Αρχική Blog Σελίδα 2017

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ: Η στρατηγική αναβάθμιση της ΝΑ Μεσογείου

Από
anixneuseis
-
0
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Η συνειδητοποίηση των πολιτικών περιορισμών που δημιουργεί στη γεωπολιτική αυτονομία των ευρωπαϊκών κρατών η υπερεξάρτηση της Ε.Ε. από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες αλλάζει δραματικά τις σταθερές της ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής

Φωτ. AP

Η συνειδητοποίηση των πολιτικών περιορισμών που δημιουργεί στη γεωπολιτική αυτονομία των ευρωπαϊκών κρατών η υπερεξάρτηση της Ε.Ε. από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες αλλάζει δραματικά τις σταθερές της ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής.

Βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, η αντικατάσταση περίπου 170 δισ. κυβικών μέτρων ρωσικού Φ.Α. είναι πρακτικά αδύνατη πριν από το 2024-2025 καθώς οι ρωσικές εξαγωγές ισοδυναμούν περίπου στο μισό του συνόλου των ευρωπαϊκών εξαγωγών και από το 40% της τελικής ευρωπαϊκής κατανάλωσης. Εως το τέλος, ωστόσο, της τρέχουσας δεκαετίας, η εξάλειψη των ρωσικών εξαγωγών από την Ε.Ε. είναι εφικτή υπό δύο αυστηρές προϋποθέσεις: α) Να αυξηθεί η εγχώρια παραγωγή Φ.Α. και β) να μεγιστοποιηθεί η διαφοροποίηση των πηγών αλλά και των οδεύσεων εισαγωγής Φ.Α. από –αν μη τι άλλο– γεωπολιτικά ουδέτερες έναντι της Ε.Ε. ζώνες παραγωγής.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι η ανάγκη απεξάρτησης από τη Ρωσία δεν είναι η ίδια για όλη την Ε.Ε., αλλά αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για εκείνες τις ευρωπαϊκές περιφέρειες (Βαλτική, Ανατολική Ευρώπη, νοτιοανατολική Ευρώπη) όπου η καθαρή εισαγωγική εξάρτησή τους από τη Ρωσία είναι καταλυτική. Στην άμεση περιφέρειά μας η Ελλάδα θα μπορέσει όχι μόνο να μειώσει περαιτέρω τη δική της εισαγωγική εξάρτηση από τη Ρωσία μέσα από την ανακάλυψη δυνητικών εγχώριων κοιτασμάτων, αλλά και να αναδειχθεί σε περιφερειακό κόμβο διαμετακόμισης προς τη Βαλκανική και την Κεντρική Ευρώπη μέσα από τρία εμβληματικά έργα που θα έχουν τεθεί σε λειτουργία έως το 2024: α) τον ελληνοβουλγαρικό και β) τον ελληνο-βορειομακεδονικό αγωγό Φ.Α. και γ) το FSRU της Αλεξανδρούπολης.

Ωστόσο, τα έργα αυτά δεν μπορούν, ακόμη και εάν σε αυτά προσμετρηθεί το κροατικό FSRU στο Krk που χρησιμοποιεί η Ουγγαρία, ή μια δεύτερη «Αλεξανδρούπολη», να καλύψουν το σύνολο των αναγκών της Βαλκανικής. Λόγω της ταχείας απολιγνιτοποίησής της η περιοχή σε συνδυασμό με την Ουγγαρία θα φτάσει να καταναλώνει περί τα 40 ΔΚΜ/Ε (δισ. κυβικά μέτρα/έτος) έως το 2030, ενώ εάν συνυπολογιστεί και η Ουκρανία, που τώρα καταναλώνει 30 ΔΚΜ/Ε, η ζήτηση αυτή μπορεί ενδεχομένως να διπλασιαστεί. Το ίδιο ισχύει και με την Ιταλία, η οποία καλείται να υποκαταστήσει περί τα 30 ΔΚΜ/Ε σε ρωσικές εισαγωγές το 2021 και η οποία πριν από μερικούς μήνες δέσμευσε 0 ΔΚΜ/Ε στη μη δεσμευτική φάση προσφορών για την αύξηση της δυναμικότητας του ΤΑΡ κατά μόλις 1,5 ΔΚΜ/Ε

Η πλήρης αξιοποίηση των αιγυπτιακών τερματικών υγροποίησης από τις εξαγωγές του Ισραήλ και της Κύπρου, όπου αναμένεται με αγωνία το αποτέλεσμα της επιβεβαιωτικής γεώτρησης στον στόχο «Γλαύκος», θα καλύψει πρώτα απ’ όλους μέρος αυτής της ζήτησης καθώς μπορούν να προσφέρουν μια δυναμικότητα της τάξης των 16,5 ΔΚΜ/Ε (12,2 εκατομμύρια τόνους ΥΦΑ). Ηδη το 2021 η Αίγυπτος εξήγαγε, αξιοποιώντας ένα αδιευκρίνιστο μέρος των ισραηλινών της εισαγωγών, 10 ΔΚΜ/Ε αλλά λιγότερα από 3 ΔΚΜ/Ε πήγαν στην Ε.Ε.! Θα χρειαστούν τουλάχιστον 3-5 έτη για να διπλασιασθεί η δυναμικότητα αυτών των τερματικών, όμως και πάλι είναι πολύ δύσκολο να δούμε πάνω από το 50% αυτού του ΥΦΑ να κατευθύνεται στην Ε.Ε. και ένα μικρότερο ποσοστό αυτού στη ΝΑ Ευρώπη.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ένας αγωγός της τάξης των 10/20 ΔΚΜ/Ε είναι απολύτως απαραίτητος για την απεξάρτηση της ΝΑ Ευρώπης από την υπερεξάρτησή της στην Gazprom. Εδώ υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: είτε να πάει στην Τουρκία παραβιάζοντας την ΑΟΖ της Κύπρου ή της Συρίας είτε να πάει στην Ελλάδα παραβιάζοντας –έστω μερικώς– τη Μαβί Βατάν. Η πρώτη επιλογή είναι αδιανόητη για το Ισραήλ παρά την αρχή της επαναπροσέγγισής της με την Τουρκία, Η δεύτερη επιλογή μπορεί και πρέπει να γίνει εφικτή εφόσον η υποδομή συμπεριλάβει την Αίγυπτο, κατασκευαστεί ως υποδομή Η2, και στηριχθεί από ένα συνασπισμό εμπορικών εταιρειών που ελέγχουν τα αποθέματα Φ.Α. Εάν γίνει αυτό ίσως ξαναγραφτούν πολλά από τα non paper που έχουν ατυχώς κυκλοφορήσει…

* O δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

“Καθημερινή”

Πόλεμος στην Ουκρανία: Η σύγκρουση πολιτισμών είναι γεγονός

Από
anixneuseis
-
0
THE NEW YORK TIMES

Η θεωρία του Σάμιουελ Χάντιγκτον επιβεβαιώνεται από τις εξελίξεις με την εισβολή στην Ουκρανία.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρόκειται να οδηγήσει σε εξαγωγή της αμερικανικής έννοιας της αριστερής «αφύπνισης», που τόσο ανησυχεί τον πρόεδρο Πούτιν. (REUTERS / Joshua Roberts)
ΡΟΣ ΝΤΑΟΥΔΑΤ / THE NEW YORK TIMES

Το 1996 ο καθηγητής Σάμιουελ Χάντιγκτον υποστήριξε ότι η διεθνής πολιτική σκηνή είχε «πολυπολιτισμικά» χαρακτηριστικά, με ανταγωνιστικές δυνάμεις να εκφράζουν αυτόνομες πολιτιστικές διεκδικήσεις, που απείχαν από εκείνες της φιλελεύθερης Δύσης. Το δυτικό κοσμοπολίτικο πνεύμα θα εισερχόταν σε παρατεταμένη αντιπαράθεση με αντίπαλους πολιτισμούς, όπως η Κίνα και ο ισλαμικός κόσμος.

Οι θέσεις του Χάντιγκτον αξίζει να προσεχθούν, ιδιαίτερα στον απόηχο της εισβολής στην Ουκρανία και της ενότητας που επέδειξε η Δύση. Η τελευταία δεκαετία επιβεβαίωσε ορισμένες από τις προβλέψεις του Χάντιγκτον. Η αμερικανική ισχύς πράγματι συρρικνώθηκε σε σχέση με τους αντιπάλους και ανταγωνιστές μας, ενώ η προσπάθειά μας να διαδώσουμε τις δυτικές αξίες με την ισχύ των όπλων μας μετά την 11η Σεπτεμβρίου οδήγησε σε δεινές εξελίξεις.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρόκειται επίσης να οδηγήσει σε εξαγωγή της αμερικανικής έννοιας της αριστερής «αφύπνισης» (wokeness), που τόσο ανησυχεί τον πρόεδρο Πούτιν. Η «αφύπνιση» αυτή χαρακτηρίζεται από οξυμμένη ευαισθησία σε ζητήματα που χαρακτηρίζονται «πολιτικά ορθά», όπως ο σεβασμός των δικαιωμάτων μειονοτήτων. Επικριτές της τάσης αυτής εκτιμούν ότι η ευαισθησία αυτή έχει καταντήσει υπερβολική, πνίγοντας κάθε διαφορετική άποψη. Στην πραγματικότητα, οι αφυπνισμένοι στις ΗΠΑ επιλέγουν ολοένα και πιο συχνά την ενδοσκόπηση, για να περιορίσουν τα αιτήματά τους στην τοπική κλίμακα, χαρακτηριστική αντίδραση στις απογοητεύσεις της εποχής του νεοφιλελευθερισμού.

Ο σημερινός ιδεολογικός πόλεμος στις ΗΠΑ γύρω από τη φυλή, το σεξ, την παιδεία και τη θρησκεία αποτελεί απάντηση στην υποχώρηση της επιρροής του φιλελεύθερου κοσμοπολίτικου πνεύματος. Η παρούσα αντιπαράθεση, αντί να μας θορυβεί, πρέπει να αντιμετωπισθεί ως ευκαιρία υγιούς διαλόγου.

“Καθημερινή”

Χρήστος Καπούτσης: Αδιέξοδο στην Ουκρανία που εγκυμονεί κινδύνους.

Από
anixneuseis
-
2

του Χρήστου Καπούτση*

Η κατάσταση όπως διαμορφώνεται στην ΟΥΚΡΑΝΙΑ και μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, τόσο στον τομέα της διπλωματίας και των διμερών διαπραγματεύσεων, όσο και στα πολεμικά μέτωπα καθώς συνεχίζονται οι πολεμικές επιχειρήσεις, χαρακτηρίζεται ως Αδιέξοδη, ΠΟΥ ΕΓΚΥΜΟΝΕΙ σοβαρούς κινδύνους για την περιφερειακή σταθερότητα.

Και θα παραμείνει, επικίνδυνα αδιέξοδη, η κρίση στην Ουκρανία, όσο δεν υπάρχει, κυρίως από ρωσικής πλευράς, απαγκίστρωση από τις αιτίες, που κατά την ρωσική άποψη έγιναν στόχοι ζωτικής σημασίας , που κατέστησαν επιβεβλημένη την στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η ΡΩΣΙΑ, δεν θα ανεχτεί την στρατιωτική ήττα και ΚΑΙ για αυτό θα επιμείνει στην ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ των στρατιωτικών επιχειρήσεων και στην επίτευξη των Αντικειμενικών Σκοπών (ΑΝΣΚ), που μπορεί να είναι είτε ο διαμελισμός της Ουκρανίας, είτε η καταστροφή των υποδομών της χώρας που θα υποχρεώσουν τον Πρόεδρο Ζελένσκι στην παράδοση, ή θα περιοριστεί στην προσάρτηση στην Ρωσική Ομοσπονδία του Ντονμπάς και της Αζοφικής και άλλων περιοχών που σήμερα ανήκουν στην Ουκρανία.

