μια «εμπειρία» ανυποψίαστοι για το διαφορετικό του προσδοκώμενου αποτελέσματός της.

Ο εν εξελίξει έλεγχος της ελληνικής αγοράς από ξένους με τη συνδρομή των εγχώριων τοποτηρητών-είδος σε επάρκεια- των συμφερόντων τους, ήδη τους εξωθεί σε μεταπρατικές δράσεις και αυτοαπασχόληση (δείκτης υπανάπτυξης) περιορισμένης προστιθέμενης αξίας στο χώρο των υπηρεσιών, κυρίως, συρρικνώνοντας την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή της οποίας τα προϊόντα αντικαθίστανται από ανεξέλεγκτες (σε ποιότητα, όγκο και τιμή) εισαγωγές.

Η διαμορφωθείσα ολιγαρχία, κάτοχος του συνόλου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας (οσονούπω και αυτών των υδάτινων), δραστηριοποιείται με όρους «παλιάς οικονομίας» χαρακτηριστικό της οποίας είναι μια μικρή προστιθέμενη αξία αδύνατη να συγκρατήσει τα υψηλών προσόντων άτομα των οποίων, επί της ουσίας, διευκολύνει την «εκροή» προς νέες ελπιδοφόρες πατρίδες.

Θέτοντάς το διαφορετικά, η «από καθέδρας» λήψη αποφάσεων μιας διοικητικής ή κομματικής νομενκλατούρας όχι μόνο δεν αντανακλά την περιβάλλουσα πραγματικότητα, αλλά και δεν διαθέτει την απαραίτητη ευελιξία προσαρμογής και ανταπόκρισης στις ταχύτητες των αέναων αλλαγών. Οι «πεφωτισμένοι» σπάνιας ή πολύ περιορισμένης ευθύνης για τις αποφάσεις τις οποίες λαμβάνουν στη βάση του πολιτικού κόστους, των σκοπιμοτήτων και των «δυσκοίλιων αλγόριθμων», αδρανοποιώντας το διανοητικό κεφάλαιο των εργαζομένων τους μετατρέπουν από «φύσει έξυπνα» άτομα σε «θέσει βλάκες» αναδεικνύοντας τη «γλώσσα» μοναδικό μέσο αναρρίχησης στην ιεραρχία. Μέσα σε ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον κάθε ιδέα, πόσο μάλλον πρωτοβουλία, «θνήσκει εν τη γενέσει της» εκθέτοντας εκείνον που χρησιμοποίησε το νου αμφισβητώντας τους.

Κατά συνέπεια, συνθήκη εκ των ων ουκ άνευ συνιστά η «νέα κοπή» επιχειρηματιών επενδύοντας στις δεξιότητες και την τεχνογνωσία τους προκειμένου να καταστεί δυνατή η αναχαίτηση και η προσέλκυση των ελληνοπαίδων (και καθόλου οπεκεπέδων) για παραμονή στον τόπο τους συνεργαζόμενοι με ανθρώπους το ίδιο έξυπνους, αν όχι εξυπνότερους, και δεκτικούς στη μάθηση. Επένδυση, με άλλα λόγια, δημιουργίας μιας εύρωστης επιχειρηματικής κοινότητας ικανής να αμφισβητήσει, εν τοις πράγμασι, τα καρτέλ και κάθε είδους συντεχνίες επιμερίζοντας την οικονομική ισχύ σε περισσότερους κοινωνικούς εταίρους διευρύνοντας, ως συνέπεια, τη δημοκρατική βάση της κοινωνίας.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, της κουτσουρεμένης και προς τον αυταρχισμό τείνουσας δημοκρατίας στην «Ελλάδα του Μητσοτάκη»[1], με όση ελευθερία έχει απομείνει επιβάλλεται η εκπαίδευση στην Επιχειρηματικότητα του διεθνώς θεωρούμενου τέταρτου συντελεστή παραγωγής μέσω του οποίου οι τρεις λοιποί συντελεστές Γη, Κεφάλαιο και Εργασία, αποκτούν νέες και ποικίλες διαστάσεις συνδυαζόμενοι κατά τρόπους ικανούς να πολλαπλασιάζουν τον πλούτο ατόμων και κοινωνιών. Ένας συντελεστής, παρά ταύτα, καχύποπτα αντιμετωπιζόμενος στη χώρα μας αποδιδόμενος στο γονίδιο(!) κάποιων «φύσει και όχι θέσει χαρισματικών», ή ως θεωρούμενος διαβρωτικός του κρατικού/συγκεντρωτικού συστήματος παραγωγής και διάθεσης.

Η επιχειρηματικότητα είναι μιμίδιο[2] και όχι γονίδιο αποτελώντας «προϊόν μιας κουλτούρας η οποία δημιουργείται από την ίδια την κοινωνία, στην ποιότητα και στο βαθμό που η τελευταία πιστεύει στην αναγκαιότητά της θεωρώντας τη ως παράγοντα δημιουργίας ατομικού και κοινωνικού πλούτου»[3]. Μια αλήθεια υποστηριζόμενη από τη διεθνή εμπειρία και έρευνα διαψεύδοντας, παράλληλα, τους κρατικιστές καθώς η ανάπτυξη (θεσμική, οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική), όπως δείχνει και η κομμουνιστική Κίνα, μόνο μέσα από την ατομική πρωτοβουλία και δράση καθίσταται εφικτή με το ρόλο της πολιτείας να περιορίζεται στη διαμόρφωση και εποπτεία μιας γόνιμης για τούτο αγοράς που δεν θα ελέγχεται από τους οικονομικά ισχυρότερους.

Η μέχρι τώρα διεθνής εμπειρία και πρακτική συνηγορεί υπέρ της εκπαίδευσης καθώς τα έως τώρα αποτελέσματα δείχνουν τη βελτίωση που επήλθε στις χώρες εκείνες οι οποίες ενέταξαν την επιχειρηματικότητα στα προγράμματα σπουδών τους (οι σκανδιναβικές σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης!). Η εκ μέρους τους δημιουργία ενός πλαισίου αναφοράς και μιας δεξαμενής τεχνογνωσίας, τόσο σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα όσο και τη σύνθεση του κατάλληλου προγράμματος-σε προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό επίπεδο σπουδών, διευκολύνει τα μέγιστα τη διαμόρφωση μιας περισσότερο εστιασμένης και σαφούς πρότασης προσαρμοσμένης στο σύστημα εκπαίδευσης και τις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, έξω από κομματικές ρεπλίκες και χειραγωγούμενα.

Τα αποτελέσματα στις χώρες που πρωτοστάτησαν και συνεχίζουν την εκπαίδευση δεν περιορίστηκαν μόνο στην ανάπτυξη δεξιοτήτων και των ηγετικών ικανοτήτων, την αλλαγή νοοτροπίας και την ενδυνάμωση της αυτοπεποίθησης και της εξωστρέφειας κλπ., αλλά βελτίωσαν και την ικανότητα διάγνωσης/αξιολόγησης της επιχειρηματικής ευκαιρίας και, κατά συνέπεια, ενίσχυσης της «ροπής» προς την επιχειρηματικότητα και την προώθηση της καινοτομίας ως προϋπόθεση ανθεκτικότητας και προσαρμογής των οικονομιών τους. Ακόμη κι αν δεν εξελιχθεί σε επιχειρηματία ο συμμετέχων βελτιώνει τον μηχανισμό επίλυσης προβλημάτων της καθημερινότητάς του, αποκτά οικονομική παιδεία και μια πολυπρισματική θεώρηση του περιβάλλοντός του.

Όσον αφορά στη χώρα μας, η ευθύνη και ο λόγος για τούτο ανήκει στις τοπικές κοινότητες και στις οργανώσεις των κάθε είδους επιχειρήσεων με τη συνεργασία ιδρυμάτων και εκπαιδευτικών φορέων για την πρόταση προγραμμάτων σπουδών υλοποιήσιμων από δασκάλους της εκπαιδευτικής/ακαδημαϊκής κοινότητας και, σίγουρα, τη συμμετοχή «μπαρουτοκαπνισμένων» επιχειρηματιών και στελεχών τους. Με την εμπειρία που αποκτήθηκε από τα μέχρι τώρα μεταπτυχιακά προγράμματα των ΑΕΙ, είναι δυνατή η ένταξη της Επιχειρηματικότητας και στις προπτυχιακές σπουδές περισσότερων σχολών (όχι μόνο οικονομικών ή διοίκησης) προκειμένου, επιπλέον, να απαλλαγούν οι εκπαιδευόμενοι από τη μυωπική αντίληψη του πτυχίου τους.

