Αρχική Blog Σελίδα 1598

Μακρόν: «Δεν αναγνωρίζουμε» την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών από τη Ρωσία – Οι δηλώσεις Σαρκοζί

0

Ο Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε σήμερα ότι η Γαλλία δεν αναγνωρίζει «την προσάρτηση από τη Ρωσία ουκρανικών εδαφών» μετά τις επίμαχες δηλώσεις του προκατόχου του Νικολά Σαρκοζί

Ο Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε σήμερα ότι η Γαλλία δεν αναγνωρίζει «την προσάρτηση από τη Ρωσία ουκρανικών εδαφών» μετά τις επίμαχες δηλώσεις του προκατόχου του Νικολά Σαρκοζί ο οποίος θεωρεί «απατηλή» μια «επιστροφή» της Κριμαίας στην Ουκρανία.

«Θέλω να πω εδώ ακόμη μια φορά μπροστά σας, δίπλα σας, με πολύ ξεκάθαρο τρόπο: η Γαλλία δεν αναγνωρίζει ούτε την προσάρτηση από τη Ρωσία ουκρανικών εδαφών ούτε τα αποτελέσματα νοθευμένων εκλογών που διοργανώθηκαν», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος σε προηχογραφημένο βιντεοσκοπημένο μήνυμα που μεταδόθηκε στη σύνοδο της «Πλατφόρμας της Κριμαίας» — μια ετήσια διπλωματική σύνοδος κορυφής που πραγματοποιείται με πρωτοβουλία της Ουκρανίας και του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι για να υπενθυμίζει την κυριαρχία της Ουκρανίας επί της χερσονήσου.

Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, «διαπιστώνουμε τη συνεχή επιδείνωση της ανθρωπιστικής κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» στην περιοχή, δήλωσε επίσης.

Οι δηλώσεις Σαρκοζί

Ο Νικολά Σαρκοζί, πρόεδρος της Γαλλίας την περίοδο 2007-2012, δήλωσε στα μέσα Αυγούστου ότι στην Κριμαία «οποιαδήποτε επιστροφή είναι απατηλή». Για τον Σαρκοζί, «ένα μη αμφισβητούμενο δημοψήφισμα θα είναι απαραίτητο για την επικύρωση της παρούσας κατάστασης».

Κατά τον ίδιο τρόπο, για τα «διαφιλονικούμενα εδάφη της ανατολικής και της νότιας Ουκρανίας» ο Σαρκοζί πρότεινε τη διοργάνωση «δημοψηφισμάτων με την αυστηρή επίβλεψη της διεθνούς κοινότητας για τη διευθέτηση των εδαφικών θεμάτων κατά τρόπο οριστικό και διαφανή».

Ο Σαρκοζί τάχθηκε επίσης υπέρ μιας Ουκρανίας που θα μείνει ουδέτερη, χωρίς να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Απέναντι σε αυτή την αντιπαράθεση, η γαλλική διπλωματία διαβεβαίωσε ότι η θέση της δεν έχει αλλάξει.

Στο μήνυμά του ο Μακρόν υπογράμμισε σήμερα την «ιστορική απόφαση της αναγνώρισης στην Ουκρανία του καθεστώτος της υποψήφιας χώρας προς ένταξη στην ΕΕ». «Θα παραμείνουμε στο πλευρό σας σε αυτό τον ευρωπαϊκό δρόμο και στην προσδοκία σας για δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη, δηλαδή σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο», τόνισε.

«Κυρίως, συνεχίζουμε να σας παρέχουμε τη βοήθειά μας σε όλους τους τομείς, προκειμένου η Ρωσία να βάλει τέλος στον επιθετικό πόλεμο που διεξάγει εναντίον σας και να σας επιτρέψει να αντέξετε, να προστατευθείτε και να νικήσετε», διαβεβαίωσε.

Μακρόν: «Δεν αναγνωρίζουμε» την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών από τη Ρωσία – Οι δηλώσεις Σαρκοζί

Λιβύη: Αντιπροσωπεία του ρωσικού υπουργείου Άμυνας επισκέπτεται τον Χαλίφα Χάφταρ

0

Πρώτη επίσημη επίσκεψη πραγματοποιεί αντιπροσωπεία του ρωσικού υπουργείου Άμυνας στη Λιβύη με επικεφαλής των αναπληρωτή υπουργό στρατηγό Γιουνούς-Μπεκ Γεβκούροφ, έπειτα από επίσημη πρόσκληση του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, δημοσιεύουν σήμερα τα ρωσικά media.

Σύμφωνα με το γραφείο Τύπου του ρωσικού υπουργείου, τη ρωσική αντιπροσωπεία θα υποδεχτεί στη Βεγγάζη ο διοικητής του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, Στρατάρχης Χαλίφα Χάφταρ. Η επίσκεψη προετοιμάστηκε μετά τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο χωρών στο πλαίσιο του φόρουμ Στρατού-2023 και της 21ης ​​Διεθνούς Διάσκεψης Ασφάλειας της Μόσχας.

Το υπουργείο Άμυνας επισημαίνει ότι αυτή είναι η πρώτη επίσημη επίσκεψη ρωσικής στρατιωτικής αντιπροσωπείας στη Λιβύη. Οι δύο πλευρές σχεδιάζουν να συζητήσουν τις προοπτικές συνεργασίας στον τομέα της καταπολέμησης της διεθνούς τρομοκρατίας και «άλλα θέματα κοινής δράσης».

Σύμφωνα με τη ρωσική «Vedomosti» στις 28 Ιουλίου, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε συνομιλίες με τον Πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, Μοχάμεντ Μάνφι. Κατά τη συνάντηση, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της συνόδου κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, ο Μάνφι είπε ότι το προεδρικό συμβούλιο ενδιαφέρεται για αξιόπιστη σταθεροποίηση στη χώρα και χαρακτήρισε θέμα αρχής το θέμα της αποχώρησης των μισθοφόρων από τη Λιβύη. Τόνισε επίσης ότι επικεντρώνεται στις συμφωνίες που έχουν επιτευχθεί στη Λιβύη, προκειμένου να διεξαχθούν εκλογές.

https://echedoros.blog/2023/08/22/%ce%bb%ce%b9%ce%b2%cf%8d%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%80%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%85/

Ρωσικά ΜΜΕ: «Επεσε το τζετ του Πριγκόζιν – Ηταν στους επιβάτες»

0

Το αφεντικό της Wagner είχε εμφανιστεί πριν λίγες μέρες στην Αφρική

Ρωσικά μέσα μεταδίδουν ότι ο Γεβγκένι Πριγκόζιν ο επικεφαλής της Wagner σκοτώθηκε όταν έπεσε το ιδιωτικό του αεροπλάνο στη περιοχή ανάμεσα στην Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη.

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Tass, το οποίο αναμεταδίδει το Reuters, η Ρωσική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (Rosaviatsia) γνωστοποίησε ότι ο Πριγκόζιν ο ηγέτης της μισθοφορικής ομάδας Wagner, ήταν στη λίστα των επιβατών του αεροπλάνου. Οπως αναφέρεται στο αεροσκάφος επέβαιναν 10 άτομα (επτά επιβάτες και τρια μέλη του πληρώματος)

«Ξεκίνησε έρευνα για τη συντριβή του αεροσκάφους Embraer που σημειώθηκε απόψε στην περιοχή Τβερ. Σύμφωνα με τη λίστα επιβατών, μεταξύ αυτών είναι το όνομα και το επώνυμο του Πριγκόζιν, δήλωσε η Rosaviatsia.

Σύμφωνα με κανάλια στο Telegram που συνδέονται με την Wagner το ιδιωτικό τζετ του Πριγκόζιν κατερρίφθη από την ρωσική αεράμυνα.

Μόλις χθες δημοσιεύτηκε βίντεο στο οποίο ο Πριγκόζιν εικονιζόταν με ρούχα παραλλαγής και τουφέκι εφόδου στα χέρια. Το βίντεο τραβήχτηκε σε χώρα της Αφρικής, σύμφωνα με το κανάλι Grey Zone στην πλατφόρμα Telegram.

Καθημερινή

«Εξαερώθηκε» συστοιχία ρωσικών S-400 στην Κριμαία – Για πρώτη φορά χτυπήθηκε το σύστημα

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Συνδυασμένη επίθεση από drones και βλήματα cruise Storm Shadow

Oι Ουκρανοί είχαν μία σημαντική στρατιωτική επιτυχία καθώς για πρώτη φορά καταστράφηκε συστοιχία ρωσικών S-400 από συνδυασμένη επίθεση drones και βλημάτων cruise Storm Shadow στην  Κριμαία.

Οι Ουκρανοί έδωσαν στην δημοσιότητα το βίντεο από την καταστροφή του ρωσικού α/α συστήματος.

Οι S-400 είχαν τοποθετηθεί στο χωριό  Olenivka στο ακρωτήριο Tarkhankut της Κριμαίας. Οι Ρώσοι θα τους αντικαταστήσουν άμεσα για να μην υπάρχουν «τρύπες» στην αεράμυνα της περιοχής.

 

 

 

Φυσικά  η καταστροφή του συστήματος έχει και ελληνικό ενδιαφέρον καθώς το συγκερκιμένο το διαθέτει και η Τουρκία και αποτελεί απειλή για την ΠΑ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ektakto-eksaerothike-systoixia-rosikon-s-400-stin-krimaia-gia-proti-fora-xtypithike-to-systima/

Κ. Χολέβας: Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και η πνευματική προετοιμασία του 1821

0

(Η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου)

Οι πνευματικές προϋποθέσεις της Επαναστάσεως του 1821 είναι τα ελληνορθόδοξα ιδανικά που καλλιεργήθηκαν με θαυμαστό τρόπο μέσα στην ψυχή των υποδούλων επί 400 και 500 χρόνια τουρκοκρατίας. Η Ορθοδοξία, η αίσθηση της συνέχειας του Ελληνισμού, η γλώσσα, το αντιστασιακό πνεύμα του Έλληνα, η Μεγάλη Ιδέα και η νοσταλγία για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (Ρωμανία), αυτά ήσαν τα πνευματικά θεμέλια του 1821.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός δεν πήρε στα χέρια του ντουφέκι, αλλά με την πνευματική και ηθική αναγέννηση των υποδούλων προετοίμασε το έδαφος για την μεγάλη Επανάσταση. Η συμβολή του στην εθνική αφύπνιση ήλθε σε μία πολύ δύσκολη εποχή, όταν το Γένος κινδύνευε να απογοητευθεί από τις πολλές και ατυχείς εξεγέρσεις. Το πέρασμά του άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην ψυχή των υποδούλων όχι μόνο στην γενέτειρά του Αιτωλία, αλλά και στην Ήπειρο, στη Μακεδονία, στις Κυκλάδες και σε όλα τα μέρη τα οποία επισκέφθηκε κατά τις τρεις (ή τέσσερις) περιοδείες του. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Άγιος σεβόταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και για τις ιεραποστολικές περιοδείες του πήρε διαδοχικά την ευλογία τριών Οικουμενικών Πατριαρχών.

