Αρχική Blog Σελίδα 2256

Διάστημα: Φανταστικά δακτυλίδια μιας μαύρης τρύπας

0

Η εκπομπή έντονης ακτινοβολίας χάρισε στη NASA την πιο εντυπωσιακή απεικόνιση αυτού του σπάνιου ουράνιου σώματος

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Την καλύτερη μέχρι στιγμής εικόνα μαύρης τρύπας εξασφάλισε η NASA, αποτυπώνοντας φαντασμαγορικούς φωτεινούς δακτυλίους γύρω από το ουράνιο σώμα, χάρη σε παρατηρήσεις των τηλεσκοπίων Chandra και Swift Observatory. Οι ακτίνες Χ αποκάλυψαν έτσι κάτι, το οποίο παρέμενε αόρατο στον άνθρωπο.

Η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα «συμβιώνει» με κοντινό της άστρο, ενώ η βαρυτική έλξη της παρασύρει αστρική σκόνη και ύλη από το άστρο προς τον δίσκο της τρύπας. Το άστρο και η μαύρη τρύπα ανήκουν στο σύστημα V404 Cygni, στον αστερισμό του Κύκνου και απέχουν περίπου 7.800 έτη φωτός από τη Γη.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Swift, που εκτοξεύθηκε το 2004, κατέγραψε πρώτο την εκπομπή ακτίνων Χ από το σύστημα τον Ιούνιο του 2015. Η εκπομπή δημιούργησε μάλιστα δακτυλίους κινητικής ενέργειας, ορατούς στην απεικόνιση ακτίνων Χ. Το φαινόμενο που δημιούργησε τους δακτυλίους είναι η αντανάκλαση των κυμάτων πάνω σε νέφη σκόνης, που βρίσκονται διάσπαρτα μεταξύ του αστερισμού του Κύκνου και της Γης.

Η νέα εικόνα της NASA αξιοποιεί επίσης δεδομένα από το γιγάντιο ραδιοτηλεσκόπιο Pan-Starrs στη Χαβάη, τα οποία συμπληρώνουν την εικόνα, εμφανίζοντας τα γύρω άστρα.

Το 2015 το τηλεσκόπιο Chandra παρατήρησε για πρώτη φορά το σύστημα της μαύρης τρύπας με το μοναχικό άστρο. Οκτώ δακτύλιοι, που σχηματίσθηκαν από την εκπομπή ακτίνων Χ το 2015 είναι σήμερα διακριτοί, χάρη στην αντανάκλασή τους πάνω στα νέφη αστρικής σκόνης. Οι δακτύλιοι αυτοί μπορεί να επιτρέψουν στους επιστήμονες να καταγράψουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τον μηχανισμό της μαύρης τρύπας στο σύστημα V404 Cygni, αλλά και να χαρτογραφήσουν το διάστημα μεταξύ του ουράνιου αυτού σώματος και του πλανήτη μας, σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN.

Η διάμετρος των δακτυλίων επιτρέπει επίσης στους ερευνητές να καθορίσουν την απόσταση από τα νέφη σκόνης που «χρησιμοποιήθηκαν» για τη δημιουργία των δακτυλίων. Οσο μεγαλύτερος ο δακτύλιος, τόσο πιο κοντά είναι το νέφος στη Γη.

Η επιστημονική ομάδα χρησιμοποίησε επίσης τις απεικονίσεις των ακτίνων Χ για να προχωρήσει σε εκτιμήσεις γύρω από τη χημική σύσταση των νεφών, βασισμένες στην απορρόφηση ακτίνων Χ. Τα νέφη αποτελούνται κυρίως από γραφίτη και κόκκους πυριτικού άλατος. Η νέα εικόνα προσφέρει συναρπαστική προοπτική για νέα μελέτη μυστηριωδών αστρικών σωμάτων, όπως οι μαύρες τρύπες.

“Καθημερινή”

Προειδοποιούν την Ελλάδα οι ξένοι οίκοι για τις φυσικές καταστροφές

0

Οι χαμηλές επιδόσεις κατά της κλιματικής αλλαγής απειλούν μακροπρόθεσμα την πιστοληπτική ικανότητα και τον τουρισμό

Οι καταστροφικές πυρκαγιές που χτύπησαν την Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες έφεραν στο προσκήνιο και τον μεγάλο κίνδυνο με τον οποίο είναι αντιμέτωπη η χώρα λόγω του πόσο ευάλωτη είναι στην κλιματική αλλαγή, κάτι που, αν και βραχυπρόθεσμα είναι δημοσιονομικά διαχειρίσιμο, μακροπρόθεσμα θέτει μία από τις βασικές προκλήσεις για την οικονομία λόγω του αντίκτυπου στην πιστοληπτική ικανότητα αλλά και στον τουρισμό.

Ο οίκος Moody’s σε πρόσφατη έκθεσή του υπογράμμισε αυτές τις προκλήσεις χτυπώντας ουσιαστικά το περιβαλλοντικό «καμπανάκι» για την Ελλάδα, ενώ ο ΟΗΕ εξέπεμψε συναγερμό για την παγκόσμια υπερθέρμανση τονίζοντας πως τα ακραία κύματα καύσωνα, που παλαιότερα χτυπούσαν ανά 50 χρόνια, αναμένεται να συμβαίνουν μία φορά κάθε 10 χρόνια, ενώ οι ακραίες καταιγίδες και οι ξηρασίες έχουν γίνει πιο συχνές.

Η «Κ» απευθύνθηκε στους οίκους αξιολόγησης Scope Ratings και Fitch για το πώς αξιολογούν τη θέση της Ελλάδας απέναντι σε αυτό το εφιαλτικό παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο αφορά ιδιαίτερα τη Μεσόγειο. Οπως προειδοποιούν, οι επιδόσεις της Ελλάδας όσον αφορά την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι από τις χειρότερες στην Ε.Ε., ενώ υπογραμμίζουν τους κινδύνους που τίθενται πλέον στην οικονομία.

Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα είναι από τις χειρότερες των τελευταίων δεκαετιών, όπως σημειώνει στην «Κ» ο Ντένις Σεν, ο νέος επικεφαλής της Scope Ratings για την Ελλάδα, προσθέτοντας πως είναι βέβαιο ότι συνοδεύονται από οικονομικό κόστος. Οι ζημιές από τις πυρκαγιές του 2007, για παράδειγμα, τοποθετούνται στα 2-5 δισ. ευρώ περίπου ή στο 0,8%-2,2% του ΑΕΠ του 2007. Αυτή τη φορά η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί επιπλέον να δαπανήσει τουλάχιστον άλλα 500 εκατ. ευρώ (0,3% του ΑΕΠ). Δεδομένης της έκτακτης ευρωπαϊκής οικονομικής στήριξης, η οποία θα καλύψει ένα μεγάλο μερίδιο του «λογαριασμού», οι πυρκαγιές του 2021 από μόνες τους αναμένεται να έχουν μικρότερες επιπτώσεις όσον αφορά την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.

Ωστόσο, ο αντίκτυπος της καταστροφής από τις πυρκαγιές είναι πιο σημαντικός για τις μακροπρόθεσμες πιστωτικές αδυναμίες της Ελλάδας σε επαναλαμβανόμενα και οξύτερα γεγονότα φυσικών καταστροφών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προκλήθηκαν και επιδεινώθηκαν από ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, προειδοποιεί ο κ. Σεν, με τις ξηρασίες και τις πυρκαγιές να αναμένονται πιο συχνές και πιο έντονες.

Χαμηλές επιδόσεις

Οπως εξηγεί στην «Κ», η ικανότητα περιορισμού, η προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή και η έκθεση σε φυσικούς κινδύνους εξετάζονται στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής αξιολόγησης της Ελλάδας από τη Scope, με τη χώρα να αποδίδει ελαφρώς πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο σε αυτή την περιβαλλοντική υποκατηγορία. Ωστόσο, όπως τονίζει, η Ελλάδα έχει την τρίτη χειρότερη επίδοση μεταξύ των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μετά την Ολλανδία και την Κύπρο.

Οπως προειδοποιεί ο αναλυτής, αυτή η περιβαλλοντική υποκατηγορία και ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος της κλιματικής αλλαγής αντικατοπτρίζουν μια σημαντική πρόκληση για τη μακροπρόθεσμη πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας. Ενώ το μοίρασμα του βάρους μέσω της στήριξης της Ε.Ε. αναμένεται γενικότερα στο μέλλον να μετριάσει το οικονομικό κόστος για την Ελλάδα, οι φυσικές καταστροφές έχουν όχι μόνο άμεσο οικονομικό και δημοσιονομικό κόστος, αλλά και έμμεσες συνέπειες, όπως στη σημαντική για τη χώρα τουριστική βιομηχανία, η οποία πριν από την κρίση COVID-19 κινούνταν στο 27% του ΑΕΠ.

Στις ίδιες γραμμές με τη Scope αλλά και τη Moody’s κινείται και ο οίκος Fitch Ratings. Θεωρεί δηλαδή ότι η κατάσταση δημοσιονομικά είναι διαχειρίσιμη, ωστόσο η μεγάλη έκθεση της Ελλάδας στους κινδύνους από την κλιματική αλλαγή θέτει σημαντικές προκλήσεις μακροπρόθεσμα όσον αφορά το πιστωτικό προφίλ καθώς και την τουριστική βιομηχανία. «Συνεχίζουμε να αναμένουμε ότι η ελληνική οικονομία θα αναπτυχθεί κατά 4,3% φέτος. Αν και δεν υπάρχουν ακόμη επίσημα στοιχεία για το β΄ τρίμηνο, τα δεδομένα για τη βιομηχανική παραγωγή και τις λιανικές πωλήσεις δείχνουν ανοδική πορεία ανάπτυξης, ενώ τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης θα αρχίσουν να χρησιμοποιούνται, ενισχύοντας περαιτέρω τις προοπτικές ανάπτυξης», σημειώνει στην «Κ» ο Αλεξ Μουσκατέλι, επικεφαλής αναλυτής της Fitch για την Ελλάδα, σχολιάζοντας εάν το κόστος από τον πύρινο εφιάλτη αλλάζει τις προοπτικές για το ΑΕΠ.

Ο οίκος έχει τονίσει στις πρόσφατες εκθέσεις του ότι η πορεία της πανδημίας αποτελεί τον κύριο βραχυπρόθεσμο κίνδυνο για τις εκτιμήσεις του, καθώς μπορεί να αποθαρρύνει τους ξένους τουρίστες να ταξιδέψουν στην Ελλάδα. Ο κ. Μουσκατέλι επισημαίνει, ωστόσο, πως είναι σαφές ότι γεγονότα όπως οι πυρκαγιές έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν την επιχειρηματική δραστηριότητα και τα ταξίδια, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, και επίσης να επηρεάσουν τη δημοτικότητα της κυβέρνησης. «Πάντως, δεν πιστεύουμε ότι σε αυτό το στάδιο οι εξελίξεις αυτές θα επηρεάσουν σημαντικά τις προβλέψεις μας για την ανάπτυξη», σημειώνει ο αναλυτής της Fitch, προσθέτοντας πως το πακέτο στήριξης που ανακοίνωσε η κυβέρνηση ανέρχεται περίπου στο 0,3% του προβλεπόμενου ΑΕΠ.

