Αρχική Blog Σελίδα 1625

Turkey won’t clear Sweden’s way into NATO for 3 months, Erdogan says

0

Though the delay does not fundamentally threaten Sweden’s membership, it could raise concerns among NATO partners that Turkey will use it as a bargaining chip to elicit new political or military concessions.

VILNIUS — Turkish President Recep Tayyip Erdogan said today that the country’s parliament will not be able to ratify Sweden’s NATO membership application until October, a delay likely to disappoint Stockholm and NATO nations just days after the way appeared clear for the alliance’s would-be 32nd member.

Erdogan agreed to pass an accession protocol for Sweden to Turkey’s Grand National Assembly on Monday, but he told media at the NATO Summit here that there is a “two-month-long recess for parliament” ending in October and it wouldn’t be possible to take up the matter before that.

Though the delay does not fundamentally threaten Sweden’s membership, it could raise concerns among NATO partners that Ankara will use it as a bargaining chip to elicit new political or military concessions.

For instance, the sale by the US of F-16 fourth generation fighter jets to Turkey, which has been complicated by strong opposition from Congress, remains one such item. In the wake of Erdogan’s agreement on Sweden’s accession — itself a reversal from an earlier hardline Turkish position — both sides stressed newfound optimism that a deal could be completed soon.

Erdogan said today that he was “more hopeful than ever” about the acquisition going ahead. Earlier in the day, Jake Sullivan, US national security adviser, said that President Joe Biden is “eager” to close the deal and “continues to consult closely” with Congress to make it happen.

“The president tells us that the US Congress is binding on F-16s, and he told us that he would do everything at his disposal to pass the deal,” added Erdogan. “We need to ratify the NATO deal, they need to get through Congress.”

Reuters reported in January that the Biden administration had notified Congress of a deal worth $20 billion for 40 new F-16s, later further described [PDF] as Block 70/72 Viper standard (F-16Vs) and Viper upgrade packages for 79 existing aircraft, in addition to 900 air-to-air missiles and 800 bombs.

Washington previously denied Turkey purchase of up to 100 F-35 fifth generation fighter jets and removed it from the Joint Strike Fighter program altogether in response to Ankara’s acquisition of Russian S-400 air defense systems.

Erdogan downplayed any suggestion that the US Congress might look to apply conditions to the F-16 deal however, such as restricting Turkey using the aircraft against Greece, as a dispute over the Aegean Sea lingers.

“Regarding Greece, and Northern Cyprus, we met [Greek Prime Minister Kyriakos] Mitsotakis today,” Erdogan said. “We don’t have a cause to gain more enemies. At today’s meeting, we discussed the ways to deepen our friendship. Our meeting today was a re-foundation of our relationship. To this date our F-16s weren’t used in that way, and from now on they won’t be used in that way [against Greece].”

https://breakingdefense.com/2023/07/turkey-wont-clear-swedens-way-into-nato-for-3-months-erdogan-says/?

Turkish defense exports jump led by interest in land systems, drones: Report

0

With several conflicts in motion, “middle layer suppliers like Turkey, South Korea and Israel with more speed and flexibility than traditional suppliers, and with much less political strings attached to their defense exports, are rapidly and successfully picking up the slack,” military analyst Sitki Egeli told Breaking Defense.

BEIRUT — With increased demand and amid ongoing conflicts, the Turkish defense industry experienced a jump across the board in 2022, leading the way with land systems as well as unmanned aerial vehicles exports.

In the latest sign of the demand for perhaps the nation’s most high-profile export, the TB2 Bayraktar UAV, this week a Ukrainian official announced the Turkish firm was constructing a factory in Ukraine to produce the drones.

The interest from foreign buyers comes at a key time for Ankara, according to Caglar Kurc, a defense analyst and professor at Abdullah Gül University.

“The sustainability of the Turkish defense industry is highly depended on exports. The Turkish defense market is not big enough to sustain the growing industry, especially during the economic and financial crisis that Turkey has experienced,” Kurc told Breaking Defense.

The Turkish defense and aerospace industry sector reached a $12.2 billion in revenue in 2022, a 20.05 percent increase from 2021, according to a report issued last month by the Defense and Aerospace Industry Manufacturers Association (SASAD). Although local defense orders remained similar to 2021, revenues from exports increased 36.32 percent, from $3.2 billion to $4.4 billion.

The report highlights an increase in all defense areas, with research and development (R&D) investments increased to $2.1 billion from $1.6 billion, a 25.72 percent increase.

“Exports are critical to the Turkish defense industry as they provide a source of revenue, boost the domestic economy, and help [Turkey] establish itself as a global player in the defense sector. The increasing turnover and revenues are important indicators that [Turkey’s] defense industry is on the right track and will continue to grow in the near future,” said Ali Bakir, non-resident senior fellow at the Atlantic Council’s Scowcroft Middle East Security Initiative.

He added that Turkey has found a niche in several areas in the export market, such as armored vehicles and drones.

“Turkish drones, like the Bayraktar TB2, have been used successfully in several conflicts, including in Syria, Libya, NK [Nagorno-Karabakh], Ethiopia, and Ukraine, which has raised the profile of Turkish drone technology,” Bakeer said. “Turkish defense producers are targeting new markets in Africa, South East Asia, and Europe besides the typical customers in the Middle East, America, and Europe.”

Surprisingly, land systems, and not UAVs, took lead in the Turkish defense exports. According to SASAD, the total value of exports amounted to $4.4 billion, divided as follows:

  • Land exports: $835 million
  • Sea exports: $561 million
  • Air (military) exports: $546 million
  • Weapons, Ammunition and Missile exports: $ 534.86 million
  • Security exports: $65 million
  • MRO exports: $86 million
  • Other exports: $371 million

Kurc said that selling land systems “is easier because they need little to no infrastructural investments, [and are] easy to train [on] and use. Though on the other hand, the market for land systems is highly competitive.”

He said foreign customers might especially be interested in Turkish land systems because they’ve been combat-proven, but also because Turkish firms are “more willing” to co-produce and co-develop land systems with partner nations. Turkish land systems are reportedly exported to more than a dozen countries.

Among the know importers of the land systems: Azerbaijan, Hungary, Kenya, Saudi Arabia, Gambia, the United Arab Emirates, Malaysia, Oman, Philippines, Georgia, Libya, Qatar, Indonesia and Somalia. There are many land systems producers in Turkey, including BMC, FNSS Savunma, Otokar, Nurol Makina, and Katmercile.

“The best example is Kaplan MT or Harimau Medium weight tank, jointly developed by [Turkey’s] FNSS and [Indonesia’s] PT Pindad. Turkey’s increased engagement in Africa, one of the main export markets of Turkey, also explains the overall increase,” Kurc told Breaking Defense.

Bakeer added that land platforms also face fewer export restrictions, compared to, say, drones.

“Although the land platforms enjoy good reputation, they are less sensitive in terms of technology, and there is high demand on them from different countries,” he said.

In a statement, the president of Turkish defense industry, Ismail Demir, said his country “will continue to build the Turkish defense industry in line with Turkey’s vision of global power by continuing to strengthen the high-capability industrial infrastructure, support design and development activities, and be a pioneer in domestic and national production.”

With The Flow

Turkish defense exports may be especially growing, but amid the ongoing conflicts in Ukraine, Syria and Sudan, there is a trend of increased military exports worldwide.

“Turkey is not the only country to have experienced significant jumps in defense exports. Other middle-rank defense equipment suppliers like Israel and South Korea have in fact increased their defense exports by even larger margins recently,” military and security studies analyst and associate professor at Izmir University of Economics in Turkey, Sitki Egeli, told Breaking Defense.