Η συνεισφορά του στην προετοιμασία του Αγώνος μπορεί εν συντομία να κωδικοποιηθεί ως εξής:

α) Η καλλιέργεια του Ορθοδόξου φρονήματος. Με το κήρυγμά του, με το παράδειγμά του, με την κατανοητή, αλλά συνάμα θεολογική γλώσσα του, ο Άγιος απέτρεψε τους εξισλαμισμούς και στερέωσε την Ορθόδοξη Πίστη. Από φόβο, από εκβιασμό, αλλά μερικές φορές και αυτοβούλως και από την προσδοκία αξιωμάτων ένας αριθμός Χριστιανών προσχώρησε στο Ισλάμ. Όλοι αυτοί δεν χάθηκαν μόνο για την Ορθοδοξία, αλλά και για τον Ελληνισμό. Παράδειγμα οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας. Απόγονοι εξισλαμισμένων Χριστιανών έγιναν οι σκληρότεροι διώκτες του Ελληνισμού επί Τουρκοκρατίας και επί Γερμανοϊταλικής Κατοχής. Ο αγώνας του Αγίου είχε στόχο πρωτίστως να σώσει ψυχές. Αλλά ταυτοχρόνως είχε εθνική σημασία, διότι όσοι παρέμεναν Χριστιανοί διατηρούσαν και την ελληνική τους συνείδηση. Για την αποτροπή των εξισλαμισμών ο Άγιος δίδασκε με έμφαση τα περί της Αγίας Τριάδος. Ήξερε ότι πολλοί αγράμματοι Χριστιανοί έπεφταν εύκολα θύματα της μουσουλμανικής προπαγάνδας, η οποία αρνείτο την Αγία Τριάδα.

β) Η εμμονή στην ελληνική γλώσσα. Είναι συγκλονιστική η διδαχή του Αγίου ότι παίρνει επάνω του τις αμαρτίες εκείνων που θα σταματήσουν να μιλούν διάφορες ξενικές διαλέκτους και θα αποφασίσουν να μιλούν στο σπίτι τους μόνον ελληνικά. Γνώριζε τη διαβρωτική δράση διαφόρων προπαγανδών, οι οποίες υπονόμευαν την πίστη και τη γλώσσα των υποδούλων. Ο Άγιος διέδωσε την ελληνική παιδεία τονίζοντας ότι “Και η Εκκλησία μας είναι εις την Ελληνικήν”!

γ) Παιδεία και Σχολεία. Ο Άγιος Κοσμάς δηλώνει ο ίδιος στην τελευταία επιστολή προς τον αδελφό του Χρύσανθο  ότι ίδρυσε 10 ελληνικά (ανώτερα) σχολεία και 200 κοινά (κατώτερα). Σε σωζόμενη επιστολή του προς τους Παργίους υπογραμμίζει ότι πρέπει να ιδρύσουν σχολείο για την διαφύλαξη της Πίστεως και την Ελευθερία της Πατρίδος. Σκοπός του ήταν μέσω του σχολείου τα παιδιά να μαθαίνουν για τον Χριστό, τους Αγίους και τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Παραλλήλως όμως τα σχολεία του Πατροκοσμά καλλιέργησαν την ιστορική και γλωσσική συνέχεια του Ελληνισμού.

δ) Η έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Άγιος Κοσμάς είχε συνειδητοποιήσει ότι αν πολλοί Έλληνες παραμείνουν κοινωνικά και οικονομικά καταπιεσμένοι δεν θα μπορέσουν να πολεμήσουν για να ελευθερώσουν την υπόδουλη Πατρίδα. Το κήρυγμα του Αγίου υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης, υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, κατά της πλεονεξίας και της αδικίας, υπέρ της σφυρηλατήσεως των κοινοτικών δεσμών και της αλληλεγγύης, βοήθησε την ψυχική ενότητα των Ορθοδόξων Ελλήνων και συντέλεσε στην αποφυγή επικινδύνων διχασμών και ερίδων μεταξύ ομοεθνών. Δίδαξε επίσης τον Χριστιανικό αντιρατσισμό μιλώντας για τα δικαιώματα των Αθιγγάνων (γύπτων, όπως τους αποκαλούσε).

ε) Οι Προφητείες. Το Ποθούμενον, τα βουνά που θα σώσουν πολλούς, οι δύο Πασχαλιές που θα έλθουν μαζί, όπως έγινε το 1912, αυτά και πολλά άλλα αισιόδοξα μηνύματα έδιδε ο Άγιος Κοσμάς μέσω των προφητειών του.  Αυτή ήταν άλλη μία εθνική προσφορά του σε ένα λαό που κινδύνευε να χάσει κάθε ελπίδα για ελευθερία και αναγέννηση. Ας μην ξεχνούμε ότι ο Άγιος έζησε κατά την περίοδο της σφαγής των Ελλήνων της Πελοποννήσου  από Τουρκαλβανούς μετά από τα Ορλωφικά. Η φωνή του ήταν η μοναδική όαση μέσα στην απελπισία.

Στ) Το μαρτύριό του. Με τον μαρτυρικό θάνατό του στην αγχόνη των δημίων του (Κολικόντασι Βορείου Ηπείρου, 24-8-1779) ο Πατροκοσμάς γίνεται θρύλος, σύμβολο και πρότυπο για τους υποδούλους. Η αγιότητά του αναγνωρίζεται αμέσως από όλο το σκλαβωμένο Γένος πολύ πριν αναγνωρισθεί επισήμως το 1961. Στην Ελληνική Επανάσταση ένα γνωστό άσμα έλεγε: «Βοήθα μας Αη Γιώργη και συ Άγιε Κοσμά, να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά». Η θυσία του ενέπνευσε και εμπνέει ακόμη και σήμερα, ειδικά δε τους ταλαιπωρημένους και διωκομένους Βορειοηπειρώτες αδελφούς μας. Ο Άγιος Κοσμάς ἀγχόνη ἔτελειώθη και κατέδειξε εμπράκτως ότι η Ελευθερία των Ελλήνων είναι απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη. Μαζί με το νέφος των αναρίθμητων Νεομαρτύρων έβαλε το λίπασμα για την ελληνορθόδοξη αυτοσυνειδησία των υποδούλων, η οποία οδήγησε στην Παλιγγενεσία του 1821. Κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στην ιερά μνήμη του!

Η σχετική θέση της Θεσσαλονίκης τα τελευταία 20 χρόνια μέσα από  διαγράμματα

1

 

Θεόδωρος Παναγιωτίδης και Κωνσταντίνος Πουμπουρίδης

Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακός Φοιτητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Η συζήτηση για την πορεία και την σχετική θέση της Θεσσαλονίκης θα ενταθεί καθώς πλησιάζουν οι αυτοδιοικητές εκλογές το φθινόπωρο. Ένα από τα θέματα που απασχολεί τον δημόσιο διάλογο είναι η σχετική θέση της Θεσσαλονίκης σε σχέση με την Αθήνα και πως έχει μεταβληθεί αυτή τα τελευταία χρόνια.

Τα δεδομένα αυτά μπορούν να βοηθήσουν τον δημόσιο διάλογο να είναι παραγωγικός. Το παρόν σημείωμα σκοπό έχει την ποσοτικοποίησή της μεταβολής της σχέσης ανάμεσα στις δύο πόλεις τα τελευταία 20 χρόνια για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία.

Παρακάτω θα δούμε διαγράμματα που αφορούν:

(1) το σχετικό μέσο εισόδημα ανάμεσα στις δύο πόλεις (τι ποσοστό του μέσου εισοδήματος στην Αττική έχει ο μέσος κάτοικος στην Θεσσαλονίκη; Ποιο είναι το μέσο επιπλέον εισόδημα στην Αττική;)

(2) το πόσο έχει μεταβληθεί η πληθυσμιακή αναλογία στις δύο πόλεις;

(3) το πόσο έχει μεταβληθεί η αναλογία στις επενδύσεις

και (4) το πόσο διαφορετική είναι η εξέλιξη στην αγορά κατοικίας στις δύο περιοχές.

Τα δεδομένα είναι από την ΕΛΣΤΑΤ και την Τράπεζα της Ελλάδος και αφορούν το νομό Αττικής και το νομό Θεσσαλονίκης (ή την περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για τις επενδύσεις).

  1. Κατά Κεφαλήν ΑΕΠ

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το οποίο δείχνει το μέσο ατομικό εισόδημα και θεωρείται μία ένδειξη του επιπέδου ευημερίας, φανερώνει πως η ανισότητα Θεσσαλονίκης – Αττικής έχει αυξηθεί. Η μικρότερη ανισότητα σημειώθηκε το 2001 όταν το κατά κεφαλήν εισόδημα της Θεσσαλονίκης ήταν κοντά στο 72% αυτού της Αττικής. Από τότε ακολούθησε μία καθοδική τάση. Αυτή εντατικοποιήθηκε από την οικονομική κρίση του 2007-2008 όπου η Θεσσαλονίκη φαίνεται να χτυπήθηκε πιο έντονα και το 2014 ο λόγος αυτός άγγιξε το ελάχιστο του, 60%. Από τότε ο λόγος μέσων ατομικών εισοδημάτων σταθεροποιήθηκε κοντά στο 62%, όπου βρίσκεται και σήμερα.