Ουδείς γνωρίζει τα σχέδια του Πούτιν, εμείς μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Και δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα εκτόνωση της κρίσης στην Ουκρανία, αντιθέτως μάλιστα, η ένταση οξύνεται περαιτέρω και στις σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας, ενόψει της τακτικής Συνόδου των υπουργών Εξωτερικών της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας την άλλη εβδομάδα στις Βρυξέλλες, όπου έχουν προσκληθεί και η Σουηδία με την Φινλανδία. Ενδεικτικό της έντασης είναι το γεγονός ότι χθες το βράδυ, στην σουηδική τηλεόραση προβλήθηκαν καταγγελίες για παραβίαση του εθνικού εναέριου χώρου της Σουηδίας, πάνω από το νησί Γκότλαντ, από τέσσερα ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη τα οποία ήταν οπλισμένα με πυραύλους.

Και βέβαια, υπάρχουν και άλλες ενδείξεις επιδείνωσης της κρίσης και μάλιστα με έμμεση συμμετοχή της Ελλάδος, αφού δύο πτήσεις μεταγωγικών αεροσκαφών C-130 της αεροπορίας του Καναδά έχουν γίνει το τελευταίο 24ωρο από το αεροδρόμιο της Τανάγρας προς την Πολωνία και την αεροπορική βάση , όπου συγκεντρώνονται όπλα και οπλικά συστήματα με σκοπό τη προώθηση τους στην Ουκρανία.

Επομένως, το ερώτημα είναι, όχι πότε θα τελειώσει ο Πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά το πότε θα τελειώσει και με ποιο κόστος. Όμως ο πόλεμος στην Ουκρανία, προκαλεί και ευρύτερες γεωπολιτικές αναταράξεις. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υποδαυλίζουν την κρίση και ισχυρές δυνάμεις, προωθώντας δικά τους Στρατηγικά συμφέροντα. Δοκιμάζονται και επαναπροσδιορίζονται οι σχέσεις, ΡΩΣΙΑΣ- ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ και το πλέγμα των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. και η εικόνα μεγεθύνεται καθώς μπαίνουν στο κάδρο και οι σχέσεις ΡΩΣΙΑΣ-Κίνας, αλλά και κυρίως οι σχέσεις ΗΠΑ- ΚΙΝΑΣ.

Η στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία και η υπέρμετρη στρατιωτική βία των ρώσων, αποτελούν αξιοποιήσιμες αφορμές που «έδωσε» το Κρεμλίνο, για να ΠΡΟΩΘΗΘΕΊ ένας από τους στόχους της αμερικανικής διπλωματίας, όπως αποκάλυψε ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, που είναι ι η αντικατάσταση του Βλ. Πούτιν, με από έναν ρώσο ολιγάρχη , αντίπαλο του Πούτιν και πρόθυμο να συνεργαστεί με τη Δύση. Οι ΗΠΑ χρειάζονται μία φιλική ή έστω συνεργάσιμη Ρωσία, αφού η ΡΩΣΙΑ, έχει ειδικό βάρος στις σχέσεις των ΗΠΑ με την Κίνα, που είναι και το Μέγα ζητούμενο, η ισορροπία συμφερόντων των κινέζων με τους αμερικάνους.

Αν η Ρωσία, «ξεφύγει» από τις «παγίδες» της Δύσης, τότε, το και πιθανότερο, είναι ότι θα συμπαραταχθεί με την Κίνα και θα συναποτελέσουν (Κίνα- Ρωσία και πιθανόν Ιράν και Ινδία) έναν ισχυρό πόλο εξουσίας και παγκόσμιας κυριαρχίας, με αντίπαλο δέος την Δύση (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Ισραήλ, Ιαπωνία, ισχυρό και αναβαθμισμένο στρατιωτικά ΝΑΤΟ και με οικονομικό χορηγό την Ε.Ε.). Ίσως, αυτός να είναι ο νέος διπολικός Κόσμος. Ασφαλώς, υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενα γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα, ανταγωνισμοί, συγκρουσιακό «πνεύμα», αλλά υπάρχουν και γέφυρες… για την συνεργασία και την Ειρήνη, παρά την αμοιβαία καχυποψία.

Γι αυτό δεν αποκλείεται, να μην έχουμε επιδείνωση της στρατιωτικής σύγκρουσης (πέραν της καταστροφής ή του διαμελισμού της Ουκρανίας), επιδείνωση που θα συνεπάγεται και γενικευμένη γεωπολιτική αστάθεια με άδηλη εξέλιξη, που η πυρηνική σύγκρουση δεν έχει εντελώς εξοβελιστεί από τα πιθανά σενάρια. Αλλά, οι εξελίξεις θα οδεύσουν σε μια Μεγασυμφωνία των (ΗΠΑ, ΡΩΣΙΑ, ΚΙΝΑ) , φυσικά με εύθραυστες ισορροπίες Στρατηγικών συμφερόντων, που θα έχουν ως βάση αναφοράς τον φόβο, την πιθανή αμοιβαία καταστροφή, τον πυρηνικό όλεθρο, την καταστροφή του Πλανήτη, με κέρδος τα οφέλη από την Παγκοσμιοποιημένη Οικονομία της ελεύθερης αγοράς .

Μια συμφωνία των ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΩΝ του Κόσμου, που θα οριοθετεί, θα στοιχίζει, θα αποτρέπει τη σύγκρουση πυρηνικών δυνάμεων και θα οικοδομεί τον Νέο Κόσμο, που θα κληρονομήσουμε στην επόμενη γενιά Ανθρώπων … την λεγόμενη και Γενιά Άλφα (Generation Alpha), που περιλαμβάνει τα παιδιά που γεννήθηκαν ή θα γεννηθούν από το 2010 μέχρι το 2030, που ως κύριο χαρακτηρισμό της θα είναι η προσήλωση στις έξυπνες τεχνολογίες. Η γενιά Alpha θα είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία της ανθρωπότητας που θα χρησιμοποιεί, σε μεγάλο βαθμό ψηφιακές συσκευές στη μάθηση, το παιχνίδι, στην επικοινωνία και τη διάδραση με άλλα ανθρώπινα όντα. Μια νέα Γενιά τεχνολογικά προηγμένη, που θα γνωρίζει να ενώνει και δεν θα διαχωρίζει, που θα δημιουργεί και δεν θα καταστρέφει.

*Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΠΟΥΤΣΗΣ είναι δημοσιογράφος, μαθηματικός και διετέλεσε αξιωματικός στις Ένοπλες Δυνάμεις

Αποκάλυψη-”βόμβα”: Η Τουρκία θέλει να εξαφανίσει τους Έλληνες της Β. Ηπείρου- Στη ”φόρα” το σχέδιο Ερντογάν-Ράμα

Από
anixneuseis
-
0

Απούσα η Ελλάδα!

Αναρτήθηκε από Directus

Ιστορικά, ακόμη και κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής δικτατορίας, τα Τίρανα έχουν ενεργήσει κατά της Ελληνικής Μειονότητας, με την υποστήριξη της τουρκικής διπλωματίας, έτσι ώστε ολόκληρες περιοχές που κατοικούνταν από αρχαίους Έλληνες, όπως η Χιμάρα, η Αυλώνα ή η Κορίτσα, να μην αναγνωρίζονται ως Ελληνικές Μειονοτικές Ζώνες.

Αυτή είναι η ουσία της Εθνικής Στρατηγικής της Αλβανίας ακόμη και σήμερα, η οποία προσπαθεί, με εξελιγμένες νομικές μεθόδους, όπως η εδαφική διαίρεση ή ο νόμος για τις στρατηγικές επενδύσεις για τον τουρισμό, να εκπληρώσει τα εθνικά της συμφέροντα, να εξαλείψει επίσημα και φυσικά κάθε ελληνικό στοιχείο και να εποικίσει εκείνες τις περιοχές, με μουσουλμάνους Αλβανούς.

Η εθνική απομόνωση της Ελλάδας κορυφώθηκε το 2022, όταν η Απογραφή των Σκοπίων δεν έβγαλε Έλληνες. Στο μεταξύ, πιστεύεται ότι το ίδιο αποτέλεσμα θα υπάρξει και στην Αλβανία τους επόμενους μήνες, διαγράφοντας την ιστορική μνήμη της Βορείου Ηπείρου.

Οι Έλληνες της Χιμάρας δεν αναγνωρίζονται από την αλβανική κυβέρνηση και οι περιουσίες τους λεηλατούνται με τη βοήθεια της κυβέρνησης, ενώ στην Ελλάδα ο Ερντογάν ενώνει, στο όνομα της φροντίδας της μητέρας Τουρκίας, όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης.

Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τις Θρακικές μειονότητες ως Τούρκους, αλλά το Στρασβούργο έχει ιδρύσει ”τουρκική εθνική μειονότητα”. Η στένωση των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας συμπίπτει με την επέκταση της θαλάσσιας και όχι της χερσαίας επικράτειας, καθώς η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στα Βαλκάνια που υπερασπίζεται το παλιό δόγμα της μη αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια.Οι Χειμαριώτες δεν μπορούν να υπερασπιστούν τα εδάφη τους γιατί δεν είναι εκπρόσωποι της Διεθνούς Σύμβασης για τις Μειονότητες, την οποία η Αλβανία δεν αναγνωρίζει επίσημα.

Οι Χειμαριώτες δεν μπορούν να υπερασπιστούν τα εδάφη τους γιατί δεν είναι εκπρόσωποι της Διεθνούς Σύμβασης για τις Μειονότητες, την οποία η Αλβανία δεν αναγνωρίζει επίσημα. Αν η Ελλάδα είχε κάνει προσπάθειες και πιέσεις για να αναγνωρίσει η Αλβανία τους Έλληνες στη Χιμάρα, (Αυλώνα, Κορίτσα) όπως έκανε η Τουρκία με τη μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα, με το Δικαστήριο του Στρασβούργου, σήμερα το έδαφος της Χιμάρας θα ήταν ανέγγιχτο, Εδαφική διαίρεση δεν θα μπορούσε να γίνει, η επίσημη γλώσσα θα ήταν η ελληνική, ο Δήμος δεν θα γέμιζε περισσότερο με Αλβανούς και δεν θα είχαν συμβεί εθνικές ισορροπίες.

Από την Τουρκία, η Ελλάδα δεν είναι αποκλεισμένη μόνο για την ΑΟΖ, στην Αλβανία, αλλά και με την Ελληνική Εθνική Μειονότητα, η μισή από την οποία δεν αναγνωρίζεται από την Αλβανία

Ιστορικά, ακόμη και κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής δικτατορίας, τα Τίρανα έχουν ενεργήσει κατά της Ελληνικής Μειονότητας, με την υποστήριξη της τουρκικής διπλωματίας, έτσι ώστε ολόκληρες περιοχές που κατοικούνταν από αρχαίους Έλληνες, όπως η Χιμάρα, η Αυλώνα ή η Κορίτσα, να μην αναγνωρίζονται ως Ελληνικές Μειονοτικές Ζώνες.

Αυτή είναι η ουσία της Εθνικής Στρατηγικής της Αλβανίας ακόμη και σήμερα, η οποία προσπαθεί, με εξελιγμένες νομικές μεθόδους, όπως η εδαφική διαίρεση ή ο νόμος για τις στρατηγικές επενδύσεις για τον τουρισμό, να εκπληρώσει τα εθνικά της συμφέροντα, να εξαλείψει επίσημα και φυσικά κάθε ελληνικό στοιχείο και να εποικίσει. εκείνες τις περιοχές, με μουσουλμάνους Αλβανούς.

Ο ρόλος της Ελλάδας;

Από το 1996, η Ελλάδα εγκατέλειψε επίσημα το αίτημα για τη Βόρεια Ήπειρο, καθώς η Εθνική Στρατηγική της ενδιέφερε την Αλβανία, την ΑΟΖ, την οικονομική ζώνη και τα θαλάσσια σύνορα των 12 μιλίων. Από εκείνη τη χρονιά δεν υπήρξαν άλλα αιτήματα προς το ΝΑΤΟ, την ΕΕ ή τα Ηνωμένα Έθνη για παραβιάσεις των ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων στην Αλβανία. Ελλάδα και Αλβανία 1996, υπέγραψαν Συνθήκη Φιλίας, η οποία ουσιαστικά δεν αντικατόπτριζε εδαφικές διεκδικήσεις ή φιλοδοξίες έναντι της Αλβανίας. Αυτή η συνθήκη έχει λήξει και η Ελλάδα δεν την έχει ανανεώσει.

