του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου

ΗΔΕΘ. «έκλεισε» τα 89 της ξεπερνώντας το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων (80,8 χρόνια- ΕΛΣΤΑΤ, 2022), όχι όμως και τις προσδοκίες τους από πολιτικούς πλήρων θεωριών και ανεκπλήρωτων σχεδίων. Μια «γηραιά κυρία» αδύνατον να αποφύγει τη φθορά του «τοκογλύφου» χρόνου ένεκα της ολιγωρίας αυτών που μετέτρεψαν την ευκαιρία μιας κάποιας οικονομικής αναζωογόνησης της χώρας (και όχι μόνο της Θεσσαλονίκης η οποία, βέβαια, «ζει μέρες δόξας» και αναζωπύρωσης του «ερωτικού της προφίλ») σε επικοινωνιακό συμβάν ανανέωσης «όρκων», δηλαδή, αδέσμευτων υποσχέσεων κατά την τακτική του «στρίβειν δια του αρραβώνος»! Ευτελισμός ο οποίος ξεκίνησε πολύ πριν το νέο ορόσημο του 1998 που τέθηκε στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, διεκδικώντας τα νέα χαμηλά ενός κράτους σε εκκρεμότητα από το 1821!

Ένας θεσμός ο οποίος από οικονομικό εξελίχθηκε σε πολιτικό γεγονός με την οικονομία να φθίνει και την πολιτική από τέχνη της διακυβέρνησης (εξουσίας και ευθύνης, ορθολογικής διαχείρισης κρατικών πόρων, διασφάλισης της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ασφάλειας) των πολιτών, να έχει μετεξελιχθεί σε επικοινωνιακό εξάρτημα ενός μηχανισμού διαμόρφωσης μιας «επαυξημένης πραγματικότητας[1]» με στόχο να κάνει πιο υποφερτή εκείνη που βιώνουν οι υπήκοοι, «ρακοσυλλέκτες» μιας δεύτερης ζωής στο ίντερνετ.

Θέτοντάς το διαφορετικά, η ΔΕΘ μετατράπηκε σε μια τελετή ανανέωσης υποσχέσεων «μακράν απεχόντων» των δεσμεύσεων οι οποίες χαρακτηρίζουν τους επιτυχημένους ηγέτες με συνείδηση του εθνικού (και κάθε άλλου) ρόλου για τον οποίο επιλέχθηκαν. Η διακυβέρνηση της χώρας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να σχεδιάζεται από δημοσκόπους και να εφαρμόζεται από δημοκόπους στηριζόμενους σε μια δήθεν δημοφιλία χαρακτηριζόμενοι, μάλιστα, και ως καταλληλότεροι για την άσκηση του ρόλου τους προς το συμφέρον, πάντα, των χρηματοδοτών τους («επενδυτών», καλύτερα) και όχι εκείνων που τους ψηφίζουν υπό το κράτος της ανάγκης τους για ελπίδα!

Ο Πρωθυπουργός, με την πάγια κοινωνιοπαθή του τακτική να υιοθετεί ένα πρόβλημα ως σύνθημα επικοινωνιακού ενδιαφέροντος δεν διστάζει να σχολιάσει ή διασκεδάσει τις εντυπώσεις γύρω από αυτό, όντας αδιάφορος και όχι ανίκανος όπως-πιθανώς- θα τον χαρακτήριζαν κάποιοι. Αδιάφορος Ναι! Ανίκανος Όχι! Οι ικανότητές του βεβαιώνονται από το σύστημα των πολλαπλών ομόκεντρων κύκλων εξουσίας στους οποίους οι συμμετέχοντες-δέσμιοι, πιθανόν, κάποιου ιστορικού τους- θυσιάζονται κατά την αποκάλυψη σκανδάλου (όχι δικού τους κατ’ ανάγκη) προστατεύοντας τον «θρόνο», προστατευμένοι και οι ίδιοι αλλά και «μοριοδοτούμενοι» για τον επόμενο θώκο τους καθώς μόνο οι «εξωμότες» εξοστρακίζονται από αυτό!

