Αρχική Blog Σελίδα 2049

Οι Ουκρανοί βύθισαν τη ναυαρχίδα τους!

Από
pcuser
-
0

Ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι μπορεί με τα μηνύματα του να προσπαθεί να εμψυχώσει τους συμπατριώτες του, ωστόσο τα γεγονότα δεν υποστηρίζουν όσα λέει. Όχι σήμερα, αλλά από την αρχή της σύγκρουσης.

Έγινε γνωστό ότι οι Ουκρανοί βύθισαν  ναυαρχίδα του ναυτικού του “Hetman Sagaidachny”.

Η απόφαση να βυθιστεί η φρεγάτα, ελήφθη πριν από την έναρξη πλήρους κλίμακας εχθροπραξιών κατά της Ουκρανίας.

«Η απόφαση ελήφθη από την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία και ο κυβερνήτης και το πλήρωμα του πλοίου την εκτέλεσαν.Αυτή η απόφαση ήταν δύσκολη, αλλά ήταν σωστή», λένε οι Ουκρανοί.

https://www.militaire.gr/oi-oykranoi-vythisan-ti-nayarchida-toys/

Πέθανε ο Χρόνης Μπότσογλου

Από
anixneuseis
-
0

Μια ενδιαφέρουσα ρωσική άποψη: Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Από
anixneuseis
-
2

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”: Δέχθηκα απο φίλο ένα κείμενο στα αγγλικά και ένα link που παραπέμπει στην ρωσική εκδοχή του. Είναι ένα κείμενο του Петр Акопов και δημοσιεύθηκε ΕΔΩ.

Αν και το κείμενο πρέπει να απηχεί τις απόψεις της ηγετικής ομάδας της Ρωσίας με πληροφόρησαν πως κατέβηκε απο την ανάρτηση. Ο σύνδεσμος, ωστόσο, παραπέμπει στο ρωσικό κείμενο.  Οι απόψεις που διατυπώνονται απηχούν απόλυτα την ηγετική ομάδα της Ρωσίας. Και γι αυτό, αν αφαιρέθηκε απο το διαδίκτυο πρέπει να προβληματίσει. Διαβάστε την μετάφραση απο τα αγγλικά την οποία έκαναν οι “Ανιχνεύσεις”.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Петр Акопов

Ένας νέος κόσμος γεννιέται μπροστά στα μάτια μας. Η στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία άνοιξε μια νέα εποχή – και μάλιστα σε τρεις διαστάσεις ταυτόχρονα. Και φυσικά, μια τέταρτη, ενδορωσική. Εδώ ξεκινά μια νέα περίοδος τόσο στην ιδεολογία όσο και στο ίδιο το μοντέλο του κοινωνικοοικονομικού μας συστήματος -αλλά αξίζει να μιλήσουμε ξεχωριστά γι αυτό λίγο αργότερα.

Η Ρωσία αποκαθιστά την ενότητά της – η τραγωδία του 1991, αυτή η τρομερή καταστροφή της ιστορίας μας, η αφύσικη εξάρθρωσή της, ξεπεράστηκε. Ναι, με υψηλό τίμημα, ναι, μέσα από τα τραγικά γεγονότα του εικονικού εμφυλίου πολέμου, γιατί τώρα τα αδέρφια που χωρίζονται επειδή ανήκουν στον ρωσικό και ουκρανικό στρατό εξακολουθούν να πυροβολούν ο ένας τον άλλο – αλλά δεν θα υπάρχει πια η Ουκρανία ως αντι-Ρωσική.

Η Ρωσία αποκαθιστά την ιστορική της πληρότητα συγκεντρώνοντας τον ρωσικό κόσμο, τον ρωσικό λαό μαζί – σε όλη της την ολότητα των Μεγάλων Ρώσων, Λευκορώσων και Μικρών Ρώσων. Αν το είχαμε αρνηθεί αυτό, επιτρέποντας στον προσωρινό διχασμό να αποκτήσει έδαφος για αιώνες, όχι μόνο θα προδίδαμε τη μνήμη των προγόνων μας, αλλά θα μας καταριούνταν και οι απόγονοί μας – επειδή επιτρέψαμε τη διάλυση της ρωσικής γης.

 

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανέλαβε -χωρίς σταγόνα υπερβολής- την ιστορική ευθύνη, αποφασίζοντας να μην αφήσει τη λύση του ουκρανικού ζητήματος στις επόμενες γενιές. Εξάλλου, η ανάγκη επίλυσής του θα παρέμενε πάντα το κύριο πρόβλημα για τη Ρωσία – για δύο βασικούς λόγους.

Και το θέμα της εθνικής ασφάλειας, δηλαδή η δημιουργία αντιρωσισμού από την Ουκρανία και η λειτουργία της ως προφυλακής για μια πίεση προς εμάς απο τη Δύση, είναι μόνο το δεύτερο πιο σημαντικό ανάμεσά τους.

Το πρώτο θα ήταν πάντα ένα σύμπλεγμα ενός διχασμένου λαού, ένα σύμπλεγμα εθνικής ταπείνωσης – όταν το ρωσικό σπίτι έχασε για πρώτη φορά μέρος των θεμελίων του (Κίεβο) και μετά έπρεπε να αποδεχτεί την ύπαρξη δύο κρατών, όχι ενός, αλλά δύο λαών. Δηλαδή, είτε να εγκαταλείψεις την ιστορία σου, συμφωνώντας με τις τρελές εκδοχές ότι «μόνο η Ουκρανία είναι η πραγματική Ρωσία», είτε να τρίζεις ανίσχυρα τα δόντια σου, ενθυμούμενος τις εποχές που «χάσαμε την Ουκρανία». Θα ήταν ολοένα και πιο δύσκολο να επιστρέψουμε την Ουκρανία, δηλαδή να επιστραφεί πίσω στη Ρωσία, κάθε δεκαετία που περνά – η διακωδικοποίηση, η απορρόφηση των Ρώσων και μια συμπεριφορά εναντίον των Ρώσων απο τους Μικρορώσους Ουκρανούς, θα κέρδιζε δυναμική.

Και αν παγιωνόταν ο πλήρης γεωπολιτικός και στρατιωτικός έλεγχος της Δύσης πάνω στην Ουκρανία, η επιστροφή της στη Ρωσία θα ήταν εντελώς αδύνατη – θα έπρεπε να πολεμήσουμε το μπλοκ του Ατλαντικού για αυτό.

Τώρα δεν υπάρχει πρόβλημα – η Ουκρανία επέστρεψε στη Ρωσία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κρατικότητά της θα εξαλειφθεί, αλλά θα ανοικοδομηθεί, θα αποκατασταθεί και θα επιστρέψει στη φυσική του κατάσταση ενα μέρος του ρωσικού κόσμου. Σε ποια σύνορα, με ποια μορφή θα καθοριστεί απο τη συμμαχία με τη Ρωσία (μέσω του CSTO και της Ευρασιατικής Ένωσης ή του ενωσιακού κράτους της Ρωσίας και της Λευκορωσίας); Αυτό θα λυθεί μετά το τέλος της ιστορίας της Ουκρανίας ως αντιρωσικής. Σε κάθε περίπτωση, η περίοδος της διάσπασης του ρωσικού λαού φτάνει στο τέλος της.

Και εδώ ξεκινά η δεύτερη διάσταση της επερχόμενης νέας εποχής – αφορά τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση. Ούτε η Ρωσία, αλλά ούτε και ο ρωσικός κόσμος, δηλαδή τα τρία κράτη, η Ρωσία, η Λευκορωσία και η Ουκρανία, ενεργούν συνολικά με γεωπολιτικούς όρους. Αυτές οι σχέσεις έχουν εισέλθει σε ένα νέο στάδιο – η Δύση βλέπει την επιστροφή της Ρωσίας στα ιστορικά της σύνορα στην Ευρώπη. Και αγανακτεί δυνατά με αυτό, αν και κατά βάθος πρέπει να ομολογήσει στον εαυτό της ότι δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Πίστευε κανείς σοβαρά στις παλιές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το Παρίσι και το Βερολίνο, ότι η Μόσχα θα εγκατέλειπε το Κίεβο;

Στο ότι οι Ρώσοι θα είναι πάντα ένας διχασμένος λαός; Και την ίδια στιγμή που η Ευρώπη ενώνεται, όταν η γερμανική και η γαλλική ελίτ προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από τους Αγγλοσάξονες και να επικεντρώσουν σε μια ενωμένη Ευρώπη; Ξεχνώντας ότι η ενοποίηση της Ευρώπης κατέστη δυνατή μόνο χάρη στην ενοποίηση της Γερμανίας, που έγινε σε συμφωνία με τη ρωσική καλή βούληση (αν και όχι πολύ έξυπνη). Μετά από αυτό, η αιώρηση στα ρωσικά εδάφη δεν είναι καν το αποκορύφωμα της αχαριστίας, αλλά της γεωπολιτικής βλακείας. Η Δύση στο σύνολό της, και πολύ περισσότερο η Ευρώπη μόνη της, δεν είχε τη δύναμη να κρατήσει την σφαίρα επιρροής της, πόσο μάλλον να πάρει την Ουκρανία. Για να μην το καταλάβετε αυτό, έπρεπε να είστε απλώς γεωπολιτικά ανόητοι.

Πιο συγκεκριμένα, υπήρχε μόνο μία επιλογή: να στοιχηματίσουμε στην περαιτέρω κατάρρευση της Ρωσίας, δηλαδή της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Αλλά το γεγονός ότι δεν λειτούργησε θα έπρεπε να είχε γίνει σαφές πριν από είκοσι χρόνια. Και πριν από δεκαπέντε χρόνια, μετά την ομιλία του Πούτιν στο Μόναχο, ακόμη και οι κωφοί μπορούσαν να ακούσουν – η Ρωσία επιστρέφει.

Τώρα η Δύση προσπαθεί να τιμωρήσει τη Ρωσία επειδή επέστρεψε, επειδή δεν αποδέχθηκε τα σχέδιά της να επωφεληθεί σε βάρος της, επειδή δεν της επέτρεψε να επεκτείνει τον δυτικό χώρο προς τα ανατολικά. Σε μια προσπάθεια να μας τιμωρήσει, η Δύση πιστεύει ότι οι σχέσεις μαζί της είναι ζωτικής σημασίας για εμάς. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό – ο κόσμος έχει αλλάξει, και αυτό το καταλαβαίνουν καλά όχι μόνο οι Ευρωπαίοι, αλλά και οι Αγγλοσάξονες που κυβερνούν τη Δύση.

Καμία δυτική πίεση στη Ρωσία δεν θα οδηγήσει σε τίποτα. Απώλειες από την ανάπτυξη της αντιπαράθεσης θα υπάρξουν και από τις δύο πλευρές, αλλά η Ρωσία είναι έτοιμη για αυτές ηθικά και γεωπολιτικά. Αλλά για την ίδια τη Δύση, η αύξηση του βαθμού αντιπαράθεσης επιφέρει τεράστιο κόστος – και το κυριότερο δεν είναι καθόλου οικονομικά συμφέρουσα.

Η Ευρώπη, ως μέρος της Δύσης, ήθελε αυτονομία – το γερμανικό σχέδιο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν έχει στρατηγικό νόημα, όσο διατηρεί τον αγγλοσαξονικό ιδεολογικό, στρατιωτικό και γεωπολιτικό έλεγχο στον Παλαιό Κόσμο. Και δεν μπορεί να έχει επιτυχία γιατί οι Αγγλοσάξονες χρειάζονται μια ελεγχόμενη Ευρώπη.

Αλλά η απόκτηση αυτονομίας είναι επίσης απαραίτητη για την Ευρώπη για έναν άλλο λόγο – σε περίπτωση που τα κράτη περάσουν σε αυτοαπομόνωση (ως αποτέλεσμα αυξανόμενων εσωτερικών συγκρούσεων και αντιφάσεων) ή επικεντρωθούν στην περιοχή του Ειρηνικού, όπου κινείται το γεωπολιτικό κέντρο βάρους.

Αλλά η αντιπαράθεση με τη Ρωσία, στην οποία οι Αγγλοσάξονες τραβούν την Ευρώπη, στερεί από τους Ευρωπαίους ακόμη και πιθανότητες ανεξαρτησίας – για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι η Ευρώπη προσπαθεί να επιβάλει μια ρήξη με την Κίνα με τον ίδιο τρόπο.