Όλα αυτά τα χρόνια η Ελλάδα, ως απολύτως ανώτερη χώρα από την Αλβανία, δεν παρενέβη για να εξασφαλίσει καθεστώς αυτοδιάθεσης για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, από το Στρασβούργο ή την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφήνοντας την προτεραιότητα, το εθνικό συμφέρον. Βορείου Ηπείρου, που είχε από το 1946 έως το 1991, αλλά η ίδια δεν υπερασπίστηκε με το ίδιο μέτρο τη μουσουλμανική κοινότητα της Θράκης, καθώς το Στρασβούργο τους έδωσε το δικαίωμα να δηλώνουν Τούρκοι.

Εν ολίγοις, μέσα σε αυτά τα χρόνια, η Ελλάδα προσπαθεί να αναγκάσει την Αλβανία να αναγνωρίσει την ΑΟΖ πηγαίνοντας το θέμα στη Χάγη, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί από την αλβανική πλευρά, και το δεύτερο με την Αλβανία, θα έπρεπε να είχε επιλύσει την επίσημη αναγνώριση όλων των Ελλήνων όπου ζουν, χάνοντας τα εδάφη που ιστορικά κατοικούν οι Έλληνες, όπως η ακτή του Ιονίου Αυλώνα, η Χιμάρα, οι Σαράντα,…

Μεγάλη Αλβανία

Η κ. Ντόρα Μπαγκογιάνη διορίστηκε από την Ουάσιγκτον ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, γεγονός που περιπλέκει τη γεωπολιτική κατάσταση. Η Ελλάδα, όπως και 5 χώρες της ΕΕ, δεν αναγνωρίζει το Κόσοβο, αλλά οι συνομιλίες συνεχίζονται. Εάν η Ελλάδα μπορέσει να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο και να ενταχθεί περαιτέρω στο ΝΑΤΟ, έχει την τελευταία ευκαιρία να διεκδικήσει τη Βόρειο Ήπειρο, ως ανταμοιβή, ή το αντίστροφο, όπως φαίνεται από την Απογραφή Πληθυσμού στα Σκόπια της Μεγάλης Αλβανίας, γίνεται πραγματικότητα.

Αφενός το Κοσσυφοπέδιο καλείται να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, αλλά αφετέρου οι Αλβανοί δηλώνουν ότι είναι περίπου το 30% του πληθυσμού στα Σκόπια, στα Τίρανα, οι Έλληνες τους διαγράφουν επίσημα από τους εθνικούς καταλόγους, υπονοώντας ότι η Μεγάλη Αλβανία, γίνεται πραγματικότητα και η Ελλάδα αφήνεται να απομονωθεί ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της πολιτικής ηγεσίας και της αποδυνάμωσης των εθνικών συμφερόντων τα τελευταία 20 χρόνια.

Αφήνοντας κατά μέρος τις πρωταρχικές εξελίξεις με την Τουρκία, που πιέζει μέρα με τη μέρα την Αθήνα για την «Τουρκική» Κοινότητα της Θράκης, η Αθήνα δεν πρέπει να υποτιμά τα Τίρανα, τα οποία θεωρούνται προνομιούχα στη Δύση, όπου είναι Γερμανοί, Ιταλοί, Τούρκοι ή Αμερικανοί. Επικεντρώθηκε στη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας, η οποία αποτελεί απειλή για τις χριστιανικές χώρες των Βαλκανίων, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

ΠΗΓΗ smarkos.blogspot.com

Πόσο βαθιά έχει νυχτώσει;

Από
anixneuseis
-
1

του Πιερλουίτζι Φαγκάν*

Πριν από έναν αιώνα, ένας Γερμανός καθηγητής λυκείου δημοσίευσε ένα δίτομο έργο με τον συναρπαστικό τίτλο «Η Παρακμή της Δύσης»… Στην εποχή του Σπένγκλερ, το δυτικό σύστημα ήταν κυρίως η Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας. Σήμερα το δυτικό σύστημα είναι δυαδικό, με κυρίαρχο ένα αγγλοσαξονικό κέντρο που αποτελείται από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, και μια σειρά από δορυφόρους: τα παλαιά ευρωπαϊκά έθνη-κράτη. Το δυτικό σύστημα ζυγίζει σήμερα, πάνω-κάτω, το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αν όμως αφαιρέσουμε τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, κατεβαίνουμε στο 13%: στην παλαιά Ευρώπη (περιλαμβανομένης της Βρετανίας) αντιστοιχεί το 8%, και στους Αγγλοσάξονες το υπόλοιπο 5%.

Στις Διεθνείς Σχέσεις, έναν επιστημονικό κλάδο που μονοπωλείται πλήρως από την αμερικανική κουλτούρα και σήμερα είναι αόρατα συνυφασμένος με τη γεωπολιτική, χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια μια έννοια που αποτελεί τον τίτλο πολλών διατριβών για ευρύτερα στρατηγικά ζητήματα: η Δύση εναντίον των Υπολοίπων. Αλλά αν η «Δύση» είναι το 13% του κόσμου, μπορεί το υπόλοιπο 87% να οριστεί ως «οι Υπόλοιποι»; Εδώ έχουμε μια μάλλον παράδοξη άποψη για τις τιμές βάρους (γενικά, το «υπόλοιπο» είναι ένα κλασματικό υπόλοιπο του συνολικού υπολογισμού, ένα μικρό υπόλειμμα), αλλά και μια αντίθεση («εναντίον»).

Νοσταλγία μιας εποχής που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί

Όσον αφορά τη χρήση του όρου «οι Υπόλοιποι» για να δηλώσει το 87% ενός συνόλου, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί έναν δυτικοκεντρισμό που δεν είναι πολύ πρωτότυπος. Ίσως όμως να υποκρύπτει και μια νοσταλγία. Στις αρχές του περασμένου αιώνα, εμείς οι Δυτικοί ήμασταν πρακτικά ακόμα το ένα τρίτο της ανθρωπότητας. Και όχι μόνο: η στρατιωτική, οικονομική, πολιτιστική και τεχνολογική υπεροχή μας επί των άλλων δύο τρίτων ήταν σαφής και αδιαμφισβήτητη. Αν και άκομψο, είναι ίσως δυνατό να αντιληφθούμε γιατί υπήρχε αυτής η αίσθηση συμπαγούς κεντρικής θέσης, γύρω από την οποία συνωστίζονταν οι δευτερεύουσες περιφέρειες του κόσμου.

Επομένως, η χρήση της έκφρασης «η Δύση εναντίον των Υπολοίπων» σήμερα μοιάζει με νοσταλγία: σε μια σημαντικά αλλαγμένη πραγματικότητα, η έννοια δεν έχει επικαιροποιηθεί. Από το ένα τρίτο έως το ένα έβδομο, υπάρχει μεγάλη διαφορά – και όχι υπέρ μας. Επιπλέον, όλες οι πρωτοκαθεδρίες μας ξεθωριάζουν συστηματικά από το 1950 και μετά. Και όλοι οι αναλυτές προβλέπουν ομόφωνα ότι η τροχιά θα συνεχίσει να είναι πτωτική. Η έννοια «η Δύση εναντίον των Υπολοίπων», την οποία συνέλαβε ο Δυτικός πολιτιστικός ηγέτης, δηλαδή οι ΗΠΑ, φαίνεται ήδη ασύμβατη με τη σημερινή πραγματικότητα. Και ακόμη πιο παράδοξη στην προοπτική του 2050, όταν θα έχουμε «το 10% εναντίον του 90%».

Μια μικροσκοπική μειοψηφία κυριαρχεί σε έναν μειοψηφικό πολιτισμό που κυριαρχούσε (αλλά θα κυριαρχεί όλο και λιγότερο) στον κόσμο…

Επιπλέον, αν περιοριστούμε στον Δυτικό μας κόσμο και τον κάνουμε 100%, ξέρουμε ότι τα τελευταία 30 χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία που συνοψίζεται στην έννοια «το 1% εναντίον του 99%»: μια μικροσκοπική μειοψηφία έχει απορροφήσει επίπεδα πλούτου και εξουσίας που έχουν να παρατηρηθούν από την εποχή των ανατολικών σατραπών (αλλά ίσως ούτε καν εκείνων, για να είμαστε ειλικρινείς). Μια μικροσκοπική μειοψηφία κυριαρχεί σε έναν μειοψηφικό πολιτισμό που κυριαρχούσε (αλλά θα κυριαρχεί όλο και λιγότερο) στον κόσμο…

Το γερασμένο γκρινιάρικο παιδί αποχωρεί από το γήπεδο

Αν λοιπόν είναι ήδη προβληματική η έννοια που τοποθετεί τη «Δύση» από τη μία πλευρά και τους «Υπόλοιπους» από την άλλη, το συνδετικό «εναντίον» είναι ακόμη πιο προβληματικό. Υποδηλώνει ότι η νοσταλγία είναι κακοπροαίρετη. Καλλιεργείται μια αίσθηση πολιορκίας, ένα φαινόμενο Οχυρού Άλαμο, ένας φόβος που μετατρέπεται σε σιωπηρή επιθετικότητα. Στις μέρες μας, βλέπουμε μια κοινωνία που αποκαλούσε τον εαυτό της «ανοιχτό» να κλείνεται όλο και περισσότερο στο καβούκι της. Βάζει κυρώσεις, απειλεί, φτιάχνει καταλόγους απαγόρευσης, επιβάλλει το «έτσι ή αλλιώς» στο εσωτερικό της και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Έχει αποφασίσει ότι ένα όχι αμελητέο κομμάτι του ευρωπαϊκού πολιτισμού, από τον Καντίνσκι μέχρι τον Ντοστογιέφσκι, κι από τον Τσαϊκόφσκι μέχρι τον Μεντελέγιεφ (ως εκπρόσωπο όλων των επιστημόνων του τόπου του, και πολλών άλλων), δεν είναι πλέον «ευρωπαϊκό». Μόλις πριν λίγα χρόνια εξοστρακίζονταν ως οπισθοδρομικός όποιος τολμούσε να αμφιβάλλει για την ουτοπία του Κόσμου ως Μικρού Χωριού που ενοποιείται από το δίκτυο των εμπορικών και οικονομικών ανταλλαγών. Σήμερα όμως το γερασμένο γκρινιάρικο Δυτικό παιδί παίρνει τη μπάλα «του» και εγκαταλείπει το γήπεδο, επειδή δεν κερδίζει πλέον σε αυτό το παιχνίδι.

Σήμερα, το Μικρό Χωριό έχει επιστρέψει σε έναν κόσμο σύμφωνο με τη χομπσιανή αντίληψη της φυσικής κατάστασης, όπου ένας Ουκρανός κωμικός ο οποίος ασχολείται με την πολιτική εδώ και τρία χρόνια μιλά εκ μέρους της Δυτικής φυλής π.χ. στο κοινοβούλιο των εθνικών Εβραίων, δηλαδή των Ισραηλινών, απαιτώντας με αυστηρότητα να επιλέξουν πλευρά στην πεδιάδα του Αρμαγεδδώνα, όπου θα διεξαχθεί η τελική μάχη του Καλού εναντίον του Κακού.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βρίσκεται σε μια εμβρόντητη σιωπή

Εν τω μεταξύ, στο Δυτικό σύστημα, ο γηραιός αρχιστράτηγος της νέας Δυτικής σταυροφορίας της über alles δημοκρατίας, μαζί με τον αρχαιότερο συνεργάτη του (ορφανό πλέον από το μεγαλείο μιας αυτοκρατορίας στην οποία ο ήλιος δεν έδυε ποτέ), δηλαδή δύο Αγγλοσάξονες, ή μάλλον απόγονοι αρχαίων γερμανικών βαρβαρικών φυλών, αποφασίζει και διατάσσει, και επιβάλλει τους ρυθμούς μιας σύγκρουσης – που δεν ξέρουμε καν ποια κατάληξη θα έχει, δεδομένου ότι πλέον μιλάμε για ατομικές βόμβες. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βρίσκεται σε μια εμβρόντητη σιωπή, προδομένος από τη ρωσική πλευρά, που μεταλλάχθηκε σε βίαιη μογγολική ορδή βιαστών και παιδοκτόνων. Εκεί που ονειρευόταν την ειρήνη και την πολυφωνία, το τέλος της Ιστορίας και την παγκόσμια αδελφοσύνη της αγοράς, η Ευρώπη ξαφνικά ζει έναν εφιάλτη.