Egeli said that defense expenditures are picking up globally, to a peak not seen since the end of the Cold War.

“The war in Ukraine, as well as rapidly deteriorating security situation in Africa, MENA [Middle East, North Africa], and even Central Asia are unfortunately fueling demand for various categories of defense equipment. Middle layer suppliers like Turkey, South Korea and Israel with more speed and flexibility than traditional suppliers, and with much less political strings attached to their defense exports, are rapidly and successfully picking up the slack,” he concluded.

Earlier, visiting the International Defence Industry Fair, IDEF, that is held in Istanbul, one couldn’t but recognize the size of the land systems and armored vehicles market and development in Turkey. IDEF 2023 is set to take place later this month, so it remains to be seen if land systems will again reign, or if UAVs take the spotlight.

https://breakingdefense.com/2023/07/turkish-defense-exports-jump-led-by-interest-in-land-systems-drones-report/?

«Ο ακρωτηριασμός της Δύσης ή Η τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης» του Μίλαν Κούντερα (κριτική)

1

Για τον τόμο με δύο κείμενα του Μίλαν Κούντερα (Milan Kundera) «Ο ακρωτηριασμός της Δύσης ή Η τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης» (μτφρ. Γιάννης Η. Χάρης, εκδ. Εστία), εκ των οποίων το πρώτο διαβάστηκε στο Συνέδριο των Τσεχοσλοβάκων Συγγραφέων το 1967 και το δεύτερο δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό “Le Débat” τον Νοέμβριο του 1983.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Δύο κείμενα του μεγάλου Τσέχου συγγραφέα που συζητήθηκαν πολύ στην εποχή τους και σήμερα λόγω της εισβολής Πούτιν στην Ουκρανία γίνονται εκ νέου επίκαιρα.

Πρώτο κείμενο: Συνέδριο Τσεχοσλοβάκων Συγγραφέων 

Το πρώτο κείμενο είναι η ομιλία του στο Συνέδριο των Τσεχοσλοβάκων Συγγραφέων το 1967, την εποχή που κορυφωνόταν η σύγκρουση ανάμεσα στον παλιό κομμουνιστικό μηχανισμό και στους νέους ηγέτες της χώρας (Ντούμπτσεκ) που αναζητούσαν ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο και δημοκρατικό πρόσωπο. Μια μάχη που χάθηκε μετά τη σοβιετική εισβολή της 20ης Αυγούστου 1968 που κατέπνιξε την Άνοιξη της Πράγας. Αν κρίνουμε από τα όσα σχετικώς ελεύθερα κατέθεσε ο Κούντερα στην ομιλία του, ορθώς ο σοβιετικός και κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός ανησυχούσε για το μέχρι που μπορούσε να φτάσει η Άνοιξη της Πράγας. Μέχρι την απελευθέρωση της τσεχοσλοβάκικης Κοινωνίας των Πολιτών, μέχρι δηλαδή το τέλος του κομμουνισμού. Ένα τέλος που ήρθε το 1989-1991, 23 χρόνια αργότερα. Αν είχε πραγματοποιηθεί τότε, ίσως οι εξελίξεις μετά το 2000 να μην ήταν τόσο αρνητικές για τις δυτικές σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Γυρνώντας στο 1967 και στην ομιλία του Κούντερα, αυτός επιχειρηματολογεί για το πόσο έχει ανάγκη την ελευθερία το τσέχικο έθνος για να επιβιώσει. Αντλεί επιχειρήματα υπέρ αυτής του της θέσης από τον ρόλο της τσέχικης διανόησης τον 19ο αιώνα, η οποία συνέβαλε στην ανάσταση της μισοξεχασμένης τσέχικης γλώσσας και του τότε ημιθανούς τσεχικού λαού. Τότε κάποιοι έθεταν το ερώτημα μήπως μικρά έθνη όπως η Τσεχία τότε, και η Ουκρανία σήμερα θα πρόσθετα, δεν είναι καλύτερο να ενσωματώνονται σε κάποια μεγαλύτερα; Συγκεκριμένα, δεν θα ήταν καλύτερος ο εκγερμανισμός του τσεχικού έθνους ή ο εκρωσισμός του ουκρανικού; Όχι, απάντησε η τσέχικη διανόηση τον 19ο αιώνα. Όχι, βροντοφωνάζει και το 1967 ο Κούντερα για τον απειλούμενο τότε εκσοβιετισμό–εκρωσισμό της ενιαίας Τσεχοσλοβακίας. Όχι, καλούμαστε να πούμε και εμείς μαζί με τον ουκρανικό λαό. Αλλά μήπως και ο Ερντογάν τα ίδια δεν ονειρεύεται;

Η επιλογή των Τσέχων ήταν να αφήσουν τη γλώσσα τους να μετατραπεί σε διάλεκτο ή να γίνουν ευρωπαϊκό έθνος στηρίζοντας τη γλώσσα τους και τον πολιτισμό τους. Επέλεξαν τον δεύτερο δρόμο.

Οι πνευματικές ελίτ της τσεχικής αναγέννησης κράτησαν το έθνος ζωντανό με την προοπτική της ενσωμάτωσής του σε κάτι ακόμη μεγαλύτερο από τη Γερμανία, στην ενσωμάτωσή του στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Κρατώ την επισήμανσή του για τον τεράστιο ρόλο που έπαιξαν σ’ αυτή την προσπάθεια όχι μόνο οι συγγραφείς αλλά και οι μεταφραστές. Να μη το ξεχνάμε ποτέ αυτό, ειδικά όσοι προερχόμαστε από έθνη που η γλώσσα τους μιλιέται από λίγους και ειδικά στην Ελλάδα που έχουμε παράδοση πολλών καλών μεταφραστών. Η επιλογή των Τσέχων ήταν να αφήσουν τη γλώσσα τους να μετατραπεί σε διάλεκτο ή να γίνουν ευρωπαϊκό έθνος στηρίζοντας τη γλώσσα τους και τον πολιτισμό τους. Επέλεξαν τον δεύτερο δρόμο.

Η σοβιετοποίηση και η κομμουνιστικοποίηση της χώρας απειλούσε, στον 20ο αιώνα πλέον, αυτή την επιλογή. Και την απειλούσε γιατί αμφισβητούσε την ελευθερία πάνω στην οποία στήθηκε ο ενταγμένος στην Ευρώπη τσεχικός πολιτισμός. Η τσεχική κουλτούρα, η ελάχιστα αριστοκρατική τσέχικη λογοτεχνία, προφύλασσαν μέχρι τότε την τσεχική εθνική ταυτότητα. Η σοβιετοποίηση και κομμουνιστικοποίηση της χώρας οδηγούσε ξανά την τσεχική κουλτούρα μακριά από την Ευρώπη. Αυτό όμως θα ήταν και ο θάνατός της. Γιατί αυτό που συνέβαινε από το 1945 μέχρι το 1967 στη χώρα ήταν η προσπάθεια αποκοπής της από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα και από τον χριστιανισμό ως τις δυο βασικές πηγές του ευρωπαϊκού πνεύματος.

