Αρχική Blog Σελίδα 507

Πέρα από την αυθεντικότητα

Από
anixneuseis
-
0


Στο τελευταίο της ανολοκλήρωτο έργο, η Χάνα Άρεντ άσκησε μια διεισδυτική κριτική στην ιδέα ότι αναζητούμε τον αληθινό μας εαυτό

Κεφάλι γυναίκας (1908) του Έγκον Σίλε. Ευγενική παραχώρηση της Εθνικής Πινακοθήκης Τέχνης, Ουάσινγκτον, ΗΠΑ

Η Σαμάνθα Ρόουζ Χιλ είναι η συγγραφέας του βιβλίου Hannah Arendt (2021) και η επιμελήτρια και μεταφράστρια του What Remains: The Collected Poems of Hannah Arendt (υπό έκδοση, 2024). Είναι συνεργαζόμενο μέλος του διδακτικού προσωπικού στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη. Το έργο της έχει δημοσιευτεί στα Los Angeles Review of Books, LitHub, OpenDemocracy, καθώς και στα επιστημονικά περιοδικά Public Seminar, Contemporary Political Theory και Theory & Event.

Επιμέλεια: Νάιτζελ Γουόρμπερτον

Όταν σκέφτομαι το χέρι μου
– Ένα ξένο πράγμα που σχετίζεται με μένα –
Δεν ανήκω σε καμία χώρα,
Δεν είμαι ούτε εδώ ούτε εκεί
Δεν είμαι βέβαιη για τίποτα.

Έτσι ξεκινά ένα από τα ποιήματα της Χάνα Άρεντ, γραμμένο το καλοκαίρι του 1924, μετά το πρώτο της έτος σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ στη Γερμανία, με τον φιλόσοφο Μάρτιν Χάιντεγκερ. Το ποίημα, με τίτλο «Χαμένη μέσα μου», αναστοχάζεται ένα αίσθημα αποξένωσης από τον εαυτό. Είναι εκείνο το αίσθημα αποξένωσης όταν κανείς δεν είναι βέβαιος για τίποτα — πόσο μάλλον για τον ίδιο του τον εαυτό.

Από νεαρή ηλικία, η Άρεντ πάλευε με την ένταση που ένιωθε ανάμεσα σε αυτό που ήταν πραγματικά και στον τρόπο που οι άλλοι την αντιλαμβάνονταν. Νέα, λαμπρή και εμφανώς εβραϊκής καταγωγής, ένιωθε διαφορετική σε σχέση με τους Γερμανούς συμμαθητές της. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη νεαρή Άρεντ να ζει μόνη της, να αρνείται να παρακολουθήσει τα πρωινά μαθήματα, να μελετά τον Όμηρο τα απογεύματα για ευχαρίστηση. Δημόσια, ήταν ένα αστέρι, απολάμβανε την προσοχή που της έδιναν οι συμμαθητές και οι καθηγητές της για την ομορφιά και την ευφυΐα της. Αλλά ιδιωτικά, εσωτερικά, ήταν ντροπαλή και ένιωθε πιο άνετα μόνη με τον εαυτό της.

Μετά τον θάνατο του πατέρα της όταν ήταν επτά ετών, η Άρεντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας στη βιβλιοθήκη του. Μέχρι την ηλικία των 14 ετών είχε διαβάσει τα φιλοσοφικά έργα του Ιμμάνουελ Καντ, τα γραπτά του μελλοντικού της καθηγητή Καρλ Γιάσπερς για την Ψυχολογία των Κοσμοθεωριών, και είχε διδάξει μόνη της στον εαυτό της ελληνικά και λατινικά. Στην ηλικία των 18, μακριά στο πανεπιστήμιο, το να κρύβεται στη βιβλιοθήκη δεν ήταν πλέον επιλογή. Πάλευε ενεργά με το τι σημαίνει να γίνεσαι άνθρωπος μέσα στον κόσμο, με τη μοναξιά της, και με το αίσθημα ότι υπήρχε κάτι περισσότερο μέσα της. Τι σημαίνει να κάνει κανείς κάτι από τον εαυτό του, να γίνει κάποιος αντί για κανένας; «Είναι κάτι παραπάνω από μένα; Έχει ανώτερο νόημα;» ρωτά για το χέρι της — το χέρι που επρόκειτο να γράψει μερικά από τα σημαντικότερα έργα πολιτικής θεωρίας του 20ού αιώνα.

Τι σημαίνει να ανακαλύψει κανείς τον αληθινό, αυθεντικό του εαυτό; Να ενεργεί από ένα σημείο αυθεντικότητας; Υπάρχει άραγε ένας πιο αληθινός εαυτός μέσα στον εαυτό που μπορεί να αποκαλυφθεί; Για τι ακριβώς μιλάμε όταν μιλάμε για αυθεντικότητα;

Η αυθεντικότητα εμφανίστηκε ως φιλοσοφική έννοια στο έργο του Χάιντεγκερ Είναι και Χρόνος (1927), το οποίο εκδόθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το έργο του Χάιντεγκερ επιχείρησε να ανακτήσει το Είναι από την κοινοτοπία της καθημερινής ζωής, μέσα στην οποία οι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο μαζί με άλλους. Για εκείνον, το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινής μας ύπαρξης είναι μη αυθεντικό, επειδή η συνύπαρξη με άλλους στον κόσμο μάς απομακρύνει από το να είμαστε με τον αληθινό μας εαυτό, τον εαυτό που δεν επηρεάζεται από τον κόσμο.

Για τον Χάιντεγκερ, υπήρχε διαφορά μεταξύ αυτού που αποδίδεται ως «Είναι» (με κεφαλαίο) και του «είναι» (με πεζό). Αυτή η διάκριση δεν δηλώνει μια υπερβατική οντότητα, όπως όταν γράφουμε τον Θεό με κεφαλαίο, αλλά μάλλον το γεγονός ότι κάποιος δεν είναι απλώς ένα όν μεταξύ άλλων όντων. Ή, για να το πούμε αλλιώς, το Είναι σημαίνει ότι υπάρχει μια πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού, μια πιο αυθεντική εκδοχή, που μπορεί να βιωθεί μόνο όταν κανείς αποσπαστεί από τη ροή της καθημερινής ζωής — αυτό που ο Χάιντεγκερ ονομάζει «καθημερινότητα». Και όταν βιώνουμε αυτό το Είναι, δεν βιώνουμε απλώς την κοινή μας ζωή, αλλά βιώνουμε ό,τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος — συμπεριλαμβανομένου και του αναπόφευκτου θανάτου μας, εκείνου του μέρους του εαυτού μας — της ανυπαρξίας μας — που διαφορετικά παραμένει κρυμμένο από τη συνείδησή μας.

Ο αυθεντικός εαυτός είναι ο εαυτός που έχει αποκοπεί από το κοπάδι· είναι ο εαυτός που υπάρχει μόνο για τον ίδιο τον εαυτό

Η γερμανική λέξη για την καθημερινότητα είναι Alltäglichkeit, που σημαίνει «κοινοτοπία», «τετριμμένο» και «βαναυσότητα». Στη λέξη Alltäglichkeit, το der Alltag («η καθημερινή ζωή») αποπνέει την αίσθηση της επανάληψης και της ρουτίνας. Είναι ένα ενικό ουσιαστικό που αποδίδει την αίσθηση πως δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τη μία μέρα από την επόμενη — ξυπνάς, πας στη δουλειά, επιστρέφεις στο σπίτι, βλέπεις τηλεόραση, πας για ύπνο. Κάποιος θα μπορούσε να το σκεφτεί ως την επαναληπτική και συχνά βαρετή πραγματικότητα που πολλοί από εμάς ζούμε καθημερινά. Όμως αυτή η καθημερινότητα είναι ένα αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής. Όλοι τη βιώνουν. Και για τον Χάιντεγκερ αυτό σήμαινε πως, αν περνάμε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας στην καθημερινότητα του είναι, όπου οι ρουτίνες μας διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό από την κοινωνία στην οποία ζούμε, τις συνήθειες των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε και τα πολιτικά θεσμικά όργανα που ρυθμίζουν τη ζωή, τότε αναγκαστικά ξεχνάμε ένα μέρος του εαυτού μας. Είναι εύκολο να διολισθήσει κανείς σε έναν ρουτινιασμένο τρόπο ύπαρξης, ξεχνώντας ότι κάποτε έκανε την επιλογή να ζήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Και επιπλέον, για τον Χάιντεγκερ, αυτό σήμαινε ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την πλήρη φύση του Είναι εξετάζοντας μόνο την καθημερινή ζωή. Έτσι, ανέπτυξε την έννοια της αυθεντικότητας ενάντια σε αυτή την καθημερινότητα, προκειμένου να προσπαθήσει να αποτυπώσει μια πλήρη εικόνα του εαυτού.

Τι είναι λοιπόν η αυθεντικότητα;

Αν ο μη αυθεντικός εαυτός είναι ο καθημερινός εαυτός, ο ένας ανάμεσα στους πολλούς, τότε ο αυθεντικός εαυτός είναι αυτός που έχει αποκοπεί από το κοπάδι· είναι ο εαυτός που υπάρχει μόνο για τον ίδιο τον εαυτό. Το να αποσπαστεί κανείς από τη ροή της καθημερινής ζωής είναι ένα εξαιρετικό γεγονός. Η κοινή σοφία υπαγορεύει ότι «Είμαστε ό,τι κάνουμε» ή «Είμαστε το άθροισμα των πράξεών μας». Κάθε επιλογή διαμορφώνει τη μελλοντική πορεία στην οποία θα βρεθούμε, και περιστασιακά κάνουμε ένα βήμα πίσω και μπορούμε να δούμε ολόκληρη την εικόνα του εαυτού μας, πώς φτάσαμε ως εδώ. Αλλά για τον Χάιντεγκερ, είμαστε πλήρως ο εαυτός μας μόνο σε εκείνες τις στιγμές εξαίρεσης, σ’ εκείνο το άνοιγμα του Είναι όταν έχουμε εγκαταλείψει εντελώς το πεπατημένο μονοπάτι της καθημερινής ρουτίνας. Η γερμανική λέξη που χρησιμοποιεί για την αυθεντικότητα είναι Eigentlichkeit, που ορίζεται ως «πραγματικά» ή «όντως». Το Eigen σημαίνει «ιδιότυπος», και «δικός» ή «του εαυτού». Κυριολεκτικά, μπορεί να αποδοθεί ως η ιδιότητα του να είναι κάποιος πραγματικά για τον εαυτό του. Ή, σε πιο σύγχρονους όρους, θα λέγαμε κάτι όπως «να είσαι πιστός στον εαυτό σου». Σε εκείνες τις στιγμές εξαίρεσης, όταν κάποιος βιώνει πλήρως την αλήθεια του εαυτού του, είναι αποσπασμένος από το κοπάδι, μόνος μέσα στο Είναι του. Και με αυτή την έννοια, η έννοια της αυθεντικότητας στον Χάιντεγκερ είναι μια βαθιά μοναχική έννοια. Είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να βιώσει για μια στιγμή τη φριχτή μοναξιά της ανυπαρξίας — του θανάτου σου — ενώ είσαι ακόμα ζωντανός.

Απέναντι στην έννοια της μοναχικής αυθεντικότητας του Χάιντεγκερ, που αποτέλεσε τη βάση του γερμανικού υπαρξισμού, ο Γιάσπερς προσέφερε μια διαφορετική κατανόηση του τι σημαίνει να είναι κανείς καθορισμένος από τον κόσμο της καθημερινότητας. Ο Γιάσπερς ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και μετακινήθηκε από την ψυχολογία στη φιλοσοφία κοντά στα 40 του. Και οι δύο ενδιαφέρονταν για το νόημα του Είναι, αλλά προσέγγιζαν το θεμελιώδες ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης πολύ διαφορετικά. Ο Χάιντεγκερ ήθελε να κατανοήσει ό,τι μπορούσε να γνωστεί για το Είναι, ενώ ο Γιάσπερς ενδιαφερόταν περισσότερο για ό,τι δεν μπορούσε να γνωστεί. Όπως το έθεσε η ειδική στη σκέψη του Γιάσπερς, Κάρμεν Λέα Ντέγκε, στο περιοδικό Psyche το 2020: «Ο Γιάσπερς είναι ένας από τους ελάχιστους υπαρξιστές στοχαστές που δεν επιδίωξαν να κυριαρχήσουν, να τιθασεύσουν ή να κατακτήσουν την άγνωστη και πεπερασμένη συνθήκη της ανθρώπινης ζωής».

Η Φιλοσοφία (1932) του Γιάσπερς, η οποία δημοσιεύτηκε λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, διατύπωσε τη δική του φιλοσοφία της ύπαρξης. Αν και ο ίδιος δεν την θεωρούσε «υπαρξιστική», καταπιανόταν με το ερώτημα του τι σημαίνει να ζει κανείς αυθεντικά. Ο Χάιντεγκερ αναζητούσε την αυθεντικότητα στη μοναχικότητα, μακριά από τη διαφθορά που προκαλεί η επιρροή των άλλων, αλλά για τον Γιάσπερς μπορούμε να υπάρχουμε μόνο στον κόσμο με άλλους, πράγμα που σήμαινε ότι κάθε έννοια ελευθερίας πρέπει να είναι εξαρτημένη από την αρχή της συνύπαρξης με άλλους στον κόσμο. Δεδομένου ότι κανείς δεν υπάρχει μόνος του, ποτέ, ο αυθεντικός εαυτός πρέπει να κατανοείται πάντοτε και αποκλειστικά σε σχέση με τους άλλους και τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Το επιχείρημα του Γιάσπερς αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία μες στο πολιτικό πλαίσιο της εποχής, που απαιτούσε από τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν την τρομακτική πολιτική πραγματικότητα που είχαν απέναντί τους. Μια πραγματικότητα στην οποία το «Ου φονεύσεις» γινόταν «Θα φονεύσεις». Έμενε στον καθένα να αποφασίσει, με βάση την εσωτερική του πυξίδα, πώς να ενεργήσει όταν η κατάσταση έφτανε στα άκρα.

Η Άρεντ στράφηκε στην έννοια της βούλησης για να στοχαστεί πώς αποφασίζει κανείς να δράσει στον κόσμο

Μέσα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο γαλλικός υπαρξισμός αναδύθηκε από τον γερμανικό. Αν η αυθεντικότητα ήταν ζήτημα του Είναι για τον Χάιντεγκερ και ζήτημα ελευθερίας για τον Γιάσπερς, για τον Ζαν-Πολ Σαρτρ, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και τον Αλμπέρ Καμί έγινε ζήτημα ατομικής ηθικής. Το θεμελιώδες ερώτημα μετατοπίστηκε από το «Ποιο είναι το νόημα του Είναι;» στο «Πώς πρέπει να υπάρχω;». Το δόγμα που υποστήριζε το έργο του Σαρτρ — «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας» — σήμαινε ότι ριχνόμαστε στον κόσμο χωρίς καμία προκαθορισμένη ουσία, και αυτό σήμαινε ότι εμείς επιλέγουμε ποιοι θα γίνουμε. Ενώ φιλόσοφοι όπως ο Τόμας Χομπς και ο Ζαν-Ζακ Ρουσό προσπάθησαν να περιγράψουν την ανθρώπινη φύση φανταζόμενοι πώς ήταν η ζωή πριν από την κοινωνία, για τον Σαρτρ δεν υπάρχει ανθρώπινη φύση. Πρέπει πάντοτε να φανταζόμαστε και να ξαναφανταζόμαστε ποιοι είμαστε, δηλαδή να βρισκόμαστε διαρκώς σε μια διαδικασία γίγνεσθαι. Για τη Μποβουάρ, το γίγνεσθαι ήταν ένα δημιουργικό εγχείρημα, ένα έργο τέχνης. Και υποστήριζε ότι δεν αρκεί να διαμορφώσει κανείς τον εαυτό του εντός των υπαρχουσών συνθηκών του κόσμου, αλλά πρέπει επίσης να διαμορφώσει και τις ίδιες τις συνθήκες του κόσμου. Η αυθεντικότητα, για τους Γάλλους υπαρξιστές, δεν ήταν το να αποκαλυφθεί ένας προϋπάρχων αληθινός εαυτός, αλλά το να επιλέξει κανείς να εμπλακεί σε μια διαδικασία γίγνεσθαι.