Και ο κ. Μουσκατέλι προειδοποιεί για τη μεγάλη πρόκληση που θέτουν οι περιβαλλοντικοί παράγοντες στην αξιολόγηση της Ελλάδας. Σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, όπως εξηγεί, στην αξιολόγηση των ESG κριτηρίων, οι φυσικές καταστροφές και η κλιματική αλλαγή έχουν βαθμολογία 3, σε κλίμακα 1-5, υποδεικνύοντας ότι αποτελούν ένα σημαντικό ζήτημα για την Ελλάδα, το οποίο μπορεί να έχει αντίκτυπο στην πιστοληπτική αξιολόγησή της στη συνέχεια, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες.

“Καθημερινή”

Θα γίνει η Σουηδία παράδεισος για γκάνγκστερ;

0

Για πολλούς η Σουηδία είναι η χώρα του Ikea και των ζαχαρωτών με κανέλα. Η χώρα όμως έχει σοβαρό πρόβλημα με την κλιμάκωση της βίας και τις εγκληματικές συμμορίες. Γιατί;

    Έκρηξη σε πολυκατοικία στην σουηδική πόλη Μπουλερμπύ

Πρώτα πυροβολήθηκε ένας αστυνομικός, στη συνέχεια δύο παιδιά που έπαιζαν. Τις προηγούμενες μέρες φαίνεται να ακούστηκαν πολλοί πυροβολισμοί στο Κρίστιανσταντ, το Λινκέπινγκ και αλλού. Η Σουηδία, έχει αποδεχθεί εδώ και καιρό ότι έχει αρκετά προβλήματα με τις εγκληματικές συμμορίες.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις μεγάλες πόλεις και τα προάστιά τους, όπως τη Στοκχόλμη, το Γκέτεμποργκ και το Μάλμο. Η αστυνομία ανησυχεί ιδιαίτερα για τα παιδιά και τους εφήβους που σχετίζονται με αυτούς τους εγκληματικούς κύκλους.

Ποιές είναι όμως αυτές οι συμμορίες και τι θέλουν να επιτύχουν; Ο αστυνομικός ρεπόρτερ Λάσε Βίρουπ στο βιβλίο του με τον τίτλο «Ο παράδεισος των γκάνγκστερ» προσπαθεί να εξηγήσει και ρίχνει φως στο πώς μπορεί μια χώρα που θεωρείται τόσο ειρηνική να είναι τόπος εγκλημάτων, συμμοριών, πυροβολισμών και εκρήξεων. Σύμφωνα με τον Βίρουπ υπάρχουν τουλάχιστον 350 εγκληματικές συμμορίες στη Σουηδία, από ρόκερ μέχρι συμμορίες που σχετίζονται με ναρκωτικά. Πρόκειται για έναν αριθμό τριπλάσιο σε σχέση με το 2010. Σημειωτέον ότι αντίστοιχα φαινόμενα παρατηρούνται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλίακαι η Δανία. 

Εκρήξεις και φόβος

H σουηδική αστυνομία επί το έργονH σουηδική αστυνομία επί το έργον

Ήδη στην αρχή του βιβλίου, ο δημοσιογράφος παραθέτει δήλωση του πρωθυπουργού Στέφαν Λέφβεν στην εφημερίδα Dagens Nyheter όπου λέει ότι «Αυτό δεν το είχαμε προβλέψει». Μια δημόσια παραδοχή στα τέλη του 2019. Η δήλωση αυτή απασχόλησε για καιρό τα μίντια και σύμφωνα με την αντιπολίτευση αναδεικνύει το πόσο απροετοίμαστη είναι η κυβέρνηση.

Συχνά ήσυχες σουηδικές πόλεις θυμίζουν μάλλον το Μπρονξ. Πολλές εκρήξεις τα τελευταία χρόνια, συχνά σε εισόδους πολυκατοικιών, άλλες φορές μπροστά από δημόσια κτίρια. Σπάνια υπάρχουν τραυματίες, όμως ο φόβος είναι τεράστιος.

Εδώ και αρκετό καιρό οι εκρήξεις έχουν γίνει πιο σπάνιες, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι δρόμοι της Σουηδίας έχουν γίνει πιο ειρηνικοί. Αντίθετα μεταξύ αναρίθμητων συγκρούσεων μεταξύ των συμμοριών, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούλιο, αντηλλάγησαν περίπου 180 πυροβολισμοί. Έτσι, σχεδόν κάθε μέρα κάπου έπεφταν σφαίρες στη Σουηδία.

Θλιβερός και ανησυχητικός απολογισμός

Αστυνομία, Λινκέπινγκ Η αστυνομία έχει αποκλείσει πολυκατοικία στην πόλη Λινκέπινγκ

Αυτό έχει σοβαρές συνέπειες: 25 νεκροί και 53 τραυματίες είναι ο απολογισμός για τους πρώτους επτά μήνες του 2021. Πριν από ενάμιση μήνα ένας 33χρονος αστυνομικός στο Γκέτεμποργκ πυροβολήθηκε στη μέση του δρόμου ενώ βρισκόταν στην προβληματική περιοχή Μπισκογκέρντεν και συνομιλούσε με αρκετά άτομα. Θεωρείται ότι ο συγκεκριμένος αστυνομικός δεν ήταν στόχος.

Τι κάνει λάθος η Σουηδία; Μία από τις κύριες εξηγήσεις γι αυτή την κατάσταση, σύμφωνα με τον Βίρουπ, είναι το περιορισμένο ποσοστό ενημέρωσης με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της βίας. «Η σύντομη απάντηση είναι ότι το τίμημα για να κάνει κανείς τη ζωή ενός γκάνγκστερ στη Σουηδία είναι συχνά πολύ χαμηλό», λέει.

«Πολλοί νέοι άνθρωποι, κυρίως αυτοί που μετανάστευσαν από άλλες χώρες, ανακαλύπτουν ότι πολλά εγκλήματα μπορούν να διαπραχθούν χωρίς να χρειαστεί να τους επιβληθεί μια αυστηρή ποινή».

Η σουηδική νομοθεσία προέρχεται από διαφορετική εποχή, λέει ο Βίρουπ. Τελικά, η Βουλή αποφάσισε να προχωρήσει σε αυστηροποίηση ορισμένων νόμων θέλοντας να λειτουργήσει αποτρεπτικά στην αύξηση της βίας. Εκτός αυτού ο Πρωθυπουργός στα μέσα Ιουνίου παρουσίασε ένα σχέδιο 34 σημείων για να θέσει υπό έλεγχο τις συμμορίες. «Όλοι οι Σουηδοί πρέπει να νιώθουν ασφαλείς, ανεξάρτητα από το πού ζουν», ανέφερε.

Το πρόβλημα για τον αστυτομικό ρεπόρτερ είναι ότι τα εγκληματικά δίκτυα έχουν πλέον καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια και δεν είναι εύκολο να ελεγχθούν από μια υποστελεχωμένη αστυνομία όπως αυτή της Σουηδίας.

Στέφεν Τρουμπφ

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

DW

Σάββας Καλεντερίδης: Εις γνώσιν της κυρίας Μέρκελ και των λοιπών συνενόχων του Ερντογάν στην ΕΕ

0

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Τις αρχές Νοεμβρίου του 2017 στην κωμόπολη Τορμπαλί του νομού Σμύρνης έλαβε χώρα ένα γεγονός που δεν απασχόλησε κανέναν στην Ελλάδα, ούτε στην Ευρώπη. Στο Παμούκιαζι υπήρχε ένας συνοικισμός Σύρων προσφύγων. Περίπου 500 άνθρωποι ζούσαν με τις οικογένειές τους σε παράγκες και καλύβες σκεπασμένες με νάιλον και απασχολούνταν σε γεωργικές εργασίες.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

1

 

Του Πάνου Ιωαννίδη

Δεν είμαι βέβαιος εάν όλοι θέλουμε να θυμόμαστε τις λεπτομέρειες της 15ης Αυγούστου 1974…

Όμως, η υπενθύμιση δεν εξαρτάται από εμάς.

Γιατί, κάθε που γίνεται 15 Αυγούστου, ολόκληρη η Κύπρος αποκτά την μυρωδιά των περιβολιών του Αγίου Μέμνονα, αποκτά χρυσή αμμουδιά και γίνεται Αμμόχωστος…

Αυτά που ακολουθούν δεν είναι θύμησες. Είναι γεγονότα, ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και στο μυαλό όσων ατύχησαν να τα ζήσουν.

Γεγονότα, που άλλαξαν τον τρόπο σκέψης και οδήγησαν τον καθένα από εμάς στο δικό του «Tάμα Ζωής»….

15η Ιουλίου 1974
Οι κατ’ όνομα μόνο Έλληνες μαχαιρώνουν την Κύπρο με χίλιες μαχαιριές, την σφάζουν και την προσφέρουν στο πιάτο με το αίμα της, για να την απολαύσουν οι εχθροί του ελληνισμού με την ησυχία τους και για όσο χρόνο εκείνοι θα αποφάσιζαν ότι θα διαρκέσει το φαγοπότι.

Και το φαγοπότι συνεχίζεται για 10ετίες ολόκληρες…..

Η 1η φάση της Εισβολής

Την 20η Ιουλίου 1974 οι Τούρκοι αρχίζουν τον  «σικέ αγώνα της Εισβολής».  Παρωδία η επιστράτευση στην Αμμόχωστο, σχεδόν ανύπαρκτα τα μέσα, σαστισμένοι και γελοίοι οι επιτελείς της Στρατιωτικής Διοίκησης, με ένα εκτρωματικό Διοικητή―τον Συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Ζαρκάδα―να περιφέρεται μονολογώντας «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, δεν χρειάζεται να είμαστε προκλητικοί…»!

Εξαίρεση μέσα στο χάος, το ανήσυχο βλέμμα των κυπρίων μονίμων και εφέδρων αξιωματικών και οπλιτών, που αντελήφθησαν την προδοσία και άρχισαν να οργανώνουν μεταξύ τους Ομάδες Μάχης.

Εξαίρεση από τους Ελλαδίτες Αξιωματικούς ο Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Μουζάκης, που ηγήθηκε της μοναδικής δικής μας επίθεσης για την κατάληψη του πολυβολείου στο τουρκικό Λύκειο.

Εκεί, έξω από τα Τείχη της Αμμοχώστου, σκοτώθηκε ο Αντ/χης Μουζάκης. Μεσημέρι της 20ης Ιουλίου 1974.

Καταλήφθηκε το τουρκικό πολυβολείο, αιφνιδιάστηκαν οι Τούρκοι από την επίθεση και, υποχωρώντας μέσα στα Τείχη, μετέδωσαν τον πανικό σε ολόκληρη την  -για χρόνια-  τουρκοκρατούμενη παλαιά πόλη της Αμμοχώστου.

Οι έφεδροι ζήτησαν ενισχύσεις, εξηγώντας στον Διοικητή Ζαρκάδα ότι «οι πύλες είναι ανοικτές, ο πανικός μεταξύ των Τούρκων διάχυτος και -με λίγους ακόμα
μαχητές- η επιχείρηση για κατάληψη της εντός των Τειχών Αμμοχώστου θα είναι νικηφόρα».

Εξήγησαν επίσης οι έφεδροι στον Διοικητή ότι «εάν η παλαιά πόλη καταληφθεί και οι Τούρκοι είναι πλέον ανάμεσα μας, ο κίνδυνος για βομβαρδισμό της Αμμοχώστου απομακρύνεται, χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο οι εισβολείς να μην θεωρήσουν πλέον την Αμμόχωστο σαν στόχο προτεραιότητας».