Προσωπικά εδώ με κατέπληξε το γεγονός πως ο Κούντερα ξέχασε τον Διαφωτισμό ως την τρίτη πηγή της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας και πολιτισμού. Ενώ αφήνω κατά μέρος και την εκ μέρους του αποδοχή ως αληθινού γεγονότος την αποδιδόμενη στον Βολταίρο φράση «διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Ευτυχώς ο πολύ καλός μεταφραστής και φιλόλογος Γιάννης Η. Χάρης τον «διορθώνει» με μια σημείωσή του. Βεβαίως, ως μεγάλος συγγραφέας και παρά τις διώξεις που αυτός και οι ομοϊδεάτες του είχαν υποστεί, σπεύδει να αρνηθεί τη βαθύτατα αντιδραστική ταύτιση φασισμού και κομμουνισμού. Γι’ αυτόν «ο φασισμός που βασίζεται σ’ έναν απροκάλυπτο αντιουμανισμό, δημιούργησε μια σχετικά απλή κατάσταση στο ηθικό επίπεδο: επειδή παρουσιάστηκε ο ίδιος σαν αντίθεση των ουμανιστικών αρχών και αρετών, τις άφησε άθικτες. Ενώ ο σταλινισμός υπήρξε κληρονόμος ενός μεγάλου ουμανιστικού κινήματος, το οποίο παρά τη σταλινική μανία, μπόρεσε να διατηρήσει αρκετές από τις αρχικές στάσεις, ιδέες, συνθήματα, γλώσσα και όνειρα». (σ. 36)

Το μείζον όμως σ’ αυτή την ομιλία είναι η θέση του μεγάλου μυθιστοριογράφου πως η τύχη της τσέχικης λογοτεχνίας και του τσέχικου έθνους εξαρτώνται από την πρόοδο της ελευθερίας του πνεύματος. Καταλήγει μάλλον πεσιμιστικά πως αν και υπήρχε το 1967 ευκαιρία για μια νέα τσεχική αναγέννηση, αμφέβαλλε αν η εθνική κοινότητα και η διανόηση είχαν συνείδηση αυτής της ευκαιρίας. Ο Ζακ Ρούπνικ παρουσιάζει τους συμμετέχοντες και τις αντιδράσεις που υπήρξαν από την πλευρά του καθεστώτος σ’ όσα διαμείφθηκαν στο Συνέδριο.

Δεύτερο κείμενο: Ο ακρωτηριασμός της Ευρώπης

Το δεύτερο κείμενο, στο πλαίσιο του οποίου μας εισάγει ο Πιέρ Νορά, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Le Débat” τον Νοέμβριο του 1983, οκτώ χρόνια από τη στιγμή που ο Κούντερα είχε διαφύγει στη Γαλλία. Κείμενο που μεταφράστηκε στις περισσότερες δυτικές χώρες και σ’ όλες τις χώρες του σοβιετικού μπλοκ και εκεί τυπωνόταν σε αυτοεκδόσεις (σαμιζντάτ) και μοιραζόταν από σπίτι σε σπίτι. Προσωπικά έχω βιώσει τη χαρά απλών πολιτών, όταν είχα την ευκαιρία να τους μοιράζω τέτοια κείμενα, συμπεριλαμβανόμενου και του κειμένου του Κούντερα. Χαρά που συμμερίζονταν πολωνοί πολίτες, αλλά και βούλγαροι, ρώσοι, κουβανοί και πολλοί άλλοι που δεινοπαθούσαν κάτω από τον ίδιο δυνάστη: τη σοβιετική ολοκληρωτική εξουσία.

Βεβαίως λέγοντας Ευρώπη δεν έχει υπόψη του ένα γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά μια πνευματική έννοια συνώνυμη της λέξης «Δύση».

Γι’ αυτό και δεν συμμερίζομαι την άποψη του Κούντερα πως αν και Ρώσοι και Βούλγαροι υπέφεραν το ίδιο πολιτικά, δεν βίωναν το ίδιο τη σύγκρουση πολιτισμών όπως τη βίωναν οι τρεις λαοί της Κεντρικής Ευρώπης. Κατά τον μεγάλο μυθιστοριογράφο οι τρεις χώρες (Τσεχία, Πολωνία και Ουγγαρία) που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο περιήλθαν στην εξουσία του Στάλιν και πολιτικά δεν ανήκαν πλέον στη Δυτική Ευρώπη, βίωναν όχι μόνο ένα πολιτικό αλλά και ένα πολιτισμικό σοκ, παρόλο που εξακολουθούσαν να ανήκουν στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Βεβαίως λέγοντας Ευρώπη δεν έχει υπόψη του ένα γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά μια πνευματική έννοια συνώνυμη της λέξης «Δύση».

Το δοκίμιό του ξεκινά με τον διευθυντή του Ουγγρικού Πρακτορείου Ειδήσεων που το 1956 μετά την εισβολή των Σοβιετικών έστειλε ένα τηλεγράφημα το οποίο τελείωνε με τα λόγια «Θα πεθάνουμε για την Ουγγαρία και την Ευρώπη». Σύμφωνα με τον Κούντερα οι τρεις αυτοί λαοί είναι αναπόσπαστο τμήμα της Δύσης και του πολιτισμού της. Στην Ανατολή (Ρωσία-Βουλγαρία) βλέπει κοινωνίες διχασμένες μεταξύ Δύσης και Ανατολής, ενώ οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης δεν είναι διχασμένες. Κατ’ αυτόν δεν υπάρχουν δυο Πολωνίες. Μέγα λάθος και τότε και πολύ περισσότερο σήμερα με την Πολωνία του Κατσίνσκι και την Ουγγαρία του Ούρμπαν. Αλήθεια τι να σκέφτεται σήμερα με τους αντιευρωπαϊστές πολιτικούς που ψηφίζουν αυτοί οι τρεις λαοί;

Εξάλλου όλοι οι λαοί είναι διχασμένοι και τριχασμένοι. Για παράδειγμα ο γερμανικός χωρίζεται σ’ αυτόν του δυτικού πολιτισμού και της γερμανικής κουλτούρας, της δυτικής κοινωνίας και της γερμανικής κοινότητας, ο ελληνικός διχάζεται ανάμεσα στον εκδυτικισμό και την καθ’ ημάς Ανατολή, το ίδιο και ο πολωνικός, ο ουγγρικός και ο τσέχικος. Αλλού βρίσκεται η αξία της παρέμβασης του Κούντερα και όχι σ’ αυτή του την απλούστευση περί ενιαίου δυτικού χώρου και διχασμένου ανατολικού. Βρίσκεται στην αντίληψή του πως «η ταυτότητα ενός λαού ή ενός πολιτισμού αντανακλάται και συνοψίζεται στο σύνολο των πνευματικών του δημιουργιών που αποκαλούμε συνήθως «κουλτούρα». (σ. 53)

Αλλού βρίσκεται η αξία της παρέμβασης του Κούντερα και όχι σ’ αυτή του την απλούστευση περί ενιαίου δυτικού χώρου και διχασμένου ανατολικού. Βρίσκεται στην αντίληψή του πως «η ταυτότητα ενός λαού ή ενός πολιτισμού αντανακλάται και συνοψίζεται στο σύνολο των πνευματικών του δημιουργιών που αποκαλούμε συνήθως «κουλτούρα».