Πιασμένη ανάμεσα στον γερμανικό και τον γαλλικό υπαρξισμό, η Άρεντ άσκησε κριτική στην αυθεντικότητα στο τελευταίο της ανολοκλήρωτο έργο, Η Ζωή του Πνεύματος. Αντί για την αυθεντικότητα, η Άρεντ στράφηκε στην έννοια της βούλησης, προκειμένου να στοχαστεί το πώς αποφασίζει κανείς να δράσει στον κόσμο. Μαθήτρια του Χάιντεγκερ και του Γιάσπερς, και συνοδοιπόρος του Σαρτρ, του Καμί και της Μποβουάρ από το 1933 έως το 1941, κατά τη διάρκεια της εξορίας της στο Παρίσι, η Άρεντ απέρριψε την ιδέα ότι υπάρχει ένας αληθινός εαυτός μέσα στον εαυτό. Δεν ήταν υπερβατική στοχάστρια. Για εκείνη δεν υπήρχε Θεός με κεφαλαίο, ούτε Είναι με κεφαλαίο. Αντί για έναν εσωτερικό αυθεντικό εαυτό, υποστήριζε ότι το εσωτερικό όργανο της απόφασης που καθοδηγεί τις πράξεις του ανθρώπου είναι η βούληση.

Ακολουθώντας το έργο του Αγίου Αυγουστίνου και του Γιάσπερς, η Άρεντ ανέτρεψε τον Χάιντεγκερ και υποστήριξε ότι κάθε σκέψη ξεκινά από την εμπειρία μέσα στον κόσμο, όχι από το Είναι. Υποστηρίζοντας ότι η σκέψη είναι λειτουργία του Είναι, ο Χάιντεγκερ είχε προσπαθήσει να διαχωρίσει τη σκέψη από τη βούληση, προκειμένου να πει ότι το εσωτερικό μας αληθινό Είναι είναι αυτό που τελικά καθορίζει ποιοι γινόμαστε στον κόσμο. Αλλά για την Άρεντ, αυτό ισοδυναμούσε με παραίτηση από την προσωπική ευθύνη και την επιλογή. Ήταν ένας τρόπος να παραδώσει κανείς τη δύναμη της απόφασής του. Και για εκείνη, μόνο οι επιλογές που κάνουμε σε πραγματικό χρόνο, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αποφάσεις, καθορίζουν ποιοι θα γίνουμε και, με τη σειρά τους, καθορίζουν τον κόσμο που θα συμβάλουμε να διαμορφωθεί.

Τι είναι, λοιπόν, η βούληση; Και αποτελεί πειστική εναλλακτική στην αυθεντικότητα;

Σε αντίθεση με την «αυθεντικότητα», η «βούληση» δεν είναι μια λέξη ελκυστική. Πρώτα απ’ όλα, δεν είναι κάτι που μπορεί να κατέχει κανείς, είναι μια πράξη, κάτι που πρέπει να κάνει. Και σε αντίθεση με την αυθεντικότητα, δεν προσφέρει καμία αίσθηση παρηγοριάς. Η αυθεντικότητα υπόσχεται βεβαιότητα, ενώ η βούληση υπόσχεται αβεβαιότητα. Και σε περιόδους αναταραχής, είναι πολύ ανθρώπινο να προτιμάμε εκείνο που υπόσχεται προβλεψιμότητα από το άγνωστο. Στην καθομιλουμένη, η βούληση εμφανίζεται συνήθως γύρω από την Πρωτοχρονιά, όταν ο κόσμος αρχίζει να μιλά για αποφάσεις και για το πώς θα ήθελε να αλλάξει τη ζωή του. Η βούληση γίνεται ζήτημα «θέλησης». Ή, ακόμη χειρότερα, η βούληση μπορεί να μας θυμίζει εκείνες τις δύσκολες στιγμές που κάποιος μάς παρακαλά: «Είσαι πρόθυμος να συνεργαστείς;» «Είσαι πρόθυμος να προσπαθήσεις;» «Είσαι πρόθυμος να κάνεις ό,τι χρειαστεί για να γίνει η δουλειά;» Αλλά για την Άρεντ, η βούληση ήταν το μέσο για την ελευθερία μας, ήταν η υπόσχεση ότι μπορούμε πάντοτε να είμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε — και έτσι και για τον κόσμο. Η βούληση είναι ένας εσωτερικός χώρος έντασης, όπου κανείς νιώθει ενεργά τη διαφορά ανάμεσα στο πού βρίσκεται και στο πού θα ήθελε να είναι.

Η βούληση είναι η μόνη παρέμβαση που διαθέτουμε απέναντι στον καθορισμό της ύπαρξης από τον κόσμο

 

Η βούληση χαρακτηρίζεται από μια εσωτερική κατάσταση δυσαρμονίας.
Η βούληση βιώνεται ως μια απτή αίσθηση έντασης στο σώμα, όπου ο νους βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό του.
Η βούληση καθιστά κάποιον ενήμερο για τις πιθανές αποφάσεις, γεγονός που δημιουργεί το αίσθημα πως έλκεται προς διαφορετικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα.
Η βούληση μπορεί να είναι πολύ μοναχική εμπειρία. Οι αποφάσεις και οι επιλογές διαμορφώνονται από το περιβάλλον, από την καθημερινότητα της ύπαρξης, αλλά τελικά η ευθύνη της απόφασης ανήκει στον ίδιο τον άνθρωπο.
Η βούληση καθιστά κάποιον ενήμερο για την ένταση που υπάρχει ανάμεσα στον εαυτό του ως μέρος του κόσμου και στον εαυτό του ως άτομο που υπάρχει μόνο του σε σχέση με τον κόσμο.
Η βούληση είναι η αρχή της ανθρώπινης εξατομίκευσης.
Η βούληση σχετίζεται με τον κόσμο μέσω της δράσης.
Η βούληση είναι το εσωτερικό όργανο της ελευθερίας.

Όλοι παίρνουμε εκατοντάδες αποφάσεις την ημέρα, αλλά τις περισσότερες φορές δεν έχουμε συνείδηση των αποφάσεων που λαμβάνουμε. Οι αποφάσεις μας δεν υπόκεινται στη βούληση. Αντιθέτως, απλώς ακολουθούμε ένα μοτίβο ρουτίνας που έχει διαμορφωθεί με τον χρόνο. Για να ενεργοποιήσει κανείς τη βούληση, πρέπει να είναι πρόθυμος να σταματήσει. Διότι, ενώ η σκέψη κινείται από την εμπειρία του παρελθόντος και η φαντασία επικεντρώνεται σε αυτό που μπορεί να συμβεί στο μέλλον, το παρελθόν και το μέλλον είναι πέρα από το πεδίο της βούλησης. Η βούληση είναι αυτό που συμβαίνει πριν από τη δράση. Το να βρίσκεται κάποιος σε κατάσταση βούλησης είναι να βρίσκεται στο Τώρα.

Η αυθεντικότητα είναι ελκυστική εν μέρει επειδή υπόσχεται μια αίσθηση αρμονίας — είναι η υπόσχεση πως, αν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, τότε μπορούμε να πράξουμε με τρόπο ώστε οι πράξεις μας να ευθυγραμμίζονται με τις αξίες μας. Όμως η βούληση χαρακτηρίζεται από την αίσθηση σύγκρουσης. Είναι το εσωτερικό όργανο που γεννά ένταση μέσα στον εαυτό, καθιστώντας τον ενήμερο για τις ασυμφωνίες μεταξύ αυτού που είναι και αυτού που θα ήθελε να είναι, ή μεταξύ αυτού που θέλει και αυτού που ενδέχεται να μπορεί να έχει. Αλλά είναι αυτή η ένταση που είναι ζωτικής σημασίας για να φέρει τη συνείδηση μέσα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Για την Άρεντ, ποτέ δεν είμαστε μόνοι, ακόμα κι όταν είμαστε μόνοι με τον εαυτό μας

Η Άρεντ δανείστηκε την ιδέα ότι το εσωτερικό αίσθημα σύγκρουσης είναι η ίδια η βούληση από το έργο του Αγίου Αυγουστίνου στις Εξομολογήσεις, το οποίο προσπαθούσε να κατανοήσει γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να αμαρτήσουν. Η επιλογή, υποστήριζε ο Αυγουστίνος, ήταν τελικά ζήτημα συνήθειας και παρέας. Μιμούμαστε τη συμπεριφορά αυτών με τους οποίους περνάμε τον χρόνο μας, και αυτές οι συμπεριφορές γίνονται συνήθειες. Η βούληση είναι η μόνη παρέμβαση που διαθέτουμε απέναντι στον καθορισμό της ύπαρξης από τον κόσμο. Αλλά αυτό σημαίνει πως κάθε φορά που επιλέγουμε να δράσουμε με έναν τρόπο, επιλέγουμε να μην δράσουμε με κάποιον άλλον. Κάθε «θέλω» είναι ταυτόχρονα και ένα «δεν θέλω». Και γι’ αυτό, για την Άρεντ, η βούληση είναι η εσωτερική ικανότητα αυτονομίας και ελευθερίας — όχι αυθεντικότητας. Η αυθεντικότητα, τουλάχιστον με την έννοια που της έδινε ο Χάιντεγκερ, θα ήταν πολύ κοντά σε κάποια μορφή ανθρώπινης κατάστασης προτού ο Θεός δώσει στον άνθρωπο την ελεύθερη βούληση.

Η βούληση είναι το δώρο της επιλογής, που σημαίνει ότι είμαστε ελεύθεροι να αποφασίζουμε.

Δεν υπάρχει κανένας αληθινός εαυτός μέσα στον εαυτό. Υπάρχει μόνο η σύγκρουση της βούλησης και ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζουμε να την επιλύσουμε. Είναι ανθρώπινο να επιζητούμε ασφάλεια σε καιρούς αβεβαιότητας. Είναι ανθρώπινο να ελπίζουμε σε μια αίσθηση κατεύθυνσης όταν επικρατεί ασάφεια. Η διατήρηση αυτής της εσωτερικής τριβής της βούλησης είναι το μέσο προς την ελευθερία, όσο άβολη ή απογοητευτική κι αν φαίνεται μερικές φορές. Όσο κι αν θα προτιμούσαμε κάποιος άλλος να αποφασίσει για εμάς, έστω και περιστασιακά. Διότι πέρα από το ζήτημα του εαυτού, αυτό που διέκρινε η Άρεντ στη μοναχική έννοια αυθεντικότητας του Χάιντεγκερ ήταν μια κατανόηση του Είναι που αρνιόταν τον κόσμο. Για εκείνον, η ελευθερία της αυθεντικότητας μπορούσε να βιωθεί μόνο στη μοναξιά, μακριά από τον κόσμο της συνύπαρξης με τους άλλους, ενώ για την Άρεντ ποτέ δεν είμαστε μόνοι — ακόμα κι όταν είμαστε μόνοι με τον εαυτό μας.

Το επόμενο καλοκαίρι, η Άρεντ επέστρεψε στο σπίτι της στο Κένιξμπεργκ, όπου έγραψε ένα νεανικό αυτοπορτρέτο με τίτλο «Σκιές». Έφτιαξε δύο αντίγραφα και έστειλε το ένα ταχυδρομικώς στον Χάιντεγκερ. Έτσι περιέγραφε τον εαυτό της:

Η ανεξαρτησία της και η ιδιορρυθμία της βασίζονταν στην πραγματικότητα σε ένα αληθινό πάθος που είχε αναπτύξει για καθετί παράξενο. Έτσι, είχε συνηθίσει να βλέπει κάτι αξιοσημείωτο ακόμη και σε αυτό που φαινόταν πιο φυσικό και τετριμμένο· πράγματι, όταν η απλότητα και η κοινοτοπία της ζωής τη συγκλόνιζαν στον πυρήνα της, δεν της περνούσε από το μυαλό —ούτε στοχαστικά, ούτε συναισθηματικά— ότι οτιδήποτε βίωνε θα μπορούσε να είναι κοινότοπο, ένα άχρηστο τίποτα που ο υπόλοιπος κόσμος θεωρούσε δεδομένο και που δεν άξιζε πλέον κανένα σχόλιο.

Ο Χάιντεγκερ της απάντησε λέγοντάς της ότι οι σκιές της ήταν το θεμέλιο της ψυχής της. Έγραφε:

Η συγκλονιστική σου παραδοχή δεν θα υπονομεύσει την πίστη μου στις γνήσιες, πλούσιες ωθήσεις της ύπαρξής σου. Αντιθέτως, για μένα είναι απόδειξη ότι έχεις περάσει στο ανοιχτό πεδίο — αν και η έξοδος από τέτοιου είδους υπαρξιακές συστροφές, που δεν είναι στ’ αλήθεια δικές σου, θα είναι μακρά.

Λίγους μήνες αργότερα, η Άρεντ πήγε να σπουδάσει με τον Γιάσπερς στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Έκοψε τα μαλλιά της, άρχισε να καπνίζει και βρήκε μια παρέα φίλων. Βρήκε γαλήνη μέσα στη μοναχικότητά της και μια αίσθηση του ανήκειν στον εαυτό της στη Χαϊδελβέργη, καθώς μάθαινε να συνυπάρχει με τον εαυτό της στις ήσυχες στιγμές. Θα ήταν πάντα διαφορετική, αλλά αντί να βιώνει αυτή τη διαφορά ως κάτι που την απομόνωνε από τους άλλους, έγινε το θεμέλιο για το πώς έμαθε να αγαπά τον κόσμο της συνύπαρξης με τους άλλους. Το να αγαπάς τον κόσμο, συνειδητοποίησε, ήταν επιλογή και πράξη βούλησης, και η ομορφιά του να είσαι μαζί με άλλους είναι ότι διαρκώς αποδομείσαι μέσα στον χορό της γνώσης και της άγνοιας.

aeon.co

«Παραιτήσου, δεν αντέχω να με βρίζουν»: Πυρ ομαδόν από βουλευτές ΝΔ στη διοίκηση των ΕΛΤΑ

Από
pcuser
-
1

Έλλη Τριανταφύλλου

Πολεμικό κλίμα στην τηλεδιάσκεψη της «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας για τον διευθύνοντα σύμβουλο των ΕΛΤΑ.

Πυρ ομαδόν εναντίον της κυβερνητικής πρωτοβουλίας για κλείσιμο διακοσίων και πλέον υποκαταστημάτων των ΕΛΤΑ δέχεται ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κ. Παπαστεργίου, ο μοναδικός εκ των κυβερνητικών στελεχών που παραβρίσκεται στην τηλεδιάσκεψη για την ενημέρωση των «γαλάζιων», παρουσία περίπου 80 βουλευτών.

Το κλίμα είναι εκρηκτικό κλίμα και απολύτως ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, με τους βουλευτές να προειδοποιούν ότι τέτοιο νομοσχέδιο δεν μπορεί να περάσει από τη βουλή και να ζητούν την κεφαλή της διοίκησης των ΕΛΤΑ επί πίνακι!

Ο διευθύνοντας σύμβουλος των ΕΛΤΑ, Γρηγόρης Σκλήκας| ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI

Σύμφωνα με πληροφορίες, από τις πλέον έντονες παρεμβάσεις έκανε ο βουλευτής Β Πειραιά Δ. Μαρκόπουλος, ο οποίος μεταξύ άλλων, κάλεσε την κυβέρνηση να πάρει πίσω το νομοσχέδιο. «Πάρτε το πίσω. Μας ακυρώσατε τα μέτρα της ΔΕΘ. Δώστε λύση. Όχι μασάζ. Πώς θα ζητήσουμε ψήφο στον κόσμο; Θα τους λέμε ψηφίστε μας να σας κλείσουμε;;;», φέρεται να είπε ο βουλευτής, προσθέτοντας ότι η Κ.Ο. της ΝΔ δεν μπορεί να στηρίξει μία τέτοια πρωτοβουλία.