Οι καιροί ου μενετοί καθώς αποδεικνύεται αυτοκαταστροφική η προσδοκία για μια διαφορετική πολιτική πολιτευτών που αντιμετωπίζουν τη χώρα ως ζωτικό οικονομικό τους χώρο λειτουργώντας όπως οι προύχοντες και κοτζαμπάσηδες της οθωμανικής περιόδου. Αυτοί δεν πρόκειται να κάνουν κάτι καλύτερο για μας, εμείς οφείλουμε να αναζωογονήσουμε την ελπίδα και τη δυναμική εξοστρακισμού τους μαζί με το εγκαθιδρυμένο-βοηθεία τρίτων-νοσηρό σύστημα εξουσίας που εκποιεί την πατρίδα. Νυν υπέρ πάντων αγών!

[1] Φράση δηλωτική της κτητικής του αντίληψης στη διακυβέρνηση της χώρας.

[2] «Πολιτιστικό ισοδύναμο του γονιδίου που κληροδοτείται μέσω της επικοινωνίας, της γλώσσας, των εθίμων και γενικότερα, μέσω της κουλτούρας», R. Dawkins, «Το εγωιστικό γονίδιο», εκδόσεις Κάτοπτρο, 1988.

[3] Βλ. Επιχειρηματικότητα, οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία, Εκδόσεις Διπλογραφία, Αθήνα 2016.

Τουρκία: Μια νέα ανερχόμενη απειλή για το Ισραήλ

Από
anixneuseis
-
0

 


Άποψη: Ενώ οι ΗΠΑ φιλοξενούν τις συνομιλίες και καλούν σε προσοχή μεταξύ Ισραήλ και Συρίας, η Τουρκία κινείται να αντικαταστήσει τον ιρανικό στρατιωτικό ρόλο στην περιοχή, αποτελώντας μια πιθανή στρατηγική απειλή που θα μπορούσε να αναμορφώσει τη δυναμική της περιοχής

Smadar Perry|07.27.25 | 16:32

Μια τετράωρη συνάντηση στο Παρίσι μεταξύ του Υπουργού Στρατηγικών Υποθέσεων Ρον Ντέρμερ και του Υπουργού Εξωτερικών της Συρίας Ασαντ αλ‑Σιμπάνι, υπό την αιγίδα του Πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία, Thomas Burke, σηματοδότησε μια σπάνια διπλωματική επαφή. Παρά τις προσπάθειες των μέσων ενημέρωσης, κανένα στοιχείο για τη συζήτηση δεν αποκαλύφθηκε, ούτε καν η ακριβής τοποθεσία στο Παρίσι.

Η τουρκική επιρροή αυξάνεται σιγά σιγά στη Συρία (Φωτογραφία: Haj Suleiman/Getty Images, Μονάδα Εκπροσώπου Τύπου του Ισραηλινού Στρατού, Abdulaziz KETA, Marc Israel Sellem, AP/Alex Brandon/Matias Delacroix, Andrew Harnik/AFP)

Αυτή η συνάντηση υπήρξε αναμφίβολα σημαντική. Ήταν η πρώτη επαφή υψηλού επιπέδου μεταξύ Ισραήλ και Συρίας σε 25 χρόνια, από τότε που ο πρώην Πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Μπάρακ συναντήθηκε με τον Υπουργό Εξωτερικών της Συρίας Φαρούκ αλ‑Σάρααα, ξάδελφο του τωρινού Προέδρου της Συρίας Αχμάντ αλ‑Σάρααα, στην αμερικανική πόλη Shepherdstown.

Η μόνη δήλωση ήρθε από τον πρέσβη Μπερκ, ο οποίος περιέγραψε τις συνομιλίες ως διεξαχθείσες σε “θετική ατμόσφαιρα” και σημείωσε μια συμφωνία για τη συνέχιση τέτοιων συναντήσεων. Η αόριστη ανακοίνωση δεν έκανε σαφές εάν αυτό σηματοδοτεί την έναρξη τακτικών συνομιλιών, ποιοι θα συμμετάσχουν ή πού και πότε θα πραγματοποιούνται.

Ωστόσο, η ίδια η συνάντηση έχει σημαντική βαρύτητα, ειδικά δεδομένης της χρονικής της στιγμής — λίγες μόλις ημέρες μετά από ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές σε κτίρια συνδεδεμένα με θεσμούς ασφαλείας στη Δαμασκό και τα προάστιά της. Το Ισραήλ φαίνεται μη πεισμένο από την υπόσχεση του Σύρου προέδρου να αποφεύγει επιθέσεις ή πόλεμο με γειτονικές χώρες.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μακροχρόνιος υποστηρικτής του προέδρου της Συρίας από τις ημέρες του ως ηγέτης της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαγιάτ Ταχρίρ αλ‑Σαμ, ενημερώθηκε για τις συνομιλίες. Ο Ερντογάν προειδοποίησε ότι όποιος επιχειρήσει να «υπονομεύσει την ενότητα της Συρίας ή να τη διαμελίσει σε καντόνια» θα αντιμετωπίσει την οργή της Τουρκίας.

Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν Αλί Χαμενεΐ (Φωτογραφία: AFP PHOTO / HO / KHAMENEI.IR)

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, στενός σύμμαχος του, κλιμάκωσε τη ρητορική δηλώνοντας πως «δεν θα διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε βία», προειδοποιώντας το Ισραήλ κατά στρατιωτικής ενέργειας και κατηγορώντας το ότι χρησιμοποιεί τη δρουζική κοινότητα ως πρόσχημα για να «πυροδοτήσει το χάος» στη Συρία. Ο Φιντάν ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ επιδιώκει την αποσταθεροποίηση της Συρίας, υποστηρίζοντας ότι μια ισχυρή και σταθερή Συρία δεν συμφέρει το Ισραήλ.

Η Τουρκία τοποθετείται στρατηγικά ώστε να καλύψει το κενό που αφήνουν οι ιρανικές δυνάμεις στη Συρία. Αν και δεν έχουν εισέλθει ακόμη τουρκικά στρατεύματα στη Συρία, τόσο η Άγκυρα όσο και η Δαμασκός συζητούν μια συμφωνία κοινής άμυνας. Αυτό θα επέτρεπε στον Ερντογάν να προμηθεύει όχι μόνο ελαφρύ και βαρύ οπλισμό αλλά και «εκπαιδευτές», «καθοδηγητές» και ανώτερους αξιωματικούς στον συριακό στρατό. Ουσιαστικά, η Τουρκία προετοιμάζεται να αντικαταστήσει τη στρατιωτική παρουσία του Ιράν στη Συρία.

Αξιωματούχοι του Ισραήλ θεωρούν την Τουρκία μεγαλύτερη απειλή από το στρατιωτικό αποτύπωμα του Ιράν στη Συρία. Αν η Τουρκία εμπλακεί πλήρως, θα μπορούσε να έχει σοβαρό αντίκτυπο στις κουρδικές, αλαουιτικές και δρουζικές κοινότητες της Συρίας. Προς το παρόν, η Τουρκία εκπαιδεύει Σύρους στρατιώτες στο έδαφός της, προμηθεύει στρατιωτικό εξοπλισμό και εκδίδει διαταγές στους διοικητές του συριακού στρατού.

Ο Μπερκ δήλωσε ότι δεν θα παρέμβει στις αποφάσεις της Συρίας αλλά συνέστησε προσοχή στην εμβάθυνση των σχέσεων με την Τουρκία. Ο σταθερός του τόνος δείχνει ότι η Ουάσινγκτον ανησυχεί για τις ταχείες κινήσεις της Άγκυρας στη Συρία και για τις απειλές που εξέδωσαν ο Ερντογάν και ο Φιντάν κατά του Ισραήλ.