Αλλά αυτή η κουλτούρα δεν μπορεί να υπάρξει εκεί που δεν υπάρχει ελευθερία και εκεί όπου ένας λαός όπως ο ρωσικός μέσω του μισητού κομμουνισμού επιδιώκει να επιβάλλει τη δική του ομοιομορφία. Γιατί η μικρή Κεντρική Ευρώπη των τριών χωρών, με την προσθήκη της Αυστρίας, επιβάλλει τη μεγαλύτερη πολυμορφία στον μικρότερο δυνατόν γεωγραφικό χώρο, ενώ η Ρωσία επιβάλλει τη μικρότερη δυνατή ποικιλομορφία στον μεγαλύτερο δυνατόν χώρο. Ο κομμουνισμός, από τη μια είναι άρνηση της ρωσικής ιστορίας (της θρησκευτικότητάς της, λόγου χάρη) αλλά και ολοκλήρωση των συγκεντρωτικών της τάσεων και ονείρων της για μια μεγάλη Ρωσική Αυτοκρατορία. Σαν αυτή που ονειρεύεται σήμερα ο άθλιος Πούτιν. Βεβαίως, υποστηρίζει, υπήρχαν τότε Ρώσοι που στεναχωριόνταν όταν πολλοί ταύτιζαν την αγαπημένη τους πατρίδα με τον κομμουνισμό. Σίγουρα και σήμερα υπάρχουν πολλοί Ρώσοι που στεναχωριούνται, όταν από κάποιους παντελώς άσχετους και φανατικούς, οι οποίοι βαυκαλίζονται πως είναι φιλελεύθεροι, ταυτίζεται η Ρωσία και ιδίως η κουλτούρα της με τον πουτινισμό.

kundera mesa
Ο τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα γεννήθηκε στο Μπρνο, το 1929, και ζει στη Γαλλία, τη δεύτερη πατρίδα του, από το 1975. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Το αστείο, Η ζωή είναι αλλού, Το βαλς του αποχαιρετισμού, Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, Η αθανασία, καθώς επίσης τη συλλογή διηγημάτων Κωμικοί έρωτες – όλα στην τσέχικη γλώσσα. Όπως και τα παλαιότερα δοκίμια Η τέχνη του μυθιστορήματος και οι Προδομένες διαθήκες. Τα πιο πρόσφατα, όμως, μυθιστορήματά του – Η βραδύτητα, Η ταυτότητα και Η άγνοια γράφτηκαν στα γαλλικά.

Άλλωστε, και σ’ αυτό το κείμενο αναδεικνύεται η άποψη του συγγραφέα πως η Ευρώπη, παρά τη διαίρεσή της στο δυτικό και ανατολικό τμήμα, είναι παράλληλα εδραιωμένη στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή ιστορία-πολιτισμό και τη λεγόμενη ιουδαιοχριστινιακή πίστη και σκέψη. Ο ρωσικός κομμουνισμός όμως αναζωπύρωσε παλιές σλαβοφιλικές ιδεολογίες και αντιδυτικές εμμονές και απέκοψε τη Ρωσία από τη δυτική ιστορία. Η Ρωσία και επί τσάρου –εδώ μαζί με τον Τσέσουαβ Μίλος διαφωνεί με τον νοσταλγό του τσαρισμού και σλαβόφιλο Σολζενίτζιν– δεν εμφανιζόταν σαν μια από τις πολλαπλές ευρωπαϊκές δυνάμεις, αλλά σαν ένας άλλος διαφορετικός πολιτισμός. Έτσι αναφερόμενος στην τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης γράφει πως «η ρωσική μοίρα δεν αποτελεί μέρος της δικής μας συνείδησηςׄ, μας είναι ξένηׄ, δεν ευθυνόμαστε εμείς γι’ αυτήν. Μας βαραίνει αλλά δεν αποτελεί μέρος της δικής μας κληρονομιάς». (σ. 62) Ο κόσμος του Γκόγκολ «μάς μαγεύει και μας έλκει όταν είναι μακριάׄ, αποκαλύπτεται όμως φοβερά ξένος όταν μας περικυκλώνει από κοντά». (σ. 63)

Ο Σεν-Πρε, ήρωας του επιστολικού μυθιστορήματος του Ρουσσώ «Νέα Ελοΐζα», παρατηρώντας τους διαλόγους που αναπτύσσονταν στα περίφημα αριστοκρατικά σαλόνια και στις θεατρικές σκηνές του Παρισιού, έλεγε: «Όσο κι αν παρακολουθείς αυτό που λέγεται, δεν μαθαίνεις τίποτα γι’ αυτό που γίνεται».

Και αν και Πολωνία και Τσεχία είναι σλαβικές χώρες, ο Κούντερα εξοργίζεται όταν «χαρίζουν» τον πολιτισμό τους στη «σλαβική ψυχή». Επικαλούμενος τον Πολωνό Κόνραντ Κοζενιόφκσι, ο οποίος έγινε γνωστός γράφοντας στα αγγλικά με το όνομα Τζόζεφ Κόνραντ, αλλά και τον ουγγρικής καταγωγής συγγραφέα Τζόρτζ Μικές ή Μάικς, θεωρεί πως δεν υπάρχει τίποτα πιο γελοίο από το να κατατάσσει κανείς την Πολωνία και την Τσεχία στον σλαβικό και όχι στον δυτικό πολιτισμό. Κατ’ αυτόν η Δύση δεν κατάλαβε ποτέ πως αυτές οι χώρες ανήκουν στον πολιτισμό της. Ο Μπέλα Μπάρτοκ, ο Κάφκα, ο Χάσεκ, η πολωνική τριάδα Γκομπρόβιτς, Σουλτς, Βιτκίεβιτς είναι Δύση και όχι «σλαβική ψυχή». Βεβαίως, κανείς εδώ μπορεί να του αντιτείνει πολλούς Πολωνούς συγγραφείς (Μιτσκιέβιτς, Σλοβάτσκι, Κρασίνσκι) που εκφράζουν τον σλαβικό ρομαντισμό και όχι τον δυτικό μοντερνισμό. Η «Μπαλαντύνα» του Σλοβάτσκι μαζεύει σμέουρα στο δάσος και σκοτώνει την αδελφή της βλέποντας την να έχει μαζέψει περισσότερα για να κερδίσει την αγάπη του πρίγκιπα. Αυτό είναι «σλαβική ρομαντική ψυχή» και όχι δυτικός μοντερνισμός. Και αυτή η «σλαβική ψυχή» όμως είναι Δύση και όχι Ανατολή, όπως κακώς αντιλαμβάνεται ο Κούντερα.

estia kundera akrotiriasmos tis disisΈχει όμως απόλυτο δίκιο όταν υποστηρίζει πως η Κεντρική Ευρώπη δεν είναι κράτος ή κράτη, είναι κουλτούρα ή πεπρωμένο και όταν αποδίδει ιδιαίτερη προσοχή στον ρόλο που έπαιξε η εβραϊκή κοινότητα στην Κεντρική Ευρώπη για το χτίσιμο της δυτικής κουλτούρας σ’ αυτά τα μικρά έθνη. Μικρά λόγω του ότι τα σύνορά τους συχνά αμφισβητούνται, ενώ αυτά παραμένουν αδιαχώριστα από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και ιστορία. Αυτό αποτελεί την τραγωδία αλλά και το μεγαλείο τους. Οι κεντροευρωπαϊκοί λαοί δεν υπάρχουν έξω από την ευρωπαϊκή Ιστορία, είναι όμως τα θύματα και τα αουτσάιντερ αυτής της Ιστορίας.