Κατά τις ίδιες πηγές, με τον κ. Μαρκόπουλο συμφώνησε και ο βουλευτής κ. Στεφανάδης. Ο πρώην υπουργός Ν. Παναγιωτόπουλος, σε υψηλούς τόνους και αυτός, σημείωσε ότι «κύριοι έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία και όχι τεχνοκρατική». Η βουλευτής Σερρών Φ. Αραμπατζή τόνισε ότι ξεχείλισε το ποτήρι και πρόσθεσε : “H χώρα πέρασε τη φάση των μνημονίων. Δεν είμαστε σε τέτοιο καθεστώς για να επικαλείστε άμεση ανάγκη. Κάνετε διάλογο εκ των υστέρων και κατόπιν εορτής. Δεν έχετε έστω και την ελάχιστη ενσυναισθηση να το κάνατε πριν».

Ο πρώην υπουργός Β. Οικονόμου είπε μεταξύ άλλων ότι ήταν λάθος να μην προηγηθεί διάλογος ενώ έριξε ευθεία βολή προς τον κ. Παπαστεργίου, προσθέτοντας ότι ο ίδιος έθεσε και θέμα απουσίας του αρμοδίου υπουργού από τον δημόσιο διάλογο. «Δεν είναι δουλειά μας να επικοινωνούμε και αυτά», συμπλήρωσε. «Έχουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τώρα έχουμε και αυτό» παρατήρησε η υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Σέβη Βολουδάκη και έθεσε θέμα παραμονής του προέδρου των ΕΛΤΑ κ. Σκλήκα στη θέση του.

O βουλευτής Δωδεκανήσων της ΝΔ Γιάννης Παππάς έθεσε ζήτημα παραίτησης σύσσωμης της διοίκησης των ΕΛΤΑ. «Δεν αντέχω άλλο να με βρίζουν. Να ζητηθούν παραιτήσεις», είπε ο κ. Παππάς.

Την άποψη ότι η υπόθεση των ΕΛΤΑ είναι η αφορμή και ότι το «καζάνι βράζει» εξέφρασε ο πρώην υφυπουργός Α. Κατσανιώτης, ενώ ο βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης, Θοδωρής Καραόγλου, αναφώνησε «με εσάς ισχύει το… «ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος». Οι βουλευτές είμαστε οι κερατάδες».

«Ποιος πήρε την ευθύνη για αυτή τη σύσκεψη σήμερα; Εκλαμβάνω πως όποιος να καλύψει την αχρηστία του φοράει το κοστούμι του τεχνοκράτη. Δεν έχουν την τσίπα να παραιτηθούν. Είναι άχρηστοι», ανέφερε ο κ. Χρυσομάλλης.

Στη γραμμή Μαρκόπουλου εμφανίστηκε ο κ. Γιογιακας που είπε «πάρτε το πίσω».

Ο κ. Μαρκόπουλος κατέθεσε πρόταση να αναληφθεί πρωτοβουλία γιατί δημιουργείται κοινοβουλευτικό πρόβλημα.

Όπως φαίνεται η πρόταση του να «μαζευτεί» το θέμα και να επανεξεταστεί συνολικά κερδίζει έδαφος.

Ο Μάρκος Καφούρος, βουλευτής Κυκλάδων ζήτησε και αυτός να υπάρξουν παραιτήσεις.

Παρόντες στην τηλεδιάσκεψη είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας (Υπερταμείου), Ιωάννης Παπαχρήστου και ο Διευθύνων Σύμβουλος των ΕΛ.ΤΑ., Γρηγόρης Σκλήκας.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/617673/pyrovoloyn-kata-ripas-oi-voyleytes-tis-nd-gia-ta-elta-parte-to-piso/

Κομήτης με μέγεθος όσο το Μανχάταν προκαλεί ανησυχία: Ενισχύονται τα σενάρια για… εξωγήινο διαστημόπλοιο;

Από
pcuser
-
0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Εκτέλεσε περίεργους ελιγμούς γύρω από τους πλανήτες Δία, Αφροδίτη και Άρη – Αν πέσει στην Γη με βάση την εξίσωση Αϊνστάιν είναι ικανός να καταστρέψει την Ανθρωπότητα

(Ανανέωση από αρχική δημοσίευση: 12:14): 

Ένας κομήτης, ο 31/ΑTLAS, μεγέθους όσο το Μανχάταν προκαλεί ανησυχία για πιθανή εξωγήινη προέλευση καθώς  και πρόσφατα πλησίασε τον Ήλιο και εκτέλεσε περίεργους ελιγμούς γύρω από πλανήτες όπως ο Δίας, η Αφροδίτη και ο Άρης, κάτι που έβαλε τους επιστήμονες σε σκέψεις για την πραγματική φύση του ουράνιου σώματος.

Με λίγα λόγια η κινησή του δείχνει σημάδια «αυτοπροσδιορισμού» και «αυτοδιόρθωσης» κάτι που δεν ταιριάζει σε ένα αντικείμενο το οποίο υποτίθεται πως δεν διαθέτει καμία τεχνολογική υποστήριξη.

Σε πρόσφατο επεισόδιο του podcast “The Joe Rogan Experience”, ο Έλον Μασκ συζήτησε ανοιχτά την υπόθεση, χωρίς να την επιβεβαιώνει, λέγοντας ότι κάτι πέρα από τη βαρύτητα φαίνεται να επηρεάζει την τροχιά του κομήτη.

Άφησε σαφείς υπόνοιες ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει, ενώ σύμφωνα με τον ίδιο, η σύνθεση του αντικειμένου, σχεδόν εξ ολοκλήρου από νικέλιο, και το μέγεθός του σημαίνει ότι, εάν χτυπήσει τη Γη, θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφές σε επίπεδο ηπείρου ή και περισσότερα.

Αυτό γιατί η ενέργεια που απελευθερώνεται μετριέται με βάση τον τύπο =2, που διατύπωσε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και είναι ο νόμος της ισοδυναμίας μάζας-ενέργειας, ο οποίος δηλώνει ότι η ενέργεια και η μάζα είναι δύο όψεις του ίδιου πράγματος  και ενώνονται από το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός.

Αυτό σημαίνει ότι η μάζα μπορεί να μετατραπεί σε ενέργεια και αντίστροφα, με τη μεγάλη ποσότητα ενέργειας που απελευθερώνεται κατά τη μετατροπή λίγης μάζας, λόγω της τεράστιας τιμής του c2
.Η ταχύτητα του φωτός, είναι ίση περίπου 300.000300.000
300.000 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.

Αν ο μετεωρίτης είναι φτιαγμένος από νικέλιο η μάζα του τότε είναι ακόμα μεγαλύτερη και με βάση τον τύπο του Αϊνστάιν θα υπάρξει μία απελευθέρωση ενέργειας μυθικών διαστάσεων και μεγάλο μέρος της Ανθρωπότητας θα εξαφανιστεί, εάν αυτός πέσει στην Γη.

Ο Τζο Ρόγκαν σχολίασε ότι ένα πλήγμα από τον κομήτη θα μπορούσε να αφανίσει τον ανθρώπινο πολιτισμό, με τον Μασκ να συμφωνεί και να τονίζει ότι τα απολιθώματα καταγράφουν μόνο ορισμένα γεγονότα μαζικής εξαφάνισης και όχι αυτά που επηρεάζουν περιοχές μεμονωμένα.

Σημείωσε ότι στο παρελθόν πιθανώς υπήρξαν πλήγματα που εξόντωσαν τη ζωή σε τμήματα της Βόρειας Αμερικής χωρίς να αφήσουν σημαντικό αποτύπωμα στα απολιθώματα.

Παρά τις ανησυχίες, η NASA είχε καθησυχάσει το κοινό, αναφέροντας ότι ο κομήτης θα περνούσε σε ασφαλή απόσταση 170 εκατομμυρίων μιλίων από τη Γη.

Ωστόσο, νεότερες αναλύσεις από τον Άβι Λεμπ του Χάρβαρντ υποδεικνύουν ότι η «μη βαρυτική επιτάχυνση» του ATLAS ίσως σχετίζεται με τεχνολογικό ίχνος εσωτερικού κινητήρα, γεγονός που ενισχύει τα σενάρια για εξωγήινο διαστημόπλοιο.

Το γεγονός ότι ο κομήτης άλλαξε χρώμα και έγινε πιο φωτεινός όσο πλησίαζε τον Ήλιο προσθέτει ακόμα μία μυστηριώδη πτυχή στην ιστορία.

Η επιστημονική κοινότητα παρακολουθεί πλέον με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την τροχιά του 3I/ATLAS, που δεν αποκλείεται να κρύβει κάτι πέρα από τα συνηθισμένα.

https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/komitis-gigas-apeilei-me-katastrofi-o-e-mask-mila-gia-eksogiinous/

«Ο Ν.Τραμπ θα στείλει άρματα μάχης, ελικόπτερα και ΤΟΜΑ στην Ελλάδα» – Αναλυτικά η λίστα των όπλων που θέλουν οι ΕΔ

Από
pcuser
-
0

Ο τουρκικός Τύπος αναφέρει ότι η στρατιωτική αποστολή από την Ουάσινγκτον προς την Αθήνα, θα γίνει δωρεάν

Ο τουρκικός Τύπος ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ – κατόπιν εντολής του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ – θα στείλουν ολόκληρο οπλοστάσιο από άρματα μάχης, ΤΟΜΑ και ελικόπτερα προς την Ελλάδα

Σύμφωνα με δημοσίευμα του τουρκικού μέσου aydinlik, μέσω του προγράμματος Excess Defense Articles (EDA), η Ουάσινγκτον θα μεταφέρει διάφορα οπλικά συστήματα χωρίς οικονομικό κόστος για τη χώρα.

Η Αθήνα θα επιβαρυνθεί μόνο με τα έξοδα συντήρησης, αναβάθμισης και μεταφοράς του εξοπλισμού.

Η πρωτοβουλία αυτή του Πενταγώνου εξυπηρετεί διπλό στόχο: να δημιουργήσει χώρο για τα αναβαθμισμένα αμερικανικά συστήματα και παράλληλα να ενισχύσει την επιχειρησιακή ικανότητα των συμμάχων του ΝΑΤΟ σε ξηρά και αέρα.

Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το τουρκικό μέσο, η Ελλάδα ενδέχεται να παραλάβει:

  1. Αυτοκίνητα πυροβόλα M109A5 και M109A6 Paladin,
  2. Κύρια άρματα μάχης M1A1 και M1A2 Abrams,
  3. Θωρακισμένα οχήματα μάχης M2A3 Bradley,
  4. Τροχοφόρα οχήματα HUMVEE,
  5. Επιθετικά ελικόπτερα AH-64E Apache Guardian,
  6. Μεταφορικά ελικόπτερα UH-60M Black Hawk,
  7. Διάφορα είδη μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones).

Τις τελευταίες εβδομάδες, κατά τη διάρκεια κοινών ασκήσεων σε Διδυμότειχο, Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Σούδα, πολλά θωρακισμένα οχήματα και ελικόπτερα παρέμειναν στην Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση των γυμνασίων.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες τουρκικών ιστότοπων ενημέρωσης, πρόκειται για στρατηγική που συνδέει το πρόγραμμα EDA με την ήδη υπάρχουσα παρουσία αμερικανικών δυνάμεων, αξιοποιώντας την Ελλάδα ως προωθημένη βάση για την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.

Η Αθήνα δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα M109A5 και M109A6 Paladin, καθώς η ενίσχυση του πυροβολικού αποτελεί προτεραιότητα για το ελληνικό στρατιωτικό επιτελείο.

Η έκδοση A6, με ενισχυμένη θωράκιση, νέο πύργο, αυτόματο σύστημα ελέγχου βολής και σύγχρονους αισθητήρες, θεωρείται κατάλληλη για τις ανάγκες της ελληνικής πυροβολαρχίας.

Το μέγιστο βεληνεκές των δύο εκδόσεων με συμβατικά πυρομαχικά φτάνει περίπου τα 23,5 χιλιόμετρα, ενώ το κόστος εκσυγχρονισμού και η λογιστική εναρμόνιση παραμένουν στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Η λίστα των πιθανών παραχωρήσεων περιλαμβάνει επίσης:

  1. M1A1/M1A2 Abrams,
  2. M2A3 Bradley,
  3. HUMVEE,
  4. AH-64E Apache,
  5. UH-60M Black Hawk και
  6. ποικίλα drones.

Παράλληλα, εξετάζονται και άλλα συστήματα όπως τα ισραηλινής προέλευσης PULS ή τα αμερικανικά HIMARS.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/o-n-tramp-tha-steilei-armata-maxis-elikoptera-kai-toma-stin-ellada-analytika-i-lista-ton-oplon-pou-theloun-oi-ed/

Αιματοκυλίστηκαν τα Βορίζια Ηρακλείου – 2 νεκροί και πάνω από 10 τραυματίες

Από
anixneuseis
-
0

Το χρονικό: Όλα ξεκίνησαν το βράδυ της Παρασκευής, όταν σημειώθηκε έκρηξη σε μια νεοαναγειρόμενη οικοδομή στα Βορίζια. Το επόμενο πρωί τον λόγο πήραν πλέον τα όπλα, με πάνω από 2.000 σφαίρες να πέφτουν συνολικά. Η ανέγερση αυτού του σπιτιού φαίνεται πως παραβίασε τη «συμφωνία» που είχαν οι οικογένειες Καργάκη και Φραγκιαδάκη, μεταξύ των οποίων υπάρχει βεντέτα από τη δεκαετία του 1950, πως κάθε οικογένεια θα κατοικεί σε διαφορετική πλευρά του χωριού.

Τα θύματα: Η πρωτοφανής συμπλοκή είχε ως αποτέλεσμα δύο άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους. Ο 39χρονος Φανούρης Καργάκης, εκ των πρωταγωνιστών της συμπλοκής, η κηδεία του οποίου αναμένεται να γίνει σήμερα υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και η 56χρονη Ευαγγελία Φραγκιαδάκη, η οποία είχε βρεθεί στο χωριό για το μνημόσυνο του πατέρα της.

Η ανησυχία: Το χωριό θυμίζει πλέον φρούριο, καθώς έχει καταληφθεί από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, ενώ υπάρχει έντονος φόβος για τη διενέργεια αντιποίνων, καθώς εκτιμάται ότι τουλάχιστον 3 άτομα από τις 2 οικογένειες κρύβονται σε βουνά, φέροντας βαρύ οπλισμό. Σύμφωνα με την αστυνομία, οι εμπλεκόμενο στο επεισόδιο ήταν έξι, με τους δύο να νοσηλεύονται τραυματισμένοι και έναν να έχει χάσει τη ζωή του.

«Παγώνει» το σχέδιο για τα ΕΛΤΑ στην επαρχία μετά τις αντιδράσεις

Παράταση και επανεξέταση: Μετά από έντονες αντιδράσεις από δημάρχους, βουλευτές και κατοίκους της περιφέρειας, τα ΕΛΤΑ αποφάσισαν να δώσουν παράταση στο κλείσιμο καταστημάτων της επαρχίας. Η απόφαση κρίθηκε αιφνιδιαστική και ανεπαρκώς τεκμηριωμένη, καθώς σε πολλές απομακρυσμένες περιοχές τα ΕΛΤΑ αποτελούν τη μοναδική πρόσβαση των πολιτών σε βασικές υπηρεσίες. Η κυβέρνηση ζήτησε να ληφθούν υπόψη οι κοινωνικές συνέπειες πριν προχωρήσουν τα επόμενα βήματα.

Αναθεώρηση σχεδίου μετά τις αντιδράσεις στην επαρχία: Η διοίκηση των ΕΛΤΑ αναθεωρεί το αρχικό πλάνο και προχωρά σε διορθωτικές κινήσεις για την επαρχία, με στόχο να διατηρηθούν προσωρινά ορισμένα καταστήματα σε κρίσιμες περιοχές και να εφαρμοστεί ένα πιο σταδιακό μοντέλο μετασχηματισμού, που θα συνδυάζει φυσική παρουσία και εναλλακτικές μορφές εξυπηρέτησης, όπως πρακτορεία. Παράλληλα, αναμένεται νέα επικοινωνιακή καμπάνια για να αποκατασταθεί η εικόνα των ΕΛΤΑ.