Η Συρία ανέβηκε απροσδόκητα στην ατζέντα των ΗΠΑ. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ισχυρίστηκε ότι έχει χτίσει σχέση εμπιστοσύνης με τον Ερντογάν, λέγοντας: «Θα κάνει ό,τι του ζητήσω».

Η Συρία, εν τω μεταξύ, επέμεινε κατά τη διάρκεια της συνάντησης Ντέρμερ-αλ‑Σιμπάνι ότι δεν έχει καμία πρόθεση να παρέμβει στις υποθέσεις του Ισραήλ, αλλά «ζητά μετ’ επιτάσεως» την αποχώρηση του Ισραήλ από τα εδάφη της. Ο Άσαντ έχει εκμυστηρευθεί σε ξένους επισκέπτες ότι το Ισραήλ επιδιώκει να αποδυναμώσει τη Συρία.

Αντιθέτως, η Τουρκία επιδιώκει μια συνολική αμυντική συμφωνία με τη Συρία. Η Άγκυρα φέρεται να στοχεύει στον έλεγχο του αεροδρομίου στην πόλη αλ‑Χάμα της Συρίας. Αυτή η φιλοδοξία θα έπρεπε να υπενθυμίσει στον πρόεδρο της Συρίας τα αρχικά βήματα του Ιράν προς την κυριαρχία.

Αν και η Τουρκία δεν σχεδιάζει άμεσα επίθεση στο Ισραήλ, όλα τα ενδεχόμενα πρέπει να εξεταστούν. Ο Ερντογάν θα μπορούσε να αποδειχθεί απειλή πολύ σοβαρότερη και πιο άμεση από τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ. Το Ισραήλ πρέπει να παραμείνει σε επαγρύπνηση για τη διαρκώς αυξανόμενη τουρκική επιρροή στη Συρία.

ynetnews.com

Prisma Electronics: Η πρώτη ελληνική εταιρεία που στέλνει νανοδορυφόρο στο διάστημα

Από
XAK
-
0

Ο MICE-1 (Marine Identification and Communications CubEsat) είναι ο πρώτος νανοδορυφόρος που σχεδιάστηκε, υλοποιήθηκε και πρόκειται σύντομα να εκτοξευθεί από την ελληνική εταιρεία Prisma Electronics. Η έναρξη της συγκεκριμένης προσπάθειας ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2023 και σήμερα έχει εξελιχθεί σε ένα ολοκληρωμένο τεχνολογικό επίτευγμα ικανό να υποστηρίξει τα σχέδια και τα προϊόντα της εταιρείας.

Στο διάστημα αυτό, πέρασε επιτυχώς όλα τα στάδια σχεδίασης, παραγγελίας υλικών, παραγωγής και ποιοτικού ελέγχου, ενώ υποβλήθηκε σε μια σειρά αυστηρών και απαιτητικών δοκιμών – θερμικών, δονητικών και λειτουργικών – ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης επιχειρησιακή του ετοιμότητα για τις προκλήσεις του διαστήματος και να μπορεί να προχωρήσει στην επόμενη φάση.

Ο MICE-1 έχει σχεδιαστεί για να προσδώσει μοναδικές λειτουργικότητες στο σύστημα LAROS, το ολοκληρωμένο σύστημα τηλεπαρακολούθησης της αποδοτικής λειτουργίας πλοίων που έχει αναπτύξει η Prisma Electronics και λειτουργεί σήμερα σε πολλές εκατοντάδες πλοία. Η τεχνολογία του νανοδορυφόρου επιτρέπει ανταλλαγή δεδομένων σε πραγματικό χρόνο με κέντρα επιχειρήσεων με στόχο έγκαιρη πρόβλεψη βλαβών, τον εντοπισμό δυσλειτουργιών, τη βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας και τη ουσιαστική μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος μέσω εξειδικευμένης ανάλυσης λειτουργικών δεδομένων.

Η εκτόξευση του MICE-1 θα γίνει σε συνεργασία με τις SPACE-X και EXOLAUNCH (Αναμενόμενη ημερομηνία εκτόξευσης στα μέσα Νοεμβρίου), μέσω πύραυλου της SpaceX από την βάση Vanderbouk στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτείων, σηματοδοτώντας το πρώτο βήμα της Prisma Electronics σε μια ευρύτερη στρατηγική για την ανάπτυξη ενός σμήνους μικρών δορυφόρων (constellation), με στόχο την παροχή εξελιγμένων υπηρεσιών στην ποντοπόρο ναυτιλία.

Η αποστολή του MICE-1 εντάσσεται στο εθνικό σχέδιο Ελλάδα 2.0, στα πλαίσια του «Εθνικού Προγράμματος Μικροδορυφόρων» του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης ενώ την ευθύνη παρακολούθησης και έγκρισης την έχει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA).

Μία πραγματικά διαστημική ομάδα για μία Ναυτιλία πιο φιλική προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο.

 Financial Times: Η Ευρώπη «βλέπει» πόλεμο;

Από
anixneuseis
-
0

Τα κράτη της Βαλτικής, η Πολωνία, η Σουηδία και η Φινλανδία φοβούνται ότι μπορεί να είναι οι επόμενοι στόχοι της Ρωσίας

(AP Photo/Andreea Alexandru)

Η Ευρώπη αυξάνει με ταχύτατους ρυθμούς τον επανεξοπλισμό της, καθώς η διεθνής κοινότητα ανησυχεί για την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία και την ασταθή πολιτική του Τραμπ. Αυτή η κατάσταση οδηγεί τις ευρωπαϊκές αμυντικές βιομηχανίες σε μεγάλη άνθηση.

Η έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, που φαίνεται να είναι προς όφελος της Μόσχας και κάθε αναθεωρητικής δύναμης, προκαλεί ανησυχία στις ευρωπαϊκές χώρες.

Τα κράτη της Βαλτικής, η Πολωνία, η Σουηδία και η Φινλανδία φοβούνται ότι μπορεί να είναι οι επόμενοι στόχοι της Ρωσίας, ενώ η Γερμανία, λόγω της απρόβλεπτης πολιτικής του Τραμπ, κρίνει απαραίτητο να ενισχύσει τις δυνατότητες της αυτόνομης άμυνάς της. Ως αποτέλεσμα, οι αμυντικές βιομηχανίες της Ευρώπης γνωρίζουν μεγάλη ανάπτυξη.

Σύμφωνα με τους Financial Times, η ανοικοδόμηση της ευρωπαϊκής άμυνας έχει επιταχυνθεί για την αποφυγή τυχόν αρνητικών εξελίξεων. Μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια χαμηλής παραγωγής, οι μεγάλες αμυντικές εταιρείες της Ευρώπης έχουν επεκτείνει τις εγκαταστάσεις τους με στόχο την αύξηση της παραγωγής και των εσόδων από δεκάδες εξοπλιστικά προγράμματα.

Η ανάλυση δορυφορικών δεδομένων από τους Financial Times σε 150 εγκαταστάσεις και 37 αμυντικές εταιρείες έδειξε την προσθήκη περίπου 7 εκατομμυρίων τ.μ. νέων βιομηχανικών χώρων, κυρίως για την παραγωγή πυρομαχικών και πυραύλων.

Αυτή η άνοδος οφείλεται και σε μηχανισμούς στήριξης της ΕΕ, όπως η πρωτοβουλία ASAP, ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ. Σημαντικά έργα περιλαμβάνουν την κοινή μονάδα της Rheinmetall στην Ουγγαρία και την επέκταση του εργοστασίου της MBDA στη Γερμανία, στο πλαίσιο συμβολαίων του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα προβλήματα, όπως η συμφόρηση σε τομείς όπως οι κινητήρες πυραύλων και τα εκρηκτικά, ενώ η Ευρώπη υστερεί έναντι της Ρωσίας στις δυνατότητες πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς.

Η ΕΕ αναλαμβάνει περαιτέρω δράσεις

Η ΕΕ αναλαμβάνει περαιτέρω δράσεις, όπως μια πρόσθετη αμυντική πρωτοβουλία 1,5 δισ. ευρώ και προγράμματα όπως το ReArm Europe, με στόχο τη διάθεση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση της στρατιωτικής παραγωγής. Για παράδειγμα, η Rheinmetall σκοπεύει να αυξήσει την παραγωγική της ικανότητα σε οβίδες 155 χιλιοστών από 70.000 σε 1,1 εκατομμύριο τεμάχια μέχρι το 2027.

