Γράφει ο Επίλαρχος ε.α ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΠΑΝΗΣ

Μετά και τάς τελευταίας επί τή 25^η Μαρτίου 1821 πεμφθείσας ανιστορήτους και υπό πάσαν έποψιν ανερματίστους,ξενικώς «σαρδαμικούς»,λόγους υπό τής Πολίτικής μας Ηγεσίας τό μέν κατεθλίβην διά τήν ουσίαν και τήν γλωσσικήν ανεπάρκειαν αυτών το δε αναμνησθείς και τάς κατά το παρελθόν παρομοίας γενομένας ανιστορήτους και αγεωγράφους δηλώσεις των θ’ αποπειραθώ να καταγράψω και εν ταυτώ υπενθυμίσω αυτάς.

Α’.Πρωθυπουργός Κυρ.Μητσοτάκης

1^ον.Ηκουσα μετά μεγίστης εκπλήξεως εις συνέντευξίν του τον κ.Μητσοτάκην να λέγη ότι «Το Ελληνικόν Εθνος έχει ιστορίαν περίπου 200 ετών».Κύριε Πρωθυπουργέ λάθος.Δέν γνωρίζετε κακώς μόνον τήν Ελληνικήν γλώσσαν καίτοι απεφοιτήσατε από το Αθηναϊκόν Κολλέγιον αλλά φαίνεται ότι δεν γνωρίζετε ούτε και τήν Ελληνικήν ιστορίαν κι’ αυτό διότι είπατε ότι το Ελληνικόν ΕΘΝΟΣ έχει ηλικίαν 200 ετών.Οχι κ.Μητσοτάκη.Το Ελληνικόν ΚΡΑΤΟΣ έχει ηλικίαν 200 ετών (1831-2026) ενώ το Ελληνικόν ΕΘΝΟΣ έχει 3.500 ετών και πλέον ιστορίαν και ώς καταγράφει ο Θουκυδίδης ενωμένοι διά πρώτην φοράν οι Ελληνες ενεφανίσθησαν κατά τά Τρωϊκα (1280-90 π.Χ) καθό πρότερον εβίουν διεσπαρμένοι καθ’ άπασαν τήν Αιγηϊδα Χώραν μέ ονομασίας περισσότερον από τής περιοχής πού κατώκουν και τού αρχηγού των ώς Ακαρνάνες,Θεσσαλοί,Μακεδόνες,Λάκωνες,Λυδοί,Αθηναίοι,Κρήτες κ.α.

Ιδετε κ.Πρωθυπουργέ επ’ αυτού ότι λανθάνετε.

Ο Θουκυδίδης Βιβλίον Α ,3 γράφει:

«…πρό γάρ τών Τρωϊκών ουδέν φαίνεται πρότερον κοινή εργασαμένη η Ελλάς δι’ ασθένειαν και αμειξίαν αλλήλων αθρόοι έπραξαν..» δηλ.

πρίν από τα Τρωϊκά τίποτε δέν επεχείρησεν από κοινού η Ελλάςένεκα αδυναμίας και ελλείψεως επικοινωνίας.

Αρα κ.Πρωθυπουργέ το Ελληνικόν ΕΘΝΟΣ υπάρχει πρό τών Τρωϊκών και λόγω αδυναμίας επικοινωνίας τών διαφόρων φύλων δέν ηδύνατο ενεργήσει από κοινού.Συνεπώς δέν άγει χρόνον 200 ετών ώς εσφαλμένως εδηλώσατε αλλά από τών πρό Τρωϊκών 1280-90 π.Χ. δηλ.3500 έτη.

Τούτο δε περιτράνως δείκνυται και από το εξής γεγονός πού περιγρά-φει ο Ηρόδοτος (Βιβλίον Θ,144).

Το 479 π.Χ οι Λακεδαιμόνιοι ολίγον πρό τής μάχης τών Πλαταιών  φοβούμενοι μή Μηδίσουν οι Αθηναίοι κατέφθασαν δρομέως πρός αυτούς οπότε εκπλαγέντες οι Αθηναίοι τούς είπον

 «Το μέν δείσαι Λακεδαιμονίους μή ομολογήσωμεν τω βαρβάρω καρτα ανθρωπήιον ήν,ατάρ αισχρώς γε οίκατε εξεπιστάμενοι τών Αθηναίων φρόνημα αρρωδήσαι .ότι ούτε χρυσός εστί γήν ουδαμού τοσούτος ούτε χώρη κάλλεϊ και αρετή μέγα υπερφέρουσα τά ημείς δεξάμενοι εθέλοιμεν άν μηδίσαντες καταδουλώσαι τήν Ελλαδα πολλά τε γάρ και μεγάλα εστί τά διακωλύοντα ταύτα μή ποιέειν μηδ’ ήν εθέλωμεν πρώτα μέν και μέγιστα τών θεών τά αγάλματα,και τά οικήματα εμπεπρησμένα τέ και συγκεχωσμένα τοίσι ημέας αναγκαίως έχει τιμωρέειν ές τά μέγιστα μάλλον ή περ’ ομολογέειν τώ ταύτα εργασαμένω αίτις δε το ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΕΟΝ ΟΜΑΙΜΟΝ,ΤΕ ΚΑΙ ΟΜΟΓ-ΛΩΣΣΟΝ ΚΑΙ ΘΕΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΤΕ ΚΟΙΝΑ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑΙ ΗΘΕΑ ΤΕ ΚΑΙ ΟΜΟΤΡΟΠΑ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΑΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ ΟΥΝ ΕΥ ΕΧΟΙ δηλ.

