Η εισροή Ισραηλινών εποίκων και επενδυτών στην Κύπρο έχει προκαλέσει συναγερμό στους Κύπριους και στους περιφερειακούς παρατηρητές, οι οποίοι βλέπουν αντανακλάσεις του παρελθόντος της Χάιφας στο παρόν της Λάρνακας. Πίσω από την άνθηση της αγοράς ακινήτων κρύβεται ένα βαθύτερο ισραηλινό σχέδιο αναδιαμόρφωσης της τάξης στην Ανατολική Μεσόγειο – ένα σχέδιο στο οποίο η Κύπρος αποτελεί ταυτόχρονα πύλη και προκεχωρημένο φυλάκιο.
Χαφέζ Αλ-Αγιούμπι
23 Οκτωβρίου 2025
Φωτογραφία: The Cradle
Τον περασμένο χρόνο, πολλαπλασιάστηκαν οι αναφορές για Ισραηλινούς που αγοράζουν γη και ακίνητα σε όλη την Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της ΕΕ. Αν και οι αριθμοί παραμένουν συγκρατημένοι, ο ρυθμός των αγορών έχει επιταχυνθεί. Ορισμένοι ερμηνεύουν αυτό το κύμα ως ένδειξη της παρακμής της ισραηλινής αυτοεικόνας ως «του ασφαλέστερου τόπου για τους Εβραίους».
Άλλοι το βλέπουν ως παράγωγο της μεταβαλλόμενης γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής της Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία η Κύπρος καταλαμβάνει κρίσιμο κόμβο στο διευρυνόμενο θαλάσσιο όραμα του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Το νέο σύνορο
Η Κύπρος, το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου, παραμένει διαιρεμένη από την εισβολή της Τουρκίας το 1974 στον βορρά, η οποία οδήγησε στην εγκαθίδρυση της μη αναγνωρισμένης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ). Περίπου 400.000 Τουρκοκύπριοι κατοικούν σε εκείνο το τμήμα υπό την κηδεμονία της Άγκυρας, ενώ η διεθνώς αναγνωρισμένη ελληνοκυπριακή Δημοκρατία στο νότιο τμήμα – με πληθυσμό 1,3 εκατομμυρίων – βλέπει πλέον τις ακτές της να γεμίζουν σταδιακά με ακίνητα ιδιοκτησίας Ισραηλινών.
Τα στατιστικά στοιχεία από μόνα τους αποκρύπτουν το ευρύτερο μοτίβο. Σύμφωνα με την Ελεγκτική Υπηρεσία Κύπρου, οι αγοραστές εκτός Ευρώπης τα τελευταία πέντε χρόνια προέρχονταν κυρίως από τον Λίβανο (16%), την Κίνα (16%), τη Ρωσία (14%) και το Ισραήλ (10%).
Παράλληλα, η εβραϊκή κοινότητα στην Κύπρο – περίπου 4.000 οικογένειες, δηλαδή σχεδόν 15.000 άτομα – έχει αυξηθεί από μόλις μερικές εκατοντάδες πριν από είκοσι χρόνια. Το 2003, υπήρχαν μεταξύ 300 και 400 άτομα, αριθμός που ανέβηκε στους περίπου 3.500 το 2018 – μια μέτρια αλλά συμβολικά ισχυρή αύξηση, ενισχυμένη από τρεις κρίσεις: την πανδημία COVID-19, τις αναταράξεις γύρω από τη δικαστική μεταρρύθμιση στο Ισραήλ και τον πόλεμο στη Γάζα.
Ωστόσο, αυτό το μεταναστευτικό κύμα αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη αναστροφή: έναν αυξανόμενο αριθμό Ισραηλινών που εγκαταλείπουν τη χώρα. Το Κέντρο Έρευνας και Πληροφόρησης της Κνεσέτ ανέφερε ότι περίπου 145.900 άτομα μετανάστευσαν μεταξύ 2020 και 2024 – μια τάση που η Yedioth Ahronoth συνέδεσε με τα απόνερα της 7ης Οκτωβρίου, προειδοποιώντας για «στρατηγικούς κινδύνους».