Καταλήγει πάλι με ένα πεσιμισμό να διατρέχει τη γραφή του. Όπως ο Θεός εγκατέλειψε την Ευρώπη για χάρη της κουλτούρας, έτσι και η κουλτούρα εγκαταλείπει την Ευρώπη για χάρη του χρήματος και των νέων τεχνολογιών. Η Ευρώπη – Δύση δεν πρόσεξε την εξαφάνιση της πολιτισμικής εστίας της Κεντρικής Ευρώπης, γιατί δεν νοιώθει πλέον την ενότητά της ως πολιτισμική ενότητα. Οι διάφορες Σύνοδοι Κορυφής της ΕΕ τον επιβεβαιώνουν. Ο Σεν-Πρε, ήρωας του επιστολικού μυθιστορήματος του Ρουσσώ «Νέα Ελοΐζα», παρατηρώντας τους διαλόγους που αναπτύσσονταν στα περίφημα αριστοκρατικά σαλόνια και στις θεατρικές σκηνές του Παρισιού, έλεγε: «Όσο κι αν παρακολουθείς αυτό που λέγεται, δεν μαθαίνεις τίποτα γι’ αυτό που γίνεται». Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τις σημερινές ευρωπαϊκές ηγετικές ομάδες.

Σε ζωντανά ελληνικά η εξαιρετική μετάφραση του Γιάννη Η. Χάρη.


* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και δρ Κοινωνιολογίας. Τελευταίο βιβλίο του, η μελέτη «Το πρωτείο της δημοκρατίας – Σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία» (εκδ. Αλεξάνδρεια).

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Αυτό που ορίζει και προσδιορίζει το κεντροευρωπαϊκό σύνολο δεν μπορεί να είναι τα πολιτικά σύνορα (που δεν είναι αυθεντικά και επιβάλλονται πάντοτε από εισβολές, κατακτήσεις και κατοχές), αλλά οι μεγάλες κοινές καταστάσεις που συγκεντρώνουν τους λαούς και τους συσπειρώνουν πάντοτε με διαφορετικό τρόπο, μέσα σε φανταστικά και πάντοτε μεταβλητά σύνορα, στο εσωτερικό των οποίων παραμένει η ίδια μνήμη, η ίδια εμπειρία, η ίδια κοινή παράδοση». (σ. 75-76)

bookpress.gr

 

Is Erdoğan Hoping to Bring 84 Million Turks into Europe?

0

ΗΠΑ: Ιστορική απεργία από τους ηθοποιούς του Χόλιγουντ- τι συμβαίνει και γιατί

0

Ποιοι είναι οι λόγοι.

Οι ηθοποιοί του Χόλιγουντ άρχισαν απεργία (μεσάνυχτα της Πέμπτης τοπική ώρα- 10 το πρωί της Παρασκευής ώρα Ελλάδας) μετά την κατάρρευση των συνομιλιών με τα στούντιο, ακολουθώντας τους σεναριογράφους κινηματογράφου και τηλεόρασης που είναι σε κινητοποιήσεις από τον Μάιο και παραλύοντας δεκάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.

Τα στούντιο πλέον βρίσκονται μπροστά στη μεγαλύτερη διπλή παύση εργασιών εδώ και 63 χρόνια, κάτι που τα αναγκάζει να σταματήσουν πολλές παραγωγές ανά τις ΗΠΑ και το εξωτερικό. Οι εξελίξεις αυτές οξύνουν το οικονομικό πλήγμα σε έναν τομέα που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με τις αλλαγές που βιώνει.

Τόσο το SAG-AFTRA – το μεγαλύτερο σωματείο του Χόλιγουντ, που αντιπροσωπεύει 160.000 ηθοποιούς του σινεμά και της τηλεόρασης- όσο και το Writers Guild of America απαιτούν αυξήσεις στους βασικούς μισθούς και «residual» πληρωμές (για επαναλήψεις σειρών και ταινιών στις οποίες έχουν παίξει) στην εποχή του streaming, συν διαβεβαιώσεις πως η δουλειά τους δεν θα αντικατασταθεί από την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ).

Το σωματείο των ηθοποιών ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη πως η απεργία θα άρχιζε τα μεσάνυχτα μετά από ομόφωνη απόφαση του εθνικού του συμβουλίου. Η Φραν Ντρέσερ, γνωστή από την τηλεοπτική «Νταντά αμέσου δράσεως» (The Nanny) και πρόεδρος της SAG-AFTRA χαρακτήρισε τις αντιδράσεις των στούντιο ως προς τους προβληματισμούς των ηθοποιών «προσβλητικές και ασεβείς».

«Σοκάρομαι από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι με τους οποίους ήμασταν στον χώρο μας αντιμετωπίζουν» είπε η Ντρέσερ. «Δεν μπορώ να το πιστέψω, ειλικρινά, πόσο μακριά είμαστε σε τόσα πολλά πράγματα, πώς μιλάνε για φτώχεια, πως χάνουν χρήματα αριστερά και δεξιά, ενώ δίνουν εκατοντάδες εκατομμύρια στους διευθύνοντες συμβούλους τους. Είναι αηδιαστικό».

Η Alliance of Motion Picture and Television Producers (AMPTP), που διαπραγματεύεται εκ μέρους των Netflix Inc, Walt Disney Co και άλλων εταιρειών, εξέφρασε «βαθιά απογοήτευση» που το SAG-AFTRA αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις. Όπως υποστήριξε, προσέφερε τις υψηλότερες ποσοστιαίες αυξήσεις στα επίπεδα ελάχιστων μισθών εδώ και 35 χρόνια, «ουσιώδεις αυξήσεις» στις «οροφές» σε συντάξεις και εισφορές για υγειονομική κάλυψη και 76% αύξηση σε residuals εξωτερικού που πληρώνονται για streaming σειρές υψηλών budget, μεταξύ άλλων.

Τα στούντιο επίσης παρουσίασαν μια «πρωτοποριακή πρόταση για την ΑΙ που προστατεύει το ψηφιακό “likeness” (ψηφιακά ομοιώματα) των ηθοποιών», είπε το ΑΜΡΤΡ. Οι ηθοποιοί ανησυχούν πως οι ψηφιακές τους εικόνες θα χρησιμοποιούνται χωρίς την άδειά τους ή τις κατάλληλες αποζημιώσεις.

Η απεργία από περίπου 11.500 σεναριογράφους έχει οδηγήσει σε επαναλήψεις νυχτερινών τηλεοπτικών talk show, έχει προκαλέσει προβλήματα παραγωγής για την τηλεοπτική σεζόν του φθινοπώρου και έχει οδηγήσει σε παύση εργασιών σε ταινίες υψηλών budget. Η κίνηση του SAG-AFTRA, που αντιπροσωπεύει ηθοποιούς κάθε κατηγορίας – από ηθοποιούς μικρών ρόλων μέχρι μεγάλους αστέρες- διακόπτει πρακτικά τις εναπομείνασες παραγωγές στις ΗΠΑ. Επίσης, θα προκαλέσει προβλήματα σε πολλές παραγωγές στο εξωτερικό, όπως το sequel του «Μονομάχου» που γυρίζει ο Ρίντλεϊ Σκοτ σε Μαρόκο και Mάλτα.

Το Χόλιγουντ δεν έχει βρεθεί μπροστά σε ταυτόχρονες απεργίες από το 1960. Ο Μπομπ Άιγκερ, διευθύνων σύμβουλοςτης Disney, είπε στο CNBC πως οι προσδοκίες των σωματείων δεν ήταν ρεαλιστικές. «Μου είναι πολύ ανησυχητικό» είπε, σχολιάζοντας τη συνεχιζόμενη ανάκαμψη μετά την πανδημία. «Είναι η χειρότερη στιγμή στον κόσμο για να βάλεις κάτι επιπλέον σε εκείνη τη διαταραχή».