«Είναι ανθρώπινον ο φόβος σας ώ Λακεδαιμόνιοι μήπως και συμβι-βασθώμεν μέ τόν βάρβαρον αλλά είναι άσχημον νά έρχησθε εδώ μέ κλονισμένην τήν πίστιν διά το ηθικόν τών Αθηναίων αφού ηξεύρετε ότι ούτε χρυσάφι υπάρχει εις όλην τήν γήν τόσον πολύ ούτε τόπος ανώτερος από τον ιδικόν μας εις ομορφιάν και αρετήν ώστε να δεχθώ-μεν να μηδίσωμεν υποδουλώνοντες όλην την Ελλάδα.Αλλά και άν ακόμη το ηθέλομεν υπάρχουν πολλά και σπουδαία εμπόδια και πρίν απ’ όλα τά αγάλματα και οι ναοί των Θεών μας πού έχουν καή και γκρεμισθή και μάς καλούν να τιμωρήσωμεν τόν δράστη παρά να συμβιβασθώμεν μαζίτου.Αλλά υπάρχει και το ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΕΘΝΟΣ μέ το ΙΔΙΟΝ ΑΙΜΑ,τήν ΙΔΙΑΝ ΓΛΩΣΣΑΝ μέ εμάς,μέ το οποίον έχομεν ΚΟΙΝΑ ΙΕΡΑ ΘΕΩΝ και ΚΟΙΝΑΣ ΘΥΣΙΑΣ & ΗΘΗ ΚΟΙΝΑ και ουδόλως θα ήτο σωστόν να γίνωμεν προδότες οι ΑΘΗΝΑΙΟΙ.

Η φράσις αυτή έκτοτε παγκοσμίως καθ’ άπασαν τήν Επιστημονικήν Ιστορικήν Κοινότητα αποτελεί τήν έννοιαν τού ΕΘΝΟΥΣ δηλ.ΟΜΑΙΜΟΝ,

ΟΜΟΓΛΩΣΣΟΝ,ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΝ,ΟΜΟΤΡΟΠΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ.

Ετσι π.χ αι ΗΠΑ,Αυστραλία,Καναδάς κ.α δέν αποτελούν ΕΘΝΗ διότι το μόνον πού έχουν από τήν έννοιαν τού ΕΘΝΟΥΣ είναι το ομόγλωσσον.

.Ουτε Ομόθρησκον,ουτε Ομαιμον ουτε τά αυτά Ηθη και Εθιμα έχουν.

Λυπούμαι τά μέγιστα κ.Πρωθυπουργέ πού δεν γνωρίζετε ούτε τί σημαίνει ΕΘΝΟΣ αλλα και ούτε τί σημαίνει ΚΡΑΤΟΣ.Καί κατά τον Εθνικόν Κυβερνήτην Ιωάννης Μεταξάν το ΕΘΝΟΣ είναι η ΖΩΗ και το ΚΡΑΤΟΣ αυτό πού θα έδει να υπηρετή τήν ΖΩΗΝ (ΕΘΝΟΣ).

2^ον.Οταν ακούω τον κ.Πρωθυπουργόν να ομιλή άνευ χειρογράφου τότε αισθάνομαι τά μέγιστα ώς Ελλην θλίψιν διότι:

.α.Τά Ελλήνικά του είναι εις πολλά σημεία χείριστα,ασυνάρτητα,ασύ-ντακτα,άνευ γραμματικής και χασμώδους συνθέσεως δηλ.θέτει ακουστικώς τον φθόγγον ε,ε,ε,ε παρατεταμένον μεταξύ τών λέξεων ή και ολοκλήρων προτάσεων διακόπτων ούτω πώς τήν συνέχειαν τού νοήματος.(Βλ.Λεξικόν Δ.Δημητράκο εκ.1970).

.β.Αποπειρώμενος να δικαιολογήση τήν Ελληνικήν γλωσσικήν ανε-πάρκειάν του εδήλωσεν ότι πάσχει παιδιόθεν υπό δυσλεξίας.Ομως όταν ομιλή τήν Αγγλικήν περιέργως φαίνεται να εκλείπη η δυσλεξία και η γλώσσα του να ρέη τάχιστα άνευ λάθους τινός πράγμα το οποίον κατά κόρον ορώμεν αφού όπου ευρεθή και όπου σταθή τόσον εκτός Ελλάδος όσον κι’ εντός όταν υπάρχη ξένος επισκέπτης καίτοι απευθύνεται εις τον Ελληνικόν λαόν κάμνει χρήσιν τής Αγγλικής και σπανίως τής Ελλη-νικής.

Όμως,ώς εμοί δοκέειν καθ’ Ηρόδοτον,δηλ.ώς εγώ νομίζω είναι ανεπίτ-ρεπτον και αντεθνικόν Ελλην Πρωθυπουργός να κάμνη χρήσιν τής Αγγλικής και να πληροφορούμεθα το τί λέγει μέσω υποτίτλων Ελλη νικών.Είδετε ποτέ τούς Μέρτς,Μακρόν,Πούτιν,Μελόνι,Σί Ζϊ Πινκ κ.α

ηγέτας να κάμουν χρήσιν τής Αγγλικής καίτοι αποδεδειγμένως τήν γνω-ρίζουν άριστα;Σαφώς ΟΧΙ και ΠΟΤΕ.Ομιλούν εις τήν γλώσσαν των.Ομως είναι Εθνικώς ανεπίτρεπτον δι’ Ελληνα πρωθυπουργόν να μή ομιλή τήν γλώσσαν τής Χώρας πού εκπροσωπεί όπως και το ότι συνεχώς λέγει ΗΜΕΙΣ θα κάμωμεν το Α,Β…..και όχι ότι η ΕΛΛΑΣ θα κάμη το Α,Β ….έν αντιθέσει μέ τους άλλους ηγέτας και ιδία τον Ερντογάν πού ΠΟΤΕ δέν λέγει ΗΜΕΙΣ αλλά συνεχώς ΤΥRKEY=Τύρκεϋ=Τουρκία.Δέν ημπορώ να δικαιολογήσω διατί τοσαύτη και τοιαύτη απέχθεια πρός τήν ΕΛΛΗ ΝΙΚΗΝ γλώσσαν και Ελληνικόν ΕΘΝΟΣ.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι η Ελληνική γλώσσα αποδεδειγμένως είναι η μητέρα όλων τών γλωσσών και θα έδει ο ίδιος ο πρωθυπουργός να τήν προβάλη και να αισθάνηται υπερήφανος δι’ αυτήν.Ομως δέν το κάμνει.

Β’.Πρόεδρος Δημοκρατίας κ.Κ.Τασούλας.