Στην 6η επέτειό της, λοιπόν, δεν προέβη σε κάτι το εντυπωσιακό ή, κυρίως, το ουσιαστικό σχετικά με τα σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, τόσο σε επίπεδο μακρόπνοων βελτιώσεων της καθημερινότητας και της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» της χώρας, όσο και εκείνο των ορατών δια γυμνού οφθαλμού εθνικών μας κινδύνων τους οποίους η «τουρκική» μειονότητα της Αθήνας βλέπει ως ευκαιρίες. Προσέγγισε την πραγματικότητα όπως και τις προηγούμενες πέντε φορές της κυβερνητικής του θητείας, μοιράζοντας υποσχετικές και αναμασώντας τα ίδια-ιδιαίτερα με εκείνα του 2023- επενδύοντας στη μακιγιαρισμένη μεγέθυνση των δηλώσεών του από τα ΜΜΕ (πρόσκαιρους «επενδυτές» του αφηγήματός του) τα οποία στηρίζουν την προβληματική τους λειτουργία στη «γαλαντομία» του· σε μια διαρκώς συρρικνούμενη οικονομία δεν μπορεί αυτά να μένουν αλώβητα γι’ αυτό και «εκδίδονται» για χάρη του. Παρά ταύτα, ούτε καν την «κομματική ανασυγκρότηση» δεν είναι πια σε θέση να επιτύχει καθώς τα στελέχη του σε κατάσταση ημιπανικού ξεπερνούν ακόμη και το φόβο του προσωπικού τους ιστορικού ψιθυρίζοντας ή ψάχνοντας διεξόδους έστω και ημιέντιμης αποβίβασης από ένα άρμα υπό διάλυση.

Από πολλών ετών λειτουργώντας σαν καθρέφτης προθέσεων και τάσεων, αλλά όχι και ως αντικειμενική αποτύπωση της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης, η ΔΕΘ εξελίχθηκε σε προωθητικό εργαλείο του κυβερνητικού μάρκετινγκ επιδεικτικά καλλιεργώντας προσδοκίες και ψευδαισθήσεις αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες των υπηκόων. Ένα ισχυρό, πάλαι ποτέ, εμπορικό σήμα του οποίου η αξία φθίνει υπολειπόμενη σημαντικά εκείνης των μεγάλων ευρωπαϊκών εκθέσεων όπως της Mobile World Congress της Βαρκελώνης (1987), της Hannover Messe του Ανόβερου (1947) και της Expo Real του Μονάχου (1998) εξειδικευμένης στον κλάδο των ακινήτων ο οποίος, από ναυαρχίδα της οικονομικής μας ανάπτυξης, έγινε προγεφύρωμα της νέας μας άλωσης! Φθορά οφειλόμενη στη  χρόνια διάβρωση του αναγκαίου οικονομικού υπόβαθρου-όπως ή κοντά σε αυτό των αναφερόμενων εκθέσεων) ως πόλου έλξης πραγματικών Ξένων Άμεσων Επενδύσεων και όχι αποικιοκρατών ή πλιατσικολόγων της «χρυσής βίζας». Θέτοντάς το διαφορετικά, ο διεθνής αντίκτυπός της είναι περιορισμένος βαίνοντας μειούμενος με μικρή διεθνή κάλυψη, εκτός εκείνης η οποία φορά στην εκάστοτε τιμώμενη χώρα (η Ιταλία για φέτος) και παρά το (θολό) βλέμμα της προς το μέλλον (τίνος;).

Παρ’ όλα αυτά, αποτελεί κοινή ομολογία ότι η Θεσσαλονίκη ωφελείται από την αύξηση του τζίρου των επισκεπτών/τουριστών της κατά τον κύκλο της έκθεσης ο οποίος, βέβαια, θα άφηνε μεγαλύτερα κέρδη αν δεν ήταν εισαγόμενα τα περισσότερα προϊόντα εξυπηρέτησής τους (μέχρι και τα αμπελόφυλλα για ντολμαδάκια γιαλαντζί από την Τουρκία, τον γιαλαντζί μας σύμμαχο!), αφαιρούμενου του κόστους συλλογής και επεξεργασίας των καταλοίπων της διέλευσής τους. Σημαντικό, επίσης, διαχρονικό όφελος προκύπτει και από τα έργα αναβάθμισης της πόλης χάριν της εκάστοτε ΔΕΘ, όπως της οδοποιίας (φέτος κυριαρχεί το Fly Over[2] με όλα τα υπόλοιπα να «τρώνε τη σκόνη του», όπως και οι περίοικοι), του φωτισμού, των συγκοινωνιών (το Μετρό μετρά τις βλάβες του) και, σίγουρα, της καθαριότητας των πρανών ή πεζοδρομίων των οδών διέλευσης της κυβερνητικής πομπής (πότε, άραγε, θα διέλθει και από τη γειτονιά μας;). Κρατώντας ως επίλογο τα έστω και λίγα αισιόδοξα, ας ευχηθούμε και του Χρόνου με Υγεία καλύτερη εκείνης για την οποία προσπαθεί να μας πείσει ο επ’ αυτής υπουργός!