Κατά μέσο όρο το επιπλέον εισόδημα στην Αττική σε σχέση με την Θεσσαλονίκη από τα 5000€ το 2000 διπλασιάστηκε στα 10000€ κατά την περίοδο της κρίσης. Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις είναι στα 8000€.

  1. Πληθυσμός

Εξετάζοντας το πληθυσμό των δύο μεγάλων πόλεων παρατηρούμε πως η Αττική ακολούθησε την τάση της υπόλοιπης χώρας, έχοντας αυξήσεις στον πληθυσμό της μέχρι το 2001 και στην συνέχεια μειώσεις. Από την άλλη μεριά, η Θεσσαλονίκη σημείωσε αυξήσεις και κατά την απογραφή του 2011. Το μερίδιο το πληθυσμού που κατοικεί στην Θεσσαλονίκη εμφάνισε μεγαλύτερη από διπλάσια αύξηση μεταξύ των απογραφών 1991-2021, ύψους 13%, σε σχέση με αυτό της Αττικής, το οποίο ήταν ίσο με 5,9%.

Ο πληθυσμός της Θεσσαλονίκης ως προς αυτόν της Αττικής αυξήθηκε από το 27% το 1991 στο 29% το 2011, ενώ με την απογραφή του 2021 παρουσίασε μικρή πτώση στο 28,6%.

  1. Επενδύσεις

Στρέφουμε τώρα την προσοχή μας σε μία από τις σημαντικότερες οικονομικές μεταβλητές, και συγκρίνουμε τις επενδύσεις στην Αττική με αυτές στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας. Παρατηρούμε πως

τα ποσοστά των συνολικών ελληνικών επενδύσεων που επενδύονται τόσο στην Αττική όσο και στην Κεντρική Μακεδονία, έχουν μειωθεί.

Εδώ φαίνεται ακόμη μια φορά η σχετικά ελαφρότερη επίδραση της οικονομικής κρίσης του 2007-2008 στην Αττική, στην οποία η τελευταία κατάφερε να προσελκύσει το ιστορικά υψηλότερο 42% των συνολικών ελληνικών επενδύσεων.

Αντιθέτως την ίδια χρονιά η Κεντρική Μακεδονία σημείωσε το ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό, ίσο με 13%.

Κατά τα τελευταία χρόνια της ανάκαμψης, η Αττική σημειώνει συνεχώς θετικές μεταβολές, προσελκύοντας το 36,5% το 2020, ενώ η Κεντρική Μακεδονία παραμένει στο 14%.

Τα τελευταία χρόνια η Κεντρική Μακεδονία έχει σταθερά το 40% των επενδύσεων της Αττικής.

Εξετάζοντας την επένδυση ανά κάτοικο, βρίσκουμε πως το ποσό ήταν παρόμοιο το 2011, με την Κεντρική Μακεδονία να έχει επενδύσεις αξίας 2.243€ ανά κάτοικο και την Αττική 2.477€. Ωστόσο το 2021 αυτό το ποσό μειώθηκε κατά 30%, σε 1.563€ για την πρώτη και κατά 23%, σε 1.901€, για την δεύτερη.

  1. Δείκτης Τιμών Ακινήτων

Τέλος εξετάζουμε τον Δείκτη Τιμών Ακινήτων ο οποίος παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια. Τα δεδομένα αποκαλύπτουν πως ο δείκτης παρουσιάζει κοινή τάση στις δύο περιοχές με την Αττική να έχει υψηλότερες τιμές. Μετά την κρίση του 2007, το όποιο ορίστηκε ως έτος βάσης, ο δείκτης από το 100 ακολούθησε καθοδική πορεία και το 2016 βρέθηκε περίπου στο 55 και στις δύο πόλεις. Από τότε, όπως παρατηρείται και τα τελευταία χρόνια, η αύξηση του ήταν ραγδαία. Ωστόσο για την Αττική έφτασε στο 94, ενώ για την Θεσσαλονίκη άγγιξε το 81.

 

 

Θ. Νικολοβγένης: Ή αλλάζουμε πορεία ή χάνουμε εθνικό χώρο

1

 

Γράφει ο Θεόδωρος Νικολοβγένης*

Το εξάμηνο Μάρτιος – Αύγουστος του 2020, έλαβε χώρα πολυμορφική επίθεση της Τουρκίας σε Έβρο και Αιγαίο, στην οποία ηττήθηκε κατά κράτος, ενώ η υλοποίηση των σχεδίων της για τη Λιβύη ευρίσκονταν στο ζενίθ.

Η τότε Ελληνική Κυβέρνηση, επέδειξε αποφασιστικότητα στον Έβρο, συγκρατημένη αποφασιστικότητα (για την οποία δεν ήταν σίγουρη) στα γεγονότα του Ιουλίου (και μάλλον ακολούθησε τα απόνερα της “επακούμβησης”), αλλά αναδιπλώθηκε πλήρως τον Αύγουστο επικοινωνώντας προς άπασες τις κατευθύνσεις ως κόκκινες γραμμές τα 6ν.μ.

Τα δε Ελλαδικά F16 που προσγειώθηκαν στην Πάφο (25/08/20) αφού πρώτα έκαναν γιο-γιο την ΤΗΚ, πέταξαν στα πλαίσια της άσκησης Ευνομία και όχι στα πλαίσια του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

Αρχές Ιουλίου του 2020 έλαβε χώρα και ο βομβαρδισμός της Αεροπορικής Βάσης της Αλ Γουατίγια η οποία προβλεπόταν να αποτελεί την βάση επιχειρήσεων για την ΤΗΚ για τον έλεγχο της βόρειας Αφρικής και κέντρο-ΑνατολικήςΜεσογείου.

Τα 4 αυτά γεγονότα, σε συνδυασμό με το αμερικάνικο εμπάργκο, αλλά και την απώλεια των 2 F-16 που κούρεψαν τα γρασίδια του Νταλαμάν, οδήγησαν σε τουρκική αναδίπλωση επί του πεδίου, την οποία οι πρεσβευτές του κατευνασμού και λοιποί ευνούχοι της κυβέρνησης ονόμασαν αλλαγή στάσης, ενώ οι κανονικοί άνθρωποι συμφωνήσαμε πως επρόκειτο για μια αναδιοργάνωση των σχεδίων και των δυνάμεων προκειμένου να προετοιμαστεί η επιθετική επιστροφή, την οποία και βλέπουμε να εξελίσσεται το φετινό καλοκαίρι σε διευρυμένο πολυμετωπικό πεδίο αντιπαράθεσης, σε Έβρο-Αιγαίο-Ηπειρωτικό κορμό (!!!) – Κύπρο.

Το δυστύχημα για την Ελλάδα είναι πως η παρούσα Κυβέρνηση δείχνει να αντιλαμβάνεται την εκλογική της επικράτηση ως την αποδέσμευση από τις υποχρεώσεις της για Εθνική Πολιτική και όχι ως καθαρή προτίμηση του εκλογικού σώματος ως φορέα ασφαλείας σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Για αυτόν ακριβώς το λόγο ξεκίνησε την 2η τετραετία όχι απλώς χαλαρά, αλλά για τα κλάματα.

Η στάση της παρούσας Κυβέρνησης στον τομέα της Εξωτερικής Πολιτικής και της Ασφάλειας, θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η οποία παρέδωσε τη Μακεδονία στον ετερόκλητο όχλο της βόρειας σκοπιανίας και δήλωνε σε κάθε ευκαιρία πως το Αιγαίο δεν έχει σύνορα και να μην είμαστε μοναχοφάηδες.

Η δήλωση του ΠΘ στην εξ’ αγχιστείας συγγενή του δημοσιογράφο (που σημαίνει ότι οι ερωτήσεις ήταν γνωστές στον ΠΘ από πριν, οπότε και οι απαντήσεις προετοιμασμένες) για ετοιμότητα προς ιστορικές παραχωρήσεις προκειμένου να “εκμεταλλευτούμε” την ιστορική ευκαιρία που παρουσιάζεται σε συνδυασμό με μια οργανωμένη αρθρογραφία από πλήθος καθηγητών οι οποίοι δέχονται να αμαυρώσουν την τιμή και το όνομά τους με το να “μηδίσουν”, αλλά και με την μόνιμη εκτός πραγματικότητας ζέση του Κυπριακού πολιτικού συστήματος για επαναφορά στις συνομιλίες για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, διαβάζεται από την τουρκική πλευρά ως την απόλυτη παράδοση.

Όπως είχαμε γράψει και πει επανειλημμένως, το παρόν τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο αποτελείται από “παιδιά της πιάτσας” που δεν αντιλαμβάνονται κανονικότητες και ανθρωπισμούς.

Απέναντι σε αυτούς, ο ΠΘ έχει παρατάξει υπουργούς μειωμένων αντοχών και αποτελεσματικότητας (όχι τυχαία κατά την άποψή μας) οι οποίοι επιπλέον δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται την πραγματική πραγματικότητα ενώ έχουν και το θράσος να μας κουνάνε και το δάχτυλο.

Δυστυχώς η φετινή τουρκική επίθεση δείχνει να αποφέρει αποτελέσματα, καθώς έως τώρα έχει δημιουργήσει τριγμούς στην πολιτική σταθερότητα(αλλαγή ενός υπουργού), έχει τραυματίσει το γόητρο ενός από τους πιο αποδεκτούς και αποτελεσματικούς οργανισμούς στην χώρα (Πολεμική Αεροπορία) αλλά το σημαντικότερο με τον χειρισμό (αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι) της απόδοσης ευθυνών στον Διοικητή της 111ΠΜ,έχει λαβωσει το αίσθημα του δικαίου σε όλα τα στελέχη της ΠΑ.

Επέφερε επίσης και τεράστιες καταστροφές στην χλωρίδα και την πανίδα, τον τουρισμό και την οικονομία της χώρας.

Εάν η κυβέρνηση σε Ελλάδα και Κύπρο δεν αλλάξουν πορεία και δεν αποφασίσουν να υιοθετήσουν μια πολιτική που να εξασφαλίζει την αποτροπή, καθώς οι δυνατότητες υπάρχουν, δυστυχώς θα γίνουμε μάρτυρες απώλειας εθνικού χώρου ο οποίος για να ανακτηθεί θα πρέπει να χυθεί Ελληνικό αίμα.