Ολον το Εθνος απ’ άκρου εις άκρον γής ήκουσεν έκπληκτον τον Πρόεδρον τής Δημοκρατίας να λέγη ότι εορτάζομεν το 1981 αντί το 1821.Μά το 1981 εορτάζει το ΠΑΣΟΚ επειδή τότε ήλθεν το πρώτον εις τήν εξουσίαν άν και αποθανόντος τού ιδρυτού του Ανδρέα Παπανδρέου έπαυσεν να μνημονεύηται.Διερωτώμαι μίαν τόσον λαμπράν ημέραν άπαξ τού έτους χαρμοσύνως εορταζομένην τί ήτο αυτό το οποίον ωδήγησεν τον κ.Πρόεδρον της Δημοκρατίας εις τόσον μεγάλην Εθνικήν λεκτικήν εκτροπήν.Ακόμη και έν τών νηπίων δεν θα διέπραττεν τοιού τον και τοσούτον μεγάλως ανεπίτρεπτον Εθνικόν σφάλμα.Οποίαν εμπιστοσύνην άραγε δύναται να έχη το Εθνος όταν κυβερνάται από άνδρας μή δυναμένους ν’ αρθρώσουν ορθώς μίαν λέξιν και μή ενθυμουμένους ούτε τήν ημερομηνίαν τής Παλιγγένεσίας του;

Γ’ Βουλευτής Μ.Αντωνίου τής Ν.Δ.

Ηκούσθη εις προγενεστέραν δήλωσιν να δηλοί ότι εορτάζομεν το 1840 αντί τού 1940!!Ω Κύριε τών Δυνάμεων.Αυτή υπερέβη τον Πρόεδρον τής Δημοκρατίας κατά έναν και πλέον αιώνα και ούτε κάν επλησίασεν τον χρονολογικόν αναριθμητισμόν να είπη έστω παρασυρομένη το 1940.

Αιδώς και μόνον.

Δ’.Πρόεδρος κ.Τασούλας-Πρωθυπουργός Κυρ.Μητσοτάκης.

Ανιστορήτως,απαραδέκτως ακόμη κι’ ίσως εσκεμμένως ουδόλως έκα-μον μνείαν τού προμαχούντος κατά τον αγώνα τού 1821 Ιερού Κλήρου και εν γένει τής Εκκλησίας.Ο Μακρυγιάννης γράφει: «…και βρίζουν οι πουλημένοι στούς ξένους και τους παπάδες μας όπου τούς ζυγίζουν άνανδρους και απόλεμους.Εμείς τους παπάδες μας τους είχαμε μαζί μας σε κάθε μετερίζι σε κάθε πόνον και δυστυχίαν .Οχι μόνο για να βλογάνε τά όπλα τά ιερά αλλά κι΄αυτοί μέ το ντουφέκι και γιαταγάνι να πολεμάνε σά λιοντάρια….».Ολα αυτά η Ηγεσία μας δέν τά γνωρίζει; Ασφαλώς και τά γνωρίζει αλλά καταδήλως φαίνεται δι’ αυτήν να προέχη η WOKE Ατζέντα τής Αθεϊας και εκφυλισμού πάσης εννοίας Θρησκευτικής,Οικογενείας,Ηθικής και Χρηστότητος ψηφίζοντας Νόμους περί Ομοφυλοφίλων,περί Θρησκειολογίας και Ηθικής αντί των Θρησκευτικών τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Ε’ τ.Πρωθυπουργός Αλ.Τσίπρας.

1^ον..Οταν ήτο ο πρωθυπουργός ο κ.Τσίπρας όλοι μας τον ηκούσαμεν να λέγη ότι «….επήγε από τήν Μυτιλήνην εις τήν Λέσβον» αγνοών προφανώς ότι η Μυτιλήνη είναι πόλις και πρωτεύουσα τής νήσου Λέσβου.Οπως επίσης τον ηκούσαμεν να λέγη:«Μά έχει σύνορα η θάλασσα;».Ελεος.Πλήρως αγεώγραφος.Αυτός θα επήγαινεν να συνομι-λήση και κατοχυρώση τά συμφέροντα τής Ελλαδος περί υφαλοκ-ρηπίδος,ΑΟΖ κ.α!!!Κύριε Ελέησον.Ονειδος όχι δι’ αυτόν αλλά διά το Ελληνικόν ΕΘΝΟΣ πού τον επέλεξεν.

 2ον.Προχθές επληροφορήθην ότι εις το προσφάτως υπ’ αυτού συγγρα φέν βιβλίον με τίτλον «Η ΙΘΑΚΗ» καταγράφει ο ίδιος και το εξής Εθνι κώς αποκρουστικόν και προδοτικόν:

«Όταν ήταν να υπογράψω τήν Συμφωνίαν τών Πρεσπών μέ τήν οποίαν εδίναμε το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ένας συνεργάτης μού είπεν ότι εάν το κάμνω θα πέση η Κυβέρνησις».Καί εγώ τού απήντησα.«Αντε φύγε απ’ εδώ πού θα πέση η Κυβέρνηση για ένα ΚΟΛΟ-ΟΝΟΜΑ».

Δηλ.κ.Τσίπρα,τότε πρωθυπουργέ τού Ελληνικού ΕΘΝΟΥΣ το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι «ΚΟΛΟ-ΟΝΟΜΑ»;Αισχος και έντροπή σας ανιστόρητε και μή Ελληνα.Σηκωθήτε από τούς τάφους σας Βασιλείς τής Μακε-δονίας να διδάξητε ιστορίαν εις τον πρωθυπουργόν τής Ελλαδος κ.Τσίπρα και να τού είπητε ότι είσθε ΕΛΛΗΝΕΣ.Εντροπή σας κ.ΤΣΙΠΡΑ το μέν διότι ερχησιμοποιήσατε τήν αισχράν και χαμαιτυπικήν έκφρασιν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ=ΚΟΛΟΟΝΟΜΑ τό δέ διότι δέν γνωρίζετε ότι οι Βασιλείς τής Μακεδονίας ηρύοντο τήν καταγωγήν έκ τού γένους τών Ηρακλειδών γνήσιοι,γνησιώτατοι Ελληνες και δή από το 875 π.Χ με πρώτον βασιλέα τον ΚΑΡΑΝΟΝ υιόν τού έκ τών Ηρακλειδών ΤΗΜΕΝΟΥ βασιλέως τού Αργους και μέ τελευταίον το 165 π.Χ ΠΕΡΣΕΑΝ ηττηθέντα υπό τών Ρωμαίων εις τήν Πύδναν τής Πιερίας;