Τα εξήγησαν αυτά οι έφεδροι στον Συν/χη Ζαρκάδα, για να πάρουν την πιο προδοτική διαταγή που ακούστηκε ποτέ από Έλληνα Αξιωματικό:

«Άμεση υποχώρηση, η κατάληψη της παλαιάς Αμμοχώστου δεν είναι δική σας δουλειά…»!

Τόλμησαν οι έφεδροι να ρωτήσουν «τίνος δουλειά είναι άραγε η απελευθέρωση της Αμμοχώστου, εάν όχι των Αμμοχωστιανών υπερασπιστών της…», για να πάρουν
την ίδια παγερή απάντηση:

«Σας διατάζω να υποχωρήσετε αμέσως».

Με αυτή την διαταγή, η ευκαιρία για κατάληψη της εντός των Τειχών Αμμοχώστου χάθηκε οριστικά…

Ανήμποροι να ενεργήσουν όπως θα έπρεπε, οι έφεδροι υποχώρησαν στο Δασάκι των Δικαστηρίων και στα γύρω κτίρια, όπου άρχισαν να δέχονται  -αμυνόμενοι πλέον-  τα πυρά των Τούρκων από τα Τείχη.  Σε λίγο άρχισε και η τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει το κέντρο της Πόλης, την παραλία της Αμμοχώστου και
τις θέσεις μας.

Ο Διοικητής Αμμοχώστου Συνχης Ζαρκάδας φρόντισε έγκαιρα να ολοκληρώσει το δικό του μέρος της προδοσίας:

Πρόδωσε την Αμμόχωστο από τις πρώτες ώρες, της πρώτης ημέρας, της πρώτης φάσης της Εισβολής, εκτελώντας με απόλυτη ακρίβεια τις εντολές που είχε
πάρει και που μόνο εκείνος γνώριζε…

Η 2η φάση της Εισβολής

Το γεγονός ότι ο ρόλος του Συνχη Ζαρκάδα και των ανθρώπων του είχε τελειώσει από την πρώτη μέρα, αποδείχθηκε μόλις ανακοινώθηκε η προσωρινή κατάπαυση πυρός, χάριν των δήθεν «συνομιλιών της Γενεύης».

Με το πρόσχημα ότι «όφειλαν να επισκεφθούν το ΓΕΕΦ», ο Διοικητής Ζαρκάδας και το επιτελείο του εξαφανίστηκαν οριστικά, εγκαταλείποντας όλα τα Τμήματα
και την Αμμόχωστο χωρίς Στρατιωτική Διοίκηση…

Για την πόλη της Αμμοχώστου, η δεύτερη φάση της Εισβολής άρχισε ενωρίς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου 1974 με βομβαρδισμό, και με δύο Τμήματα να προσπαθούν να την υπερασπιστούν:

Ένα Τμήμα από 32 εφέδρους στο Δασάκι των Δικαστηρίων και ένα δεύτερο Τμήμα στο Νοσοκομείο της Πόλης, με επικεφαλής τον Λοχαγό Στέλιο Κάτσιο.

Οι έφεδροι στο Δασάκι χωρίς Διοίκηση.  Ο αρχαιότερος από τους Αξιωματικούς έπρεπε να αναλάβει τη Διοίκηση. Έτυχε να είναι ο έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πάνος
Ιωαννίδης.

Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν μέχρι και το μεσημέρι της Πέμπτης 15ης Αυγούστου 1974.  Το απόγευμα της ημέρας εκείνης:

Ο βομβαρδισμός εντάθηκε,  οι Τούρκοι πύκνωσαν τα πυρά από τα Τείχη, κάποιο φορητό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι «τα τουρκικά άρματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο, κινούμενα χωρίς αντίσταση, χωρίς τη συνοδεία πεζικού και με μέγιστη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Αμμοχώστου».

Η πόλη έρημη.  Μοναδική ένδειξη αντίστασης, οι πυροβολισμοί από τους άνδρες στο Νοσοκομείο και τους εφέδρους στο Δασάκι.  Πυροβολισμοί που άρχισαν να
αραιώνουν, γιατί τα πυρομαχικά των εφέδρων ήσαν πλέον μετρημένα…

Με το βλέμμα περισσότερο παρά με λόγια, αντάλλαξα κάποιες γρήγορες σκέψεις με τον αμέσως επόμενο έφεδρο Ανθυπολοχαγό Γιαννάκη Αρέστη (σήμερα Ταξίαρχος ε.α.).  Γνωρίζαμε ότι έπρεπε να δοθούν διαταγές…

Διαταγή Πρώτη: «Παραμένουμε στις θέσεις μας αμυνόμενοι. Οικονομία στα πυρομαχικά».

Διαταγή Δεύτερη:  «Να βγουν παρατηρητές προς τη Λίμνη του Αγίου Λουκά και να ναφέρουν τις κινήσεις των αρμάτων – Να χρησιμοποιηθεί η βενζίνη από τις αποθήκες του Διοικητηρίου για να γίνουν βόμβες Μολότοφ – Εάν τα άρματα κινηθούν μέσα στην πόλη, θα αντιμετωπιστούν».

Διαταγή Τρίτη:  «Να γίνει προσπάθεια επικοινωνίας με το ΓΕΕΦ και την Κυβέρνηση, για να ζητηθούν ενισχύσεις – Τα άρματα από μόνα τους, χωρίς πεζοπόρα τμήματα, μόνο γραμμή αντιπαράταξης μπορούν να επιδιώξουν, προφανώς κατά μήκος του δρόμου προς το Λιμάνι – Η πόλη της Αμμοχώστου μπορεί να
κρατηθεί».

Ήσαν οι πρώτες ουσιαστικές διαταγές, μετά από τις προδοτικές εκείνες του Συνχη Ζαρκάδα. Η πειθαρχία των εφέδρων Αξιωματικών και Οπλιτών προς τον 29χρονο Ανθγό Διοικητή ήταν εκπληκτική.

Μέσα σε συνθήκες κόλασης, όλοι και από μόνοι τους εξύψωσαν το ηθικό τους και κινήθηκαν όπως διατάχθηκαν.  Αρχίσαμε να νιώθουμε πως  «ίσως δεν είχαν χαθεί
τα πάντα»…

Όμως, η προδοσία της Αμμοχώστου δεν ήταν γραμμένο να ανατραπεί.

Αφηγείται, γι’ αυτές τις τελευταίες ώρες, ο τότε Λοχαγός Στέλιος Κάτσιος:

«…Γύρω στις 4:30 το απόγευμα ξεκίνησα (από το Νοσοκομείο) σε μια προσπάθεια να επανακτήσω επαφή με το Τάγμα μου… Στη διαδρομή βρήκα το Τμήμα του έφεδρου Ανθγού Πάνου Ιωαννίδη, που υπερασπιζόταν την περιοχή κοντά στην κλινική ΛΟΥΚΙΑ και το τουρκοκυπριακό Λύκειο. Συνάντησα επίσης τον συνάδελφό μου Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου, με τον οποίο αντάλλαξα κάποιες απόψεις, που με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι το Τάγμα μου είχε μετακινηθεί.

Μη έχοντας τρόπο επικοινωνίας επέστρεψα στο Νοσοκομείο, όπου άρχισε η τελευταία μεγάλη μάχη. Τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν συνεχώς και τα πυρά των αρμάτων ήσαν καταιγιστικά. Και ενώ τα πάντα έμοιαζαν με κόλαση, ήρθε με αγγελιαφόρο εντολή από το Τάγμα να συμπτύξω το Τμήμα μου στην περιοχή Δερύνειας, πράγμα που έγινε».

Το Τμήμα του Νοσοκομείου πράγματι ανασυντάχθηκε στη Δερύνεια και κράτησε την γνωστή μέχρι και σήμερα, ακραία γραμμή προς την Αμμόχωστο.

Καθ’ οδόν προς τη Δερύνεια, ο Λοχαγός Κάτσιος πέρασε από το δικό μας Τμήμα και μας ενημέρωσε για τις κινήσεις του.  Του ευχηθήκαμε «καλή τύχη» και τον παρακαλέσαμε να μας αφήσει όσα πυρομαχικά του περίσσευαν.  Δεν του είχε απομείνει τίποτε…

15 Αυγούστου 1974, ώρα 6:20 το απόγευμα:

Οι μόνοι Έλληνες που εμείς γνωρίζαμε ότι είχαν απομείνει στην Αμμόχωστο ήσαν οι 32 έφεδροι στο Δασάκι των Δικαστηρίων.

Πολύ αργότερα πληροφορηθήκαμε για μια ακόμα Ομάδα Εφέδρων, που είχαν επίσης εγκαταλειφθεί προδομένοι από την δική τους ηγεσία, στο Λιμάνι της Αμμοχώστου.  Ήσαν οι έφεδροι, που τελικά αναγκάστηκαν να πέσουν στη θάλασσα ΒΩγια να σωθούν κολυμπώντας.

Στο μεταξύ:

Τα άρματα είχαν φθάσει στη Λίμνη του Αγίου Λουκά και κτυπούσαν διαρκώς.

Την βενζίνη που ψάχναμε, για την κατασκευή των  -ίσως σωτήριων-  βομβών Μολότοφ, την είχε πάρει μαζί του ο Συνχης Ζαρκάδας.

Ελπίδα για εξασφάλιση ενισχύσεων μέσω του ΓΕΕΦ ή της Κυβέρνησης καμία.  Το μεν Γενικό Επιτελείο δεν απαντούσε στις κλήσεις, ο δε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το Υπουργικό Συμβούλιο είχαν εγκαταλείψει την Λευκωσία.

Και, το κρισιμότερο, τα πυρομαχικά των εφέδρων στην Αμμόχωστο είχαν εξαντληθεί.

Η  «σιγή πυρός» από τη δική μας πλευρά, έδωσε το τελικό σύνθημα στους Τούρκους….

Η μοναδική επιλογή ήταν:  Ή να χαθούμε ΑΜΑΧΗΤΙ ή να υποχωρήσουμε.

Πεσμένοι όπως είμαστε στο χώμα, γύρισα και κοίταξα τον Ανθγό Αρέστη, θέλοντας να μοιραστώ μαζί του την αγωνία μου. Γνώριζα, βέβαια, πως «η ευθύνη για την όποια απόφαση ανήκε στον αρχαιότερο που διοικούσε».

Δεν θυμούμαι αν ήμασταν δακρυσμένοι, ούτε και έχει σημασία.  Σημασία έχουν μόνο οι τρεις λέξεις που μου είπε ο Γιαννάκης:  «Πάνο, την Σημαία»…

Χωρίς να περιμένει απάντηση, σηκώθηκε μέσα στη κόλαση και προχώρησε προς τον ιστό με τη Σημαία του Διοικητηρίου Αμμοχώστου. Σηκώθηκα πίσω του.

Διαταγή Τέταρτη: «Υποστολή της Σημαίας».

Όσοι μπόρεσαν να ακούσουν -σχεδόν όλοι- βρέθηκαν «σε στάση Προσοχής να χαιρετούν την Γαλανόλευκη».  Η Σημαία της Αμμοχώστου κατέβηκε, διπλώθηκε και
παραδόθηκε στον αρχαιότερο Αξιωματικό.

Όλοι πλέον γνώριζαν την Διαταγή που θα ακολουθούσε.

Διαταγή Πέμπτη, η τελευταία: «Να μαζευτεί ο οπλισμός – Άμεση υποχώρηση – Εγκαταλείπουμε  τις  θέσεις  μας, η  Αμμόχωστος  χάνεται….»