Αν τώρα οι Ατλαντιστές χαίρονται που η «ρωσική απειλή» θα συσπειρώσει το δυτικό μπλοκ, τότε στο Βερολίνο και το Παρίσι δεν μπορούν παρά να καταλάβουν ότι, έχοντας χάσει την ελπίδα για αυτονομία, το ευρωπαϊκό σχέδιο απλώς θα καταρρεύσει μεσοπρόθεσμα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανεξάρτητοι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται πλέον να χτίσουν ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα στα ανατολικά τους σύνορα – συνειδητοποιώντας ότι θα μετατραπεί σε περιστροφικά στυλό για την Ευρώπη (realizing that it will turn into a pen for Europe). Ο αιώνας (ή μάλλον μισή χιλιετία) παγκόσμιας ηγεμονίας έχει τελειώσει ούτως ή άλλως – αλλά διάφορες επιλογές για το μέλλον της είναι ακόμα δυνατές.

Διότι η οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων -και αυτή είναι η τρίτη διάσταση των σημερινών γεγονότων- επιταχύνεται, και τα περίγραμμά της αναδεικνύονται ολοένα και περισσότερο μέσα από την διευρυμένη κάλυψη της Αγγλοσαξωνικής παγκοσμιοποίησης. Ο πολυπολικός κόσμος έγινε, επιτέλους, πραγματικότητα – η επιχείρηση στην Ουκρανία δεν μπορεί να συσπειρώσει δυνάμεις εναντίον της Ρωσίας εκτός από τη Δύση. Επειδή ο υπόλοιπος κόσμος βλέπει και καταλαβαίνει τέλεια –

αυτή είναι μια σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, είναι απάντηση στη γεωπολιτική επέκταση των Ατλαντιστών, είναι η επιστροφή της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο και τη θέση της στον κόσμο.

Η Κίνα και η Ινδία, η Λατινική Αμερική και η Αφρική, ο ισλαμικός κόσμος και η Νοτιοανατολική Ασία – κανείς δεν πιστεύει ότι η Δύση ηγείται της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, πολύ περισσότερο πως καθιερώνει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Η Ρωσία δεν αμφισβήτησε απλώς τη Δύση – έδειξε ότι η εποχή της δυτικής παγκόσμιας κυριαρχίας μπορεί να θεωρηθεί πλήρως και τελικά ολοκληρωμένη. Ο νέος κόσμος θα χτιστεί από όλους τους πολιτισμούς και τα κέντρα δυνάμεων, φυσικά, μαζί με τη Δύση (μία ή όχι) – αλλά όχι με τους όρους της και όχι σύμφωνα με τους κανόνες της.

web.archive.org

How Does This End?

Από
anixneuseis
-
0

CHRISTOPHER S. CHIVVIS

  • MARCH 03, 2022
Source: Getty
Summary:  Russia’s war in Ukraine has an infinite number of scenarios, but scores of war games point to two likely paths.

Wars sometimes start easily, but it is a tenet of strategy that they are always unpredictable and extremely hard to end. Putin’s war of choice in Ukraine is already escalating faster than most experts would have imagined just a week ago. He has now encircled major Ukrainian cities with his army and threatens to flatten them with thermobaric weapons, cluster munitions, and guided missiles. This will terrorize the civilian population and could demoralize the budding Ukrainian resistance. He could escalate the conflict to another region, such as the Balkans, where long-standing conflicts fester and Russia has an extensive network of intelligence and security services. He may turn the lights off in a major U.S. city with a cyber attack. Most frighteningly, he has raised the alert level of Russian nuclear forces and may be considering introducing martial law.

Meanwhile, NATO, the G7, and a host of other countries have turned the dial of economic punishment up to unprecedented levels. Several European nations that had previously hesitated to involve themselves militarily in the conflict have now done so, sending weapons and financing Ukraine’s resistance. A growing number of voices in Washington are clamoring for a more aggressive approach from the United States and NATO, pressuring the White House to support a Ukrainian insurgency with a broad menu of weaponry or even calling for NATO to impose a no-fly zone over Ukraine.

Amid this escalation, experts can spin out an infinite number of branching scenarios on how this might end. But scores of war games conducted for the U.S. and allied governments and my own experience as the U.S. national intelligence officer for Europe suggest that if we boil it down, there are really only two paths toward ending the war: one, continued escalation, potentially across the nuclear threshold; the other, a bitter peace imposed on a defeated Ukraine that will be extremely hard for the United States and many European allies to swallow.

* * *

Putin deliberately frames his operation in Ukraine in the same way that the United States has framed its own regime-change operations in Kosovo, Iraq, and Libya, charging that Ukraine has committed human rights violations and is a terrorist state. For good measure, Putin throws in the ludicrous assertion that Ukraine is fascist. These are transparent fig leaves for what is nothing more than a war of brute imperialism.

Judging from how things stand now, Putin, having invested so much in this war already, seems unlikely to settle for anything less than the complete subjugation of the Ukrainian government. If the current uneven pace of Russian military progress doesn’t accomplish the job, the most likely strategy for doing this is to make an example of a city like Kharkiv, leveling it as if it were Grozny or Aleppo, both cities that Russia has brutally destroyed in the recent past, and then threatening to burn Kyiv to the ground. He can accompany this with special forces attacks in the capital to disrupt the civilian population and sow further confusion and discontent. Ultimately, he needs at least to force the ouster of President Volodymyr Zelensky and his government.

In this case, Russia will install a puppet government in Kyiv, which will sign terms of surrender highly favorable to Russia. The terms will almost certainly include a pledge of Ukrainian neutrality, and might go further by committing Ukraine formally to Russia’s sphere of influence with a membership in Russia’s Collective Security Treaty Organization or its Eurasian Economic Union.

At this juncture, the United States and its allies would face an extraordinarily difficult policy choice. Disgust with Putin’s war has greatly increased the chances that Washington and some of its allies would seek to fight on, for instance by supporting a Ukrainian insurgency. This would roughly mirror the strategy that the United States used to assist French resistance against Nazi Germany in World War II. The more effective NATO support to the insurgency is, the more the Kremlin would likely be willing to risk attacks on safe havens in NATO territory—most likely employing irregular forces or even the infamous Wagner Group, a private organization that operates globally as a quasi-special force of the Kremlin. These operations could lead to a massive escalation that would open the door to a much wider war between NATO and Russia—exactly the war that U.S. President Joe Biden has been trying to avoid.

Alternatively, the insurgency might greatly weaken Russian forces. The Ukrainian insurgent army could impose heavy damages on Russian forces and erode Putin’s position among Russian elites, on whose support he depends for power. Ukrainian forces would have major incentives to take their fight inside Russian territory, attacking Russia’s rearguard in Belarus and Russia itself.

There are possible other paths toward further escalation, but they all eventually lead toward the nuclear threshold. Scores of war games carried out by the United States and its allies in the wake of Russia’s 2014 invasion of Ukraine make it clear that Putin would probably use a nuclear weapon if he concludes that his regime is threatened. It is hard to know exactly what turn of events would scare him enough to cross the nuclear threshold. Certainly a large NATO army entering Russian territory would be enough. But what if events in Ukraine loosened his grip on power at home? Indeed, achieving regime change in Russia indirectly by making Putin lose in Ukraine seems to be the logic behind some of those who are pushing for escalation today.

Moving across the nuclear threshold wouldn’t necessarily mean an immediate, full-force nuclear exchange—in other words, global thermonuclear war. But it would be an extremely dangerous, watershed event in world history.

The nuclear option that has been most frequently discussed in the past few days involves Russia using a small nuclear weapon (a “non-strategic nuclear weapon”) against a specific military target in Ukraine. Such a strike might have a military purpose, such as destroying an airfield or other military target, but it would mainly be aimed at demonstrating the will to use nuclear weapons, or “escalating to de-escalate,” and scaring the West into backing down.

Some analysts have questioned Russia’s ability to actually carry out such an operation, given its lack of practice. Unfortunately, this isn’t the only or even the most likely option available to the Kremlin. Based on war games I ran in the wake of Putin’s 2014 invasion, a more likely option would be a sudden nuclear test or a high-altitude nuclear detonation that damages the electrical grid over a major Ukrainian or even NATO city. Think of an explosion that makes the lights go out over Oslo.

Those war games indicated that the best U.S. response to this kind of attack would be first to demonstrate U.S. resolve with a response in kind, aimed at a target of similar value, followed by restraint and diplomatic efforts to de-escalate. In most games, Russia still responds with a second nuclear attack, but in the games that go “well,” the United States and Russia manage to de-escalate after that, although only in circumstances where both sides have clear political off-ramps and lines of communication between Moscow and Washington have remained open. In all the other games, the world is basically destroyed.

Even in the better case where both sides take their fingers off the triggers, the nuclear taboo has been broken, and we are in an entirely new era: two nuclear superpowers have used their nuclear weapons in a war. The proliferation consequences alone would be far-reaching, as other countries accelerate their nuclear weapons programs. The very fact that the nuclear taboo had been broken increases the odds that the nuclear threshold is crossed again in future conflicts, not just between Russia and America, but also with China, between India and Pakistan, in the Middle East, or elsewhere. Even this outcome in which the world is “saved,” the United States is far worse off than it was before the war in Ukraine broke out last month.

* * *

What is the alternative? Once again, infinite scenarios and branches are possible, but there is a single basic one that helps to simplify thinking. It begins with an effort to avoid further escalation today. So far, the Biden administration has wisely restrained direct U.S. military involvement in the conflict, but holding off against the rising chorus of voices pushing for escalation may be hard in the coming days if Russian forces brutally devastate Ukraine’s cities. But the most difficult challenge lies a little further down the road with the scenario described above: how to respond if Russia imposes a puppet regime in Ukraine. This would put the United States in the near-impossible position of having to choose between further escalation and compromising on the very principles that drove it toward the war in the first place—the right of a nation like Ukraine to be free and independent of subjugation to foreign rule.

In this scenario, the Biden administration would have to show extraordinary leadership and strength to hold together its coalition and steer it toward restraint. It would face extremely high levels of pressure from European capitals, Ukrainian lobbies, and others to reject the puppet government and fight on, perhaps by recognizing a Ukrainian government-in-exile. The administration is already facing calls from hawkish corners of Washington to preempt any negotiated settlement to this war. Emotions are likely to have a much greater effect on the free democracies fighting for Ukraine than on the autocrat sitting in the Kremlin, but they will affect both sides. As they escalate, the prospects of negotiation diminish further.

Would NATO’s door remain open to a Russian-dominated Ukraine? Probably, but it would be similar to claiming that NATO’s door is open to North Korea or Iran (which it theoretically is). All of the consequences that are likely from this conflict—growing conventional force buildup on the NATO-Russia border, higher levels of defense spending in the United States at the expense of domestic programs, an end to efforts to draw down U.S. military posture in the Middle East, and fewer resources for strategic competition with China—would still be a better outcome than the alternative, in which nuclear weapons have been used.

Wars can start quickly or slowly, but it is a dictum of strategy that once started, they take on a logic of their own. It is not too soon to think about how to bring this war to a close. The chances that Putin emerges strategically weak are real. But that does not mean the United States can win. It will have to settle for a picture that is much uglier than it was before the war, and the sooner Washington accepts that, the better.

End of document

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

Christopher S. Chivvis
Christopher S. Chivvis is the director of the American Statecraft Program at the Carnegie Endowment.

Άγγελος Μαυροματίδης: Ελληνικοί (υδρογον) άνθρακες, θάρρος και τόλμη, εν έτει 2022

Από
anixneuseis
-
1
 Του Άγγελου Μαυροματίδη 

Αγαπητοί αναγνώστες, πολλά έχουν γραφτεί, πολλά έχουν ειπωθεί αλλά εδώ και 22 χρόνια ουσιαστικά δεν έχει γίνει τίποτα όσον αφορά την ερευνητική γεωτρητική δραστηριότητα σε ελλαδικό χώρο (Σχήμα 1). Χρονικό διάστημα ίσως ρεκόρ για κράτος που περικλείεται από έντονη ερευνητική δραστηριότητα, Αλβανία, Ιταλία, Αίγυπτος, Βουλγαρία, Τουρκία, Ισραήλ, Κύπρος.

Σχήμα 1: Τελευταία Ελληνική ερευνητική γεώτρηση, Δημητρα-1, λίγο έξω από τα Γιάννενα.

Πολλοί ίσως να αφουγκράζονται την άποψη ότι το τέλος των υδρογονανθράκων είναι εδώ, άρα μια καθυστέρηση για έρευνα στην Ελλάδα δεν είναι και κάτι κακό.

Η αλήθεια όμως είναι η ακόλουθη. Οποιαδήποτε ενεργειακή μετάβαση θα κρατήσει χρόνια και θα γίνει με τη σύμπραξη των υδρογονανθράκων. Ο χρόνος θα είναι μεγάλος και εξαρτάται από την πρόοδό της έρευνας των άλλων μορφών ενέργειας και φυσικά της μείωσης του κόστους χρήσης άλλων μορφών ενέργειας ώστε να είναι προσιτά στους πληθυσμούς. Φανταστείτε για παράδειγμα τη χρονιά που όλοι οι οδηγοί, σε όλο τον κόσμο, τούδε και στην Αφρική και χώρες με χαμηλό εισόδημα αλλά πολυπληθέστατες (ΝΑ Ασία κλπ) θα έχουν όλοι ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Αλλά και πάλι οι υδρογονάνθρακες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται για λόγους που δεν θα μπορούν να αντικατασταθούν από άλλα υλικά, όπως κατασκευή πλαστικών, στην ιατρική, στην κατασκευή κινητών, χημικών κλπ.