46 καταστήματα ΕΛΤΑ κλείνουν τη Δευτέρα: Ωστόσο, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία ξεκινούν από τη Δευτέρα το πρόγραμμα συρρίκνωσης του δικτύου τους, με 46 καταστήματα να κλείνουν άμεσα σε όλη τη χώρα. Η διοίκηση υποστηρίζει ότι πρόκειται για αναγκαίο βήμα εκσυγχρονισμού και εξορθολογισμού, καθώς πολλά υποκαταστήματα λειτουργούν με ελάχιστο προσωπικό και χαμηλή ζήτηση. Το σχέδιο αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης αναδιάρθρωσης που αφορά συνολικά πάνω από 200 σημεία σε βάθος χρόνου.

Δεν θα πει για κόμμα

Ζήτημα λίγων ημερών μαθαίνω ότι είναι η δημόσια επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, αν εξαιρέσει κανείς κάποιες ελάχιστες δηλώσεις του για επιμέρους θέματα (όπως π.χ. η υπόθεση Ρούτσι), έχει να μιλήσει από τις αρχές Αυγούστου που έδωσε συνέντευξη στο «Βήμα».

Από συνομιλητές μου πληροφορούμαι ότι θα τοποθετηθεί «εφ’ όλης της ύλης» και τα όσα σχεδιάζει να πει θα συνιστούν ένα είδος πολιτικής πλατφόρμας με τις θέσεις και απόψεις του για τα θέματα της εγχώριας αλλά και της διεθνούς πολιτικής πραγματικότητας. Εννοείται φυσικά ότι θα είναι αρκούντως επικριτικός προς την κυβέρνηση. Αλλά, σύμφωνα με όσα είναι γνωστά στον κύκλο των ανθρώπων που συνομιλεί, «το επίδικο της επικαιρότητας, που είναι αν θα κάνει ή όχι κόμμα, δεν ήρθε ακόμη η ώρα να το πει».

Δολοφόνησαν τον Γιάννη Λάλα με καλάζνικοφ στην Αράχωβα

Πώς έγινε; Ο 42χρονος Γιάννης Λάλας, γνωστός από την υπόθεση της δολοφονίας του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, βρέθηκε νεκρός στο μπαλκόνι σουίτας ξενοδοχείου στην Αράχωβα. Οι δράστες τον «γάζωσαν» με καλάσνικοφ και εξαφανίστηκαν, σε μια εκτέλεση που θυμίζει μαφιόζικο χτύπημα με προμελέτη και στρατιωτική ακρίβεια.

Ποια ήταν η σχέση του με την «Greek Mafia»; Ο Λάλας είχε βαρύ ποινικό παρελθόν και θεωρούνταν άνθρωπος με επιρροή στους κύκλους της λεγόμενης «Greek Mafia». Είχε κατηγορηθεί για συμμετοχή στη δολοφονία του Καραϊβάζ, αλλά αθωώθηκε. Οι Αρχές εξετάζουν εάν η δολοφονία του συνδέεται με παλιούς λογαριασμούς στον υπόκοσμο ή με την εκδίκηση για τον θάνατο του δημοσιογράφου.
Πώς αντέδρασε η οικογένεια Καραϊβάζ; Η χήρα του Γιώργου Καραϊβάζ, σχολιάζοντας τη δολοφονία Λάλα, τόνισε ότι η δικαιοσύνη πρέπει να αποδίδεται θεσμικά και όχι με αίμα. Υπογράμμισε πως ο κύκλος της βίας δεν κλείνει με εκτελέσεις και κάλεσε τις Αρχές να αποκαλύψουν όλη την αλήθεια πίσω από τις δύο υποθέσεις που φαίνεται να συνδέονται.

Νέο κύμα κακοκαιρίας προ των πυλών
Πώς θα κινηθεί η κακοκαιρία; Από την Τρίτη, η χώρα εισέρχεται σε φάση σημαντικής επιδείνωσης του καιρού, με έντονες βροχοπτώσεις, καταιγίδες και ενισχυμένους ανέμους σε αρκετές περιοχές. Η θερμοκρασία θα σημειώσει σταδιακή πτώση, σηματοδοτώντας την πιο ψυχρή εισβολή του φθινοπώρου μέχρι στιγμής. Τα φαινόμενα θα ξεκινήσουν από τα δυτικά και θα κινηθούν ανατολικά.

Πόσο θα διαρκέσει και ποιες περιοχές θα επηρεαστούν περισσότερο; Η κακοκαιρία αναμένεται να διαρκέσει ως τα μέσα της εβδομάδας, με πιο έντονα φαινόμενα στο Ιόνιο, την Ήπειρο, τη δυτική Στερεά και τη δυτική Πελοπόννησο. Η πτώση της θερμοκρασίας θα συνεχιστεί μέχρι τις 10-11 Νοεμβρίου, με τους μετεωρολόγους να επισημαίνουν ότι πρόκειται για το πρώτο πραγματικό «κύμα φθινοπώρου» της σεζόν.

Νίκες για Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ – Νέο στραβοπάτημα για Παναθηναϊκό
Η νίκη του Ολυμπιακού: Νικηφόρα συνέχισαν την πορεία τους στο ελληνικό πρωτάθλημα οι «ερυθρόλευκοι» καθώς επικράτησαν με 2-1 του Άρη στο «Γ.Καραϊσκάκης». Για τον Ολυμπιακό, που αγωνίστηκε με 10 παίκτες από το 71′, τα γκολ πέτυχαν οι Ποντένσε και Ταρέμι. Για τον Άρη μείωσε με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι ο Μορόν.
Οι νίκες των δικεφάλων: Με θετικά αποτελέσματα συνέχισαν επίσης και οι δύο δικέφαλοι, καθώς η ΑΕΚ επικράτησε, αν και ιδιαίτερα δύσκολα, του Παναιτωλικού με 1-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης πέτυχε ο Πινέδα στις καθυστερήσεις, ενώ ο ΠΑΟΚ επικράτησε, πιο εύκολα, με 0-5 εναντίον του Πανσερραϊκού στις Σέρρες.
Η ήττα του Παναθηναϊκού: Το Σάββατο οι «πράσινοι» είχαν σκοντάψει στον Βόλο, εκεί όπου έχασαν από την τοπική ομάδα με 1-0. Το γκολ τη αναμέτρησης ο Λάζαρος Λάμπρου στο στο 23′.

ΤΟ ΒΗΜΑ

 Εξοπλίζουν την Τουρκία, θα μπορεί να επιτεθεί κατά της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
0

πηγή: Εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

Του Παντελή Σαββίδη

Σε μια αναμενόμενη κίνηση, λόγω της παντελούς έλλειψης αλληλεγγύης η Ευρώπη, ουσιαστικά, με συμμετοχή και της Βρετανίας, ενισχύει την Τουρκία με μαχητικά αεροπλάνα Eurofighter Typhoon τα οποία θα φέρουν και πυραύλους meteor.

Το γεγονός ισορροπεί την ελληνική υπεροχή στον αέρα μετά την αγορά των Raphale. Κρίσιμη παράμετρο θα αποτελέσουν τα F-35.

Η Τουρκία, κινούμενη μεθοδικά στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να οικοδομήσει ένα πλέγμα επιρροής που υπερβαίνει τα όρια της κλασικής εξωτερικής πολιτικής. Με επενδύσεις, στρατιωτικές συμφωνίες, θρησκευτική διπλωματία και ενεργειακές συνεργασίες, η Άγκυρα οικοδομεί μια νέα περιφερειακή πραγματικότητα — μια πραγματικότητα στην οποία η Ελλάδα βρίσκεται όλο και πιο συχνά σε θέση άμυνας. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ η τουρκική παρουσία εντείνεται και συχνά αμφισβητεί ευρωπαϊκές αρχές και σύνορα, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι εταίροι επιλέγουν να την ενισχύουν με μαχητικά αεροσκάφη, επενδυτικά προγράμματα και διπλωματικά ανοίγματα.

Ο τούρκος πρόεδρος Ερτογάν με τον γερμανό καγκελάριο Μέρτζ

Η Άγκυρα έχει μετατρέψει τα Βαλκάνια σε κομβικό πεδίο του νεοοθωμανικού της οράματος. Στις πρωτεύουσες των Δυτικών Βαλκανίων — Τίρανα, Σκόπια, Πρίστινα, Σαράγεβο — η τουρκική επιρροή είναι πλέον εμφανής. Οι συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας που υπέγραψε η Τουρκία με την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία και το Κόσοβο δεν είναι τυπικές: προβλέπουν κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή τεχνογνωσίας και πρόσβαση σε τουρκικά οπλικά συστήματα. Παράλληλα, η Άγκυρα αναλαμβάνει έργα υποδομής, ενισχύει τις εμπορικές της σχέσεις και επεκτείνει την επιρροή της μέσα από την TİKA, την κρατική υπηρεσία διεθνούς συνεργασίας που χρηματοδοτεί αναστηλώσεις τζαμιών και πολιτιστικά προγράμματα.

Στόχος δεν είναι μόνο η οικονομική διείσδυση αλλά η γεωπολιτική θωράκιση: να διαμορφωθεί ένα φιλικό περιβάλλον κρατών γύρω από την Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία, όπου η Τουρκία θα εμφανίζεται ως φυσικός προστάτης των μουσουλμανικών κοινοτήτων και μεσολαβητής μεταξύ Βρυξελλών και Βαλκανίων. Πρόκειται για μια πολιτική «ήπιας περικύκλωσης», που συνδυάζει την οικονομική εξάρτηση με τη θρησκευτική ταυτότητα και τη στρατιωτική συνεργασία.

Η τελευταία Σύνοδος των Δυτικών Βαλκανίων, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποσχέθηκε επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ για να επιταχυνθεί η ευρωπαϊκή πορεία των χωρών της περιοχής. Η ΕΕ θέλει να κρατήσει τις χώρες αυτές «μέσα στη δυτική τροχιά», αλλά αποφεύγει να αντιμετωπίσει το προφανές: η Τουρκία έχει ήδη αποκτήσει ισχυρό έρεισμα εκεί. Παρότι δεν συμμετείχε θεσμικά στη Σύνοδο, η Άγκυρα βρίσκεται παντού παρούσα — στις υποδομές, στα αεροδρόμια, στην ενέργεια, στα μέσα ενημέρωσης.

Για την Ελλάδα, η εξέλιξη αυτή είναι διπλή: από τη μία, η ευρωπαϊκή στροφή των Βαλκανίων μειώνει τα περιθώρια τουρκικής επιρροής· από την άλλη, η απροθυμία της ΕΕ να θέσει όρια στην τουρκική δράση, αφήνει χώρο για «παράλληλες επιρροές». Το αποτέλεσμα είναι η Ένωση να υπόσχεται ευρωπαϊκή προοπτική στα Βαλκάνια, αλλά και να ανέχεται την τουρκική «σκιά» ως τίμημα.

Ενώ τα Βαλκάνια λειτουργούν ως βόρειος άξονας της τουρκικής στρατηγικής, η Ανατολική Μεσόγειος παραμένει το νότιο μέτωπο. Η Άγκυρα συνεχίζει να αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και να διεκδικεί ρόλο ρυθμιστή στα ενεργειακά σχήματα της περιοχής.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία εμφανίζεται στη διεθνή σκηνή ως διαμεσολαβητής: διατηρεί δίαυλο με τη Μόσχα και το Κίεβο, παρεμβαίνει στη Συρία και διεκδικεί σημαίνοντα ρόλο στη Γάζα. Αυτή η διττή ταυτότητα — επιθετική περιφερειακά αλλά χρήσιμη για τη Δύση — της εξασφαλίζει πολιτική ανοχή. Και αυτή η ανοχή φαίνεται να αποδίδει.

Οι πρόσφατες επισκέψεις του Γερμανού Καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς και του Βρετανού Πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ στην Άγκυρα αποτυπώνουν με σαφήνεια τη νέα ευρωπαϊκή στάση: πραγματισμός έναντι αρχών. Ο Μερτς, στο πρώτο του ταξίδι στην Τουρκία, συζήτησε όχι μόνο τα μεταναστευτικά και ενεργειακά ζητήματα, αλλά και την πρόθεση της Γερμανίας να εγκρίνει την πώληση μαχητικών Eurofighter Typhoon στην Τουρκία. Σύμφωνα με διαρροές από το Βερολίνο, η Άγκυρα φέρεται να έδωσε «διαβεβαιώσεις» ότι δεν θα χρησιμοποιήσει τα ευρωπαϊκά αεροσκάφη εναντίον της Ελλάδας — μια υπόσχεση που μοιάζει περισσότερο με διπλωματική ειρωνεία παρά με εγγύηση ασφάλειας.

Η στάση αυτή της Γερμανίας, που υποβαθμίζει τα ζητήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δείχνει πως η Ευρώπη αντιμετωπίζει την Τουρκία περισσότερο ως αναγκαίο κακό παρά ως εταίρο που πρέπει να πειθαρχήσει σε κανόνες. Αντί να ασκεί πίεση για τον σεβασμό του κράτους δικαίου, προκρίνει τη συνεργασία στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας — ιδίως στο πλαίσιο του προγράμματος SAFE, το οποίο προβλέπει χρηματοδότηση ύψους 150 δισ. ευρώ για την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι αυτονόητο: πώς μπορεί η ΕΕ να εντάσσει την Τουρκία σε προγράμματα ασφαλείας, τη στιγμή που η ίδια κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος και απειλεί κράτος-μέλος της;

Ο Ερντογάν με τον πρωθυπουργό της Βρετανίας Στάρμερ

Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο Κιρ Στάρμερ, ο οποίος, με τα μηνύματά του από την Άγκυρα, μίλησε για «στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία» και «σεβασμό στον ρόλο της ως περιφερειακής δύναμης». Η Βρετανία, μετά το Brexit, αναζητεί διόδους πολιτικής και οικονομικής επιρροής εκτός ΕΕ, και η Τουρκία προσφέρει μια τέτοια δυνατότητα. Η επίσκεψη Στάρμερ, αν και περισσότερο συμβολική, ενίσχυσε την εικόνα της Άγκυρας ως συνομιλητή του ευρωπαϊκού κόσμου — την ώρα που η ίδια αμφισβητεί στην πράξη το ευρωπαϊκό status quo.

Για την Ελλάδα, αυτή η γεωπολιτική ρευστότητα αναδεικνύει την ανάγκη να αποκτήσει ενιαία στρατηγική προβολής ισχύος. Οι βαλκανικές πρωτοβουλίες της ΕΕ δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς ελληνική συμμετοχή, ενώ η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο περνάει αναγκαστικά μέσα από το EastMed Forum. Η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται, απλώς, στις ευρωπαϊκές ανησυχίες.

Η τουρκική στρατηγική αποδίδει γιατί βασίζεται σε κινητικότητα και συνέπεια. Αντιθέτως, η Ευρώπη επιλέγει την αδράνεια, εγκλωβισμένη στη γεωπολιτική της αμηχανία. Από τα Βαλκάνια μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, η Άγκυρα κινείται με ενιαίο σχέδιο, ενώ οι Ευρωπαίοι απαντούν με αποσπασματικές πρωτοβουλίες και αντιφατικά μηνύματα.

Η πώληση Eurofighter και η συζήτηση για ένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE συμβολίζουν ακριβώς αυτό το ευρωπαϊκό παράδοξο: να επιβραβεύεις εκείνον που σε αμφισβητεί, ελπίζοντας ότι έτσι θα τον συγκρατήσεις. Αν η Ευρώπη συνεχίσει να συγχέει τη στρατηγική με τη διαχείριση, τότε η Τουρκία δεν θα χρειαστεί να κατακτήσει τίποτα – θα της το παραχωρήσει η ευρωπαϊκή αφέλεια.

 

Το νέο Γεωπολιτικό Τρίγωνο και ο Ρόλος της Κρήτης

Από
anixneuseis
-
4

 

του Παντελή Σαββίδη

Το κείμενο που ακολουθεί αποτέλεσε την ομιλία του Παντελή Σαββίδη στο συνέδριο “Στρατηγικές και επιδραστικότητα σε τομείς της ελληνικής διπλωματίας. Ο ρόλος της Κρήτης. Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης στη 1 και στις 2 Νοεμβρίου στο Κολυμπάρη Χανίων.