Η δε Μακεδονία κατά τον Ησίοδον έλαβεν τούνομα έκ τού ΜΑΚΕΔΟΝΟΣ εγγονού τού ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ έκ τής κόρης του ΘΥΙΑΣ.(Ωγυγία Βιβλ.Ε’ Κεφ.ΚΒ’ σελ.379) ενώ κατ’ εσάς κ.Τσίπρα η Μακεδονία=Κολοόνο-μα.Αίσχος και όνειδος που σοί ανέχεται ο Ελληνικός λαός αλλά και ούτε υπάρχει ένας Εισαγγελεύς διά να σάς απαγγείλη κατηγορίαν δι’ εξύβρισιν Εθνικών και Ιερών Συμβόλων!!!

Και όμως το ευφυέστερον όλων των Εθνών,το Ελληνικόν το έχον δικαίωμα ψήφου επέλεξεν αγεωγράφους και ανιστορήτους Πρωθυ-πουργούς.«Ουαί τή Ελλάδι=αλλοίμονον εις τήν Ελλάδα».

Και occasione data=δοθείσης ευκαιρίας ο Εθνικός μας Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας έλεγεν:«Μή είσθε φιλήκοοι εις τούς ξένους».Μέ βάσιν τούτο ώς Ελλην ερωτώ τούς κ.κ.Πρωθυπουργούς:

Κύριε Μητσοτάκη αληθεύει ότι κατόπιν υποδείξεως-πιέσεως τού τότε ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ Αντονυ Μπλίνκεν αφιχθέντος επί τούτω εδώ υπεγρά-ψατε τήν επομένην ημέραν μέ τον Ερντογάν τήν επαίσχυντον και αντεθνικήν Διακήρυξιν των Αθηνών τον Δεκέμβριον τού 2023 μόνον και μόνον ώστε η Τουρκία λάβη τά F-16 κι’ αυτή τά έλαβεν παραχρήμα;

Κύριε Τσίπρα αληθεύει τό υπό τού κ.Βαρουφάκη υποστηριχθέν και ουδεπώποτε διαψευσθέν ότι τήν παραμονήν πού θα υπεγράφατε το 3^ον Μνημόνιον σάς διέταξεν ο Τζώρτζ Σόρος να τον απολύσητε από Υπουρ-γόν των Οικονομικών και τόν απελύσατε ακαριαίως;

Ο Καποδίστριας ο μέγιστος τών μετά τήν παλιγγενεσίαν Ελλήνων λέγων μή είσθε φιλήκοοι εις τούς ξένους ήτο σχεδόν βέβαιος και διησθάνετο ότι θα ευρίσκοντο μελλοντικώς φίληκοοι ηγέται μας.

Κλείω λοιπόν.Οταν η Πολιτική μας Ηγεσία δεν γνωρίζει και προσβάλλει τήν Ελληνικήν γλώσσαν δεν γνωρίζει τήν Ελληνικήν Ιστορίαν και Γεωγραφίαν τότε το  Εθνος δέν ημπορεί ν’ αναμένη ότι θα έχη καλυτέ-ραν Μοίραν.

 του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.

1. Το πρόσφατο τελεσίγραφο – απειλή Τραμπ επαναλαμβάνεται για δεύτερη φορά (υπήρχε για 48ωρη προειδοποίηση πριν 10 μέρες).

Τώρα επαναλαμβάνεται υπό την διαπίστωση του Τραμπ, περί “ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΉΣ ΆΠΟΨΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΟΎ ΚΑΘΕΣΤΏΤΟΣ” πλέον, το  οποίο συμμετέχει θετικά στις συνομιλίες του Πακιστάν.

2. Είναι ένα μήνυμα που συνδυάζει την ΚΑΝΟΝΙΚΌΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΎΣΕΩΝ από την μια πλευρά αλλά και την απειλή στρατιωτικής ΚΛΙΜΆΚΩΣΗΣ – ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΎ, αν δεν υπάρξει συμφωνία, κυρίως για τα Στενά του Ορμούζ που πλήττει όλη την Δύση

3. Η απειλή καταστροφής όλων των ενεργειακών υποδομών του Ιράν, του σύγχρονου Τερματικού Σταθμού Ανεφοδιασμού Πετρελαίου στο νησί Χάργκ, όλων των Μονάδων Αφαλάτωσης Νερού και όλων των Σταθμών Ηλεκτρικής Ενέργειας είναι ένα μήνυμα εξαναγκασμού – αποκλεισμού με ΣΤΌΧΟ ΤΟ ΆΜΕΣΟ ΆΝΟΙΓΜΑ των Στενών του Ορμούζ.

4. Ο εξαναγκασμός – αποκλεισμός που εννοείται από το μήνυμα αυτό αναφέρεται σε στόχους υποδομών για πρώτη φορά, υπό την έννοια ότι στο παρόν timing που διαλέγει ο Τραμπ,  η στοχοποίηση των ΗΠΑ θα  επικεντρωθεί σε στόχους που θα ΠΛΉΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΊΤΕΣ ΤΟΥ ΙΡΆΝ

5. Εάν γίνει πράξη η απειλή του Τραμπ, το Ιράν θα υποστεί έναν ΤΕΡΆΣΤΙΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΌ με άμεση επίδραση στον πληθυσμό και τους κατοίκους του λόγω της έλλειψης βασικών ειδών διαβίωσης, λιμού, ανεπάρκειας τροφίμων, νερού και ενέργειας πάσης φύσεως

6. Οι Πεζοναύτες που θα μεταφερθούν στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ θα έχουν ως αποκλειστικό ρόλο την διασφάλιση της διέλευσης των πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ μαζί με τις 21 χώρες που θα ΣΥΝΔΡΆΜΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΆΛΙΣΗ ΤΗΣ ελεύθερης ναυσιπλοϊας στον Περσικό Κόλπο, αν και ο κίνδυνος ΣΤΟΧΟΠΟΊΗΣΗΣ τους θα είναι ένα πιθανό σενάριο