[1] Είναι η σε πραγματικό χρόνο άμεση ή έμμεση θέαση ενός φυσικού, πραγματικού περιβάλλοντος, του οποίου τα στοιχεία επαυξάνονται με δεδομένα αναπαραγόμενα από συσκευές υπολογιστών (ήχος, βίντεο, γραφικά κλπ.), ή εν προκειμένω, παρουσιάζεται καλύτερο του υπαρκτού από τα φερέφωνα (media, web bots ή troll) της εκάστοτε κυβέρνησης.

[2] Τα νερά των βροχοπτώσεων στην επιφάνειά του Fly Over θα παροχετεύονται στις ρεματιές που ξεκινούν από το Σέιχ Σού  ή θα συλλέγονται σε δεξαμενές στη βάση του περιαστικού δάσους για πιθανές ανάγκες πυρόσβεσης;

© AFP

Κεριά τοποθετήθηκαν μπροστά σε μια φωτογραφία του νεαρού ακτιβιστή και influencer Charlie Kirk κατά τη διάρκεια αγρυπνίας στο Orem City Center Park στο Orem της Γιούτα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2025.

Του Sven R Larson The European Conservative

Την Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου, ένας πυροβολισμός ακούστηκε σε μια πανεπιστημιούπολη στη Γιούτα: ένας πυροβολισμός του οποίου η ηχώ θα στοιχειώνει την αμερικανική πολιτική σκηνή για τα επόμενα χρόνια.

Η σφαίρα που χτύπησε θανάσιμα τον 31χρονο συντηρητικό ακτιβιστή Τσάρλι Κερκ ήταν ένα ξυπνητήρι για ολόκληρο το συντηρητικό στρατόπεδο, πολύ πέρα ​​από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ίσως η τελευταία μας προειδοποίηση: αν η αριστερά μπορεί να δολοφονήσει έναν νεαρό άνδρα του οποίου τα μόνα πολιτικά όπλα ήταν το πνεύμα, το χιούμορ και η αισιοδοξία για το μέλλον, τότε τι υπάρχει να συζητήσουμε μαζί τους;

Αν υπήρχε ένας άνθρωπος στην αμερικανική πολιτική συζήτηση που αντιπροσώπευε τον σεβασμό, τον διάλογο και την ποικιλομορφία απόψεων, αυτός ήταν ο Τσάρλι Κερκ. Δημόσιος ομιλητής και εκπαιδευτικός, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το Turning Point USA, τον οργανισμό που συνίδρυσε, μιλώντας σε πανεπιστημιουπόλεις. Εκεί, παρουσίασε συντηρητικές ιδέες και αρχές και μετέτρεψε την ανταλλαγή απόψεων με το κοινό -ειδικά με τους αντιπάλους του- σε μια ζωντανή και διεγερτική άσκηση διαλόγου.

Χάρη στο μετρημένο ύφος του, τον σεβασμό του προς τους αντιπάλους του και την αποφασιστικότητά του να συμμετέχει σε διάλογο, ο Κερκ είχε γίνει ένας από τους πιο γνωστούς συντηρητικούς ακτιβιστές της χώρας. Η φήμη του είχε εξαπλωθεί ακόμη και πέρα ​​από τη χώρα. Αλλά ακόμη περισσότερο, ενσάρκωσε τη συντηρητική επιθυμία να εκθέσει στα νεαρά μυαλά ένα ευρύτερο φάσμα απόψεων από αυτές που προσφέρονταν στα λύκεια και τα πανεπιστήμιά τους.

Ο Τσάρλι Κερκ διέπρεψε σε αυτόν τον ρόλο. Του αποδίδεται καθοριστικός ρόλος στην προσέλκυση νέων ψηφοφόρων υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ , κάτι που βοήθησε στην επηρεασμό των εκλογών του 2024.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δολοφονήθηκε.