Έρχομαι από τη Θεσσαλονίκη, από την απέναντι πλευρά της Ελλάδας, μιας πόλης που πριν λίγες ημέρες γιόρτασε την 113η επέτειο της απελευθέρωσής της χάρη στην επιμονή ενός μεγάλου Κρητικού και Έλληνα, του Ελευθέριου Βενιζέλου.

Ο Βενιζέλος υπήρξε ο μοναδικός μεγάλος Έλληνας πολιτικός του νεοελληνικού ή νεοελλαδικού κράτους. Ο Καποδίστριας, στον οποίο συχνά αναφερόμαστε υπήρξε μεγάλη ελληνική προσωπικότητα που αν κυβερνούσε η πορεία του κράτους μπορεί να μην ήταν σαν την σημερινή αλλά δεν είχε την τύχη να κυβερνήσει. Έτσι, σήμερα μια ιστορία 200 και πλέον χρόνων έχει να επιδείξει έναν, μόνο, μεγάλο πολιτικό άνδρα.

Ο Βενιζέλος είχε μια οικουμενική αντίληψη για τον ελληνισμό αντίληψη που, δυστυχώς, δεν είναι κυρίαρχη στο σημερινό ελληνικό κράτος το οποίο έχει περιοριστεί στην ιδεολογία της μικράς αλλά εντίμου Ελλάδος. Μικρά παραμένει, το εντίμου είναι προς συζήτηση.

Κάνω αυτήν την εισαγωγή διότι η Κρήτη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα τόπου με οικουμενικά χαρακτηριστικά και με πολυπολιτισμικές εμπειρίες.

Ίσως ο Μπρωντέλ την Κρήτη είχε στο νου του όταν μετατόπιζε το βάρος της ιστορικής ερμηνείας από τα γεγονότα και τα πρόσωπα προς τις δομές του χώρου, του χρόνου και της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η «Μεσόγειος» του δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός χώρος· είναι ένα σύστημα πολιτισμών, οικονομικών δικτύων και οικολογικών ρυθμών, όπου η ανθρώπινη δράση εγγράφεται πάνω σε σταθερές διάρκειες.

Η Κρήτη, μέσα σε αυτό το σχήμα, είναι εμβληματικός κόμβος αυτού του μεσογειακού κόσμου — ένα νησί στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, που συμμετέχει σε όλα τα επίπεδα του Braudelικού χρόνου.

  • στη γεωγραφική σταθερά του θαλασσινού χώρου,
  • στη μακρά διάρκεια των εμπορικών και πολιτισμικών ροών,
  • και στη βραχεία διάρκεια των συγκρούσεων ανάμεσα σε αυτοκρατορίες (Βενετία, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Ισπανία).

Η Κρήτη, ως ορεινό και ημιορεινό νησί, ενσαρκώνει την έννοια της ανθεκτικής γεωγραφίας που ο Braudel περιγράφει:

  • Ένα νησί που επιβάλλει οικονομία αυτάρκειας σε μεγάλο βαθμό, με περιορισμένους πόρους αλλά στρατηγική θέση.
  • Ένα περιβάλλον όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν να «συμβιώνουν» με τη φύση, όπως ολόκληρη η Μεσόγειος — με έλλειψη νερού, σκληρή γη, περιοδικούς ανέμους και σεισμική δραστηριότητα.
  • Μια κοινωνία προσανατολισμένη στη ναυσιπλοΐα και στο εμπόριο ως αντιστάθμισμα στη φτωχή ενδοχώρα.

Η γεωγραφική της θέση επέβαλε τη διαρκή παρουσία εξωτερικών δυνάμεων — Μινωική, Βυζαντινή, Αραβική, Βενετική, Οθωμανική — όμως μέσα από αυτές τις αλλαγές η Κρήτη παρέμεινε σταθερός κρίκος στο δίκτυο της Μεσογείου. Αυτή η “σταθερότητα μέσα στην αλλαγή” είναι η ουσία της Braudelικής γεωγραφίας.

Η οικονομική ζωή της Κρήτης είναι διττή: από τη μία πλευρά, το νησί εντάσσεται πλήρως στο σύστημα του καπιταλισμού των θαλασσίων πόλεων, και από την άλλη, διατηρεί προνεωτερικά χαρακτηριστικά στην ύπαιθρο — κοινότητες, αγροτική αυτάρκεια, περιορισμένη νομισματική κυκλοφορία.

Η Κρήτη λειτουργεί ως τόπος επικάλυψης εποχών — αρχαϊκή στα βουνά, καπιταλιστική στα λιμάνια.

Η Κρήτη γίνεται ένα εργαστήριο μεσογειακής συνύπαρξης, όπου συγκρούονται αλλά και συντίθενται βενετικά, ελληνικά, αραβικά και ανατολικά στοιχεία.

Η Κρήτη, στρατηγικά τοποθετημένη, λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο της χριστιανικής Ευρώπης — αλλά και ως εμπορική γέφυρα με την Ανατολή. Ο Braudel δείχνει πώς η Μεσόγειος δεν είναι απλώς πεδίο πολέμων, αλλά ένα σύστημα ισορροπίας όπου οι ανταγωνισμοί δημιουργούν παράλληλα σχέσεις εξάρτησης και συμβίωσης.

Η Κρήτη υπέκυψε στρατιωτικά με την πολιορκία και την πτώση του Χάνδακα (1669), αλλά παρέμεινε δομικά μεσογειακή:
Η οθωμανική διοίκηση ενσωμάτωσε τους ίδιους οικονομικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς που είχε αφήσει η Βενετία, διατηρώντας τη νησιωτική οικονομία και τα τοπικά δίκτυα. Η «μακρά διάρκεια» υπερίσχυσε της πολιτικής αλλαγής.

Στο πολιτισμικό επίπεδο, η Κρήτη συνθέτει ευρωπαϊκά και ανατολικά στοιχεία.

Η Κρήτη είναι ένα νησί που αλλάζει αφέντες αλλά όχι προσανατολισμό· που διατηρεί τον μεσογειακό του χαρακτήρα ανεξάρτητα από πολιτικές μεταβολές.

Με λίγα λόγια η Κρήτη είναι

  • μικρή, αλλά στρατηγική,
  • πλούσια σε ιστορική μνήμη, αλλά σταθερή στις φυσικές και κοινωνικές της δομές,
  • ένα νησί που ενώνει Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο.

είναι το είδος του τόπου όπου η ιστορία συναντά τη γεωγραφία, και ο άνθρωπος, αντί να κυριαρχεί στο περιβάλλον του, μαθαίνει να συμβιώνει μαζί του.

Αυτή είναι, λοιπόν, η Κρήτη κατά την μπρωντελική ανάγνωση που ταιριάζει στην δική μου γεωπολιτική προσέγγιση.

Γι αυτήν την Κρήτη θα σας μιλήσω.

Προηγουμένως, ορισμένες διευκρινήσεις.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεγάλης γεωπολιτικής ρευστότητας. Σημερινές συνεργασίες και συμμαχίες μπορεί να καταρρεύσουν αύριο.

Η Δύση παρουσιάζει φαινόμενα παρακμής σε αντίθεση με ανατολικές δυνάμεις, κυρίως, Κίνας και Ρωσίας και ο αγώνας για την ηγεμονία είναι αδυσώπητος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες που περνούν μια δική τους εσωτερική κρίση δίνουν εικόνα αδυναμίας να διασφαλίσουν τον ηγεμονικό τους ρόλο τον οποίο αμφισβητεί σε όλους τους τομείς-πλην του στρατιωτικού προς το παρόν- η Κίνα. Ο Μεσογειακός χώρος που μας ενδιαφέρει στην σημερινή μας συνάντηση, αποτελεί πεδίο ενδιαφέροντος και των ΗΠΑ και της Κίνας και της Ρωσίας.

Το ενδιαφέρον για τον χώρο δεν είναι, μόνο ως θαλάσσιας οδού. Η Μεσόγειος ενώνει τρείς ηπείρους και τα γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά συμφέροντα είναι πολλά. Μπορεί με το λιώσιμο των πάγων να ανοίγει και άλλη θαλάσσια οδός-συντομότερη για την Κίνα και τη Ρωσία προς την Ευρώπη (ο αρκτικός κύκλος τον οποίο πριν μερικές ημέρες διέσχισε εμπορικό πλοίο κινεζικών συμφερόντων) αλλά αλίμονο, η Μεσόγειος δεν είναι μια απλή θαλάσσια οδός.

Οπότε ο ανταγωνισμός ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας στον χώρο αυτό πρέπει να θεωρείται δεδομένος.

Στα κενά που επιτρέπουν οι τρείς αυτές δυνάμεις κινούνται και περιφερειακοί παίκτες οι οποίοι μας ενδιαφέρουν και μας αφορούν. Κυρίως, η Τουρκία και το Ισραήλ.

Η Ελλάδα είναι ενταγμένη πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά στο δυτικό σύστημα το οποίο κυριαρχείται από τις ΗΠΑ. Αυτή η σταθερά δεν μπορεί να αλλάξει.

Οπότε η γεωπολιτική μας ανάλυση έχει ως βάση την Ελλάδα και τα συμφέροντά της μέσα στο δυτικό σύστημα.

Και επειδή το φαινόμενο δεν είναι γραμμικό το ζήτημα είναι να δούμε πως παίζεται το παιχνίδι από τους πρωταγωνιστές και πως η Ελλάδα μπορεί να διασφαλίσει τα συμφέροντά της.

Στη γεωπολιτική αυτή ανάλυση η Κρήτη διαδραματίζει από κάθε άποψη πρωταγωνιστικό ρόλο.

Χάρτης του FMES για την γραμμή του νέου Ψυχρού Πολέμου. Ξεκινά απο τον Βερίγγειο Πορθμό, φθάνει στις Βαλτικές χώρες, κατεβαίνει στην Αλεξανδρούπολη και διατρέχει τα Ελληνοτουρκικά σύνορα.

Η Κρήτη στο Μεσογειακό Τόξο: ο αμερικανικός άξονας εξισορρόπησης απέναντι σε Τουρκία και Κίνα

Η αμερικανική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο βρίσκεται σε φάση επιθετικής αναδιάταξης. Η Ουάσιγκτον, συνειδητοποιώντας ότι το κέντρο βάρους της παγκόσμιας ισχύος μετατοπίζεται από τη Δυτική Ευρώπη προς την Ευρασία, επιδιώκει να οικοδομήσει ένα μεσογειακό τόξο σταθερότητας που να αποτρέπει τη σύγκλιση τουρκικών, ρωσικών και κινεζικών επιρροών.
Η Ελλάδα, και ιδιαίτερα η Κρήτη, έχουν αναδειχθεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο αυτής της στρατηγικής.

  1. Από τον «Αναχωρητισμό» στη γεωγραφία της ισχύος

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν και η μερική αναδίπλωση στη Μέση Ανατολή δημιούργησαν ένα γεωπολιτικό κενό που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν η Κίνα, η Ρωσία και περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία.
Η Ουάσιγκτον, αντιλαμβανόμενη ότι η «περιφέρεια» της Ευρώπης (Ανατολική Μεσόγειος – Ερυθρά Θάλασσα – Ινδικός Ωκεανός) γίνεται νέα ζώνη σύγκρουσης, επανέρχεται μέσω θαλάσσιων διαδρόμων και συμμαχιών.
Αυτή είναι η ουσία του λεγόμενου «Μεσογειακού Τόξου»: ένα πλέγμα ενεργειακών, στρατιωτικών και πολιτικών συνεργασιών που συνδέουν την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

  1. Η Ελλάδα ως γέφυρα και προπύργιο

Η αμερικανική στρατηγική βλέπει την Ελλάδα όχι μόνο ως σύμμαχο, αλλά ως κεντρικό κόμβο ελέγχου των θαλάσσιων ροών ανάμεσα στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική.
Η ενίσχυση της Σούδας, οι νέες εγκαταστάσεις σε Αλεξανδρούπολη, Λάρισα και Στεφανοβίκειο, και η αμερικανική παρουσία σε ελληνικά λιμάνια συνθέτουν ένα στρατηγικό «τετράπλευρο» που επιτρέπει στις ΗΠΑ:

  • να εποπτεύουν τον θαλάσσιο διάδρομο Μαύρη Θάλασσα – Ανατολική Μεσόγειος,
  • να λειτουργούν ως εγγυητής για τις ισραηλινές και κυπριακές ενεργειακές υποδομές,
  • και να ελέγχουν την προσέγγιση της Κίνας προς τα ευρωπαϊκά λιμάνια (Πειραιάς, Τεργέστη, Βενετία).

Η Ελλάδα, παράλληλα, ενισχύει τον ρόλο της ως ενεργειακός δίαυλος. Ο EastMed, ο Great Sea Interconnector και οι υποθαλάσσιες συνδέσεις με την Αίγυπτο και το Ισραήλ αποτελούν τμήμα αυτής της «θαλάσσιας γραμμής» που σταθεροποιεί την περιοχή υπό δυτική αιγίδα.

Αξιοσημείωτη είναι και η ιδέα του IMEC

Χωρίς να επεκταθώ περισσότερο διότι ο χρόνος δεν το επιτρέπει, οι Αμερικανοί έχουν σύρει την γραμμή του νέου ψυχρού πολέμου. Από τον Βερίγγειο Πορθμό στις Βαλτικές χώρες, από εκεί στην Αλεξανδρούπολη και από την Αλεξανδρούπολη δια των ελληνοτουρκικών συνόρων προς νότο, ως το Σουέζ.

Η γραμμή αυτή διεμβολίζεται και αμφισβητείται, οικονομικά κυρίως, πάντως, προς ώρας όχι στρατιωτικά. Και από την Κίνα και από την Ρωσία και από την Τουρκία. Είναι οι τρείς δυνάμεις με τις οποίες η Ελλάδα πρέπει να ρυθμίσει τις σχέσεις της ενταγμένη στο αμερικανικό μεσογειακό τόξο.

  1. Η Κρήτη ως γεωπολιτικός πολλαπλασιαστής

Η Κρήτη είναι το θεμέλιο του αμερικανικού στρατηγικού σχεδίου.
Η Ναυτική Βάση της Σούδας αποτελεί:

  • το μόνο βαθύ λιμάνι του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο που μπορεί να φιλοξενήσει αεροπλανοφόρα και πυρηνοκίνητα υποβρύχια,
  • κόμβο ανεφοδιασμού για επιχειρήσεις στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη Μαύρη Θάλασσα,
  • και, κυρίως, σημείο ελέγχου του διαδρόμου Σουέζ-Κρήτη-Αδριατική, δηλαδή της «καρδιάς» του νέου μεσογειακού τόξου.

Η Κρήτη λειτουργεί πλέον ως A2/AD zone (ζώνη άρνησης πρόσβασης) για οποιαδήποτε δύναμη επιχειρεί να διεισδύσει από τον Νότο προς τη Μεσόγειο. Οι αμερικανικές και ισραηλινές επιχειρήσεις επανειλημμένα έχουν αξιοποιήσει τις υποδομές της, είτε για επιτήρηση ιρανικών ή ρωσικών κινήσεων, είτε για ανεφοδιασμό επιχειρήσεων στη Συρία και στη Λιβύη.

Η γεωγραφική της θέση — στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων — της δίνει αξία πολλαπλάσια από το μέγεθός της: ελέγχει ταυτόχρονα τα Βαλκάνια, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι ΗΠΑ επενδύουν στη δημιουργία «συμπληρωματικών εγκαταστάσεων» στην Κρήτη (UAV bases, logistics centers, intelligence nodes), συνδέοντας τη Σούδα με τη Λάρισα και το Στεφανοβίκειο σε ένα ενιαίο επιχειρησιακό πλέγμα.

Με τη νέα Αμυντική Συμφωνία ΗΠΑ-Ελλάδας (MDCA 2021, επέκταση 2022) οι Αμερικανοί απέκτησαν δικαίωμα μόνιμης πρόσβασης σε τέσσερις ελληνικές τοποθεσίες:

  • Σούδα (Κρήτη) – θαλάσσιο και αεροπορικό hub,
  • Αλεξανδρούπολη – logistics για Μαύρη Θάλασσα & Βαλκάνια,
  • Λάρισα – UAV / ISR operations center,
  • Στεφανοβίκειο – ελικόπτερα και τακτικές δυνάμεις Army Aviation. Μετά τις πλημμύρες ό,τι υπήρχε στο Στεφανοβίκειο μεταφέρθηκε στην Λάρισα.