Ο Επίτροπος της ΕΕ για την Άμυνα, Άντριους Κουμπίλιους, επιβεβαίωσε στους Financial Times την ευρεία κλίμακα του επανεξοπλισμού της Ευρώπης, επισημαίνοντας ότι η παραγωγή πυρομαχικών έχει εκτοξευθεί από 300.000 βλήματα πριν την εισβολή στην Ουκρανία σε 2.000.000 μέχρι το τέλος του 2025.

ethnos.gr

Τραμπ – Πούτιν: Η «ευκαιρία» των ΗΠΑ και τα… αγκάθια στις συνομιλίες της Αλάσκας

Από
anixneuseis
-
1

«Μόνο μια από τις εμπλεκόμενες πλευρές σε αυτόν τον πόλεμο θα είναι παρούσα. Ως εκ τούτου, (η σύνοδος) είναι για τον πρόεδρο (Τραμπ)»

Συνάντηση Τραμπ – Πούτιν (AP)

 

Η σύνοδος κορυφής Τραμπ-Πούτιν την Παρασκευή (15/08) στην Αλάσκα είναι μια διαδικασία «ακρόασης» για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ανέφερε σήμερα η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, επιχειρώντας να μετριάσει τις προσδοκίες για επίτευξη εκεχειρίας μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας στο εγγύς μέλλον.

«Μόνο μια από τις εμπλεκόμενες πλευρές σε αυτόν τον πόλεμο θα είναι παρούσα. Ως εκ τούτου, (η σύνοδος) είναι για τον πρόεδρο (Τραμπ)» μια ευκαιρία «να σχηματίσει εμπεριστατωμένη και καλύτερη άποψη για το πώς θα μπορούσαμε, όπως ευελπιστούμε, να τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο», είπε η εκπρόσωπος Κάρολαϊν Λέβιτ στους δημοσιογράφους.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα συναντηθεί κατ’ ιδίαν με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντίμιρ Πούτιν στο Άνκορατζ της Αλάσκας, είπε η Λέβιτ, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο μελλοντικής επίσκεψης του Τραμπ στη Ρωσία.

Ένα από τα μεγαλύτερα «αγκάθια» στις συνομιλίες αφορά τις «εδαφικές παραχωρήσεις» που ο Τραμπ έχει δηλώσει πως απαιτούνται προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος ο οποίος μαίνεται εδώ και τριάμισι χρόνια. Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει απορρίψει κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, υπογραμμίζοντας πως δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία χωρίς τη συμμετοχή του Κιέβου στις διαπραγματεύσεις.

Ο Τραμπ δήλωσε χθες Δευτέρα (11/08) πως ο Ζελένσκι ενδέχεται να προσκληθεί σε μια μελλοντική συνάντηση με τον Πούτιν.

«Ο πρόεδρος (Τραμπ) τρέφει μεγάλο σεβασμό για όλες τις πλευρές που εμπλέκονται σε αυτόν τον πόλεμο και προσπαθούν να τερματίσουν αυτήν τη σύρραξη», δήλωσε η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου.

Η κυβέρνηση Τραμπ προχωρά στην ανακήρυξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως τρομοκρατικής οργάνωσης. Τι έχει αλλάξει;

Από
anixneuseis
-
0

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, επιβεβαίωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εργάζονται για να χαρακτηρίσουν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους ως τρομοκρατική οργάνωση, σημειώνοντας ότι πρόκειται για μια νομικά περίπλοκη διαδικασία.

Ο Ρούμπιο έκανε τις δηλώσεις αυτές κατά τη διάρκεια της εκπομπής «Sid & Friends in the Morning», απαντώντας σε ερώτηση του παρουσιαστή σχετικά με το γιατί οι αρχές δεν έχουν ακόμη χαρακτηρίσει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων (CAIR) ως τρομοκρατικές ομάδες, ιδίως υπό το πρίσμα της υποστήριξής τους προς τον υποψήφιο των Δημοκρατικών για δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζαχράν Μαμντάνι, τον οποίο χαρακτήρισε «διαταραγμένο» και «τρελό».

Ο Ρούμπιο δήλωσε ότι αυτό το μέτρο βρίσκεται «στα σκαριά», προσθέτοντας ότι «υπάρχουν διαφορετικά παρακλάδια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, επομένως κάθε παρακλάδι θα πρέπει να ορίζεται (ξεχωριστά)».

Ο Ρούμπιο σημείωσε ότι «υπάρχει μια διαδικασία για την οποία δεν γνώριζα πλήρως» μέχρι που ανέλαβε τα καθήκοντά του στην αμερικανική κυβέρνηση, δηλαδή η ανάγκη συλλογής αποδεικτικών στοιχείων και προετοιμασίας των απαραίτητων εγγράφων για την αποφυγή νομικών προσφυγών κατά μιας τέτοιας απόφασης.

Πρόσθεσε: «Εξετάζουμε συνεχώς ομάδες για να τις κατατάξουμε ως προς αυτό που είναι: ως υποστηρικτές τρομοκρατών ή ίσως ως οι ίδιοι οι τρομοκράτες ή οτιδήποτε άλλο. Δεν το έχουμε κάνει αυτό εδώ και πολύ καιρό, οπότε έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε. Και υπάρχουν κάποια ονόματα που αναφέρονται, ιδιαίτερα η Μουσουλμανική Αδελφότητα, που είναι πολύ ανησυχητικά».

Σε άλλες δηλώσεις κατά τη διάρκεια του προγράμματος, ο Ρούμπιο απευθύνθηκε στη Χαμάς, δηλώνοντας ότι ο πόλεμος στη Γάζα δεν θα τελειώσει μέχρι την ημέρα που η Χαμάς θα πάψει να υπάρχει ως στρατιωτική απειλή και ότι «όσο υπάρχει η Χαμάς, δεν θα υπάρξει ειρήνη στη Γάζα»

Τον περασμένο μήνα, αρκετά μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας κατέθεσαν νομοσχέδιο για να χαρακτηρίσουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα «τρομοκρατική οργάνωση»

Ο γερουσιαστής Τεντ Κρουζ, Ρεπουμπλικάνος από το Τέξας και ένας από τους υποστηρικτές του νομοσχεδίου, τόνισε ότι η Χαμάς, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες ήδη χαρακτηρίζουν τρομοκρατική οργάνωση, αποτελεί μέρος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, σύμφωνα με το καταστατικό της.

Σύμφωνα με τον Κρουζ, «Η Μουσουλμανική Αδελφότητα παραμένει προσηλωμένη στην ανατροπή και την καταστροφή της κυβέρνησης των ΗΠΑ και άλλων μη ισλαμικών κυβερνήσεων, πράγμα που σημαίνει ότι αποτελεί σοβαρή απειλή για τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ».

Θεώρησε ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα εκμεταλλεύτηκε την κυβέρνηση του πρώην προέδρου Τζο Μπάιντεν για να «ενδυναμώσει και να εμβαθύνει την επιρροή της».