7. Εάν η απειλή Τραμπ υλοποιηθεί είναι πολύ πιθανό να καμφθεί η αντίσταση του Ιράν σε ότι αφορά την ΕΛΕΎΘΕΡΗ ΔΙΑΚΊΝΗΣΗ ενέργειας στον Περσικό Κόλπο ΆΜΕΣΑ

8. Ο εξαναγκασμός που επιχειρείται στο μήνυμα Τραμπ, αφορά την λέξη  “ΑΝΤΊΠΟΙΝΑ” για τους Αμερικανούς στρατιώτες που έχασαν την ζωή τους στον πόλεμο και συνεπώς επιχειρείται μια αυστηρή προειδοποίηση, η οποία όπως έχει αντίκτυπο στην ΚΟΙΝΉ ΓΝΏΜΗ ΤΩΝ ΗΠΑ, η οποία δεν επιθυμεί να βλέπει φέρετρα να επιστρέφουν από τον πόλεμο ΗΠΑ Ιράν

Συμπερασματικά το “σκληρό μήνυμα” Τραμπ, απευθύνεται στην ΚΟΙΝΉ ΓΝΏΜΗ των πολιτών των ΗΠΑ καταλήγοντας ότι το “καθεστώς του τρόμου” επί 47 χρόνια πρέπει να τελειώσει, καθιστώντας τον εαυτό του ο Τραμπ ως “ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΉ” κάτι που κανείς άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έκανε

του Αθανάσιου Μπούνταλη, Χημικού Ερευνητή

Η αναχώρηση του «Κίμωνα», των «Ψαρών» και των τεσσάρων ελληνικών F-16 για την Κύπρο ήταν ομολογουμένως μια θετική εξέλιξη που ανέστρεψε δεκαετίες αμυντικής απομάκρυνσης του ελλαδικού κράτους από τον κυπριακό ελληνισμό. Παρά κάποιες κρίσιμες παρεμβάσεις, όπως η στήριξη για την ένταξη στην ΕΕ, οι ελλαδικές πολιτικές ελίτ έτειναν να βλέπουν την Κύπρο ως βαρίδι που έπρεπε να διαχειρισθούν και όχι ως αδελφό κράτος, στρατηγική προέκταση και αναπόσπαστο τμήμα του ελληνισμού. Δύσκολα ξεχνά κανείς την προώθηση του Σχεδίου Ανάν από μεγάλο μέρος της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας, την έως σήμερα μη οριοθέτηση ΑΟΖ, μέχρι και τους πρόσφατους τριγμούς ΑΔΜΗΕ-ΡΑΕΚ σχετικά με την «λυπητερή» ενός στρατηγικού έργου, του Great Sea Connector – ή «καλωδίου».

Κάποιος αισιόδοξος θα έλεγε ότι η πρόσφατη κίνηση είναι σημείο μιας ριζικής αλλαγής πλεύσης στην εξωτερική και αμυντική πολιτική. Θα πρέπει όμως να μετριάσουμε μια τέτοια αισιοδοξία λαμβάνοντας υπόψη ότι η διαχείριση εθνικών και αμυντικών θεμάτων από την Κυβέρνηση χαρακτηρίζεται μάλλον από αντιδράσεις σε εξωτερικές πιέσεις παρά ως πρωτοβουλίες που εντάσσονται σε ένα γενικότερο όραμα.

Π.χ., η αυστηροποίηση της φύλαξης των συνόρων ήλθε με την υβριδική επίθεση στον Έβρο ακολουθώντας πολύμηνη αδράνεια, οι παραγγελίες Rafale και Belharra έγιναν μετά τις έρευνες του «Ορούτς Ρέις» και την «επακούμβηση» της «Λήμνου» με το «Κεμάλ Ρέις», ενώ η οριοθέτηση της ελληνοαιγυπτιακής ΑΟΖ ήρθε ως συνέπεια του τουρκολιβυκού μνημονίου. Επιπλέον, η ανατροπή των πράσινων εμμονών και της περιφρόνησης των υδρογονανθράκων – «a fading commodity» – έγινε υπό την πίεση της εκλογής του Ντόναλντ «drill baby drill» Τραμπ, η οποία διαμόρφωσε τις συνθήκες για την συμφωνία με την Chevron.

Τούτων δοθέντων, είναι δύσκολο να ερμηνεύσουμε την πρόσφατη κίνηση ως προϊόν μιας προϋπάρχουσας στρατηγικής που εκμεταλλεύθηκε δημιουργικά την γεωπολιτική συγκυρία.

Η Κύπρος

Ειδικώς στο ζήτημα της Κύπρου, η ύπαρξη μιας τέτοιας στρατηγικής δεν στηρίζεται από τα τελευταία γεγονότα. Πράγματι, η Ελλάδα απέστελλε πυρομαχικά για την υπεράσπιση της Ουκρανίας, Patriot για την προστασία της Σαουδικής Αραβίας (και προσφάτως του Κατάρ), αλλά όταν ετίθετο το θέμα της προστασίας της Κύπρου, η ελληνική κυβέρνηση υπέγραφε Διακήρυξη Φιλίας με την χώρα που κατέχει το ένα τρίτο της νήσου με χιλιάδες στρατού.

Είναι λοιπόν τώρα λίγο δύσκολο να δεχθούμε ότι δύο drone – που μάλιστα στόχευαν βρετανική βάση – κινητοποίησαν ανακλαστικά που ήταν ανύπαρκτα απέναντι στην Τουρκία. Για να μην παρεξηγηθώ, ο κίνδυνος δεν ήταν αμελητέος, η δε αφορμή ήταν ιδανική και καλώς την εκμεταλλευθήκαμε. Όμως, η διαχρονική νωχελική διάθεση του πολιτικού μας συστήματος απέναντι στις τουρκικές απειλές, καθώς και η προτίμηση στην «θετική ατζέντα» μας επιτρέπουν να υποθέσουμε ότι το σημερινό όψιμο ενδιαφέρον δεν αφορά στην ίδια την Κύπρο, αλλά στο ότι τυχαίνει να είναι το Ιράν που την απειλεί.