Αυτά τα τέσσερα σημεία είναι διασυνδεδεμένα επιχειρησιακά, με την Κρήτη να λειτουργεί ως «νότιο άκρο» του δικτύου και την Αλεξανδρούπολη ως «βόρειο άκρο». Όταν π.χ. αμερικανικά UAV πετούν από τη Λάρισα ή τη Σούδα, τα δεδομένα τους διαβιβάζονται σε πραγματικό χρόνο στο NATO Intelligence Fusion Center στη Μ. Βρετανία.
Ουσιαστικά μιλάμε για ένα ενιαίο ψηφιακό πεδίο μάχης που καλύπτει την Ανατολική Μεσόγειο.

Σούδα: η αναντικατάστατη Αμερικανική βάση

Δικτύωση πληροφοριών – “Intelligence nodes”

Η Κρήτη έχει αναδειχθεί σε σημείο «διασταύρωσης πληροφοριών» (communication relay και intelligence sharing) ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ισραήλ και Ελλάδα.

  • NSA & ΕΥΠ συνεργάζονται σε κοινές ακροάσεις θαλάσσιων επικοινωνιών από σταθμούς στη Σούδα και στη Γαύδο.
  • IDF & US Navy συμμετέχουν σε κοινά προγράμματα Ηλεκτρονικού Πολέμου (ELINT) και αντι-drone τεχνολογιών.
  • Η Κρήτη χρησιμοποιείται ως ενδιάμεσος κόμβος μεταφοράς δεδομένων για δορυφόρους SIGINT που επιτηρούν τη Μέση Ανατολή και τη Λιβύη.

Έτσι η Σούδα και οι συμπληρωματικές εγκαταστάσεις γύρω της (Καστέλι, Ακρωτήρι, Τυμπάκι) συνδέονται με το ευρύτερο νατοϊκό δίκτυο παρακολούθησης του Aegean ISR Grid.

Συνολικά

Η Κρήτη είναι σήμερα ένα πολύ-στρωματικό στρατηγικό hub:

  • επιχειρησιακό (πλοία, UAV, ανεφοδιασμός),
  • πληροφοριακό (παρακολούθηση / SIGINT),
  • και υποστηρικτικό (logistics & ανθρώπινο δυναμικό).
  1. Η Τουρκία ως απρόβλεπτος παράγοντας

Η Ουάσιγκτον  αντιλαμβάνεται πως η Τουρκία δεν είναι πια ο αξιόπιστος σύμμαχος του Ψυχρού Πολέμου.
Η πολιτική «στρατηγικής αυτονομίας» του Ερντογάν, η αγορά ρωσικών S-400, οι επαφές με τη Μόσχα και το Πεκίνο, και η φιλοδοξία για ηγεμονία στη Μεσόγειο («Γαλάζια Πατρίδα») τη φέρνουν σε τροχιά σύγκρουσης με τη Δύση.
Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ, χωρίς να εγκαταλείπουν πλήρως την Τουρκία, επενδύουν σε εναλλακτικούς άξονες — Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο, Ινδία.

Η Κρήτη, σε αυτό το πλαίσιο, είναι το αντίβαρο στην τουρκική Αττάλεια και το Ακσάζ: ελέγχει τις ναυτικές προσβάσεις τουρκικών δυνάμεων και «δέχεται» τα δυτικά logistics που θα χρειάζονταν σε περίπτωση κρίσης.
Η Τουρκία βλέπει αυτό το πλέγμα ως περικύκλωση — και δεν έχει άδικο. Το Μεσογειακό Τόξο είναι ουσιαστικά το αντι-Mavi Vatan δόγμα των ΗΠΑ.

  1. Η Κίνα και το «μεσογειακό παιχνίδι»

Η Κίνα έχει διεισδύσει ήσυχα στη Μεσόγειο μέσω επενδύσεων (COSCO στον Πειραιά, λιμάνια Αλγερίας, Ιταλίας και Αιγύπτου).
Για τις ΗΠΑ, ο έλεγχος της Κρήτης είναι το ανάχωμα στη μετατροπή της Μεσογείου σε κινεζικό θαλάσσιο διάδρομο του BRI.
Από τη Σούδα, οι Αμερικανοί επιτηρούν κινήσεις στον Πειραιά και τη Διώρυγα του Σουέζ — δύο κρίσιμους κρίκους της Belt and Road.
Η παρουσία τους στην Κρήτη λειτουργεί έτσι και ως μήνυμα προς το Πεκίνο: ο Νέος Δρόμος του Μεταξιού σταματά εδώ.

  1. Η «Αμερικανική Μεσόγειος» του 21ου αιώνα

Η Ουάσιγκτον δεν βλέπει τη Μεσόγειο ως περιφέρεια, αλλά ως δοκιμαστικό πεδίο της νέας θαλάσσιας γεωπολιτικής.
Στην καρδιά αυτού του σχεδίου βρίσκεται ένα τρίγωνο σταθερότητας:
Κρήτη – Κύπρος – Ισραήλ.
Κάθε πλευρά του τριγώνου υπηρετεί διαφορετικό σκοπό:

  • Η Κρήτη: στρατιωτικός και επιχειρησιακός κόμβος του ΝΑΤΟ.
  • Η Κύπρος: παρατηρητήριο και υποδομή για τη Μέση Ανατολή.
  • Το Ισραήλ: τεχνολογικός και ενεργειακός πυλώνας.

Η ενοποίησή τους δημιουργεί ένα αμερικανικό «ανάχωμα» που εκτείνεται μέχρι την Ινδία, μέσω των συμμαχιών I2U2 και του Ινδο-Μεσογειακού Διαδρόμου.
Η Κρήτη είναι το δυτικό άκρο αυτής της γραμμής — το σημείο όπου η Ασία συναντά τη Δύση και όπου δοκιμάζεται το αν ο αμερικανικός ηγεμονισμός μπορεί να μετατραπεί σε πολυεπίπεδη συνεργασία.

  1. Συμπέρασμα

Η αμερικανική γεωπολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι πλέον «παρουσία»· είναι ανασύνθεση.
Η Κρήτη, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο σημείο, συμπυκνώνει την έννοια του θαλάσσιου ελέγχου: κυριαρχία μέσω θέσης, επιρροής και συνδυασμένων συμμαχιών.
Για την Ελλάδα, αυτό είναι διπλό στοίχημα:

  • αφενός, προσφέρει τη δυνατότητα να καθιερωθεί ως πυλώνας σταθερότητας και αξιόπιστος εταίρος των ΗΠΑ·
  • αφετέρου, εγκυμονεί τον κίνδυνο να μετατραπεί σε προκεχωρημένο μέτωπο ενός νέου Ψυχρού Πολέμου.

Η Κρήτη είναι, εν τέλει, ο καθρέφτης της αμερικανικής στρατηγικής στον 21ο αιώνα: όποιος ελέγχει την Κρήτη, ελέγχει την πρόσβαση της Ασίας στη Μεσόγειο — και επομένως, το μέλλον της παγκόσμιας ισορροπίας.

Αυτό το πλεονέκτημα η Αθήνα δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να αξιοποιήσει αποτελεσματικά. Δίνει αλλά δεν ζητάει.

Η Κρήτη, η Κύπρος και η Θεσσαλονίκη για την επαφή με τα Βαλκάνια είναι οι τρείς γεωγραφικοί πόλοι που θα μπορούσε να αξιοποιήσει αποτελεσματικά η Ελλάδα.

Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να τα έχει καταφέρει. Ας ελπίσουμε ότι θα αντιληφθεί την αξία τους.

 

 

Ἡ Κύπρος «ἀνακήρυξε» ΑΟΖ, ἐμεῖς τί φοβόμαστε;

Από
pcuser
-
0

Μέ τήν ὁριοθέτηση πού ἀνεκοίνωσε ἡ Λευκωσία μέ τόν Λίβανο ὁλοκλήρωσε τίς νομικές διαδικασίες ἀψηφῶντας τίς ἀπειλές τῆς «Γαλάζιας Πατρίδος» – Ἡ Ἑλλάς, ὅμηρος τῆς θεωρίας τοῦ «θερμοῦ ἐπεισοδίου», δέν ἀσκεῖ μέχρι σήμερα τά δικαιώματά της

Μέ καθυστέρηση 23 ἐτῶν ἐκυρώθη ἀπό τήν Κυβέρνηση τοῦ Λιβάνου ἡ συμφωνία ὁριοθετήσεως θαλασσίων ζωνῶν μέ τήν Κύπρο, ἀναδιαμορφώνοντας τά γεωστρατηγικά δεδομένα στήν ἀνατολική Μεσόγειο. Τήν ἐπίτευξη τῆς συμφωνίας ἡ «Ἑστία» εἶχε ἀναδείξει ἀπό ἡμερῶν ἤδη, στό φύλλο της τῆς 25ης Ὀκτωβρίου. Ἡ συμφωνία αὐτή εἶχε ἐπιτευχθεῖ τό 2007, ἐποχή κατά τήν ὁποία ἡ Κύπρος προέβαινε σέ ἀνάλογες ὁριοθετήσεις μέ τήν Αἴγυπτο καί τό Ἰσραήλ. Ἦταν ἀπό τίς πρῶτες χῶρες πού ἔσπευσαν νά ἐφαρμόσουν τά προβλεπόμενα ἀπό τό Διεθνές Δίκαιον τῆς Θαλάσσης, ἀμέσως μόλις ἡ Σύμβασις τοῦ Μοντέγκο Μπαίυ (διά τῆς ὁποίας καθιερώθηκε τό ΔΔΘ) κυρώθηκε ἀπό τά κοινοβούλια τῶν χωρῶν πού μετεῖχαν στήν σχετική διάσκεψη. Ἡ Κύπρος λοιπόν ἔσπευσε καί ἐκμεταλλεύθηκε τήν εὐκαιρία τήν ὁποία ἡ Ἑλλάς ἔχει ἀφήσει νά περάσει. Καί ὅμως ἡ Ἑλλάς ἔπρεπε νά εἶναι ἡ πρώτη χώρα πού θά ἔπρεπε νά ὑπογράψει ὁριοθέτηση ΑΟΖ μέ τήν Κύπρο, κατοχυρώνοντας τά δικαιώματα τῶν δύο ἑλληνικῶν Κρατῶν στίς θαλάσσιες ζῶνες τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου. Δέν τό ἔπραξε καί τό ἐρώτημα εἶναι: Γιατί; Τί φοβεῖται;

Μέ τήν κύρωση τῆς συμφωνίας ὁριοθετήσεως μέ τόν Λίβανο, κλείνει ἕνα κεφάλαιο ἐκκρεμοτήτων γιά τήν Λευκωσία. Ἤ μᾶλλον κλείνει ὡς πρός τίς ζῶνες νοτίως καί ἀνατολικῶς τῆς Μεγαλονήσου. Ἐκ δυσμῶν, πού θά ἔπρεπε νά ἔχει ὑπογραφεῖ ὁριοθέτησις μέ τήν Ἑλλάδα, ὑπάρχει κενό. «Μαύρη τρῦπα». Ἡ Ἑλλάς μάλιστα δέν ἔχει κἄν κηρύξει ΑΟΖ, ἀρκουμένη στό γεγονός ὅτι ἐφάπτεται ἡ ἑλληνική μέ τήν κυπριακή ὑφαλοκρηπῖδα (καί πάλι χωρίς συμφωνία ὁριοθετήσεως) καί ἐφάπτονται τό FIR Ἀθηνῶν καί τό FIR Λευκωσίας καθώς καί συναρτωμένη ζώνη εὐθύνης γιά ἔρευνα καί διάσωση.

Τό σημαντικό εἶναι ὅτι ἡ καθυστέρησις τῶν 23 ἐτῶν στήν κύρωση τῆς συμφωνίας μέ τόν Λίβανο ἦταν ἀποτέλεσμα ἀσφυκτικῶν τουρκικῶν πιέσεων πρός τήν χώρα. Τό γεγονός δηλαδή ὅτι τώρα ἡ Βηρυττός ἀπεφάσισε νά προχωρήσει συνιστᾶ πραγματική ἧττα γιά τίς τουρκικές ἐπιδιώξεις στήν περιοχή. Σημαίνει ὅτι, στήν συγκεκριμένη περίπτωση, ἡ σταθερή πολιτική τῆς Τουρκίας γιά ἐπιβολή τετελεσμένων διά τῆς ἀπειλῆς βίας ἔπεσε στό κενό. Καί τοῦτο θά ἔπρεπε νά ἀποτελέσει «μάθημα» γιά τήν Ἀθήνα, ἡ ὁποία δείχνει νά κινεῖται ὑπό τόν διαρκῆ φόβο ἑνός «θερμοῦ ἐπεισοδίου» μέ τήν Τουρκία, ὁ ὁποῖος τήν ἀποτρέπει ἀπό τοῦ νά λάβει τίς γενναῖες ἀποφάσεις πού ἀπαιτοῦνται γιά τήν στήριξη τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων στήν εὐρύτερη περιοχή.

Τό γεγονός δηλαδή ὅτι ἡ Ἑλλάς ἀποφεύγει τήν κήρυξη ΑΟΖ (ἔχει μερικῶς μόνον κηρυχθεῖ ταυτοχρόνως μέ τίς συμφωνίες ὁριοθετήσεως μέ τήν Ἰταλία καί τήν Αἴγυπτο) δείχνει ὅτι ἡ Ἀθήνα ἐξακολουθεῖ νά ζεῖ ὑπό ἕνα ἰδιότυπο καθεστώς ὁμηρίας, τό ὁποῖο ἐπιτρέπει στήν Τουρκία νά ἐπιβάλλει τίς θέσεις της. Καί εἶναι χαρακτηριστική ἡ πανομοιότυπη ρητορική πού «δικαιολογεῖ» αὐτήν τήν στάση. «Ἀποφύγαμε τόν πόλεμο» ἦταν ἡ ἀπολογία τοῦ Κώστα Σημίτη μετά τήν ὑποχώρηση τῶν Ἰμίων. «Ἀποφύγαμε μιά κρίση» ἦταν ἡ ἀπολογία τοῦ Γιώργου Γεραπετρίτη μετά τήν ὑποχώρηση τῆς Κάσου. Ἔρχεται ὅμως ἡ Κύπρος νά μᾶς δείξει ὅτι ὑπάρχει καί ἄλλος δρόμος. Αὐτός τῆς ἐπιμονῆς στά ἐθνικά δίκαια. Πού, στήν συγκεκριμένη περίπτωση, δημιούργησε τετελεσμένα καί στρίμωξε στήν γωνία τήν Τουρκία, σέ μιά στιγμή κατά τήν ὁποία ἑτοιμαζόταν νά ὑπογράψει συμφωνία ὁριοθετήσεως μέ τήν Συρία τοῦ «φίλου» της ἀλ Σάαρα. Ἡ προσήλωσις στόν στόχο φέρνει ἀποτελέσματα. Ἡ Κύπρος τά κατάφερε ἐφαρμόζοντας μιά συνεπῆ πολιτική θαλασσίων ὁριοθετήσεων, πού ἄρχισε ἀπό τά χρόνια τοῦ ἀειμνήστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Γιά ποιόν λόγο ὀλιγωρεῖ ἡ Ἀθήνα;

estianews.gr

111 Βουλευτές τῆς ΝΔ στήν διακήρυξη γιά τήν νέα ταυτότητα τῆς παρατάξεως

Από
pcuser
-
0

Ἰδεολογικό μανιφέστο Δένδια ἐνώπιον Μητσοτάκη μέ «ἀλλαγή», «ἀναγέννηση», «ἀπαλλαγή ἀπό τό ξεπερασμένο», «θεσμούς μέ διαφάνεια» καί «ἐγγυήσεις κατά τῆς διαφθορᾶς»

«Στά κακοτράχαλα τά βουνά μέ τό σουράβλι καί τό ζουρνᾶ πάνω στήν πέτρα τήν ἁγιασμένη χορεύουν τώρα τρεῖς ἀντρειωμένοι. Ὁ Νικηφόρος κι ὁ Διγενῆς κι ὁ γιός τῆς Ἄννας τῆς Κομνηνῆς. Δική τους εἶναι μιά φλούδα γῆς μά ἐσύ, Χριστέ μου, τούς εὐλογεῖς γιά νά γλιτώσουν αὐτή τή φλούδα ἀπ’ τό τσακάλι καί τήν ἀρκούδα. Δές πῶς χορεύει ὁ Νικηταρᾶς κι ἀηδόνι γίνεται ὁ ταμπουρᾶς. Ἀπό τήν Ἤπειρο στό Μοριᾶ κι ἀπ’ τό σκοτάδι στή λευτεριά τό πανηγύρι κρατάει χρόνια στά μαρμαρένια τοῦ χάρου ἁλώνια. Κριτής κι ἀφέντης εἶν’ ὁ Θεός καί δραγουμάνος του ὁ λαός».