Ο Θεοδόσης Πίπης, ερευνητής στο Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Μελετών και Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ) στην Αθήνα, παρομοιάζει τη σημερινή Λάρνακα με τη Χάιφα της δεκαετίας του 1920, σε άρθρο με τίτλο «Η Ισραηλινή Επέκταση στην ΕΕ μέσω Κύπρου». Υποστηρίζει ότι «η έντονη επένδυση σε παραθαλάσσιες πόλεις όπως η Χάιφα οδήγησε στον οικονομικό έλεγχο της Παλαιστίνης». Ο Πίπης εξηγεί ότι η Χάιφα ήταν μια αραιοκατοικημένη λιμενική πόλη, παρόμοια με τη σημερινή Λάρνακα, αλλά μετά την ανακήρυξη του Κράτους του Ισραήλ και την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα σπίτια τους, οι Εβραίοι έποικοι έγιναν η πλειοψηφία στη Χάιφα.
«Ιστορικά, η περίπτωση της Χάιφας μπορεί να λειτουργήσει ως προάγγελος για το τι θα μπορούσε να συμβεί στην Κύπρο, αν συνεχιστεί η οικονομική διείσδυση. Μια λιμενική πόλη (όπως η Λάρνακα), με χαμηλή πληθυσμιακή πυκνότητα. Μέχρι τη στιγμή που οι Εβραίοι έποικοι εκδίωξαν τους Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους και ανακήρυξαν την Παλαιστίνη ως Κράτος του Ισραήλ, είχαν γίνει η πλειοψηφία του πληθυσμού στη Χάιφα.»
Η «πίσω αυλή» του Ισραήλ στην Κύπρο
Πέρα από τα στατιστικά στοιχεία, διαγράφεται ένα πιο ανησυχητικό μοτίβο: ο σχηματισμός αποκλειστικά ισραηλινών θυλάκων, ιδίως γύρω από τη Λάρνακα. Αναφορές σημειώνουν ότι «οι ντόπιοι εκτοπίζονται λόγω των υψηλών τιμών. Οι υποδομές – συναγωγές, σούπερ μάρκετ με κάσσερ προϊόντα, ιδιωτικά σχολεία – κατασκευάζονται με ταχύτατο ρυθμό. Το ίδιο αποικιακό μοντέλο εποικισμού που χρησιμοποιείται στη Δυτική Όχθη φαίνεται τώρα να ριζώνει σε περιοχές όπως η Πύλα και η Λεμεσός.»
Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία είναι ότι «πολλοί από αυτούς τους εποίκους δεν είναι απογοητευμένοι φιλελεύθεροι, αλλά βαθιά σιωνιστές και με σημαντικούς οικονομικούς πόρους.»
Τον Ιούνιο, ο εκπρόσωπος του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ), Στέφανος Στεφάνου, δήλωσε: «Χτίζουν σιωνιστικά σχολεία, συναγωγές, περιφραγμένους θύλακες… Το Ισραήλ ετοιμάζει μια πίσω αυλή στην Κύπρο, και αυτό δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί συναγερμό.»
Το χασιδικό κίνημα Chabad, γνωστό τοπικά ως Chabad, ίδρυσε τον πρώτο επίσημο εβραϊκό λατρευτικό χώρο στην Κύπρο το 2005, κοντά στη Λάρνακα – τον πρώτο του νησιού εδώ και αιώνες. Σήμερα λειτουργεί έξι συναγωγές, υπό την καθοδήγηση του Αρχιραβίνου Ζεέβ Ρασκίν.
Ιστορικά, η Κύπρος περιλαμβανόταν στα πρώιμα αποικιακά σχέδια του σιωνισμού. Έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ με τίτλο Justice for Uncompensated Survivors Today (JUST) Act Report: Cyprus αναφέρει ότι «υπήρχαν περίπου 100 Εβραίοι στην Κύπρο στις αρχές του 20ού αιώνα. Μετά την άνοδο του ναζισμού το 1933, εκατοντάδες Ευρωπαίοι Εβραίοι κατέφυγαν στην Κύπρο, η οποία τότε ήταν βρετανική αποικία.»