Ξαφνικά; Ίσως, για εκείνους που επί δεκαετίες κατασκευάζουν φανταστικούς κόσμους οι οποίοι αποτελούνται από λέξεις και έννοιες που αιωρούνται στον αέρα. Στην πραγματικότητα οι τροχιές ήταν πολύ σαφείς για εκείνους που προσκολλήθηκαν σε ένα από τα ίδια τα θεμέλια του σύγχρονου πολιτισμού, δηλαδή: τον αριθμό, το βάρος και τη μέτρηση. Αυτή η στροφή του 17ου αιώνα προς την ποσοτικοποίηση επιβλήθηκε ακριβώς επειδή στον Μεσαίωνα υπήρξε ένας πληθωρισμός φλυαρίας. Όμως οι λέξεις και οι έννοιες πρέπει ενίοτε να επαληθεύονται στην ουσία τους, όχι μόνο στην καθαρή μορφή τους – όπως έλεγε ένας αρχαίος Έλληνας, εκ των θεμελιωτών της Δυτικής σκέψης.

Μπήκαμε έτσι στη βαθύτερη νύχτα του Δυτικού πολιτισμού, το λυκόφως του οποίου αντιλήφθηκε με τον δικό του τρόπο ένας Γερμανός στο ενδιάμεσο δύο πολέμων που άφησαν πίσω τους 85 εκατομμύρια νεκρούς: η μεγαλύτερη σφαγή στην ιστορία της ανθρωπότητας μέσα σε μόλις 35 χρόνια. Ο Σπένγκλερ θεώρησε ότι αυτό ήταν η νύχτα του πολιτισμού μας. Αλλά ήταν μόνο η αρχή του μεγάλου ταξιδιού προς το μακρινό τέλος του. Ποιος ξέρει σε ποιο σημείο αυτής της νύχτας βρισκόμαστε τώρα…

* Ο Πιερλουίτζι Φαγκάν είναι Ιταλός αναλυτής και συγγραφέας. Το παρόν άρθρο του, που εδώ αποδίδεται συντετμημένο, δημοσιεύθηκε στις 22/3/2022 (pierluigifagan.wordpress.com). Οι μεσότιτλοι είναι της Σύνταξης.

edromos.gr

Χρύσα Αράπογλου: ΕΡΓΑ ΤΡΟΜΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Από
anixneuseis
-
0
της Χρύσας Αράπογλου
(από άρθρο μου στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ)
Ο λαός λέει «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Εάν την ίδια ρήση την αποτυπώσουμε ορθολογικά, δεν υπάρχει αιτιατό χωρίς αίτιο ή μία διαδοχή αιτίων και αιτιατών. Το θέμα είναι κατά πόσο ο άνθρωπος της πολυφωνικής και δημοκρατικής κοινωνίας, έμπλεος αυτοπεποίθησης ότι κατέχει επαρκώς γνώση και πληροφόρηση και ότι ορίζει την μοίρα του, μπορεί να κατανοήσει και να αντέξει ξαφνικές
τεκτονικές αλλαγές της πραγματικότητάς του.
Πόσο ενημερωμένος είναι για τις αιτίες που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν σε ολέθρια αποτελέσματα. Το θέατρο του κόσμου αλλάζει σκηνές, έργα, σκηνοθέτες και παραγωγούς με ταχύτητες που μας ξεπερνούν, με καινούργιες αλήθειες που δεν μπορούμε να μεταβολίσουμε. Και χωρίς καμία δημοκρατική συμμετοχή στις σχετικές αποφάσεις ανοίγματος της κάθε αυλαίας. Η πιο προσφιλής έκφραση και προσδοκία, στα δύο χρόνια του κορωνοϊού, ήταν η «επιστροφή στην κανονικότητα». Μια προσδοκία προφανώς αφελής. Ο κορωνοϊός επιτάχυνε το σχέδιο ψηφιακής μεταμόρφωσης της πραγματικότητας και αυτό δεν θα σταματούσε την ημέρα που θα βγαίναμε από το σπίτι.
Σε συνδυασμό με τα δεδομένα της κλιματικής κρίσης που επέβαλαν παγκόσμιες συμφωνίες για αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων με καθαρή ενέργεια, ήταν φανερό ότι ένας άλλος καπιταλισμός έπαιρνε κεφάλι. Κάποτε γνωρίζαμε για τις «επτά αδελφές», τις πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου, που κατηύθυναν την παραγωγή της βιομηχανικής εποχής και τον τρόπο της ζωής μας, ενώ, τα τελευταία χρόνια μαθαίνουμε τους πέντε κολοσσούς τεχνολογίας που μας παρασύρουν σε έναν άλλο κόσμο «επαυξημένης πραγματικότητας».
Ο μέσος, καλά πληροφορημένος και ευφυής πολίτης αιφνιδιάζεται χρόνο τον χρόνο, κινούμενος από τη σιγουριά της γραμμικής προόδου σε εικόνες και τρόπους «ζην» που είτε δεν μπορεί να κατανοήσει είτε αισθάνεται ότι τον πηγαίνουν ολοταχώς προς τα πίσω, σε εποχές που, πίστευε ότι, το ανθρώπινο είδος άφησε πίσω του.
Αναμένοντας την εξέλιξη του πολέμου, τις επιπτώσεις και τις ιστορικές αλλαγές που ακολουθούν, αναρωτιόμαστε μήπως «κάθε πέρσι και καλύτερα». Και το πέρσι, θυμόμαστε πως δεν ήταν καθόλου καλό. Η πανδημία έκανε την προηγούμενη λιτότητα να φαίνεται ανεκτή και η πιθανότητα ενός γενικευμένου πολέμου ορίζει την πανδημία ως έναν διαχειρίσιμο κίνδυνο. Η εισβολή στην Ουκρανία, πυροδότησε μέσα σε λίγες ημέρες αλλαγές στην παγκόσμια σκηνή, που δεν μπορούσαμε ούτε να φανταστούμε. Όπως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε και την πανδημία.
Αποφάσεις για τον εξοπλισμό της Γερμανίας με μυθικά ποσά, μετακινήσεις χωρών του βορρά από ιστορικές θέσεις πασιφιστικής ουδετερότητας , προβαλλόμενη συμφωνία της κοινής γνώμης για περαιτέρω εξοπλισμούς σε ένα ανώτερο επίπεδο τρόμου, καινούργιες επενδύσεις για αποθήκευση ορυκτών καυσίμων, γενικευμένος φόβος. Φόβος πολέμου, φόβος για ενεργειακή ένδεια, φόβος επισιτιστικής κρίσης. Όλες οι μεγάλες πλανητικές ανησυχίες και όλες οι μεγάλες πολιτικές των προηγούμενων χρόνων, απαξιώθηκαν, έχασαν την βαρύτητά τους, σε λίγα εικοσιτετράωρα. Ο πρόεδρος Μπάιντεν το εξέπεμψε με σαφήνεια. Η καθαρή ενέργεια είναι για το μέλλον. Μόνο που δεν μας διαβεβαίωσε εάν υπάρχει μέλλον.
Οι συμφωνίες περί αφοπλισμών και περιορισμού των πυρηνικών έχουν χάσει κάθε σημασία και οι ευρωπαϊκές αμφιθυμίες για τη διαχείριση των «προσφυγικών ροών» των προηγούμενων ετών, μοιάζουν με συζήτηση χωρίς περιεχόμενο. Εάν λοιπόν, ορθολογικά μιλώντας, όλα αυτά είναι παράγωγα κάποιων αιτίων, ποια είναι αυτά τα αίτια; Ποιοι ορίζουν και επικαθορίζουν τις εξελίξεις, ποιος ο βαθμός ευθραυστότητας ενός κόσμου που επαίρεται ότι τα έχει ανακαλύψει και μπορεί να τα κάνει όλα; Από τη δημιουργία ζωής στο εργαστήριο μέχρι τα διαστημικά ταξίδια αναψυχής; Ποιος ο ρόλος της Πολιτικής και της συνδιαμόρφωσής της από τους πολίτες στη Δύση του ηθικού πλεονεκτήματος της Δημοκρατίας; Η πανδημία και η ηγεμονία των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, ο ψηφιακός κόσμος και οι αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις της καθαρής ενέργειας που έμοιαζε να κερδίζουν εις βάρος των παλαιών κολοσσών και, τώρα, ο πόλεμος που προκαλεί μια άνευ προηγουμένου παραγγελία όπλων από τις παλιές κλασικές βιομηχανίες, μάλλον είναι πράξεις του ίδιου έργου και δεν πρόκειται για γεγονότα ανεξάρτητα μεταξύ τους. Μία αχαλίνωτη κούρσα κέρδους και ανταγωνισμών.
Άλλωστε, σε όλες τις κρίσεις, οι διεθνείς Οργανισμοί, κατάκτηση της ανθρωπότητας, που δήλωνε ότι συσσώρευσε σοφία από τους παγκόσμιους πολέμους, είτε είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, είτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας , αποδεικνύονται ανέτοιμοι, ανήμποροι και αναποτελεσματικοί, επιβεβαιώνοντας με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι αλλού βρίσκονται τα κέντρα αποφάσεων. Και ότι η σοφία που υποτίθεται ότι η ανθρωπότητα κατάκτησε για διεθνή συνεργασία μετά τον ζόφο του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, έχει χαθεί.
ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ
Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έρχεται η είδηση από την Αυστρία, ότι σταμάτησαν να παίρνουν ενημερώσεις από την Ζαπορίζια, όπου, εξαιτίας του πολέμου, πληροφορηθήκαμε ότι βρίσκεται το μεγαλύτερο πυρηνικό εργοστάσιο της Ευρώπης. Αυτό δήλωσε ο επικεφαλής της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, Οργανισμού που έχει τις κεντρικές του υπηρεσίες στην Βιέννη .
Το άλλο εργοστάσιο του Τσερνομπίλ, συνώνυμο του πυρηνικού ολέθρου για τη γενιά μας, παρουσιάζει επίσης προβλήματα με ανυπολόγιστους κινδύνους και για την αποκατάσταση των βλαβών του, ταξιδεύουν από την Λευκορωσία επιστήμονες και τεχνικοί. Ελπίζω ότι, όταν διαβάζετε αυτό το σημείωμα, θα έχει επανέλθει η επικοινωνία και η ηλεκτροδότηση . Το «όχι ευχαριστώ» στην πυρηνική ενέργεια, σύνθημα με το οποίο ενηλικιωθήκαμε, περπατήσαμε στους δρόμους όλου του κόσμου, έχει αρχίσει, εδώ και καιρό, να υποκαθίσταται από τους ευρωπαίους με την υπόθεση ότι, η πυρηνική μπορεί και να αποτελεί ένα είδος καθαρής ενέργειας, στην μεγάλη στρατηγική υποκατάστασης των ορυκτών καυσίμων!
Θα έλεγα, ένας εύσχημος τρόπος να εξοικειωθούμε με τα πυρηνικά. Εάν στα λειτουργούντα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, πολλά από αυτά παλαιάς τεχνολογίας, προσθέσουμε τις χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές των εξοπλισμών, θα καταλάβουμε ότι η Γη είναι ναρκοθετημένη. Από δυνάμεις που ενισχύουμε, χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα πως θα τις αντιμετωπίσουμε, όταν και όποτε τις αφήσουμε ελεύθερες. Ιδέα δεν έχουμε και τι θα γίνει με τα πυρηνικά απόβλητα που θάβονται, πιστεύοντας ότι οι επόμενες γενιές θα βρουν την τελική λύση. Για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες και σίγουρα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, γίναμε μάρτυρες επίκλησης πυρηνικής επίθεσης. Που ξεκίνησε η Μόσχα και απαντήθηκε από την Δύση. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει εάν αυτά είναι μία πρόβα ενός πολέμου που ο Αϊνστάιν τον χαρακτήρισε ως τον τελευταίο που θα γίνει με όπλα, καθώς ο επόμενος θα γίνει με ρόπαλα. Εάν υπάρχει ένα καθήκον αντίστασης, άμυνας και υπεράσπισης των λαών στο δικαίωμα στη ζωή είναι η απαίτηση της κατάργησης των πυρηνικών όπλων.
Το μάθημα της Ουκρανίας για την ανθρωπότητα δεν μπορεί να είναι η αναβάθμιση του τρόμου και η αποδοχή της κούρσας των πυρηνικών. Η συγκρότηση ενός παγκόσμιου, δυνατού, φιλειρηνικού Κινήματος που θα απαιτήσει άμεση κατάργηση των πυρηνικών, είναι η μόνη απάντηση στην οπισθοδρόμηση που χαρακτηρίζεται από πολλούς με διάφορους τρόπους, όπως «νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας».