Μέ αὐτούς τούς στίχους τοῦ Νίκου Γκάτσου σέ σύνθεση τοῦ Μάνου Χατζιδάκι, τούς ὁποίους ἑρμήνευσε ὁ μεγάλος Μανώλης Μητσιᾶς ἐνώπιον τῶν 700 προσκεκλημένων, μεταξύ αὐτῶν ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, 111 βουλευτές τῆς ΝΔ, 8 Μητροπολῖτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τό σύνολο τῆς ἡγεσίας τῆς στρατιωτικῆς καί ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων, «ὑποδέχθηκε» προχθές τό βράδυ στό νέο ἀνακαινισμένο Πεντάγωνο τόν Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης Νῖκος Δένδιας. Δεδομένου τοῦ θορύβου πού διαρκεῖ γιά τίς μεταξύ τους σχέσεις, ὁ Κερκυραῖος πολιτικός ἀποτόλμησε μπροστά στό Πεντάγωνο μιά μοναδικοῦ ρίσκου πολιτική πρωτοβουλία: Ἐπιχείρησε καί κατάφερε νά διαφοροποιηθεῖ ἀπό τόν πολιτικό του προϊστάμενο γιά τό πῶς ἀντιλαμβάνεται σήμερα τήν Ἑλλάδα μέσα στόν σύγχρονο κόσμο καί τήν ποιότητα τῆς διακυβέρνησής της. Δέν προσέφυγε σέ κορῶνες. Ἡ συνταγή του ἦταν «ἤπια ἰσχύς».

Χωρίς ὅμως νά θίξει τόν κύριο Μητσοτάκη. Ἀλλά βγάζοντάς τον ἐντελῶς ἔξω ἀπό τά νερά του. Ὁ «Τσάμικος» καί οἱ ἥρωές του, ὁ Χριστός, ὁ Νικηφόρος, ὁ Διγενῆς, ὁ Νικηταρᾶς καί ἡ Ἄννα Κομνηνή, πού εἶναι ἐπίσης τό ἀγαπημένο τραγούδι τῶν πρώην Πρωθυπουργῶν Κώστα Καραμανλῆ καί Ἀντώνη Σαμαρᾶ (ἰδίως τοῦ δεύτερου), δέν εἶναι ἀκριβῶς τῆς ἀρεσκείας τοῦ κυρίου Μητσοτάκη. Δέν ἀρέσει στούς ὑπερφιλελεύθερους τό Βυζάντιο. Οὔτε τό «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά Νικητήρια» πού ἀπέδωσε ἐξαιρετικά ἡ χορωδία τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων στήν ἔναρξη τῆς ἐκδήλωσης. Ὁ πιό γνωστός δηλαδή ὕμνος πρός τιμήν τῆς Παναγίας πού συνδέεται μέ τήν Κωνσταντινούπολη. Γι’ αὐτό εἶναι καί λίαν ἀμφίβολο ἄν ὁ Πρωθυπουργός κατανόησε ἀπό ποῦ μᾶς ἔρχεται ἡ φράση «Πολυχρόνιος ἡμέρα» πού ἀνεφώνησαν τρίς οἱ ἄψογοι παρουσιαστές τῆς ἐκδήλωσης, Ἄντζελα Γκερέκου καί Ἄκης Σακελλαρίου.

Ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης τόλμησε, μέ ἀφορμή τήν ἀνακαίνιση ἑνός κτηρίου ἀπό ἐρείπιο τοῦ παρελθόντος (πού θύμιζε τά ἡρωικά προσφυγικά τῆς Λεωφόρου Ἀλεξάνδρας) σέ σύγχρονο βιοκλιματικό κτήριο (μέ τήν ὑπογραφή τοῦ μεγάλου Κώστα Βαρώτσου), νά λύσει ἐνώπιον ὅλων, μεταξύ τῶν ὁποίων καί οἱ Νικήτας Κακλαμάνης, Εὐάγγελος Βενιζέλος, Εὐάγγελος Μεϊμαράκης, μιά δύσκολη ἰδεολογική ἄσκηση: Πόση νεωτερικότητα μπορεῖ νά ἀντέξει ἡ παράδοση; Καί πόση παράδοση «χωρᾶ» ἡ νεωτερικότητα; Ἡ ἀπάντηση πού ἔχει δώσει μέχρι στιγμῆς πλεῖστες ὅσες φορές στό ἴδιο διακύβευμα ἡ παροῦσα «κεντρώα» ἡγεσία τῆς ΝΔ εἶναι ἡ ἀποκοπή ἀπό τήν παράδοση χάριν τῆς νεωτερικότητας. Ὁ Δένδιας, μέ σύμμαχό του τό νέο μοντέρνο κτήριο πού ἀνακαινίστηκε μέ χορηγία 10 ἑκατομμυρίων εὐρώ τοῦ «ταξίαρχου» ἐπιχειρηματία Εὐάγγελου Μυτιληναίου, ἀπέδειξε ὅτι ἡ παράδοση «παντρεύεται» μέ τήν νεωτερικότητα. «Παντρεύεται» τό χθές μέ τόν «φιλόδοξο ἐκσυγχρονισμό», ὅπως τόν ἀποκάλεσε, καί μέ τό «ὑγιές ἐνάρετο φιλελεύθερο ὑπόδειγμα». «Παντρεύεται» μέ τήν νέα μοντέρνα ὄψη τοῦ κτηρίου, πού παραπέμπει, ὅπως εἶπε ὁ ὑπουργός, «στίς πτυχώσεις τῆς φουστανέλας τῶν Εὐζώνων καί στούς κίονες ἀρχαίων μνημείων». «Παντρεύεται» μέ τήν πίστη καί τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία εἶναι τοποθετημένη στήν εἴσοδό του δεξιά ὅπως μπαίνεις, μέ τήν ἐπίγνωση ὅτι πρίν ἀπό ὅλες τίς μεγάλες μάχες τοῦ Ἔθνους σέ αὐτήν ὁρκίζονταν οἱ στρατηγοί καί τό στράτευμα. «Παντρεύεται» γιατί τό δρώμενο πού ἐπιμελήθηκε ἡ καταξιωμένη Σοφία Σπυράτου σέ κοστούμια τῆς Ντένης Βλαχιώτη ἔδεσε ἁρμονικά μέ τόν νέο περιβάλλοντα χῶρο καί τήν «Κιβωτό τῆς Μνήμης».

Ὁ Δένδιας μίλησε τολμηρά μπροστά στόν Πρωθυπουργό γιά «ἀλλαγή» καί «ἀναγέννηση». Γιά «Ἱστορία» καί «ταυτότητα». Γιά τίς Δημοκρατίες πού χρειάζονται «διαυγεῖς θεσμούς». Γιά θεσμούς «μέ οὐσιαστική σύγκρουση καί βαθιές μεταρρυθμίσεις». Γιά «ἐγγυήσεις κατά τῆς διαφθορᾶς». Γιά τήν «ἀπειλή πού γίνεται δεκαπλάσια» ἐπειδή «ἡ ἰσχύς παράγει δίκαιο» καί ἀπαιτεῖ, ἐκτός ἀπό ἐξοπλισμούς, «συναγωνισμό οἰκονομιῶν, ἐπένδυση στό ἀνθρώπινο κεφάλαιο καί καινοτομία». Γιά τό «φιλελεύθερο ἐνάρετο ὑπόδειγμα πού δίδει νέους μισθούς μέ ἐξοικονομήσεις ἀπό τήν μείωση τοῦ κράτους» (τό ἔκανε τό ΥΠΕΘΑ καταργῶντας 3.000 ὀργανικές θέσεις). Γιά τήν σύγκρουση «μέ τό στατικό, τό ἀποσπασματικό καί τό ξεπερασμένο», πού γιά νά γίνει χρειάζεται «νά ἀναγνώσουμε ἐκ νέου τήν Ἑλλάδα». Γιά τό «ἄνοιγμα στό καινούργιο πού προποθέτει σεβασμό στήν παράδοση» καί στήν «ἐθνική ταυτότητα».

Ἀπό τό σημεῖο ἐκεῖνο καί μετά, ὁ ὑπουργός Ἀμύνης χάραξε τήν διαχωριστική γραμμή μέ τήν παροῦσα ἡγεσία. Ἀφοῦ ἐξάντλησε τήν νεωτερικότητα, διακήρυξε τήν «σύζευξη τῆς παράδοσης μέ τήν πρόοδο» ἀναθεωρῶντας ἐν μέρει καί αὐτήν τήν ἰδεολογική διακήρυξη τῆς ΝΔ τοῦ 1974, ἡ ὁποία ὁρίζει ὅτι «συντηρεῖ ἀπό τήν παράδοση μόνο ὅσα ὁ χρόνος ἀπέδειξε σωστά καί προχωρεῖ μέ μεγάλα καί τολμηρά βήματα στίς ἐξελισσόμενες συνθῆκες». Ὁ ὑπουργός ὑπερέβη τήν διάκριση καί ὁμίλησε γιά σύζευξη. Υἱοθετῶντας οὐσιαστικά τό ὑπό τοῦ Ἐλύτη λεχθέν, ὅτι «θά ἔρθει μιά μέρα πού τό παρελθόν θά μᾶς συγκλονίσει μέ τήν δύναμη τῆς ἐπικαιρότητάς του».

Ὁ ὑπουργός τόνισε ὅτι «ἡ εἰκόνα, ἡ μνήμη καί ἡ αἰσθητική ἔχουν θέση στόν πυρῆνα τῆς ἐθνικῆς ἀμυντικῆς ταυτότητας», ἐνῶ ἔκανε εἰδική ἀναφορά στήν Παναγία, στούς Αὐτοκράτορες καί στό «Ὑπερμάχῳ» (μᾶλλον ἐκτός κειμένου, γιατί παραδόξως δέν βρήκαμε τίς ὡραῖες αὐτές ἀναφορές στό κείμενο τῆς ὁμιλίας πού ἀναρτήθηκε στήν ἱστοσελίδα τοῦ Ὑπουργείου). Τελευταῖο, ἀλλά ὄχι ἔλασσον: ὁ κύριος Δένδιας ἔκανε ἐνώπιον τοῦ δημάρχου Ἀθηναίων Χάρη Δούκα, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται σέ κόντρα μέ τό Μαξίμου, εἰδική ἀναφορά στήν «ἐθνική ἑνότητα». Ὁ δήμαρχος δώρισε καί τά 28 σύν 25 δενδρύλλια πού φυτεύτηκαν στόν περίβολο τοῦ Πενταγώνου πρός τιμήν τῆς 28ης Ὀκτωβρίου καί τῆς 25ης Μαρτίου.

Ὁ προλαλήσας Εὐάγγελος Μυτιληναῖος, πού ἔλαβε τόν λόγο γιά νά ὑπογραμμίσει «ναί, ἀνήκουμε στήν Δύση καί στό ΝΑΤΟ, ἀλλά πρέπει νά βασιζόμαστε στίς δυνάμεις μας», σίγουρα ἀντελήφθη τήν ἀλλαγή στήν ἀτμόσφαιρα. Ἐπικαλέστηκε μάλιστα φράση συνέντευξης τοῦ Βαρώτσου στήν «Ἑστία τῆς Κυριακῆς», γιά νά τήν ἀντιδιαστείλει μέ τήν φράση «ἄν θές εἰρήνη, προετοιμάσου γιά πόλεμο». Ὁ γλύπτης Κώστας Βαρῶτσος, πού μίλησε ἐπίσης πρίν τόν Δένδια καί ἔπειτα κάθισε δίπλα στήν σύζυγό του Δανιηλίδα Δανασῆ καί στήν οἰκοδέσποινα σύζυγο τοῦ ὑπουργοῦ Δάφνη, ἐπίσης κατενόησε τό ἰδεολογικό πλαίσιο τῆς ἡμέρας. Δικαίωσε ἔτσι τήν εἰσήγηση τοῦ γενικοῦ γραμματέα Ἀντώνη Οἰκονόμου πρός τόν ὑπουργό νά ἀναλάβει αὐτός τήν ἀνακαίνιση.

Ἐκεῖνος πού φάνηκε νά μήν καταλαβαίνει τήν «βελούδινη ἐπανάσταση» Δένδια ἦταν ὁ ταλαιπωρούμενος ἀπό κορωνοϊό (καί ἴσως δικαιολογημένος γιά τά μειωμένα ἀνακλαστικά του) Πρωθυπουργός. Ἀνέβηκε στό βῆμα ἀμέσως μετά τόν κύριο Δένδια καί δέν ἔνιωσε κἄν τήν ἀνάγκη νά κάνει ἕνα σχόλιο γιά ὅσα εἶχαν ἤδη συμβεῖ. Πέρασαν ἀπό μπροστά του ὁ Χατζιδάκις, ὁ Γκάτσος, ὁ Μητσιᾶς, ὁ Ἄγγελος Παπαδημητρίου, οἱ στρατιῶτες στό πλατύσκαλο τοῦ Ὑπουργείου πού «χαιρετοῦσαν» τίς μητέρες τους καί δέν βρῆκε μιά λέξη νά πεῖ. Περιορίστηκε σέ μιά καλή, ἀλλά κλασσική, χωρίς κάτι νέο, ὁμιλία. Κατάλαβαν ὅμως ἄριστα οἱ 111 βουλευτές τῆς ΝΔ, οἱ 89 ἐκ τῶν ὁποίων, σύμφωνα μέ πληροφορίες μας, εἶχαν δηλώσει συμμετοχή πρίν γίνει γνωστή ἡ παρουσία τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν ἐκδήλωση! Κατάλαβαν, ὅπως σχολίαζαν μετά σέ πηγαδάκια, ὅτι ὁ Δένδιας «σάλπισε τήν ἐπιστροφή στά νάματα τῆς παράταξης μέ σύγχρονη ἰδεολογική ταυτότητα», πού βεβαίως δέν περιλαμβάνει τήν διαφθορά καί τήν διάβρωση τῶν θεσμῶν. Εἶναι παράδοξο, ἀλλά ἰσχύει: Ἡ ἀπουσία τῶν πρώην Πρωθυπουργῶν Κώστα Καραμανλῆ καί Ἀντώνη Σαμαρᾶ βοήθησε θετικά κατά τοῦτο: Τό σύνολο τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ὁμάδας σχεδόν παρακολούθησε ἕνα ἄτυπο «ντιμπέιτ» μεταξύ τοῦ νῦν καί τοῦ φιλοδοξοῦντος νά γίνει στό μέλλον «νῦν» καί κατέληξε στά πρῶτα συμπεράσματά του. Ὅπως μᾶς σχολίασε χαμηλόφωνα κατά τήν ἔξοδό του ἕνας Μητροπολίτης, περασμένες ὀκτώ, ὁ ὑπουργός ἤδη «διακονεῖ τήν ἀλλαγή»…

estianews.gr

Ξεκίνησε το «Game Οf Throne» της Εκκλησίας για τη διαδοχή Ιερώνυμου

Από
pcuser
-
0
ԏ ʔǑɏ ԇӠQ׉ŐɓʏЇӠHǍٍ--בǓԏӠ̐ύǓ/EUROKINISSI

Οι πέντε Μητροπολίτες που έχουν το προβάδισμα για τη μετά-Ιερώνυμου εποχή στην Εκκλησία και τα έξι πρόσωπα έκπληξη.