Ο πατέρας του σύγχρονου σιωνισμού, Θεόδωρος Χερτσλ, είχε και ο ίδιος προτείνει τη «λύση της Κύπρου» ως διαπραγματευτικό όπλο για την Παλαιστίνη. Κατά το Τρίτο Σιωνιστικό Συνέδριο το 1899, ο αντιπρόσωπος Νταβίντ Τριχτ υποστήριξε ότι «η Κύπρος είναι η πιο κατάλληλη τοποθεσία – δεν είναι ελκυστική για τους Ευρωπαίους, αλλά βρίσκεται κοντά στη Γη του Ισραήλ.»
Εκεί, ο Τριχτ ανέφερε:
«Οι Εβραίοι δεν πρέπει να αναζητούν καταφύγιο σε χώρες που είναι ελκυστικές για Ευρωπαίους εποίκους, γιατί θα συναντήσουν αντίσταση σε κάθε τέτοια χώρα. Ούτε μπορούν να εγκατασταθούν αποδοτικά σε τροπικές περιοχές. Δεδομένων αυτών των συνθηκών, η Κύπρος είναι η πιο κατάλληλη τοποθεσία για εβραϊκό εποικισμό. Αν και δεν προσελκύει Ευρωπαίους εποίκους, το κλίμα της είναι κατάλληλο για Ευρωπαίους, και το σημαντικότερο, βρίσκεται κοντά στο Ισραήλ, λειτουργώντας ως πύλη προς αυτό.»
Περίπου δύο μήνες αργότερα, ο Χερτσλ έγραψε:
«Δεδομένου ότι η οθωμανική κυβέρνηση δεν δείχνει καμία διάθεση να έρθει σε συμφωνία μαζί μας, κάποιοι θέλουν να στραφούν σε αυτό το νησί, το οποίο βρίσκεται υπό βρετανικό έλεγχο και στο οποίο θα μπορούσαμε να εισέλθουμε ανά πάσα στιγμή. Μέχρι το επόμενο συνέδριο, εξακολουθώ να ελέγχω την κατάσταση. Αλλά αν τότε δεν έχουμε στα χέρια μας απτά αποτελέσματα, τα σχέδιά μας θα βουλιάξουν, σαν νερό στο νησί της Κύπρου.»
Το 1902, ο Χερτσλ υπέβαλε έγγραφη μαρτυρία στην Επιτροπή του Βρετανικού Κοινοβουλίου για τη Μετανάστευση Αλλοδαπών και διένειμε φυλλάδιο περιγράφοντας πώς η εβραϊκή μετανάστευση στην Αγγλία και τις ΗΠΑ θα μπορούσε να διευκολυνθεί μέσω αποικιακών σχεδίων, συμπεριλαμβανομένου ενός στην Κύπρο.
Την ίδια χρονιά, συζήτησε επίσης προτάσεις εποικισμού με τον Βρετανό Υπουργό Αποικιών Τζόζεφ Τσάμπερλεν, αναφέροντας το νησί ως πιθανή τοποθεσία για εβραϊκό εποικισμό, λέγοντας ότι «οι μουσουλμάνοι θα μετακινηθούν, οι Έλληνες θα πουλήσουν ευχαρίστως τη γη τους σε καλή τιμή και θα μεταναστεύσουν στην Αθήνα ή την Κρήτη.»
Ασφαλές καταφύγιο ή στρατηγικό προγεφύρωμα;
Η «ιστορική παρουσία των Εβραίων» στην Κύπρο παρέμενε περιθωριακή μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, αλλά τα πρόσφατα γεγονότα έχουν επιταχύνει ραγδαίες εξελίξεις. Ο πόλεμος του Ιουνίου με το Ιράν και η κλιμάκωση των περιφερειακών εντάσεων το περασμένο καλοκαίρι επιτάχυναν τις ισραηλινές αγορές, ιδιαίτερα σε παραθαλάσσιες πόλεις.
Στο απόγειο της κρίσης, κυπριακή πλατφόρμα ακινήτων ανέφερε ότι «Ισραηλινοί επικοινωνούν συνεχώς με τους μεσίτες τους, εκφράζοντας ανησυχία και ανυπομονησία για την επανέναρξη των αεροπορικών πτήσεων. Πολλοί από αυτούς δηλώνουν ξεκάθαρα: “Θέλουμε να πάμε σπίτι”, εννοώντας την Κύπρο.»