Οι παρατηρητές έχουν σημειώσει ότι το νομοσχέδιο υιοθετεί μια νέα στρατηγική «από κάτω προς τα πάνω» για τον εντοπισμό παρακλαδιών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που «εμπλέκονται ανοιχτά» σε τρομοκρατικές δραστηριότητες πριν από τον χαρακτηρισμό ολόκληρης της οργάνωσης, αποφεύγοντας έτσι πιθανή κριτική για τη δίωξη παρακλαδιών της Αδελφότητας που δεν έχουν εμπλακεί άμεσα σε βία.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ: Η ΚΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Από
anixneuseis
-
3

Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Στη γυάλινη βιτρίνα ενός γραφείου ευρέσεως εργασίας, φιγουράριζαν όλων των ειδών οι χειρωνακτικές ειδικότητες. Ήταν γραμμένες σε στήλη με κόκκινο μαρκαδόρο και στραβά κεφαλαία. Κάτω κάτω, στο ύψος των πελμάτων, ήταν γραμμένη η μόνη μη χειρωνακτική ειδικότητα: φιλόλογοι. Θα ήταν μάλλον προσφορά εργασίας για ιδιαίτερα, ή για κανένα φροντιστήριο που έψαχνε ακόμα, αλλά η θέση στην κατάταξη προκαλούσε ευθυμία. Πιο κάτω κι από τις λαντζέρισσες! Όσες φιλολογίνες που σπούδασαν τη δεκαετία του 1980 και 1990 έτυχε να γνωρίσω, παίρνοντας τους βαθμούς της μικρής, δεν κάτεχαν και σπουδαία ελληνικά. Έμοιαζαν περισσότερο με αδιάφορους καθηγητές φροντιστηρίου, που είπαν να ξεκουραστούν στο δημόσιο. Η μία επαναλάμβανε “κανείς δεν χάνεται”, η άλλη “δεν έχω τίποτα να πω”, η τρίτη “τα παιδιά έχουν μια ψυχολογία”. Τι θέλανε να πούνε, άγνωστο. Τα παιδιά διασκέδαζαν στα μαθήματά τους βλέποντας ταινίες στο τηλέφωνο και παίζοντας στοίχημα. Όταν βρέθηκε ένας καλός φιλόλογος που τους δίδαξε τον Όμηρο με κέφι, τα παιδιά κάναν αμάν και τι για το μάθημά του. Τα ίδια παιδιά που δεν έλεγαν λέξη αλλού, στον Όμηρο ήταν λαλίστατα. Όταν έφυγε ξαφνικά ο καλός δάσκαλος, τα παιδιά γύρισαν στην “ψυχολογία” και την κρυμμένη οθόνη του κινητού. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η γενιά αυτή θα βγει με χαμηλή γνώση ελληνικών και χωρίς να έχει γευτεί την ελληνική λογοτεχνία. Θα ξέρει τα ελληνικά της τηλεόρασης, των γραπτών μηνυμάτων και της αυτόματης μετάφρασης, αλλά όχι του Σεφέρη.

Από τη δική μου εποχή, όταν ο Αντρέας αύξησε καταιγιστικά τον αριθμό των εισακτέων, χάρηκαν οι πάντες, γνωρίζοντας ότι το λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι επόμενοι, όταν οι ίδιοι θα βρίσκονταν στην καλύτερη περίπτωση στη σύνταξη. Οι καθηγητές χάρηκαν γιατί πολλοί φοιτητές ήθελαν πολλούς καθηγητές και άνοιξαν οι ουρανοί κι έβρεξαν θέσεις για τις συζύγους, τα τέκνα και λοιπές συγγενικές ή κρυφές σχέσεις. Οι φοιτητές χάρηκαν, γιατί ένα μεγάλο μέρος που θα έπρεπε να ξαναδώσουν ή να κάνουν κάτι άλλο στη ζωή τους, είχαν πλέον πρόσβαση στο πτυχίο, που είχε ακόμα κάποια αξία, από την εποχή που ήταν σπάνιο και η απόκτησή του κοπιώδης. Με τον πληθωρισμό των καθηγητών, που ήταν πρόχειροι και βγήκαν από το φούρνο βιαστικά σαν άψητα ψωμάκια, άλλαξε και το πρόγραμμα σπουδών, που έπρεπε να προσαρμοστεί σε ό,τι γνώρισαν οι νεοφώτιστοι, δηλαδή στο θέμα του διδακτορικού τους, όταν το είχαν κι αυτό, και όχι στην βασική ιεράρχηση των γνώσεων που ήταν από τις γενικές στις ειδικότερες. Η διαφορά στις ικανότητες και την πείρα του επιστημονικού προσωπικού δημιούργησε πολέμους. Έπρεπε οι ικανοί να φύγουν για να μην αισθάνονται άσχημα οι καινούργιοι και όχι τελείως άξιοι. Οι τελευταίοι αυτοί, που τόσο πολέμησαν τον αυταρχισμό διαπίστωσαν ότι έπρεπε για να επιβιώσουν να εφεύρουν έναν νέο. Το κατάφεραν συνασπιζόμενοι γύρω από τα κοινά συμφέροντα με τις τεχνικές που είχαν μάθει στη θητεία  τους στο πραγματικό ελληνικό πανεπιστήμιο, τη  Μαγναύρα των κομματικών διαδρόμων. Μα ύστερα ξέσπασαν και εκεί πόλεμοι, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενες φατρίες που είχαν πια ανάγκη και ιδιωτικούς στρατούς για να εμποδίζουν συνελεύσεις, συνεδριάσεις και εκλογές αντιπάλων. Αγανακτισμένοι κύριοι στις τηλεοράσεις, πολέμαρχοι στα παρασκήνια και στο διαμοιρασμό της λείας. Μέχρι που πια δεν ενδιαφέρονταν κανείς, έξω από τον στενό τους κύκλο. Μέχρι που σκέπασε η μυρωδιά της μούχλας το πεδίο.

Δεν γίνεται καλύτερα νυχού! Καλύτερα λεφτά θα βγάζει, δεν θα τροφοδοτεί με τον ισχνό μισθό της τις τοπικές, αδίστακτες κοινωνίες και θα γλιτώσει την “ψυχολογία” του κορόιδου που θα την κάνει να πέφτει από τον έναν άχρηστο στον άλλο. Τατουατζού, ακόμα καλύτερα! Θα απολαμβάνει σεβασμό. Ή θα πάρει τα μάτια της να φύγει να μην ξαναδεί τους δασκάλους που δίδασκαν και νόμους δεν κρατούσαν, όπως βαρέθηκε να βλέπει ξανά και ξανά η μαμά της και πια βαριέται και να αλλάξει πεζοδρόμιο.

 

Ελληνικό μπάχαλο.

Από
anixneuseis
-
6
του Παντελή Σαββίδη
Η θέση μου στο Παλαιστινιακό είναι σαφής και πολυδιατυπωμένη: θεωρώ ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα και η διεθνής κοινότητα σε όλες τις εκφάνσεις της πρέπει να το πιέσει να σταματήσει και να προσάγει την ηγεσία του στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους στο σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ αποτελεί την μόνη λύση στο πρόβλημα.
Στην ίδια κατεύθυνση, ως προς την θέση της, πρέπει να κινηθεί και η Ελλάδα, διαχωρίζοντας το Ισραήλ και την πολιτική του, διαχρονικά, απο της σημερινή κυβέρνησής του για τακτικούς λόγους.
Επικαλούμαι το ηθικό αποτύπωμα που πρέπει να έχει διεθνώς ένα κράτος και μια κοινωνία και αυτό δεν είναι ηθικολογισμός στην εξωτερική πολιτική. Είναι ρεαλισμός διότι προσδίδει κύρος, ισχύ, σεβασμό και αποτροπή σε μια χώρα.
Με τα σχόλιά μου προσπαθώ να συμβάλλω μαζί με όλους όσους κινούνται στην ίδια λογική στο να διαμορφωθεί σε αυτούς τους άξονες η εξωτερική πολιτική της χώρας.
Της χώρας ως συντεταγμένης πολιτείας.
Αμυδρά, μόνο, ίχνη μέρους αυτής της πολιτικής έχει η Ελλάδα.
Γι αυτό-αν ισχύει διότι έχω πολλές επιφυλάξεις- με εξέπληξε η δημόσια θέση της πρεσβείας στο Λουξεμβούργο σχετικά με τις κινητοποιήσεις υπερ των Παλαιστινίων. Τις κινητοποιήσεις υπερ των παλαιστινίων τις υποστηρίζω, επίσης, Εκείνο που δεν υποστηρίζω είναι τις αντιδράσεις κατά των Εβραίων. Αλλά άλλο εγώ και ο καθένας απο εμάς άλλο η επίσημη θέση. Αν υποστηριχθούν οι κινητοποιήσεις σε κρατικό επίπεδο πρέπει να αποτελέσει η απόφαση κρατική πολιτική. Όχι μεμονωμένη θέση μιας πρεσβείας.
Το παρασκήνιο της θέσης που πήρε η πρεσβεία στο Λουξεμβούργο πρέπει να διευκρινιστεί. Δεν είναι υπόθεση ούτε του ΥΠΕΞ, μόνο, ούτε της κυβέρνησης.