Πράγματι, εξ όσων γνωρίζω κανείς κυβερνητικός παράγων δεν έκανε αναφορά στο δόγμα του «ενιαίου αμυντικού χώρου» Ελλάδος-Κύπρου. Δηλαδή η αποστολή παραμένει τυπικώς μια ad hoc δράση, για την οποία δεν υπάρχει καμία επίσημη δέσμευση παγίωσης και η οποία ίσως ανακληθεί μόλις θεωρηθεί ότι εξέλιπε ο συγκεκριμένος κίνδυνος.

Το επιχειρησιακό πλαίσιο

Επιπλέον, ο απόπλους (2 Μαρτίου) ήρθε αμέσως μετά τις αναφορές για καταστροφή σειράς αμερικανικών ραντάρ του Περσικού Κόλπου κατά το προηγηθέν διήμερο:

• Του ραντάρ ραδιοκυμάτων AN/FPS-132 στην βάση Αλ Ουντεΐντ στο Κατάρ, υπεύθυνο για την έγκαιρη προειδοποίηση πέραν του ορίζοντα.
• Τριών ή τεσσάρων μικροκυματικών ραντάρ AN/TPY-2 του συστήματος THAAD (Αλ Ρουβάις-ΗΑΕ, Μουαφάκ Σαλτί-Ιορδανία, Prince Sultan-Σ. Αραβία) που αναλάμβαναν την ακριβή παρακολούθηση των στόχων που τους παρείχε η έγκαιρη προειδοποίηση.

Χωρίς αυτά, η αεράμυνα ΗΠΑ και Ισραήλ είχε πιθανότατα τυφλωθεί από την προηγουμένη του απόπλου. Πράγματι, ενώ κατά τον πόλεμο των 12 ημερών η προειδοποίηση βαλλιστικών πυραύλων αναφερόταν στα 15-30 λεπτά, στις 4 Μαρτίου ήταν ήδη κάτω από 2 λεπτά. Ενδεχομένως λοιπόν ο «Κίμων» είχε ως αποστολή να μπαλώσει τρύπες της αμερικανοϊσραηλινής αεράμυνας – στο μέτρο του εφικτού – μαζί με τις συστοιχίες THAAD από την Νότιο Κορέα και των ελληνικών συστοιχιών Patriot που αναφέρθηκε ότι εστάλησαν στο Κατάρ.

Κίνδυνοι και οφέλη

Βεβαίως, με την έγκαιρη προειδοποίηση πλέον ανύπαρκτη, και με δεδομένο ότι τα υπάρχοντα συστήματα αεράμυνας δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τους υπερηχητικούς (hypersonic) πυραύλους, ένα ερώτημα τίθεται ως προς το αν διακινδυνεύουμε τα συστήματα του «Κίμωνα» χωρίς νόημα. Το ίδιο ισχύει και για τους ελληνικούς Patriot που φεύγουν για το Κατάρ, όπου θα λειτουργούν χωρίς υποστήριξη έγκαιρης προειδοποίησης, άρα πιο εκτεθειμένοι – πιο πρόσφατες αναφορές θέλουν τον αριθμό των κατεστραμμένων ραντάρ να ανέρχεται στα 12. Μήπως διακινδυνεύουμε όπλα αποτελεσματικά έναντι της Τουρκίας, αλλά χωρίς απτό όφελος κατά των ιρανικών πυραύλων;

Το ερώτημα είναι εξαιρετικά τεχνικό, αλλά έστω κι έτσι, το ρίσκο μπορεί να θεωρηθεί λελογισμένο εφόσον συνοδεύεται και από κάποιο σκοπούμενο όφελος. Προβλέπεται όμως κάτι τέτοιο στους σχεδιασμούς; Αποσπάσαμε κάποιο ευνοϊκό τετελεσμένο, ή απλώς την ικανοποίηση ότι ανήκουμε στην «σωστή πλευρά της ιστορίας»; Εντάσσεται η όλη επιχείρηση σε κάποιον ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό που περιλαμβάνει 12 μίλια, ΑΟΖ με την Κύπρο, στρατιωτική παρουσία και, εν τέλει, επίλυση του κυπριακού;

Ελπίζουμε πως ναι. Σε κάθε περίπτωση, οι στόχοι της κυβέρνησης θα διαπιστωθούν από την συνέχιση – ή μη – της στρατιωτικής μας παρουσίας στην Κύπρο την επομένη του πολέμου.

Ευριπίδης Λ. Ευρυβιάδης*

Η Κύπρος θεωρείται εδώ και δεκαετίες στη στρατηγική σκέψη, ως ένα «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» στην Ανατολική Μεσόγειο. Η φράση αποτυπώνει μια σκληρή πραγματικότητα. Σήμερα όμως αποκτά μια πιο ανησυχητική διάσταση: την αυξανόμενη ευαλωτότητα λόγο των κυρίαρχων βρετανικών βάσεων.

Οι  βάσεις αυτές στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια δεν αποτελούν ένα δευτερεύον στοιχείο της διευθέτησης του 1960. Εντάσσονται στον ίδιο τον πυρήνα της αρχιτεκτονικής της ανεξαρτησίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης (1960) η οποία δημιούργησε την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ)  και καθόρισε την επικράτειά της ως το σύνολο του νησιού, με εξαίρεση τις δύο περιοχές των βάσεων που αντιστοιχούν περίπου στο τρία τοις εκατό της συνολικής του έκτασης. Οι βάσεις δεν προέκυψαν συμπωματικά. Ήταν δομικό στοιχείο της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης.