Άλλη μια αλήθεια είναι και η ακόλουθη. Κράτη ευαίσθητα στο περιβάλλον, και με σαφώς πιστεύω στα “πράσινα” ιδεώδη, όπως η Νορβηγία, η Δανία, η Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, (αλλά και παντού όπου υπάρχουν οι υδρογονάνθρακες), οι γεωτρήσεις συνεχίζονται και η παραγωγή παραμένει αταλάντευτη.

Το ίδιο μοτίβο παντού, δηλ. αξιοποίηση υδρογονανθράκων, και επενδύσεις σε άλλες μορφές ενεργείας χρησιμοποιούν όλα τα κράτη που έχουν υδρογονάνθρακες, π. χ. ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Σαουδική Αραβία, Καναδάς, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Καζακστάν, Αυστραλία κλπ. (Σχήμα 2)

Σχήμα 2: Έσοδα κρατών από παραγωγή υδρογονανθράκων χρησιμοποιείται σε δραστηριότητες για την ανάπτυξη και μετεξέλιξη στις καθαρότερές μορφές ενέργειας.

Με απλά λόγια, οι κυβερνήσεις των κρατών αυτών αξιοποιούν τα αποθέματα υδρογονανθράκων που έχουν για το καλό της οικονομίας τους και ταυτόχρονα επενδύουν σε άλλες μορφές ενεργείας για τις επόμενες γενιές, τόσο απλά και λογικά. Ενίσχυση οικονομίας, μείωση της ανεργίας και επενδύσεις σε καθαρότερες μορφές ενεργείας για καθαρό περιβάλλον για σήμερα, και για το μέλλον. Ποτέ μα ποτέ όμως κανένα κράτος δεν θα σταματήσει να παράγει τους εγχώριους υδρογονάνθρακες, αφού έχει την τύχη να τους έχει στο υπέδαφος του. Και για να αλληγορήσουμε, οι πετρελαιοπαραγωγός χώρες είναι κάτι σαν τους αγρότες που θέλουν (ειδικά σε νησιά) να ασχοληθούν με τον τουρισμό, τα έσοδα από την καλλιέργεια λοιπόν επενδύονται σε ξενοδοχειακά καταλύματα ή άλλες τουριστικές ιδέες. Η βάση όμως για την μεταστροφή της οικογενειακής οικονομικής μετάλλαξης είναι ο αγρός!

Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα ότι έχουν προστεθεί κράτη στη λίστα κρατών με υδρογονάνθρακες, όπως πρόσφατα η Ναμίμπια με μια μεγάλη ανακάλυψη και το Τρινιντάντ.

Μια άλλη αλήθεια που προσδίδει τη σημασία και τη μακροβιότητα της χρήσης των υδρογονανθράκων είναι οι μεγάλες συμφωνίες που κλείνονται για τα επόμενα χρόνια για παροχή πετρελαίου και αερίου μεταξύ κρατών που έχουν κοιτάσματα και κρατών που ενεργειακά διψάνε, όπως η Ιαπωνία, η Ινδία, η Κίνα κλπ.

Η μεγαλύτερη ίσως αλήθεια είναι ότι ένα σοβαρό κράτος επενδύει στην αυτάρκεια και στην ασφάλεια την ενεργειακή. Και αυτό είναι ένα σοβαρό κράτος, αν προσπαθεί να αξιοποιήσει όλες τις ενεργειακές μορφές, όλες τις δυνατότητες που του δίνει το υπέδαφος του. Και δεν είναι μόνον οι υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα, είναι η γεωθερμία, είναι κοιτάσματα ουρανίου!, μετάλλων, υδριτών κλπ κλπ

Ακόμα και εδώ οι γείτονες Τούρκοι έχουν αξιοθαύμαστα αποτελέσματα και έχουν φτάσει να είναι η γεωθερμική δύναμη στον κόσμο!

Σχήμα 3: Λίστα με τις μεγαλύτερές γεωθερμικές ηλεκτροπαραγωγικές χώρες

Τι πρέπει να γίνει από εδώ και τώρα ώστε να προλάβουμε να γίνουμε ενεργειακά αυτάρκεις;

Όπως καταλαβαίνετε είναι ίσως τραγικό, όλες αυτές οι καθυστερήσεις να είχαν και να έχουν έναν αρνητικό αντίκτυπο στην οικονομία, ειδικά ενός χρεωκοπημένου κράτους σαν την Ελλάδα, να έχουν αντίκτυπο στους νέους και στην ενεργειακή τους μελλοντική ανασφάλεια, στην ανεργία κλπ Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό, επαίσχυντο να υπάρχουν τέτοιες καθυστερήσεις. Οι ευθύνες είναι πολλές δεν είναι μόνον οι πολίτικοι, είναι όλοι μας! Οι τοπικοί φορείς, οι γραφειοκράτες, οι “παραπλανημενοι” ίσως οικολόγοι.

Δεν θέλω επί του παρόντος να αναφέρω πού είναι προτιμητέο να γίνουν γεωτρήσεις, λίγο πολύ έχουν δημοσιευτεί κάποιες περιοχές, είναι γενικώς η Δυτική Ελλάδα, ξηρά και θάλασσα, περιοχές νοτίου της Κρήτης, ο Θερμαϊκός και περιοχή δυτικής Μακεδονίας, ίσως των Γρεβενών. Θα καθησυχάσω κάποιους υπουργούς αλλά το Αιγαίο δεν θα έχει πλατφόρμες για εξόρυξη υδρογονανθράκων. Το Αιγαίο δεν χρήζει ενδιαφέροντος και ειδικά περιοχές των Ιμίων, ακόμα και νοτιά της Ρόδου οπού ελλιμενίζονται τα επιστημονικά τουρκικά ερευνητικά σκάφη. Οι Τούρκοι ίσως ξέρουν καλά τις περιοχές αυτές και για αυτό δεν προχωρούν και σε ερευνητική γεώτρηση, και πιστέψτε με αυτός είναι ο λόγος μιας και έχουν τη δυνατότητα των γεωτρήσεων ανά πάσα στιγμή! Βέβαια η Μαύρη Θάλασσα θα έχει πλατφόρμες, ήδη οι γείτονες Τούρκοι ετοιμάζονται για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος που ανακάλυψαν πέρυσι, τη μεγαλύτερη ανακάλυψη σε ευρωπαϊκό γεωγραφικό χώρο. Αυτή τη φορά όμως θα στεναχωρήσω κάποιους (ιδίους) υπουργούς, αλλά δεν χρειάζονται 20 χρόνια για να βάλεις στην παραγωγή ένα κοίτασμα, 5 χρόνια είναι ικανά.

Ποιος ο λόγος να προχωρήσουμε σε έρευνες μιας και εάν βρεθούν θα μιλάμε για ανάπτυξη αυτών μετά από μια πενταετία; Γιατί απλούστατα υπάρχουν στο υπέδαφος της χώρας, γιατί όπως κάθε άλλη πηγή υπεδάφους πλούτου χρήζουν εκμετάλλευσης για την πρόοδο, για τις επόμενες γενιές. Είναι σα να λέμε ότι έχουμε ίσως υδροφόρο ορίζοντα στο κτήμα μας και δεν προχωρούμε στην αξιοποίησή του μέσω γεωτρήσεως αλλά αγοράζουμε νερό για την ύδρευση του κτήματος από τον γείτονα! Γιατί θα βοηθήσουν οι πιθανές ανακαλύψεις σε ενίσχυση της οικονομίας, σε αύξηση θέσεων εργασίας και σίγουρα σε μια σθεναρή εξωτερική πολίτικη, αφού θα συγκαταλεγόμαστε σε πιθανούς παράγωγους για την ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης. Φαντάζεστε την ευρωπαϊκή στάση έναντι της Τουρκίας σε θέματα διεκδικήσεων σε περίπτωση που αρχίσουν να γίνονται ανακαλύψεις κοιτασμάτων στον ελλαδικό χώρο! Με αλλά λόγια προετοιμαζόμαστε για τον συντελεστή που θα φέρει την ενεργειακή επανάσταση από τώρα, γιατί κακά τα ψέματα η ενεργειακή αυτοδυναμία θα γίνει με την έρευνα (σε πρώτη φάση) και σε περίπτωση ανακάλυψης αξιοποίησης των κοιτασμάτων. Οι υδρογονάνθρακες θα είναι ο προπομπός, για όλες τις ενεργειακές αξιοποιήσεις που θα συνυπάρχουν, δηλ. ανανεώσιμές (ήλιος-αέρας), μέταλλα, και γεωθερμία.

Και για να καθησυχάσουμε τους ευαίσθητους οικολόγους, η έρευνα υδρογονανθράκων δεν επιφέρει καμιά περιβαλλοντολογική επίπτωση, είναι ανώδυνη, όπως οι εξετάσεις που κάνουμε όταν πάμε σε έναν γιατρό και μας προτρέπει να βγάλουμε ακτίνες. Εν τη αυτή περίπτωση είναι παγκοσμίως γνωστό ότι οι έρευνες αλλά και η παραγωγή δεν επιφέρουν κανένα μα κανένα περιβαλλοντολογικό αντίκτυπο, πρώτον γατί η νομοθεσία είναι πολύ αυστηρή και δεύτερον οι ίδιες οι εταιρείες κρατικές και μη που δραστηριοποιούνται δεν διακινδυνεύον το όνομα τους που σε περίπτωση ατυχήματος θα είχε φοβερό αρνητικό αντίκτυπο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι τα κράτη με κύριο έσοδο τον τουρισμό κηρύττουν γύρους ερευνητικούς για την προσέλκυση επενδύσεων για έρευνα υδρογονανθράκων, πχ. Μπαχάμες, Ταϊλάνδη, Μαλαισία, Μαυριτανία, Σεϋχέλλες, Μαδαγασκάρη, κλπ. Εν κατακλείδι οι έρευνες υδρογονανθράκων συνεισφέρουν οικονομικά και με σεβασμό στο περιβάλλον αρκεί η κυβέρνηση να επιβάλει τα ανάλογα μέτρα σεβασμού του περιβάλλοντος, κάτι που ισχύει ευτυχώς σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στην Ελλάδα αλλά και είναι πια διεθνής πρακτική.

Σχήμα 4: Μερικές μόνον χώρες που οι οικονομίες τους στηρίζονται στον τουρισμό, επιδιώκουν έρευνες υδρογονανθράκων.

Είναι πραγματικά άξιον απορίας η σημερινή κατάσταση, πλήρης απραξία σε έρευνα υδρογονανθράκων εδώ και 22 χρόνια. Η σημερινή κυβέρνηση έχει δείξει δείγματα άριστα όσον αφορά την θέληση της για προσέλκυση επενδυτών για την ανόρθωσή της οικονομίας και τη μείωση της ανεργίας. Είμαστε πεπεισμένοι ότι έχει πέσει σε πλάνη και είμαστε εδώ να συνεισφέρουμε, όπως και σε κάθε κυβέρνηση το ζητήσει, αρκεί να υπάρχει η θέληση να βοηθήσουν τους επενδυτές.

Για του λόγου το αληθές, και για να γίνει κατανοητό στο κοινό μας, όταν μιλάμε για έρευνα υδρογονανθράκων δεν μιλάμε απλά και μόνον για “επενδύσεις” με την απλοϊκή μορφή τους, αλλά για μεγάλα ρίσκα και ειδικά στην Ελλάδα με μικρές πιθανότητες να βρεθεί κάτι “μεγάλο” ειδικά με την πρώτη γεώτρηση. Για να το απλοποιήσω μιλάμε για κόστος γεώτρησης πάνω από 60 έως 100 εκατομμυρίων δολαρίων με πιθανότητα εύρεσης υδρογονανθράκων 0-20%!!

Το να αρχίσουν οι έρευνες, το να γίνουν γεωτρήσεις και το να μάθουμε τελικά τι κρύβεται στο ελληνικό υπέδαφος, χερσαίο και θαλάσσιο το χρωστάμε όχι μόνον στις επόμενες γενιές αλλά στον Ηρόδοτο (που πρώτος μίλησε γι’ αυτό), το χρωστάμε σε όλους τους ξένους και Έλληνες ερευνητές που ξόδεψαν χρόνο, χρήμα που δούλεψαν σκληρά για να πετύχουν αυτό που όλοι θέλουμε, μια ανακάλυψη, το χρωστάμε ακόμα και στις εταιρείες που ξόδεψαν μεγάλα ποσά για κάποιες μελέτες και γεωτρήσεις. Μια ανακάλυψη που θα ανατρέψει τα πάντα στα ενεργειακά δρώμενα της Ευρώπης, μια ανακάλυψη που θα κάνει την Ελλάδα από εισαγωγέα ή διακομιστή αερίου από την ανατολή σε κυρίαρχο παραγωγό, σε τροφοδότη της Ευρώπης. Μια ανακάλυψη που θα μας βοηθήσει και οικονομικά αλλά και γεωστρατηγικά.