Η υπόθεση Μπελέρη και Πύλας αποτελούν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να αλλάξει η πολιτική, στέλνοντας τα ανάλογα μηνύματα προς την Τουρκία.

Κάτι που δεν έχουμε αντιληφθεί είναι ότι οι υπόλοιποι μας κάνουν τους μάγκες με τις πλάτες της Τουρκίας.

Αν η στάση προς την Τουρκία είναι αυτή που πρέπει, θα μαζευτούν και όλοι οι υπόλοιποι.

Το πλέον σημαντικό πρόβλημα είναι το μeταν@στευτικό. Ευτυχώς ακόμη δεν έχουμε επιθέσεις εντός αστικών ιστών ή σε παραμεθόριες περιοχές/νήσους ,οι οποίες αφού αποτεφρώθηκαν, έχασαν τη δυνατότητα απόκρυψης των ελιγμων και κινήσεων των ημετέρων τμημάτων.

Η Δανία έδειξε το δρόμο.

————————————————————–

*Απόφοιτος ΣΣΕ / ΕΚΠΑ

Υποψήφιος Διδάκτορας Γεωπολιτικής ΕΚΠΑ

 

Σε εξαιρετικά κακή κατάσταση η αμερικανική οικονομία: Το έλλειμμα και τα χρέη των νοικοκυριών έφτασαν τα 36 τρις. δολάρια

0

15μηνο-«φωτιά» για την κυβέρνηση Μπάιντεν μέχρι τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2024

Η πραγματικά κάκιστη διακυβέρνηση Μπάιντεν έχει οδηγήσει τις ΗΠΑ σε μία εξαιρετικά άσχημη οικονομική κατάσταση όπου το έλλειμμα και τα χρέη των νοικοκυριών έφτασαν τα 36 τρις. δολάρια!

Συγκεκριμένα: Τα χρέη των νοικοκυριών έφτασαν στα επίπεδα ρεκόρ των 17,1 τρισ. δολαρίων.

Τα στεγαστικά δάνεια ξεπέρασαν τα 12 τρισ. δολάρια. Τα δάνεια αυτοκινήτων τα 1,6 τρισ. δολάρια και άλλα τόσα (1,65 τρισ.) είναι τα φοιτητικά δάνεια.

Οι πληρωμές φοιτητικών δανείων πρόκειται να επαναληφθούν φέτος, για πρώτη φορά από το 2020, μετά την απόφαση-κόλαφο από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο.

Τα χρέη των πιστωτικών καρτών ξεπέρασαν για πρώτη φορά στα χρονικά, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της New York Fed, το ψυχολογικό όριο του 1 τρισ. δολαρίων.

Το 36% των Αμερικανών έχει περισσότερα χρέη πιστωτικών καρτών από αποταμιεύσεις. Όλα αυτά, ενώ τα επιτόκια των στεγαστικών δανείων εκτινάχθηκαν τη Δευτέρα στο 7,48%, στο υψηλότερο επίπεδο από τον Νοέμβριο του 2000 και τα επιτόκια του χρέους των πιστωτικών καρτών στο ρεκόρ του 25%.

Αυτό με απλά λόγια σημαίνει πως, οι Αμερικανοί δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα δάνειά τους όχι μόνο λόγω των υψηλών επιτοκίων αλλά και επειδή τα χρέη τους είναι τόσο μεγάλα που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν πλέον.

Συνεπώς οι οίκοι Fitch και Μoody’s δεν ήταν »γελοίοι» όπως είπαν διάφοροι «ειδήμονες» σε Ελλάδα και εξωτερικό για να είναι αρεστοί στην κυβέρνηση Μπάιντεν, επειδή υποβάθμισαν αντιστοίχως, τις ΗΠΑ και τις αμερικανικές τράπεζες.

Είχαν λόγους που το έκαναν αυτό και από την στιγμή που «παίζεται» η υστεροφημία τους, δεν ήταν διαθέσιμοι να αποκρύψουν αυτό που έβλεπαν.

Θυμίζουμε ότι οι ΗΠΑ απώλεσαν την οικονομική βαθμίδα AAA (που είναι η μέγιστη αξιολόγηση και την κατείχαν παραδοσιακά οι ΗΠΑ κυρίως λόγω του δολαρίου) για πρώτη φορά από το 2011, από τον οίκο αξιολόγησης Fitch Ratings ο οποίος υποβάθμισε το μακροπρόθεσμο αξιόχρεο του αμερικανικού δημοσίου κατά μια βαθμίδα, στο AA+, επικαλούμενος τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις γύρω από το όριο δανεισμού του ομοσπονδιακού κράτους, οι οποίες «διάβρωσαν» την οικονομική διακυβέρνηση.

Πρόκειται για ένα ακόμα «κατόρθωμα» της κυβέρνησης Μπάιντεν, καθώς υπό την διακυβέρνησή της οι ΗΠΑ πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Στη συνέχεια ένα νέο… πλήγμα δέχτηκε η αμερικανική οικονομία. Ο οίκος αξιολόγησης Moody’s υποβάθμισε το αξιόχρεο 10 τραπεζών, αλλά και την προοπτική άλλων 11 ενώ στο στόχαστρο μπαίνουν και τραπεζικοί κολοσσοί.

Υποβάθμισε κατά μία βαθμίδα το αξιόχρεο δέκα τραπεζών ενώ έθεσε έξι κολοσσούς του τραπεζικού τομέα, ανάμεσά τους τις Bank of New York Mellon, US Bancorp, State Street και Trust Financial, υπό παρακολούθηση ενόψει πιθανών υποβαθμίσεών τους.

Φαίνεται πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά στις ΗΠΑ καθώς αμέσως μετά την υποβάθμισή τους από την Fitch και την υποβάθμιση αμερικανικών τραπεζών κολοσσών από την Moody’s, η ηλικίας 99 ετών αμερικανική εταιρεία φορτηγών Yellow κατέθεσε επίσημα την Κυριακή αίτημα για υπαγωγή σε καθεστώς πτώχευσης, μέσω του άρθρου 11 του αμερικανικού Συντάγματος!

Η Yellow, που παλαιότερα ονομαζόταν YRC Worldwide, είναι μία από τις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες μεταφορών φορτηγών και κυρίαρχος παίκτης στο τμήμα των μεταφορών που μεταφέρει φορτίο για πολλούς πελάτες με ένα μόνο φορτηγό.

Η πτώχευσή της Yellow αποτελεί δείγμα πως υπάρχει μία μεγάλη οικονομική κρίση στις ΗΠΑ, την οποία τα ΜΜΕ επιχειρούν να την αποκρύψουν-ωραιοποιήσουν με «νύχια και με δόντια»
Η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει να αντιμετωπίσει ένα 15μηνο-«φωτιά» μέχρι τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2024.
Η οικονομία είναι ο βασικός παράγοντας που κρίνει πάντα το εκλογικό αποτέλεσμα.
https://www.pronews.gr/oikonomia/se-eksairetika-kaki-katastasi-i-amerikaniki-oikonomia-to-elleimma-kai-ta-xrei-ton-noikokyrion-eftasan-ta-36-tris-do/

 

Μεντβιέντεφ: «Η Ρωσία θα μπορούσε να προσαρτήσει την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία» 

0

Ο ρώσος πρώην πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβιέντεφ, νυν αντιπρόεδρος του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αναφέρει σε άρθρο που δημοσιεύεται σήμερα πως η Μόσχα μπορεί να προχωρήσει στην προσάρτηση της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας, επαρχιών της Γεωργίας που έχουν αποσχιστεί.

«Η ιδέα της ένταξης στη Ρωσία συνεχίζει να είναι δημοφιλής στην Αμπχαζία και στη Νότια Οσετία», τονίζει στο άρθρο που δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα Αργκουμέντι ι Φάκτι.

«Θα μπορούσε κάλλιστα να εφαρμοστεί αν υπάρχουν καλοί λόγοι γι’ αυτό», προσθέτει.

https://www.militaire.gr/mentvientef-i-rosia-tha-mporoyse-na-prosartisei-tin-ampchazia-kai-ti-notia-osetia/

Από την εθνεγερσία στο Ουκρανικό – Το θέμα των ελληνορωσικών σχέσεων

0

Δεν χωρά αμφιβολία ότι οι διακρατικές σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας διέρχονται σήμερα τη χειρότερη φάση τους από συστάσεως του ελληνικού κράτους, μηδέ εξαιρουμένου του Ψυχρού Πολέμου. Πολλοί μάλιστα τις χαρακτηρίζουν και “εχθρικές”. Ενδεικτικές του κλίματος των ελληνορωσικών σχέσεων και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού, με τελευταία την αναφορά του, κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Αθήνα, σε «ρωσικά εγκλήματα πολέμου για τα οποία πρέπει να αποδοθεί Δικαιοσύνη». 

Σε παλαιότερη συνέντευξη του, ο Κυριακός Μητσοτάκης είχε δηλώσει πως είμαστε σε «πόλεμο» με την Ρωσία. Η δε Μόσχα θεωρεί πως η χώρα μας, ως μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, συμμετέχει στον «υβριδικό πόλεμο» που εξαπέλυσε εναντίον της η Δύση, εξαιτίας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Θυμόμαστε πως η, σχεδόν προαναγγελθείσα από σοβαρούς πολιτικούς αναλυτές και διπλωμάτες, επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, προκάλεσε (όπως αναμένονταν) και μια σφοδρή, ενίοτε στα όρια της ευτέλειας αντιπαράθεση, με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και λεκτικές ακρότητες, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μεταξύ υποστηριχτών της Ουκρανίας και αυτών της Ρωσίας, αντιπαράθεση που μαίνεται και πάλι μετά την επίσκεψη του Ζελένσκι στην Αθήνα. Η αντιπαράθεση δεν άργησε να επεκταθεί και για τις ιστορικές σχέσεις μεταξύ των δύο ομόδοξων κρατών, φτάνοντας μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και ακόμα στα “Ορλωφικά” και τη Μεγάλη Αικατερίνη!