Η πλατφόρμα πρόσθεσε ότι «Πολλοί Ισραηλινοί πολίτες βλέπουν την Κύπρο ως μια ασφαλή και σταθερή εναλλακτική, βολική τόσο για προσωρινή διαμονή όσο και για μακροπρόθεσμη επένδυση. Για πολλούς, η Κύπρος έχει γίνει ένα “δεύτερο σπίτι.”»
Ισραηλινοί αναλυτές, εν τω μεταξύ, προσθέτουν ότι «ορισμένοι Ισραηλινοί αναζητούν τη δυνατότητα να διασπείρουν τα οικονομικά τους και τους κινδύνους τους.»
Ωστόσο, Κύπριοι πολιτικοί προειδοποιούν για αδιαφανή δίκτυα ιδιοκτησίας. Παραθυράκια επιτρέπουν σε εταιρείες να παρακάμπτουν τους περιορισμούς που επιβάλλουν ανώτατο όριο δύο ακινήτων για πολίτες εκτός ΕΕ.
Ο Τάκης Χατζηγεωργίου, πρώην μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, θυμάται ότι πριν από έναν χρόνο τέθηκε το ζήτημα της ιδιοκτησίας από μη Ευρωπαίους, ιδίως Ισραηλινούς, ενώπιον του «ανώτατου κρατικού αξιωματούχου αρμόδιου για θέματα γης και ακινήτων στην Κύπρο».
«Ναι, το άκουσα κι εγώ αυτό», απάντησε ο αξιωματούχος, προσθέτοντας: «Αλλά δεν λέγαμε κάποτε ότι ήταν οι Λιβανέζοι που μας αγόραζαν;»
Έκτοτε, η εφημερίδα Greek Herald αντήχησε τους φόβους για «δημογραφική μηχανική» και προειδοποίησε ότι, αν αυτές οι «αλλαγές συνεχιστούν ανεξέλεγκτα, μπορεί να οδηγήσουν στην αμετάκλητη απώλεια της αρχαίας ελληνικής της ταυτότητας.»
«Ένα κύμα εταιρειών και ιδιωτών εβραϊκής/ισραηλινής καταγωγής αγοράζει συστηματικά ακίνητα σε ολόκληρη την Κυπριακή Δημοκρατία – συμπεριλαμβανομένου του κατεχόμενου από την Τουρκία βορρά – προκαλώντας δημόσια ανησυχία για τις συνέπειες αυτής της πρακτικής.»
Όποιες κι αν είναι οι προθέσεις των Ισραηλινών μεταναστών, εισέρχονται σε μια γη σημαδεμένη από τραύμα και έντονο εθνικισμό. Οι Κύπριοι, αν και φιλόξενοι προς τους τουρίστες, παραμένουν στοιχειωμένοι από τη δική τους διαίρεση. Πολλοί εκφράζουν συμπάθεια προς τη Γάζα και δυσαρέσκεια για τη χρήση των βρετανικών στρατιωτικών βάσεων στις ισραηλινές πολεμικές επιχειρήσεις. Πίσω από την ευγενική συνύπαρξη, υποβόσκει η καχυποψία.
Το Μεσογειακό Τόξο
Ο Αρχιραβίνος Ρασκίν, επικεφαλής του Ραβινικού Δικαστηρίου της Κύπρου από το 2003, έχει περιγράψει την Κύπρο ως την «πίσω πόρτα» του Ισραήλ. Σύμφωνα με τον Γιονατάν Μπράντερ του Ινστιτούτου Έρευνας Ειρήνης του Όσλο (PRIO), συγγραφέα της μελέτης του 2022 «Μια Στρατηγική Φιλία: Ισραηλινές Αντιλήψεις για τις Σχέσεις Ισραήλ–Κύπρου», οι Ισραηλινοί διαμορφωτές πολιτικής θεωρούν τις σχέσεις με τη Λευκωσία ως «τον ακρογωνιαίο λίθο μιας περιφερειακής τάξης που επιθυμούν να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν.»