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
3
Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με αυτό που στον δημοσιογραφικό χώρο καλείται αστυνομικό και δικαστικό ρεπορταζ. Συνεπώς, δεν γνωρίζω τίποτε σχετικό. Και σε ό,τι αφορά την περίπτωση των δολοφονημένων απο την μητέρα τους παιδιών επειδή μου προκαλούσε πόνο, απέφευγα και να διαβάζω τα ρεπορτάζ. Έβλεπα μόνο τους τίτλους.
Τα γράφω αυτά για να σχετικοποιήσω το σύντομο σχόλιο που ακολουθεί.
Μου έκαναν εντύπωση τα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα με τα οποία οι συντάκτες τους εστιάζουν περισσότερο απο τις ενδείξεις ενοχής της μητέρας-που είναι ένα τραγικό γεγονός- στην αντίδραση του κόσμου, ο οποίος συγκεντρώθηκε έξω απο το σπίτι των γονέων , ίσως κινούμενος απο μια αργέγονη αντίδραση σε κάτι ακραίο.
Λίγο πολύ μιλούσαν για μεσαίωνα. Θεωρούν, δηλαδή, μεσαίωνα, την κοινωνική αντίδραση σε ένα ακραίο για την ανθρώπινη λογική και ηθική, γεγονός. Να δολοφονεί η μητέρα τα παιδιά της.
Αν κρατήσουμε τις εύλογες επιφυλάξεις μας για το αν, πράγματι, η μητέρα είναι ο δράστης, οι οποίες, υποτίθεται θα αρθούν στο δικαστήριο, τότε το ερώτημα για μένα είναι το εξής:
Είναι, πράγματι, μεσαίωνας η κοινωνική αντίδραση ή αναγκαίο στοιχείο μιας κοινωνίας που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ισορροπίας της;
Επιχειρήσεις τύπου λυντσαρίσματος, χωρίς αμφιβολία, είναι καταδικαστέες. Αλλά μια αντίδραση στην οποία να εκδηλώνεται η κραυγή της κοινωνίας σε ένα γεγονός που δεν θελει να αποδεχθεί λόγω αρχέγονων συνειδησιακών και ηθικών αναφορών, μήπως είναι στοιχείο υγειούς αντίδρασης;
Άνθρωποι που πέρασαν απο το σπίτι της μητέρας σχολίασαν ότι δεν υπήρξε η αντίδραση που οι περισσότεροι απο μακρυά καταδικάζουν στα κοινωνικά δίκτυα ως μεσαίωνα. Υπήρχε μια υπόκωφη κραυγή.
Η κοινωνία αντέδρασε και την καταδικάζουμε.
Αν δεν υπήρχε καμιά αντίδραση πάλι θα την καταδικάζαμε ως παθητική σε μια τραγωδία ανάλογη της οποίας στην αρχαία εποχή, οδήγησε τον Ευρυπίδη να γράψει ένα απο τα συγκλονιστικότερα αρχαία δράματα.
Μήπως και ο Ευρυπίδη είναι καταδικαστέος που ασχολήθηκε με την Μήδεια;. Μηπως ο κοσμος που συγκεντρωθηκε ειναι ο χορος της τραγωδιας;
Παντελής Σαββίδης

Οι ειρηνευτικές συνομιλίες για την Ουκρανία και οι αμετάβλητες κόκκινες γραμμές Πέντε βασικές διαφορές και τρία πρόσωπα – κλειδιά στην διαπραγμάτευση Ρωσίας – Ουκρανίας.

Από
pcuser
-
0

Guy Faulconbridge

Πυροσβέστες πάνω σε ένα κτίριο κατοικιών που καταστράφηκε από βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης Ουκρανίας-Ρωσίας στην ελεγχόμενη από τους αυτονομιστές πόλη του Ντόνετσκ της Ουκρανίας, 30 Μαρτίου 2022. REUTERS/Alexander Ermochenko
Πυροσβέστες πάνω σε ένα κτίριο κατοικιών που καταστράφηκε από βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης Ουκρανίας-Ρωσίας στην ελεγχόμενη από τους αυτονομιστές πόλη του Ντόνετσκ της Ουκρανίας, 30 Μαρτίου 2022. REUTERS/Alexander ErmochenkoREUTERS/ALEXANDER ERMOCHENKO
Ρωσία και Ουκρανία διαπραγματεύονται για μια ειρηνευτική συμφωνία, την ίδια ώρα που οι στρατιώτες των δύο χωρών αλληλοσκοτώνονται.

Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος στις συνομιλίες και οι διαφορές τους παραμένουν σχεδόν αγεφύρωτες σε εδαφικά ζητήματα.

Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ισχρυρίζεται ότι η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία είναι απαραίτητη επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν την Ουκρανία για να απειλήσουν τη Ρωσία και η Μόσχα έπρεπε να αμυνθεί ενάντια στη δίωξη των ρωσόφωνων πληθυσμών από την Ουκρανία.

Η Ουκρανία από την πλευρά της παλεύει ενάντια σε μια ιμπεριαλιστικού τύπου αρπαγή γης και υποστηρίζει ότι οι ισχυρισμοί του Πούτιν περί ”γενοκτονίας” είναι ανοησίες.

Ποιες όμως είναι οι βασικές διαφορές των δύο χωρών;

1) Εδάφη
Αυτό αποτελεί το πιο δύσκολο κομμάτι των συνομιλιών. Καμία πλευρά δεν έχει συμβιβαστεί ή δεν έχει δείξει κάποιο σημάδι διάθεσης να το κάνει. Μια επιλογή που συζητείται είναι απλώς να προσπαθήσουμε να βάλουμε στην άκρη το θέμα – εν ολίγοις, να καταλήκουν σε μια συμφωνημένη ασάφεια για τα επόμενα χρόνια.

Η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία το 2014 και στις 21 Φεβρουαρίου αναγνώρισε δύο περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας που ελέγχονται από αντάρτες οι οποίοι υποστηρίζονται από τη Ρωσία ως ανεξάρτητα κράτη.

Από την εισβολή τους, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν αναλάβει τον έλεγχο τμημάτων γης στη νότια πλευρά της Ουκρανίας, βόρεια της Κριμαίας, εδαφών γύρω από τις περιοχές των ανταρτών και εδάφη στα ανατολικά και δυτικά του Κιέβου.

Η Ρωσία έχει υπό τον έλεγχό της τουλάχιστον άλλα 170.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα – μια έκταση όσο η Τυνησία ή η πολιτεία της Βόρειας Ντακότα των ΗΠΑ.

Η Ουκρανία έχει δηλώσει ότι δεν θα αναγνωρίσει ποτέ τον έλεγχο της Ρωσίας στην Κριμαία, την ανεξαρτησία των περιοχών των ανταρτών που υποστηρίζονται από τη Ρωσία ή τα επιπλέον εδάφη που κατέλαβε η Ρωσία.

Το Κίεβο έχει επανειλημμένα ζητήσει την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από το ουκρανικό έδαφος – συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. Ουκρανοί αξιωματούχοι λένε ότι δεν θα δεχτούν την προσάρτηση εδάφους ούτε θα αναγνωρίσουν τις υποστηριζόμενες από τη Ρωσία ανταρτικές περιοχές του Λουχάνσκ και του Ντόνετσκ.

Μια τέτοια αναγνώριση θα ισοδυναμεί ουσιαστικά με ρωσική επικυριαρχία έως και στο ένα τρίτο της επικράτειάς της Ουκρανίας, κάτι που ασφαλώς δεν είναι εύκολο να δεχτεί οπιοσδήποτε ηγέτης.

Για τη Μόσχα, η ουκρανική αναγνώριση του ρωσικού ελέγχου της Κριμαίας, των περιοχών των ανταρτών και πιθανώς της έκτασης βόρεια της Κριμαίας που της δίνει μια χερσαία γέφυρα προς την Κριμαία και τον έλεγχο των αποθεμάτων πόσιμου νερού για τη χερσόνησο, θα ήταν απαραίτητη.

Η περιοχή κατά μήκος της νότιας πλευράς της Ουκρανίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Ρωσία καθώς προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το 1783 από τη Ρωσίδα αυτοκράτειρα, Αικατερίνη Β′ μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Μια επιλογή είναι ουσιαστικά να μπει στην άκρη το ζήτημα της Κριμαίας συμφωνώντας σε μια 15ετή περίοδο διαβούλευσης σχετικά με το καθεστώς της προσαρτημένης χερσονήσου. Οι Ουκρανοί εθνικιστές, ωστόσο, μπορεί να το δουν ως διχοτόμηση.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι η Κριμαία είναι μέρος της Ρωσίας, επομένως δεν θα δεχτεί συζήτηση για την τύχη της.

Ορισμένοι αναλυτές είναι δύσπιστοι παρά τις αισιόδοξες δηλώσεις μετά τις συνομιλίες στην Κωνσταντινούπολη την Τρίτη.

«Η Μόσχα δεν θα συμφωνήσει σε τίποτα με το Κίεβο εκτός και αν πρόκειται για πλήρη συνθηκολόγηση (και δεν είναι αυτό που συζητείται)», δήλωσε η Τατιάνα Στανοβάγια, μια αλλοδαπή μελετήτρια στο Carnegie Moscow Center.

2) Ουδετερότητα: Η Ουκρανία συμφωνεί να είναι ουδέτερη, όπως έκανε άλλωστε το 1990
Η Ουκρανία πρότεινε γραπτώς να είναι ουδέτερη χώρα με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Τουρκία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Μια τέτοια απόφαση θα απαιτούσε δημοψήφισμα και το Κίεβο είπε ότι οι εγγυήσεις ασφαλείας θα μπορούσαν να δοθούν μόνο όταν η Ρωσία αποσύρει τα στρατεύματά της.

Μετά από συνομιλίες στην Τουρκία, η Ρωσία συμφώνησε να περιορίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις γύρω από το Κίεβο.

Μέλη της ουκρανικής αντιπροσωπείας παρευρίσκονται στις συνομιλίες με Ρώσους διαπραγματευτές, καθώς η επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται, στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκία, 29 Μαρτίου 2022.
Μέλη της ουκρανικής αντιπροσωπείας παρευρίσκονται στις συνομιλίες με Ρώσους διαπραγματευτές, καθώς η επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται, στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκία, 29 Μαρτίου 2022.HANDOUT . VIA REUTERS
Ο Μεντίνσκι, Ρώσος διαπραγματευτής είπε ότι η Ουκρανία είχε εκφράσει την προθυμία να συμφωνήσει με τις βασικές απαιτήσεις της Μόσχας – να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της για την ένταξη της στο ΝΑΤΟ, να υιοθετήσει καθεστώς «μη μπλοκ», να αποκηρύξει κάθε προσπάθεια απόκτησης πυρηνικών ή άλλων όπλων μαζικής καταστροφής και να δεσμευτεί να μην φιλοξενήσει ξένα στρατεύματα ή στρατιωτικές βάσεις.

«Εάν εκπληρωθούν αυτές οι υποχρεώσεις, τότε η απειλή δημιουργίας προγεφυρώματος του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος θα εξαλειφθεί».