Η ελληνική ανεξαρτησία

Είναι γεγονός ότι μετά την εθνεγερσία του 1821 και την δημιουργία του “κουτσουρεμένου” κι ερειπωμένου ελληνικού κρατιδίου, καμιά από τις τρεις “Προστάτιδες Δυνάμεις” (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) δεν αποσκοπούσε στην ύπαρξη μιας ισχυρής και ανεξάρτητης Ελλάδας. Για τον απλούστατο λόγο ότι σε αντίθετη περίπτωση θα εξέλειπε και ο λόγος της “προστασίας”, όπως θα ήταν με μια ντε φάκτο πολιτικά-οικονομικά-στρατιωτικά ανίσχυρη Ελλάδα, η οποία είχε και το επιπλέον μειονέκτημα να συνορεύει μ΄ έναν “Μεγάλο Ασθενή”, την Οθωμανική Αυτοκρατορία (βλ. “Ανατολικό Ζήτημα”).

Ενδεικτική της κατάστασης η ύπαρξη ως γνωστών των τριών κομμάτων με τα ονόματα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Aγγλικό, Γαλλικό, Ρωσικό). Από τότε όμως δημιουργήθηκαν και οι πραγματικότητες της εξάρτησης, της ξενοδουλείας και της υποτέλειας, στοιχεία των οποίων γίνονται ακόμα και σήμερα αντιληπτά στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας. Για τις δύο πρώτες δεκαετίες της οθωνικής βασιλείας καμιά από τις “Προστάτιδες Δυνάμεις” δεν κατάφερε να επιβληθεί πλήρως, όσο και αν οι πρεσβείες τους ραδιουργούσαν αδιάλειπτα κι ελεύθερα στο νεοσύστατο και καταχρεωμένο (βλ. αγγλικά δάνεια) κρατίδιο, έχοντας η κάθε μια σταθερή επιδίωξη τον δικό της απόλυτο έλεγχο της οθωνικής κρατικής πολιτικής.

  Οι… χαμένες ευκαιρίες δεν αποτελούν άλλοθι για τον Ερντογάν

Μετά όμως από τον ατυχή για την τσαρική Ρωσία Κριμαϊκό Πόλεμο (1854-56) και οριστικά πλέον μετά την ενθρόνιση το 1864 του Δανού πρίγκιπα Ουίλιαμ, μετέπειτα Έλληνα βασιλιά Γεώργιο Α΄, καθοριστική παρεμβατική δύναμη στα πολιτικά τεκταινόμενα στην Ελλάδα απέμεινε η Αγγλία (μέχρι που το 1947 την αντικατέστησαν, εν μέσω εμφυλίου, οι ΗΠΑ). Γεγονός που επισφραγίστηκε στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα με την συστηματική προώθηση του ρωσικού μεγαλοϊδεατισμού και του Πανσλαβισμού.

Από τον Καραμανλή στον Μητσοτάκη

Έκτοτε η Ρωσία δεν θεώρησε ποτέ, ακόμα και στη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου (1947-49), ότι είχε σοβαρές ελπίδες αποφασιστικού και αποκλειστικού ρόλου “προστασίας” στην Ελλάδα. Γεγονός που γνώριζε πάντα η ρωσική ηγεσία, αν και ποτέ δεν έπαψε τις παρεμβάσεις της στα εσωτερικά της Ελλάδας. Ακόμη και με την δημιουργία φιλορωσικών οργανώσεων και ελεγχόμενων ΜΜΕ, με μακροπρόθεσμο γεωπολιτικό στόχο την αποδυνάμωση της ελληνικής εξάρτησης, στο πλαίσιο του καραμανλικού δόγματος “ανήκωμεν εις την Δύσιν”.

Βασική παράμετρος για την επίτευξη στενότερων ελληνορωσικών σχέσεων ήταν πάντα και η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Στο πλαίσιο αυτό η Ρωσία λειτουργώντας ως ισχυρή δύναμη με γνώμονα το εθνικό της συμφέρον δεν δίστασε ενίοτε να στραφεί κατά της Ελλάδας, υποστηρίζοντας σε ορισμένες χρονικές περιόδους όχι μόνο τους ομοδόξους της Σλάβους στην χερσόνησο του Αίμου (π.χ. Μακεδονικό), αλλά και τους αλλόδοξους Τούρκους (π.χ. Μικρασιατική Καταστροφή).

Αυτή η πρακτική όμως της Ρωσίας δεν την εμπόδιζε, όσο το επέτρεπε και η διεθνής συγκυρία, να διατηρεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα φιλικές σχέσεις και με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που αποτυπώθηκε και σε ψηφοφορίες στον ΟΗΕ ή στο Κυπριακό (στάση που φάνηκε να μεταβάλλεται μετά το πρόσφατο βέτο της Μόσχας στο κοινό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την καταδίκη των πρόσφατων προκλήσεων των Τουρκοκυπρίων κατά της Ειρηνευτικής Δύναμης του Οργανισμού στην Μεγαλόνησο).

Η περίοδος διακυβέρνησης της χώρας από τον Κώστα Καραμανλή (2004-2009) θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ήταν ίσως αυτή με τις στενότερες σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας, τουλάχιστον μεταπολεμικά. Με την ανάληψη της εξουσίας από τον Γιώργο Παπανδρέου οι σχέσεις αυτές υποβαθμίστηκαν, αρχής γενομένης με την απόρριψη για “περιβαλλοντικούς λόγους” του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Ενώ οι όποιες προσπάθειες ελληνορωσικής προσέγγισης επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μάλλον δεν πρέπει να χαρακτηριστούν ως σοβαρές, αν αναλογιστεί κανείς μάλιστα και τις γνωστές “πιρουέτες” Κοτζιά και τις εκατέρωθεν αποπομπές διπλωματών.

για την συνέχεια https://slpress.gr/featured/apo-tin-ethnegersia-sto-oykraniko-to-mythistorima-ton-ellinorosikon-scheseon/

The War in Ukraine: Exacerbating Russia’s Demographic Crisis

0

The invasion of Ukraine has exacerbated Russia’s demographic crisis: military recruitment and a wave of emigration have aggravated the reality of the low birthrate and life expectancy. The population is shrinking and its composition has changed. Young educated men are leaving, and Ukrainian refugees, most of whom are elderly, women, or children, have arrived. Under Vladimir Putin, Russia has invested much effort to address the demographic crisis, but with little success. Now that the country is embroiled in the war in Ukraine, it seems highly unlikely that it will be able to reverse the negative trend and overcome the crisis.

In July 2023, the Kremlin ordered state-owned media outlets in Russia to limit their coverage of the country’s demographic crisis. Throughout his tenure, President Vladimir Putin has tried to advance various solutions to the demographic problems that beset Russia, but thus far attention to this issue and the ensuing efforts have not been successful, and the current situation is testimony to that failure. In May 2023, Kremlin spokesperson Dmitry Peskov admitted that Russia’s demographic situation was complex and that the measures taken to address it have not yielded the desired results. Demographic crises are not new to Russia, which experienced such problems already during the Soviet era, stemming, inter alia, from the civil war at the start of the 20th century, the massive purges undertaken by Stalin, periods of drought and famine, World War II, and a low birthrate. After the dissolution of the Soviet Union, Russia once again experienced negative trends in terms of its demographic growth, apart from a few years in the late 1990s.

One of the main factors leading to Russia’s demographic crisis is the country’s short life expectancy. There is generally a positive correlation between the education level of a country and its life expectancy, but Russia is an exception in this regard. Russia’s education statistics are similar to those of most other developed countries, with the rate of young Russians with higher education the second highest in the OECD, after South Korea, but life expectancy is similar to that of Third World countries. Specifically, the life expectancy of Russian men and women is lower than in other developed countries, in part because of the Russian healthcare system, which is currently struggling. Moreover, there is a major gap between the life expectancy of Russian men and Russian women, which is also characteristic of Third World countries. In 2021, the life expectancy of Russian men was 64 years – similar to that of men in Eritrea, Rwanda, and Pakistan; in contrast, Russian women enjoyed a longer life expectancy – 75 years. The fact that Russian men have a significantly lower life expectancy than Russian women is explained in part by excessive alcohol consumption, which is a major contributing factor to an unhealthy lifestyle, and the accompanying morbidity factors. Higher alcohol consumption has also been linked to increased incidents of violence, crime, traffic accidents, and suicide.

Another factor is Russia’s low birthrate, which has declined steadily since the invasion of the Crimean Peninsula in 2014. In 2021, the birthrate stood at just 1.5 children for each woman, but in order to maintain the current size of the population, Russia needs a birthrate of at least 2.1 children per woman – and this is without the effect of wars and pandemics. Russia’s birthrate is not particularly low compared to other developed countries, but when combined with the short life expectancy, Russia’s population is shrinking more rapidly. In addition, the COVID-19 pandemic hit Russia particularly severely. According to Western estimates, Russia suffered between 600,000 and one million fatalities during the pandemic – one of the highest figures in absolute numbers suffered by any country.

During the more than two decades he has been in power, Putin has taken various measures to address the crisis and increase both the birthrate and life expectancy |

During the more than two decades he has been in power, Putin has taken various measures to address the crisis and increase both the birthrate and life expectancy. To this end, the government adopted various programs and initiatives over the years, such as state handouts. In 2008, the Kremlin unveiled a plan to give Russians financial incentives to have a second child; the plan was expanded in 2018. As part of the plan, any family that had a second child was given a one-time handout of 300,000 rubles, which at the time was worth around $5,200. Poorer families were given financial assistance to pay for their mortgages. Another initiative was the “Mother Heroine” award, which was first introduced in the Soviet era and renewed by Putin, and is awarded to women who bear 10 or more children. Among those to have received the award are Medni Kadyrova, the wife of Chechen President Ramzan Kadyrov.

However, these initiatives to increase the birthrate in fact served to exacerbate poverty and inequality, especially among children. The birth grants were not sufficient to raise these children. In 2019, before the outbreak of the COVID-19 pandemic, every fifth child in Russia lived below the poverty line. For the most part, these were children living in outlying areas in families with three or more children, and children in single-parent families. According to official figures published for that year, 1 percent of the Russian population was unable to afford basic foodstuffs, 15 percent were unable to pay their monthly expenses, and 49 percent of the population were hard pressed to afford a one-time major purchase, such as a refrigerator or washing machine. According to European criteria, 65 percent of the Russian population lived in poverty, most of them in the geographic peripheries.