Δύο πορείες ορίζουν σήμερα την ισραηλινή πολιτική στο νησί. Πρώτον, ο Νετανιάχου οραματίζεται την Κύπρο ως μέρος ενός νέου γεωπολιτικού μπλοκ που θα ενώνει το Ισραήλ με την Ευρώπη και το μεσογειακό ενεργειακό δίκτυο. Η προθυμία της Λευκωσίας να φιλοξενήσει συνομιλίες για την ανοικοδόμηση της Γάζας υπογραμμίζει τον αναδυόμενο διπλωματικό της ρόλο. Η Κύπρος προσφέρει γεωγραφικό βάθος, έναν διάδρομο αέρα–θάλασσας και μια φωνή εντός της ΕΕ φιλική προς τις φιλοδοξίες του Τελ Αβίβ.
Δεύτερον, η όλο και βαθύτερη οικονομική και θεσμική εδραίωση του Ισραήλ ενέχει τον κίνδυνο να μετατρέψει την Κύπρο σε εξαρτώμενη υποτελή δύναμη αντί για ισότιμο εταίρο. Η Άγκυρα έχει ήδη εκφράσει επιφυλάξεις, θεωρώντας αυτή τη σύμπραξη ως ένα δεύτερο ισραηλινό σύνορο κατά μήκος της περιφέρειάς της, συμπληρωματικό προς το έμμεσο σύνορο στη Συρία.
Μελέτη του Κέντρου Μοσέ Νταγιάν του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ για τις επιπτώσεις του 12ήμερου πολέμου Ισραήλ–Ιράν στη συμμαχία Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, γνωστή ως «Μεσογειακό Τόξο», περιγράφει έναν στρατηγικό διάδρομο που συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ινδικό Ωκεανό μέσω της Μεσογείου, της Ερυθράς Θάλασσας και της Αραβικής Θάλασσας. Η συμμαχία αυτή, αναφέρει η μελέτη, «εδραιώνει τη νέα θαλάσσια σφαίρα επιρροής του Ισραήλ και εμβαθύνει τη ρήξη με την Τουρκία.»
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, η συνεργασία Ισραήλ–Κύπρου έχει καταστεί γεωπολιτική σταθερά. Η συμμετοχή της Λευκωσίας στις εξορύξεις φυσικού αερίου της EastMed, με ενίσχυση από την Ουάσιγκτον, το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι, την έχει ευθυγραμμίσει απέναντι στην Άγκυρα. Αναφορές του περασμένου έτους ανέφεραν ότι το Ισραήλ παρέδωσε στην Κύπρο τρεις αποστολές αντιαεροπορικών συστημάτων Barak MX – μια εξέλιξη που ο τουρκικός Τύπος χαρακτήρισε πιθανώς αποσταθεροποιητική.
Οι ανησυχίες εντάθηκαν μετά από δημοσίευμα της Cyprus Mail που ανέφερε ότι «Η αποτυχία της κυβέρνησης να διαψεύσει αναφορές για την παρουσία Ισραηλινών στελεχών ασφαλείας στην περίμετρο του φράχτη του Αεροδρομίου Λάρνακας και στον πύργο ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας… υποδηλώνει ότι οι αναφορές είναι ακριβείς και ότι η Δημοκρατία έχει εκχωρήσει την ασφάλεια του κύριου αεροδρομίου της στις δυνάμεις ασφαλείας άλλου κράτους.»
Πληροφορίες, βάσεις και προειδοποιήσεις
Πολλαπλές περιφερειακές πηγές ισχυρίζονται ότι το Ισραήλ πλέον βασίζεται στην Κύπρο για πληροφορίες και επιχειρησιακή υποστήριξη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η συνεργασία φέρεται να περιλαμβάνει μεταφορά τεχνολογίας παρακολούθησης, εξαγωγή κατασκοπευτικού λογισμικού μέσω κυπριακών μετωπικών εταιρειών, καθώς και τη δημιουργία «κοινών διαύλων πληροφοριών για στοχεύσεις κατά του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης», σύμφωνα με Ιρανούς ακαδημαϊκούς. Αυτά τα δίκτυα, υποστηρίζουν, επιτρέπουν στο Ισραήλ να «χρησιμοποιεί την Κύπρο ως βάση προσομοίωσης μελλοντικών συγκρούσεων με τη Χεζμπολάχ και το Ιράν, να διαταράσσει τις λογιστικές γραμμές του Άξονα της Αντίστασης και να στοχεύει ιρανικά πλοία κοντά στο νησί.»