Η Ρωσία, σ′ αυτή την περίπτωση δεν θα αντιτασσόταν στην Ουκρανία -τα μέρη της οποίας βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Κιέβου- από την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο διάβολος, όμως, κρύβεται πάντα στη λεπτομέρεια. Καθώς η Σοβιετική Ένωση κατέρρεε, το κοινοβούλιο της Ουκρανίας στη Διακήρυξη της Κρατικής Κυριαρχίας του 1990, διακήρυξε την πρόθεσή του να είναι ένα μόνιμα ουδέτερο κράτος.

Ο Πούτιν δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι ήθελε γραπτές εγγυήσεις ότι η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο στρατιωτικό μπλοκ του ΝΑΤΟ. Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολόντιμιρ Zελένσκι δήλωσε ότι η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί σύντομα στο ΝΑΤΟ επειδή τα μέλη του δεν θα αποδεχτούν την Ουκρανία.

Η Ρωσία έχει επίσης επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων της Ουκρανίας. Στο Μνημόνιο της Βουδαπέστης του 1994, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο έδωσαν στην Ουκρανία διαβεβαιώσεις ασφαλείας σε αντάλλαγμα για την προσχώρηση του Κιέβου στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.

3) Ρωσικά δικαιώματα: Το καθεστώς της ρωσικής γλώσσας και των ρωσόφωνων στην Ουκρανία είναι ένα φλέγον ζήτημα για τη Μόσχα.
Ένας νόμος που ψηφίστηκε από την Ουκρανία το 2019 παραχώρησε ειδικό καθεστώς στην ουκρανική γλώσσα και την κατέστησε υποχρεωτική για τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα.

4) ”Αποναζιστικοποίηση”: Ο Πούτιν λέει ότι η Ουκρανία έχει επιτρέψει σε ομάδες ναζί να διαπράξουν «γενοκτονία» κατά των ρωσόφωνων κοινοτήτων.
Το Τάγμα Αζόφ, μέρος της εθνικής φρουράς της Ουκρανίας, έχει κατηγορηθεί από τη Μόσχα ότι είναι μια ναζιστική οργάνωση που τρομοκρατεί Ρώσους αμάχους και διαπράττει εγκλήματα πολέμου.

Συγκροτήθηκε το 2014 από εθελοντές που πολέμησαν ενάντια στις υποστηριζόμενες από τη Ρωσία περιοχές ανταρτών, οι ιδρυτές του έχουν εκφράσει ακροδεξιές και αντισημιτικές απόψεις και είναι υπέρμαχοι της υπεροχής της λευκής φυλής.

Ο πρώην Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, δεύτερος δεξιά, μιλά σε αξιωματικούς του Αποσπάσματος Ειδικών Επιχειρήσεων “Azov”, πιο γνωστό ως Τάγμα Aζόφ, κοντά στη γραμμή του μετώπου στο Svetlodarsk, στην περιοχή του Ντόνετσκ, στην Ουκρανία, Πέμπτη, Μάρτιο. 14, 2019.
Ο πρώην Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, δεύτερος δεξιά, μιλά σε αξιωματικούς του Αποσπάσματος Ειδικών Επιχειρήσεων “Azov”, πιο γνωστό ως Τάγμα Aζόφ, κοντά στη γραμμή του μετώπου στο Svetlodarsk, στην περιοχή του Ντόνετσκ, στην Ουκρανία, Πέμπτη, Μάρτιο. 14, 2019.VIA ASSOCIATED PRESS
Οι βοηθοί του ουκρανικού προέδρου έχουν επανειλημμένα αναφερθεί στον ρόλο του Τάγματος Αζόφ στην υπεράσπιση του λιμανιού της Μαριούπολης όπου και εδρεύει.

Η Ουκρανία απορρίπτει τέτοιους ισχυρισμούς περί γενοκτονίας κατά των Ρωσόφωνων. Ο Ζελένσκι λέει ότι η Ρωσία είναι αυτή που συμπεριφέρεται όπως οι Ναζί επικαλώντας την καταστροφή των πόλεων της Ουκρανίας.

Ποιοι είναι οι βασικοί διαπραγματευτές;
Οι συνομιλίες για την προσπάθεια να δοθεί ένα τέλος στη σύγκρουση ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου, τέσσερις ημέρες αφότου ο Πούτιν διέταξε την εισβολή στην Ουκρανία. Ορισμένες συνομιλίες έγιναν αυτοπροσώπως στα σύνορα της Λευκορωσίας ή στη Λευκορωσία και την Τουρκία, ενώ άλλες πραγματοποιήθηκαν μέσω τηλεδιάσκεψης.

Η ρωσική ομάδα ηγείται από τον προεδρικό σύμβουλο Βλάντιμιρ Mεντίνσκι, έναν Ρώσο που γεννήθηκε στη Σοβιετική Ουκρανία αλλά θεωρεί τη σύγχρονη Ουκρανία ως «ιστορικό φάντασμα» επειδή «η λεγόμενη ιστορία της Ουκρανίας δεν είναι απλώς άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χιλιετή ιστορία των Ρως / της Ρωσίας/ΕΣΣΔ αλλά αποτελεί η ίδια η ρωσική ιστορία».

O Μεντίνσκι δίπλα στον Πούτιν
O Μεντίνσκι δίπλα στον Πούτιν MIKHAIL SVETLOV VIA GETTY IMAGES
Ο Μεντίνσκι δήλωσε την Τετάρτη ότι η Ουκρανία είχε εκφράσει την προθυμία να συμφωνήσει με τις βασικές απαιτήσεις της Ρωσίας.

Οι επικεφαλείς της διαπραγματευτικής ομάδα της Ουκρανίας είναι ο υπουργός Άμυνας Ολέξει Ρεζνίκοφ και ο προεδρικός σύμβουλος Mιχάιλο Ποντόλιακ.

Ο Ολεξέι Ρεζνίκοφ
Ο Ολεξέι ΡεζνίκοφPETER NICHOLLS VIA REUTERS
Συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι;
Μια συνάντηση μεταξύ Πούτιν και Ζελένσκι θα ήταν ένδειξη μια πραγματικής πιθανότητας για ειρήνη, καθώς η Ρωσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν θα υπάρξει συνάντηση μέχρι να συμφωνηθούν σε μεγάλο βαθμό οι λεπτομέρειες μιας προκαταρκτικής συμφωνίας.
https://www.huffingtonpost.gr/entry/oi-eireneetikes-senomilies-yia-ten-oekrania-kai-oi-ametavletes-kokkines-yrammes_gr

Παντελής Κουλούκης: ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ …

Από
anixneuseis
-
1

του Παντελή Κουλούκη*

Στην Ελλάδα για μια ακόμη φορά «επιλέξαμε» να διχαστούμε.

–   Είμαστε με τους Ρώσους ή με τους Ουκρανούς;

  • Θέλουμε ουδετερότητα ή συντασσόμαστε αδιαμαρτύρητα με το ΝΑΤΟ και την Δύση;
  • Συμπορευόμαστε με την ομάδα του τάδε καθηγητή ή με την σχολή σκέψης του «γνωστού» think tank;
  • Ακολουθούμε τους ρεαλιστές ή μήπως η ανάλυση μας εμπεριέχει στοιχεία κονστρουκτιβισμού;
  • Παρερμηνεύουμε ή αναλύουμε ορθά το έργο του Θουκιδίδη, προκειμένου να ενισχύσουμε την θεώρηση μας για την τραγωδία στην Ουκρανία;
  • Ευθύνεται η Δύση, όπως εμφατικά τονίζει από το 2014 ο καθηγητής John Mearsheimer, για τον πόλεμο ή απλά ο πρόεδρος Πούτιν είναι ένας στυγνός δικτάτορας που επιδιώκει την πλήρη υποταγή της Ουκρανίας;
  • Αποδεχόμαστε ή οχι τους Ουκρανούς ναζιστές εφόσον στηρίζουμε τον πρόεδρο Ζελένσκι;
  • Αποτελεί η Ρωσική εισβολή απάντηση στην καταπίεση μεγάλων  Ρωσόφωνων πληθυσμιακών ομάδων στο εσωτερικό της Ουκρανίας;

Στα πλαίσια μια ορθολογικής ανάλυσης όλα τα παραπάνω θα συνέθεταν μια πραγματική ευκαιρία για σύνθεση και αντικειμενική αποτίμηση του πολύπλοκου Ουκρανικού ζητήματος.

Στην Ελλάδα όμως αυτό δεν πρόκειται  να γίνει ΠΟΤΕ.

Στο εσωτερικό της χώρας δημιουργήσαμε σχεδόν ακαριαία ομάδες προτιμήσεων μεταξύ ρωσόφιλων, ευρωσκεπτικιστών και εκείνων που υποστηρίζουν απόλυτα τον δυτικό συνασπισμό.

Οι πρώτοι ανησυχούν για πιθανά αντίμετρα του Πούτιν ιδιαίτερα προς τις χώρες που έδειξαν υπερβάλλοντα αντιρωσικό ζήλο, οι δεύτεροι τονίζουν δικαιολογημένα την διαχρονικά αβάσταχτη ελαφρότητα που επέδειξαν οι Δυτικοί Θεσμοί σε Κύπρο (1974), Γιουγκοσλαβία (1991) όπου η διάλυση της άφησε μακροπρόθεσμες δισεπίλυτες οικονομικές και πολιτικές πληγές στην περιοχή, Αρμενία-Ναγκόρνο Καραμπάχ (1994 και 2020), Ν. Οσετία και Αμπχαζία (2008), Κριμαία (2014), ενώ οι τρίτοι με επιχείρημα την απαραίτητη διατήρηση του status qvo στηρίζουν το περιβόητο «συνδικάτο» ΕΟΚ και ΝΑΤΟ.

Εξαντλητικές αναλύσεις κάθε λογής ειδικών  (καθηγητών,δημοσιογράφων,πολιτικών,αναλυτών,διπλωματών, στρατιωτικών) σε όλα τα ΜΜΕ συνεπικουρούμενες από τα αντίστοιχα σχόλια των οπαδών της κάθε μιας προσέγγισης στα αντίστοιχα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Διαξιφισμοί, ψευδοδιλλήματα, εντάσεις, απειλές και στο βάθος «σαλαμοποίηση». Φτάσαμε δε στο σημείο να διεξάγουμε έρευνες κοινής γνώμης προκειμένου να πιστοποιήσουμε την απόλυτη σύγχυση μας.

Ποιος έχει δίκιο άραγε;

Μα προφανώς όλοι και κανείς.

Για παράδειγμα μια πιθανή αναγνώριση της ΤΔΒΚ από τον Λαβρόφ θα ήταν καταστροφική για τα ελληνικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα μια Ευρωπαϊκή άρνηση για επέκταση των κυρώσεων προς  Τουρκία θα εξέθετε την εγχώρια κυβερνητική στρατηγική υπέρ της Ουκρανίας και τέλος αντίστροφα, μια πιθανολογούμενη Αμερικανική αναθέρμανση και υποστήριξη του East Med και των συνιστωσών του θα αποτελούσε δικαίωση της Ελληνικής στάσης.

Δυστυχώς  εμείς που παρακολουθούμε ως πολίτες αυτές τις περίπλοκες γεωπολιτικές εξισώσεις διαπιστώνουμε για μια ακόμη φορά ότι είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων. Παραμένουμε ψεύτο ιδεαλιστές, κοινωνοί μικροπολιτικών συμφερόντων και έτοιμοι να χαρακτηρίσουμε υποκριτικά όποιον διαφωνεί με την άποψη μας άσχετο, κατευθυνόμενο και ολίγον προδότη. Αν και η συντριπτική πλειοψηφία ξεκινά με την φράση… καταδικάζουμε την ρωσική εισβολή… καταλήγουμε σε χιλιάδες παραλλαγές και ερμηνείες διότι όλοι μας πάσχουμε από την ανάγκη να εκφράσουμε  κάτι το διαφορετικό.

Συγχωρέστε για την υπερβολή,  αλλά θέλω το πω. Έχουμε «ξεφτιλίσει» κυριολεκτικά τον Θουκιδίδη με τον τρόπο που τον αναφέρουμε συνεχώς και επι παντός επιστητού.