The Russian invasion of Ukraine has exacerbated the existing demographic crisis. Extensive army mobilization and Ukrainian military operations have taken a heavy toll on the Russian military. According to an analysis by independent Russian media outlets, at least 47,000 Russian soldiers have been killed in Ukraine. According to Western military estimates, the number is somewhere between 40,000 and 60,000 – or perhaps even more – compared to the official Russian death toll, which is less than 6,000 fatalities. Having said that, most of the harm that the invasion of Ukraine has done to Russia’s demography has not been because of the number of fatalities, but because of the waves of migration and the birthrate, which is lower than expected.

In 2022, Russia experienced two large waves of migration. The first occurred in the immediate aftermath of the invasion on February 24, and the second on September 21, when the Russian army announced a partial mobilization of troops. According to most estimates, between 600,000 and 800,000 people left Russia in 2022. Tens of thousands of those who left because of the war returned, in part because they were not given visas for their destination countries. Others opted to return because the standard of living in Russia was better than in the countries they moved to, while still others returned because of the hostile reception that Russian nationals were given in those countries.

Widespread conscription affects Russian demographics. Russian army soldiers |

Around 5 percent of all men between ages 20 and 40 were either drafted into the Russian military or emigrated – and this has a major impact on the birthrate. As a result of the mobilization and the massive wave of emigration, the birthrate for April 2023 came close to being the lowest since the dissolution of the Soviet Union. In addition, uncertainty among Russian nationals about what the future will bring also has a negative impact on the birthrate, evidenced by the fact that in 2022, after the start of the war, there was record demand for pills to induce abortion. Moreover, the war in Ukraine, the sanctions imposed on Russia, and the recession all exacerbate the economic situation significantly – which in turn is likewise expected to negatively influence the birthrate. Russian demographers believe that the downward trend will continue, and the birthrate will drop to its lowest level since the 19th century.

Russia has made efforts to address the severe demographic crisis. Early in 2023, Putin unveiled a national project designed to encourage births and extend life expectancy, and he demanded a detailed plan of action for each district to increase the birthrate and provide assistance for large families. In Sverdlovsk Oblast, for example, various potential services are deliberated, including consultations, social support, and psychological help for women considering an abortion, as well as an increased number of medical organizations that treat women with fertility issues and the establishment of more fertility clinics. As part of the effort to deal with the crisis, in early July 2023, billboards across Moscow, Saint Petersburg, and dozens of other cities publicized the grants that the government would give to new parents and other plans to support them.

The Russian invasion of Ukraine and the diversion of state resources toward the fighting has entailed a cut in welfare, education, and health budgets – and this will have a significant impact on Russian society. The population of Russia is shrinking, and its composition is changing: young educated men are leaving, and the refugees arriving from Ukraine are for the most part elderly, women, or children. Moreover, Putin wants to shape the face of Russian society and strengthen his regime by promoting the conservative values of the traditional family as an alternative to Western ideas of liberalism and democracy. However, these approaches have not permeated fully into Russian society. It is highly doubtful that Russia will be also to reverse this negative trend and increase its life expectancy and birthrate, significantly narrow the gaps between the periphery and the urban centers, or deal with ever-growing poverty. Now, with Russia deeply embroiled in the war on Ukraine, it appears that these negative trends have intensified and in the short and medium terms, this will have far-reaching negative ramifications for the Russian economy, society, and military.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.
Bat Chen Druyan Feldman
Bat Chen Druyan Feldman is a Research Assistant at the Russia Program. Bat Chen is PhD student at Tel Aviv University and her research focuses on Soviet and Iranian intellectual history. She has a B.A in Philosophy and Middle Eastern Studies and an M.A in Middle Eastern Studies from Ben-Gurion University.
Arkady Mil-Man
Arkady Mil-Man is a senior researcher and the Head of the Russia Program at the Institute for National Security Studies. He was the Israeli Ambassador to Russia (2003-2006) and Israeli Ambassador to Azerbaijan (1997-2000). He began his career at the Israeli Ministry of Foreign Affairs as a Senior researcher of the Soviet Union at the Center for Political Research. He later headed the department in the Center responsible for the research of Russia and the Far East. Mil-Man also served as Deputy Head of the Group of Israeli diplomats in Moscow (1989-1990) before the renewal of diplomatic relations with the Soviet Union. He founded the Israeli Embassy in Kazakhstan (1992) and became the first Israeli Chargee d’Affairs in that country.
https://www.inss.org.il/publication/russia-demographic/?

Ένα σενάριο “θερμικού θανάτου” της Αθήνας

0
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το 2007 έμοιαζε ακόμη “τραβηγμένο”. Το 2021;

Η ιδέα για την παρακάτω φανταστική εξιστόρηση ενός σεναρίου “θερμικού θανάτου” της Αθήνας, μου ήρθε στο μυαλό ένα βράδυ του 2007, καθώς η πρωτεύουσα είχε πλημμυρίσει από τους καπνούς της καιόμενης Πάρνηθας και Πεντέλης. Σκέφτηκα το σύνολο των παραγόντων που αύξαιναν, σταθερά, κάθε χρόνο την πίεσή τους στο οικιστικό και οικολογικό σύστημα του Λεκανοπεδίου και τι θα μπορούσε να συμβεί αν ξαφνικά συνέκλιναν όλοι μαζί, σε συνδυασμό με την διαρκώς επιδεινούμενη αποσύνθεση ενός κρατικού μηχανισμού, που έχει φτιαχτεί για να εξυπηρετεί εργολάβους, να επιτρέπει τη λεηλασία της χώρας και να κάνει ρουσφέτια.

Καθώς “κλείναμε” ένα βράδυ την εφημερίδα στον “Επενδυτή” όπου δούλευα τότε, τηλεφώνησα στον αρμόδιο υπουργό να μου πει την εκτίμησή του για την εξέλιξη της κατάστασης. Μού ‘πε πόσο χαρούμενος ήταν που απέτρεψε ένα ενδεχόμενο μπλακ άουτ στην Αθήνα εξαιτίας της απειλής που συνιστούσε η πυρκαγιά για τα καλώδια υψηλής τάσης της ΔΕΗ.

Με έπιασε πάλι το σύνδρομο της “αλήθειας και αγανάκτησης”. Τέτοια σύνδρομα μπορούν να καταστρέψουν καριέρες και σχέσεις. Ορισμένοι αφελείς και απροσάρμοστοι βέβαια πιστεύουν ότι βοηθάνε τη σωτηρία της ψυχής. την οποία μάλιστα έφτασαν στο σημείο να χαρακτηρίσουν και “πολύ σπουδαίο πράγμα”, δηλαδή πιο σπουδαίο, αν είναι δυνατόν, και από τη σωτηρία της “τσέπης”…

Γύρισα λοιπόν και του είπα προτού καν το σκεφθώ: “Μα τι μου λέτε υπουργέ μου, γιατί πράγμα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι, ότι φτιάξαμε ένα τέρας-πρωτεύουσα, μια ωρολογιακή βόμβα στο Λεκανοπέδιο, αλλά δεν μας έσκασε αυτή τη φορά;”.

“‘Εχετε δίκιο κ. Κωνσταντακόπουλε”, μου απάντησε ο άνθρωπος προς τιμήν του. Λέω “προς τιμήν του”, όχι γιατί η εντιμότητα και αξιοπρέπειά του είχαν κάποια πρακτική συνέπεια, αλλά γιατί κατά καιρούς πήρα πολύ πιο κυνικές ή πιο ανόητες απαντήσεις συζητώντας με τα πιο αρμόδια για τα θέματα της πολεοδομίας και του περιβάλλοντος στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς.

Ο τελευταίος πολιτικός πρώτης γραμμής στην Ελλάδα που ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την ελληνική πρωτεύουσα ήταν ο Αντώνης Τρίτσης στη δεκαετία του 1980. Το κόμμα του όμως βούλιαζε ήδη στον βούρκο των μεγάλων και μικρών συμφερόντων που το αφομοίωναν και το σάπιζαν, εμποδίζοντας και το δικό του έργο. Πρέπει κανείς να πάει μισό αιώνα πίσω για να βρει άρθρα στον τύπο να συζητάνε για τον απίθανο υδροκεφαλισμό της ελληνικής πρωτεύουσας, ή την ανάγκη της αποκέντρωσης. Και διαβάζοντας ό,τι σήμερα δημοσιεύεται για τα θέματα του περιβάλλοντος, εύκολα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι το 90% από δαύτα είναι γραμμένα από ανθρώπους που αδιαφορούν παντελώς για το θέμα, τα γράφουν για διάφορους προσωπικούς ή κομματικούς λόγους.

Μού’ρθε λοιπόν η ιδέα να γράψω ένα διήγημα κλιματικής φαντασίας. Πριν το γράψω επικοινώνησα με τους γνωστότερους επιστήμονες στη χώρα που ασχολούνται με το θέμα, να δω μήπως σκέφτομαι βλακείες. Αποκόμισα την αίσθηση ότι απλώς δεν ήθελαν να συζητάνε τέτοια σενάρια, προτιμούσαν να τα αποφύγουν και τα χαρακτήριζαν ως μη πιθανά. Όταν όμως τους πίεσα να μου εξηγήσουν γιατί είναι αδύνατο να συμβεί ένα καταστροφικό σενάριο, δεν είχαν επιχειρήματα. Απλώς δεν ήθελαν να σκεφτούν τη δυνατότητα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε τελικά στην επιθεώρηση Άρδην, αρ. 66, τον Οκτώβριο του 2007. Έκτοτε όλοι οι παράγοντες που εμφανίσαμε έχουν επιδεινωθεί πολύ σημαντικά, οδηγώντας σε πολύνεκρες καταστροφές, σε νέα πρόστιμα της Ε.Ε. στην Ελλάδα για την ατμοσφαιρική μόλυνση της Αθήνας και στο σχεδιαζόμενο τέρας του Ελληνικού στην πόλη της Παλλάδας, όπου κατοικεί ο μισός πληθυσμός της χώρας. Η επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής και η αποσύνθεση της χώρας σε όλους τους τομείς, καθιστά σήμερα πολύ σοβαρότερους τους ενδεχόμενους κινδύνους.