Ο επίλογος της 15ης Αυγούστου 1974 γράφτηκε στη Δερύνεια, όπου δεχθήκαμε την ανακούφιση του Λοχαγού Κάτσιου που μας είδε ζωντανούς, αλλά και στο Φρέναρος, όπου είχαμε κακό συναπάντημα με τον ατιμώρητο προδότη Συνχη Ζαρκάδα, για να ακούσουμε την σαρκαστική απορία του:

«Μπά, κύριε Ανθυπολοχαγέ, σωθήκατε όλοι!»

Ειλικρινά, θα ήθελα να μου είχε περισσέψει μια τελευταία σφαίρα…

Η 3η φάση της Εισβολής

Είναι ο άγνωστης διάρκειας μακροχρόνιος αγώνας, που η σφαγμένη Κύπρος οφείλει να διεξάγει.

Όμως, το ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΟΤΕ μέσα από τα ειρωνικά χειροκροτήματα του εχθρού, όταν αφελείς Έλληνες χορεύουν μπροστά του,

 

ή μέσα από τις φιλοσοφίες και τα χαμόγελα ρηχών Ελλήνων πολιτικάντηδων, όταν ξένοι Βουλευτές και άλλοι βάρβαροι αποκτούν σε τιμές ευκαιρίας τις κλεμμένες περιουσίες των Ελλήνων της Κύπρου,

ή μέσα από επιχειρηματικές δραστηριότητες με τον κατακτητή που εισέβαλε, έσφαξε, βίασε και ξερίζωσε τα ιερά και τα όσιά μας,

ή εξορίζοντας την ενίσχυση της άμυνάς μας,

ή προσκαλώντας με τη συμπεριφορά μας άθλια «Σχέδια Λύσης»,

ή μεθοδεύοντας  -εμείς οι ίδιοι-  την οικονομική εξαθλίωση του τόπου,

ή ακόμα, αναγνωρίζοντας με την συμπεριφορά μας το έγκλημα της Εισβολής και της Κατοχής, εξουδετερώνοντας την ευρωπαϊκή μας κατάκτηση και εξευτελίζοντας την αξιοπρέπεια της Κυπριακής Δημοκρατίας,

όταν δηλαδή η κύρια επιδίωξη των δήθεν ηγετών του Ελληνισμού είναι  «πώς θα γίνουν αρεστοί στον Εχθρό για να αποκτήσουν εξουσία»,

όταν δηλαδή το μέλημα και κατάντημα είναι «πόσα θα πάρουμε χωρίς τίποτε να δώσουμε στον Τόπο μας»,

όταν δηλαδή μερικοί είμαστε έτοιμοι να ζητιανέψουμε από τον εχθρό «την άδεια του για να περπατήσουμε στα δικά μας χώματα, να επιτρέψει την    επίσκεψη στα δικά μας σπίτια και να επιτρέψει την ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ εγκατάσταση μας στην έγκλειστη περιοχή της προδομένης Αμμοχώστου, αδιαφορώντας για την τύχη των
άλλων ξεριζωμένων»

και όταν έχουμε εντελώς λησμονήσει πως  «ού περί χρημάτων, αλλά περί Αρετής, Τιμής και Αξιοπρέπειας τον Αγώνα οφείλουμε ποιούμενοι»,

εάν λοιπόν, με αυτά τα δεδομένα ο οποιοσδήποτε ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  -όσο μακροχρόνιος και εάν είναι-  ΜΠΟΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙ, θα χρειαστεί να το εξηγήσει ο κάθε σημερινός Έλληνας, όταν ερωτηθεί από τα παιδιά και τα εγγόνια του:

«Γιατί ξεχάσατε τόσο εύκολα τα όσα ζήσατε και γιατί δεν αντιστέκεστε τώρα που μπορείτε;

Εάν, μετά από τόσα χρόνια «δήθεν Αγώνα» ΕΔΩ θα καταλήγατε, Ευρωπαίοι Έλληνες της Κύπρου και της Ελλάδας, ΓΙΑΤΙ δεν ολοκληρώσατε την προδοσία τότε, το 1974;

Ή μήπως, όλα αυτά τα χρόνια χρειαζόντουσαν για να μεθοδευτεί το ΑΛΛΟΘΙ για τους Ξένους Βάρβαρους και για τους Ντόπιους Εφιάλτες, ούτως ώστε η ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ να θεωρείται πλέον ως πράξη εθνικής σοφίας;»

Κάποιου όμως τα εγγόνια θα έχουν το δικαίωμα να ρωτήσουν και κάτι ακόμα:

«Γιατί την φύλαξες τη Σημαία, παππού; Απλώς και μόνο…για να δακρύζεις στις 15 του κάθε Αυγούστου;  Και δεν είναι αυτό υποκρισία;»

Αυτός ο παππούς επιθυμεί να μπορεί εκείνη την ώρα να απαντήσει με αξιοπρέπεια:

Εγώ, αντιστάθηκα μέχρι το τέλος…

Πάνος Ιωαννίδης, Νομικός

Πρόσφυγας από την Αμμόχωστο

Πρόεδρος της Κίνησης για

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Ημερομηνία:  Η κάθε 15η Αυγούστου μετά το 1974

 

Τρόμος από την επέλαση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν! Κτηνώδεις τιμωρίες και δημόσιες εκτελέσεις! Φόβοι για ανθρωπιστική καταστροφή! Καταρρέουν πόλεις η μία μετά την άλλη! Κλείνουν Πρεσβείες στην Καμπούλ!

0

Να κρατήσουν ανοικτά τα σύνορά τους καλούν τα όμορα προς το Αφγανιστάν κράτη τα Ηνωμένα Εθνη καθώς ο αριθμός των πολιτών που ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα για να αποφύγουν τη σφοδρή επίθεση των Ταλιμπάν, όλο και μεγαλώνει.

Χιλιάδες άνθρωποι που είναι ήδη εκτοπισμένους στο εσωτερικό της χώρας, έχουν καταφύγει στην Καμπούλ,

Οι ελλείψεις τροφίμων είναι τεράστιες προειδοποιεί ο Παγκόσιος Οργανισμός Σίτισης που κρούει τον κώδνα του κινδύνου για ανθρωπιστική καταστροφή.

Την Παρασκευή οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την Κανταχάρ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Αφγανιστάν.

Η πληθυσμού 600.000 πόλη στο νότιο Αφγανιστάν ήταν κάποτε προπύργιο των Ταλιμπάν και θεωρείται στρατηγικής σημασίας λόγω του διεθνούς αεροδρομίου που διαθέτει αλλά και της βοιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής της.

Οι Ταλιμπάν ελέγχουν πλέον το ένα τρίτο των επαρχικών μεγαλουπόλεων.

Ο τρόμος των γυναικών
Η Σαχρά Καρίμι (Sahraa Karimi) μία Αφγανή κινηματογραφίστρια στην Καμπούλ, δηλώνει στο BBC ότι νιώθει πως ο κόσμος γύρισε την πλάτη του στο Αφγανιστάν και φοβάται επιστροφή στις «σκοτεινές εποχές»

⇒ Διαβάστε ακόμη: Γερμανία: Μειώνει το διπλωματικό της προσωπικό στην Καμπούλ στο «απολύτως ελάχιστο»

Η ζωή υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν κατά τη δεκαετία του 1990 υπήρξε μαρτυρική για τον γυναικείο πληθυσμό το σύνολο του οποίου υποχρεούτο να κυκλοφορεί φορώντας την μπούρκα.

Τα κορίτσια άνω των 10 ετών είχε απαγορευθεί να πηγαίνουν σχολείο, ενώ οι κτηνώδεις τιμωρίες και οι δημόσιες εκτελέσεις ήταν καθημερινό φαινόμενο.

«Κινδυνεύω, αλλά δεν θέλω να σκέφτομαι τον εαυτό μου. Σκέφτομαι τη χώρα μου. Τη γενιά μου. Ότι παλέψαμε πολύ για να γίνουν αλλαγές. Και σκέφτομαι τα νέα κορίτσια . Υπάρχουν χιλιάδες όμορφες, νέες και ταλαντούχες γυναίκες σε αυτή τη χώρα».

Οι πόλεις πέφτουν η μία μετά την άλλη
Τρεις μεγάλες πόλεις στη δυτική και νότια πλευρά του Αφγανιστάν πέρασαν υπό τον έλεγχο των Ταλιμπάν, όπως επιβεβαιώθηκε σήμερα Παρασκευή και καθώς ο αγώνας των ανταρτών για να καταλάβουν τη χώρα, επιταχύνεται.
Ειδικότερα, οι Ταλιμπάν κατέλαβαν το πρωί της Παρασκευής τη Λασκάρ Γκα, πρωτεύουσα της επαρχίας Χέλμαντ, μετά από μάχη μιας εβδομάδας η οποία είχε ως αποτέλεσμα να μετατραπούν μέρη της πόλης σε ερείπια και να γεμίσουν τα νοσοκομεία με σοβαρά τραυματίες. Παράλληλα, οι κάτοικοι επιθυμούν να μάθουν τι θα ακολουθήσει υπό το νέο καθεστώς στο οποίο θα εισέλθουν.

Μερικές ώρες νωρίτερα, οι αντάρτες κατέλαβαν το Χεράτ, ένα πολιτισμικό κέντρο στη δυτική πλευρά της χώρας, καθώς και το Κανταχάρ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Αφγανιστάν, όπου οι Ταλιμπάν διακήρυξαν για πρώτη φορά το λεγόμενο εμιράτο τους κατά τη δεκαετία του ‘90.

Η ταχύτητα με την οποία καταρρέουν οι πόλεις, σε συνδυασμός με την ανακοίνωση Αμερικανών αξιωματούχων την Πέμπτη, οι οποία ανέφεραν ότι θα εκκενώσουν το μεγαλύτερο μέρος της πρεσβείας των ΗΠΑ, έχουν εντείνει το αίσθημα πανικού σε ολόκληρη τη χώρα καθώς χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από την επέλαση των Ταλιμπάν.

Μόνο τρεις μεγάλες αφγανικές πόλεις – η πρωτεύουσα Καμπούλ, το Τζαλαλαμπάντ και η Μαζάρ-ι-Σαρίφ – παραμένουν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης, ενώ μια πολιορκείται από τους Ταλιμπάν.

Με την κατάρρευση της Λασκάρ Γκα και του Κανταχάρ, οι Ταλιμπάν πλέον ελέγχουν στην ουσία το νότιο Αφγανιστάν, ένα ισχυρό σύμβολο της εκ νέου ανάδυσής τους, μόλις λίγες εβδομάδες προτού οι ΗΠΑ αποσυρθούν πλήρως από τη χώρα.

Κατά την προηγούμενη εβδομάδα, οι Ταλιμπάν κατελάμβαναν τη μία αφγανική πόλη μετά την άλλη, σε μια ταχεία σειρά επιθέσεων που τους έχει φέρει σε ευνοϊκή θέση για να επιτεθούν στην πρωτεύουσα Καμπούλ. Οι κυβερνητικές δυνάμεις φαίνονται να βρίσκονται κοντά στην ολοκληρωτική κατάρρευση, ενώ κάποιοι Αμερικανοί αξιωματούχοι φοβούνται ότι η αφγανική κυβέρνησης δεν θα καταφέρει να συμπληρώσει ούτε άλλον ένα μήνα.

Την Παρασκευή, οι Ταλιμπάν κατέλαβαν και την Πουλ-ε-Αλάμ, πρωτεύουσα της επαρχίας Λόγκαρ νότια της Καμπούλ, καθώς και το Φιρόζ-Κο, πρωτεύουσα της επαρχίας Γκορ, στην κεντρική χώρα.