Ένα είναι σίγουρο, το να μείνουν “άνθρακες” οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες ωφελεί τους εχθρούς μας. Ας σκεφτούμε λίγο πέρα από τον ορίζοντα, η Ελλάδα ας μην παραμείνει χώρα της σαλάτας, της φέτας και του γύρου, ας γίνουμε γνωστοί για κάτι άλλο.

Αγαπητοί αναγνώστες, την ώρα που γράφω το άρθρο αυτό η τιμή του πετρελαίου έχει ξεπεράσει τα $110/βαρέλι. Την ίδια ώρα οι αρμόδιοι υπουργοί επισκέπτονται τους υπουργούς στην Αίγυπτο και τη Ρουμανία για την επαρκή εισαγωγή αερίου και πετρελαίου για ομαλή λειτουργία της αγοράς λόγω της Ουκρανικής κρίσης.

* Ο Δρ. Αγγελος Μαυροματίδης είναι Γεωλόγος

capital.gr

Οι νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες του Ερντογάν στρέφονται προς την Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0
Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) and Pakistani Prime Minister Imran Khan (L) shake hands after a joint press conference at the Presidential Complex in Ankara, on January 4, 2019. (Photo by ADEM ALTAN / AFP) (Photo credit should read ADEM ALTAN/AFP via Getty Images)

του Burak Bekdil

Η ιδέα είναι να ενωθούν τρία μουσουλμανικά έθνη: η Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, το Αζερμπαϊτζάν, με τους πλούσιους πόρους υδρογονανθράκων και τις αυξανόμενες στρατιωτικές του δυνατότητες, και το Πακιστάν με τα πυρηνικά του όπλα.Έχοντας εμμονή με την αναβίωση των ημερών της αυτοκρατορικής δόξας των Τούρκων, ο Ερντογάν στρέφεται προς τα ανατολικά της Τουρκίας για να δημιουργήσει μια παν-τουρκική/ισλαμιστική στρατηγική συμμαχία που θα αποτελείται από την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν και το Πακιστάν, έχοντας επίσης μερικής απασχόλησης στρατηγικές συμμαχίες με το Ιράν, το Κατάρ και το Μπαγκλαντές.

  • Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ερντογάν έχει επισκεφθεί το Αζερμπαϊτζάν περισσότερες από 20 φορές κατά τη διάρκεια της προεδρίας του.
  • Η Άγκυρα φαίνεται να ελπίζει ότι η έξοδος των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν δημιούργησε χώρο για να αποκτήσουν η Τουρκία και το Πακιστάν ηγετικό ρόλο.
  • Όλα φαίνονται πολλά υποσχόμενα. Μόνο που δεν είναι.
  • Η κίνηση υπό την ηγεσία της Τουρκίας για αναβάθμιση της συνεργασίας των τουρκόφωνων κρατών σε μια πολιτική μονάδα που θα μπορούσε να αποδυναμώσει την επιρροή του Πεκίνου και της Μόσχας στην Κεντρική Ασία θα τεθεί αναμφίβολα υπό τον στενό έλεγχο της Κίνας και της Ρωσίας.
  • Θεωρητικά, το Ιράν είναι ο «μουσουλμάνος αδελφός» της Τουρκίας. Στην πραγματικότητα, είναι ο αιρετικός αντίπαλος της Τουρκίας (Σιίτες), ο ιστορικός αντίπαλος και διασυνοριακός διεκδικητής στο Ιράκ όπου υπάρχει σιιτική πλειοψηφία, και στη Συρία όπου κυβερνούν οι Σιίτες.
  • Και, τέλος, η Ρωσία. Το Αζερμπαϊτζάν εξακολουθεί να αποτελεί περισσότερο ρωσικό έδαφος παρά τουρκικό. Περισσότεροι είναι οι Αζέροι που μιλούν ρωσικά από εκείνους που αρέσκονται να βρυχώνται με το τουρκικό σύνθημα «ένα έθνος, δύο κράτη». Το Πακιστάν παραμένει ο ισχυρότερος σύμμαχος της Κίνας και φαίνεται ευχαριστημένο που θεωρεί τον εαυτό του κινεζικό έδαφος.

 

Έχοντας εμμονή με την αναβίωση των ημερών της τουρκικής αυτοκρατορικής δόξας, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στρέφεται προς την Ανατολή για να δημιουργήσει μια παν-τουρκική/ισλαμιστική στρατηγική συμμαχία που θα αποτελείται από την Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, το Αζερμπαϊτζάν, με τους πλούσιους πόρους υδρογονανθράκων και τις αυξανόμενες στρατιωτικές του δυνατότητες, και το Πακιστάν με τα πυρηνικά του όπλα. Στη φωτό: ο Ερντογάν (δεξιά) και ο πακιστανός πρωθυπουργός Ίμραν Χαν σε συνάντηση στην Άγκυρα, στις 4 Ιανουαρίου 2019. (Φωτό Adem Altan/AFP μέσω Getty Images)

 

Η φιλόδοξη νεο-οθωμανική πολιτική του τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει κοστίσει στην Τουρκία πρωτοφανή διεθνή απομόνωση. Η Τουρκία κέρδισε τον τίτλο της μοναδικής χώρας στον κόσμο που της έχουν επιβληθεί κυρώσεις από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι διαπραγματεύσεις της Τουρκίας για πλήρη ένταξή της στην ΕΕ έχουν σταματήσει, και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει ξεκινήσει διαδικασίες επί παραβάσει κατά του μοναδικού μουσουλμανικού κράτους μέλους του ΝΑΤΟ. Έχοντας εμμονή με την αναβίωση των ημερών της αυτοκρατορικής δόξας των Τούρκων, ο Ερντογάν στρέφεται προς τα ανατολικά της Τουρκίας για να δημιουργήσει μια παν-τουρκική/ισλαμιστική στρατηγική συμμαχία που θα αποτελείται από την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν και το Πακιστάν, έχοντας επίσης μερικής απασχόλησης, τακτικές συμμαχίες με το Ιράν, το Κατάρ και το Μπαγκλαντές.

Η ιδέα είναι να ενωθούν τρία μουσουλμανικά έθνη: η Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, το Αζερμπαϊτζάν, με τους πλούσιους πόρους υδρογονανθράκων και τις αυξανόμενες στρατιωτικές του δυνατότητες, και το Πακιστάν με τα πυρηνικά του όπλα.

Το σύνθημα «ένα έθνος, δύο κράτη» έχει αποκτήσει δυναμική ιδιαίτερα μετά τη στρατιωτική και υλικοτεχνική υποστήριξη της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020, ο οποίος κατέληξε σε μεγάλα κέρδη των Αζέρων έναντι της Αρμενίας. Το Αζερμπαϊτζάν έχει γίνει ολοένα και πιο απαιτητικός πελάτης οπλικών συστημάτων τουρκικής κατασκευής. Η Τουρκία έχει προσκαλέσει το Αζερμπαϊτζάν και το Πακιστάν στο πρόγραμμα TF-X, ένα φιλόδοξο σχέδιο για την κατασκευή μιας νέας γενιάς εγχώριων μαχητικών αεροσκαφών.

Οι πωλήσεις όπλων της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Το 2020, οι εξαγωγές τουρκικής άμυνας και αεροδιαστημικής στο Αζερμπαϊτζάν εξαπλασιάστηκαν. Παρομοίως, μεταξύ 2016 και 2019, η Τουρκία έγινε ο τέταρτος μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων του Πακιστάν, ξεπερνώντας τις ΗΠΑ, ενώ το Πακιστάν έγινε η τρίτη μεγαλύτερη αγορά όπλων της Τουρκίας.

Το 1988, η Τουρκία και το Πακιστάν δημιούργησαν μια Στρατιωτική Συμβουλευτική Ομάδα με στόχο την ενίσχυση των στρατιωτικών και αμυντικών προμηθευτικών σχέσεων. Καθώς η συνεργασία εμβαθύνθηκε, η ομάδα επεκτάθηκε και εξελίχθηκε δημιουργώντας το Συμβούλιο Στρατηγικής Συνεργασίας Υψηλού Επιπέδου (HLSCC). Στις αρχές του 2020, ο Ερντογάν και ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Ίμραν Χαν προήδρευσαν από κοινού στην έκτη σύνοδο του HLSCC και υπέγραψαν 13 μνημόνια συμφωνίας (MOU), πέντε από τα οποία σχετίζονται με την αμυντική βιομηχανία.

Βάσει μιας σύμβασης, η Τουρκία θα κατασκεύαζε και θα πουλούσε τέσσερις κορβέτες πολλαπλών χρήσεων στο πακιστανικό ναυτικό. Νωρίτερα, το 2018, η Turkish Aerospace Industries (TAI) υπέγραψε σύμβαση 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την πώληση μιας παρτίδας 30 επιθετικών ελικοπτέρων T129 στο Πακιστάν.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ερντογάν έχει επισκεφθεί το Αζερμπαϊτζάν περισσότερες από 20 φορές κατά τη διάρκεια της προεδρίας του. Τον Σεπτέμβριο του 2021, οι στρατιώτες του Αζερμπαϊτζάν, της Τουρκίας και του Πακιστάν πραγματοποίησαν μια κοινή στρατιωτική άσκηση διάρκειας οκτώ ημερών στο Μπακού, με την ονομασία “Three Brothers (Τρεις Αδερφοί) – 2021”. Καθ’ όλη τη διάρκεια του 2021, η Άγκυρα, το Μπακού και το Ισλαμαμπάντ συζήτησαν τρόπους για την ενίσχυση του εμπορίου, των επενδύσεων, των μεταφορών, των τραπεζών και του τουρισμού μετά την υπογραφή της Διακήρυξης του Ισλαμαμπάντ που στοχεύει στην εμβάθυνση της οικονομικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των τριών μουσουλμανικών εθνών.

Για να έχει πολιτική επιρροή στο μέλλον του Αφγανιστάν, η Τουρκία συνεργάζεται στενά με τον σταθερό σύμμαχό της στον Κόλπο, το Κατάρ. Στις αρχές Δεκεμβρίου, ο Ερντογάν και ο Εμίρης του Κατάρ Σεΐχης Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θανί υπέγραψαν 12 μνημόνια (MOU) σε διάφορους τομείς, μεταξύ άλλων τον στρατό, την υγεία, τον τουρισμό και τους τομείς της εκπαίδευσης. Ο υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ, Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν Αλ Θανί, εξήγησε: «Το Κατάρ θα συνεργαστεί με τη σύμμαχο Τουρκία και με αξιωματούχους των Ταλιμπάν για να διασφαλίσει ότι το διεθνές αεροδρόμιο της Καμπούλ, ο τόπος χαοτικών σκηνών μετά την κατάληψη των Ταλιμπάν, θα συνεχίσει να λειτουργεί».

Η Άγκυρα φαίνεται να ελπίζει ότι η έξοδος των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν δημιούργησε χώρο για να αποκτήσουν η Τουρκία και το Πακιστάν ηγετικό ρόλο. Μερικοί μελετητές συμφωνούν.

«Επί 20 χρόνια, είχαμε τις ΗΠΑ στην περιοχή ως εξωπεριφερειακή δύναμη, αλλά βρισκόμασταν υπό στρατιωτική κατοχή. Και τώρα που έφυγαν, υπάρχει ένα πολιτικό κενό. […] Υπάρχει γεωπολιτική δυναμική», είπε η Ραμπία Αχτάρ, η οποία ηγείται του Κέντρου για τη Στρατηγική Ασφαλείας και την Έρευνα Πολιτικής (CSSPR) στο Πανεπιστήμιο της Λαχώρης. «Το Πακιστάν βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά αυτής της δυναμικής. Και δεν είναι μόνο το Πακιστάν, αλλά είναι και το Ιράν, είναι η Τουρκία».

Στις 23 Δεκεμβρίου, μετά από 10ετή παύση, αναχώρησε το πρώτο εμπορευματικό τρένο από το Πακιστάν προς την Τουρκία μέσω του Ιράν, με το όνομα «σιδηροδρομική υπηρεσία Ισλαμαμπάντ-Κωνσταντινούπολη». Ήταν μια σημαντική ώθηση για τις εμπορικές δυνατότητες των τριών ιδρυτών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας. Η κίνηση ήρθε μετά από αρκετά χρόνια κατά τα οποία οι ΗΠΑ ακολούθησαν μια πολιτική «μέγιστης πίεσης» εναντίον του Ιράν για να απομονώσουν τη χώρα, διακόπτοντας όλους τους τρόπους διεθνούς εμπορίου με την Ισλαμική Δημοκρατία.