—-

Ο δείκτης στο καντράν έδειχνε 52οC εξωτερική θερμοκρασία. Ήμουνα ακινητοποιημένος στην Εθνική, μαζί με εκατομμύρια άλλους. Φεύγαμε. Να σωθούμε. Παρακαλούσα να μη συμβεί τίποτα στο air condition, το αυτοκίνητο ή εμένα. Κανείς δεν θα μπορούσε να βοηθήσει. Στο ραδιόφωνο άκουγα μια ανούσια διαμάχη του Βαγγέλη και του Δημήτρη για το αν οι νεκροί είναι 23 ή 25.000 – οι δύο πολιτικοί καυγάδιζαν για το αν πρέπει να μετρηθούν στα θύματα και τα επιπλέον εμφράγματα εκτός από τα θύματα της καθεαυτό θερμοπληξίας ή όχι. Το μυαλό μου πήγε στο καινούριο εξοχικό του Βαγγέλη στην Πάτμο και στο δεύτερο τριάρι που αγόρασε στο Ψυχικό ο Μήτσος. Τον Μήτσο τον είχα γνωρίσει το ’75, έμενε σε ένα δυαράκι στα Εξάρχεια με την αδελφή του. Τώρα έχει τριάντα αστυφύλακες να του κάνουν θελήματα. Θυμήθηκα τη θεία μου, που μένει κοντά στο Πολυτεχνείο. Δεν ήθελε με τίποτα να φύγει. Ευχήθηκα να μη τη βρει κάτι κακό. Ετοιμαζόμουν να αλλάξω σταθμό όταν ξαφνικά διέκοψαν το πρόγραμμα για να μεταδώσουν το πρωτοφανές περιστατικό. Πενήντα κουκουλοφόροι έβγαλαν τις κουκούλες και χτύπησαν αλύπητα μέχρι θανάτου τον Υπουργό Περιβάλλοντος. Οι άνδρες της ασφάλειάς του δεν έκαναν τίποτα για να τον προστατέψουν…

Και όμως, στην αρχή του τελευταίου καύσωνα, του τέταρτου αυτό το ατέλειωτο καλοκαίρι, φαινόταν ότι θα τη σκαπουλάρουμε ως συνήθως, με μόνο καμιά πεντακοσαριά πυρκαγιές. Τα αδέσποτα, είναι αλήθεια, μυρίστηκαν ότι κάποιο κακό θα γινόταν κι αλυχτούσαν ολονυχτίς. Ένας μουρλός στην Πλατεία Συντάγματος έψηνε αυγά στην άσφαλτο, απαγγέλλοντας στοίχους του Παλαμά: “Αθήνα διαμαντόπετρα στης Γης το δαχτυλίδι”. Παρ’ολίγον να τον συλλάβει ένας ανόητος της Αντιτρομοκρατικής, που νόμιζε ότι ο Παλαμάς ανήκει στην 17η Νοέμβρη, τον μετέφερε όμως τελικά το 166 στο Δρομοκαϊτειο. Κατά τα άλλα στη χώρα συνεχίζονταν οι συνήθεις “σκυλοκαβγάδες” των πολιτικών (“ο κρατικός μηχανισμός είναι σε πλήρη ετοιμότητα”, έλεγε ο Βαγγέλης κι ο Πέτρος ζητούσε να “φύγουν οι ανίκανοι” και να προκηρυχθούν εκλογές το ταχύτερο).Στα παράθυρα, οι “αναλυτές” τσακωνόντουσαν για την τελευταία προμήθεια κλιματιστικών από τον Ευαγγελισμό. “Θα τα καταφέρουμε”, δήλωνε αισιόδοξος ο Διοικητής της ΔΕΗ. Μόλις είχε δώσει αύξηση στον εαυτό του και ετοίμαζε την πώληση σε ιδιώτες “επενδυτές” των φιλέτων της εταιρείας. Η μισή ενέργεια της χώρας πήγαινε στα κλιματιστικά. Αγκομαχούσαν να κατεβάσουν τη θερμοκρασία που είχαμε ανεβάσει οι ίδιοι, αυξάνοντας ταυτόχρονα τη θερμοκρασία των γειτόνων. Ένας σύμβουλος του Γιώργου Σουφλιά μόλις που πρόλαβε να σταματήσει την τελευταία στιγμή τη νέα εξαγγελία του Υπουργού για τη δημιουργία ζώνης “σύγχρονης, φιλικής προς το περιβάλλον δόμησης” στο Ελληνικό. “Ένα μήνα μπορώ να το σταματήσω, όχι παραπάνω”, είπε τελικά ο Υπουργός, καθώς το μυαλό του πέταγε στον δικό του Προϊστάμενο, τον φοβερό Αλ Μούνια, αλλά και τον εξίσου φοβερό επιχειρηματία, γνωστό μόνο ως Μάγιστρο της Διαπλοκής που περίμενε χρόνια να “αξιοποιήσει” το αεροδρόμιο. Ποτέ δεν έμεναν ικανοποιημένοι από τις επιδόσεις του.

“Ακραίο καιρικό φαινόμενο, δεν έχει ξανασυμβεί”, έλεγαν οι Υπουργοί στα ραδιόφωνα. Πράγματι, η θερμοκρασία δεν είχε ποτέ υπερβεί τους 50ο στην Αττική. Αλλά χρόνια οι εφημερίδες έγραφαν ότι αυξάνεται η θερμοκρασία και η Ελλάδα θα γίνει έρημος. Μόνο οι εταιρείες κλιματιστικών έπαιρναν στα σοβαρά τις προβλέψεις. Κάθε χρόνο, 200.000 καινούρια αυτοκίνητα έμπαιναν ανενόχλητα στην Αθήνα, όπου συνεχιζόταν, με κυβερνητική ενθάρρυνση, νόμιμη και παράνομη δόμηση. Όπως τότε, τον Ιούλιο του 2007, που ’κλεισαν το μάτι στους οικοπεδοφάγους και βάλαν τη φωτιά στο Δερβενοχώρι. Ενώπιον του διλήμματος “μπλακ-άουτ ή δάσος”, την άφησαν να περάσει στην Πάρνηθα. Μετά έστειλαν τη Πυροσβεστική να φυλάξει το καζίνο και τα αυθαίρετα. Γνήσιοι απόγονοι της “Ελλάδας των εργολάβων” και μιας ελληνικής Δεξιάς που φέρει την βαρύτερη ιστορικά ευθύνη για το μεταπολεμικό έγκλημα κατά της Ελλάδας.

Τότε, με την Πάρνηθα, συζητούσαμε για τον κρουνό που δεν είχε νερό, τους πυροσβέστες που τσακώνονταν με την πολιτική προστασία, αν κάηκε καλύτερα η Πάρνηθα ή η Πεντέλη και ποιο από τα δύο κόμματα κάνει περισσότερο κακό. Από κανενός το μυαλό δεν πέρασε η ιδέα ότι ήταν η τελευταία προειδοποίηση. Συζητούσαμε αν ήταν καλή η διαχείριση, παρόλο που ξέραμε ότι δεν μπορεί να κάνουν καλή διαχείριση πολιτικό σύστημα, κράτος και κοινωνία που αντανακλούν τις διαδοχικές μεταμορφώσεις της αστικής μας τάξης: μαυραγορίτες – εργολάβοι – εισαγωγείς αυτοκινήτων – διαπλεκόμενοι. Ύστερα, τι σόι διαχείριση να κάνεις σε τέρμιναλ καρκινοπαθή; Εξήντα χρόνια μαζεύαμε πληθυσμό και δραστηριότητες στην Αθήνα, κατασκευάζοντας μια θερμο-χημική βόμβα. Ελπίζαμε ότι θα σκάσει αφού κάνουμε τη μεγάλη μπάζα και πάντως μετά τις επόμενες εκλογές. Αφού δεν έσκαγε, καταλήξαμε να πιστέψουμε ότι δεν θα σκάσει πότε. Οι πολιτικοί μας, έχοντας επιτυχώς κοροϊδέψει τόσο καιρό τόσους πολλούς, φαντάζονταν ότι θα κορόιδευαν στο τέλος και τους φυσικούς νόμους. Και οι φυσικοί, αραγμένοι σε κάτι προγράμματα της Ε.Ε. δεν ασχολούνταν με τέτοια σενάρια. Θα προσαρμοστούμε έλεγαν, θα αγοράσουμε περισσότερα κλιματιστικά.

Ισως τότε, τον Ιούλιο 2007, υπήρξε μια τελευταία ευκαιρία. Να μαζευτούν οι πολιτικοί αρχηγοί και επιστήμονες εκπονώντας ένα γενναίο σχέδιο εναντίον της οικοδομής και του ΙΧ, για τη σωτηρία της Αθήνας και της Ελλάδας, για την αποκέντρωση και το περιβάλλον, αναθέτοντάς το σε ένα φορέα με διοίκηση διορισμένη ομόφωνα από το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Θα ’ταν σκληρό, οδυνηρό, ίσως κι άδικο. Θα ’πρεπε να κινητοποιηθούν τεράστιοι πόροι, πολύ περισσότερα από όσα ξοδέψαμε στους Ολυμπιακούς, να αλλάξουν συνήθειες, να μπουν επαχθείς φορολογίες σε ακίνητη περιουσία, αυτοκίνητο, καύσιμα. Αλλά θα σώζαμε την Ελλάδα. Οι εκπρόσωποι όμως των “Τριών Δυναστειών” δεν είχαν διάθεση για τέτοιες πρωτοβουλίες.