Με πληροφορίες από BBC, The New York Times

Τρόμος από την επέλαση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν! Κτηνώδεις τιμωρίες και δημόσιες εκτελέσεις! Φόβοι για ανθρωπιστική καταστροφή! Καταρρέουν πόλεις η μία μετά την άλλη! Κλείνουν Πρεσβείες στην Καμπούλ!

Σοκάρει το θρίλερ του Προέδρου της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Γ. Βαρυθυμιάδη στα χέρια των Τούρκων: Με είχανε έξι ώρες στο κρατητήριο!

0

Στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης κρατήθηκε επί ώρες ο Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, Γιώργος Βαρυθυμιάδης, μέχρι τις 7 το απόγευμα οπότε επιβιβάστηκε σε πτήση προς την Αθήνα προκειμένου να απελαθεί.

«Όταν φτάσαμε στον έλεγχο διαβατηρίων γύρω στις 11, πέρασαν όλοι οι υπόλοιποι. Εμένα με κρατήσανε. Με πήρανε λοιπόν, ένας αστυνομικός στην αρχή, και μετά άλλοι δύο, από διάφορα γραφεία και ελέγχους του διαβατηρίου μου, καταλήξαμε να μού πάρουν δαχτυλικά αποτυπώματα και να κάτσω και έξι ώρες στο κρατητήριο του αερολιμένα» τόνισε ο κ. Βαρυθυμιάδης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ.

Όπως δήλωσε ο ίδιος, «το έμαθα από το προξενείο ότι είμαι ανεπιθύμητος για τη χώρα και θα με απελάσουν. Όποια αγωνία κι αν τραβάμε, ειλικρινά εγώ νιώθω ότι αυτή τη στιγμή ανάβουμε ένα κεράκι στη μνήμη των προγόνων μας για όλα αυτά που τραβάμε. Και δε με ενδιαφέρει κι άλλο τόσο να ταλαιπωρηθώ. Το θέμα είναι ότι αυτοί πρέπει να καταλάβουν τι πράξανε τότε. Και αυτά που κάνουν τώρα, ότι είμαστε ανεπιθύμητοι για τη χώρα κι όλα αυτά, εμένα δε με αγγίζουν».

Η Αθήνα αντέδρασε με έκτακτο διάβημα διαμαρτυρίας προς το τουρκικό ΥΠΕΞ στην παράνομη κράτηση του προέδρου της ΠΟΕ και την απέλασή του από τις τουρκικές αρχές.
Τα επόμενα μέλη της αποστολής συνέχισαν το ταξίδι τους προς την Τραπεζούντα και την Παναγία Σουμελά όπου της λειτουργίας την Κυριακή θα χοροστατήσει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Σοκάρει το θρίλερ του Προέδρου της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Γ. Βαρυθυμιάδη στα χέρια των Τούρκων: Με είχανε έξι ώρες στο κρατητήριο!

L’influence croissante de la Turquie au Sahel suscite l’inquiétude

0
Turkish President Recep Tayyip Erdogan (L) and President of Mali Ibrahim Boubacar Keita hold a press conference on March 2, 2018 in Bamako. (Photo by Michele CATTANI / AFP)

Par 

Une note de l’International Crisis Group s’interroge sur les intentions d’Ankara dans cette région où les rivalités géopolitiques se cristallisent.

Quelles ambitions la Turquie nourrit-elle au Sahel ? La question taraude de plus en plus la France et les puissances étrangères implantées dans cette zone stratégique du sud du Sahara, à cheval sur cinq pays (Burkina Faso, Mali, Mauritanie, Niger, Tchad). « Jusqu’à présent, les intérêts turcs au Sahel semblaient principalement d’ordre économique », rappelle Hannah Armstrong, dans une note publiée le 27 juillet par l’ONG International Crisis Group (ICG). Mais les rapprochements récents d’Ankara avec certaines capitales sahéliennes pourraient changer la donne.

Un premier seuil a été franchi dans le domaine militaire en juillet 2020 avec la signature d’un accord de défense bilatérale entre le Niger et la Turquie. Cette coopération, dont les modalités ont été tenues secrètes, prévoirait notamment l’envoi de soldats turcs au Niger pour former et appuyer les forces nigérianes dans leur combat contre l’organisation terroriste Boko Haram, tout en les aidant à sécuriser les frontières avec le Mali et le Burkina Faso. Un accord qui « jette les bases d’un soutien opérationnel direct » en matière de lutte antiterroriste, selon l’analyste de l’ICG.

Opposition entre Paris et Ankara

Parallèlement, l’influence politique turque s’est étendue au Mali voisin. En août 2020, après le coup d’Etat qui a déposé le président Ibrahim Boubacar Keïta dit « IBK », le ministre des affaires étrangères turc, Mevlüt Cavusoglu, a été le premier haut responsable étranger à rencontrer les putschistes. « Ça a fait couler beaucoup d’encre, observe Hannah Armstrong. Certains ont vu cette visite comme le signe d’un soutien turc au coup d’Etat, lui-même perçu comme une atteinte portée aux intérêts français représentés par “IBK” ». Qu’elles soient fondées ou non, ces allégations sont un « tournant », estime la chercheuse.

Jusque-là, l’opposition entre Paris et Ankara s’est surtout jouée en Méditerrannée, mais il n’est pas exclu que ces rivalités s’aiguisent désormais davantage au sud du Sahara. Devant les députés, le 12 janvier, la ministre de la défense française Florence Parly n’avait pas hésité à citer la Turquie comme l’un des pays qui « cherchaient à s’imposer, s’infiltrer dans les interstices et toujours à nous discréditer ». Le Sahel, avait-elle ajouté, est devenu « un enjeu d’influence entre les grandes puissances ». Et la France y est dans une situation difficile.

Malgré neuf ans d’intervention des forces de « Serval » puis « Barkhane » au Mali, les attaques djihadistes se sont propagées au Burkina Faso et au Niger. Pour sortir de ce bourbier, Emmanuel Macron a annoncé le 10 juin une « transformation profonde » de la présence française, avec, notamment, la réduction d’au moins 40 % des effectifs déployés (5 100 soldats actuellement), la formation accélérée des forces armées sahéliennes et l’internationalisation de la lutte antiterroriste. « Ce changement de stratégie laisse de l’espace et crée des opportunités pour des acteurs émergents comme la Turquie. Ce n’est pas sans risque, analyse Hannah Armstrong. Il faut éviter que de nouvelles rivalités externes viennent s’immiscer au sein des conflits du Sahel et aggraver encore davantage la militarisation de l’espace. »

« Visées idéologiques »

Pour le moment, l’influence d’Ankara se concentre essentiellement « dans les domaines des soins de santé, de l’accès à l’eau et de l’éducation », relève la chercheuse. L’aide au développement allouée aux pays du Sahel a avoisiné les 61 millions de dollars entre 2014 et 2019, très loin derrière les 8 milliards injectés par l’Union européenne sur la même période. Mais la Turquie investit aussi dans les infrastructures routières, aéroportuaires et hospitalières. Le montant des échanges commerciaux avec le Mali a également été multiplié par dix entre 2003 et 2019, passant de 5 à 57 millions de dollars.

Certains n’hésitent pas à tracer un parallèle avec la politique déjà menée par la Turquie dans la Corne de l’Afrique. En 2011, Ankara avait en effet fourni une aide humanitaire à la Somalie, alors en proie à la famine. Six ans plus tard, le plus grand camp d’entraînement militaire turc à l’étranger était construit à Mogadiscio et des liens solidement tissés avec des personnalités religieuses influentes.

« Les rivaux de la Turquie laissent souvent entendre que sa présence dans des pays africains musulmans témoigne de visées idéologiques, avec l’objectif plus précis d’améliorer les perspectives pour les Frères musulmans et autres islamistes », note l’ICG. Une conviction partagée au Palais-Bourbon. Dans un rapport sur l’opération « Barkhane » publié en avril, les députés ont souligné « la volonté du président Erdogan d’apparaître comme le nouveau chef de file des pays de confession musulmane sunnite », rappelant qu’au Sahel, « les pays du Golfe renforcent eux aussi progressivement leur présence économique et culturelle ».

Deux courants religieux concurrentiels

Sur le terrain du sud Sahara, deux courants religieux se concurrencent en effet, à travers des actions principalement menées par des ONG et la société civile : d’une part, le wahhabisme de l’Arabie saoudite et, d’autre part, un islam proche des Frères musulmans, ancré sur le terrain politique inspiré par la Turquie et son allié qatari.

Construction de mosquées et de madrasas, invitations à des pèlerinages et formations religieuses à l’étranger… Chaque doctrine s’efforce d’étendre son influence. Selon l’ICG, ce lien religieux promu par Ankara séduit les Sahéliens : « Nombre d’entre eux ont accueilli la Turquie comme un acteur international de poids, avec lequel ils ont plus en commun que l’Europe, la Russie ou la Chine. »

Lire le décryptage (2016) La Turquie, puissance montante en Afrique

Aussi les affinités turco-sahéliennes continuent-elles à se renforcer. En avril, suite à l’annonce d’Ankara d’allouer 5 millions de dollars à la force antiterroriste conjointe du G5 Sahel, une délégation de l’organe représentatif des Etats sahéliens s’est rendue à Ankara où elle a pu, selon un communiqué publié le 10 avril, « faire le tour des principales entreprises du secteur de la défense turque », dans le but d’acquérir des équipements pour sa force. Avant de noter que cette mission a marqué « un tournant décisif dans la consolidation de la diversification de la coopération entre le G5 Sahel et ce partenaire de choix ».

Le président turc Recep Tayyip Erdogan (à gauche) et le président malien d’alors, Ibrahim Boubacar Keïta, tiennent une conférence de presse le 2 mars 2018 à Bamako, au Mali.

https://www.lemonde.fr/afrique/article/2021/08/05/l-influence-croissante-de-la-turquie-au-sahel-suscite-l-inquietude_6090609_3212.html

Από τον Ιμπραήμ στο Σίσι – Η διαδρομή των ελληνοαιγυπτιακών σχέσεων

0

Οι σχέσεις Ελλάδας και Αιγύπτου είναι βαθιές και ιστορικής σημασίας. Τα τελευταία χρόνια, επί καθεστώτος Σίσι καθίστανται ολοένα και πιο στενές λόγω της ταύτισης των ελληνο-αιγυπτιακών συμφερόντων στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Η εύρεση των ενεργειακών κοιτασμάτων έφερε ακόμα πιο κοντά την Αθήνα, αλλά και την Λευκωσία, με το Κάιρο. Με άλλα λόγια, οι τριμερείς συναντήσεις (Ελλάδα–Κύπρος-Αίγυπτος), με σκοπό τη συνδιαχείριση του ορυκτού πλούτου στα κοινά θαλάσσια οικόπεδα, καθιστούν τις σχέσεις του Ελληνισμού με την Αίγυπτο στρατηγικές.

Οι συναντήσεις σε επίπεδο ηγετών και υπουργών Εξωτερικών είναι τακτικές. Η Αθήνα, ανεξαρτήτως ποιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση, τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει στην προσέγγιση με την Αίγυπτο, σε μια προσπάθεια να εξισορροπήσει την τουρκική επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Σημαντική στιγμή της στρατιωτικής συνεργασίας Αθήνας-Καΐρου απετέλεσε η μεγάλη διακλαδική άσκηση με την επωνυμία “Μέδουσα-6”, που διεξήχθη στη θαλάσσια περιοχή ανοικτά της Αλεξάνδρειας (23-29 Ιουνίου 2018) και στην οποία συμμετείχαν αξιόλογες ναυτικές, και όχι μόνο, δυνάμεις των δυο χωρών.