Τα σενάρια διαδοχής του Αρχιεπίσκοπου επανήλθαν αναπόφευκτα στο προσκήνιο των εκκλησιαστικών κύκλων μετά την αιφνίδια αδιαθεσία του. Η πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του 87χρονου Ιερώνυμου – παρά το γεγονός ότι εκκλησιαστικές πηγές δεν απέδωσαν καμία σοβαρότητα – επιτείνει τις συζητήσεις και επισπεύδει τις συμφωνίες για την επόμενη μέρα.

Πέντε μητροπολίτες διαφαίνεται να έχουν το προβάδισμα αυτή τη στιγμή στην προοπτικής επιλογής ενός δραστήριου Προκαθήμενου. Αυτοί είναι οι Μητροπολίτες: Νέας Ιωνίας, Γαβριήλ, Σύρου Δωρόθεος Πολυκανδριώτης, Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββάτος, Χαλκίδος Χρυσόστομος Τριανταφύλλου και Πατρών Χρυσόστομος Σκλήφας.

Ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Γαβριήλ και οι υπόλοιποι τέσσερις

Το προβάδισμα μεταξύ των πέντε φαίνεται να έχει ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ (κατά κόσμον Γεώργιος Παπανικολάου). Είναι «νέος και δυναμικός», όπως μας μετέφερε εκκλησιαστική πηγή και οπωσδήποτε δημοφιλής μεταξύ των νέων, γεγονός που μπορεί να ανανεώσει το κοινωνικό πρόσωπο της Εκκλησίας. Έχει εξαιρετικές σχέσεις με όλα τα κόμματα και με προβεβλημένους παράγοντες της επιχειρηματικής ζωής της χώρας. «Αν κάποιος μπορεί να οδηγήσει την Εκκλησία σε μία νέο εποχή, τότε αυτός είναι» ο 49χρονος Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, όπως μας είπε η ίδια εκκλησιαστική πηγή.

Κάποιοι δίνουν πολλές πιθανότητες στον Επίσκοπος της πολυνησιακής Μητροπόλεως Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου, Δωρόθεος Β’, καθώς στο πρόσωπό του συγκεντρώνονται δύο χαρακτηριστικά. Της σύγχρονης αντίληψης και της «μεσοβασιλείας», καθώς έχει εισέλθει στην 7η δεκαετία της ζωής του. Διατηρεί, παράλληλα, εξαιρετική σχέση με τον πρωθυπουργό και την οικογένειά του από την εποχή του Κωνσταντίνου και της Μαρίκας Μητσοτάκη. Αυτό ωστόσο περισσότερο προβληματίζει την υπόλοιπη Ιεραρχία, παρά ενισχύει την υποψηφιότητά του.

Ακολουθεί ο 68χρονος Μητροπολίτης Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βόρειων Σποράδων, Χρυσόστομος, ο οποίος θεωρείται εκ των προσκείμενων στον Ιερώνυμο. Κάποιοι εντός της Μονής Πετράκη διατείνονται πως ο Πρώτος θα ήθελε να τον δει να τον διαδέχεται στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Σε γενικές γραμμές δεν έχει αντιπαλότητες εντός των αρχιερέων και έχει εδώ και καιρό τη δική του ομάδα.

Μετά είναι ο 64χρονος καθηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιων Αθηνών, Μητροπολίτης Μεσσηνίας, Χρυσόστομος Γ’, ο οποίος υπήρξε η τελευταία εις αρχιερέα χειροτονία του μακαριστού Χριστόδουλου. Είναι ένας δυναμικός ιεράρχης που δεν αποφεύγει την αντιπαράθεση ακόμα και με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Χαίρει ευρύτατης εκτίμησης, αλλά χάνει οπωσδήποτε στο επικοινωνιακό κομμάτι.

Πέμπτος κατά σειρά στο προβάδισμα φαίνεται να είναι ο Μητροπολίτης Πατρών, Χρυσόστομος, ο οποίος εκφράζει τη σύγχρονη άποψη της συντηρητικής Ιεραρχίας. Έχει πλασαριστεί στην κούρσα της διαδοχής τα τελευταία χρόνια και κάποιοι υποστηρίζουν ότι διαθέτει τα χαρίσματα ενός εθναρχούντος δεσπότη.

Τα πρόσωπα έκπληξη

Το Σώμα της Ιεραρχίας είναι οπωσδήποτε ρευστό και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να δούμε στη διαδοχή κάποιο άλλο πρόσωπο, διαφορετικό από τα προαναφερθέντα. Υπάρχει μια εξάδα προσώπων, σύμφωνα με τα «Νέα», που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια επιλογή που να συνδυάζει ωριμότητα ηλικίας και δυναμισμό.

Ο 66χρονος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας και Σουφλίου, Δαμάσκηνος Καρπαθάκης που διατηρεί καλές σχέσεις με όλες τις τάσεις εντός της Ιεραρχίας.

Ο 58χρονος Σερρών και Νιγρίτης, Θεολόγος Θεοχάρης, ο οποίος είναι «χριστοδουλικός».

Ο 63χρονος Αλεξανδρουπόλεως, Άνθιμος Κακουρίδης, ο οποίος κινείται πάντα προσεκτικά.

Ο 54χρονος Λαρίσης και Τυρνάβου, Ιερώνυμος Νικολόπουλος, που διακρίνεται για τον δυναμισμό του, τη φιλοδοξία του και την ικανότητά του να αφουγκράζεται την κοινωνία των πιστών.

Και τέλος ο 69χρονος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού, Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος και ο 71χρονος Μεσογαίας και Λαυρωτικής, Νικόλαος Χατζηνικολάου.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/613717/xekinise-to-game-of-throne-tis-ekklisias-gia-ti-diadochi-ieronymoy/

Συνάντηση υπουργών Εξωτερικών μουσουλμανικών χωρών στην Κωνσταντινούπολη για τη Γάζα

Από
pcuser
-
0

Μετά από πρωτοβουλία του Χακάν Φιντάν

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν θα φιλοξενήσει αύριο, 3 Νοεμβρίου, στην Κωνσταντινούπολη, συνάντηση για τις εξελίξεις στη Γάζα, σύμφωνα με πηγές του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Η σύσκεψη θα πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή των υπουργών Εξωτερικών χωρών που είχαν συναντηθεί με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ στο περιθώριο της 80ής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στις 23 Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ινδονησία, το Κατάρ, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Ιορδανία

Οι συμμετέχοντες αναμένεται να συζητήσουν τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την εκεχειρία, καθώς και την ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα. Πηγές του τουρκικού ΥΠΕΞ στην ‘Αγκυρα αναφέρουν ότι ο Χακάν Φιντάν πρόκειται να υποστηρίξει ότι το Ισραήλ επιδιώκει να υπονομεύσει την κατάπαυση του πυρός και θα καλέσει τη διεθνή κοινότητα να υιοθετήσει σταθερή στάση απέναντι στις «προβοκατόρικες ενέργειές» του.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αναμένεται επίσης να επισημάνει τη σημασία του συντονισμού των δράσεων μεταξύ των μουσουλμανικών χωρών, προκειμένου η εκεχειρία που τηρείται τώρα να αποτελέσει βήμα προς μια μόνιμη ειρήνη, καθώς και να υπογραμμίσει την ανάγκη αύξησης της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα.

Τέλος, ο κ. Φιντάν αναμένεται να επιμείνει στην ανάγκη δημιουργίας μηχανισμών που θα επιτρέψουν στους ίδιους τους Παλαιστινίους να αναλάβουν τη διοίκηση και την ασφάλεια της Λωρίδας της Γάζας, καθώς και να επαναβεβαιώσει τη σημασία της λύσης δύο κρατών για βιώσιμη ειρήνη στην περιοχή.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/synantisi-ypourgon-eksoterikon-mousoulmanikon-xoron-stin-konstantinoupoli-gia-ti-gaza/

Αριάδνη Χατζηγιώργη: η χαμένη τιμή των ελληνικών ταχυδρομείων

Από
anixneuseis
-
7
Screenshot

Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Φωτογραφία: Στη γειτονιά μου, ο ταχυδρόμος ήταν και λυρικός τραγουδιστής -και μάλιστα πολύ καλός- κι έφερνε τα γράμματα τραγουδιστά. Δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά τί σημασία έχει! Το αμέτρητο κοινό του, πίσω από τα τζάμια, θα τον θυμάται.

Στο ταχυδρομείο πηγαίναμε καμιά δεκαριά μέρες πριν τα Χριστούγεννα για να στείλουμε τις κάρτες. Οι κάρτες ήταν γραμμένες από την προηγούμενη, συνήθως Σάββατο, και χωρισμένες σε πέντε-έξι κατηγορίες, γιατί είχαμε φίλους και ξενιτεμένους συγγενείς σε πολλές χώρες.

Το βράδυ, αφού τις είχαμε γράψει, με χωριστά μηνύματα και χαιρετίσματα στον καθένα, καθόμουν για λίγο στα κρυφά, άνοιγα το χάρτινο φύλλο του φακέλλου που έμπαινε μέσα χωρίς να κλείνει, γιατί ανοιχτές πήγαιναν πιο φτηνά, και χάζευα τις ωραίες εικόνες, τόσες πολλές, τόσο πολύχρωμες, διαλεγμένες προσεκτικά, να ταιριάζουν στον κάθε παραλήπτη, από το φωτογραφείο του Λυκίδη. Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίναμε στο κεντρικό ταχυδρομείο, που ήταν πάντα ανοιχτό τις Κυριακές, με μια τσάντα καλά γεμάτη για να τις στείλουμε. Το εσωτερικό ήταν μεγαλοπρεπές. Μεγάλο, χωρίς να σε καταπιέζει, με σχεδιασμό υψηλού επιπέδου και τέλεια ακουστική -οι ήχοι έσβηναν απαλά χωρίς να σ’ ενοχλούν-, με λιτές γραμμές και πολυτελή συμπαγή μάρμαρα σε σκούρο χρώμα. Το κτίριο ανάπνεε. Σ’ έκανε να αισθάνεσαι ότι η αλληλογραφία που έστελνες ή περίμενες να λάβεις ήταν ένα πράγμα σπουδαίο, σαν εξομολόγηση ή σαν να πηγαίνεις να ψηφίσεις. Ήταν ένα έργο τέχνης, που χαιρόσουν να χρησιμοποιείς το αγαθό των υπηρεσιών του. Το ταχυδρομείο σου έφερνε την αγάπη των δικών σου, τα βιβλία από τον έξω κόσμο, τη βεβαιότητα ότι δεν είσαι μόνος. Όχι άδικα, λίγο αργότερα, στο κεντρικό ταχυδρομείο είχαν τις Κυριακές συνάντηση οι λιγοστές Φιλιππινέζες της Θεσσαλονίκης. Κάθονταν στους μαρμάρινους πάγκους, που ήταν αντάξιοι παλιού, καλού μουσείου, ώρα πολλή και μιλούσαν χαρούμενα στη γλώσσα τους χωρίς να χρειάζεται να παραγγείλουν τίποτα.

Πραξικοπηματικά και χωρίς κανείς να ρωτήσει τους χιλιάδες ανθρώπους που απολάμβαναν το πολιτισμένο κοινό κτήμα, το έκλεισαν το κεντρικό ταχυδρομείο για να εξοικονομήσουν χρήματα. Το εγκατέστησαν σ’ ένα μίζερο κατάστημα, δυό δρόμους πιο πάνω, όπου μέχρι και οι υπάλληλοι, στριμωγμένοι και πατικωμένοι από το χαμηλό ταβάνι, έχασαν κάθε αρχοντιά, και φώναζαν ή θύμωναν, όπως σε κάθε κακομοίρικη δημόσια υπηρεσία. Μετά το ξαναμετακίνησαν, αλλά πάλι τους τελείωσαν αυτά που εξοικονόμησαν κι έκλεισαν άλλα καταστήματα, πολλά μικρά που εξυπηρετούσαν γρήγορα τις γειτονιές, με ιδιαίτερη κατανόηση για τους μεγάλους ανθρώπους.  Έστειλαν έτσι πενταπλάσια δουλειά στο κεντρικό ταχυδρομείο, να περιμένεις στην ουρά με τις ώρες σαν να έκανες κανένα έγκλημα κι έπρεπε να σε τιμωρήσουν. Πάλι τελειώσαν τα χρήματα που εξοικονόμησαν και σκαρφίστηκαν πώς να ανεβάσουν τις τιμές. Εκεί που γράμμα απλό έφτανε στην Αθήνα την άλλη μέρα, το απλό, που διπλασιάστηκε η τιμή του, έφτανε στις τρεις βδομάδες και για να πάει σε τρεις μέρες έπρεπε να πληρώσεις δυόμιση φορές την τιμή του απλού. Σου λέγαν δηλαδή ξεκάθαρα, “κορόιδο, τί κάθεσαι και περιμένεις, τράβα παραδίπλα, που άνοιξαν ειδικά πριν ανεβάσουμε τις τιμές τόσα γραφεία ταχυμεταφορών, τράβα να εξυπηρετηθείς, γιατί και εμείς υπάλληλοι είμαστε και δεν θα σκάμε για σένα που ιδρωκοπάς και διαμαρτύρεσαι”. Για να μη διαμαρτύρεσαι και πολύ και για να μην τρώνε οι πονηροί τη θέση του μπροστινού τους και για να μειωθούν τα επεισόδια και οι λιγοθυμίες, ρυθμίζουν την ουρά σεκιουριτάδες. Πάω σπανίως πια, κι αυτό μόνο όταν είναι ανάγκη. Τις ώρες λειτουργίας τις Κυριακές και αυτές τις μείωσαν, μπορεί σήμερα να τις έχουν καταργήσει κιόλας, θα σας γελάσω. Μια Κυριακή είχε ο κόσμος που μπορούσε να πάει με άνεση, ενώ έκανε τον περίπατό του να στείλει και να λάβει. Τί τους πείραζε; Η Κυριακάτικη βόλτα είναι για να ψωνίζεις! Συγκεντρώσου! Δεν είναι για να χαζεύεις και να καλοπερνάς! Τράβα να ψωνίσεις. Μπρός! Τι άλλο θα σκαρφίζονταν να πλήξουν κι άλλο την επικοινωνία και την παρηγοριά; Θα κλείσουν τα μισά ταχυδρομεία σε όλη την Ελλάδα, όχι στα χωριουδάκια, αλλά στις κωμοπόλεις που είχαν απομείνει κι ολόκληρες περιοχές βασίζονταν σ’ αυτά για τις συντάξεις, τα δέματα και τα διοικητικά έγγραφα. Ταχυδρόμος βέβαια στα μικρά μέρη δεν περνούσε, πήγαινες εσύ και στηνόσουν, αλλά η ουρά ήταν μικρή, όλο και υπήρχαν πέντε καρέκλες και οι υπάλληλοι ήταν γνωστοί, γνώριζαν την κάθε περίπτωση και βοηθούσαν. Σπουδαίοι εγκέφαλοι, το έβαλαν κάτω, το βασάνισαν και το βρήκαν! Κλείστε τα, να μην έχουν αποκούμπι πουθενά οι ανήμποροι, οι μεγάλοι άνθρωποι που ζουν τα παιδιά τους μακριά, ο καθένας που ακόμα θέλει να γράφει ένα γράμμα με το χέρι ή να παραγγέλνει ένα βιβλίο, που δεν μπορεί αλλιώς να το βρει. Να ερημώσει κι άλλο η ερημιά μας.

Κυνηγούν την αρχοντιά, κυνηγούν το δημόσιο αγαθό, κυνηγούν τα χρηστά συναλλακτικά ήθη -γιατί ήθος είναι όταν σε πληρώνουν να κάνεις τη δουλειά για την οποία σε πληρώνουν κι όχι να τους βαράς και από πάνω σαν κοινός τραμπούκος- και πάλι το βαρέλι δεν γιομίζει. Δεν φταίει το βαρέλι. Φταίνε οι φωστήρες που δεν μπορούν να μοιράσουν δυό γαϊδουριώ άχυρο κι είναι τόσο απολίτιστοι, που δεν μπορούν να καταλάβουν τί έχει και και τί δεν έχει σημασία.

 

 

1...506507508...3,034Σελίδα 507 από 3,034