Το FBI έχει υπό κράτηση αρκετούς υπόπτους, αν και κατά τη στιγμή της συγγραφής αυτού του κειμένου, ο δράστης δεν είχε ακόμη ταυτοποιηθεί. Παρόλα αυτά, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Τσάρλι Κερκ έγινε στόχος: πέθανε για τον αποτελεσματικό και ισχυρό συντηρητικό ακτιβισμό του. Η τοποθέτηση, το πλαίσιο και οι ευρέως γνωστές πεποιθήσεις του υποδηλώνουν πολιτική δολοφονία – μια τρομοκρατική πράξη που στόχευε στην ενστάλαξη φόβου στους συντηρητικούς και στη φίμωσή τους.

Από αυτή την άποψη, η δολοφονία στη Γιούτα θυμίζει την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ στις 13 Ιουλίου του περασμένου έτους (η δεύτερη, μεταγενέστερη απόπειρα ήταν ανεπιτυχής). Και στις δύο περιπτώσεις, ο στόχος του δράστη ήταν να φιμώσει μια εξέχουσα συντηρητική δημόσια προσωπικότητα, αποκλειστικά και μόνο λόγω των απόψεών του.

Οι συντηρητικοί πρέπει να πάρουν τα σωστά μαθήματα, ειδικά μετά τον θάνατο του Τσάρλι Κερκ. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, ακόμα κι αν δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας σε πόλεμο με την αριστερά, η αριστερά θεωρεί τον εαυτό της σε πόλεμο μαζί μας.

Ακόμα κι αν την βλέπουμε μόνο ως πολιτική αντιπολίτευση, μας βλέπει ως εχθρούς. Η ιδεολογία της το υπαγορεύει: από τον Λένιν, που έβλεπε το Κομμουνιστικό Κόμμα ως την ενσάρκωση της εργατικής τάξης, μέχρι τον Σαούλ Αλίνσκι και το έργο του « Κανόνες για Ριζοσπάστες », η αριστερά έχει μάθει —γενιά με τη γενιά— ότι οι συντηρητικοί δεν είναι απλοί αντίπαλοι, αλλά εχθροί που πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, εξ ορισμού, η αριστερά πιστεύει ότι δεν είμαστε άξιοι διαλόγου. Πρέπει να μάθουμε από αυτό. Δεν χρειαζόμαστε και δεν πρέπει να θέλουμε διάλογο με την άκρα αριστερά.

Πολλοί συντηρητικοί θα απορρίψουν ενστικτωδώς αυτή την ιδέα: για αυτούς, ο διάλογος με τους αντιπάλους είναι η μόνη δυνατή οδός σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Και, άλλωστε, αυτό δεν ενσάρκωσε ο Τσάρλι Κερκ;

Ναι, ο Τσάρλι Κερκ ήθελε να ξεκινήσει διάλογο με τους αντιπάλους του. Αλλά η δολοφονία του αποδεικνύει ότι αυτοί που θεωρούσε ιδεολογικούς αντιπάλους ήταν στην πραγματικότητα εχθροί .

Αλλά οι εχθροί δεν διστάζουν να καταφύγουν στη βία. Χτυπούν, καταστρέφουν και δεν λυπούνται τίποτα και κανέναν για να φιμώσουν όσους δεν συμμερίζονται τις απόψεις τους.

Οι εχθροί δεν σέβονται. Μισούν και κάνουν πόλεμο σε αυτούς που μισούν.

Ο Τσάρλι Κερκ έζησε αυτό το μίσος κατά τη διάρκεια των δεκατριών χρόνων που ήταν στο τιμόνι της Turning Point USA. Το είδε να μεγαλώνει, να εξαπλώνεται, να φουντώνει και να πλησιάζει. Όταν αρνήθηκε να φιμωθεί και συνέχισε να πείθει τους νέους Αμερικανούς να μην καταπίνουν άκριτα τις αριστερές ιδέες, το μίσος που στρέφεται εναντίον του τελικά τον κατέστρεψε.

Συχνά είναι δύσκολο, στην Αμερική όπως και στην Ευρώπη, να παραδεχτούμε τον βαθμό στον οποίο το μίσος μπορεί να κατακλύσει την πολιτική μας ζωή. Γνωρίζουμε ότι μπορεί να σκοτώσει, αλλά στην Ευρώπη, οι πιο εντυπωσιακές εκδηλώσεις αυτού του πολιτικού μίσους έχουν λάβει ως επί το πλείστον τη μορφή μαζικών τζιχαντιστικών επιθέσεων.