Οι κοινές τακτικές στρατιωτικές ασκήσεις είναι μία πτυχή της δυναμικής που έχει αναπτυχθεί στις ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις, γεγονός που φαίνεται ότι θα αποφέρει οφέλη στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Πρόκειται για άτυπη στρατιωτική συμμαχία, η οποία εδράζεται και σε οικονομικά συμφέροντα. Η Αίγυπτος, αυτή τη στιγμή, είναι συνέταιρος με την Ελλάδα και την Κύπρο στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου.

Ενισχυτικά της ελληνοαιγυπτιακής προσέγγισης έχει λειτουργήσει και η στάση της Τουρκίας. Η ανάμιξη του Ερντογάν στα εσωτερικά της Αιγύπτου (στρατιωτικό πραξικόπημα 2013), τασσόμενος υπέρ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και κατά του προέδρου Σίσι, σε συνδυασμό με την επεκτατική του πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο, τον έχουν φέρει σε σύγκρουση του με το Κάιρο. Ακόμη, η προσπάθεια του Τούρκου προέδρου να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του Καΐρου, ως πνευματικό κέντρο του Ισλάμ, έχει δημιουργήσει πρόσθετο αγκάθι στις ήδη τεταμένες τουρκοαιγυπτιακές σχέσεις.

Η Αίγυπτος του Μεχμέτ Αλή

Βέβαια, υπήρξε μια περίοδο που ο ρόλος της Αιγύπτου κόντεψε να στερήσει από τους Έλληνες την εθνική τους ανεξαρτησία. Αναφερόμαστε στην Επανάσταση του 1821 και στην επέμβαση του αιγυπτιακού παράγοντα στη σύγκρουση μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων με τον Σουλτάνο. Πιο συγκεκριμένα, στην ανάμειξη του Μεχμέτ Αλή, πασά της Αιγύπτου, και του γιού του Ιμπραήμ στον Αγώνα του 1821. Η Αίγυπτος, μετά από κάλεσμα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, κλήθηκε να συνδράμει τους Τούρκους στην καταστολή της Επανάστασης, μέσω της μεταφοράς ισχυρών αιγυπτιακών δυνάμεων στην Πελοπόννησο. Τι θα κέρδιζε ο Μεχμέτ; Τι άλλο, παρά τον ίδιο τον Μοριά.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, οι αιγυπτιακές δυνάμεις υπερτερούσαν ποιοτικά των αντίστοιχων οθωμανικών. Οι συγκρούσεις των Αιγυπτίων με τους Ευρωπαίους, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων (1803-1815), τους είχαν φέρει σε επαφή με τον ευρωπαϊκό τρόπο πολέμου και είχαν ωθήσει τον Μεχμέτ να εκσυγχρονίσει τον στρατό του. Έτσι, άρχισαν να καταφθάνουν ευρωπαϊκές στρατιωτικές αποστολές (κατά βάση γαλλικές) με σκοπό να αναδιοργανώσουν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, δημιουργώντας έναν ισχυρό τακτικό στρατό ευρωπαϊκού τύπου.

Η συναίνεση κράτησε μια μέρα – Αντιδράσεις για την συνέντευξη Μητσοτάκη

Σε επίπεδο ναυτικής δύναμης, ο Ιμπραήμ ετοίμαζε ένα τεράστιο στόλο, τον μεγαλύτερο που είχε εμφανισθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, με εξαίρεση τον γαλλικό ορισμένα χρόνια πριν. Πενήντα τέσσερα μάχιμα πλοία θα συνόδευαν ένα μεγάλο αριθμό μεταγωγικών που θα μετέφεραν 14.000 πεζούς, 2.000 ιππείς και 500 πυροβολητές υπεύθυνους για 150 κανόνια. Μια αρμάδα που άγγιζε τα 400 πλοία και απειλούσε να πλήξει την Επανάσταση στις δυο πηγές στρατιωτικής ισχύος της, τον ελληνικό ναυτικό στόλο και το “κάστρο” της Πελοποννήσου.

Η Επανάσταση το 1824

Αρχές του 1824, μετά από τρία χρόνια συγκρούσεων με τους επαναστατημένους Έλληνες, οι Τούρκοι δεν είχαν καταφέρει ουσιαστικά τίποτα. Τα σημαντικότερα κάστρα της Πελοποννήσου βρίσκονταν στα χέρια των επαναστατών, ενώ όσα δεν είχαν πέσει (Πάτρα, Κορώνη, Μεθώνη), βρίσκονταν υπό στενή πολιορκία. Το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της Πελοποννήσου, η Τριπολιτσά, είχε χαθεί για την τουρκική πλευρά αρκετά νωρίς (Σεπτέμβριος 1821, παλαιό ημερολόγιο). Η περίφημη στρατιά του Δράμαλη είχε ηττηθεί κατά κράτος στα Δερβενάκια, ενώ στον ναυτικό αγώνα οι Τούρκοι είχαν χάσει σημαντικά τους πλοία από τα ελληνικά πυρπολικά.

Αλλά και στο ελληνικό στρατόπεδο τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Οι πρώτες νίκες σε στρατιωτικό επίπεδο, αντί να φέρουν την παγίωση της Επανάστασης, έφεραν τα πρώτα δείγματα διχασμού και τριβών μεταξύ των επαναστατών. Το αποτέλεσμα ήταν ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος (Μάρτιος-Ιούλιος 1824), για να ακολουθήσει λίγο αργότερα ο δεύτερος (Οκτώβριος 1824-Μάρτιος 1825).

Ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η κατάσταση όταν τον Μάιο του 1824, έφτασαν για τους επαναστατημένους Έλληνες τα πρώτα δυσάρεστα νέα. Ο Ιμπραήμ είχε αποπλεύσει από την Αλεξάνδρεια και ξεκινούσε την εκστρατεία του, περνώντας πρώτα από το Αιγαίο. Πρώτος σταθμός η Κρήτη, όπου η επανάσταση κατεστάλη χωρίς ισχυρή αντίσταση. Ακολούθησε η Κάσος, η οποία καταστράφηκε από τον αιγυπτιακό στόλο, ενώ, λίγο αργότερα, τα Ψαρά ερημώθηκαν από την οθωμανική μανία.

Και ενώ ο Ιμπραήμ απονεύρωνε μεθοδικά τα σημαντικότερα κέντρα της ελληνικής ναυτικής ισχύος, οι επαναστατημένοι Έλληνες τρωγόντουσαν μεταξύ τους, αγνοώντας τη πραγματική φύση της αιγυπτιακής απειλής. Τον Φεβρουάριο του 1925, πέφτει στα χέρια του Αιγύπτιου πασά η Μεθώνη και τρεις μήνες μετά, τον Μάιο, η Πύλος. Η προέλαση προς την πελοποννησιακή ενδοχώρα υπήρξε ταχεία. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, χάνεται η Τριπολιτσά και το Άργος. Το Ναύπλιο γλίτωσε χάρη στον στρατηγό Μακρυγιάννη, ενώ η Μάνη παρέμεινε αδούλωτη λόγω του ορεινού γεωγραφικού ανάγλυφου της περιοχής.

Οι πυρκαγιές έκαψαν και το πολιτικό κεφάλαιο του Μητσοτάκη

Ωστόσο, τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία του Πελοποννήσου είχαν περάσει στον έλεγχο του Ιμπραήμ, ο οποίος, άλλοτε με ωμή βία και άλλοτε με μεθόδους ανταμοιβής, καθίστατο κυρίαρχος του Μοριά. Την ίδια στιγμή, στο μέτωπο της Στερεάς Ελλάδας, η πτώση του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826, είχε επιχειρησιακές και ψυχολογικές συνέπειες για τους επαναστατημένους Έλληνες. Οι Έλληνες απώλεσαν τη σημαντικότερη βάση ανεφοδιασμού τους στον χώρο της δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Παντού, οι άτακτες επαναστατικές ομάδες υποχωρούσαν, σημειώνοντας μόνο μικρές νίκες αμφίβολης σημασίας για την εξέλιξη του Αγώνα.

Ο τρόμος του Κολοκοτρώνη

Αρχές του 1827, η Επανάσταση ήταν μια σκιά χωρίς περιεχόμενο. Η απόβαση του Ιμπραήμ είχε αλλάξει την κατάσταση στην Πελοπόννησο μέσα σε λίγους μήνες και απείλησε, όσο τίποτα άλλο μέχρι τότε, την ύπαρξή της. Όπως αναφέρει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του: «εις τον καιρό του προσκυνήματος (εννοεί την τακτική της προσέγγισης των ντόπιων από τον Ιμπραήμ) εφοβήθηκα μόνο δια την πατρίδα μου, όχι άλλη φορά, ούτε εις τας αρχάς, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη, όπου ήλθε με τριάντα χιλιάδες στράτευμα εκλεκτό, ούτε ποτέ, μόνο εις το προσκύνημα φοβήθηκα» (Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα, σελ. 191).

Η Πράξη Υποταγής προς τη Βρετανία, η οποία υπεγράφη το καλοκαίρι του 1825 από το σύνολο της πολιτικής διοίκησης της Επανάστασης, συμπεριλαμβανομένου και του Κολοκοτρώνη, αντανακλούσε την απελπισία και το αδιέξοδο των επαναστατών. Η συνδυασμένη τουρκοαιγυπτιακή αντεπίθεση με σκοπό την επανάκτηση των επαναστατημένων περιοχών λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων της Πελοποννήσου.

Η λύτρωση από την αιγυπτιακή απειλή ήρθε τον Οκτώβριο του 1827

Συνέχεια στο slpress.gr

Turkey’s New Spy Mission

0

Since the abortive 2016 coup, Recep Tayyip Erdoğan has overhauled the Turkish security apparatus to go on the offensive against declared enemies, foreign and domestic

The scene: somewhere in Berlin. Sporting the sharpest suit a cheap TV villain can buy, a sinister man slides a diamond necklace across a restaurant table, toward a woman we are told is the editor of “Europe’s largest news magazine.” He wants her to run a cover story smearing his archnemesis, that cunning adversary who foils his schemes at every turn — Turkey. “Don’t you hear the arrival of the Ottoman?” he warns ominously. “First Syria, then Libya, the Mediterranean … Perhaps Greece is next?”

Cut to: Syria, exterior, day. A chiseled undercover agent has just captured an archetypal baddie. Stashing the hostage under the seat of his car and posing as an average Syrian driving to work, he’s stopped at a rebel checkpoint. It isn’t his deplorable Arabic that blows his cover but the smell of the cowardly captive who has soiled himself. In a flash of martial arts and gunfire, five or seven grunts are floored. A chase ensues, and just when the bad guys are gaining on our hero, the real protagonist of the show emerges: An armed drone emblazoned with the Turkish flag swoops in with its sights locked on the convoy. The hero emerges, driving through the drone strike’s fireball — to arrive at his rendezvous point and deliver his captive to Turkish national police, who load him into a Black Hawk helicopter and victoriously fly away.

Such action-packed drama is the focus of Turkish TV’s latest spy thriller, “Teşkilat” — “The Agency.” The prime-time drama, airing Sundays at 8 p.m. on public broadcaster TRT, follows an elite unit of the National Intelligence Organization (MİT) as it battles imperialist plans for world dominance and defends Turkey from any who dare to impinge on its independence and self-determination.