Μέσα στον ορυμαγδό προφανώς και υπάρχουν ψύχραιμες φωνές που ομιλούν για κοινωνική  σύμπνοια στην βάση του εθνικού συμφέροντος. Δεν είναι όλοι το ίδιο.

Ωστόσο το πρόβλημα διαιωνίζεται.Το ελληνικό ακροατήριο τα τελευταία 50 χρόνια (ή μήπως 200) εκπαιδεύεται συστηματικά και με συνέπεια στον διχασμό και τον λαϊκισμό. Παραδοσιακοί εναντίον εκσυγχρονιστών, προοδευτικοί εναντίον φιλελεύθερων, εθνικιστές εναντίον εθνομηδενιστών, εμβολιασμένοι εναντίων αρνητών, αριστεροί εναντίον δεξιών, βορράς εναντίον νότου, κατέχοντες  εναντίον φτωχών ….και ο κατάλογος εμπλουτίζεται συνεχώς με κάθε είδους ανοησία.

Μεγάλος ασθενής μέσα σε αυτήν την κατρακύλα, τα εθνικά μας θέματα καθώς και η χάραξη μιας κοινής εθνικής στρατηγικής.

Είναι όμως όλα τόσο μαύρα;

Προφανώς και ΟΧΙ.

Όπως έχω εξηγήσει σε προηγούμενη αρθογραφία μου η Ελλάδα σταδιακά από το 2009 έχει αντιστρέψει μια άτολμη και φοβική εξωτερική πολιτική πολλών δεκαετιών. Προσέγγιση με Ισραήλ, συμφωνία των Σκοπίων (με τις όποιες αδυναμίες), διμερή-τριμερή-πολυμερή σχήματα συνεργασίας, επέκταση 12 μιλίων Ιόνιο, «μερική» οριοθέτηση ΑΟΖ με Αίγυπτο, αμυντική συμφωνία με Γαλλία και ΗΠΑ αποτελούν θετικά δείγματα εξωτερικής πολιτικής.

Εμείς όμως αντί να συνεχίσουμε πάνω σε αυτές τις νόρμες σφαζόμαστε για το εάν έκανε καλό στην χώρα η κίνηση του πρωθυπουργού να αποστείλει στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία.

Μάλιστα φθάνουμε στο εξής σημείο παράκρουσης : εάν η αποστολή αυτή συνδυαστεί με την απαίτηση επιβολής κυρώσεων από ΕΕ στην Τουρκία για την παράνομη εισβολή και κατοχή της Βόρειας Κύπρου, τότε ορθά πράξαμε. Αν οχι τότε είμαστε αφελείς και δεν ξέρουμε τι μας γίνεται!

Το ΝΑΤΟ μας κοροϊδεύει, η ΕΕ μας εμπαίζει με την αναβλητικότητα της, οι πολιτικοί της χώρας σταθερά ανίκανοι και εμείς ως εκ τούτου οφείλουμε να είμαστε ψεύτο ουδέτεροι και να πράττουμε το εθνικό μας συμφέρον που είναι οι ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ!

Εγώ πάλι νόμιζα με το φτωχό μου το μυαλό ότι εδώ και 48 χρόνια κυριολεκτικά καμία παγκόσμια δύναμη δεν μας έχει στηρίξει στο Κυπριακό. Τώρα όμως, αν συνδυάσουμε την μη αποστολή όπλων με την απειλή να σπάσουμε το ενιαίο δυτικό μέτωπο με ουδετερότητα  θα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΟΥΜΕ την διεθνή κοινότητα και θα «λυγίσει». Το «ξανθό» γένος, τα «αδέρφια» μας οι Αμερικάνοι, οι συμπολίτες μας Ευρωπαίοι και οι Κινέζοι προασπίζουν ορθά τα εθνικά τους συμφέροντα. Και μάλιστα, χώρες όπως η Γερμανία, δεν διστάζει να ανατρέψει πάγιες πολιτικές 70 ετών και να επαναξοπλισθεί χωρίς καμία ουσιαστική εσωτερική αντίδραση!

Εμείς άραγε με την ατελείωτη εσωτερική φαγωμάρα και μικροπολιτική τύφλωση πράττουμε ανάλογα;

Δεν θα βαρεθώ να το λέω και να γίνομαι εκνευριστικός.

Χρειαζόμαστε επειγόντως «συνταγή» εθνικής ομοψυχίας και καταπολέμησης της δημογραφικής κατρακύλας.

Τα δυο αυτά ζητήματα αποτελούν ωρολογιακές βόμβες στα θεμέλια της εθνικής μας ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ.

Όσοι πιστοί προσέλθετε …

*Master of Arts in Governance, Development and Security

ΠΑΛΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΥΠΕΞ. ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΞΕΝΗ ΕΤΑΙΡΕΊΑ

Από
anixneuseis
-
2
Θα επανέλθω στο χθεσινό θέμα ανάθεσης απο το ΥΠΕΞ (κατά τον Εκπρόσωπό του απο την Ευρωπαϊκή Επιτροπή), της μεταρρύθμιης του υπουργείου απο την ιδιωτική εταιρεία Price Waterhouse.
1.-Οι αντιδράσεις είναι ποικίλες. Η σημαντικότερη είναι ότι η Ελλάδα ως κράτος δεν υφίσταται, ουσιαστικά. αντιμετωπίζεται ως κάτι χειρότερο απο προτεκτοράτο. Η Τουρκία με την μέθοδο της διολισθήσεως κερδίζει πόντους στην αποδοχή των αξιώσεών της. Σε όποιες συμφωνίες προέβη η ελληνική κυβέρνηση (Ιταλία και Αίγυπτος για ΑΟΖ) το έκανε με σοβαρές παραχωρήσεις για να αντιμετωπίσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο του οποίου η αντιμετώπιση, επίσης δεν φαίνεται να έχει θετική εξέλιξη.
2.-Η παραχώρηση σε ξενη ιδιωτική εταιρεία της μεταρρύθμισης ενός απο τους δύο πνεύμονες του κράτους δείχνει αδυναμία ελέγχου του σκληρού κρατικού πυρήνα. Υπάρχει,βεβαίως, το στοιχείο της εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων (ίσωςκαι μέρους της κυριαρχίας) λόγω της συμμετοχής στην ΕΕ αλλά εδώ έχουμε ένα φαινόμενο που ξεπερνά τα συμφωνηθέντα. Να παραχωρήσουμε κυριαρχία αλλά να υπάρξει και μια κοινή εξωτερική πολιτική και αμυνα που θα διασφαλίζει την ακεραιότητα της χώρας. Υπάρχει;
3.-Έρχομαι στον πυρήνα. Πριν μερικές ημέρες ο διεθνής ιστότοπος Euractiv είχε γράψει πως στην κομισιον υπάρχει προβληματισμός για το ποιος θα χειριστεί στην Ελλάδα τα 30 ΔΙΣ απο το Ταμείο Ανάκαμψης. Και σκέφτονταν την υποστήριξη μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών.
Η κομισιον το διέψευσε. Δεν θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά. Το δημοσίευμα μιλούσε για προβληματισμούς κύκλων της κομισιόν. Όχι για απόφαση. Απόφαση, αλλωστε, σε τέτοια θέματα δεν μπορεί να ληφθεί.
4.-Προέκταση του δημοσιεύματος το οποίο αναπαρήγαγα στις Ανιχνεύσεις, ήταν μια δική μου πληροφόρηση ότι στις Βρυξέλλες θέλουν τα 30 δισ να τα διαχειριστούν γερμανικές ή άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες και οι ελληνικές να είναι υπεργολάβοι
5.-Νομίζω πως η περίπτωση που είδε το φως της δημοσιότητας με το ΥΠΕΞ είναι μια πρώτη εφαρμογή αυτής της λογικής. Το ΥΠΕΞ ζήτησε να υπαχθεί στο Ταμείο Ανάκαμψης η μεταρρύθμιση του υπουργείου και η Επιτροπή όρισε η ίδια εταιρεία που θα το κάνει.
6.-Υπάρχουν συνέπειες απο αυτήν την ανάθεση; Κύρους ναι. Ουσίας (δηλαδή αποκάλυψης απορρήτων του ΥΠΕΞ) δεν γνωρίζω. Ας βγουν οι πρέσβεις να μας το πουν.
7.-Πέρυσι αν δεν κάνω λάθος, τέτοιον καιρό ο Δένδιας έφερε στη βουλή νομοσχέδιο με το οποίο μας ταλάνισαν ότι μεταρρυθμίζεται το υπουργείο και αποτελεί τομή στην πορεία του. Ένα χρόνο μετά το υπουργείο χρειάζεται και άλλη μεταρρύθμιση; Τι είναι οι μεταρρυθμίσεις;

«Μνημόνιο» Κομισιόν: Βάζουν «καπέλο» ξένη ιδιωτική εταιρεία στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών

Από
anixneuseis
-
0

Απίστευτο και όμως αληθινό! Η Κομισιόν, όπως υποστήριξε ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, επέβαλε μεγάλη ιδιωτική εταιρεία συμβούλων (σύμφωνα με πληροφορίες, την Price Waterhouse) στο -νευραλγικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα και με αρκετά απόρρητα στοιχεία- ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών

Στην Κομισιόν επέρριψε την ευθύνη για την ανάθεση του «σχεδίου μεταρρύθμισης» του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών σε ξένη, μεγάλη εταιρεία συμβούλων, ο εκπρόσωπος του, Αλέξανδρος Παπαϊωάννου.

Κατά τη διάρκεια της σημερινής τακτικής ενημέρωσης των εκπροσώπων των Μέσων Ενημέρωσης, σε ερώτηση που του υπεβλήθη εάν έχει ανατεθεί σε ξένη, μεγάλη εταιρεία συμβούλων, και ειδικότερα στην Price Waterhouse, το «σχέδιο μεταρρύθμισης» ή μέρος αυτού, του υπουργείου Εξωτερικών, ο ίδιος, αν και δεν το αρνήθηκε, παρέπεμψε στην… Κομισιόν!

Ωστόσο, δείχνοντας ενοχλημένος, μετέθεσε την ευθύνη για τη λήψη αυτής της απόφασης στην Κομισιόν, η οποία, όπως είπε, όταν πρόκειται για προγράμματα του ευρωπαϊκού Ταμείου, θέλει να αναθέτει σε τέτοιες εταιρείες συμβούλων σχετικά έργα.

Αναλυτικότερα, απάντησε: «Κοιτάξτε να δείτε για να είμαστε ξεκάθαροι. Το υπουργείο Εξωτερικών έχει ζητήσει στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης Τεχνική Βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη μεταρρύθμιση του υπουργείου. Στο πλαίσιο αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί μόνη της να επιλέξει ποιός θα αναλάβει αυτή τη βοήθεια. Από εκεί και πέρα, οποιοδήποτε ερώτημα έχετε για το ποιός θα κάνει, τι θα κάνει, αυτά μπορείτε να τα απευθύνετε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δεν είμαι αρμόδιος εγώ να απαντήσω».

Εύλογα, όμως, γεννάται το ερώτημα: Κάνει ό,τι θέλει η Κομισιόν στο ελληνικό Δημόσιο και μάλιστα σε ένα -νευραλγικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα και με πάμπολλα «απόρρητα»- υπουργείο, όπως το Εξωτερικών; Πολύ περισσότερο. Πως είναι δυνατόν η κυβέρνηση να το δέχεται, μετατρέποντας έτσι σε «μπανανία» κρίσιμους τομείς του ελληνικού κράτους; Με αυτό το σκεπτικό, την επόμενη φορά να τοποθετηθεί κάποια εταιρεία ξένων συμβούλων για να καταρτίσει το «σχέδιο εκσυγχρονισμού» του υπουργείου Άμυνας και των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η ελληνική κυβέρνηση, δεχόμενη την «επιτροπεία» και τα «μνημόνια» της Κομισιόν σε τομείς -πρώτης γραμμής- του κράτους, βάζει τη χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς. Όπως και να’ χει, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών και το μέγαρο Μαξίμου καλούνται να δώσουν πειστικές εξηγήσεις άμεσα. Είναι υποχρεωμένη η Ελλάδα να δέχεται σε τέτοιου είδους θέματα τις «ντιρεκτίβες» της Κομισιόν; Μπορούσε να αρνηθεί, αλλά δεν το έκανε;

Επιπλέον, για ποιον λόγο έπρεπε να δοθεί η κατάρτιση του «σχεδίου μεταρρύθμισης» σε ξένη ιδιωτική εταιρεία συμβούλων; Δε μπορούσε το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών να το κάνει; Να σημειωθεί ότι μόλις προ έτους, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, κατέθεσε στη Βουλή το σχέδιο που ίδιος είχε διαφημίσει ως τη μεγάλη μεταρρύθμιση στο υπουργείο του. Επρόκειτο για το νομοσχέδιο, το οποίο ψηφίστηκε, περί «Οργάνωσης και λειτουργίας υπουργείου Εξωτερικών, Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού και ρύθμισης θεμάτων διεθνούς αναπτυξιακής συνεργασίας και ανθρωπιστικής βοήθειας».