Αρχικά, η Κύπρος αποκτήθηκε από το ΗΒ για τη διασφάλιση της Διώρυγας του Σουέζ και την προστασία της Ινδίας—του «κοσμήματος» της βρετανικής αυτοκρατορίας. Το σημείο καμπής ήρθε μετά την κρίση του Σουέζ το 1956. Η βρετανική στρατηγική σκέψη μεταβλήθηκε ριζικά. Η Κύπρος δεν θεωρείτο πλέον αναγκαίο να διατηρηθεί στο σύνολό της, αλλά να περιοριστεί σε ό,τι κρίθηκε ουσιώδες: τη διατήρηση στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Ο στόχος δεν ήταν πλέον η Κύπρος ως βάση, αλλά βάσεις στην Κύπρο. Οι ρυθμίσεις του 1960 υπήρξαν προϊόν αυτής της καθοριστικής μεταστροφής του Λονδίνου.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Κύπρος λειτούργησε ως προωθημένη πλατφόρμα προβολής ισχύος προς τη Μέση Ανατολή και τον Κόλπο, ως κέντρο στρατηγικών επικοινωνιών, ενώ στο Ακρωτήρι αναπτύχθηκαν πυρηνικά όπλα ώστε τα βρετανικά βομβαρδιστικά Vulcan να μπορούν να πλήξουν τον νότιο σοβιετικό χώρο—τη σημερινή Ουκρανία και καρδιά της βιομηχανίας της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι ΗΠΑ είχαν επίσης παρουσία, με προηγμένα ραντάρ πέραν του ορίζοντος (over-the-horizon) στο Τρόοδος. Τα πυρηνικά αποσύρθηκαν μετά την ανάπτυξη των πυρηνικών υποβρυχίων Πολάρις στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά η στρατηγική λογική παρέμεινε.  Από το Ιράκ μέχρι τη Συρία, από την επιτήρηση μέχρι την ταχεία ανάπτυξη δυνάμεων, το Ακρωτήρι παραμένει κομβικό στοιχείο της περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.

Η Κύπρος βρίσκεται στο σταυροδρόμι ενεργειακών διαδρομών, εμπορίου και περιφερειακής αστάθειας—όπου η γεωγραφία μεταφράζεται σε εμβέλεια αλλά και σε κίνδυνο. Σε στρατιωτικούς όρους, προσφέρει κάτι που κανένα αεροπλανοφόρο δεν μπορεί να προσφέρει: μονιμότητα.

Ωστόσο, η Κύπρος ουδέποτε συμφιλιώθηκε με την παρουσία των βάσεων. Παραμένουν ένα κατάλοιπο της αποικιοκρατίας. Η διευθέτηση του 1960, αν και νομικά δεσμευτική, αντανακλούσε τις γεωπολιτικές ισορροπίες της εποχής και αντιμετωπίστηκε περισσότερο ως όρος ανεξαρτησίας παρά ως αποτέλεσμα ελεύθερης διαπραγμάτευσης. Οι πρόνοιες της δεν έμειναν ανεπηρέαστες από αμφισβητήσεις ούτε από τις εντάσεις και τις διαρκείς συνέπειες που προέκυψαν κατά την εφαρμογή τους.

Η κυριαρχία που ασκείται εντός των βάσεων έχει ιδιόμορφο χαρακτήρα. Δεν πρόκειται για κυριαρχία με την κλασική έννοια, αλλά για μια λειτουργική και σκοποκεντρική εξουσία, περιορισμένη σε στρατιωτική χρήση, ενταγμένη σε ένα πλέγμα νομικής και επιχειρησιακής αλληλεξάρτησης με την ΚΔ  και εδραζόμενη σε ένα ευρύτερο συμβατικό πλαίσιο.

Η βρετανική παρουσία δεν περιορίζεται εντός των ορίων των βάσεων. Οι ρυθμίσεις εκτείνονται σε ολόκληρη την επικράτεια της ΚΔ μέσω προσβάσεων, διευκολύνσεων και επιχειρησιακών δικαιωμάτων, συγκροτώντας ένα ευρύτερο σύστημα στρατηγικής διασύνδεσης. Αυτή η αλληλεξάρτηση—από τις υποδομές μέχρι την πρόσβαση—είναι καθοριστική για τη  ομαλή λειτουργία των βάσεων. Ενδεικτικά, αυτό το εκτεταμένο σύστημα στήριξης και διευκολύνσεων δεν συνοδεύεται από οποιαδήποτε μορφή ενοικίου ή άμεσης πληρωμής από το ΗΒ προς την ΚΔ.

Οι βάσεις δεν είναι απλώς στρατιωτικές ζώνες. Συνιστούν ένα sui generis και εξαιρετικά ιδιόμορφο μετααποικιακό καθεστώς. Στις βάσεις ζουν χιλιάδες Κύπριοι και Ευρωπαίοι πολίτες, των οποίων η καθημερινότητα, τα δικαιώματα και η οικονομική δραστηριότητα διαπλέκονται με τη ΚΔ , ενώ παραμένουν υπό βρετανικό νομικό καθεστώς. Ακόμη και όταν Κύπρος και ΗΒ ήταν αμφότερες μέλη της ΕΕ, οι βάσεις βρίσκονταν εκτός του νομικού της χώρου, μια ιδιομορφία που απαιτούσε σύνθετες ρυθμίσεις. Μετά το Brexit, το υβριδικό αυτό καθεστώς διατηρήθηκε μέσω ειδικών πρωτοκόλλων.

Τα γεγονότα του Μαρτίου του 2026 διέλυσε κάθε εναπομείνασα αμφισημία. Το πλήγμα με drone στο Ακρωτήρι, και ο τρόπος με τον οποίο αυτό αντιμετωπίστηκε από το ΗΒ, κατέστησαν σαφές ότι η Κύπρος έχει εισέλθει, παρά τη θέληση της, στο επιχειρησιακό θέατρο περιφερειακών συγκρούσεων. Στην εποχή των drones και των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, η γεωγραφία δεν προσφέρει πλέον απόσταση ασφάλειας.

Το παράδοξο είναι πλέον εμφανές. Οι βάσεις ενισχύουν τη στρατηγική αξία της Κύπρου. Ταυτόχρονα αυξάνουν την έκθεση της σε κίνδυνο. Η ΚΔ συμβάλλει στην περιφερειακή ασφάλεια, χωρίς όμως να καθορίζει τη χρήση των υποδομών αυτών. Νομικά, η σχετική εξουσία βρίσκεται εκτός του ελέγχου της. Στην πράξη όμως οι κίνδυνοι όχι.