But this isn’t just the typical gunfights and explosions. “Teşkilat” is a two-for-one: an exercise in propaganda rationalizing a permanent state of exception, and a lesson in the ideology that is steering the Turkish state — with all the subtlety of a drone strike smashing into an International Relations 101 lecture.

“Teşkilat” is a dramatized extension of a doctrine that government officials have termed the New Security Concept (NSC). President Recep Tayyip Erdoğan unveiled the doctrine at a police academy conference in November 2016, three months after a coup attempt rocked the country to its core.

The NSC ostensibly foresaw Turkey taking a more proactive stance when it comes to foreign policy and counterterrorism. “Turkey will no longer wait for problems to come knocking. Defense is over; now we charge,” Erdoğan proclaimed in 2016.

The announcement came at a chaotic time and hardly made a big splash, with attention focused on the purge that followed the putsch. Feeling himself betrayed inside and outside the borders, it was clear Erdoğan was convinced that a new order was unfolding in the Middle East without him in the picture. Gülenist plots aside, the ballooning specter of a Syrian-Kurdish enclave in Syria on Turkey’s border — one supported by Turkey’s Western allies, no less — fueled an existential panic.

..the NSC equipped the government with an operational philosophy that promised results on both foreign and domestic fronts.

An unyielding war on terrorism being an unquestionable tenet of Turkish politics — one that transcends the secular-religious divide among mainstream Turkish political parties — the NSC equipped the government with an operational philosophy that promised results on both foreign and domestic fronts. Alluring prospects of crossing names off the most wanted list with extraordinary rendition operations from abroad or flattening guerilla hideouts from advanced drones attracted a lot of interest — and not just from government supporters.

But Erdoğan was always explicit that the NSC was nothing short of a total revisioning of society through the prism of security, assuring the conference hall full of police his new vision would envelope “everything from defense to justice, health to economy, from transportation, energy, education, communication to urbanization.”

Today, the NSC has expanded into the all-encompassing paradigm in which security is the monkey wrench the government cranks every possible issue with, from accountability and transparency to the constitutional order.

Five years on, it’s clear that the legacy of the failed coup attempt of 2016 transformed Turkey and consolidated power in Erdoğan’s hands. What has not been sufficiently examined is how the allure of a jingoistic foreign policy confined domestic politics debate to a narrow, security-first debate and how the doctrine of the NSC was instrumental to ensuring the country’s main opposition went along without a fight. Like a frazzled straphanger rushing to commute to work, the main opposition got on the train without looking which direction it was heading.

Most of TRT’s past productions like “Resurrection: Ertuğrul” were interested in mythologizing the heyday of Islamic empires. Unlike its predecessors, “Teşkilat” is a modern-day tale. The story of a glorious nation that flips the table when it doesn’t like the cards it’s dealt, an invincible intelligence unit with omnipresent war machines, agents who die for their country, all designed to excite a patriotic audience. The show is carefully beaded with nationalist messages, but its religious undertone is weak. None of the female leads wear hijabs. There are frequent nods to modern Turkey’s founder Atatürk, who is a war hero for nationalists — a sentiment not necessarily shared by all conservatives.

Turkish elections are often won by small margins, and identity-based alliances are often the key to victory. The ruling alliance, fearing it’s hemorrhaging supporters due to the economic crisis, is especially nervous about newcomers like İyi Party which was formed out of defectors from the far-right Nationalist Movement Party (MHP) and joined the main opposition.

The growing strength of Turkey in recent years has drawn comparisons to Erdoğan fashioning himself a sultan figure in a new Ottoman empire. However, such analogies are misplaced. The Justice and Development Party’s (AKP) turn away from pan-Islamism toward nationalism dates back to 2015, a milestone equal in significance to the coup in the year that preceded it. Unable to form a government when the Peoples’ Democratic Party (HDP) entered the Parliament, then-Prime Minister Erdoğan was fresh off a fight with Gülenists and in dire need of a new ally. Turning to the MHP and its leader Devlet Bahçeli, the AKP and the MHP endeavored to revive a long-elusive alliance dubbed the “Turkish-Islamic Synthesis.” First coined by a right-wing intellectual club calling themselves Intellectual Hearths in the 1970s, the Turkish-Islamic Synthesis was the official state policy in the brutal aftermath of the 1980 military coup but remained elusive in the splintering that followed. The authoritarian ideology emphasized social cohesion through cultural and religious motifs, and places Turkishness as the primary basis of an ideal citizen and Islam as an organic precondition of that national identity.

By allying with MHP, AKP threw out the window its quest for uniting the Muslim ummah — and along with it the peace process with the Kurds as well as the brief period of rhetoric about goodwill and progress. “One nation, one flag, one homeland, one state” became the motto. This was no multicultural empire they were pushing for but a purebred and infallible nation-state.

Following the coup, the alliance of convenience solidified into a long-term partnership. With the definitive exodus of the Gülen movement — both politically and in the sheer number of public servants’ positions left open — Bahçeli, once a bitter rival of Erdoğan, had a golden opportunity to trade his last-place share of votes for a huge share of the state.

Bahçeli wasn’t showing up empty-handed either. The Grey Wolves, the MHP’s ultranationalist paramilitary wing, was ready under his command. No stranger to the shady workings of the Turkish state, the group had a significantly cozy relationship with MİT during the ’90s, a time of numerous unsolved political assassinations and enforced disappearances.

Together, AKP and MHP wasted no time in implementing a gradual reconfiguration of the state. One of the biggest transformations took place in the security bureaucracy, accomplished through a series of emergency decrees. The police were given authority to detain people without a court order. A new battalion of armed local watchmen were employed to patrol the streets at night; later they were given the authority to body-search and even detain people.

A pro-security clique returned to prominence within the state apparatus, and with it came the reemergence of some shadowy mafia figures, which had allegedly partnered with intelligence agents to carry out extrajudicial killings in the 1990s. One of those figures, the now-exiled mafia boss Sedat Peker, has recently captivated national attention by fashioning himself a whistleblower, divulging confessions about the government’s business with underworld actors.

From 2015 to 2017, Peker organized pro-government rallies, vowing at one to “hang those calling Erdoğan a dictator.” He also famously menaced a group of university professors who published a letter calling for an end to a violent crackdown in the country’s predominantly Kurdish cities by threatening to “bathe in their blood.” The convicted mobster has recently explained that the reason for his actions was that “a climate of fear was needed.” The government denies all allegations and dismisses Peker as a “filthy gangster.” But at the time, Peker was an integral part of the new political climate that was about to emerge.

Another state of emergency decree in 2017 placed the intelligence service under direct oversight of the presidency. By empowering MİT to collaborate with the military, it could begin to act more autonomously in conducting its own operations outside the country’s borders, without the help of foreign allies’ intelligence cooperation. With changes to the law, MİT’s personnel, its wartime and state of emergency activities, budget, investigations against its chief and testimonies of its agents are contingent on the president’s approval.

“You look at the law and you realize why prosecutors don’t want to follow up with enforced disappearance cases,” Gülseren Yoleri, chair of the Istanbul branch of Turkey’s Human Rights Association, told Newlines. New regulations also pose the risk of criminal charges for the press disclosing MİT members’ identities or information about its duties in any way.

The foreword of MİT’s 2020 activity report states that “the agency took on active roles in conflict zones on behalf of the country’s interest … increased its efficiency in foreign intelligence, and carried its counterterrorism efforts abroad.” The public report declares MİT’s annual spending as 2,449,000 Turkish lire ($287,428 U.S.) without further details. According to the inventory provided to the Parliamentary Committee on Budget for 2020 and made public by an opposition MP, MİT’s allocation shows zero housing, zero vehicles, zero mobile phones.

“There is a legal basis implemented to make sure MİT only answers to the president. There is no information on its funds, what they spend it on, where they spend it,” Yoleri told Newlines.

In the pilot episode of “Teşkilat,” Turkish police in a machine-gun-mounted helicopter launch a cross-border raid in Syria, mowing down 20 or 30 anonymous terrorists as a Bayraktar TB2 drone covers for them. But why is there a Turkish police helicopter in Syria? What are these highly trained assassins doing when they’re not fighting terrorism? Our heroes kidnap a man in broad daylight in Ankara and shove him into a black minivan — is that legal? Enforced disappearances used to cause scandal, protest and parliamentary inquiries. Now they are plot points for an action thriller.

Is anyone on the Turkish political landscape questioning the implications of these practices — real or imagined? Apart from the country’s inexhaustible yet incessantly marginalized civil and human rights advocates, the answer is no.

While domestically the NSC dismantled checks and balances, abroad it bought the government a lot of political credits to cash in back home. Leaving them no choice but to approve successful military incursions for the sake of national security, Erdoğan brought the opposition exactly where he wanted.

Turkey’s military footprint started expanding from neighboring Iraq and Syria to Qatar, Libya and Somalia. The NSC made “Turkish intelligence” a prestige term that inspires fear and respect and won back some of the credibility it lost after the coup attempt. The indigenous defense industry grew to a level never thought possible, capable of producing technology once exclusive to countries like the United States and Israel. Not only have Turkey’s prided, domestically produced drones brought success to the domestic defense industry with lightning fast and highly marketable victories such as the summer war in Nagorno-Karabakh, but they also became the centerpiece of its militarized foreign policy.

The biggest success of all for the NSC, however, was relocating the conflict with Kurdish militants out of Turkey’s cities and effectively killing all chances of establishing a “Kurdish corridor” in Syria: an existential-level concern that the opposition couldn’t possibly say no to.

Rendered impotent by the fear of appearing soft on counterterrorism, the Republican People’s Party (CHP) backed the government abroad and at home, with controversial practices like lifting parliamentary immunity. The party’s leader Kemal Kılıçdaroğlu admitted later that he had approved the immunity bill — which would eventually get a majority of Kurdish politicians jailed — only because it was “a trap to portray CHP siding with the PKK [Kurdistan Workers’ Party].”

It didn’t even work. In 2019, Kılıçdaroğlu was attacked when he attended the funeral of a Turkish soldier killed by the PKK. He was forced to take shelter in a nearby house, surrounded by hundreds of men, some shouting “PKK out” and “burn the house.” Minister of National Defense Hulusi Akar dispersed the crowd saying, “Dear friends, you have delivered your message.” As the head of state, Erdoğan didn’t condemn the lynch attempt against the country’s main opposition leader. Kılıçdaroğlu must reflect on what he must have done to anger these people so much, his partner Bahçeli suggested.

Not condemning but on the contrary encouraging the association of legitimate opposition politicians with terror was a testament to the ruling alliance’s growing disinterest in democratic politics. At the same time, the incident exposed the spectacular failure of the main opposition’s tactic: compromising on democratic principles to avoid being portrayed as terrorist sympathizers. The opposition had been unable to realize that what they had been feeding would grow to devour the state.

When the constitutional court declined calls to order the shutdown of the HDP, Bahçeli suggested it was time to shut down the constitutional court. When the Turkish Medical Association (TTB), one of the oldest and respected of Turkey’s civil society institutions, criticized the state’s negligence toward health workers during the pandemic, Bahçeli suggested it was time to shut down TTB. And when posed a question about pension funds for early retirees, Bahçeli asked the public to “make sacrifices for Turkey’s independence.” He said, “A howitzer shell costs a thousand dollars,” warning that the public purse needs public efforts to fight terrorism.