Αν ισχύει, η θέση δείχνει μια εικόνα μπάχαλου και της Ελλάδας και του ΥΠΕΞ το οποίο εδω και καιρό έχει αντικατασταθεί απο τις παρέες με τις οποίες αναλαμβάνει το αξίωμά του ο κάθε υπουργός.

Θα ήθελα να επισημάνω δύο ακόμη στοιχεία στο σημερινό σχόλιο.

Το ένα είναι ότι η τακτική του υπουργείου εξωτερικών να παρεμβαίνει, μόνο, όταν ανάβει κάποια φωτιά στα εθνικά θέματα της χώρας δεν είναι απλώς αναποτελεσματική αλλά, πλέον, καθίσταται και επικίνδυνη. Καλός ο άξονας Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ- Αιγυπτος αλλά παρουσιάζει ρωγμές οι οποίες θα διευρυνθούν στο άμεσο μέλλον.
Το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής “ανήκομεν εις την Δύσιν” δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αλλά οι δύο πυλώνες της Δύσης έχουν προβληματικές θέσεις σε ό,τι αφορά τα εθνικά θέματα της Ελλάδας.

Η Ευρώπη έχει δεχθεί στους κόλπους της πολλαπλώς την Τουρκία η δε Αμερική και στην Μέση Ανατολή και στον Καύκασο και όπου αλλού εκδηλώθηκε ταυτίζεται με τις θέσεις και τα συμφέροντα της Τουρκίας.

Όχι, διότι είναι φιλότουρκες οι ΗΠΑ αλλά διότι την περίοδο που διανύουμε τα συμφέροντα Ουάσιγκτον- Άγκυρας συμπίπτουν. Τι θα γίνει αν και όταν η Ουάσιγκτον βάλει το μαχαίρι στον λαιμό της Αθήνας;
Και κάτι τελευταίο. Ως την περίοδο του Ανδρέα Παπανδρέου η ελληνική κοινωνία διέθετε ένα ηθικό έρμα το οποίο προέκυπτε απο τους αγώνες, τις θυσίες και τα δράματα του ελληνικού λαού. Και με βάση αυτό το έρμα η ελληνική κοινωνία και η ελληνική πολιτεία διαμόρφωναν τις θέσεις τους στα διεθνή θέματα.
Απο την εποχή Σημίτη και εδώ με αποκορύφωμα τον Σύριζα και τώρα τον Μητσοτάκη και με εργαλείο το ΕΛΙΑΜΕΠ και τα ΜΜΕ, η κοινωνία υπέστη έναν εκμαυλισμό στο όνομα του εκσυγχρονισμού.
Φθάσαμε, λοιπόν, σήμερα η κυρίαρχη ελληνική δημοσιογραφία να επικροτεί την γενοκτονία ενός λαού και να επιχαίρει ακόμη και με την δολοφονία δημοσιογράφων στο πεδίο.
Διάφοροι κύριοι απο την άνεση του σαλονιού τους μιλούν απαξιωτικά για το έργο συναδέλφων τους στο πεδίο και δεν τους νοιάζει αν μικρά παιδιά πηγαίνουν στα κέντρα διαμονής βοήθειας στην Γάζα για να πάρουν λίγο αλεύρι και ο ασυνείδητος ισραηλινός στρατός τα δολοφονεί.
Υπάρχει, όμως, μια λαϊκή παροιμία στην Ελλάδα: όλα εδώ πληρώνονται.
ΘΕΣΕΙΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
Όσοι παρακολουθούν την σελίδα αυτή εδω και μερικά χρόνια γνωρίζουν ότι είμαι υποστηρικτής ευρωπαϊκής συμμετοχής της χώρας. Θεωρώ, μάλιστα, πως αν η Ελλάδα δεν ήταν στην Ευρώπη, αν δεν είχε διαλυθεί, θα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα. Πολύ χειρότερα απο τα σημερινά.
Με αυτήν την διευκρίνηση θέλω να επισημάνω τρία πράγματα: η έκλειψη του Ιράν απο τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως απο τον Καύκασο καθώς και η έκλειψη της Ρωσίας απο τον Νότιο Καύκασο δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Ελλάδας διότι ενισχύουν την πολιτική της Τουρκίας η οποία αποβλέπει στην ενότητα του τουρκικού κόσμου υπο την επιρροή της και στην υποκατάσταση της Ρωσίας στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.
Θεωρώ, επίσης ως προσχηματικό τον φόβο της Ευρώπης, ιδιαίτερα των βαλτικών χωρών της Πολωνίας και της Σουηδίας για ρωσική επίθεση. Πέραν του ότι οι χώρες αυτές ανήκουν στο ΝΑΤΟ οπότε μια ρωσική επίθεση είναι αδιανόητη, η Ρωσία εξέρχεται του ουκρανικού πολέμου βαθιά λαβωμένη. Καμια χώρα ακόμη και αν εδαφικά εξήλθε νικήτρια απο έναν πόλεμο, δεν τον κέρδισε.. Οι πληγές που αφήνει ο πόλεμος είναι βαθιές.
Η πολεμική έξαρση στην Ευρώπη έχει να κάνει με την αναζήτηση της κοινωνικής συναίνεσης στο να δοθούν δισεκατομμύρια για να λειτουργήσει η αμυντική βιομηχανία των ευρωπαϊκών χωρών ως υποκατάστατο της ευρωπαϊκής οικονομικής καθίζησης. Βεβαίως, οι εξοπλισμοί θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την αύξηση του γεωπολιτικού αποτυπώματος της Ένωσης, κάτι που σήμερα δεν διαθέτει. Αλλά οι πρόδρομες επιλογές δεν ευνοούν την Ελλάδα. Διακρίνεται μια σύγκλιση Γερμανίας, Γαλλίας, Ηνωμένου Βασιλείου, ενδεχομένως Ιταλίας και Τουρκίας, σύγκλιση που δεν είναι θετική για τα ελληνικά συμφέροντα όπως δείχνουν οι πολιτικές επιλογές των χωρών αυρτών, ιδιαιτ΄ρως της Βρετανίας και της Ιταλίας.
Στη Μέση Ανατολή το Ιράν ήταν γεωπολιτικό αντίβαρο της Τουρκίας και η έκλειψή του διευκολύνει την γειτονική χώρα.
Στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία το παιχνίδι δαχρονικά παίχτηκε πέραν της βρετανικής επιρροής, μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Κάποια στιγμή αυτή η αντίθεση θα αναδυθεί. Οπότε μια ενισχυμένη Τουρκία και μια αποδυναμωμένη Ρωσία δεν αποτελεί θετική εξέλιξη.
Το ερώτημα τώρα είναι τι κάνει η Ελλάδα η οποία πρέπει να διατηρήσει μεν αλλά δεν μπορεί να μείνει, μόνο στην συνεργασία με το Ισραήλ. Μια συνεργασία η οποία δεν είναι σίγουρο πως θα εξελιχθεί μετά τον πόλεμο και ιδιαιτέρως μετά την διακυβέρνηση Νετανιάχου. Ας έχουμε υπόψη ότι η σχέση Τουρκίας-Ισραήλ έχει γενεσιουργά χαρακτηριστικά και για το Ισραήλ και για την Τουρκία.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
ΣΥΡΙΑ: ομοσπονδία και υποστήριξη των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων.
ΙΡΑΝ: υποστήριξη της γεωπολιτικής ανάκαμψης της χώρας και πίεση για δημοκρατική αλλαγή του καθεστώτος. Ένα δημοκρατικό Ιράν δεν θα αποτελεί υπαρξιακό κίνδυνο ούτε για το Ισραήλ ουτε για τις σουνητικές μοναρχίες.
ΙΣΡΑΗΛ: συνέχιση της συνεργασίας μαζί του με παράλληλη πίεση να σταματήσει τις επιχειρήσεις στην Γάζα και την Δυτική Όχθη καθώς και τους εποικισμούς σε εδάφη που θεωρούνται παλαστινιακά.
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ: Αναγνώριση την κατάλληλη στιγμή πλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 67 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.
ΧΑΜΑΣ: Η Χαμάς είναι καταδικαστέα οργάνωση αλλά η θεση του Ισραήλ για συνέχιση του πολέμου μέχρι εξαφανίσεώς της είναι προσχηματική. Η Χαμάς έχει υποστεί θανάσιμο πλήγμα και, ουσιαστικά δεν υφίσταται. Αν είχε ηγεσία θα δήλωνε την διάλυσή της. και την μετονομασία της. Ακόμη και αν διαλυθεί η Χαμάς οι άνθρωποι που θα είναι διατεθειμένοι να συνεχίσουν να αντιστέκονται στο Ισραήλ θα υπάρχουν κατά χιλιάδες. Τους δημιούργησε το ίδιο το Ισραήλ. Σκεφτείτε να έχετε υποστεί όσα βλέπουμε στην Γάζα και να μην έχετε στον ήλιο μοίρα. Άρα η Χαμάς μπορεί να αλλάξει όνομα για να σταματήσει το Ισραήλ να πολεμά αλλά οι άνθρωποι που θα συνεχίσουν αυτό που έκανε θα υπάρξουν. Δημιούργημα του Ισραήλ.
ΚΟΥΡΔΙΚΟ: Ομοσποδιακή Δημοκρατία μέσα σε ένα Ομόσπονδο Συριακό Κράτος. Ανάπτυξη σχέσεων με τους Κούρδους. Εδώ η ίδια η Τουρκία τους προσεγγίζει, η Αθήνα φοβάται;
ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ: με τις λοιπές αραβικές χώρες η Ελλάδα έχει καλές σχέσεις. Όσοι γνωρίζουν τους Άραβες του κόλπου θα έχουν διαπιστώσει πως το μυαλό τους είναι να διατηρηθούν οι μοναρχίες και να αναπτύξουν οικονομικά τις σχέσεις τους οπότε μόνο στο οικονομικό πλαίσιο και εφόσον συμφέρει στα κράτη αυτά γεωπολιτικά θα συνεργαστούν με την Αθήνα. Ιδιαίτερα προβλήματα συνεργασίας με την Τουρκία δεν έχουν.
ΛΙΒΥΗ: στη Λιβύη το παιχνίδι θα κριθεί απο την θέση που θα πάρουν οι αμερικανοί. Προς το παρόν το παίζουν παρατηρητές δημοσίως αλλά με επιρροή στο παρασκήνιο. Ρόλο στην Λιβύη καθώς και στη Μέση Ανατολή έχει και η Βρετανία.
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: πέραν των θέσεων που έχει η Αθήνα σε σχέση με τις θαλασσιες ζώνες πρέπει να αρχίσει να ετοιμάζεται πως θα απαντήσει στην αμερικανική πρόταση να γίνει εκμετάλλεσυη των υδρογονανθράκων απο αμερικανικές ή άλλες συνεργαζόμενες εταιρείες χωρίς να έχει λυθεί το θέμα των θαλασσίων ζωνών και κάθε χώρα της περιοχής να παίρνει ένα αναλογικό ποσοστό απο τα κέρδη. Η δουλειά θα γίνει και το πρόβλημα των ζωνών θα παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες. Το ζήτημα είναι πως θα προσδιορισθεί αυτή η αναλογία.
ΚΑΥΚΑΣΟΣ: το άνοιγμα του διαδρόμου Ζανγκεζούρ ενώνει τον τουρκικό κόσμο και εξυπηρετεί τις ΗΠΑ διότι παρεμβάλεται στον κινεζικό one road one belt. Δεν νομίζω πως η Ελλάδα μπορεί να έχει επιρροή στην περιοχή. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αγωνιά και να προσεύχεται.
ΒΑΛΚΑΝΙΑ: μεταφορά της διεύθυνσης βαλκανικών υποθέσεων του ΥΠΕΞ στην Θεσσαλονίκη και διαμόρφωση λεπτομερειακής εξωτερικής πολιτικής.