Οι Αμερικανοί, από την άλλη πλευρά, είναι πιο πιθανό να το αντιμετωπίσουν. Οι δύο απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ ήταν εξαιρετικές, αλλά όχι αδιανόητες. Το ακραίο μίσος έχει ήδη σκοτώσει προέδρους και υποψηφίους: τον Τζον και τον Ρόμπερτ Κένεντι, και την απόπειρα εναντίον του Ρόναλντ Ρίγκαν.

Ωστόσο, λίγοι περίμεναν ότι αυτό το μίσος θα στοίχιζε ​​τη ζωή ενός ανθρώπου που το σήμα κατατεθέν του ήταν ο διάλογος. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το μίσος κατά των συντηρητικών θα ήταν αρκετά σφοδρό ώστε να εξολοθρεύσει έναν άνθρωπο του οποίου το κύριο όπλο ήταν το πνεύμα και η δυναμική αλλά γεμάτη σεβασμό ρητορική.

Κι όμως, τα γεγονότα είναι εκεί. Όπως έχουν ήδη επισημάνει και άλλοι, η αριστερά βρίσκεται σε πόλεμο με τους συντηρητικούς: μας έχει χαρακτηρίσει εχθρούς και, ως εκ τούτου, ορκίζεται το μίσος της απέναντί ​​μας. Είναι καιρός να σταματήσουμε να το αρνούμαστε αυτό. Και αυτή είναι η μεγάλη ειρωνεία του θανάτου του Τσάρλι Κερκ: πρέπει να σταματήσουμε να επιδιώκουμε να αλληλεπιδρούμε με σεβασμό με όσους ισχυρίζονται ότι είναι οι αντίπαλοί μας.

Ναι, η σκληρή ειρωνεία αυτής της δολοφονίας, η οποία αφαίρεσε έναν δεξιοτέχνη του διαλόγου, είναι ότι η αριστερά μας δείχνει – μέσα από τη δολοφονία και μέσα από τις αντιδράσεις της – ότι ο χρόνος για διάλογο έχει τελειώσει.

Πρέπει να σταματήσουμε να επιχειρούμε έναν παραγωγικό διάλογο με όσους μας μισούν. Δεν θα οδηγήσει πουθενά. Είναι καιρός να λάβουμε σοβαρά υπόψη το βαθμό μίσους που τρέφει η αριστερά προς τους συντηρητικούς, στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη. Αυτό συνεπάγεται τρία πράγματα.

Καταρχάς, αγνόησε τη ρητορική των πιο ένθερμων haters. Δεν έχει νόημα να διαφωνείς με κάποιον που δεν σε αναγνωρίζει ως ισότιμό του στην ανθρώπινη φύση.

Δεύτερον, να διπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας να προσεγγίσουμε όσους εξακολουθούν να διστάζουν, τους ανοιχτούς στο να ακούσουν και τις δύο πλευρές. Αλλά πρέπει να τους υπενθυμίζουμε συνεχώς ότι οι φανατικοί έχουν κάνει το μίσος και τη βία πολιτική τους μέθοδο. Είναι στο χέρι μας να αντιτάξουμε το όραμά μας για μια πολιτισμένη κοινωνία στον καταπιεστικό εφιάλτη τους, όπου κάθε διαφωνία φιμώνεται.

Τρίτον, παρουσιάστε το όραμά μας για συντηρητισμό, ελευθερία και ειρήνη ως τη σαφή εναλλακτική λύση σε αυτό το κακόβουλο χάος. Αποκαλύψτε τους μισαλλόδοξους σε κάθε ευκαιρία για το ποιοι είναι, τι θέλουν και ποιοι θα πληρώσουν το τίμημα για τον καταστροφικό αυταρχισμό τους.

Είθε ο Τσάρλι Κερκ να αναπαυθεί εν ειρήνη. Είθε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός να ευλογεί τη σύζυγό του και τα παιδιά του.

Και ότι οι συντηρητικοί θα καταλάβουν επιτέλους ότι οι σιωπηλές συζητήσεις και τα συμφιλιωτικά χαμόγελα που απευθύνονται στους πολιτικούς μας εχθρούς αποτελούν πλέον παρελθόν.