Νωρίτερα τον Δεκέμβριο, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν και η Γεωργία κατέληξαν σε συμφωνία για τη δημιουργία μιας διαμετακομιστικής οδού που θα συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτή η οδός διαμετακόμισης μπορεί ενδεχομένως να συνδεθεί με τη σιδηροδρομική υπηρεσία Ισλαμαμπάντ-Κωνσταντινούπολης και να ενισχύσει περαιτέρω τη συνδεσιμότητα στην περιοχή, δεδομένου ότι το Πακιστάν και η Τουρκία είναι και οι δύο στενοί σύμμαχοι του Αζερμπαϊτζάν και έχουν ισχυρές εμπορικές σχέσεις με το Ιράν.

Όλα φαίνονται πολλά υποσχόμενα. Μόνο που δεν είναι.

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη συμφωνία Τουρκίας-Πακιστάν σχετικά με τα επιθετικά ελικόπτερα T129. Αυτή η πώληση δεν έχει προχωρήσει επειδή η TAI απέτυχε να εξασφαλίσει τις άδειες εξαγωγών των ΗΠΑ για τη σύμβαση. Το T129 παράγεται με άδεια της ιταλο-βρετανικής εταιρείας AgustaWestland. Τροφοδοτείται από κινητήρες που κατασκευάζονται από την LHTEC, η οποία είναι μια κοινοπραξία μεταξύ της αμερικανικής εταιρείας Honeywell και της βρετανικής εταιρείας Rolls-Royce.

Εν ολίγοις, η στρατιωτική συμφωνία Τουρκίας-Πακιστάν έγινε θύμα μιας αμερικανο-τουρκικής διαφωνίας ανάμεσα στην Τουρκία και τις ΗΠΑ για την απόκτηση από την Τουρκία του ρωσικού πυραυλικού συστήματος εδάφους-αέρος S-400.

Μετά, υπάρχει και η Κίνα. Μετά την κατάληψη από τους Ταλιμπάν, η Κίνα ήταν η πρώτη ξένη χώρα που υποσχέθηκε έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια στο Αφγανιστάν. Η ασφάλεια στα δυτικά σύνορα της Κίνας και για τα έργα Belt and Road στην Κεντρική Ασία και το Πακιστάν είναι ζωτικής σημασίας για το Πεκίνο. Χρειάζεται επίσης ένα ευνοϊκό σύστημα ασφαλείας στην περιοχή για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της. Η παραδοσιακή συμμαχία Κίνας-Πακιστάν εξελίσσεται σε μια συμμαχία Κίνας-Πακιστάν στο Αφγανιστάν όπου μπορεί να υπάρχει μόνο ένας πολύ περιορισμένος ρόλος για την Τουρκία. «Είναι πιθανό να υπάρξει βαθύτερη στρατηγική συνεργασία μεταξύ της Κίνας, του Πακιστάν, του Αφγανιστάν, της Ρωσίας και του Ιράν, για τις προσπάθειες καταπολέμησης της τρομοκρατίας και την καταστολή του παράνομου εμπορίου ναρκωτικών», δήλωσε η Mercy A. Kuo, εκτελεστική αντιπρόεδρος της Pamir Consulting.

Η Κίνα ήταν επίσης παραδοσιακά καχύποπτη για τη συγκαλυμμένη τουρκική κυβερνητική υποστήριξη προς την τουρκο-μουσουλμανική μειονότητά της, τους Ουιγούρους, τους οποίους το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα θεωρεί θεμελιώδη απειλή για την ασφάλεια. Νωρίτερα φέτος, το Συμβούλιο Συνεργασίας Τουρκόφωνων Κρατών, γνωστό και ως «Τουρκικό Συμβούλιο», άλλαξε το όνομά του σε «Οργανισμός Τουρκικών Κρατών», ενισχύοντας τις κινεζικές (και ρωσικές) υποψίες για ενδεχόμενο παν-τουρκικό αυτονομισμό. Η κίνηση υπό την ηγεσία της Τουρκίας για αναβάθμιση της συνεργασίας των τουρκόφωνων κρατών σε μια πολιτική μονάδα που θα μπορούσε να αποδυναμώσει την επιρροή του Πεκίνου και της Μόσχας στην Κεντρική Ασία θα τεθεί αναμφίβολα υπό τον στενό έλεγχο της Κίνας και της Ρωσίας.

Έπειτα, υπάρχει η ιρανική ασάφεια. Οι στρατιωτικές ασκήσεις «Three Brothers (Τρεις Αδερφοί) – 2021» τον Σεπτέμβριο προκάλεσαν αυξημένες εντάσεις μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και του Ιράν, καθώς η Ισλαμική Δημοκρατία το αντιλήφθηκε ως απειλή για την ασφάλεια, ιδίως λόγω της εμπλοκής του Πακιστάν. Σε απάντηση, στις 1 Οκτωβρίου ο ιρανικός στρατός ξεκίνησε τη δική του στρατιωτική άσκηση, με την κωδική ονομασία “Fatehan Khaybar”, κοντά στα σύνορα του Ιράν με το Αζερμπαϊτζάν. Λίγο μετά από αυτές τις στρατιωτικές ασκήσεις, το Αζερμπαϊτζάν έκλεισε ένα τζαμί στο Μπακού και ένα γραφείο που διαχειριζόταν ο εκπρόσωπος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Η Τεχεράνη βρίσκεται επίσης αντιμέτωπη με την απειλή εθνο-εθνικιστικών αποσχιστικών τάσεων μεταξύ του ίδιου του αζερο-τουρκικού πληθυσμού της. Η τουρκική μειονότητα στο Ιράν, η οποία είναι η μεγαλύτερη, υπολογίζεται σε 14-20 εκατομμύρια ανθρώπους σε μια χώρα 84 εκατομμυρίων ανθρώπων συνολικά.

Μια άλλη αζερο-ιρανική τριβή αφορά τα συμβόλαια ανοικοδόμησης μετά τον πιο πρόσφατο πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η Τεχεράνη έχει απογοητευτεί από τις γενναιόδωρες αποζημιώσεις κατασκευαστικών έργων του Μπακού που δόθηκαν σε τουρκικές ή πακιστανικές εταιρείες αντί να δοθούν σε ιρανούς πλειοδότες.

Θεωρητικά, το Ιράν είναι ο «μουσουλμάνος αδελφός» της Τουρκίας. Στην πραγματικότητα, είναι ο αιρετικός αντίπαλος της Τουρκίας (Σιίτες), ο ιστορικός αντίπαλος και διασυνοριακός διεκδικητής στο Ιράκ όπου υπάρχει σιιτική πλειοψηφία, και στη Συρία όπου κυβερνούν οι Σιίτες.

Και, τέλος, το Αζερμπαϊτζάν εξακολουθεί να αποτελεί περισσότερο ρωσικό έδαφος παρά τουρκικό. Περισσότεροι είναι οι Αζέροι που μιλούν ρωσικά από εκείνους που αρέσκονται να βρυχώνται με το τουρκικό σύνθημα «ένα έθνος, δύο κράτη». Το Πακιστάν παραμένει ο ισχυρότερος σύμμαχος της Κίνας και φαίνεται ευχαριστημένο που θεωρεί τον εαυτό του κινεζικό έδαφος.

Η παν-τουρκιστική/ισλαμιστική φιλοδοξία του Ερντογάν θα ωφελήσει τόσο τα ρωσικά όσο και τα κινεζικά συμφέροντα: θα σημάνει περαιτέρω τουρκική εμπλοκή προς τα ανατολικά και περαιτέρω αποδυνάμωση των ήδη τεταμένων δεσμών της με τους δυτικούς θεσμούς, κυρίως με το ΝΑΤΟ. Η Μόσχα και το Πεκίνο θα είναι αναμφίβολα σε θέση να ελέγξουν οποιαδήποτε αντικανονική ενέργεια του καινούργιου τουρκο-μουσουλμανικού μπλοκ.

Ο Burak Bekdil, ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους της Τουρκίας, απολύθηκε πρόσφατα από την πιο γνωστή εφημερίδα της χώρας μετά από 29 χρόνια, επειδή έγραψε στο Gatestone τι συμβαίνει στην Τουρκία. Είναι μέλος του Φόρουμ Μέσης Ανατολής.

Εφιαλτικός ο δεύτερος γύρος διαπραγματεύσεων Ρωσίας – Ουκρανίας για την κατάπαυση του πυρός! Πού συμφώνησαν και που διαφωνούν Κίεβο και Μόσχα – Έρχεται και τρίτος γύρος συνομιλιών

Από
pcuser
-
2

Ολοκληρώθηκε ο δεύτερος γύρος των διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε Ουκρανία και Ρωσία, στο έδαφος της Λευκορωσίας.

Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για συμφωνία δημιουργίας δρόμων διαφυγής για τους αμάχους και για έναν τρίτο κύκλο συζητήσεων ανάμεσα στις αντιπροσωπείες Κιέβου και Μόσχας.

«Η Ρωσία και η Ουκρανία συμφώνησαν να προχωρήσουν «σύντομα» σε έναν τρίτο γύρο συνομιλιών», ανέφερε ένας Ουκρανός διαπραγματευτής.

Σύμφωνα με την πηγή αυτή, οι δύο πλευρές κατέληξαν ωστόσο σε μια συμφωνία για τη δημιουργία ανθρωπιστικών διαδρόμων για την απομάκρυνση αμάχων. Η συμφωνία περιλαμβάνει και μια πιθανή προσωρινή κατάπαυση του πυρός κατά τη διάρκεια των εκκενώσεων.

Ο διαπραγματευτής τόνισε πάντως ότι το Κίεβο «δεν έλαβε τα αποτελέσματα που υπολόγιζε» κατά τις σημερινές συνομιλίες.

Η Ουκρανία καταγγέλλει fake news για συνθηκολόγηση

Μια σειρά από επίσημα sites «περιφερειακών και τοπικών κυβερνήσεων» στην Ουκρανία πέρασαν… στα χέρια χάκερς και χρησιμοποιήθηκαν για να διαδοθούν «ψέματα» σχετικά με συμφωνία για το τέλος του πολέμου.

Την αποκάλυψη έκανε η Ουκρανική Κρατική Υπηρεσία επικοινωνίας και πληροφόρησης.

Η υπηρεσία αυτή τόνισε ακόμη πως «ο εχθρός» ήταν υπεύθυνος για την κυβερνοεπίθεση, χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιον αναφέρεται…

https://europost.gr/efialtikos-o-deyteros-gyros-diapragmateyseon-rosias-oykranias-tin-katapaysi-pyros/

Γιατί η έννοια της «ευρωπαϊκής κυριαρχίας» δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο επίκαιρη όσο σήμερα

Από
anixneuseis
-
1

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη,Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Διότι ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία μετά τη στρατιωτική εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν, προκαλώντας μια διπλωματική κρίση στη διεθνή σκηνή, και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) είναι ένας βασικός παράγοντας στην επίλυση της σύγκρουσης. Η έννοια της «ευρωπαϊκής κυριαρχίας» δεν ήταν ποτέ τέτοιας επικαιρότητας. Εμφανισθείσα το 2013 σε ευρωπαϊκό επίπεδο και προταθείσα από τον Emmanuel Macron κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Σορβόννη τον Σεπτέμβριο του 2017, η ευρωπαϊκή κυριαρχία ή αλλιώς αποκαλούμενη «ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία» θα μπορούσε μέχρι στιγμής να εκληφθεί ως ασαφής.

Τον Μάρτιο του 2020 εκπονήθηκε μια ευρωπαϊκή έρευνα από το Ίδρυμα Jean–Jaurès σχετικά με αυτήν την έννοια στις παρακάτω 8 χώρες :

@ στη Γαλλία,

@ στη Γερμανία,

@ στην Ισπανία,

@ στην Ιταλία,

@ στη Λετονία,

@ στην Πολωνία,

@ στη Ρουμανία και

@ στη Σουηδία

σε συνεργασία με το Ίδρυμα Friedrich–Ebert και την εταιρεία δημοσκοπήσεων Ipsos. Είχε δε τον ομώνυμο τίτλο «Έρευνα για την ευρωπαϊκή κυριαρχία» (ENQUÊTE SUR LA SOUVERAINETÉ EUROPÉENNE) και που είδε το φως της δημοσιότητας την 1η Μαρτίου 2021. Στην εν λόγω έρευνα, μόνο 6 Ευρωπαίοι στους 10 δήλωσαν ότι κατανοούν περί τίνος πρόκειται για την εν λόγω έννοια.