Αφήσαν αναπάντητη την πρόκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

“Μα καλά, γιατί δεν προτείνετε την απαγόρευση των αυτοκινήτων στην πόλη ή τουλάχιστο την επιβολή πολύ μεγάλων διοδίων, όπως στο Λονδίνο”, ρωτούσα, αφελώς, τον φίλο μου, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς. Κι αυτός όμως επικαλούνταν “πολιτικό κόστος”. Φαίνεται ότι η συμπαθής τάξη των μικρομεσαίων οικοπεδοφάγων και φοροφυγάδων προοριζόταν να παίξει, στην Ελλάδα του 21ου αι., τον ρόλο που ανέθεσαν στο προλεταριάτο τον 19ο αι. οι συγγραφείς του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Έψαξα κάτι φίλους οικολόγους στο κινητό, λείπανε όμως σε συνέδριο που επιδοτούσε η Ε.Ε. στη Σαμοθράκη, για τη σωτηρία του όχι σπανίου είδους “Μπούφους Λαμόγιους Γκρέκους”.

Ήταν τη τέταρτη μέρα του καύσωνα που τα πράγματα άρχισαν να σοβαρεύουν. Οι νεκροί από θερμοπληξία ξεπέρασαν τους εκατό. Στα παράθυρα οι ύαινες τσακώνονταν αν έπρεπε να χρεώσουν στον καύσωνα και τα επιπλέον εμφράγματα ή έπρεπε να μετράνε μόνο καθαρές θερμοπληξίες. Άρχισαν να ανακαλύπτουν κενά στη στελέχωση των νεκροταφείων. Ακούγοντας τον Γιακουμάτο να κατηγορεί τους Πρασινοκόκκινους ότι αυξάνουν τη θερμοκρασία για μικροκομματικούς λόγους, ένας δημοσιογράφος έπαθε κρίση και του ’ριξε ένα γιαούρτι, ένας άλλος, ακούγοντας τον Βαγγέλη να μιλάει για “θεομηνία χωρίς προηγούμενο” στο μπρήφινγκ, του ’πε “εσύ είσαι η θεομηνία”.

Την πέμπτη μέρα οι νεκροί ξεπέρασαν τους τριακόσιους. Ο Δήμαρχος Αθηναίων πήρε το πρώτο αεροπλάνο να γυρίσει στην πόλη του. Βρισκόταν στο εξωτερικό για την παραλαβή ενός βραβείου για τον καλύτερο δήμαρχο της Ευρώπης και μια εκδήλωση με τον Αλ Γκορ για το περιβάλλον. Από τότε που μια Δήμαρχος της Αθήνας, μακράν της χειρότερης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, κατάφερε να βραβευτεί ως μία από τις “καλύτερες πέντε δημάρχους του κόσμου”, χάρη σε ένα αποτελεσματικότατο σύστημα δημοσίων σχέσεων, οι διάδοχοί της δεν ησύχαζαν αν δεν αποσπούσαν κι αυτοί κάποιο βραβείο. Με αυτό κυρίως ασχολούνταν κι ας είχε πήξει η πρωτεύουσα στους κάδους των σκουπιδιών που έχασκαν πλημμυρισμένοι και στη μυρωδιά του ψοφιμιού. Τα βραβεία δεν βοηθάνε πολύ τους Αθηναίους, βοηθάνε όμως, ή έτσι νομίζουν, υποψήφιους Πρωθυπουργούς. Ποιους Αθηναίους άλλωστε; Στην πρωτεύουσα κατοικούν κυρίως Πακιστανοί που δεν ψηφίζουν και τον Δήμαρχο τον εκλέγουν οι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής και του Φαλήρου, που ’χουν πενήντα χρόνια να πατήσουν στο Μεταξουργείο. Οι δημοτικές εκλογές στην Αθήνα είναι “προκριματικές” των κομμάτων, εφαλτήριο για πολιτική καριέρα. Όσο για τη “νομαρχιακή αυτοδιοίκηση”, κανείς δεν έμαθε ποτέ τι κάνει.

Την έκτη μέρα, ήρθε η τόσο συνήθης στην Αθήνα ατμοσφαιρική αναστροφή, παγιδεύοντας τους ρυπαντές στην ατμόσφαιρα και προκαλώντας εξαιρετικά τοξικό φωτοχημικό νέφος. Η αύξηση της υγρασίας προκάλεσε άνοδο κατά δέκα βαθμούς της αισθητής θερμοκρασίας. Όλοι οι παράγοντες που έκαναν το κλίμα της Αθήνας ιδανικό παγκόσμια προτού χτιστεί, συνωμοτούσαν τώρα για να την καταστρέψουν. Οι νεκροί έφτασαν τους επτακόσιους. Θυμήθηκα έναν γνωστό μου, μεγαλοεπιχειρηματία του real estate, που μου ’λεγε κατάπληκτος ότι η δημιουργία υπεραξίας από τη γη δεν μπορεί να εξηγηθεί, προκαλεί (defies) την οικονομική επιστήμη, κάνοντας λεφτά από αέρα. Τώρα καταλάβαινα πόσο δίκιο είχε! Όλος ο αέρας της Αθήνας είχε γίνει λεφτά. Δεν είχαμε να αναπνεύσουμε. Μόνο ένας αρθρογράφος του Βήματος, καθηγητής Οικολογίας τρομάρα του, επέμενε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι φυσικά.

Οι Υπουργοί δεν πολυεμφανίζονταν δημόσια και αγανακτισμένοι πολίτες κραύγαζαν στις τηλεφωνήτριες των ραδιοφώνων “τα λαμόγια στο Γουδί”, κλείνοντας το τηλέφωνο προτού απαντήσουν σε ερωτήσεις του τύπου “ποιους εννοείτε;”. Ένας που είχε υπομονή, έδωσε απάντηση: “Όσους άσκησαν πολιτική και διοικητική εξουσία μετά το 1945. Τις συμμορίες που ανάγκασαν τον κόσμο να έρθει στην Αθήνα μεταπολεμικά. Τους εφευρέτες της αντιπαροχής και μιας “ανάπτυξης” που βούλιαξε όλη την κοινωνία στον βούρκο, για να την έχει στο χέρι. Την ΕΡΕ που βίασε το σώμα της Ελλάδας και το ΠΑΣΟΚ που προσαρμόστηκε συνεχίζοντας το έγκλημα. Τους Δημάρχους της αριστεράς που έγιναν κι αυτοί λαμόγια”.

Την έβδομη μέρα που η πρωτεύουσα ψηνόταν με θερμοκρασίες άνω των 50οC, ο Διευθυντής της ΕΜΥ έπαθε νευρική κρίση και έβρισε τον τύπο από του Μαξίμου που τον πήρε, για πεντηκοστή φορά, να τον ρωτήσει πότε θα φυσήξει. “Κύριε μου, η Μετεωρολογική Υπηρεσία προγνώσεις κάνει, δεν φυσάει. Άλλωστε και να φυσήξει τι θα γίνει νομίζετε. Και πρωτοετής της πολεοδομίας ξέρει ότι οι δρόμοι πρέπει να έχουν πλάτος τουλάχιστο όσο το άθροισμα σε ύψος των οικοδομών. Έτσι που ’χουμε χτίσει την Αθήνα ο αέρας δεν μπαίνει μέσα στη πόλη”.

Αργότερα εκείνη την ημέρα, κόπηκε το ρεύμα στο ένα τρίτο της Αθήνας, παρά την αισιοδοξία της ΔΕΗ. Οι γεννήτριες των νοσοκομείων αγκομαχούσαν – σε μερικά μάλιστα είχαν ξεχάσει να αγοράσουν πετρέλαιο ή να συντηρήσουν τις γεννήτριες, με αποτέλεσμα να πεθάνουν οι άτυχοι εγχειριζόμενοι. Δεν υπήρχε πια χώρος στους ψυκτικούς θαλάμους νοσοκομείων και νεκροταφείων. Η μία μετά την άλλη οι λειτουργίες της πόλης παρέλυαν. Κανείς δεν ήξερε τι να κάνει. Είναι σαν να ’χεις έναν ετοιμοθάνατο, πας να σώσεις την καρδιά, χαλάει το συκώτι, πας να αντιμετωπίσεις το συκώτι, χαλάνε τα νεφρά κ.ο.κ. ώσπου ο άνθρωπος πεθαίνει. Αυτό συνέβαινε τώρα, όχι όμως σε κάποιον άνθρωπο, αλλά στην πρωτεύουσα της Ελλάδας. Στη γλώσσα των μαθηματικών, το φαινόμενο έμπαινε σε χαοτική περιοχή.

Τη χαριστική βολή την έδωσε η φωτιά. Η Πυροσβεστική ήταν κάπως ήσυχη. Δεν υπήρχαν πια δάση να καούν στην Αθήνα. Υπολόγιζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τις χωματερές. Ενώ στην Ανατολική Αττική κυριαρχούσε ακόμα η φωτοχημική αιθαλομίχλη, ένα τοξικό σύννεφο κάλυψε τη Δυτική Αττική. Με τη φωτιά, η θερμοκρασία στις περιοχές κοντά στις χωματερές ξεπέρασε τους 60οC βαθμούς.

Δεν θα σας περιγράψω τι έγινε μετά. Ο Πρωθυπουργός απηύθυνε απελπισμένες εκκλήσεις για βοήθεια στους ηγέτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Η διεθνής κοινότης έκανε ότι μπορούσε, αλλά δεν μπορούσε πολλά. Κάποια μικρή, περιορισμένη συνδρομή μπόρεσαν να δώσουν μόνο οι ειδικές μονάδες χημικού, βιολογικού και ατομικού πολέμου που έστειλαν στην Αθήνα Αμερικανοί και Ρώσοι. Μια βδομάδα μετά, το περιοδικό Time είχε ειδικό αφιέρωμα δεκαπέντε σελίδων για τη βιβλική καταστροφή της Ελλάδας. Την συνέκρινε με την καταστροφή της Νέας Ορλεάνης και τις μεγάλες τεχνολογικές καταστροφές της εποχής μας (Μποπάλ, Τσέρνομπιλ, Σοβέτο, Τσάλεντζερ). Το περιοδικό υπογράμμιζε ότι η τεχνολογία έφτασε να γίνει ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου για τους ανθρώπους. Η παγκόσμια συγκίνηση που προκλήθηκε από την καταστροφή της Αθήνας, ιστορικότερου συμβόλου του ανθρώπινου πολιτισμού, αύξησε τις πιέσεις στον Αμερικανό Πρόεδρο να κάνει επιτέλους κάτι για το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Πηγή: kosmodromio.gr