Οι ηθοποιοί λένε πως η άνοδος του streaming έκανε πιο δύσκολο τον βιοπορισμό τους, ειδικά για τα χιλιάδες μέλη του SAG-AFTRA που δεν είναι πολύ γνωστά ονόματα. «Πρέπει να βγάζεις 26.000 δολάρια τον χρόνο για να δικαιούσαι υγειονομική κάλυψη και υπάρχουν πολλοί που πιάνουν αυτό το όριο μέσω των residual πληρωμών τους» είπε ο Ματ Ντέιμον σε event για το «Οπενχάιμερ». «Βγαίνουν χρήματα και πρέπει να μοιραστούν με τρόπο που θα φροντίζει αυτούς που είναι στο περιθώριο/ όριο».

Πολλές υπηρεσίες streaming, ωστόσο, δεν έχουν βγάλει ακόμα κέρδος, μετά τις δαπάνες δισεκατομμυρίων δολαρίων για να προσελκυστούν πελάτες. Οι Disney, NBCUniversal (Comcast Corp) και Paramount Global έχουν χάσει η καθεμία εκατοντάδες εκατομμύρια από το streaming. Ταυτόχρονα η άνοδος του online video έχει μειώσει τα διαφημιστικά έσοδα της τηλεόρασης, καθώς μειώνεται το παραδοσιακό τηλεοπτικό κοινό και οι πωλήσεις εισιτηρίων στους κινηματογράφους παραμένουν κάτω από τα επίπεδα πριν την πανδημία.

Στο πλαίσιο της κινητοποίησης κορυφαίοι σταρ του Χόλυγουντ δεν θα είναι σε θέση να εμφανιστούν σε events για την προώθηση νέων και επερχόμενων κυκλοφοριών- events όπως τα Emmys και η Comic-Con μπορεί να αναβληθούν ή να μειωθεί η κλίμακά τους. Διεθνείς διοργανώσεις (Τορόντο, Βενετία) θα γίνουν, αν και οι ηθοποιοί του SAG δεν θα εμφανιστούν όπως κάθε χρόνο.

Μετά τις ανακοινώσεις αρκετοί ηθοποιοί εξέφρασαν τη στήριξή τους μέσω Instagram- μεταξύ των οποίων ο Μπομπ Όντενκερκ του «Better Call Saul», η Σύνθια Νίξον του «Sex and the City» και η βετεράνος του Χόλιγουντ Τζέιμι Λι Κέρτις.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/epa-istorike-aperyia-apo-toes-ethopoioes-toe-choliyoent_gr_

Κ. Υφαντής: Η δικαίωση της ελληνικής στρατηγικής

2
Διατήρηση της ισορροπίας ισχύος, συνεχής βελτίωση της αποτρεπτικής μας ικανότητας το πιο σημαντικό χαρτί στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει.
Σχεδόν δύο εικοσιτετράωρα μετά την συνάντηση του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο και οι περισσότερες αναλύσεις – έστω και εν θερμώ – συγκλίνουν ότι πρόκειται για μια καλή εξέλιξη. Παρά το γεγονός ότι είχε εν πολλοίς προεξοφληθεί, η σημασία της συνάντησης είναι μεγάλη. Ναι, η έλλειψη εμπιστοσύνης στις προθέσεις της Άγκυρας παραμένει ένα κρίσιμο στοιχείο και δεν επιτρέπει μεγάλες προσδοκίες. Άλλωστε όποτε καλλιεργήθηκαν τέτοιες στο παρελθόν, τελικά πάντοτε διαψεύδονταν με εκκωφαντικό τρόπο και άφηναν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις τραυματισμένες από μία ακόμη κρίση. Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα και με αυτήν την εμπειρία είναι εύλογες οι επιφυλάξεις που διατυπώνονται.

Την ίδια στιγμή, το ερώτημα είναι αν υπάρχει περιθώριο να απαξιωθεί εκ των προτέρων μια έστω και αχνή προοπτική επαναπροσέγγισης. Η Αθήνα τα τελευταία χρόνια προετοιμαζόταν και προετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα. Από το χειρότερο, δηλαδή την πλήρη κατάρρευση των σχέσεων και την εφιαλτική προοπτική μια στρατιωτικής εμπλοκής, μέχρι το καλύτερο, δηλαδή την θετική εμπλοκή και μια νέα προσπάθεια διαλόγου. Η συνάντηση δρομολογεί αυτήν ακριβώς την προσπάθεια. Από πολλές απόψεις, είναι μια δικαίωση της ελληνικής πολιτικής, τόσο σε στρατηγικό όσο και σε τακτικό επίπεδο.

Τα προηγούμενα χρόνια, υπό το βάρος ενός σαφώς αρνητικού ισοζυγίου σκληρής ισχύος, με την Τουρκία να επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα (βλ. τουρκολιβυκό μνημόνιο), να προσπαθεί με υβριδικές προσεγγίσεις να αποσταθεροποιήσει την ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή (εργαλειοποίηση μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών) και να μετέρχεται μεθόδων και ρητορικής πολεμικού εκφοβισμού τροφοδοτώντας συνεχώς την ένταση, η Αθήνα άντεξε. Δεν έκανε κανένα στρατηγικού χαρακτήρα λάθος, και οι όποιες τακτικές αρρυθμίες δεν κόστισαν.

Παράλληλα, άνοιξε το γεωστρατηγικό της βλέμμα και έχτισε ένα πλέγμα συνεργασιών και συμμαχιών που ενίσχυσαν την εξισορρόπηση της τουρκικής απειλής, ενώ ο ταχύτατος σχεδιασμός και υλοποίηση ενός στοχευμένου εξοπλιστικού προγράμματος βελτίωσε την αποτρεπτική της ικανότητα. Επιπλέον, αρνητικές εξελίξεις στην ίδια την Τουρκία μαζί με μια σειρά από σοβαρά σφάλματα στην εξωτερικής της πολιτική έφεραν την Άγκυρα αντιμέτωπη με επιλογές υψηλού ρίσκου και κόστους. Ο καταστροφικός σεισμός του περασμένου Φεβρουαρίου προσέφερε το άλλοθι της προσαρμογής. Η αποκλιμάκωση της έντασης και οι ομαλές εκλογικές διαδικασίες έκαναν το έδαφος της προσέγγισης γόνιμο.

Είναι νωρίς να μιλήσουμε για μια νέα εποχή. Όμως, η συγκυρία είναι ευνοϊκή. Και οι δύο ηγέτες φαίνεται να είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν το momentum να χαθεί. Η απόφαση να πάρουν στα χέρια τους οι δύο Υπουργοί Εξωτερικών την διαδικασία διαλόγου είναι μια πρωτοβουλία με ρίσκο αλλά επιβεβαιώνει αυτό που όλες και όλοι ξέρουν. Η μεθοδολογία των διερευνητικών επαφών με την συζήτηση σε χαμηλό, υπηρεσιακό επίπεδο δεν λειτούργησε και δεν υπήρχε ένδειξη ότι θα λειτουργούσε τώρα. Οι διερευνητικές επαφές είχαν «καταντήσει» μια διαδικασία καθαρά προσχηματική, χωρίς καμία πλευρά να επενδύει πραγματικά.

Υπάρχει περιθώριο αισιοδοξίας; Η άποψή μου είναι ότι αυτό είναι ένα λανθασμένο ερώτημα. Δεν είναι ζήτημα αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας. Οι τουρκικές θέσεις δεν φαίνεται να έχουν διαφοροποιηθεί. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει εκφραστεί με οξύτατο τρόπο όλα τα τελευταία χρόνια. Όμως ούτε αυτό είναι το ζήτημα σε αυτή την φάση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το πραγματικό ζήτημα είναι ποια είναι η καλύτερη επιλογή για την Αθήνα. Η αδράνεια και η επιμονή σε μια φοβική ακινησία δεν είναι τέτοια επιλογή.