Προηγούνται η Λετονία και η Ρουμανία

Ωστόσο, το 73% των Ευρωπαίων που ερωτήθηκαν εξέφρασαν έντονα την επιθυμία τους να ενισχύσουν την ευρωπαϊκή κυριαρχία. Και είναι στη Λετονία (με το 84% των ερωτηθέντων), μια χώρα της Βαλτικής στα σύνορα με τη Ρωσία, και στη Ρουμανία (με το 83%), μια χώρα που συνορεύει με την Ουκρανία, που αυτή η επιθυμία είναι ισχυρότερη. Αυτές οι δύο χώρες του πρώην σοβιετικού μπλοκ φοβούνται φυσικά την επιρροή του Κρεμλίνου.

Υπό το φως της σύγκρουσης που εκτυλίσσεται στο ουκρανικό έδαφος, και που δεν γνωρίζουμε ακόμα που θα καταλήξει, η «ευρωπαϊκή κυριαρχία» ξεπρόβαλε ξαφνικά μπροστά στα μάτια μας :

@ με τη μορφή οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας,

@ με τη μορφή στρατιωτικής βοήθειας στην κυβέρνηση του Volodymyr Zelensky.

Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση  είναι σήμερα συνεπής σε αυτό το κρίσιμο ραντεβού ενιαίας εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, θα πρέπει να το συνεχίσει μπροστά στην ανθρωπιστική κρίση που ήδη αντιμετωπίζει η Ουκρανία.

 

Κ. Κυριακόπουλος: Τι σηματοδοτεί η στρατηγική ήττα της Ρωσίας στο Ουκρανικό

Από
anixneuseis
-
1
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Για την Ρωσία αυτός ο πόλεμος δείχνει να έχει χαθεί και αυτή η διαπίστωση είναι μη αναστρέψιμη, ανεξαρτήτως από το ποια θα είναι η τελική του έκβαση στο έδαφος της Ουκρανίας. Η Ουκρανία άλλωστε, είναι μόνο το πεδίο επί του οποίου διεξάγονται τυπικά οι πολεμικές επιχειρήσεις. Το πραγματικό διακύβευμα αυτής της σύγκρουσης είναι πολύ ευρύτερο και από την πρώτη στιγμή τονίσαμε ότι σχετίζεται ευθέως με το νέο ισοζύγιο ισχύος στον νεο-ψυχροπολεμικό κόσμο που αναδύεται…

Για την Ρωσία αυτή η ήττα έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά, ενώ σε όσα αφορούν στην περαιτέρω αποτίμησή της, φαίνεται ότι υπήρξε πολυδιάστατη. Δεν απομυθοποιήθηκε μονάχα η ικανότητά της να ανταποκριθεί με επιτυχία στις απαιτήσεις μιας μεσαίας συμβατικής πολεμικής αναμέτρησης, έχοντας σταθμίσει πλήρως την σχέση κόστους – οφέλους.

Απομυθοποιήθηκε πρωτίστως η ικανότητά της να διαχειριστεί επιτυχώς το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, το οποίο ομολογουμένως είχε εξασφαλίσει έναντι πάντων, ενώ επί της ουσίας και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, αυτό που επίσης καταγράφεται, είναι η επιτελική ανεπάρκειά της στον επιχειρησιακό σχεδιασμό, γεγονός που οδήγησε σε μια ραγδαία αποδόμηση της εικόνας ισχύος η οποία φιλοτεχνήθηκε επιμελώς κατά την διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας.

Φυσικά, η ομολογουμένως απροσδόκητη αυτή ήττα, επεκτείνεται και στο επίπεδο του στρατηγικού σχεδιασμού, αφού είναι φανερό πλέον ότι οι Ρώσοι επιτελείς, ΔΕΝ διέθεταν βιώσιμο σχέδιο που θα τους επέτρεπε να διαχειριστούν αποτελεσματικά τα απρόοπτα αυτής της σύγκρουσης, ενώ η Ρωσική εξωτερική πολιτική, φαίνεται ότι διαθέτει πλέον ένα εξαιρετικά περιορισμένο οπλοστάσιο στην προσπάθειά που θα πρέπει να καταβάλει προκειμένου να διαχειριστεί εποικοδομητικά τις προκλήσεις αλλά και τα προβλήματα της επόμενης μέρας.

Όλα τα παραπάνω, προφανώς δεν θα ίσχυαν εάν θα έπρεπε να αξιολογήσουμε αυτοτελώς τα διαδραματιζόμενα στο Ουκρανικό μέτωπο. Άλλωστε είναι φανερό πως όσες και όποιες απρόβλεπτες δυσκολίες και εάν προκύψουν, το Ουκρανικό στοίχημα για την Ρωσία στο τέλος θα κερδηθεί επιχειρησιακά. Δεν θεωρούμε όμως η Ρωσία μπήκε σε αυτήν την περιπέτεια, προσβλέποντας μόνο στην μετατροπή της Ουκρανίας σε περίκλειστο κράτος και στην παράλληλη νομιμοποίηση των τετελεσμένων που θα παγιώσουν την Ρωσική κυριαρχία, από την Κριμαία μέχρι την Οδησσό.

Άλλωστε από την πρώτη στιγμή τονίσαμε πως: «Η επιλογή του Πούτιν, ήταν να εγκαινιάσει ένα παιχνίδι ΣΚΛΗΡΗΣ ΙΣΧΥΟΣ, με ενσωματωμένη την δυνατότητα να διαχυθεί η δυναμική του και να απορυθμίσει συνολικά την Δυτική Αρχιτεκτονική». Γι’ αυτό και θέσαμε από την αρχή το ερώτημα σε σχέση με το «Πόσο βέβαιο είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, έχουν πραγματική επίγνωση των συνεπειών της επόμενης μέρας».

Και μπορεί τώρα, μια εβδομάδα μετά από την έναρξη των επιχειρήσεων, να «διαρρέει» (προφανώς σκόπιμα) η πληροφορία πως το ρωσικό επιτελικό σχέδιο προέβλεπε επιχειρήσεις διάρκειας 14 ημερών, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε… Ένα τέτοιο σχέδιο, αρκεί ίσως για την διαχείριση μιας ιστορικής περιφερειακής εκκρεμότητας, όμως το δυσανάλογο κόστος των συνεπειών μιας τέτοιας απόφασης, δεν θα επέτρεπε σε κανέναν σοβαρό δρώντα να το επιλέξει, αν οι επιδιώξεις του δεν ήταν πολύ ευρύτερες. Είναι λοιπόν φανερό ότι αυτές οι «διαρροές» επιστρατεύονται μόνο και μόνο για να χρυσώσουν επικοινωνιακά το χάπι της ήττας.

Η Ουκρανία υπήρξε ο καταλύτης της Ρωσικής ήττας…

Aλλά σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται πως είναι ο νικητής αυτής της πολεμικής αναμέτρησης. Είναι ο κατ’ εξοχήν χαμένος τόσο στο πεδίο όσο και στο παζάρι ισχύος που θα ακολουθήσει, και φυσικά θα υποχρεωθεί να πληρώσει πολύ βαρύ τίμημα για την οριοθέτηση της νέας περιφερειακής τάξης και την επίτευξη ενός ευρύτερου συμβιβασμού, όταν θα σβήσουν τα φώτα του επικοινωνιακού ταρατατζούμ, το οποίο μονοπωλεί αυτήν την στιγμή η Δυτική προπαγάνδα.

Στην ουσία η Ουκρανία χρησιμοποιήθηκε ως αναλώσιμο εργαλείο σε μια συστημική σύγκρουση. Χρησιμοποιήθηκε κατ’ αρχήν από την Ρωσία, στην προσπάθειά της να τροποποιήσει βίαια τους όρους του παιχνιδιού. Χρησιμοποιήθηκε φυσικά και από την συνασπισμένη Δυτική Συμμαχία, τόσο η ίδια, όσο και η ματαιοδοξία του υπερφίαλου ηγέτη της, σε αυτήν την proxy αναμέτρηση των Αμερικανονατοϊκών με την επιτιθέμενη Ρωσία. Κι αυτό δεν το λέμε κατόπιν εορτής. Ήδη από τις 22 Ιανουαρίου τονίζαμε πως: «Για την Δυτική συμμαχία, η Ουκρανική αφέλεια από μια πρώτης τάξεως συγκρουσιακή αφορμή, υποβαθμίζεται σταδιακά σε ένα χρηστικό αναλώσιμο το οποίο επιστρατεύεται στο παίγνιο ενός αμφιλεγόμενου γεωπολιτικού εκβιασμού».

Η Ουκρανία εν τέλει υπήρξε και το πολυτιμότερο άλλοθι που διευκόλυνε την κλιμάκωση της αντεπίθεσης των Αμερικανών, με πρώτο θύμα τους ίδιους τους συμμάχους τους, οι οποίοι ουσιαστικά εκβιάστηκαν και επί της ουσίας είναι αυτοί που καλούνται να πληρώσουν το κόστος ενός πραγματικού delirium κυρώσεων, που έχουν στόχο την παράλυση της Ρωσικής Οικονομίας και την γενικευμένη πολιτική αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό αυτής της χώρας, μετατρέποντας όμως την Ευρώπη σε Ιφιγένεια, βορά στα δόλια σχέδια των Αμερικανών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδίδεται σε ανερμάτιστους πανηγυρισμούς για την «συνοχή» την οποία υποτίθεται ότι επέδειξε, με τις κυρώσεις που υιοθέτησε σε βάρος των Ρώσων. Ουδέν ανακριβέστερον αυτών των ισχυρισμών. Η Ε.Ε στο σύνολό της σύρθηκε πίσω από τις απαιτήσεις των Αμερικανών και εν τέλει υπέκυψε στους προκλητικούς εκβιασμούς των. Ο χαρακτήρας των κυρώσεων τις οποίες επέλεξε να εφαρμόσει, αναβιώνουν το τέρας της μισαλλοδοξίας, αποδεικνύοντας έτσι πως διαχρονικά παρέμεινε επιρρεπής σε αυτό και την ίδια στιγμή οι μικρόνοες πολιτικές ηγεσίες της, πανηγυρίζουν για την παράλληλη αφύπνιση του τέρατος του Γερμανικού μιλιταρισμού που θα εκτρέψει συνολικά την επίπλαστη ευμάρεια από την Ευρωπαϊκή καθημερινότητα, πράγμα που θα έχει ανυπολόγιστο κόστος.

Από την αρχή είχαμε τονίσει πως «Εάν η Ρωσία επιτύχει τους στόχους της (δηλαδή την ουσιαστική ουδετεροποποίηση της Ουκρανίας, την οριστική ακύρωση του Αμερικανονατοϊκού σχεδιασμού, για την ενσωμάτωση της Ουκρανίας στην Νατοϊκή αντιπυραυλική ασπίδα, την συνολική μετατόπιση προς Δυσμάς, της Νατοϊκής αντιπυραυλικής ασπίδας που απλώθηκε και σταδιακά άλωσε ΚΑΙ στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη και φυσικά την διάχυση μιας δυναμικής που θα μπορούσε να απορυθμίσει συνολικά την Δυτική Αρχιτεκτονική) τότε ο κόσμος μας θα καταστεί μεν ανταγωνιστικότερος αλλά παράλληλα με αυτό, θα καταστεί και περισσότερο ισορροπημένος στο περιβάλλον ενός νέου, δυναμικού και πολυεπίπεδου ανταγωνισμού της ισχύος».

Και φυσικά επισημαίναμε πως: «Εάν η Ρωσία αποτύχει ως προς την επίτευξη αυτών των στόχων, τότε είναι βέβαιο ότι το πράγμα ξεφεύγει… Ότι η Δυτική Συμμαχία θα παρεκτραπεί πλήρως… Ότι ένα νέο επονείδιστο περιβάλλον υποτέλειας των μικρότερων και άβουλων χωρών της θα διαμορφωθεί… Και ότι η αναβίωση ενός ξέφρενου μιλιταρισμού, θα φέρει και πάλι με βίαιο τρόπο την Ευρώπη, αντιμέτωπη με τα φαντάσματα του παρελθόντος της».

Αυτό ακριβώς βιώνουμε σήμερα… Αυτήν ακριβώς την εξέλιξη σηματοδοτεί η Ρωσική ήττα στην σύγκρουση της Ουκρανίας.