Maintaining a constant state of exception requires the continual production of enemies — and productions like “Teşkilat” are convenient opportunities to engrave those enemies in the public’s imagination. The show is unabashed about its xenophobic fantasies, painting Westerners in the darkest shade possible. There is the menacing cadre of foreigners who, calling themselves “The Firm,” plan their meetings at a cartoonishly large table in a dramatically under-lit room. Scenes of a French spy who masquerades as a language teacher murdering his Turkish wife or German MPs offered bribes to lobby for sanctions against Turkey serve absolutely no plot point other than to leave no doubt that foreigners are evil.

The show’s scripted dialogue is often a barely hidden mimicry of government officials on the nightly news. “Whenever we refused the roles tailored for us, they unleashed coups on us,” ruminates an agent to his colleagues in a heartfelt monologue. “They attacked us with terror. They always found a traitor to fire bullets at us. After all, when they ran out of bullets, the economic war began.”

Last summer, when the lira began its nosedive against the U.S. dollar, Turkey’s communications czar Fahrettin Altun explained that “imperialist barons are playing filthy tricks to prevent Turkey’s rise to power.”

The proposition that Turkey is under ceaseless attack works for those in power on multiple fronts. Any mismanagement of the economy, diplomatic failure or human rights concerns raised by the international community can be dismissed out of hand as the intervention of the imperialists, furious over an independent Turkey.

There is a lesson in elementary history books every Turkish schoolchild remembers: that the Ottoman Empire’s collapse began when it “reached its natural borders” and had nowhere to go but implode. The same may be said of the hawkish security project officials in Turkey have been pushing. Because just like “Teşkilat,” it’s increasingly detached from reality.

The story of a country fighting for its survival and paying the price for it inspired enough support for the current government to scrape by in elections so far. But alluring fantasies don’t pay bills. The pandemic has exposed the shortcomings of the state. With the lira shedding more than half its value in the past three years, it is growing increasingly difficult — even for faithful supporters of the government — to justify their hardship with a narrative of foreign meddling. The IMF’s pandemic report classed Turkey in the “least-supportive” category in terms of recovery expenditures, spending less than 2.5% of its GDP. In an attempt to salvage tourism, the government granted full access to foreigners vacationing in Turkey while citizens were put under another lockdown. Projecting influence over the eastern Mediterranean is nice, but what good is it if Turks can’t visit their own beaches?

Finances are not the only issue. The climate of fear brought on by a constant crisis mentality has made life claustrophobic for a dynamic population of 82 million that skews young. According to a poll from February 2021, 70% of 18-to-24-year-olds of all political inclinations wish to move abroad.

The NSC intertwined foreign and domestic policy, the latter now focused almost exclusively on counterterrorism. But a height of absurdity has to be reached eventually. If there’s anything the average citizen experiences as much as the economic crunch, it’s the level to which the accusation of being a “terrorist” so routinely enters one’s daily life. The epithet is so preposterously overused that it’s a source of ridicule. When a report emerged claiming a former trade minister — already sacked because of a corruption scandal — spent 380,000 Turkish lire ($43,880 U.S.) of public funds to decorate her residence, Interior Minister Süleyman Soylu took to social media to dismiss the claim, saying the newspaper that reported it is “with the PKK.”

Replying in a tweet, one citizen wrote to ask the minister if he would kindly designate his employer as a terrorist organization because of unpaid n wages. “Any terrorist group will do.”

Deniz Baysal and Çağlar Ertuğrul in a scene from Teşkilat / IMDB

https://newlinesmag.com/argument/turkeys-new-spy-mission-teskilat/

Περσείδες: η «βροχή» από πεφταστέρια, παρηγοριά του φετινού καλοκαιριού

0

«“Φέτος, δυστυχώς, δεν θα μπορέσω να παρατηρήσω τους διάττοντες Περσείδες. Ο ουρανός είναι γεμάτος νέφος από τις φωτιές”. Αυτές τις φράσεις έγραψε σε e-mail προς το Εθνικό Αστεροσκοπείο ένας ερασιτέχνης αστρονόμος από τη βόρεια Εύβοια. Ηταν το δικό του σχόλιο στην ανακοίνωση που είχαμε βγάλει μερικές ημέρες πριν, προτρέποντας τους ανθρώπους να παρακολουθήσουν την πιο εντυπωσιακή “βροχή” από πεφταστέρια που γίνεται κάθε χρόνο».

perseides-i-vrochi-apo-peftasteria-parigoria-toy-fetinoy-kalokairioy0
Απόψε κορυφώνεται η «βροχή» των αστεριών.

Στην άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής είναι η αστρονόμος Φιόρη Μεταλληνού, υπεύθυνη του Κέντρου Επισκεπτών στο Θησείο. Μου μιλάει για την αποψινή κορύφωση του φαινομένου που ταυτίζεται με το θέρος και για το πόσο μεγάλο δώρο είναι τελικά ο ουρανός: «Οι πρόσφατες πυρκαγιές, που μας σκοτείνιασαν τον ορίζοντα για μέρες ολόκληρες, μας ξαναθύμισαν την τεράστια αξία του. Το να μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά για να νιώσεις την ανάταση είναι μεγάλη υπόθεση», λέει στην «Κ».

perseides-i-vrochi-apo-peftasteria-parigoria-toy-fetinoy-kalokairioy2
Ο έναστρος ουρανός είναι ένα δώρο προς τους ανθρώπους.

Αυτό το καλοκαίρι είναι από τα πιο περίεργα που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Αναζητούμε παρηγοριά παντού και ίσως πολλοί από εμάς να νιώσουν την καρδιά τους πιο ελαφριά αν απόψε, μετά τις 11 το βράδυ, που θα έχει ήδη δύσει το φεγγάρι, βρεθούν σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει πολλή φωτορύπανση. Τότε, θα μπορέσουν να απολαύσουν διά γυμνού οφθαλμού μια πραγματική φαντασμαγορία. Οι συγκεκριμένοι διάττοντες ονομάζονται Περσείδες –όπως μας εξηγεί η αστρονόμος– γιατί το ακτινοβόλο κέντρο τους φαίνεται να προέρχεται από τον αστερισμό του Περσέα. Είναι σωματίδια του ηλιακού μας συστήματος, τα οποία κατά την κίνησή τους βρίσκονται κοντά στη Γη. Μόλις εισέρχονται με μεγάλη ταχύτητα στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας, κατά την πτώση τους, θρυμματίζονται, ιονίζουν και αφήνουν μια λάμψη στο διάβα τους. «Πρόκειται για μετέωρα, όπως τα λέμε εμείς οι αστρονόμοι», συμπληρώνει η κ. Μεταλληνού, «που μπορεί να έχουν πολύ μικρό μέγεθος, όπως οι κόκκοι άμμου».

perseides-i-vrochi-apo-peftasteria-parigoria-toy-fetinoy-kalokairioy4
Το Αστεροσκοπείο Αθηνών, στο Θησείο.

Οι Περσείδες προκαλούνται από τα σωματίδια σκόνης που αφήνει πίσω της η τεράστια ουρά, μήκους δεκάδων εκατ. χλμ., του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, που διασταυρώνεται με την τροχιά της Γης. Ο κομήτης αυτός ανακαλύφθηκε το 1862 από τους αστρονόμους Λούις Σουίφτ και Χόρας Τατλ, από τους οποίους πήρε και την ονομασία του. «Απόψε, που ο ουρανός θα είναι ασέληνος, μπορείτε να βγείτε στην ύπαιθρο ή, αν είστε σε πόλη, να ανεβείτε στην ταράτσα και να σβήσετε όλα τα φώτα που υπάρχουν κοντά σας. Ακόμα και σε αστικό περιβάλλον θα μπορέσετε να δείτε τα πιο έντονα και λαμπερά πεφταστέρια από τις 12 τα μεσάνυχτα», λέει η αστρολόγος, που θα κάνει την παρατήρησή της από τα Απτερα της Κρήτης, ωστόσο δεν θα μπορέσει να απολαύσει τη «βροχή», εξαιτίας του lockdown που έχει επιβληθεί στο νησί, υποχρεώνοντας κατοίκους και παραθεριστές να βρίσκονται νωρίτερα κατ’ οίκον.

[email protected]

Ποιός θα σώσει τους ωκεανούς από τη μόλυνση;

0

Mε ζητούμενο την προστασία των ωκεανών η UNESCO εξήγγειλε τον Ιούνιο μια δεκαετία συζητήσεων και ανταλλαγής επιστημονικών απόψεων για την καλύτερη προστασία των ωκεανών.

    Πιο καθαροί ωκεανοί και θάλασσες ο στόχος της UNESCO

To 70% της επιφάνειας του πλανήτη καλύπτεται από νερό. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι καλύπτουν τις διατροφικές τους ανάγκες, άμεσα ή έμμεσα, από τους ωκεανούς, οι οποίοι εκτός αυτού εξυπηρετούν το διεθνές εμπόριο και κατακρατούν διοξείδιο του άνθρακα. Για την προστασία τους η Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή της UNESCO εξήγγειλε για τα επόμενα δέκα χρόνια τη «Δεκαετία του Ωκεανών». O γγ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες δήλωσε σχετικά: «Η πανδημία μάς έδειξε πόσο ευάλωτοι είμαστε, πόσο όλα συνδέονται μεταξύ τους και πόσο εξαρτάται η επιβίωσή μας από έναν υγιή πλανήτη και από καθαρούς ωκεανούς».

Χωρίς νερό δεν υπάρχει ζωή. Ο ΟΗΕ θέλει να στείλει αυτό ακριβώς το μήνυμα. Για το λόγο αυτό διοργανώνει σε παγκόσμιο επίπεδο, στο πλαίσιο μιας δεκαετίας ερευνών για τους ωκεανούς, πλήθος εκδηλώσεις, εργαστήρια καθώς και φόρα για την ανταλλαγή μεταξύ ειδικών και επιστημόνων.

«Όταν έρχεται φουσκονεριά ανασηκώνει όλες τις βάρκες»

Ωκεανοί, πλαστικά, ΚένυαΠλαστικά που ξεβράζει η θάλασσα

Μια εξ αυτών είναι η Βίκι Φερίνι, από το πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, η οποία ειδικεύεται στη μελέτη του πυθμένα των ωκεανών. Στο ερώτημα αν όλες αυτές οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις συμβάλλουν στην αποτελεσματικότερη προστασία των ωκεανών απαντά με ένα ξεκάθαρο ναι: “Ένα γνωμικό λέει ότι όταν έρχεται φουσκονεριά ανασηκώνει όλες τις βάρκες. Αυτό ισχύει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι προσπάθειες λίγων ωφελούν τους πολλούς. Είναι ο σωστός δρόμος για να ανταποκριθείς σε μεγάλες προκλήσεις.”

Ωκεανοί και θάλασσες είναι ο μεγαλύτερος ζωτικός χώρος στη γη. Επιβαρύνονται ωστόσο καθημερινά από τη μόλυνση και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Το πόσο δύσκολο είναι το έργο των επιστημόνων δείχνουν οι σκληρές διαπραγματεύσεις Βρετανών και ΕΕ για την αλιεία στο πλαίσιο του Brexit. Ο νομικός Μπράις Ρούντικ, με ειδικότητα στο διεθνές δίκαιο και σύμβουλος νησιωτικών χωρών στον ΟΗΕ, εξηγεί: «Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα σε αυτό τον πλανήτη λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Δεν μπορεί να μιλάμε μόνο για την αλιεία. Θα πρέπει να επιλυθούν όλα τα προβλήματα που έχουν επιρροή στους ωκεανούς».

Κάρστεν Σαμπόφσκι (WDR New York)

DW