Ακριβώς αυτό είχε προειδοποιήσει και ο εκλιπών Γενικός Γραμματέας Χασάν Νασράλα τον περασμένο Ιούνιο, απευθυνόμενος στην κυπριακή κυβέρνηση. Είπε: «Το να ανοίξει η Κύπρος τα αεροδρόμια και τις βάσεις της στον ισραηλινό εχθρό για να πλήξει τον Λίβανο σημαίνει ότι η κυπριακή κυβέρνηση αποτελεί μέρος του πολέμου – και η αντίσταση θα την αντιμετωπίσει ως μέρος του πολέμου.»
Περίπου δύο μήνες αργότερα, ένας πρώην υψηλόβαθμος Ισραηλινός πρέσβης στην Κύπρο δήλωσε στη Media Line ότι αυτές οι θερμές σχέσεις «[δεν έχουν] προκύψει σε βάρος των άλλων φίλων μας στην περιοχή», προσθέτοντας ότι «Πιστεύουμε ότι το Ισραήλ πρέπει να ενταχθεί στην περιοχή, και η Κύπρος μπορεί να διαδραματίσει γέφυρα σε αυτό επειδή έχουμε εξίσου καλές σχέσεις με όλους. Στο μυαλό μας, η ανάπτυξη αυτής της σχέσης με το Ισραήλ δεν σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάσουμε άλλες σχέσεις.»
Ο Benjamin Netanyahu έχει προσωπικά καλλιεργήσει αυτή τη μεταμόρφωση. Κατά την επίσκεψή του στη Λευκωσία τον Σεπτέμβριο του 2023, δήλωσε ότι οι δύο χώρες «έχουν μια υπέροχη φιλία», υποστηρίζοντας ότι «ο δυτικός πολιτισμός είναι το αποτέλεσμα της ουσιαστικά ελληνικής κουλτούρας και του Ιουδαϊσμού που συγχωνεύθηκαν». Μόλις ένα μήνα αργότερα ξεκίνησε ο καταστροφικός πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα μετά την Επιχείρηση «Αλ‑Άκσα Πλημμύρα».
Η νέα Χάιφα
Το νησί φιλοξένησε την «ιστορική» επίσκεψη του Netanyahu το 2012 – την πρώτη του είδους της – μετά από αμφίδρομες προεδρικές ανταλλαγές το 2011.
Την εποχή εκείνη, η εφημερίδα Haaretz σημείωνε ότι οι Κύπριοι παρατηρητές «λένε ότι το κλειδί της βελτίωσης των σχέσεων έγκειται σε αυτά τα κοινά συμφέροντα — μεταξύ άλλων, αυτό που αναφέρεται ως «η διαίρεση της θάλασσας και των θησαυρών της» μεταξύ των δύο χωρών (με τον Λίβανο ως κρυφό εταίρο) — και στην πεποίθηση ότι οι καλές σχέσεις του Ισραήλ με την Ουάσιγκτον θα μεταφερθούν μαγικά στο νησί.»
Σήμερα, παρόμοια εξέλιξη εξελίσσεται στον Λίβανο, όπου το Συμβούλιο των Υπουργών συζητά θαλάσσια συμφωνία με την Κύπρο, εν μέσω προειδοποιήσεων ότι θα μπορούσε να κοστίσει στον Λίβανο περίπου 5.000 τετ. χιλιομέτρων θαλάσσιων δικαιωμάτων, αντανακλώντας την πίεση των ΗΠΑ για εναρμόνιση των ενδιαφερόντων φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου με τις ισραηλινές προτεραιότητες.
Το ερώτημα τώρα, για τους Κύπριους και για την ευρύτερη περιοχή, είναι αν αυτά τα κοινά συμφέροντα φέρνουν ευημερία ή κίνδυνο. Καθώς νέοι έποικοι φυτεύουν τις σημαίες και τις ιδεολογίες τους σε ένα νησί που έχει μακρά πληγή από τη διαίρεση, η Κύπρος διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει μια ακόμη Χάιφα.
The Cradle
του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη*
του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