Αυτή η ήττα, ΔΕΝ είναι ήττα του Πούτιν ή των Ρώσων φονιάδων όπως μέρες τώρα φωνασκούν διάφορα περιφερόμενα θυμιατά. Δεν μας αφορά καν αν ήταν κάτι από όλα αυτά… Μας ενδιαφέρει όμως το γεγονός ότι αυτή η ήττα,, ήταν η αυτοεξουδετέρωση μιας παραμέτρου ισχύος που θα μπορούσε να έχει την δική της σημαντική συμβολή σε μια διαφορετική παγκόσμια ισορροπία, ενώ εν τοις πράγμασι θα απέτρεπε την περαιτέρω συστημική αποσταθεροποίηση της Ευρώπης.

Όχι δεν θεωρούμε ότι για να επιτευχθούν όλα τούτα, θα έπρεπε να ματώσει ο Ουκρανικός λαός. Ο αδίστακτος τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε η Δυτική Συμμαχία το Εθνικό αίσθημα των Ουκρανών και η δολιότητα με την οποία επένδυσε στον υπερφίαλο Ζελένσκι, ήταν αυτά που πολλαπλασίασαν τα θύματα και συνέβαλαν στην ισοπέδωση της χώρας. Από αυτήν την υπόθεση άλλωστε, οι Ρώσοι δεν επρόκειτο να παραιτηθούν, αφού το Ουκρανικό γι’ αυτούς ήταν και παραμένει ένα κορυφαίο γεωπολιτικό στοίχημα.

Εν κατακλείδι…

Η στρατηγική ήττα της Ρωσίας στην Ουκρανική σύγκρουση, επιδεινώνει τους όρους ισχύος με τους οποίους ο πλανήτης παραδίδεται στην περιδίνηση της νεο-ψυχροπολεμικής εποχής… Δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να καταστούν πραγματικά καταστροφικές οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί ισχύος που υπερωριμάζουν στο περιβάλλον της παραδοσιακής Δυτικής Συμμαχίας… Ενώ είναι φανερό πως ΔΕΝ μπορεί και τελικά ΔΕΝ θα αναστείλει την ξέφρενη πορεία της Ουκρανίας προς τον εδαφικό της διαμελισμό.

Πρόκειται τελικά για μια πολύ δυσάρεστη εξέλιξη η οποία μας αφορά ΟΛΟΥΣ…

Σημαντικά στατιστικά στοιχεία για τις διαθέσεις Ουκρανών και Ρώσων πριν την ρωσική εισβολή

Από
anixneuseis
-
0

Για να γίνουν αντιληπτές οι πολλαπλές συνισταμένες της ουκρανικής κρίσης οφείλουμε να διερευνήσουμε και τις πραγματικές διαθέσεις της κοινής γνώμης στην Ουκρανία και στην Ρωσία [πριν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία]. Πίσω από το σκηνικό πολέμου που έχει στηθεί για μια ακόμη φορά στην περιοχή, υφίστανται συγκεκριμένα δεδομένα, τα οποία επιδρούν στις αποφάσεις ένθεν κακείθεν των εμπλεκομένων. Για το σκοπό αυτό είναι πολύ διαφωτιστικές κάποιες έρευνες της κοινής γνώμης που έχουν διεξαχθεί στις δύο χώρες.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας του Κιέβου και του ρωσικού μη κυβερνητικού ερευνητικού οργανισμού Levada Center (https://www.kiis.com.ua/?lang=rus&cat=reports&id=1078&page=1, διενεργήθηκε τον Νοέμβριο 2021 και δημοσιεύθηκε στις 17.12.2021), διαπιστώνουμε ότι το 39% των Ουκρανών είχε θετική ή πολύ θετική γνώμη για τη Ρωσία, περίπου το 47% είχε αρνητική ή πολύ αρνητική. (Πίν.1) Σε σύγκριση με τον Φεβρουάριο του 2021, υπάρχει επιδείνωση των δεικτών, που οφείλεται στην κλιμάκωση της κατάστασης στα σύνορα.

Στη Ρωσία, το 45% του πληθυσμού έχει θετική ή πολύ θετική γνώμη για την Ουκρανία, το 43% αρνητική ή πολύ αρνητική. Σε σύγκριση με τον Φεβρουάριο του 2021, η αρνητική γνώμη έχει επιδεινωθεί αισθητά, καθώς ήταν στο 54%.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η διαφοροποίηση της στάσης των Ουκρανών απέναντι στη Ρωσία ανάλογα με την περιφέρεια: στη δυτική Ουκρανία, μόνον το 26% έχει θετική γνώμη, στην κεντρική- 35%, στην νότια – 49% και στην ανατολική- 52%. Οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν αρνητική στάση απέναντι στη Ρωσία είναι συγκεντρωμένοι στη δυτική (61%), οι λιγότεροι στην ανατολική (30%).

Ταυτόχρονα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων και από τα δύο κράτη έχει αρνητική γνώμη απέναντι στην ηγεσία του γειτονικού τους κράτους (Πίν.3) και, αντιθέτως, θετική για τον απλό πληθυσμό.(Πίν.2) Ένα επιπλέον εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι 2 στους 5 ερωτηθέντες στην Ουκρανία ανέφεραν ότι έχουν στενούς συγγενείς στη Ρωσία.

Την ανεξαρτησία της Ουκρανίας από τη Ρωσία υποστηρίζει το 88% των Ουκρανών και το 75% των Ρώσων. Το 6% των Ουκρανών -από 20% το 2008- και το 18% των Ρώσων θέλουν την ένωση της Ουκρανίας με τη Ρωσία. Ο αριθμός των Ουκρανών που θέλουν κλειστά σύνορα με τη Ρωσία είναι 39% (και οι Ρώσοι – 24%), και ο αριθμός των Ουκρανών που θέλουν ανεξάρτητα κράτη, αλλά χωρίς ελέγχους στα σύνορα είναι 49% -από 67% το 2008 (οι Ρώσοι – 51%). (Πίν. 4) Είναι αξιοσημείωτο ότι την κατάργηση της βίζας και των ελέγχων την επιθυμεί το 67% των κατοίκων της Ανατολικής Ουκρανίας (Πίν.5)

Ουκρανία- Ποια η γνώμη σας για την Ρωσία;

  Σύνολο, % Δυτική Κεντρική Νότια Ανατολική
Πολύ θετική 5 1 4 8 11
Γενικά θετική 33 25 31 41 41
Γενικά αρνητική 22 25 26 19 14
Πολύ αρνητική 25 37 26 16 16
Δεν απαντώ 14 12 13 15 18

Πίνακας 1

Ουκρανία -Ποια η γνώμη σας για τους Ρώσους;

  Ουκρανία Δυτική Κεντρική Νότια Ανατολική
Πολύ θετική 15 8 13 19 24
Γενικά θετική 61 63 59 63 58
Γενικά αρνητική 11 14 15 8 4
Πολύ αρνητική 3 4 3 3 3
Δυσκολεύομαι να απαντήσω/Δεν απαντώ 10 12 9 8 11
           

Πίνακας 2

Ουκρανία- Ποια η γνώμη σας για την ηγεσία της Ρωσίας;

  Ουκρανία Δυτική Κεντρική Νότια Ανατολική
Πολύ θετική 2 1 2 2 3
Γενικά θετική 11 4 9 15 23
Γενικά αρνητική 20 18 20 23 22
Πολύ αρνητική 55 69 61 45 34
Δεν απαντώ 11 8 8 14 17
           

Πίνακας 3

Ποιες είναι οι σχέσεις που επιθυμείτε μεταξύ Ουκρανίας – Ρωσίας;

  Ουκρανία
Χρονολογία Ξεχωριστά κράτη με βίζα, τελωνεία  Ξεχωριστά κράτη με ανοιχτά σύνορα Να ενωθούν Δεν απαντώ
Απρίλιος 08 10 67 20 3
Δεκέμβριος14 50 42 3 5
Σεπτέμβριος19 41 49 3 7
Νοέμβριος21 39 49 6 6
                         Ρωσία
Ξεχωριστά κράτη με βίζα, τελωνεία Ξεχωριστά κράτη με ανοιχτά σύνορα Να ενωθούν Δεν απαντώ
Μάρτιος08 19 56 19 6
Ιανουάριος15 32 53 7 8
Σεπτέμβριος19 23 54 19 4
Νοέμβριος 21 24 51 18 7

Πίνακας 4

Ουκρανία- Κατηγοριοποίηση ανά περιφέρειες %

  Σύνολο Δυτική Κεντρική Νότια Ανατολική
Σχέσεις δύο κρατών με βίζα, τελωνεία 39 52 42 29 26
Ουκρανία και Ρωσία ανεξάρτητες χωρίς βίζα 49 38 45 60 61
Ουκρανία και Ρωσία πρέπει να ενωθούν σε ένα κράτος 6 4 7 7 7
Δεν απαντώ 5 5 6 4 6

Πίνακας 5

Ενδιαφέρον έχει μια ακόμη έρευνα που διεξήχθη ενώ έχει ήδη ξεσπάσει η κρίση (5 -13 Φεβρουαρίου 2022, από το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας του Κιέβου (KIIS) https://www.kiis.com.ua/?lang=rus&cat=reports&id=1099&page=1) στην οποία αποτυπώνεται η προθυμία για αντίσταση σε πιθανή ρωσική εισβολή. Όπως προκύπτει από 33,3% η προθυμία για ένοπλη αντίσταση αυξήθηκε σε 37,3%. Επιπλέον, από 21,7% σε 25%, αυξήθηκε η προθυμία αντίστασης με τη συμμετοχή σε δράσεις πολιτικής αντίστασης. Σε γενικές γραμμές, το 57,5% των Ουκρανών είναι έτοιμοι να αντισταθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έναντι 50,2% τον Δεκέμβριο. Μεταξύ άλλων επιλογών – θα πήγαινε σε μια ασφαλέστερη περιοχή – 12,4%, θα πήγαινε στο εξωτερικό – 7,5%, δεν θα έκανε τίποτα – 17,9%. Ένα άλλο 7,6% δυσκολεύτηκε να απαντήσει και το 1,2% αρνήθηκε να απαντήσει στην ερώτηση. Ωστόσο, είναι εντυπωσιακό το ποσοστό στην ανατολική Ουκρανία που δηλώνει ότι «δεν θα κάνει τίποτε» 32,8% – να σημειωθεί ότι στην έρευνα δεν συμπεριλαμβάνονται οι αποσχισθείσες περιοχές του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ.(Πιν. 6)

Σε περίπτωση ένοπλης επέμβασης της Ρωσίας στην πόλη ή το χωριό σας 

Σύνολο Δύση Κέντρο Νότος Ανατολή
Θα προβάλω ένοπλη αντίσταση 37,3 44,8 42,2 32,6 17,8
Θα αντισταθώ συμμετέχοντας σε δράσεις πολιτικής αντίστασης όπως διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, πορείες, μποϊκοτάζ, απεργίες, πολιτική ανυπακοή 25,0 31,2 26,9 20,2 16,1
Θα ταξιδέψω σε μια ασφαλέστερη περιοχή της Ουκρανίας 12,4 5,7 12,1 15,8 20,2
Θα πάω στο εξωτερικό 7,5 6,9 6,0 7,4 12,6
Δεν θα κάνω τίποτε 17,9 11,6 14,8 21,0 32,8
Δεν ξέρω 7,6 6,6 7,0 9,4 7,9
Αρνούμαι να απαντήσω 1,2 0,5 0,8 2,3 1,9

Πίνακας 6

Η άποψη των Ρώσων για την Ευρώπη

Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από μια σχετικά πρόσφατη έρευνα γνώμης (1.3.21 – https://wciom.ru/analytical-reviews/analiticheskii-obzor/rossija-es-monitoring), που διενεργήθηκε στη Ρωσία και αντικατοπτρίζει τις διαθέσεις των Ρώσων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σε αυτήν, αποκαλύπτεται ότι η πλειοψηφία των Ρώσων διάκειται θετικά προς την Ευρώπη (55%).(Πίν.7), παρά το γεγονός ότι οι σχέσεις της Ρωσίας με την Ε.Ε. χαρακτηρίζονται ως ψυχρές (40%), εχθρικές (13%) και ουδέτερες (26%) και μόνον 15% φιλικές και μάλλον θερμές (Πίν.8).Πρόκειται για συμπάθεια και αίσθημα εγγύτητας προς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, που πλήττεται ωστόσο από τις κακές σχέσεις Ρωσίας και Ε.Ε. Και σε αυτό το πεδίο τα γεγονότα μετά το 2014 στην Ουκρανία έπαιξαν καταλυτικό ρόλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και το 2008, ένα 36% επιθυμούσε η Ρωσία να γίνει μέλος της Ε.Ε., για να πέσει αυτό το ποσοστό το 2020 στο 9%. Αντιθέτως, το 35% δεν πιστεύει ότι η Ευρώπη θα αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως ισότιμο εταίρο οπότε δεν έχει νόημα η χώρα τους να προσπαθεί για να το καταφέρει. Σχεδόν οι μισοί, βέβαια, (45%) ακόμη πιστεύουν ότι μια ισότιμη σχέση Ρωσίας-Ε.Ε. είναι εφικτή.(Πιν.9)

Ποια η άποψή σας για την Ε.Ε. 
Πολύ θετική 7
Γενικά θετική 48
Γενικά αρνητική 20
Πολύ αρνητική 7
Δυσκολεύομαι να απαντήσω 18

           Πίνακας 7

Πώς κρίνετε τις σχέσεις της Ρωσίας με την Ε.Ε.