Τους τελευταίους μήνες η Άγκυρα εξέπεμπε σταθερά ένα μήνυμα απεγκλωβισμού από το συγκρουσιακό πλαίσιο που η ίδια δημιούργησε από το 2019 και μετά. Η Αθήνα ανταποκρίθηκε σε αυτό το μήνυμα γιατί αυτή είναι η βέλτιστη επιλογή. Και στον διάλογο προσέρχεται όχι από θέση αδυναμίας και με χαμηλές προσδοκίες. Και γι’ αυτό, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχνάμε ότι η διατήρηση της ισορροπίας ισχύος και η συνεχής βελτίωση της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας είναι το πιο σημαντικό χαρτί στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει.

Is Erdoğan Hoping to Bring 84 Million Turks into Europe?

0

Το Βήμα: Ο σπόρος της Χάγης

0

Από τον βάλτο χωρίς μυστικά στο έδαφος της «τολμηρής ατζέντας»

Αν και ο ίδιος χαρακτήρισε τη συζήτηση «πρόωρη», είναι σαφές πως η αναφορά του Πρωθυπουργού στη Χάγη δεν ήταν ούτε εκτός τόπου ούτε εκτός χρόνου.

Έπεται της συνάντησης με τον τούρκο πρόεδρο στο Βίλνιους. Είχε επομένως καλλιεργηθεί το έδαφος όχι για να δώσει το περίγραμμα οποιασδήποτε διαδικασίας αλλά για να ρίξει τον σπόρο της «τολμηρής ατζέντας» στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε διατεθειμένος να «διερευνήσει» τις πιθανότητες επίλυσης  εκκινώντας από αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε «πυρήνα της βασικής διαφοράς» και είναι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.

Οφείλει κανείς να σταθεί σε δυο συστατικά στοιχεία του σπόρου της Χάγης, έτσι όπως τα περιέγραψε ο Πρωθυπουργός στην τηλεοπτική του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ.

Το ένα είναι η αναφορά «σε κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης». Το άλλο, «ο μείζων ρόλος που θα είχαν να παίξουν η Βουλή και τα κόμματα».

Και τα δυο στοιχεία απαντούν σε μια στέρεη λογική. Συμφωνίες χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις επιβάλλουν μόνο οι νικητές των πολέμων στους ηττημένους κι εδώ δεν έχουμε μια τέτοια περίπτωση.

Ενώ διαπραγμάτευση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα ισχυρό τείχος συναίνεσης, το οποίο θα υψωθεί απέναντι σε κάθε λογής εθναμύντορες και επαγγελματίες του πατριωτισμού – τον γνωστό και ως τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως από τον πρώτο σπόρο έως τη συγκομιδή ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος. Μένει επομένως να φανεί εάν θα οδηγήσει σε μια θάλασσα ειρήνευσης.

Αξίζει όμως να προσπαθήσει να ξεφύγει κανείς από έναν βάλτο διενέξεων, του οποίου επιπλέον έχουν εξαντληθεί προ πολλού τα μυστικά του.   

Το Βήμα

Κατέληξαν σε συμφωνία Αίγυπτος και Αιθιοπία για το Μεγάλο Φράγμα της Αναγέννησης

0

Σήμερα, Πέμπτη, ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι και ο πρωθυπουργός της Αιθιοπίας Άμπι Αχμέντ, κατέληξαν σε συμφωνία για την έναρξη «επείγουσας» διαπραγμάτευσης για την επίτευξη συμφωνίας για την πλήρωση του φράγματος της Αναγέννησης και τους κανόνες λειτουργίας του.

Σύμφωνα με δήλωση που εξέδωσε η αιγυπτιακή προεδρία, ο Αλ Σίσι και ο Άμπι Αχμέντ συζήτησαν τρόπους για να ξεπεραστεί το τρέχον αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις σχετικά με το Μεγάλο Φράγμα της Αναγέννησης της Αιθιοπίας.

Συμφωνήθηκε να ξεκινήσουν επείγουσες διαπραγματεύσεις με στόχο την επίτευξη τελικής συμφωνίας μεταξύ Αιγύπτου, Αιθιοπίας και Σουδάν σχετικά με την πλήρωση του φράγματος της Αναγέννησης και τους κανόνες λειτουργίας του.

Τονίστηκε η δέσμευση της Αιθιοπίας να μην προκαλέσει καμία απτή βλάβη στην Αίγυπτο και το Σουδάν κατά την πλήρωση του φράγματος κατά το υδρολογικό έτος 2023-2024, καλύπτοντας παράλληλα τις ανάγκες των δύο χωρών σε νερό.

Επιβεβαιώθηκε επίσης η βούληση των δύο ηγετών για ενίσχυση των διμερών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά, με τρόπο που προάγει τα κοινά συμφέροντα και συμβάλλει αποτελεσματικά στην επίτευξη σταθερότητας, ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή.

Πρέπει να σημειωθεί ότι εδώ και χρόνια η Αίγυπτος και η Αιθιοπία υποφέρουν από διαμάχη για την κατασκευή του φράγματος της Αναγέννησης και το Κάιρο και το Χαρτούμ έχουν επανειλημμένα καλέσει την Αιθιοπία να σταματήσει να γεμίζει τη δεξαμενή του φράγματος εν αναμονή μιας δεσμευτικής τριμερούς συμφωνίας που καθορίζει τις μεθόδους λειτουργίας το φράγμα, που είναι το μεγαλύτερο στην Αφρική.

Η Αίγυπτος, η οποία εξαρτάται κατά 97% από το νερό του Νείλου για να καλύψει τις ανάγκες της σε νερό, θεωρεί το Μεγάλο Αιθιοπικό Φράγμα Αναγέννησης «υπαρξιακή» απειλή για αυτήν, γράφει το αραβικό δημοσίευμα.

https://echedoros.blog/2023/07/13/%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b7%ce%be%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%cf%83%cf%85%ce%bc%cf%86%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%af%ce%b3%cf%85%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%b9/

Ο Καναδάς διαψεύδει την άρση του εμπάργκο όπλων στην Τουρκία

0

 

Στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Πρόεδρος Ερντογάν συναντήθηκε με τον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό.

Μετά από τη συνάντηση, υποστηρίχθηκε ότι ο Καναδάς άρει το εμπάργκο που είχε επιβληθεί στην Τουρκία στον 2ο πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν το 2020, λόγω του επιθετικών UAV της Τουρκίας και πολλών άλλων ενισχύσεων προς το Αζερμπαϊτζάν.

Η εκπρόσωπος του καναδικού υπουργείου Εξωτερικών, Μέλανι Τζόλι, αρνήθηκε τους ισχυρισμούς, «δεν είναι αλήθεια ότι το εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας έχει αρθεί. Οι έλεγχοι των εξαγωγών προς την Τουρκία συνεχίζονται», είπε.

Όπως σημειώνουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον Καναδό πρωθυπουργό Τριντό στον εκθεσιακό χώρο litexpo.