Τι φέρνει η τριμερής Τουρκίας-Ιταλίας-Λιβύης;

Από
anixneuseis
-
0

Αριάνα Φερεντίνου, Κωνσταντινούπολη

Οι αναλυτές στην Τουρκία εκτιμούν πως η τριμερής συνάντηση Ερντογάν, Μελόνι και Ντμπέιμπα αποτελεί ενδεχομένως προάγγελο μίας καθοριστικής αλλαγής ισορροπιών.

https://p.dw.com/p/4ys9K

Τουρκία, Ιταλία και Λιβύη φαίνεται να αναδιαμορφώνουν την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική ΜεσόγειοΕικόνα: Murat Kula/Turkish Presidency/Anadolu Agency/IMAGO

Ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη

Έχουν περάσει πλέον δώδεκα ημέρες απ’ όταν μια συνάντηση-έκπληξη έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη, στα γραφεία της προεδρίας στο Ντολμάμπαχτσε.

Χωρίς καμία προειδοποίηση, ανακοίνωση της προεδρίας την τελευταία στιγμή ανέφερε ότι η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι και ο πρωθυπουργός της Λιβύης Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπέιμπα έφτασαν στο γραφείο της προεδρίας και συναντήθηκαν κεκλεισμένων των θυρών με τον Tούρκο πρόεδρο Ερντογάν και τους στενούς του συνεργάτες.

Πολιτικοί σχολιαστές επεσήμαναν ότι πίσω από τα επίσημα χαμόγελα διαμορφώνονται ισχυρές διπλωματικές κινήσεις – από τις ενεργειακές οδούς ως τη στρατηγική επιρροή στη Μεσόγειο. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι η συνάντηση αυτή θα μπορούσε να αναδιαρθρώσει συμμαχίες και να επανασχεδιάσει την ισορροπία δυνάμεων. Ο ελληνικός Tύπος ανέφερε ότι η απουσία της Ελλάδας από την τριμερή αυτή συνάντηση ήταν μια διπλωματική ήττα και ότι κατ’ ουσίαν η Μελόνι γύρισε την πλάτη της στην Ελλάδα.

Πρόσφυγες σε βάρκα στα ανοιχτά της Λέσβου
Ένα από τα βασικά ζητούμενα της πολιτικής ατζέντας είναι ο περιορισμός της παράτυπης μετανάστευσηςΕικόνα: Angelos Tzortzinis/picture alliance/dpa

Ήταν λοιπόν ενδιαφέρον που, μετά από μια σχετική σιωπή για το θέμα της τριμερούς, ένα ενδελεχές σημερινό άρθρο στη φιλοκυβερνητική Σαμπάχ ανακινεί το θέμα. Το άρθρο αναφέρεται σε σκέψεις για νέες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο εξαιτίας της εξασθενημένης επιρροής της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή και στη Συρία μετά την αλλαγή καθεστώτος, καθώς και της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα. Για την Ευρώπη ο αρθρογράφος βλέπει προκλήσεις ασφαλείας με ευρωπαϊκούς παράγοντες, όπως η Γαλλία, να βιώνουν μια προοδευτική μείωση της επιρροής τους στην Ανατολική Μεσόγειο, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Αυτό υποδηλώνει ότι νέοι παράγοντες και δυναμικές ενδέχεται να αναδυθούν στην περιοχή.

«Η Λιβύη δεν εστιάζει πλέον μόνο σε εσωτερικά ζητήματα»

Αναφερόμενος στην τριμερή της 1ης Αυγούστου ο αρθρογράφος της Σαμπάχ θεωρεί ότι δεν τηρήθηκε ένα τυπικό διπλωματικό πρωτόκολλο και πως εξετάστηκαν ενεργειακά, οικονομικά και περιφερειακά ζητήματα καθώς και το ζήτημα της παράτυπης μετανάστευσης.

«Η Λιβύη δεν ασχολείται πλέον αποκλειστικά με την εσωτερική της δυναμική», υποστηρίζει το άρθρο. «Έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των νέων εμπορικών, πολιτικών και στρατιωτικών ισορροπιών στην περιοχή. Αυτό αποδείχθηκε από τη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη», επισημαίνει ο αρθρογράφος, τονίζοντας δε ότι η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μετά την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Λιβύης και Ελλάδας.