  Σύνολο
Φιλικές 7
Μάλλον θερμές 8
Μάλλον ψυχρές 40
Εχθρικές 13
Ουδέτερες 26
Δυσκολεύομαι να απαντήσω 6

              Πίνακας 8

 Ποιες πρέπει να είναι οι σχέσεις Ρωσίας-Ε.Ε.

  2003  2008  2020
Η Ρωσία πρέπει να γίνει μέλος της Ε.Ε. 35 36 9
Η Ρωσία θα πρέπει να προσπαθήσει να δημιουργήσει ισότιμες εταιρικές σχέσεις

με την Ευρωπαϊκή Ένωση

 30 33 48
Στη Δύση, η Ρωσία δεν θα αντιμετωπίζεται ποτέ όπως σε έναν ισότιμο εταίρο, επομένως δεν έχει νόημα να αγωνιζόμαστε για την Ευρώπη 16 17 35
Δυσκολεύομαι να απαντήσω 19 14 8

Πίνακας 9

Σινο-ρωσικές σχέσεις

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι και η έρευνα για τις διαθέσεις των Ρώσων και των Κινέζων για τις σχέσεις των κρατών τους και τις προοπτικές που υπάρχουν για μεγαλύτερο συντονισμό απέναντι στην αμερικανική πίεση (Δημοσκόπηση “Κοινή Γνώμη για την Κίνα και τη Ρωσία-2021”,https://rg.ru/2022/01/29/opublikovany-itogi-socoprosa-obshchestvennoe-mnenie-o-kitae-i-rossii-2021.html, 29.1.22). Οι θετικές γνώμες είναι σχεδόν καθολικές, ιδιαίτερα δε από την πλευρά των Κινέζων. Έτσι, πάνω από το 91% των ερωτηθέντων από τη Ρωσία και περισσότερο από το 98% των ερωτηθέντων από την Κίνα εξέφρασαν εμπιστοσύνη και προσδοκίες για την περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Κίνας. Την ίδια στιγμή, το 72,6% των ερωτηθέντων Ρώσων και το 87% των Κινέζων συμφώνησαν ότι η Κίνα και η Ρωσική Ομοσπονδία θα πρέπει να ενισχύσουν περαιτέρω τη συνολική στρατηγική τους συνεργασία.

Οι ερωτηθέντες από τις δύο χώρες συμφώνησαν ότι η Ρωσία και η Κίνα είναι σε θέση να προωθήσουν από κοινού την πολυπολικότητα του διεθνούς συστήματος και τον εκδημοκρατισμό των διεθνών σχέσεων. Έτσι, το 83,3% των Ρώσων και το 95,9 των Κινέζων συμφώνησαν ότι «η συνεργασία Κίνας-Ρωσίας μπορεί από κοινού να προωθήσει την ειρήνη και την ευημερία σε όλο τον κόσμο» .

Όσον αφορά το γεγονός ότι ορισμένες δυτικές χώρες παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Κίνας και της Ρωσία, το 90% των Ρώσων και το 95% των Κινέζων συμφώνησαν ότι η Κίνα και η Ρωσία πρέπει να ενισχύσουν την συνεργασία τους, ενεργούν προστατεύοντας σθεναρά τα συμφέροντά τους.

sotiriosdemopoulos.blogspot.com

Κώστας Κουτσουρέλης-Η αυτοαπομόνωση της Δύσης

Από
pcuser
-
2

Πιστεύει κανείς ότι οι Κινέζοι και οι Ινδοί, έθνη που έχουν παγκόσμιες ηγεμονικές φιλοδοξίες, θα ανεχτούν την οικονομική καταρράκωση της Ρωσίας;
Διαβάζω τον τίτλο της γερμανικής εφημερίδας: «Η παρανοϊκή απομόνωση του Πούτιν», και τρίβω τα μάτια μου. Και αναρωτιέμαι, ποιος είναι ο πράγματι παρανοϊκός εδώ; Από τότε που άρχισε η εισβολή στην Ουκρανία, έχουμε απανωτά:

– Επανειλημμένες δηλώσεις υποστηρικτικές των Ρώσσων και καταδικαστικές της Δύσης από την Κίνα.

– Διαβεβαιώσεις των Ινδών ότι θα βρουν άλλο σύστημα πληρωμής για το εμπόριό τους με τη Ρωσία, παρακάμπτοντας το SWIFT.

– Συμφωνία των Ρώσσων για εξαγωγή δημητριακών στο Πακιστάν.

– Δηλώσεις των Σαουδαράβων και των κρατών του ΟΠΕΚ ότι η συνεργασία των Ρώσσων με τον Οργανισμό εξακολουθεί κανονικά ως είχε.

Αθροίστε τώρα τον πληθυσμό όλων αυτών των χωρών και συγκρίνετέ το με τον αντίστοιχο πληθυσμό της ΕΕ και της αγγλόσφαιρας (ΗΠΑ, Καναδάς, ΗΒ κλπ.) και των συμμάχων τους. Αθροίστε και το ΑΕΠ τους αν θέλετε. Προσθέστε σ’ αυτό και τις (ειρωνικότατες) ανακοινώσεις της Γκαζπρόμ, κύριου ρωσσικού εξαγωγικού οργανισμού, ότι ο εφοδιασμός των πελατών της στην Ευρώπη βαίνει καλώς – και βγάλτε συμπέρασμα.

Οι χώρες που υπερψήφισαν την καταδίκη της Ρωσσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας έχουν όλες μαζί πληθυσμό 850 εκατομμυρίων. Οι χώρες που την καταψήφισαν ή απείχαν έχουν συνολικό πληθυσμό τριών δισεκατομμυρίων! Ποιος απομονώνει ποιον εδώ στην πραγματικότητα;

Είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι οι Κινέζοι και οι Ινδοί, έθνη που έχουν παγκόσμιες ηγεμονικές φιλοδοξίες, θα ανεχτούν την καταρράκωση της Ρωσσίας από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο ελέγχουν οι ΗΠΑ; Δεν θα άνοιγαν έτσι τον δρόμο στην ενδεχόμενη χρήση του αύριο και κατά των ιδίων; Δεν θα ήταν σαν να παραδέχονταν ότι απέναντι στην παραθεσμική, εξωστρατιωτική υπεροπλία των Αμερικανών, τα δικά τους συμβατικά όπλα όσο ισχυρά και αν είναι είναι καταδικασμένα να ηττηθούν; Περιμένει κανείς σοβαρά να το κάνουν;

Οι λυσσαλέες και εντελώς αναξιοπρεπείς κυρώσεις που οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί λαμβάνουν κατά Ρώσσων αθλητών και καλλιτεχνών (με αποκορύφωσή τους την σταυροφορία της υπουργού πολιτισμού του κ. Μητσοτάκη κατά του… Τσαϊκόφσκι) είναι testimonium paupertatis, δήλωση αδυναμίας, όχι δύναμης. Ακριβώς επειδή ο οικονομικός πόλεμος κατά του Πούτιν δεν θα έχει τα αποτελέσματα που διαφημίζεται ότι θα έχει, αναζητούνται άλλοι τρόποι συμβολικής ταπείνωσης της Ρωσσίας, τελετουργικού αναθεματισμού της.

Η πρόσφατη ιστορία όμως δείχνει ότι οι εξοντωτικές (και συχνά ανθρωποκτόνες…) κυρώσεις δεν κατάφεραν να κάμψουν καν τους μουλάδες του Ιράν ή τη μικροσκοπική συγκριτικά Β. Κορέα ή την Κούβα ή την εξαθλιωμένη Βενεζουέλα του Μαδέρο. Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι θα πτοήσουν την Ρωσσία; Μια χώρα που είναι η έκτη οικονομία στον κόσμο σε ΑΕΠ σε αγοραστική δύναμη (GDP PPP), ελάχιστα πίσω από τη Γερμανία; Και που επιπλέον είναι, ή μπορεί να γίνει, αυτάρκης σε πολλούς κρίσιμους τομείς της παραγωγής;

Το αντίθετο ακριβώς θα συμβεί. Η τυχοδιωκτική επιστράτευση των οικονομικών υπερόπλων της Δύσης κατά της Ρωσσίας, θα εξαναγκάσει τους αντιπάλους της πρώτης να αναζητήσουν επειγόντως αντίβαρο. Και να δημιουργήσουν ένα εναλλακτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα απρόσβλητο στους αμερικανικούς εκβιασμούς. Στο τελικό στάδιο αυτής της εξέλιξης, θα έχουμε την πλήρη ανατροπή της παρούσας οικονομικής τάξης: την εκθρόνιση του δολλαρίου από τη δεσπόζουσα θέση του. Με ό,τι, κοσμοϊστορικό, αυτό συνεπάγεται.

Το πιο ειρωνικό; Όπως έκανε ο βασιλέας Κανδαύλης με τον πιστό ακόλουθό του Γύγη στον Ηρόδοτο, στην εκθρόνιση αυτή θα τους έχει εξωθήσει η ίδια η Δύση.

*Αρθρογράφος  Συγγραφέας, διευθυντής του περιοδικού “Νέο Πλανόδιον”.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-aetoapomonose-tes-deses_gr_621fbe69e4b0783a8f0a15f0

UKRAINE CONFLICT ASSESSMENT 13

Από
anixneuseis
-
0

UKRAINE CONFLICT ASSESSMENT 13

Mar 2, 2022 – Press ISW

Download the PDF

Institute for the Study of War, Russia Team

with the Critical Threats Project, AEI

March 2, 2022

ISW published its most recent Russian campaign assessment at 4:30 pm EST on March 2.

This daily synthetic product covers key events related to renewed Russian aggression against Ukraine.

Key Takeaways March 2

  • Russian forces resumed offensive operations against Kyiv’s western outskirts on March 2 after pausing for resupply from February 27 to March 1 but failed to secure any additional territory.
  • Russian forces launched offensive operations in Zhytomyr Oblast, expanding their envelopment of Kyiv further west than ISW previously assessed—likely to outflank stronger-than-anticipated Ukrainian resistance and limited Ukrainian counterattacks in Kyiv’s outskirts.
  • Russian forces renewed advances toward northeastern Kyiv on March 2, reaching a line approximately 65km from the city center on that axis.
  • Russian forces assaulted central Kharkiv and continued to heavily bombard the city on March 2, likely increasing civilian casualties.
  • Russian forces fully encircled Mariupol as of March 2 and are conducting a deliberate campaign to destroy critical civilian infrastructure and residential areas in a likely attempt to force the city to surrender.
  • Russian forces continued to reduce pockets of Ukrainian resistance in Kherson on March 2 and will likely secure the city in the next 24 hours if they have not done so already.
  • The Russian Ministry of Defense released implausibly low Russian fatality counts for the first time on March 2, preparing the Russian population for the arrival of injured and killed service members back to Russia.
  • The Kremlin made inconsistent statements regarding negotiations with Ukraine but agreed to a second round of talks scheduled for March 3.
  • The Kremlin continued trying to control the domestic and international narrative around the invasion by restricting Russian citizens’ freedom of speech and access to information while framing Ukraine and the West as aggressors.
  • The Kremlin continued to struggle with Western sanctions while it set conditions for longer-term domestic capabilities.
  • Ukrainian defense officials claimed Ukrainian forces thwarted an assassination attempt targeting Ukrainian President Volodymyr Zelensky after a tip from anti-war Russian intelligence officers on March 1.
  • Western states announced additional sanctions targeting Russia and Belarus while more private companies suspended operations in Russia.
  • NATO and EU countries continued delivering lethal military aid to Ukraine on March 2.
  • International organizations and Western leaders are increasingly concerned about Russia’s indiscriminate targeting of civilians and use of banned weapons as civilian casualties rise.
  • The UN General Assembly voted on March 2 overwhelmingly in favor of a motion demanding Russia stop military operations in Ukraine; China and India abstained.
  • Record-setting refugee flows began to strain the support structures in states neighboring Ukraine on March 2.
  • The International Atomic Energy Agency (IAEA) and Ukrainian officials urged caution as Russian forces advanced toward another Ukrainian nuclear power plant on March 1 and 2.
  • Global oil and gas prices continued to skyrocket despite Western efforts to avoid sanctioning Russia’s energy sector.
1...2,0482,0492,050...3,040Σελίδα 2,049 από 3,040