Στη συνάντηση, συμμετείχαν επίσης οι αντιπροσωπείες, ο Ερντογάν συνοδευόταν από τον Υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, τον επικεφαλής της MİT Ιμπραήμ Καλίν, τον επικεφαλής επικοινωνιών Φαχρετίν Αλτούν, τον επικεφαλής αμυντικών βιομηχανιών Χαλούκ Γκιοργκιούν και τον επικεφαλής σύμβουλο της Προεδρίας, Πρέσβη Ακίφ Τσαγατάι Κίλιτς.

https://echedoros.blog/2023/07/13/%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%ac%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%88%ce%b5%cf%8d%ce%b4%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ac%cf%81%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ac%cf%81/

Η Φινλανδή υπουργός ζήτησε συγνώμη για το «Τούρκοι πίθηκοι»

4

 

Ο επικεφαλής του φινλανδικού υπουργείου Εξωτερικών ζήτησε συγγνώμη από την Άγκυρα για τα λόγια του υπουργού Οικονομικών και της επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος Ρίκα Πούρα (Riikka Purra) περί «Τούρκων πιθήκων».

Την ίδια ώρα, ο επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών είχε εμπλακεί στο παρελθόν σε μια σειρά ρατσιστικών σχολίων, γι’ αυτό και τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρόκειται να ψηφίσουν  για εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο της Πούρα.

 Πώς θα τελειώσει το πολιτικό σκάνδαλο στη Φινλανδία και είναι έτοιμη η Τουρκία να δεχτεί τη συγγνώμη του Ελσίνκι;

Η Φινλανδή υπουργός Εξωτερικών Ελίνα Βαλτόνεν ζήτησε συγγνώμη από τον Τούρκο ομόλογό της Χακάν Φιντάν για τις δηλώσεις της υπουργού Οικονομικών Ρίκα Πούρα για τον χαρακτηρισμό της «Τούρκοι πίθηκοι».

Παλιά η έκφραση αλλά λέγεται…

Είπε ότι διευκρίνισε στην Άγκυρα για «ακατάλληλα λόγια που ειπώθηκαν πριν από αρκετά χρόνια από ένα μέλος της νέας κυβέρνησης» και διαβεβαίωσε ότι η άποψη της Πούρα «δεν αντικατοπτρίζει τις αξίες» του Ελσίνκι.

Η  Ρίκα Πούρα/Riikka Purra είναι η ηγέτιδα του ακροδεξιού κόμματος «Αληθινοί Φινλανδοί». Πριν αναλάβει καθήκοντα στο υπουργικό συμβούλιο, έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών του ιστολογίου του σημερινού προέδρου του κοινοβουλίου, Jussi Halla-aho, για «Τούρκους πιθήκους». Ήταν επίσης ύποπτη στο παρελθόν για δημοσίευση ρατσιστικών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2008 με το ψευδώνυμο «riikka».

Ένα άλλο σχόλιο αναφέρεται στον «ήχο των πιο σκούρων αρσενικών καθώς περνούν από δίπλα σου»: «Όσο περισσότερη επιθυμία έχει ο Αμπντουλάχ, τόσο περισσότερο σάλιο βγαίνει (σου φέρνει αναγούλα)».

Το σκάνδαλο ανάγκασε τον Riikka Purra να απευθυνθεί στη φινλανδική κοινωνία. Στο Διαδίκτυο ζήτησε συγγνώμη για τα ηλίθια σχόλιά της πριν από 15 χρόνια, όπως επεσήμανε η τοπική ραδιοτηλεόραση ‘YLE’.  Η αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος σημείωσε ότι δεν είναι και το ιδανικό πρόσωπο. «Όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, έτσι και εγώ κάνω λάθη», τόνισε.

Παράλληλα, η Πούρα σημείωσε ότι τα σχόλια έμειναν σε κατάσταση απογοήτευσης και εκφράστηκε με έναν «απαράδεκτο για σήμερα τρόπο». Ωστόσο, η υπουργός δεν αρνήθηκε όσα είχε γράψει και ζήτησε να την κρίνουν από το έργο της στο Υπουργείο.

Ωστόσο, το κοινοβούλιο της χώρας αποφάσισε να μην αφήσει αυτήν την κατάσταση να περάσει έτσι – αρκετά κόμματα της αντιπολίτευσης στη Φινλανδία δήλωσαν αμέσως ότι ήταν έτοιμα να διακόψουν τις διακοπές για να ψηφίσουν για εμπιστοσύνη στην Ρίκε Πούρα, όπως γράφει ιστοσελίδα Yle .

Μάλιστα η πρόεδρος των «Πράσινων» Σοφία Βίρτα,  είπε ότι «δεν μιλάμε μόνο για τον νυν υπουργό Οικονομικών, αλλά και για όλους τους εκπροσώπους των «Αληθινών Φινλανδών» στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ανησυχία προκαλεί η αδύναμη ηγεσία του πρωθυπουργού Πέτρι Όρπο.

«Αν μιλάμε για τη στάση απέναντι στους Τούρκους στην Ευρώπη συνολικά, τότε η Σουηδία και η Φινλανδία πιστεύουν ότι σχεδόν όλοι μπορούν να το αντέξουν οικονομικά. Παράλληλα, οι Φινλανδοί βρίσκονται ένα βήμα πιο κάτω από τους Σουηδούς, οπότε συμπεριφέρονται λίγο πιο ήσυχα. Με τη σειρά τους, οι Σουηδοί αποτελούν μέρος του «πυρήνα» του ευρωπαϊκού πολιτισμού, επομένως έχουν την πολυτέλεια όχι μόνο να μιλούν, αλλά κυριολεκτικά δεν τους νοιάζει τι σκέφτεται κάποιος για έναν Τούρκο», πρόσθεσε.

Αυξάνονται οι ακροδεξιοί

«Στα ανώτερα κλιμάκια της ευρωπαϊκής εξουσίας, οι εκπρόσωποι των δεξιών, εθνικιστικών απόψεων γίνονται όλο και περισσότεροι. Ο λόγος για αυτό είναι η ανεπίλυτη μεταναστευτική κρίση. Και η Φινλανδία δεν αποτελεί εξαίρεση», δήλωσε ο Γερμανός πολιτικός επιστήμονας Alexander Rahr.

«Στους πολιτικούς στα δεξιά όπως η Πούρα λατρεύουν να χρησιμοποιούν λαϊκίστικη ρητορική και να κοροϊδεύουν ανθρώπους από μη ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων.

Επιπλέον, οι δεξιές δυνάμεις της Ευρώπης δεν θέλουν να δεχτούν την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά το ΝΑΤΟ χρειάζεται την Άγκυρα ως αποτρεπτικό μέσο κατά του Ιράν και του ισλαμικού φονταμενταλισμού», υποστηρίζει ο ειδικός.

«Έτσι η Τουρκία, προφανώς, θα «καταπιεί» αυτή την επίθεση των Φινλανδών, όπως έχει ήδη «καταπιεί» το κάψιμο του Κορανίου. Η Άγκυρα χρειάζεται χρήματα της ΕΕ και δεν είναι προς το συμφέρον της να πυροδοτήσει την κατάσταση.

Αυτές δεν είναι οι πρώτες και ούτε οι τελευταίες δηλώσεις αυτού του είδους. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα συνεχίσουν να κερδίζουν πόντους για τους εαυτούς τους με τέτοιες δηλώσεις και μετά να ζητήσουν συγγνώμη και να πουν ότι παρεξηγήθηκαν», κατέληξε ο Ραρ.

https://echedoros.blog/2023/07/13/%ce%b7-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%ae-%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%cf%8c%cf%82-%ce%b6%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b5-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%bd%cf%8e%ce%bc%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1/

ΑΡΚΑΣ

0