Κατά τη Σαμπάχ «οι μαξιμαλιστικές αξιώσεις της Ελλάδας άρχισαν να θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα των γειτονικών χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αθήνα, η οποία δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την υποστήριξη που επιθυμεί από Ευρωπαίους παράγοντες και συμμάχους του ΝΑΤΟ, δυσανασχετεί με την προοδευτική συνεργασία μεταξύ Τουρκίας, Λιβύης και Ιταλίας.

Η Ιταλία επιδιώκει προσέγγιση με Τουρκία και Λιβύη

Απαντώντας στο ερώτημα γιατί συμμετέχει τόσο ενεργά η Ιταλία, το άρθρο εξηγεί ότι η τελευταία, προκειμένου να έχει φωνή στην Ανατολική Μεσόγειο, να αντιμετωπίσει την παράτυπη μετανάστευση και να συμμετάσχει σε μελλοντικά ενεργειακά έργα, επιδιώκει να ενισχύσει τις σχέσεις της με την Τουρκία και τη Λιβύη, σε μια εποχή που η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει μια ενιαία πολιτική για την Ανατολική Μεσόγειο.

Μελόνι και Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη
Η Ιταλία φαίνεται να επιδιώκει προσέγγιση με την ΤουρκίαΕικόνα: Murat Kula/Turkish Presidency/Anadolu Agency/IMAGO

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει αναγνωρίσει επίσημα τη συμφωνία μεταξύ Άγκυρας και Τρίπολης, η Ιταλία φαίνεται να έχει αποδεχτεί τη νέα εξίσωση, έχοντας επίσης συνάψει ξεχωριστές συμφωνίες με την Αλγερία και την Τυνησία. Το άρθρο θεωρεί ότι η τριμερής στην Κωνσταντινούπολη και η αναμενόμενη διαδικασία μεταξύ Τουρκίας, Ιταλίας και Λιβύης θα μπορούσε να επεκταθεί και να συμπεριλάβει και άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου.

Μετά τη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν να συναντηθούν εκ νέου μόλις ολοκληρωθούν οι εργασίες των επιτροπών. Για πολλούς στην Τουρκία η τριμερής της 1ης Αυγούστου ήταν η δημιουργία ενός νέου στρατηγικού άξονα στη Μεσόγειο με ενίσχυση της ιταλο-τουρκικής συνεργασίας, σε συνδυασμό με τη στρατιωτική και πολιτική στήριξη της Λιβύης από την Άγκυρα.

Η ιστορία της Τούμπας: Πώς χτίστηκε το γήπεδο του ΠΑΟΚ, οι δωρεές, το Λαχείο και η… αρχαία «τούμπα»

Από
pcuser
-
1
EUROPA LEAGUE 2025-2026 / ΠΡΟΚΡΙΝΑΤΙΚΑ / ΠΑΟΚ - ΒΟΛΦΣΜΠΕΡΓΚΕΡ / ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΠΑΟΚ (ΡΑΦΑΗΛ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ / EUROKINISSI)

Η ιστορία του ΠΑΟΚ, οι καλλιέργειες, τα ζώα και τα Αρχαία.

Ο κόσμος του ΠΑΟΚ ονειρεύεται αυτό το νέο γήπεδο, το δικαιούται καθώς το νυν γήπεδο είναι παλιό και δεν εξυπηρετεί ανάγκες του 2025 και δεδομένα άπαντες πρέπει να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Όμως έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε τι υπήρχε στην περιοχή του γηπέδου της Τούμπας, πριν κατασκευαστεί το γήπεδο του ΠΑΟΚ το 1959.

Ο χώρος αποτέλεσε δωρεά της οικογένειας Δεδέογλου στην ομάδα του ΠΑΟΚ. Το γήπεδο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 και ολοκληρώθηκε το 1959.

Σημαντική βοήθεια στην ανέγερσή του υπήρξαν η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Πιο συγκεκριμένα τότε, η οικογένεια Δεδέογλου, οικογένεια επιφανών ΠΑΟΚτσήδων της Θεσσαλονίκης, δώρισε στην ομάδα τον χώρο όπου βρίσκεται σήμερα το γήπεδο στην Τούμπα και αυτό άρχισε να κατασκευάζεται το 1958.

Συνεισέφεραν οικονομικά η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, με το υψηλό για την εποχή ποσό του 1,1 εκατ. δραχμών, και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ενώ συγκεντρώθηκε κι ένα σημαντικό ποσό από τις εισπράξεις των αγώνων, όταν ο ΠΑΟΚ αγωνιζόταν ακόμα στο Σιντριβάνι.

Ο ΠΑΟΚ για να καλύψει τα έξοδα της ανέγερσης του σταδίου προχώρησε στη έκδοση «Λαχείου Υπέρ Ανεγέρσεων του Νέου Σταδίου ΠΑΟΚ», το οποίο κόστιζε 20 δραχμές και από το 1956 η διοίκηση είχε προχωρήσει στην παρακράτηση του 15% των εισπράξεων από τα εισιτήρια για το ταμείο του νέου γηπέδου.

Καλλιέργειες, ζώα και… αρχαία

Πριν γίνει το γήπεδο στην Τούμπα, η περιοχή ήταν ένας λόφος που χρησιμοποιούνταν για καλλιέργειες και βοσκή ζώων. Δεν υπήρχε κάποιο οργανωμένο σχέδιο ή υποδομή στην περιοχή, παρά μόνο αγροτική γη.

Η περιοχή άρχισε να εξελίσσεται μετά την ανέγερση του γηπέδου και τη μετατροπή της σε αθλητική εγκατάσταση. Από τότε η Τούμπα είναι μία πολύ διαφορετική περιοχή και σήμερα φιλοξενεί πολλές πολυκατοικίες, όπως και καταστήματα εστίασης και εμπορικά μαγαζιά. Ένα σημείο αναφοράς πλέον για όλη τη Θεσσαλονίκη.

Όμως η περιοχή έχει και… αρχαίο παρελθόν.

Οι τούμπες στη Μακεδονία, παλιά ταυτίζονταν με τύμβους που κάλυπταν αρχαίους τάφους. Έτσι και η Τούμπα, στο λόγο της, λόγω του μεγέθους και του πολύ χαρακτηριστικού της σχήματος θεωρείτο ότι έκρυβε κάποιον πολύ σημαντικό αρχαίο τάφο.

Για εκατοντάδες χρόνια, μια κοινότητα προϊστορικών ανθρώπων έζησε σε αυτόν τον τόπο καλλιεργώντας τη γη, κυνηγώντας τα ζώα και ψαρεύοντας. Σύμφωνα με τα ανασκαφικά ευρήματα που φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, υπήρξε ο σημαντικότερος οικισμός την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου.

Κατοικήθηκε από το 2.200 π.Χ. μέχρι την ίδρυση της Θεσσαλονίκης το 315 π.Χ. Η διαδοχική κατοίκηση στα προϊστορικά χρόνια έδωσε στον οικισμό τη μορφή τούμπας (λόφου) ύψους 23 μέτρων, ακριβώς δίπλα στο οικόπεδο στο νυν γήπεδο του ΠΑΟΚ.

Τα εγκαίνια του γηπέδου το 1959

Τα εγκαίνια έγιναν στις 6 Σεπτεμβρίου του 1959 και στον πρώτο φιλικό αγώνα που ακολούθησε, ο ΠΑΟΚ νίκησε με σκορ 1–0 την ομάδα της ΑΕΚ.

Αρχικά η χωρητικότητα του γηπέδου ήταν 20.000 θέσεις, ενώ μέσα στα επόμενα χρόνια σταδιακά η χωρητικότητα αυξήθηκε ξεπερνώντας τις 45.000.

Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γήπεδα της Ελλάδας μέχρι το 1982, όταν και κατασκευάστηκε το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.

Το γήπεδο είχε εξ αρχής γρασίδι την εποχή όπου τα περισσότερα ελληνικά γήπεδα ήταν ακόμη χωμάτινα.

https://www.ieidiseis.gr/athlitismos/558142/i-istoria-tis-toympas-pos-chtistike-to-gipedo-toy-paok-oi-dorees-to-lacheio-kai-i-archaia-toympa/

1...631632633...3,036Σελίδα 632 από 3,036