Από που κι ως που, λοιπόν, τώρα η ανάγκη για νέο «εκσυγχρονισμό» και «μεταρρύθμιση» του υπουργείου Εξωτερικών;

Να σημειωθεί πως, όταν είχε καταθέσει στη Βουλή το νέο «Οργανόγραμμα» του υπουργείου, στις 26-2-2021, ο Ν.Δένδιας, διαφημίζοντάς το, είπε ότι «αυτό το σχέδιο νόμου η κυβέρνηση Μητσοτάκη το θεωρεί σημαντική μεταρρύθμιση και απαραίτητο εκσυγχρονισμό του υπουργείου».

Προηγουμένως, στην ανακοίνωσή του, στις 17-2-2021, το υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε ότι το νομοσχέδιο «αποσκοπεί στη δημιουργία ενός σύγχρονου οργανωτικού σχήματος, το οποίο θα διευκολύνει την αποτελεσματική άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και την προώθηση των εθνικών συμφερόντων, καθώς οι απαιτήσεις σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο και η νέα, διευρυμένη πλέον, αποστολή του υπουργείου, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για τη μεταρρύθμιση των δομών και της λειτουργίας του υπουργείου».

Να σημειωθεί ότι το «Οργανόγραμμα» (ένας ογκώδης τόμος) που ψηφίστηκε στη Βουλή, στην αρχή του 2021, ήταν αποτέλεσμα εργασίας των ιδίων των υπηρεσιών του υπουργείου Εξωτερικών επί μακρόν, και παραδόθηκε έτοιμο από τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με τις εκλογές του 2019. Στη συνέχεια, ακολούθησαν σχεδόν … δύο έτη «αλλαγών» (!).

Να σημειωθεί, πάντως, ότι τον Σεπτέμβριο του 2021, η «Εφημερίδα των Συντακτών» είχε αποκαλύψει επιστολή του πρέσβη επί τιμή, Ν.Βαμβουνάκη, ο οποίος ανέφερε ότι 10.000.000 δολάρια που δόθηκαν από τη Σαουδική Αραβία στην Ελλάδα ως βοήθεια για την καταπολέμηση του κορονοϊού δεν κατατέθηκαν σε λογαριασμό του Δημοσίου αλλά στην εταιρεία Price Waterhouse and Coopers! Για το θέμα είχαν ζητηθεί εξηγήσεις στη Βουλή.

Σε παλαιότερη ενημέρωση των ΜΜΕ, τον Φεβρουάριο του 2022, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Α.Παπαϊωάννου, ο οποίος μάλιστα τοποθετήθηκε από τον Ν.Δένδια ως «συντονιστής για τη μεταρρύθμιση», είχε χαρακτηρίσει τη… «νέα μεταρρύθμιση» που προωθείται τώρα ως «μια τεράστια προσπάθεια», «σισύφειο έργο», ένα «δύσκολο έργο το οποίο θα συνεχιστεί στο διηνεκές, δεν είναι κάτι το οποίο έχει αρχή και τέλος».

Ο ίδιος τότε δεν είχε κάνει κάποια αναφορά σε ξένη ιδιωτική εταιρεία συμβούλων, λέγοντας πως ως συντονιστής θα «έχω ένα ρόλο συντονιστικό μεταξύ των διαφόρων ομάδων εδώ στο υπουργείο Εξωτερικών που έχουν αναλάβει τη μεταρρύθμιση».

Μεταξύ των άλλων, είχε αναφέρει για τη «νέα μεταρρύθμιση»:

-«Αυτή τη στιγμή συντάσσεται το Επιχειρησιακό Σχέδιο, 4ετές είναι, το οποίο ουσιαστικά θα λέει με αρκετές λεπτομέρειες σε κάθε δομή του υπουργείου Εξωτερικών, είτε είναι Διεύθυνση στο υπουργείο, είτε είναι πρεσβεία, είτε προξενείο ποιες δράσεις θα πρέπει να αναλάβει. Και βάσει αυτού θα γίνεται και μία αξιολόγηση μετά κατά πόσον επιτεύχθηκαν οι στόχοι ή όχι και αν όχι γιατί.

-Αναβάθμιση του παλαιού Κέντρου Ανάλυσης και Σχεδιασμού, το οποίο λέγεται πλέον Κέντρο Σχεδιασμού Εξωτερικής Πολιτικής, το think tank του υπουργείου Εξωτερικών.

-Αναδιάρθρωση των Αρχών Εξωτερικού από πολλές απόψεις, οικονομική, πού θα βρισκόμαστε, πού έχουμε πρεσβείες, πού έχουμε Γραφεία Εμπορικών και Οικονομικών Υποθέσεων, πού έχουμε Γραφεία Δημόσιας Διπλωματίας, πόσα άτομα χρειάζονται. Και αυτά είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον στρατηγικό σχεδιασμό. Άλλες Πρεσβείες χρειάζονται ενίσχυση, άλλες ίσως όχι.

-Ανάπτυξη του ανθρωπίνου δυναμικού και εκπαίδευση.

-Να επενδύσουμε περισσότερο στην ανάπτυξη της δημόσιας διπλωματίας».

Ελπίζουμε πολλά από τα παραπάνω να μη βρίσκονται στο αντικείμενο που έχει αναλάβει η Price Waterhouse, αλλά στις υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών. Διότι αν είναι να δώσει η Ελλάδα όλα τα στοιχεία των υπηρεσιών του υπουργείου Εξωτερικών της, εδώ σε όλο τον κόσμο, σε μια ξένη ιδιωτική εταιρεία, κι αν δε μπορεί να φτιάξει το σχέδιο από μόνο του το ΥΠΕΞ, καλύτερα να το κλείσουμε το «μαγαζί»!

antinews.gr

Πολ Κρούγκμαν: Ο Πούτιν, η προπαγάνδα του και οι μύθοι της δυτικής παρακμής

Από
anixneuseis
-
1

Οι απώλειες του «αρρενωπού» ρωσικού στρατού από τις ασθενέστερες ουκρανικές δυνάμεις επιβεβαίωσαν ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν κερδίζονται με εκδηλώσεις ανδροπρέπειας.

Φωτ. Mikhail Klimentyev, Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP.
ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ / THE NEW YORK TIMES

Η εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία είναι –πρώτα και κύρια– ένα έγκλημα. Υπήρξε, όμως, και ατόπημα. Σε λιγότερο από πέντε εβδομάδες, ο Πούτιν καταρράκωσε το στρατιωτικό κύρος της Ρωσίας, έπληξε την εθνική της οικονομία και ενίσχυσε τις δημοκρατικές συμμαχίες, τις οποίες ήλπιζε να υπονομεύσει. Πώς μπορεί να διέπραξε τέτοιο καταστροφικό σφάλμα;

Το σύνδρομο του δικτάτορα προσφέρει μέρος της απάντησης. Ο Πούτιν περιστοιχίζεται από κόλακες. Ολες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι οδηγήθηκε στον βάλτο αυτόν έχοντας πεισθεί από τη δική του προπαγάνδα. Εχουμε, ωστόσο, λόγους να πιστεύουμε ότι ο Πούτιν, όπως και πολλοί θαυμαστές του στη Δύση, πίστευε ότι οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι παρηκμασμένες και ανίκανες να προβάλουν αντίσταση.

Η παρακμή της Δύσης, όμως, δεν έχει να κάνει με την υπονόμευση των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών, αλλά με τον πόλεμο που δέχονται οι δημοκρατικές αξίες, όπως μέσω της αμφισβήτησης του κράτους δικαίου και της αδυναμίας να αποδεχθούμε την ήττα της παράταξής μας σε εκλογές (βλέπε Ντόναλντ Τραμπ και Ρεπουμπλικανικό Κόμμα). Η άποψη ότι τα χαλαρά ήθη καταστρέφουν τις μεγάλες δυνάμεις χρονολογείται από τα βάθη των αιώνων. Η χολιγουντιανή εκδοχή της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την αποδίδει στα όργια της άρχουσας τάξης, η οποία δεν είχε χρόνο να πολεμήσει τους επελαύνοντες βαρβάρους.

Οι σημερινοί Αμερικανοί συντηρητικοί μοιάζει να ενοχλούνται λιγότερο από τη χαλάρωση των σεξουαλικών ηθών, παρά από την αποσάθρωση του παραδοσιακού ανδρισμού. Σχολιαστής του Fox μιλούσε πρόσφατα για την «αρρενωπότητα» του κινεζικού στρατού, αντιπαραβάλλοντάς τη με τη «θηλυπρέπεια» των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Ο συντηρητικός γερουσιαστής του Τέξας Τεντ Κρουζ δημοσίευσε πρόσφατα μήνυμα στο Twitter, όπου συνέκρινε βίντεο στρατολογίας για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις με εικόνες Ρώσου αλεξιπτωτιστή με ξυρισμένο κεφάλι. Αντί λεζάντας στις δύο εικόνες, ο Κρουζ ανέφερε ότι ένα «πολιτικώς ορθό και ευνουχισμένο» στράτευμα δεν αποτελεί καλή ιδέα για την εγγύηση της αμερικανικής ασφάλειας. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να γνωρίζαμε την τύχη του ανώνυμου Ρώσου αλεξιπτωτιστή μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Οι βαριές απώλειες που υπέστη, πάντως, ο «αρρενωπός» ρωσικός στρατός από τις πολύ ασθενέστερες ουκρανικές δυνάμεις επιβεβαίωσαν αυτό που κάθε μελετητής της Ιστορίας γνωρίζει: οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν κερδίζονται με εκδηλώσεις ανδροπρέπειας, αλλά χάρη στον καλό ανεφοδιασμό, στη γρήγορη συντήρηση οχημάτων και στις αξιόπιστες επικοινωνίες. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι όσοι παριστάνουν τους σκληρούς, συνήθως δεν είναι όσο σκληροί θα ήθελαν. Η αντίδραση του Πούτιν στην αποτυχία του στρατού στην Ουκρανία θυμίζει πολύ τον Τραμπ, με την επιμονή του ότι όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, αρνούμενος να προβεί σε αυτοκριτική και εκφράζοντας παράπονα για την αριστερή «κουλτούρα ακύρωσης».

Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν οφειλόταν σε δήθεν ηθική παρακμή, αλλά στην υπονόμευση των κανόνων πολιτικής νομιμοποίησης και στην ολοένα και αυξανόμενη πολιτική βία. Το στοίχημα του Πούτιν, πως η θηλυπρεπής Δύση θα παρέμενε άπραγος παρατηρητής την ώρα που θα ολοκλήρωνε την κατάκτηση της Ουκρανίας, δεν κερδήθηκε. Ο πρόεδρος Μπάιντεν κινητοποίησε δημοκρατική συμμαχία, πρόθυμη να σπεύσει σε βοήθεια της Ουκρανίας. Την ερχόμενη φορά, όμως, η Αμερική ίσως δεν είναι σε θέση να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, εφόσον η χώρα έχει εγκαταλείψει τις δημοκρατικές αξίες.

“Καθημερινή”

1...2,0162,0172,018...3,040Σελίδα 2,017 από 3,040