Αυτό δεν αναιρεί τη στρατηγική αξία των βάσεων. Έχουν συμβάλει—και συνεχίζουν να συμβάλλουν—στη σταθερότητα της περιοχής, στη συλλογή πληροφοριών και στην επιχειρησιακή εμβέλεια σε ένα ασταθές περιβάλλον. Ούτε το ΗΒ είναι αντίπαλος. Είναι εταίρος. Όμως η αξία δεν εξαλείφει τον κίνδυνο. Και η εταιρική σχέση δεν απαλλάσσει από την ευθύνη διασφάλισης ότι η εθνική ασφάλεια δεν υπονομεύεται από αποφάσεις που λαμβάνονται αλλού.

Είναι, συνεπώς, σοβαρή παρανόηση να υποστηρίζεται ότι όσα συμβαίνουν στις βάσεις δεν αφορούν την Κύπρο. Την αφορούν άμεσα. Συνιστούν έναν νομικά διακριτό αλλά επιχειρησιακά ενσωματωμένο στρατηγικό χώρο, οι συνέπειες του οποίου υπερβαίνουν κατά πολύ τα όριά του.

Το νομικό πλαίσιο είναι σαφές. Το καθεστώς των βάσεων δεν μπορεί να μεταβληθεί μονομερώς. Εδράζεται σε δεσμευτικές διεθνείς συμφωνίες και, σήμερα, και σε ρυθμίσεις εντός της ευρωπαϊκής έννομης τάξης. Οποιαδήποτε μεταβολή προϋποθέτει διαπραγμάτευση και συναίνεση. Προσαρμογές στη χρήση τους μπορούν να επιδιωχθούν μέσω διαλόγου. Δεν πρόκειται για ζήτημα συνθημάτων. Πρόκειται για ζήτημα κρατικής στρατηγικής.

Η αναφορά του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Μαρτίου 2026 σηματοδοτεί μια ουσιαστική μετατόπιση του θέματος. Για πρώτη φορά, το ζήτημα των βρετανικών βάσεων εντάσσεται ρητά σε ευρωπαϊκό πλαίσιο ασφάλειας, με την ΕΕ να δηλώνει ετοιμότητα στήριξης της Κύπρου στις συζητήσεις με το ΗΒ. Αυτό που ήταν διμερές, καθίσταται πλέον ευρωπαϊκό.

Το Λονδίνο προσαρμόζεται επίσης στη νέα αυτή πραγματικότητα. Σε πρόσφατες επαφές με τη Λευκωσία, υπογράμμισε ότι η ασφάλεια της Κύπρου είναι θεμελιώδης και διαβεβαίωσε ότι οι βάσεις δεν θα χρησιμοποιηθούν από αμερικανικές δυνάμεις για επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν. Το νομικό πλαίσιο δεν έχει αλλάξει. Η εφαρμογή του όμως δεν είναι πλέον ανεπηρέαστη από πολιτικούς περιορισμούς. Πρόκειται για μια σταδιακή προσαρμογή που υπαγορεύεται από τη στρατηγική πραγματικότητα.

Η Κύπρος δεν είναι πλέον περιφερειακός παρατηρητής. Είναι ένας αξιόπιστος, και προβλέψιμος παράγοντας ασφάλειας σε μια ταραχώδη περιοχή. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι ενεργειακών, εμπορικών και μεταναστευτικών ροών. Είναι κράτος πρώτης γραμμής στην Ανατολική Μεσόγειο—και κατ’ επέκταση της ΕΕ. Η ασφάλεια της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Το άρθρο 42.7 της Συνθήκης της ΕΕ,  αντανακλά αυτή την πραγματικότητα. Προβλέπει ότι σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά κράτους-μέλους, τα υπόλοιπα κράτη οφείλουν να παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που διαθέτουν, σύμφωνα με τον Χάρτη του ΟΗΕ. Δεν είναι το ίδιο όπως το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Υποδηλώνει όμως μια σαφή προσδοκία συλλογικής ευθύνης.

Η παρούσα συγκυρία αποτελεί δοκιμασία για την ΕΕ. Η στρατηγική αυτονομία δεν μπορεί να παραμένει σύνθημα. Οφείλει να αποδεικνύεται στην πράξη—ιδίως σε περιοχές όπου διακυβεύεται άμεσα η ευρωπαϊκή ασφάλεια. Οι πρόσφατες εξελίξεις κατέδειξαν ότι η αλληλεγγύη αυτή δεν είναι θεωρητική. Η Ελλάδα, ακολουθούμενη από τη Γαλλία και την Ιταλία, κινήθηκαν άμεσα προς στήριξη της Κύπρου. Το άρθρο 42.7 δεν ενεργοποιήθηκε τυπικά. Το πολιτικό μήνυμα όμως ήταν σαφές. Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Μακρόν, όταν πλήττεται η Κύπρος, πλήττεται η Ευρώπη. Και όπως υπογράμμισε η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ασφάλεια της Κύπρου είναι ασφάλεια της ΕΕ.

Το ζητούμενο για την Κύπρο δεν είναι αν οι βάσεις εξυπηρέτησαν σκοπό. Τον εξυπηρέτησαν και τον εξυπηρετούν. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν το υφιστάμενο καθεστώς ανταποκρίνεται στις σημερινές στρατηγικές συνθήκες. Δεν τίθεται ζήτημα ρήξης. Τίθεται ζήτημα επαναπροσδιορισμού.

Ένας σοβαρός, δομημένος διάλογος με το ΗΒ—ενταγμένος σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο ασφάλειας—είναι τόσο θεμιτός όσο και αναγκαίος. Όχι για να αναμοχλευθεί το παρελθόν, αλλά για να διασφαλιστεί ότι η ισορροπία μεταξύ στρατηγικής χρησιμότητας και εθνικής ασφάλειας αντανακλά τις σημερινές πραγματικότητες.

Για δεκαετίες, η Κύπρος αντιμετωπίστηκε ως ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων κατέστησαν σαφές ένα πράγμα: τα αεροπλανοφόρα είναι σχεδιασμένα για πόλεμο. Τα κράτη όχι—και δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως τέτοια.

*Πρέσβης (επί τιμή). Ανώτερος Ερευνητικός Συνεργάτης, Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Φιλελεύθερος